Buitenaards ruimteschip met de nodige moeite parkeren en nu met volle goesting De Kreun binnenstappen voor een hopelijk overweldigend concertje van de fenomenale Hawkwind volgelingen White Hills.

Op de nieuwe plaat ‘So you are, so you’ll be’ worden de alweer stomende space rock songs naar ons gedacht wat te veel onderbroken door wat ongepaste elektronische spielerei. Dit is hoegenaamd niet het geval op het podium, waar het trio volledig opgaat in bedwelmende en volumineuze psych-rock met verslavende bassen, gierende gitaren en snerende drums. Gitaarverslinder Dave W. heeft zijn doordringende blik met nog wat extra eyeliner aangescherpt en heeft zo wel iets mee van de jonge Alice Cooper of Jaz Coleman. Samen met de bevallige en in rode hotpants gehesen bassiste Ego Sensation en drummer Lee Hinshaw zorgen ze voor een overweldigende kosmische ervaring waar wij ons gedwee laten in meedrijven.
Deel één van deze geweldige space-trip is overigens een reis doorheen het universum van de nieuwe plaat, met de fameuze psychedelische brokken “Forever In Space (Enlightened)” en “In your Room” die even afgewisseld worden met de dreigende drone geluiden van “The Internal Monologue” om dan terug te exploderen in het verschroeiende “So you are, so you’ll be” en het apocalyptische “Mist”. We hadden het al voorspeld, als je de opvulsels weert uit die plaat dan blijft er een monsterlijke brok verzwelgende energie over die als een gloeiende komeet op ons afkomt, heerlijk om te ondergaan (het moet van die almachtige set van Earthless in De Centrale geleden zijn dat we ons nog eens zo diep in de kosmos hebben laten zinken).
Dan worden de oudjes van stal gehaald. Met de heavy loeier “Dead” en vooral met de intergalactische monstertrip “H-P 1” wordt de Kreun ondergedompeld in een benevelend hemelruim waarin het aardig wegzweven is.
Er is geen ontkomen aan, live is White Hills een indringende beleving, een imposante krachttoer, een wilde excursie naar Mars, een sensationele rollercoaster door de ruimte.
En we hebben nochtans niets gesnoven of geslikt, White Hills werkt op zich al verslavend genoeg.

Nu eerst een ferme pot bier consumeren en dan terug onze UFO in en koers zetten naar huis. Oppassen voor vallende sterren.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4224
Organisatie: Kreun, Kortrijk

White people and the damage done
Jello Biafra and The Guantanamo School Of Medicine
Alternative Tentacles

Goeie ouderwetse kwade Amerikaanse hardcore punk, waar kan je voor zoiets beter terecht dan bij Jello Biafra ? 54 jaar oud, maar hij is nog altijd even boos als weleer, alsof The Dead Kennedys nooit zijn weggeweest. Biafra is een overblijver van een bijna uitgestorven soort punks, zo eentje die in de eerste plaats kwaad is op alles en iedereen en daarom zo hard mogelijk tegen ieders schenen schopt. Een groot contrast met de punks van vandaag die eerder begaan zijn met de nieuwe H&M collectie dan met alles wat er verkeerd loopt in de wereld.
Daarom is het des te leuker om nog eens een woeste Biafra te horen die met de nodige humor een blik energetische old school punk opentrekt. De man heeft nog genoeg woede, agressie, intensiteit en inspiratie in zich om er een zinderend album uit te puren. Met The Guantanamo School of Medicine heeft hij ook een vlijmscherpe band rond zich, een zootje ongeregeld die zonder omkijken Biafra’s songs in de juiste (lees ongecompliceerde) punkspirit brengt.
Op ‘White people and the damage done’ staan er tevens een paar geweldige motherfuckers van songs die boven de 5 minuten uitkomen (de titelsong en een driftig “Burgers of Wrath”). De ongeschreven tijdslimietwet voor punksongs (boven de twee minuten is uit den boze) heeft op Biafra duidelijk geen vat. Fuck that, gelijk heeft ie.
Jello Biafra, een man naar ons hart.

Neem uw platen van Hawkwind, MC5 en A Place To Bury Strangers, kieper ze in een inox kookpot en flikker die bij wijze van experiment op 600 Watt de magnetron in. De ravage die wordt aangericht krijgt van ons de naam Destruction Unit.
Zowel groepsnaam als albumtitel spreken boekdelen. Destruction Unit zuigt ons mee in een vernietigende storm van psychedelische noise en verschroeiende spacerock met een in your face punk attitude. Acht buffelstoten van songs rammen ze er door, zonder tussenpauze en met een genadeloze oerkracht. Ze komen binnen zonder kloppen en beuken meteen de voordeur aan diggelen.
‘Deep Trip’ is een bloeddorstige pitbull die 34 minuten lang onophoudelijk zijn tanden in uw hielen zet, of een op wraak beluste gevechtsstier die zonder weerga vakkundig uw ballen doorboort. Een geweldige trip waar geen mens heelhuids doorheen komt.
Destruction Unit raast op 19/10 door de Antwerpse Kavka en de dag erna door het groezelige kot The Pits in Kortrijk. ’t Zal er stuiven !

‘The Electric Lady’ begint precies in de cinema, zijn we hier in de nieuwste James Bond beland ? De intro “Suite IV : Electric Overture” laat inderdaad een ambitieuze en interessante plaat vermoeden. En dan komt het ! Een wonderbaarlijk fantastische song “Givin’ em what you love”, ingeblikt met de kleine grootheid Prince. Sublieme song !
Hier gaan we toch maar even voor zitten, denkt een mens dan, dit kan misschien nog wat worden, ook al hebben we het nooit echt gehad voor al die opgeblonken r&b teven. Helaas, een paar stappen verder zitten we alweer met onze koude kont op de wakke grond, want de rest is flauwe disco, afgetrokken seventies soul, stroperige b-movie muziek en platte r&b (ondanks de samenwerking met een paar spraakmakende gasten als Erykah Badu, Solange en Esperanza Spalding).
Geen idee waarom de verzamelde wereldpers hier zo lovend over doet, dit is en blijft r&b eenheidsworst die maar moeilijk te onderscheiden valt van het hitparade bandwerk dat ook overvloedig verspreid wordt door de Beyoncé’s en Rihanna’s van deze wereld.
‘The Electric Lady’ is volgepropt met funky, jazzy, hip hop en filmische uitstapjes die de plaat een extra cachet zouden moeten geven, maar al die prullaria missen volledig hun doel en maken er eerder een pretentieus vehikel van.
Toegegeven, Janelle Monae kan echt wel zingen, heel wat beter dan de omhooggevallen wichten Béyonce, Rihanna of Nicki Minaj, maar een goeie zangeres maakt daarom nog geen goede plaat (Adèle is lang niet de enige). Maar die ene song met Prince : jawadde !
Toch kan dergelijk plaatje ook nuttig zijn. Als u het ooit in uw hoofd zou halen om in eigen beheer een wazig porno filmpje te maken, dan is dit de perfecte soundtrack.

De immer productieve en in garagemiddens alomtegenwoordige Ty Segall heeft nog maar net onder zijn eigen naam het album ‘Sleeper’ afgeleverd (een naar zijn doen overigens rustige plaat, doch alweer met de nodige weerhaken) en hij komt hier al met een nieuwe band aandraven. U moet weten dat hij het laatste jaar dan ook nog eens platen gemaakt heeft met White Fence, Mikal Cronin en Ty Segall Band, al dan niet met een tournee daaraan gekoppeld. Die man slaapt gewoon niet.
Bij Fuzz heeft hij trouwens achter de drums plaats genomen, terwijl de vocals ook nog zijn ding blijven. Hij wordt bijgestaan door een onstuimige gitarist Charles Moothart (die hier bijzonder goed op dreef is) en bassist Roland Cosio.
Fuzz situeert zich ergens tussen die typische Westcoast garage rock van Ty Segall (en geestesgenoten Mikal Cronin en Thee Oh Sees) en de brute primitieve seventies rock van vroege Black Sabbath en Blue Cheer. De groepsnaam alleen al verraadt de sound van dit onbezonnen trio. Het is zompig, smerig en er wordt met verschillende knoppen en pedalen tegelijkertijd geëxperimenteerd. De gitaar van Moothart staat hier duidelijk op de voorgrond, ze is vuil en wild, verspreidt de meest gortige riffs, scheurt bruusk door de bochten maar gaat af en toe ook eens op een heerlijke manier uitrusten. Alsof Jimi Hendrix, Pete Townshend, Leigh Stephens, Alvin Lee en Kurt Cobain met laaggestemde gitaren een potje aan het jammen zijn. In combinatie met de jachtige vocale uithalen van Segall geeft dit vonken, de totaalsound zit gebetonneerd in een zweem van psychedelica, proto hard rock, prille stoner en gretige garagerock.
Modervette retro songs als “Sleigh Ride”, “Loose Sutures” en het instrumentale “One” lijken te zijn ontstaan in het stenen tijdperk van de seventies rock, zowel bass als gitaar en drums gaan driftig tekeer terwijl Segall het boeltje vooruit schreeuwt. Het korte en stormachtige “Preacher” heeft dan weer iets punky in zich, het gaat recht op zijn doel af en eindigt in een tornado van gitaarnoise.
Geen idee hoe hij het voor elkaar krijgt, maar alles waar Ty Segall zijn tanden in zet (luistert u ook vooral even naar de rauwe parels ‘Twins’ en ‘Slaugtherhouse’ van vorig jaar) blijkt goud waard te zijn. Of beter nog, diamant, ruw en ongeslepen.

Even, héél even, dachten wij dat Kings Of Leon het stadionjuk van zich afgegooid hadden en een verhoopte terugkeer naar de sympathieke rommeligheid van hun eerste twee platen hadden gepleegd. Wij zijn dwazen.
Waarom dachten wij dat ? Omdat wij overdonderd werden door de geweldige song “Don’t matter”, een werkelijk fantastisch gitaaropdondertje van drie minuutjes. Helaas blijken dit de enige drie minuten die de moeite waard zijn op dit nieuwe album (hun zesde al, en het derde overbodige). De rest is meer van het soort kwark dat ook al overvloedig stond te stinken op de vorige twee platen. Bombast, stroop, misplaatste pathos en op de hitparade gerichte melodietjes.
Een te duchten concurrent voor ‘The Weight of your Love ‘ van Editors in de categorie slijmplaat van het jaar.

Drenge – Petula Clarck
Botanique (Rotonde)
Brussel

Het is de taak van het Waalse duo Petula Clarck (niet te verwarren met de Engelse gelijknamige chanteuse die inmiddels al zo’n 110 jaar oud moet zijn) om het niet al te talrijke publiek op te warmen. Ze doen dat verdienstelijk met een soort opgehitste noise rock die het midden houdt tussen Death from Above 1979, Mc Lusky, Vandal  X en een met punk geïnjecteerde Karma To Burn. De vocals zijn niet meer dan wat onverstaanbare junglekreten en het hitsige duo speelt eigenlijk meer een opeenstapeling van loeiharde riffs en mokerslagen van drums dan echte songs, maar de twee kerels verspreiden een danig onbegrensde en tomeloze energie dat wij niet anders kunnen dan hier gunstig knikkend in meegaan.

De nog piepjonge broertjes Loveless mogen dankzij een duwtje in de rug van de Britse pers, maar toch vooral dankzij een vette debuutplaat, al de wijde wereld rondtrekken. Eergisteren nog stond Drenge in het legendarische Amsterdamse Paradiso, nu in een amper half gevulde Rotonde. De magere opkomst zegt echter meer over de onwetendheid van het Belgische rockminnend volkje dan over de brute kracht van dit bruisende duo.

De gedreven kereltjes laten het niet aan hun hart komen, ze spelen zonder scrupules quasi hun volledige debuutplaat met een hongerige intensiteit, een gretige punkattitude en een fel opengedraaide feedbackknop. Ze weten ons te overtuigen met forse krachtstoten van songs als “Backwaters”, “I want to break you in half” en “Face like a skull” die er met een razende vaart, een flinke dosis noise en een kwak gezonde agressie worden doorgejaagd. We denken aan Sonic Youth, Dead Moon, Nirvana en het meest explosieve van the Pixies. Om maar te zeggen, dit is een explosief bandje. Met de  scheurende motherfucker “Let’s pretend “ gaat de snelheidsmeter wat naar omlaag maar de distortionknop kleurt bloedrood. Met het aanvankelijk rustige “Fuckabout” , een zeer knappe song,  gaat de gitaar in tweede instantie toch weer lekker aan het scheuren en zetten de jongens een dijk van een punt achter een intens concertje. Drie kwartier herrie van het betere soort, Drenge is een groepje naar ons hart. Wij hebben zo een vermoeden dat er bij een volgende doortocht al heel wat meer volk zal zijn.

Pics homepag @ Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be - http://www.shoothestage.com)

Organisatie: Botanique, Brussel

Vista Chino is eigenlijk Kyuss Lives! die noodgedwongen en onder druk van ex Kyuss gitarist Josh Homme van naam moest veranderen. Originele Kyuss leden en stonerrock iconen Brant Björk (drums) en John Garcia (vocals) zijn, aangevuld met de Belgische gitarist Bruno Fevery, nu al enkele jaren aan het toeren met setlists gevuld met al dat legendarische Kyuss materiaal. Hun stomende live sets moeten daarbij in niets onderdoen voor de originele gigs met Josh Homme, wat op zich een dikke pluim is voor Bruno Fevery. Maar omdat men niet kan blijven teren op oude successen werd het hoogtijd om met nieuwe songs op de proppen te komen.
Zo is ‘Peace’ tot stand gekomen en de plaat is een geslaagd vervolg op het legendarische oeuvre van Kyuss. Het album neemt de draad op waar Kyuss hem heeft achtergelaten in 1995 met ‘…And the circus leaves town’. Het gros van de songs blijft trouwens mooi overeind naast al dat onsterfelijke Kyuss materiaal, het album bevat dezelfde gloeiende groove en denderende sound van zoveel jaren geleden. De gutsende drums van Björk en de vlijmscherpe vocals van Garcia stuwen de volbloed stonerrocksongs naar eenzame hoogtes en het verbluffende gitaarwerk van Fevery evenaart de woestijnkracht van zijn klasrijke voorganger, en dat wil wat zeggen. Fevery mag lekker uitfreaken in hoogtepunten “Planets 1 & 2” (met Björk even op zang) en het 13 minuten lang doorscheurende “Acidize…the gambling moose”. Het is haast niet te geloven dat zo een bedreven gitarist voorheen zijn pap moest koelen met het Belgische ambiance groepje Arsenal. Wat deed die kerel daar in hemelsnaam ?
Vista Chino zorgt ook ten gepaste tijde voor de nodige afwisseling. Het brute stonergeweld wordt bij momenten aangenaam afgewisseld met bluesy of zelfs jazzy uitstapjes (het instrumentale intermezzo “Mas Vino” bijvoorbeeld, of “Dark and Lovely”, een lustig potje jammen met de teugels los) en dat maakt het totaalgeluid alleen maar rijker. Het meer melodieuze “Barcelonian” neigt zelfs naar Soundgarden.
‘Peace’ is een ijzersterke klomp ruige rock in pure stonertraditie, alsof de tijd heeft stilgestaan. U mag het album zonder blozen een plaatsje geven tussen uw fel gekoesterde Kyuss cd’s.
Op vrijdag 22/11 kan u in De Mast te Torhout gaan kennismaken het nieuwe stuff, en ongetwijfeld ook met een handvol all time Kyuss klassiekers. Iets om naar uit te kijken.

De nieuwe White Hills is op zijn best terug een brok wilde en ontspoorde psychedelica, maar helaas is het album opgevuld met te veel overbodige tierlantijntjes waardoor we niet echt van een sterk geheel kunnen spreken. De groepsleden hebben te lang aan het verboden spul gezeten, dat vertaalt zich in freaky geluidsuitstapjes die ongetwijfeld in de studio voor de nodige roes zullen gezorgd hebben, maar die op onze nuchtere geest maar weinig effect uitoefenen.
Blijft over : de gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock van “In your room”, “So you are… so you’ll be”, “Forever in space (enlightened)”, “Rare upon the earth” en “Mist”. En dat zijn nu precies het soort songs waarvoor wij met ons galactisch ruimteschip koers zullen zetten naar de Kreun in Kortrijk op 16 oktober.

Zelden heeft een sax zo de adrenaline kunnen opwekken als bij Melt Yourself Down. Dit is bloedhete jazz-afro-punk-funk die zo aanstekelijk werkt dat het voelt alsof zich een zwerm vliegende mieren in onze onderbroek heeft genesteld. Wij worden verleid tot hyperkinetische dansbewegingen bij opzwepende songs als “Fix My Life”, “Release!”, “Kingdom of Kush” en het onophoudelijke heen en weer klutsende “We are enough”.
Melt Yourself Down zorgt voor een extatisch dansfeestje in de Afrikaanse jungle, waar de meest explosieve plantenextracten in de cocktails gedraaid worden en waar de shakende negerinnen hun tieten in alle richtingen laten klotsen.
Op bezwerende tracks als “Free Walk” en “Mouth to Mouth” mag u van ons gerust een gedurfde sjamanendans inzetten, er zal niemand raar van opkijken.
Wat een ophitsend plaatje. Ons poepke jeukt er van.