Amyl and the Sniffers worden groot. Van een wanordelijk punkbandje uit Australië naar wereldwijd tournees met Foo Fighters, Jane’s Addiction, Weezer en Smashing Pumpkins en tal van festivals. In november verkochten ze de AB in Brussel uit als headliner en deze zomer staan ze op Pinkpop en Rock Werchter. Daarvoor surfen ze op hun nieuwe album ‘Cartoon Darkness’.

Dat album is net als alle vorige albums een grabbelton van inspiraties en genres: pubrock, punk, garage, rap, pop in al zijn vormen, country, … Er zit niet echt een lijn in de tracks, maar die variatie is op zich wel verrijkend. Zangeres Amy Taylor klinkt nu eens als een grofgebekte tiener (op “Me And The Girls”), dan weer als een opruiende political punk-girl (op “Motorbike Song”) en wat later dan als een gepolijste popqueen (op “Big Dreams”). Het zijn niet altijd de mooiste vocalen, maar dat is vooral niet de bedoeling, en ook heel spontaan, from the heart en gelukkig nergens vals. Er komen heel wat relevante onderwerpen langs in de lyrics: artificiële intelligentie, de klimaatcrisis, politieke correctheid, oorlog, big tech, … Voor iedereen wat.
Muzikaal is Amyl and the Sniffers op zijn best als het gaspedaal diep wordt ingedrukt. Ze hebben de energie en de opzwepende ritmes nodig om te overtuigen (“Pigs”, “Doing In Me Head”, …). Het is hun sterkte, maar tegelijk ook hun zwakte. Want zodra het tempo verslapt (“Bailing On Me”), klinkt deze band maar lauw en doorsnee. De interessantste tracks vond ik “Jerkin’”, “It’s Mine” en “Pigs”.
Is de hype rond Amyl and the Sniffers (en ‘Cartoon Darkness’) terecht of houden de fans vooral van Amy omdat ze zo weinig kledij aan heeft op het podium? Muzikaal is dit niet vernieuwend of hoogstaand, maar de popmuziek heeft af en toe eens een schop onder de kont nodig van een band die dingen benoemt zoals ze zijn en die zich geen ene reet aantrekt van wat anderen denken.
Als voice of a generation mag Amy met haar Sniffers voor mijn part de komende jaren als een ongeleid projectiel alle mainstream festivals onveilig maken: we’re all pigs after all!

https://www.youtube.com/watch?v=DxOMGj8P2hY 

De Nederlandse band Katie Kruel heeft een nieuw album uit. Deze Crow Sessions klinkt anders dan ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ of andere eerdere releases en daar hoort een verhaal bij.
Voor de meesten van ons is de covid-pandemie inmiddels een vage herinnering. Niet zo voor Katie Kruel-zangeres/gitariste Nathalie. Zij hield aan de virusziekte een blijvende stoornis over waardoor ze eigenlijk geen extern geluid meer kan verdragen, ook geen muziek. Dat is nu al vier jaar lang zo en het einde van haar lijdensweg is nog niet in zicht. Zingen lukt nog wel, op een manier. Gitarist Hans Dirksen-Smits bezocht haar regelmatig thuis en bracht voor haar als afleiding en inspiratie een dichtbundel mee: Crow. From the Life and Songs of the Crow, van Ted Hughes uit 1970.
Als een soort van therapie zette Nathalie de ideeën en poëzie van Ted Hughes om naar eigen songteksten en met minimale begeleiding van Hans en wat arrangementen leverde dat het album ‘Crow Sessions’ op. Muzikaal is dit tot op het bot gestripte doom of noem het akoestische postmetal: weinig begeleiding en weinig melodie. Van beide misschien maar net genoeg om het songs te kunnen noemen. Donker, maar niet dreigend. Kermend pijnlijk, maar (meestal) zonder wanhoop. Huiveringwekkend intiem. Kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Heel centraal staat de stem van Nathalie. Nog meer doorleefd en dooraderd dan op ‘Cannibal Planet’. In toon doet dit mij wat denken aan de solo-opnames van Colin H. van Eeckhout van Amenra, aan Marianne Faithfull of aan de demo’s van PJ Harvey voor haar eerste albums.
Inhoudelijk lijken dit monologen van Nathalie, maar ze reikt hiermee net zo goed de hand naar iedereen buiten haar eigen living. Het zijn uiteraard geen vrolijke lenteliedjes, maar ze kunnen luisteraars loutering bieden.

https://www.youtube.com/watch?v=u7c8Nc9xKi8

Het gaat goed met The Mono Kids. In maart gaat dit Nederlandse punkorkestje naar de UK voor een korte tournee en in december van vorig jaar brachten ze nog een leuke EP uit. ‘The Blues Is Still #1’ is een drietraps-ode aan the John Spencer Blues Explosion.
Die band stopte in 2016 maar er zijn een paar redenen om deze EP nu uit te brengen. Het moet in de eerste plaats een hart onder de riem zijn voor Judah Bauer, de gitarist van de voormalige band die momenteel met gezondheidsproblemen kampt. Voorts is het ook een eresaluut voor John Spencer die dit jaar 60 wordt.
De drie nummers zijn volbloed Mono Kids: een beetje rammelend, razend, garage/fuzzy/punky rock en in your face. Dan wel ‘in dezelfde chaotische stijl als’ en hier en daar horen we een van de John Spencer Blues Explosion-geleend elementje. De leukste van de drie nummers is voor mij “Bell Bottoms”.

https://themonokids.bandcamp.com/album/the-blues-is-still-1

I H8 Camera is een improvisatiecollectief met Rudy Trouvé als ceremoniemeester. Hij leidt al meer dan 15 jaar een steeds wisselende bezetting van absolute topmuzikanten (onder meer de betreurde Matt Watts) op een rollercoaster doorheen rock, jazz, folk, krautrock, no wave, postpunk ... met niet meer dan enkele summiere en schijnbaar bizarre aanwijzingen … De uitkomst is soms vernieuwend, vaak tegendraads schurend en vaak gewoon briljant.
Het pad van I H8 Camera kruiste al verschillende malen dat van Roland Van Campenhout en samen een album maken leek het logische vervolg. Samen zijn ze een groep vrije geesten die op twee dagen in augustus - vandaar de albumtitel - en elke dag in een andere bezetting, improviseerden in de Finsterstudio van Joris Caluwaerts. De rolverdeling was dat Roland de teksten verzint (in het Engels, Frans en Nederlands) en dat de I H8-crew de muziek bij elkaar improviseert. Van die formule wordt slechts twee keer afgeweken: op “Entre Les Femmes” is de melodie ook van Roland en op “Too Old For That Shit” zingt Rudy Trouvé.
Roland – die zijn eerste opname maakte in de jaren ’60 – is zelfs op zijn oude dag helemaal in zijn element tussen deze andere vrije geesten. Het speelplezier druipt af van deze opnames. Behalve Roland en Trouvé speelden op deze sessies nog mee: Teuk Henri, Elko Blijweert, Hannes D’Hoine, Jeroen Stevens, Alain Rylant, Bjorn Eriksson, Tomas De Smet, Wouter Van Belle, Aarich Jespers, Buni Lenski, Sigrid Van Rosendaal en Gert Wyninckx.
Uit de sessies werden tien parels van songs gedestilleerd die zowel de veelzijdigheid van de band als van Roland in alle glorie etaleren. De heel persoonlijke teksten van Roland gaan over zijn bijzonder rijk en waanzinnig leven als één van de meeste legendarische  Belgische muzikanten.
Je voelt op dit album de absolute drang om te improviseren en te experimenteren. Tegelijk voel je dat deze bende zoveel métier heeft dat ze wel ongeveer weten waar ze zullen uitkomen als ze van het begane pad afwijken. Nergens wordt het een kakafonie of oeverloos, stuurloos gepingel.
‘Two Days in August’ is een parel, een document, een muzikale erfenis.

Het releaseconcert is op 22 januari in de clubzaal van de AB. Dat zal niet helemaal in de ‘opstelling’ van het album zijn, want niet iedereen van het album zal aanwezig zijn en onder meer Stef Kamil Carlens en Wim De Busser komen dan meespelen. Maar de ervaring zal vermoedelijk wel dicht tegen die van ‘Two Days in August’ liggen.
In september komt er nog een live-album uit van I H8-camera, met opnames van 2023.

Heisa leerden we kennen met fijne releases als ‘Joni’ en ‘Outliar’. Voor de volgende release verhuisden ze van label. “The Harmonist” was eind vorig jaar een eerste single van een nieuw album.
De vibe van Tool, de noise-erupties van een Sonic Youth en het hoekige van een TC Matic zitten er nog steeds in.
Inzake toegankelijkheid voor een breed rock-publiek is deze single misschien wel een stap achteruit ten opzichte van ‘Outliar’ en ‘Joni’. Deze single schuurt en kermt in elke seconde. Rauw en melodisch tegelijk. Intrigerend in inspiratie en uitwerking. Schipperend van klein en intiem tot schreeuwend extravert. Bewust stuurloos blijkbaar ook. Bij moment heerlijk.

https://www.youtube.com/watch?v=D3ApK6uRoHw

Splitalbums heb je in allerlei vormen. ‘Het Pact’ van de Vlaamse blackmetalbands Kludde en A Thousand Sufferings is een opmerkelijk splitalbum, omdat de twee bands aan de slag zijn gegaan met hetzelfde verhaal. Het is bovendien een bijzonder en echt gebeurd verhaal dat al eerder in boeken, lokale theaterstukken en ene strip is verteld, al kunnen we er niet voor garant staan dat alle details in de lyrics van ‘Het Pact’ geschiedkundig correct zijn. Hopelijk zit er wat eigen interpretatie van de bands in.

Het gegeven van de lyrics is de Vlaamse familie De Vis. Die had macht, grondgebied en rijkdom vergaard, tot in Frankrijk. Om die macht en rijkdom te bestendigen, heeft één generatie van de familie een ongeschreven pact gesloten: er wordt niet getrouwd en er komen geen kinderen. Zo komen macht, rijkdom en grond na de overlijdens van die generatie in een steeds kleinere groep terecht. Eén vrouwelijk lid van de familie wil het pact niet volgen omdat ze verliefd geworden is en dat belangrijker vindt dan het pact. Zij wordt meer dan 30 jaar lang opgesloten door de familie en zal nooit trouwen of een kind krijgen. De laatste telg van de familie De Vis stierf pas in 1978, nog niet zo heel lang geleden dus. Hij was de rijkste van de familie, maar zonder erfgenamen.

“De Armoezaaier”, de eerste track van A Thousand Sufferings op dit album, begint slepend atmosferisch, etherisch doomy en vooral huiveringwekkend. Ergens halfweg zit er een leuke versnelling en nog wat later wordt het gaspedaal nog wat dieper ingeduwd. Dit had op één van de ‘Mass’-albums van Amenra kunnen staan, zowel muzikaal als naar lyrics. De tweede track van A Thousand Sufferings, “De Zotte”,  heeft een pittig, pompend ritme van bij de start. Zo een headbang-ritme dat we eerder met thrash of powermetal associëren, niet zo ‘blistering’ of met blastbeats als we dat in black metal verwachten, maar wel zonder enige genade. De solo is dan weer wel heel typisch black.

Kludde heeft eveneens twee tracks op dit splitalbum. Zij zijn meer van de sludgy blackmetal. Muzikaal zit er meer variatie in hun “Slecht Geldj I – Pact Gesloeten”. Op deel 2 van deze track klinkt Kludde eerder als een Wiegedood of Wolves in the Throne Room, met op de helft een epic power-gitaarsolo die we op die manier nog maar zelden in blackmetal gehoord hebben. Een leuk detail : alle lyrics worden in het Aalsterse dialect gezongen, omdat dat ook de heimat van de familie De Vis was.

Dat twee bands samen aan één verhaal schrijven voor één album, is op zich al een leuk gegeven. Beide bands tonen zich op dit splitalbum van hun meest veelzijdige kant en de gebrachte variatie maakt dit album misschien wel toegankelijk voor muziekliefhebbers die doorgaans minder op hebben met black metal.

Het Pact
A Thousand Sufferings/Kludde

https://www.youtube.com/watch?v=BWrR8bWd7ec
https://www.youtube.com/watch?v=uF_ZkEHaYhI  

Na “Tell Me” en “New Ground” is het bij het Belgische electropop-duo Silent Presence tijd voor een opvolger en dat is “Cleanse The Soul” geworden. Een song met een bitterzoete smaak. De muziek bevat een eerder positieve, luchtige vibe, terwijl de tekst nogal donker van aard is, met een waarschuwing aan het adres van mooipraters die iedereen in de luren willen leggen. Maar zoals steeds schuilt er hier en daar ook een beetje hoop, licht in het duistere. Knappe productie, leuke melodie, knap ingezongen. Prima single alweer en misschien ook een stapje dichter bij een EP of een full album.

Silent Presence speelt binnenkort zijn eerste live concerten als band: op 22 februari in de DVG in Kortrijk (als support voor The Other Intern) en op 26 april in de B52 in Eernegem (samen met ‘nTales en They Feel Nothing).

Pop/Electro
Cleanse The Soul -single-
Silent Presence

https://www.youtube.com/watch?v=my3GCozLxeI

Wie waren nu ook alweer The Wombats? Wel, dat zijn die van “Let’s Dance To Joy Division”, hun radiohit van 2008. In Vlaanderen zijn het dan vooral de luisteraars van StuBru die dit trio uit de UK in het hart sluiten. Het hitje levert hen een plek op het podium van Pukkelpop op en in hetzelfde jaar nog een Europese clubtour die in ons land halt houdt in Leuven en Gent.
Daarna volgen nog meer singles, nog meer festivals en nog meer clubtours, maar zo spannend als met die ene hit wordt het nooit meer voor The Wombats. In de UK willen hun singles nog wel eens aanslaan, maar in Vlaanderen blijft het toch vooral stil, al heeft de band nog steeds een grote schare fans.
De nieuwe single is “Blood On The Hospital Floor” en hoewel er eigenlijk niet veel mis is met dit nummer, vermoeden wij dat deze single niet veel meer dan een rimpel op het muzikale wateroppervlak zal zijn. Hij zit in dezelfde klas als “Wake Up Boo” van The Boo Radleys. Hij is catchy, upbeat, vrolijk, met een degelijke productie en al, maar hij bruist niet genoeg en is wat braaf. Dat is jammer, want er zijn misschien maar een paar details nodig om van degelijk naar sprankelend te gaan.
Volgend jaar is er alweer een nieuw album en The Wombats komen op 16 april 2025 naar de Botanique in Brussel.

https://www.youtube.com/watch?v=8CWus326c6g

In de Egyptische mythologie verwijst Apep naar een slangendemon, die de tegenspeler is van de zonnegoden. Het is dan een goed gekozen bandnaam, als je van plan bent om de Egyptische godenwereld te verkennen als deathmetalband. Apep spiegelt zich op die manier een beetje aan Nile en misschien aan nog meer metalbands met die invalshoek. In eigen land hebben we bijvoorbeeld Ramses die daar inspiratie vindt. ‘Before Whom Evil Trembles’ is het tweede album van deze Duitse band, en het eerste op War Anthem Records.
Bij de gastmuzikanten valt Thomas Conrad meteen op, beter bekend als Cronos van Venom. Hij zingt een stuk mee op de openingstrack. Tom Liebing van Dust Bolt speelt eveneens mee. Die speelde al op drie eerdere demo’s, albums of singles van Apep mee en is op bas zowat een vast bandlid bij de opnames.
‘Before Whom Evil Trembles’ is het laatste album met de vorige (tweede) gitarist Kühn in de gelederen van Apep. Die werd inmiddels vervangen, maar de sound zit dus nog heel dicht bij die van het vorige full album/demo uit 2020. Apep brengt deathmetal die bij momenten oldschool, brutal en technical is, met in de intro’s en atmosferische stukken wat elementen van Arabische traditionele muziek. Je merkt wat invloeden van Nile en nog meer van deathmetal-pioniers als Morbid Angel en Entombed. Op de stukken waar ze het meeste ‘technical’ gaan, zullen fans van Polluted Inheritance een leuke tijd beleven.

Dit is niet het meest toegankelijke album. Het tempo valt al eens helemaal stil en dat haalt de drive uit de agressie. Bovendien zitten de vocalen van Christopher op bijna elk moment in hetzelfde kleine spectrum. Hij heeft een lekkere grunt, maar hij is weinig flexibel. De Egyptische mythologie komt mooi aan bod, maar er zijn ook tracks die net zo goed of met een paar kleine wijzigingen over een ander geloof zouden kunnen gaan. Het is vaak lang wachten op de Arabische muzikale elementen die deze band moeten onderscheiden van andere thematische deathmetalbands. Apep krijgt wel punten voor het eigen gezicht dat ze kleven op elke track.
Mijn favorieten van dit album zijn “The Pillars of Betrayal” en “Swallowed by Silent Sands”. Apep heeft met ‘Before Whom Evil Trembles’ een aangenaam album uit voor wie houdt van de oldschool-deathmetal-spirit in een origineel jasje.
Dit bandje willen we wel eens aan het werk zien in het Vlaamse clubcircuit.

https://www.youtube.com/watch?v=kM0J4ml2-3k&t=1s

Shirt.jac-Mambo is het zoveelste alter ego van Nederlander Michel Geelen die je misschien kent van zijn huidige punkorkestje The Mono Kids en nog een tiental andere, eerdere bands. Dit is zijn lo-fi-solo-uitstapje. Nou ja, lo-fi. How low can you go in the fidelity? Deze thrash-rock rammelt aan alle kanten en voor de vocalen kunnen wij enkel een roestige stofzuigersound als eerlijke referentie vermelden.
Maar leuk is het wel, deze collage van schijnbaar half uitgewerkte ideeën voor akkoorden en lyrics. De helft van de songs op ‘When A Cowboy Sings The Blues’ haalt niet de grens van de twee minuten en de akkoordenschema’s zijn vaak heel beperkt. Energetic low-fi fuzzrock met een punky DIY-attitude in het kwadraat. Ondanks de albumtitel hebben we nauwelijks invloeden van country of (klassieke) blues kunnen horen. Het dichtst in de buurt van die twee genres komt de retro-vibe in “Com’on My Little Darling”.
Er staat een cover op het album. “Foggy Notion” is een interpretatie van de gelijknamige song van de Velvet Underground. Het is zelfs één van de beste songs van dit album, en hij past hier ook helemaal perfect in het plaatje.
Op het vorige album van Shirt.jac-Mambo, het eerder dit jaar verschenen ‘Some Songs For All the Be​-​Bop Boys​/​Girls’, stond een cover van Captain Beefheart. Dan moet er op het volgende album wel iets van Frank Zappa langskomen, toch?
We moeten daar eerlijk in zijn: sommige nummers op dit album zijn best aardig, maar ze komen zelden in de buurt van Velvet Underground of Captain Beefheart. In dit project vinden we wel de experimenteerdrift en de nonchalance van de Velvet Underground en de Pixies, maar niet meteen de cool-catchyness van die bands. Bij “Watch It Go” dacht ik wel heel even dat dat misschien klonk als een lost tape die door Lou Reed was ingezongen. Als we zoeken naar Belgische referenties komen we uit bij de Vuilbak-releases van Sleath of bij Kloot Per W of King Dick, maar geen van die drie zit helemaal op exact hetzelfde spoor.
Er komen veel heel verschillende en sprankelende ideeën langs op dit album, maar die botsen niet genoeg met elkaar. Het zijn natuurlijk ook heel grote namen waar dit project zich aan spiegelt. Iconen waar 50 jaar later niemand in de buurt van kan komen, omdat we ze zo geïdealiseerd hebben.
Mijn favorieten op dit album zijn “Foggy Notion” (zou een onafgewerkt nummer van Eels, G Love And The Special Sauce of John Spencer kunnen zijn), “Ultra Gold Gold” (surreëele postpunk) en “Stay Around” met zijn wel heel roestige vocalen.

https://shirtjac-mambo.bandcamp.com/album/when-a-cowboy-sings-the-blues