V2 records news – Squarepusher – new album ‘Kammerkonzert’
SQUAREPUSHER Announces New Album "Kammerkonzert"
OUT APRIL 10th
debut March 26
Single "K2 Central" is out
Squarepusher - K2 Central (Official Video)
end March 26
single 'K7 Museum' Kammerkonzert by Squarepusher - Releases - WARP
Tom Jenkinson, aka Squarepusher, presents Kammerkonzert, a riot of onyx-hard, hyperfast riffs, fiendish orchestral themes and handbrake turns through varieties of progressive, ambient, electronic and experimental music. The album is out April 10th on his longtime label Warp Records. Out now is the single 'K2 Central', with a music video created by Jo Apps, which you can listen to/watch here. The album is available
Squarepusher, the singular hardcore rave/electronic producer, experimental musician and creator of futuristic forms of fusion, has a three-decade-long back catalogue studded with jewel-like records. From the furious breakbeat acid and pulverising live bass-guitar attack of Feed Me Weird Things (1996) to the self-explanatory Music for Robots (2014)via the virtuosic live showcase of Solo Electric Bass 1 (2009) and the luxurious and otherworldly concrète jazz of Ultravisitor (2004), few contemporary musicians have covered as much ground in as sure-footed a manner. Given that his dazzling new album for Warp is essentially a chamber concerto with Jenkinson playing all of the parts, it's safe to say he has come a long way since Port Rhombus EP, his crystalline drum & bass debut for the label in 1996.
Kammerkonzert displays Jenkinson's strength not only as a producer but as a composer, shown by the album's mercurial juxtapositions which can fleetingly remind the listener of the visionary French Zeuhl band Magma 9 ('K1 Advance'), the liquid fusion of Weather Report in their Body Electric phase ('K2 Central'), and the baroque blood-drenched giallo soundtracks of Ennio Morricone ('K7 Museum'). Elsewhere the more contemporary north London jazz riffing of Sons of Kemet ('K3 Diligence'), the ring-modulated piano of Stockhausen's Mantra and even the atmosphere of Brian Eno's ambient work with David Bowie ('K11 Tideway') all make themselves felt.
Kammerkonzert – whose tough-sounding name reflects the sonic militancy of the music it presents, while literally meaning chamber concert in German – pushes mischievously inward at the extreme boundaries of music composition itself.
ALBUM TRACKLIST:
K1 Advance
K2 Central
K3 Diligence
K4 Fairlands
K5 Fremantle
K6 Headquarters
K7 Museum
K8 Park
K9 Reliance
K10 Terminus
K11 Tideway
K12 Uplands
K13 Vigilant
K14 Welbeck
ARTIST LINKS: www.squarepusher.net
N9 Eeklo - events
Basisinfo - Muziekclub N9 in Eeklo maakt zich weer op met enkele toppers (in spe) en heel wat te ontdekken muzikaal talent. Zowat alles komt aan bod: indie, rock, blues, jazz, gipsy, klassiek, funk, soul, chanson, belpop en drone.
Ook in het seizoen slaan muziekclub N9 en Cultuurhuis Herbakker (nieuwe naam en vernieuwd gebouw) de handen in elkaar.
INFO zie site
Alle clubconcerten vinden al sinds de heropstart (2021) na de coronaperikelen plaats in Kubiek, en dat blijft in de toekomst ook zo.
2026
27/02 Ao (try-out)
06/03 Flying Horseman, Aäron Koch
10/03 Kid Congo Powers & The Pink Monkey Birds, Liz Lamere
18/03 Cali agents (ism Hussle)
27/03 GA-20 (exclusief Belgisch concert), Harvesters
03/04 Rave for the introverred, head on stone (by Nele De Gussem)
08/04 Bahamadia w/ The Ruffcats
25/04 Steve Gunn
01/05 The Bevis Frond
02/05 Nana Osei Twum Barima, Kaito Winse
08/05 Den Der Hale, Golden hours
30/05 Jazzlab: Mattias De Craene & Black Koyo
05/06 SCHNTZL
20/06 Eefje De Visser @Huysmanshoeve (try-out)
21/06 Het Zesde Metaal @Huysmanshoeve
14/11 double bil: Lézard, Rosie Stuart
INFO
Artist in residence: Rosie Stuart, Frans Kalf (2026)
Sound Track
Sound Track – het live en kansenparcours van VI.BE en de livesector
Helden in het Park brengt mensen van alle leeftijden en achtergronden samen. Muziekclub N9 organiseert het gratis muziekfestival al sinds 1995 onder de warme avondzon in het Heldenpark in Eeklo. Het is dé plek om je volledig te verliezen in livemuziek en een gezellige, zomerse sfeer.
Een gevarieerd liveprogramma
Vier donderdagen op rij kan je op Helden in het Park terecht voor onvergetelijke gratis concerten. Elke avond zorgen twee (inter)nationale topbands voor fantastische optredens op de main stage aan het kasteel.
Herbakkersfestival Festivalsite Blokhutten, Eeklo
www.herbakkersfestival.be
Landrovers
LANDROVERS is een nieuw, grensverleggend muzikaal uitwisselingsproject, opgezet door
twee ervaren muziekhuizen aan weerszijden van de Nederlands-Belgische grens.
Muziekclub N9 en De Spot (Middelburg) slaan twee jaar lang de handen in elkaar om samen
en grensoverschrijdend acht concertavonden op poten te zetten. Zowel Nederlandse als
Belgische bands, jong bloed en gevestigd muzikaal talent worden tijdelijk weggeroofd uit hun
land van oorsprong, om er vervolgens over de landsgrens voor de leeuwen te worden gegooid!
Sound Track
MUZIEKCLUB N9 EN CULTUURHUIS HERBAKKER WERKEN OPNIEUW SAMEN
Twee Eeklose cultuurhuizen slaan opnieuw de handen in elkaar
De samenwerking bestaat uit onder andere uit een handvol
Cultuurhuis Herbakker en muziekclub N9 zijn geen onbekenden. De overburen
werken al jaren samen aan concerten, schoolvoorstellingen en Kunstendag voor Kinderen. Die
samenwerking is een verrijking voor beide partijen én het Eeklose cultuurlandschap
Alle concerten vinden plaats in N9 villa, Molenstraat 165, Eeklo.
Meer info over de concerten is te vinden op www.n9.be
Meer info betreffende jamsessies zie site
- Cursussen - check de website
- Jazzlab series - check de website
* N9 - 2022 - kreeg positief advies, maar nog geen centen van het budget Vlaamse overheid
Triggerfinger, try-out is een teken van appreciatie!
Meer info op www.n9.be
Luc Van De Poel (The Kids) - Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, de energie die er nog steeds is, en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft, wat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt.
The Kids
Na 50 jaar zijn de Antwerpse band The Kids nog steeds heel relevant, getuige hun optreden in Roma eerder deze maand. En in een uitverkochte AB de week daarna. Samen met enkele jonge wolven in het vak, werd het genre ‘punk’ nog meer in de verf gezet.
LIVE
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102079-punk-50-y-2026-the-kids-50-years-the-kids-mini-fest-punk-is-in-2026-nog-steeds-springlevend-zeg-maar-dat-the-kids-het-hebben-gezegd
50 jaar The Kids, 50 jaar Punk … Dat smeekt alleen maar om een interview. We contacteerden gitarist Luc Van De Poel om daarover een uitgebreid te babbelen, met een tas koffie en binnen een gezellige sfeer, hadden we het niet alleen over 50 jaar punk en The Kids, ook over de concerten, de toekomst van Punk en over na al die jaren wat nog doelen en ambities zijn, of misschien nieuw platenwerk…
50 jaar The Kids, 50 jaar punk. Dat vraagt om ‘een overzicht’, wat zijn in grote lijnen de grote verschillen?
Waarom zijn mensen 50 jaar getrouwd? Als de klik er nog steeds is… en de energie is er nog, je krijgt nog steeds respons? Waarom zou je dan stoppen. En het is nog steeds leuk. We zijn wel tien jaar gestopt tussen 1986 en 1996. En dan kregen we veel aanvragen, ook vanuit het buitenland. Zoals Frankrijk en Italië en toen dachten we ‘goh, waarom niet’.
Is het net dat succes in het buitenland … Jullie hebben ook in Amerika gestaan, dat er heeft voor gezorgd dat jullie zijn doorgegaan ermee na tien jaar? Want in de beginjaren lukte dat niet?
Nee, in de beginjaren lukte dat gewoonweg niet, zelfs om in Nederland op te treden moesten we hemel en aarde verzetten. Vanaf 1996 waren er heel veel optredens in het buitenland, maar voordien nee.. dat was ook Duitsland, Amerika, Mexico, Japan noem maar op.. en dan hebben we nog niet alle zalen gedaan die we aangeboden kregen, we speelden onze eerste keer in Rome en die schreeuwen gewoon onze teksten , terwijl dat puur op basis van die platenverkoop was.. toen was er geen spotify.
Die pauze na ‘Gothcha! ‘ Stoppen, heeft jullie eigenlijk deugd gedaan?
Er stonden best wel mooie songs op, soms denken we wel om sommige terug te spelen, maar toen was het vet wat van de soep. De meeste mensen komen ook voor die eerste twee platen, daar focussen wij ons ook het meest op. Of die pauze deugd heeft gedaan? Dat laat ik in het midden een beetje..
Toen ik in 1979/1980 fan werd, was ik ook al vele jaren fan van de fanclub; bestaat die fanclub nog ergens? Rechtsreeks meende ik dat ik automatisch ook lid was van ‘punks against fascisme’, als ik het niet mis heb… Bestaat die strekking nog?
Dat is maar heel kort geweest, we hadden een paar honderd leden, en er was een hele organisatie en ook fanclubdagen en zo. wat dat tweede betreft, we zijn nooit teveel daarin mee gestapt. Dat ‘punks tegen skinheads’ en zo? dat was in België minder, wij hebben daar ook niet echt aan meegedaan en trokken (en trekken nog steeds) een breed punk publiek.
“Punk” is trouwens een term die wel degelijk veranderd is, net als jazz geen jazz meer is. Wat betekent het woord punk voor jou nu nog?
Voor mij persoonlijk, en in de lijn met wat we met The Kids doen is punk anno 2026 gewoonweg.. “Rock-’n-roll’’ en dat hetgeen errond hangt interesseert me minder. Gewoon, korte nummers zonder teveel tralala rond, scherp , goede gitaren dat is voor mij punk…
Men zegt al 50 jaar dat punk dood is, maar als ik zie in de Roma en ook die speciale dag/avond in de AB op 14 maart, dan lijkt Punk nog springlevend, toch?
Er is nog steeds een doorstroom van punk bands, gelukkig. Was dat niet zo geweest waren we al lang gestopt. Het bleef werken, het bleef jonge bands aantrekken die vaak in ons voorprogramma speelden. De machine is nooit gestopt, dat was ook voor ons een drijfveer om door te gaan.
Het publiek is mee wat ouder geworden, maar ik zag – vooral in de AB – een opvallend jeugdig publiek, waarom trekt punk de jeugd aan, denk je zelf? Is de jeugd weer boos?
Dat is ook zo, en er is een zekere boosheid bij de jongeren aanwezig. Ons vragen ze ook op wat ‘grotere festivals’, maar bij veel van die jonge punkgroepen is dat heel underground, en daar komt inderdaad een opvallend jong publiek op af.
Even een terugkeer in de tijd, hoewel de punk songs de reden zijn waarom ik fan werd; het grote publiek leerde jullie kennen door ‘There will be no next time’. Een song die op concerten zelfs voor de meeste feedback zorgt. Een zege of een vloek zo’n ‘hit’ of iets ertussen?
Meer een zege, het staat in alle mogelijk top honderd. Ik heb ook al gehoord van veel groepen dat die het helemaal niet erg vinden hun hits te spelen, het is een nummer dat iedereen kent.. ook de fans buiten de punk scene, daar mogen we best trots op zijn. Het staat op een album waarin ons platenlabel eerst niet in geloofde, en is een succesverhaal geworden toen. Dus nee, Het is dus eerder een zege dan een vloek ‘there will be no next time’ live te mogen spelen.
Ik heb jullie nu twee keer gezien (in totaal ondertussen 18 keer). Ludo is nooit een spraakwaterval geweest, en nog steeds niet. maar hij was onder de indruk van de energie van jullie als band en van het publiek. Wat is jullie geheim? Veel boterhammen met spek en eieren?
Ik heb dat altijd zo gedaan, en zolang de energie er nog is om dat te doen zal ik dat blijven doen, dat zit in mijn tweede natuur. Als men ons echt zegt ‘jongens het is weg’, dan stoppen we ermee. Maar zolang we de feedback krijgen die we nu ook al hebben gekregen? Blijven we doorgaan, we hebben er zelf ook nog heel veel plezier in. en zolang we het publiek mee krijgen, en positieve recensies lezen van jullie op onze eerste optreden in Roma? Dan kan dat nog lang blijven duren. Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, die energie die er nog steeds is en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft dat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt. Circa twintig nummers die herkenbaar zijn en door het publiek worden mee gezongen, dat is uniek! En dan nog een fantastische drummer.. die combinatie dus.
Ik was wel een beetje bang toen al dat publiek op het podium stond in de AB. Je had opzij maar weinig plaats meer; in de Roma kwam er geen publiek op het podium (ondanks de goede sfeer)
Ik sta graag wat opzij om de boel te overschouwen als zoiets gebeurd, anders krijg je toch maar duwen tegen je gitaar en zo (haha) in Roma had gemogen, er is zelfs een plek vooraan waar je tegen het podium kon, maar die kliek die daar voor kon zorgen stond wat meer in het midden en wist blijkbaar niet zo goed of het kon of mocht.. maar de sfeer zat ondanks dat ook goed daar.
Wie ik ook goed vond in Roma was Maria Iskariot, hoewel ze in Roma precies een wat mindere dag hadden?
Die zijn jong en vinden zeker hun weg wel, het is een heel toffe groep getalenteerde en ambitieuze muzikanten. Ze moeten alleen zien dat ze met beide voetjes op de grond komen, en hun eigen weg blijven volgen. In Roma hadden ze wat af te rekenen met wat technische problemen en zo en moesten een beetje een inspanning doen om het publiek echt mee te krijgen,. We hebben er al drie keer mee samen gespeeld en die zijn gewoonweg super!
Ergens hadden sommigen verwacht dat de originele drummers nog eens op het podium zouden staan naar aanleiding van die 50 jaar?
Dan moet je al Eddy gaan vragen, of zelfs verder gaan en sommige van de bassisten vragen die ook bij ons hebben gespeeld, voor Danny terug kwam. Cesar Janssens ,en dat is een van mijn beste vrienden, gaan bij vragen maar die heeft het al druk genoeg bij bijvoorbeeld Raymond van het Groenewoud. Eddy is zelfs compleet uit de schijnwerpers getreden.. nee dat is praktisch onmogelijk zoiets te doen.
In de AB was er dan HeTZe, prachtige band, Kotskat en Colère, maar vooral Sunpower; ik ken die persoonlijk maar die hadden heel wat fans mee…
Het was een geweldige line up die avond, Sunpower hebben binnen de punk scene in het Brusselse en rond Ninove toen een reputatie opgebouwd. Niemand kent hen, maar die zetten nog steeds de boel op stelten. Prachtige band!
Helaas is het na vijftig jaar bonken op muren de wereld er niet beter op geworden. Protesteren is meer dan nodig. De mensen zijn terug boos
Voor veel mensen is punk een van de mooiste plekken voor de meest pure rock-’n-roll. En ook het enige genre tegenwoordig die een beetje die Anarchistische rebellie uitstraalt. Punk bands maken nog steeds muziek waarbij mensen nadenken over wat rondom zich gebeurd. In gelijk ander genre is dat volledig weg, zelfs in metal. Dat is voor mij in veel gevallen één dezelfde brij geworden. Eens ferm tegen de schenen schoppen? Punk doet dat nog, en dat trekt de jongeren dus aan.
Metal is in grote mate – niet helemaal – toch wat meer mainstream geworden, terwijl de echte punk altijd wat underground is gebleven?
Ja maar toch, ‘echte punks’ zullen dat tegenspreken, maar neem een band als Green Day. Die zijn nog steeds met politiek bezig en schoppen nog steeds om zich heen. Bovendien zijn ze ervoor gekend dat ze voor optredens de prijzen laag proberen te houden, tenzij ze als onderdeel van een festival line up ergens afsluiten of zo. En dan zijn er nog zo van die bands die ondanks het verkopen van miljoenen platen en voor duizenden mensen spelen nog steeds die ‘punk ingesteldheid’ levendig houden.
Wat ik altijd wat eigenaardig heb gevonden dat een band als The Kids nooit op Rock Werchter of Pukkelpop heeft gestaan
Die grote festivals vragen meestal een soort ‘exclusiviteit’ dat willen we dan niet doen. de organisaties vragen dan bijvoorbeeld dat je enkele maanden nergens speelt op circa 50 km van hun festival, om dan exclusief daar te spelen. Daar doen we niet aan mee. Wij spelen gewoonweg teveel. Maar als ze ons moesten vragen zullen we dat zeker doen . we spelen echter liever op wat kleinere podia zoals Sjock festival https://www.sjock.com/nl waar we op 11 juli spelen. En zo zijn er nog. Daar kunnen we ons ding doen, en vinden het helemaal niet erg dat we dan twee weken daarna tien km verder spelen.
Er komt nog een vervolg, zelfs een optreden op Rebellion Blackpool; Had je dit verwacht, zoveel respons na al die jaren?
Rebellion Blackpool heeft ons al een paar keer gevraagd, ze hadden ons zelfs eens op de affiche gezet zonder dat we ons akkoord hadden gegeven (haha) het is er door omstandigheden nooit van gekomen. Die betalen heel weinig , behalve aan de grote bands op de affiche, en we moesten ook nog ons eigen hotel betalen en zo.. maar nu paste het in ons schema .
Normaal stonden jullie ook in Amerika..
Normaal gesproken wel ja, maar nu zegt het ons met al die regeltjes en zo ook niets meer.. we hebben aan onze tijd in Amerika veel vrienden over gehouden, die ons ook vragen. Elke keer als je uit het vliegtuig stapt of een camionette parkeert bij wijze van spreken je boel ondersteboven gekeerd lol.. nee, voor ons hoeft het niet meer zoals het nu loopt daar.
Dat is een beetje terug naar de begin jaren, toen stond er bij een bepaalde band zelfs politie voor het publiek, toen ze een song inzetten … tegen de politie; hebben jullie ooit iets in die zin meegemaakt bij ‘Facist Cops’?
Wat wij wel eens hebben voorgehad, bij het laatste optreden in een bekende club in Kontich, Lintfabriek. toen die moesten sluiten wegens teveel problemen met buren en zo, er was massa veel volk en net toen we ‘Facist cops’ inzetten de politie binnen viel. Maar die hadden zoiets van, doe jullie ding maar dan is het gedaan. Dat was een club waar best wat grotere namen hebben gestaan, zoals Datsuns bijvoorbeeld.
Nu we het over de ‘clubs’ hebben, ik krijg de indruk dat die sterk verminderd zijn tegenover vroeger?
Er zijn er best nog wel, Neem nu Djingle Djangle in Antwerpen, of Music City die doen dat nog steeds die ‘underground club shows’. er was lang een jeugdhuis in Berchem, maar die zijn ook gestopt. Er zijn er dus nog, maar je moet er een beetje naar durven zoeken. Die richten zich natuurlijk op een veel jonger publiek. Niet alleen DJ’s maar ook in punk. We hebben nu aan het opnemen geweest met Pang Pang Records: en daar zitten tientallen piep jonge punk bands, over heel Europa. dus het leeft nog steeds hoor.
Kriebelt het dan niet bij jullie om ook iets nieuw te doen?
Pffff, ze hebben ons dat gevraagd hoor. Dat is voorbij, het was leuk om dat te doen, maar wie zit nog te wachten op een nieuwe The Kids plaat? We hebben ooit gedacht iets op te nemen in de studio van AB , maar nee… Het is voorbij.
Wat zijn dan wel de toekomstplannen?
Blijven spelen, zolang we toffe aanbiedingen krijgen en op veel plaatsen worden gevraagd, gewoonweg blijven doorgaan. Volgend jaar misschien terug wat kleinere clubs, in het buitenland zoals Denemarken, Duitsland of zo. er komen nog festivals aan, maar sommige mogen we nog niet aankondigen. En ook in het najaar staan we o.a. in Concertzaal de casino. Morgen (vrijdag 20 maart) in Charleroi zaal Rockerill en ook op 28 maart in De Zwerver (Leffinge). Vlaanderen is niet zo groot, als we dertig keer gespeeld hebben zijn we overal geweest (haha)
Laat ons eerlijk zijn, jullie hebben punk op de kaart gezet in ons land, en die invloed blijft nog steeds duren. Zie maar naar die nieuwe lichting bands in jullie voetsporen, en toch als jullie een Engelse of Amerikaanse band waren, waren jullie misschien wereld beroemd. Steekt dat niet een beetje?
Moesten, moesten, moesten… Mijn moeder zei altijd ‘als de lucht naar beneden valt, vallen alle mussen dood’’ (haha). We zijn fier op hetgeen we bereikt hebben. De stempel die we hebben kunnen drukken, en we doen het nog steeds heel graag !
Je hebt niets meer te bewijzen en ik veronderstel dat de meeste realistische doelen wel zijn bereikt. Je kunt nog tien jaar doorgaan!
Maar zijn er nog doelen die je voor ogen hebt als muzikant, als mens bij de band of andere projecten?
De passie blijven volgen, zolang die passie er is? Blijven doorgaan, nog tien jaar? Dan ben ik 83, dat zou moeten lukken. Maar dertig jaar geleden dacht ik ook niet dat ik op mijn 73 nog op het podium zou staan.. zeg nooit , nooit. Maar ik denk dat ik op mijn 83 eerder blues ga spelen in cafés of zo. kijk we hebben geen planning, we hebben geen manager , we laden ons gerief nog altijd zelf in en uit en hebben een roadie die meegaat, we doen nog steeds alles zelf. En die passie blijven over brengen met onze songs, dat is en blijft het grote doel en ambitie. We moeten alleen zien dat we niet teveel spelen, want dat is ook niet goed.
Is dat nu ook niet wat het geval, ik zie op Facebook voortdurend optredens voorbij komen?
Dat valt op zich nogal mee hoor, het lijkt alleen zo omdat ik constant die dingen post. Al bij al één of twee keer in de week.
Hoe belangrijk is sociale media geworden voor jullie?
Geen idee, we zitten ook op Instagram ik doe daar niets mee, dat gaat automatisch, het is een goed medium om je fans te bereiken. Maar de jongeren zitten daar niet meer, die zitten eerder op dingen als TikTok. De mond aan mond reclame, en het besloten wereldje dat punk nog steeds is , is meer dan voldoende om de kansen te krijgen …
Ik hoop jullie nog een pak keer live te kunnen zien , en dat het vuur mag blijven branden. Bedankt voor de fijne babbel
Nicolas Van Belle - Het is fijn te zien hoe de compositie evolueert door het live te brengen. En hoe ik erdoor zelf met die muziek blijf mee groeien
'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele en eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe. De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
De volledige recensie van ‘Einde Were’ kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101659-einde-were
We hadden een fijne babbel met Nicolas over zijn werk, de plaat, zijn ambities en toekomstplannen.
Nicolas, wat was de beweegreden om dit solo project op poten te zetten? Vertel ons er wat meer over
Het was eigenlijk niet de bedoeling om een solo project op te starten. Ik zat op dat moment met een aantal dingen die ik muzikaal van mij af wilde schrijven, om ze zo een plaats te kunnen geven. In eerste instantie dacht ik er ook niet aan om dat uit te brengen, maar toen de opnames afgerond waren, voelde het toch juist om er een plaat van te maken. Zo ben ik uiteindelijk bij Klankhaven Records terechtgekomen.
Het is een plaat die toch binnenkomt, zoals ik al schreef iedereen die met pijn en verlies te maken heeft, kan zich hierin vinden. Ik persoonlijk ook; was er misschien een onderliggende bedoeling, om anderen die ook in zo’n situatie zitten een ‘hart onder de riem te steken’?
Rouw en verdriet verwerkt iedereen op zijn eigen manier. Ik denk wel dat veel mensen zich hier op een bepaalde manier in kunnen herkennen, en ik waardeer het als iemand in mijn muziek iets vindt om dat een plaats te geven. Maar om te zeggen dat ik dat bewust zo heb gemaakt? Nee. Des te mooier is het natuurlijk dat het op die manier kan binnenkomen bij mensen.
De songs zijn ook in het Nederlands, de titel doet me zelfs denken aan een oud-Vlaams zoals in de Middeleeuwen. Waarom in de eigen taal?
Die titel verwijst naar de plek waar ik in Gent woonde, iets in de zin van het einde van de waterwegen. In een andere context kan je het ook lezen als ‘einde wereld’—het hangt er een beetje van af hoe je het zelf invult. Ik heb daar een tijd gewoond, en de muziek die ik schreef gaat grotendeels over die laatste periode daar, en over de fase nadien, toen ik uit Gent vertrok.
Waarom in het Nederlands en niet in het Engels? Met Engels kan je toch een breder, internationaal publiek bereiken?
Elk nummer is eigenlijk een gedicht dat ik in het Nederlands schreef. Dat komt omdat ze rechtstreeks uit mijn kern komen, en daar gebeuren de dingen gewoon in mijn moedertaal. Nederlands voelde daarom het meest logisch.
Het is een heel persoonlijk verhaal, waarbij je je bloot geeft bij wijze van spreken; ben je niet bang op de reacties op sociale media, je weet hoe dat, helaas, soms gaat?
Daar hou ik me niet mee bezig. Ik vind het best ok als mensen het goed of niet goed vinden. Iedereen heeft dat recht en het is niet mijn intentie om iedereen tevreden te stellen.
Sociale media is een belangrijk medium, geldt dat voor jou ook? Waarom is sociale media voor jou belangrijk als artiest?
Eigenlijk ben ik niet graag bezig met sociale media, maar het is wel een handig middel om contacten te leggen en je muziek te promoten. Dat is het voor mij ook vooral: een tool om te gebruiken, niet meer dan dat. Ik heb er eerlijk gezegd wat moeite mee. Het is jammer dat door de snelheid van sociale media mensen vaak minder tijd nemen om een plaat echt te laten binnenkomen, zoals vroeger meer gebeurde.
Ik volg je er wel in
Vroeger luisterde men gewoon op een andere manier naar muziek, en er waren ook meer mogelijkheden om na een optreden iets te verkopen. Tegenwoordig gebeurt veel digitaal, en daardoor gaat er wel wat charme verloren. Voor mij heeft muziek iets extra’s als het op een cd, vinyl of cassette staat—het krijgt dan een tastbare waarde die het anders niet heeft.
Het blijft op zich toch nog interessant om fysiek platen uit te brengen, er is nog vraag?
Er is zeker vraag naar heb ik de indruk ja, … er zijn zeker mensen die me contacteren dat ze graag een plaat zouden willen kopen.
(dat kan via volgende link: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records )
Nu we het over ‘de plaat’ hebben … De hoesfoto triggert me wel
Dat is een foto die ik maakte tijdens een vakantie op een eiland. Amber Verhulst drukte die foto op steen, en van die druk maakten we vervolgens een ets waar we verschillende prints van namen. Uiteindelijk hebben we van al die prints collages gemaakt. Eigenlijk zou je het originele beeld moeten zien om te begrijpen waar het vandaan komt, maar het is dus een collage van uiteenlopende prints.
Een bepaalde betekenis ook? Want je hoort een veelkleurige aanpak in de muziek
Er is altijd wat kleur nodig om contrasten te creëren; als alles alleen donker was, zou het al snel op elkaar gaan lijken. De bedoeling is juist om licht toe te voegen en het donker te nuanceren. Op die manier sluit de hoes ook aan bij het thema van de plaat. Het gaat om een contrast: het hoeft niet alleen melancholisch of verdrietig te zijn. Soms is het donker, soms juist warm en uitnodigend.
Is het niet je ambitie om met deze plaat en dit project te gaan optreden?
Initieel niet, ik wilde eigenlijk maar één optreden doen en het daarbij laten. Intussen staan er echter al enkele shows gepland in april, mei en juni. Ook al was dat niet de bedoeling, ik ben nu dus toch bezig om de muziek live te brengen. Ik merk dat er vraag naar is, en ondanks de moeilijke materie is het heel fijn om dit live te spelen. Onlangs deed ik een performance op Radio Kiosk in Brussel, in het Brussels dialect.
Wat ik interessant vind aan solo spelen, is dat het volledig van één individu komt. Het is fascinerend om te zien hoe de muziek daardoor evolueert, en hoe ik er zelf ook mee kan meegroeien. Ook al heb ik alles zelf geschreven, live krijgt het telkens een nieuwe invulling. Daarom vind ik het juist leuk om er live mee aan de slag te gaan.
Ik veronderstel dat jouw muziek live nog het best overkomt in een intieme omgeving, maar is er ook een ambitie om er mee grote podia aan te doen? Met andere woorden wat is je echte ambitie met dit project?
Ik heb al een vijftal optredens op de planning staan, en het zou fijn zijn om in het najaar nog meer te doen. Vooral op intieme plekken spelen spreekt me aan, maar misschien ook in het buitenland, als daar mogelijkheden zijn. Pas daarna kan ik evalueren welke richting ik verder op wil. Voor nu ligt de focus vooral op het moment zelf.
Je bent ook betrokken bij diverse projecten zoals Suura, Erem, Belle//Maris, Yarès, Ever Present, Baljuw, Erps-Kwerps en Sarcastic Fringehead. Ligt de grote focus bij je solo project of niet?
Op dit moment ligt de focus iets meer op het solo project, vooral door de release en de geplande optredens. Toen ik de plaat opnam, wist ik niet waar het toe zou leiden of hoe de reacties zouden zijn. Daarom geef ik nu automatisch wat meer aandacht aan dit project.
Lukt het om het solo project te combineren met al die andere projecten waar je mee bezig bent dan?
In principe lukt dat wel, en het is ook niet zo dat elk project altijd actief is. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld bezig met een noise rock duo, iets compleet anders. Zodra dat project naar buiten wordt gebracht, komt er waarschijnlijk meer ruimte om aandacht te besteden aan de dingen die nu wat stil liggen.
Indien je met deze solo plaat een hit zou scoren en mega succes hebben , zou je dan niet overwegen om de focus volledig te leggen op dit project, en de andere projecten links laten?
Ik denk niet dat succes een reden zou zijn om mijn andere projecten links te laten liggen. Het is ook niet mijn bedoeling om grote podia of festivals te spelen. Natuurlijk heb ik respect voor wat organisatoren doen, maar mijn muziek leent zich daar niet per se toe.
Mocht er echter een wind van achter komen en het solo project wordt een succes, bijvoorbeeld op radio, dan zou ik die kans zeker grijpen. Maar dat betekent niet dat ik al mijn andere projecten laat vallen. Solo muziek maak ik uit mezelf, maar de andere projecten doe ik samen met anderen—die contacten zijn belangrijk. Sterker nog, zelfs de nummers op Einde Were zijn deels ontstaan door sociale interacties en samenwerkingen die ik heb gehad.
Kortom: als het solo project echt succesvol wordt, kan het zijn dat ik daar iets meer focus op leg, maar mijn andere projecten laat ik daar niet voor vallen.
Is het succes van dit solo project een inspiratie om er in de toekomst nog meer te doen?
Dat idee is wel eens door mijn hoofd gegaan: wat het zou kunnen worden als ik opnieuw solo aan de slag ga. Maar voorlopig is het belangrijkste om de optredens die gepland staan af te werken en te zien hoe het publiek reageert. Daarna kan ik bekijken of er een tweede soloplaat komt. Natuurlijk kun je niet twee keer over exact dezelfde thematiek praten, dus het zou sowieso iets heel anders moeten worden. Het kan zelfs zijn dat ik iets compleet anders doe, want ik merk dat ik soms impulsief beslissingen neem en niet altijd kan voorspellen hoe iets zal uitpakken.
Wat zijn de verdere plannen naast die optredens?
Zoals ik eerder zei, zijn er tot en met juni al optredens gepland, en daar zullen waarschijnlijk nog een paar bijkomen. Voor het solo project hoop ik ook nog samenwerkingen te doen met artiesten uit de bredere kunstwereld, niet alleen muzikanten. Daarnaast start begin mei ons noise rock duo, waarmee ik op plekken kan spelen waar ik als soloartiest niet zo vaak zou komen.
In het najaar komen er ook nog releases van twee andere projecten: Ever Presents en het rebetiko-project Yarès, waar ik bij betrokken ben. Er staat dus nog veel op de agenda, maar nu gaat mijn focus vooral uit naar het solo project en wat ik daar mee kan bereiken.
We hadden het al over ambities, maar wat is voor jou wellicht het grootste doel dat je voor ogen hebt? Of ben je er echt niet mee bezig?
Het zou geweldig zijn om mijn muziek in de loop der jaren ook buiten België en zelfs buiten Europa te kunnen spelen. Als ik daar uiteindelijk van zou kunnen leven, zou dat fantastisch zijn. Maar ik besteed daar niet te veel aandacht aan; ik leef liever in het moment en geniet van wat ik nu kan doen. Op korte termijn wil ik vooral plezier beleven en zoveel mogelijk mensen bereiken met mijn muziek. Aan de verre toekomst denk ik op dit moment niet te veel.
Bedankt voor deze fijne babbel, veel succces in alles wat je doet
Nicolas Van Belle live meemaken?
26/04: jazzblazzt - Roermond (nl)
07/05: Niemandsland – Dendermonde
17/05: Studio Beertje – Gent
06/06: H.A.N.S. - Goor (nl)
07/06: Koffie & ambacht - Rotterdam (nl)
11/06: Music on a whim – Brussel
Voor wie Warmoes niet kent (wat goed mogelijk is) kan ik je zeggen dat het een jonge vijfkoppige folkband uit Gooik is. Hun instrumentaria bestaat o.a. uit accordeon, piano, bouzouki, sax, low whistle, bas, contrabas en percussie.
De instrumentale muziek klinkt vrij traditioneel met hier en daar een jazz of funk invloed. Die invloeden maken de muziek wel een stuk boeiender. Luister bijvoorbeeld eens naar de baslijn in “Klutskweit”.
“Nachtvorst” kent een mooi begin met field recording en pianospel. “Orlando” is zowat het beste nummer van de plaat. De sfeer, de groove en samenhang maakt dat het nummer zichzelf overstijgt. “Thee Deugd” is een mooi en sfeervol piano nummertje. “Kune Kune” is een song, die live de boel op stelten kan zetten. “Galanthus” kan makkelijk dienst doen als soundtrack in één of andere film over de Middeleeuwen in Ierland. Hier hoor je ook wat zang op de achtergrond. Ook op “Radiator Jig” hoor je iemand zingen. Dit in klanken en niet in woorden. “Fiets Jigs” is interessant vanwege de intro en de opbouw van de track.
Na opener “Zandman” lijkt het erop dat het een heel traditionele (lees wat oubollige) folk plaat ging worden, maar vanaf “Klutskweit” komen er elementen in de muziek die alles toch wat opentrekt.
De plaat is gevarieerd waardoor het totaalgeluid iets minder coherent klinkt. Toch staan er enkele heel mooie composities op.
Indien alles tot één sound kan transformeren kan men nog meer een eigen smoel en sound creëren wat alles nog sterker zal doen klinken. Voor een debuutplaat is het wel geslaagd en toont men dat er potentie in de band steekt om door te groeien.
Folk
De Binnenbuiten
https://open.spotify.com/artist/701Bx8ckhCv67dtKVDjoBT?si=WzaeG_8RSy2mp9w5DWy4bQ
Deze Hardcore band uit Luik brengt op 1 april (geen grap) hun EP met drie songs onder de naam ‘El Mundo Kaput’. Opgenomen en gemixd door Gilles Demolder (o.a. Oathbreaker, Wiegedood) in de Jetson Studio in Kortrijk. De mastering gebeurde andermaal door Adrien Schockert in Brussel.
Waar men op de ‘Chaos Magic’ nog een trager naar doom neigend nummer had staan, heeft men voor deze EP gekozen voor drie songs met het nodige tempo. Dat betekent ook dat je je mag verwachten aan drie muilperen van songs. De band speelt, ondanks de enorme vaart, retestrak.
Dit is no-nonsens Hardcore en harde Rock and Roll met soms een Motörhead vibe. Uit de drie songs kan je afleiden dat de wereld echt kapot aan het gaan is. Lijkt dit alles iets voor jou? Dan zit je met deze schijf goed.
Hardcore/punk
El Mundo Kaput (7inch EP and Digital)
https://daggersband.bandcamp.com/album/el-mundo-kaput
https://www.youtube.com/c/daggersband
Dead Can Dance is terug, met een single en met een paar boodschappen. “Our Day Will Come” is een eerste teken van leven sinds de reünie-albums (‘Anastasis’ uit 2012 en ‘Dionysus’ uit 20218) en de Japans geïnspireerde single “Mushin” uit 2021 van de Brits-Australische band rond Brendan Perry en Lisa Gerard.
Dead Can Dance waren in de jaren ’80 de grondleggers van de neofolk-darkwave of noem het ambient world music. Dat er in 2026 opnieuw nieuwe muziek uitkomt, is mooi. We zijn blij om de bariton van Brendan Perry terug te horen en muzikaal ligt dit helemaal in het straatje van Dead Can Dance. Er hangen evenwel twee boodschappen aan vast. Dead Can Dance kiest ervoor om in de digitale wereld alle streamingdiensten te negeren, behalve Bandcamp. Omdat die diensten artiesten uitbuiten en AI-muziek promoten. Deze single zal digitaal dus enkel via Bandcamp beluisterd kunnen worden. Elke volgende maand zouden er nog meer nieuwe singles moeten volgen, telkens met artwork en met de teksten erbij.
De tweede boodschap is politiek/maatschappelijk. De helft van de opbrengst van deze single gaat naar medische hulp voor de Palestijnen. De band trekt daarbij parallellen met het Ierse volk dat streeft naar een verenigd, eengemaakt Ierland, bevrijd van de ‘kolonisator’. De songtitel is een rechtstreekse referentie naar die strijdslogan voor een verenigd Ierland.
https://deadcandance.bandcamp.com/album/our-day-will-come
Current Affairs
Various Artists
Subunderground CA is het label waarop Hans Ford de releases van vooral zijn band Ford’s Fuzz Inferno uitbrengt. Soms zijn er releases van bevriende bands. Zo was er in 2023 de vinyl-EP ‘Compulsive Agitation’. Dat was een 7” met zes tracks van vijf bands. Nu is er als vervolg daarop ‘Current Affairs,’ opnieuw een verzamelaar van Nederlandse en Britse punk, maar deze keer op CD.
Op een kleine vinyl kan je natuurlijk maar weinig tracks kwijt, en de kosten en wachttijden durven al eens oplopen als je een vinyl uitbrengt. De keuze om van ‘Current Affairs’ een CD te maken, is dus logisch. Op tape (cassette) had misschien ook nog gekund. Inzake street credibility is dat misschien zelfs de overtreffende trap in de punk, maar handig zijn die tapes vandaag niet meer als je wil dat de muziek erop ook gehoord wordt.
Vier van de bands van op ‘Compulsive Agitation’ zijn opnieuw van de partij op ‘Current Affairs’, maar nu met andere tracks uiteraard. We kunnen ze niet allemaal gaan analyseren, maar we willen toch wijzen op enkele pareltjes. De openingstrack van deze verzamelaar is van Old Age Spies, een projectje van Hugh Duncan. Dat is een oudstrijder van de punkscene in de UK. Al sinds 1976 staat hij muzikaal op de barricades. Leuk dat Old Age Spies op deze verzamelaar staat, want er zijn bijna geen officiële releases van deze band. En wat een nummer ook.
“Catch 22” en “Holler” van Geezapunx komen van hun recente album ‘Banned Practice’. Neil Duncan van Geezapunx staat overigens ook met Krust Worthy twee keer op ‘Curret Affairs’. Iets origineler dan is de bijgewerkte 2025-verise van “We Pretend To Work Because They Pretend To Pay Us” van Abrazos, de band van Tony Suspect. Eén opmerkelijke track is “Asteroids” van Scoundrels uit Nederland met de Britse spacerocker Kev Ellis. Misschien niet voor elke luisteraar zal dit 100% punk zijn, maar wel een leuk nummer. Beide partijen kennen elkaar sinds Betty Ford Clinic.
Mouser, een andere Nederlandse band, staat ook met twee nummers op deze verzamelaar. “¡No Pasaran¡” is van hun EP van vorig jaar en “Mr. Greed” is een nog onuitgebracht nummer. Uiteraard kunnen Waste en Ford’s Fuzz Inferno van Hans Ford niet ontbreken. Wie een goede en uitgebreide leidraad wil bij deze verzamelaar die kan die vinden in het fanzine Lower Than Low.
De meeste bands staan met twee nummers op deze verzamelaar en dat geeft een dubbel gevoel. De punkscene in Nederland en de UK is rijk en breed genoeg om meer bands aan bod te laten komen. Aan de andere kant geven twee nummers je als luisteraar wel een bredere, ruimere kennismaking met een band om dan voor jezelf te beslissen of je die band nog verder wil gaan volgen of niet. Dit is alweer een fijne verzamelaar en we hopen alvast dat er nog een opvolger komt.
Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids heeft een nieuwe single uit bij het Britse Dammit Records. “Speeding Up Faster” staat uiteraard op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het label, samen met onder meer Asthma Kids en The Neurophobics, maar je kan deze single ook afzonderlijk vinden op Bandcamp.
Dit klinkt als heel rafelige, enthousiaste punkrock. Een heel leuke single.
The Mono Kids speelden onlangs nog in Retie met de vrienden van Röt Stewart en op zaterdag 25 april staan ze in Cafe Pumpkes in Tongeren voor een gratis concert.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/speeding-up-faster
De Griekse band Crystal Tears heeft een nieuw album uit. ‘Athanato’ verwijst als albumtitel naar de ‘onsterfelijkheid’ van deze band.
Crystal Tears werd opgericht in 1997 en mag dus ergens volgend jaar zijn 30ste verjaardag vieren. Voor ‘Athanato’ werden al vier full albums uitgebracht, telkens bij een ander Duits label. Crystal Tears bracht albums uit bij onder meer Massacre Records, Pride & Joy en Pure Steel. Na het album ‘Decadence Deluxe’ in 2018 zat de Griekse band zonder label. Even leek het erop of Sliptrick Records na enkele digitale singles ook ‘Athanato ‘zou gaan uitbrengen, maar uiteindelijk werd het het Belgische Gio Smet Records.
De voorbije jaren trad Crystal Tears vooral in Griekenland op, maar ze deden al eens een tournee van een paar weken op de Filipijnen en in 2014 gingen ze mee met Mystic Prpohecy en Fire Force op Europese tournee, met haltes in Mechelen en Maasmechelen. Mystic Prophecy en FireForce komen overigens nog een paar keer terug in de tijdslijn van Crystal Tears. Mystic Prophecy is de band van RD Liapakis en die was de producer van de vier reeds uitgebrachte albums van Crystal Tears. FireForce leverde dan weer één van de zangers van de Griekse band. Sören Adamsen (ook bekend van Artillery) zong eerst bij FireForce en later kort even bij Crystal Tears.
‘Athanato’ betekent dus in veel opzichten een nieuwe start voor Crystal Tears. Het is het eerste studio-album met de Finse zanger Antony Hämäläinen (Ancient Settlers, Amaranthe, …), het is bij alweer een nieuw label en met een nieuwe naam in de studio. Crystal Tears-drummer Chrisafis, het enige overgebleven originele bandlid, heeft wel wat ervaring als producer bij andere bands en hij levert prima werk als producer van ‘Athanato’. Hij kreeg voor de mix de hulp van Matt Hyde (As I Lay Dying, Kreator, Trivium, The Raven Age, …). En er werd voor ‘Athanato’ een hele reeks gasten opgetrommeld: Mike Wead van King Diamond en Mercyful Fate speelt gitaar en Jay Walsh van Xentrix en Blaze Bayley zingt mee. Opvallend is Helena Josefsson. Zij vervangt Marie Frederiksson bij Roxette.
Er staan ook twee covers op het album. “You Could Be Mine” kent iedereen wel van Guns ’n Roses. “Nosi Balasi” is de Crystal Tears-versie van “Nosi Ba Lasi”, een Filipijns rock-anthem uit de jaren ’80 van Sampiguito, met extra gitaarpartijen van twee Filipino’s. Het is een leuke knipoog naar de succesvolle tour van Crystal Tears door de Filipijnen.
Als album torst ‘Athanato’ heel wat ballast. Denk dan aan de gasten, de covers, de inmiddels al ‘oude’ singles, … Bij heel wat bands haalt die ballast een album uit evenwicht, omdat dan vaak alle aandacht naar één song of één aspect gaat. Hier is dat uitzonderlijk niet. Elke song is een eigen verhaal en als geheel is de aandacht netjes verdeeld over alle tracks. Ook tussen de individuen blijkt er naar een zekere harmonie te zijn gezocht. Het is niet dat of de zanger of één van de gitaristen op elke track alle spots op zich gericht krijgt. Dat is misschien het voordeel van een drummer als producer. Die bekijken dat vanuit een ander standpunt dan een producer die zelf zanger of gitarist is.
Muzikaal is dit nog wel ongeveer powermetal met daarnaast elementen van klassieke heavy metal (heel aanwezig) en thrash (iets minder). In de geschiedenis van deze Griekse band is ‘Athanato’ misschien wel het donkerste en meest agressief klinkende album. Dat is voor een deel toe te wijzen aan zanger Antony, die met zijn stugge, bijtende vocalen alles naar een eerder donkere, gloomy hoek duwt. Songopbouw, lyrics en productionele ingrepen zijn degelijk, maar blazen ons hier niet van onze sokken. Het verleden van deze band klinkt nog door, maar er wordt vooral niet krampachtig vastgehouden aan dat verleden: oldschool met een paar moderne touches.
Mijn favorieten op dit album zijn “All Sins Remembered”, “Crawl Into Your Grave” en “Bloodstorm”.
https://www.youtube.com/watch?v=n1y7AZqx9Kk
‘The Devil’s Door’ is het nieuwe studioalbum van de Britse postpunkband And Also The Trees. Het album is een ingehouden maar intense plaat. Filmisch, poëtisch en geladen met een onderstroom van donkere psychedelica.
‘The Devil’s Door’ vormt het sluitstuk van een trilogie met ‘The Bone Carver’ en ‘Mother-of-Pearl Moon’. De vaste ingrediënten zijn de poëtische teksten, de orkestrale gitaarpartijen en de door soundtracks beïnvloede composities, geïnspireerd door nieuwsbeelden, schilderijen en folklore. Nieuw is de toevoeging van onverwachte instrumentatie, waaronder gastvioliste Catherine Graindorge, die het geluid een richting opstuurt waar John Barry en Béla Bartók elkaar ontmoeten.
And Also The Trees is misschien niet zo breed bekend, maar het is één van de oorspronkelijke postpunkbands. De band ontstond begin jaren ‘80 in Worcestershire. Vanaf de start was er een directe en hechte band met The Cure. De bands speelden en werkten samen en Robert Smith en Lol Tolhurst waren betrokken bij de vroege opnames van And Also The Trees. De band werd opgericht door de broers Simon Huw Jones (zang) en Justin Jones (gitaar) en was bijna constant aanwezig in de internationale postpunk- en alternatieve scene. In Frankrijk en België zijn best populair. Met name in het Franstalige gedeelte van ons land komen ze heel vaak spelen (bijna 40 keer al). In Vlaanderen stonden ze al eens op het inmiddels ter ziele gegane festival Sinners Day.
Simon Huw Jones deed al mee op het album ‘Songs for the Dead’ van Catherine Graindorge uit 2024, vandaar waarschijnlijk de wederdienst op ‘The Devil’s Doo’r. Graindorge werkte eerder al samen met onder meer Iggy Pop, John Parish, Hugo Race, Chris Eckman (van de Walkabouts) en de Belgische improvisatieband I H8 Camera. Haar bijdragen op dit album zorgen voor een extra dimensie. Ik vermoed dat wel wat fans later dit album zullen aanduiden als ‘het album waarop die Belgische violiste meedoet’.
‘The Devil’s Door’ is het zestiende studioalbum van And Also The Trees. Voor wie de band al eerder volgde, klinkt alles vast heel vertrouwd. Voor wie ze nog moet ontdekken, denk aan het rijtje postpunkers van The Chameleons, Pink Turns Blue, Legendary Pink Dots en Gavin Friday. Tindersticks is eveneens een goede referentie, hoewel we die band zelden bij de postpunk indelen. Dit is geen dansbare postpunk, wel verstilde, vertraagde en soms breekbare postpunk. Heel dichterlijk in de teksten, maar ook in de muziek. Niet zo somber en donker als een gemiddeld recent Cure-album, al zijn er muzikaal en inhoudelijk wel overeenkomsten te vinden met bijvoorbeeld ‘Songs of a Lost World’.
De absolute topper van dit album is “The Riffleman’s Wedding”. De top drie wordt dan vervolledigd door “The Child In You” en “The Trickster”. De bij deze band vaak terugkerende mandoline zit deze keer onder meer in “The Silver Key”.
‘The Devil’s Door’ is een meesterwerk dat nog maar eens aantoont dat And Also The Trees best wel een ruimer publiek verdient, zowel bij de postpunk-fans als daarbuiten.
https://www.youtube.com/watch?v=_-9TdA1TQjY
Straks 3 keer support in Frankrijk van The Cure
Turpentine Valley is terug met zijn derde album. Daarop wordt de signature sound van dit Belgische instrumentale postmetaltrio nog uitgepuurd.
Het gaat goed met Turpentine Valley. Vorig jaar hebben ze misschien wat minder concerten gespeeld. Die tijd hadden ze nodig om de nieuwe tracks te componeren en op te nemen. Maar dit jaar is er inzake concerten geen houden aan en staat het trio weer op zowat alle podia in Vlaanderen en daarbuiten.
Na korte tournees door de UK, Denemarken en Duitsland in het recente verleden wordt hun concert op Alcatraz in Kortrijk deze zomer de spreekwoordelijke kers op de taart.
Het nieuwe album dan. Tien jaar na hun ontstaan klinkt Turpentine Valley bij momenten donkerder, maar vooral meer dooraderd en meer vastberaden dan ooit. Na ‘Etch’ en ‘Alder’ is het nu aan ‘Veuel’. Afgaand op het artwork mogen we die albumtitel interpreteren als het Zultse dialect voor ‘vogel’. Er zat al een vogel in het artwork van ‘Alder’, maar met dit piepkuiken slaan ze een andere weg in, die nog meer ruimte laat voor interpretatie. De luisteraar wordt uitgenodigd verbanden te zoeken met de songtitels. Die zijn op zich al een uitnodiging tot het zoeken naar betekenis en naar verbanden. Een mix van weinig gebruikte woorden in het Nederlands (“Trampel”, “Frugaal”, …) met termen die in verschillende talen hetzelfde betekenen (“Serpent”, “Transparant”, “List”, …). Een groter geheel inzake betekenis zien we er niet meteen in, wel zijn er songtitels die heel raak gekozen zijn. “Trampel” kan bijvoorbeeld zowel verwijzen naar ‘ter plaatse trappelen’ als naar ‘aanstampen’ en beide betekenissen zitten wel in die track.
Van dit album kregen we al twee singles. “Pando” gaat van compromisloos log en massief tot meeslepend en melancholisch. Dit was het eerste nummer dat klaar lag voor dit derde album en het is ontegensprekelijk ook het hardste van de tien tracks op ‘Veuel’. In “Pando” walst de band vanaf de eerste noot aan een rotvaart over de luisteraar. Verderop laat een ingetogen passage hem/haar even naar adem happen vooraleer de band hem/haar opnieuw onder te dompelen in de repetitieve mantra van riffs.
De eerste single van dit album was “List”. Die track toont vooral de signature sound van de band, maar toonde ook al een hogere intensiteit en een heel meeslepende opbouw en dynamiek. De twee singles zijn raak gekozen visitekaartjes voor ‘Veuel’: hard en ook zacht, melodieus en ook met pompende riffs, ongenadig en ook meevoelend.
‘Veuel’ is een album van dikker aangezette contrasten en iets minder melodie.
Turpentine Valley werkt op ‘Veuel’ nu ook met lange intro’s die als afzonderlijke nummers worden aangeduid. De tracks die er voor mij een beetje bovenuit steken op ‘Veuel’ zijn (bovenop de singles) nog “Serpent”, “Derf” en “Aloof”.
Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed de band opnieuw beroep op Stef Exelmans. De préproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve post/sludgemetalband Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …
LINKEN
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
https://musiczine.net/index.php/nl/item/85550-alder
https://musiczine.net/index.php/nl/item/83519-turpentine-valley-we-weten-beter-waar-we-naartoe-willen-en-wat-we-willen-vermijden
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78029-turpentine-valley-you-love-us-or-you-hate-us
https://musiczine.net/index.php/nl/item/76773-etch
Linda Perry, dat is/was de frontvrouw van de Amerikaanse grungeband 4 Non Blondes. In 1992 hadden ze wereldwijd een hit met “What’s Up?”(What’s Going on?). De band hield het nog slechts een paar jaar vol en daarna ging Linda Perry haar eigen weg. Ze werkte vooral achter de schermen, als producer, songschrijver en labelbaas. Ze ‘maakte’ hits voor Christina Aguilera, Gwen Stefani en Pink.
Na 25 jaar maakt ze haar comeback als solo-artieste. Daarvoor koos ze voor “Beautiful” als single, de iconische wereldhit uit 2002 die ze schreef voor Christina Aguilera.
Ze schreef en producete ook voor (onze) Milow, Dolly Parton, Courtney Love, Britney Spears, Cheap Trick, Celine Dion, Weezer, Gavin Rossdale, The Lemonheads, Juliette & the Licks en enkele honderden anderen. Niet elke song van haar hand was goud waard. Daar willen we eerlijk in zijn, maar tegelijk moeten we toegeven dat ze heel vaak in de roos gemikt heeft.
Deze eigen versie van “Beautiful” klinkt uiteraard anders, authentieker misschien. Voor een deel zal het Linda Perry te doen zijn om de erkenning (dit is wel mijn song), maar het siert haar wel dat ze daarmee zo lang gewacht heeft om dat ‘op te eisen’. Haar comebackalbum ‘Let It Die Here’ verschijnt begin mei.
https://www.youtube.com/watch?v=m7ca8b5ZovI
Nomad – Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene
Op vrijdag 27 maart presenteert de uit Kortrijk afkomstige band NOMAD zijn debuutalbum ‘Oxygen’, met een heus festival. Die avond organiseert de band namelijk de tweede editie van Wasteland, hun eigen evenement in DVG Club in Kortrijk. Samen met enkele bevriende bands zetten ze een avond vol moderne metal en metalcore op poten.
We hadden een fijne babbel met NOMAD en spraken uiteraard over het debuut, het ‘water van Kortrijk’ en de ambities en plannen van de band.
Er lijkt iets in het water te zitten in Kortrijk en West-Vlaanderen, want daar komen de laatste jaren heel wat toffe bands vandaan…
Dank voor het compliment aan Kortrijk en de wateren daarrond! (haha) Er is vooral een hele generatie bands die ons voorafging. In Kortrijk, maar ook in heel West-Vlaanderen, is er een scene gegroeid. We hopen dat we daar zelf ook een steentje aan kunnen bijdragen. Binnenkort is ons festival Wasteland, en door deze release-show op die manier te organiseren, geven we ook andere bands podiumkansen. Zo proberen we zelf een beetje mee te werken aan het levendig houden van de scene in West-Vlaanderen. Wat ook meespeelt, is dat Alcatraz nu in Kortrijk zit – dat heeft zeker een invloed op de doorstroom van metalbands in de regio. In de Kempen zie je iets soortgelijks door de invloed van Graspop Metal Meeting. Misschien ligt het dan toch aan het water…
NOMAD mag dan ‘nieuw’ zijn, de bandleden hebben al heel wat meegemaakt. Hoe en waarom is dit project ontstaan?
Laurens: Het waarom? Ik luister graag naar metalcore, speel al lang muziek – vooral gitaar – en wilde daar echt iets mee doen. Door een bericht te posten in een muzikantengroep op Facebook hebben we onze drummer Jason gevonden. Ook andere muzikanten reageerden, maar die zijn uiteindelijk niet gebleven. Via die Facebook-posts kwamen we bij Mathijs en Björn terecht. Via hen is onze bassist Arne erbij gekomen, die hij al kende uit een van zijn vorige bands.
Björn: En het waarom… vooral goesting in muziek maken. Ik heb al in heel wat bands gezeten, maar zelden in een band die zo gemotiveerd is en op repetitie er volledig voor gaat, met passie voor de muziek. Dat is de voornaamste reden.
Die ‘waarom’ slaat ook op het feit dat er een overaanbod is aan nieuwe bands en dat de podia schaarser worden. Waar zien jullie NOMAD binnen dat overaanbod?
Björn: We brengen niet een genre dat direct thuis te brengen is. Mathijs, Arne en ikzelf zijn een andere generatie metalcore-liefhebbers dan Laurens of Jason. Dat zorgt voor een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden, en dat maakt ons uniek binnen de scene. En dat werkt ook door naar concertmogelijkheden: ook al staan ze niet in de rij om ons te boeken, we mogen eigenlijk niet klagen.
Wat metalcore betreft: dat genre trekt vaak een jonger publiek aan dan traditionele metal. Merken jullie dat ook? En hebben jullie daar een verklaring voor?
Laurens: Bij de release van onze singles merkten we dat ons publiek iets ouder was, terwijl het ‘extreme’ inderdaad meer jongeren aanspreekt dan het ‘traditionele’. Dat kwam ook door onze eerste single. Naarmate we meer singles uitbrachten, zagen we toch een verjonging binnen onze fanbase. Dat komt omdat de moderne sound duidelijker naar voren komt in die latere nummers.
Björn: We proberen ook een verhaal te brengen. Niet alleen muzikaal, maar ook in artwork en inhoud (waaronder het aankaarten van actuele thema’s zoals mentaal welzijn).
De paar singles die jullie uitbrachten zijn ware pareltjes binnen post-metal/metalcore. Hoe waren de reacties daarop?
Arne: Allereerst: bedankt, dat is natuurlijk fijn om te horen. De reacties op de singles waren voor ons echt bemoedigend. We probeerden met de keuze van onze singles de verschillende kanten van de band te laten zien, dus we waren benieuwd hoe mensen daarop zouden reageren. Wat vooral opviel, is dat sommige mensen zich meer aangetrokken voelen tot de emotionele en melodische kant, terwijl anderen net meer raken door de donkere, zwaardere energie en intensiteit. Ook de positieve reacties op onze productie waren heel leuk om te horen, zeker omdat we alles zelf hebben opgenomen en ik instond voor mix en mastering. Het bevestigde dat dit een goede keuze was om onze sound over te brengen. Door onze singles is er duidelijk extra interesse ontstaan om niet alleen ons album te beluisteren, maar ons ook live te zien. We hopen op een goed feestje met onze release.
Op 27 maart komt jullie debuut ‘Oxygen’ uit. Ik heb de plaat een paar keer beluisterd en de uppercut naar de maagstreek valt meteen op – echt rauwe kost, maar met veel diversiteit en emoties. Was het een bewuste keuze om die rauwe kant en het melodieuze te combineren?
Björn: Op dat vlak zijn Laurens en ik wat tegenpolen. Laurens gaat meer voor dat harde, ik zoek meer de melodie op. Dat zit er dus wel in.
Laurens: Een beetje inspelend op die generatiekloof – of generaties die samenkomen en elkaar daarin vinden – is dat inderdaad de rode draad. We wilden op dit debuut de verschillende kanten van onszelf laten horen.
Björn: Wat belangrijk is: wat we ook doen – zoals bijvoorbeeld een akoestisch nummer maken – het blijft altijd NOMAD.
Heeft die diversiteit in aanpak ook te maken met het feit dat jullie als band nog aan het zoeken zijn naar de sound die echt bij jullie past? Of is dat ver gezocht?
Björn: Het ene nummer is meer divers dan het andere, en hoe langer we samen spelen, hoe meer we de sound vinden die echt bij ons past, denk ik.
Laurens: Zoals we al aangaven, proberen we op dit album bewust onze mix van sounds en invloeden uit. Zo vinden we onze weg naar de sound die echt bij ons past. We wachten ook de reacties af en kijken waar er vraag naar is, om daar verder op in te spelen. We willen zien welke delen van ons samenvallen en het best kunnen gebruiken.
Björn: David neemt ook steeds meer een prominente rol in bij de nieuwere nummers. Misschien werken we daar in de toekomst wat meer op in. Dat is ook een beetje de evolutie om ‘onze sound’ te vinden.
Wat ook interessant is: de plaat bestaat uit een groep songs verdeeld over vier stukken, waarbij elk deel, songs bevat die perfect bij elkaar passen, terwijl een ander deel weer anders klinkt, maar binnen dat deel wel samenhangt. Was dat een bewuste manier van werken?
Arne: Dat is een leuke observatie, en het is fijn om te horen dat dat zo wordt ervaren. Het was nooit onze bedoeling om in “delen” of “hoofdstukken” te werken. Wat wél klopt, is dat bepaalde nummers vaak in dezelfde periode ontstaan, zowel muzikaal als tekstueel. In zo’n fase zit je als band een beetje in dezelfde mindset, waardoor songs soms automatisch dichter bij elkaar aanleunen qua sfeer of gevoel. Dat gebeurt bij ons vrij organisch. Tegelijk kan het ook gebeuren dat nummers die in dezelfde periode geschreven zijn, net heel verschillend klinken – juist om die dynamiek in onze sound te creëren. Waar we wél aandacht aan hebben besteed, is de volgorde van de nummers op het album. Voor ons was het belangrijk dat de plaat als geheel klopt en een bepaald verhaal of gevoel overbrengt van begin tot einde. We hebben dus echt gezocht naar een flow waarbij de songs elkaar versterken. Als dat bij luisteraars overkomt alsof er bepaalde “delen” in zitten die elk hun eigen karakter hebben, dan is dat eigenlijk een heel mooi resultaat.
“Hun teksten gaan over reizen door verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht naar betekenis in een wereld die wordt verteerd door chaos.” Kun je er wat meer over vertellen?
Björn: Het is zeker niet politiek geïnspireerd. Er zijn wel dingen waar we ons aan storen, over wat er misgaat in onze eigen leefwereld en de uitdagingen die op ons pad liggen. Het is ook voor een deel therapeutisch: bepaalde mensen binnen de band hebben er een hobbelig parcour opzitten en zijn nu op een goede plek terechtgekomen. Dat komt duidelijk in de teksten naar voren.
Er zitten niet alleen persoonlijke verwijzingen naar jullie eigen ervaringen in, maar ik herken er ook mijn eigen demonen in. Was het de bedoeling om die demonen los te laten en die van de luisteraar te raken? Of is dat ver gezocht?
Björn: Ik denk dat dit uiteindelijk een gevolg is van samen spelen en proberen. We zijn allemaal jonge mensen die muzikaal en emotioneel zoekende zijn. Uiteindelijk blijf je, ook met het ouder worden, gewoon zoekende. Er komt geen einde aan. Het aanvaarden dat het een zoektocht is en blijft, is belangrijk. En daarin herkennen anderen zich wellicht.
Soms gaat het meer de melodieuze kant op, zoals bij “Daerk”, of het meer experimentele, bevreemdende “Elevate”, wat de plaat heel divers maakt. Was dat ook een bewuste aanpak?
Björn: Muzikaal is Daerk een van de nummers die mij persoonlijk het meest ligt. Inhoudelijk sluit het aan op de energie die onze muziek uitstraalt. Daerk gaat over een chaos waarin Mathijs zich op een bepaald moment in zijn leven bevond en dat komt in dat nummer naar voren: een zware situatie accepteren en proberen door te gaan. Juist door die persoonlijke verhalen, die vaak heel diep gaan, kom je ook die donkere, bevreemdende kanten tegen in de muziek. Dat is bewust zo gekozen, omdat het aansluit bij wat we willen vertellen.
Daardoor leest deze plaat als een spannend boek – van begin tot einde blijft het boeiend. Dat brengt me bij de vraag: hebben jullie er nooit aan gedacht om dit op film uit te brengen? Er schuilt namelijk wel een filmische insteek in deze plaat
Björn: We vinden het wel boeiend om video’s te maken die het visuele aspect van onze muziek weergeven. Maar om daar echt iets mee te doen hebben we eigenlijk nog niet echt over nagedacht. De epische stukken die erin zitten, zouden daar wel toe kunnen lenen, misschien heb je ons wel op een idee gebracht - haha.
Tot daar de persoonlijke bevindingen. Wat zijn de verwachtingen van deze plaat? De wereld veroveren?
Laurens: Ik denk dat we allemaal nuchter genoeg zijn om te beseffen dat we hiermee niet de hele wereld gaan veroveren (haha). We zijn, zoals gezegd, eigenlijk nog een beetje aan het aftasten wat ons echt samenhoudt als band. Ik hoop vooral dat we met dit debuut onze naam NOMAD op de kaart kunnen zetten binnen de metalscene – in Kortrijk en ver daarbuiten. En dat het duidelijk wordt wie we zijn na dit debuut, zodat we ook met toekomstige platen een stempel kunnen blijven drukken binnen die scene.
Björn: We willen echt overal spelen, veel kilometers maken. Met dit debuut hopen we onszelf te lanceren voor de komende jaren en een naam te worden binnen die scene.
En misschien deze zomer Alcatraz…
Björn: Dat is zeker een van onze doelstellingen. Als we Alcatraz zouden kunnen doen, dan zou dat alvast een belangrijke mijlpaal zijn.
Jullie stellen de plaat voor op een heus mini-festival op 27 maart. Kunnen jullie daar wat meer over vertellen voor onze lezers die nog twijfelen?
Björn: Het is de tweede editie van ons festival Wasteland. We willen de sfeer van de metal-line-ups van vroeger een beetje terugbrengen: gewoon goede bands boeken en zorgen voor een boeiende avond waar iedereen aan zijn trekken komt. Signs of Algorithm is een fantastische headliner, maar ook de andere bands zijn pareltjes. We hopen dat we hiermee onszelf, maar ook al die bands, een mooie speelkans en podium kunnen bieden. Dat is het voornaamste doel van deze avond. En op die manier ook de scene wat nieuw leven inblazen. Veel bands bestaan niet meer, en veel van wat vroeger werd georganiseerd, gebeurt nu niet meer. Wat er nu is, moeten we koesteren en er goed voor zorgen.
Meer info: https://www.facebook.com/events/dvg-club-kortrijk/kortrijk-wasteland-2026/805976532491035/
Naast die release-show, wat zijn de verdere plannen?
Laurens: We zijn op dit moment aan het praten met een buitenlands band om samen een kleine tour in Vlaanderen op te zetten. Verder zoeken we naar plekken waar we kunnen spelen. Naast het organiseren van die releaseshow hebben we ook al wat nieuwe nummers in de maak. Hopelijk kunnen we daar, na de albumrelease, later dit jaar wat meer op inspelen.
Björn: We hebben al enkele contacten voor toekomstige optredens, maar die zijn nog niet concreet uitgewerkt. Er zit wel het één en ander in de pijplijn. Het zou ook leuk zijn mochten we enkele optredens aan de andere kant van het land mogen doen. Ik hoop dat na het nieuwe album duidelijk wordt wie we zijn en willen worden.
Plannen maken is leuk, maar wat zijn jullie ambities? Wat hopen jullie echt te bereiken met dit project?
Björn: Zoals eerder gezegd: spelen op Alcatraz is zeker een doel. Maar als we dat doel bereiken, gaan we weer op zoek naar een volgende uitdaging – het is eigenlijk een verhaal zonder einde. Ik denk dat meer optreden en dat NOMAD een prominentere plek in ons leven krijgt, het voornaamste doel is. Als we dat kunnen bereiken, is onze missie geslaagd.
Met alle respect: prachtige muziek, maar hiermee kun je moeilijk heel grote podia aandoen. Er zijn bands binnen jullie genre die dat wel lukt, maar die zijn zeldzaam. Zouden jullie kiezen voor een ommekeer naar een ‘bij het publiek bekender genre’ om toch op die grote podia te kunnen staan? Of niet? En waarom wel/niet?
Laurens: Misschien komen we in onze zoektocht naar ‘de sound die bij ons past’ in de toekomst wel uit op een sound die grotere podia aantrekt.
Björn: In onze omschrijving staat ‘voor fans van Avenged Sevenfold’. Als je naar hun eerste plaat luistert, klinken ze eerder als een hardcore band. Maar kijk, ze zijn geëvolueerd naar een sound die nog steeds Avenged Sevenfold is, maar verfijnd genoeg is om een groter publiek aan te spreken en zo wel op grote podia te staan. We moeten ook gewoon evolueren en zien waar we uitkomen. En dat gebeurt eigenlijk nu al merken we. Het laatste nummer, dat niet op het album staat, bevat stukken die je niet meteen associeert met metalcore. Alles kan, niets moet – en we zien wel waar we uitkomen. We zijn nuchtere West-Vlamingen, laat het ons zo stellen.
Bedankt voor de fijne babbel! We zien alvast uit naar Wasteland en jullie release show op 27 maart
CC René Magritte, Lessines – events
18.03.26IVAN PADUART & BERT JORIS
28.03.26THIS IS NOT A DARK FEST III
16.04.26 Michelle David & The True Tones
01.05.26 ROOTS & ROSES FESTIVAL
04.06.25 Lionel Beuvens Quartet ft Takumi Nakayama
17.10.25 Manu Lanvin
10.12.26 We Want Miles
www.rootsandroses.be
www.ccrenemagritte.be
Next-Step - AA Productions: news
Concerts
2026
03-03 Angelo branduardi – in duo - , Cirque Royal
04-03 Angelo Branduardi – in duo - , Théâtre Royal, Mons
13-03 Lara Fabian, Forest National
13-03 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, Cirque Royal
04-12 Lara Fabian, Forest National
21-03 Stars 80, forever, Forest National
25-03 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, Le Forum, Liège
27 + 28 + 29-03 Le Roi Soleil, Forest National à 15h , à 20h
04-04 NEJ, Forest National
16-04 Alex Vizorek, Cirque Royal
17-04 Tony Ann, Salle Reine Elisabeth, Anvers
18-04 Star Academy, Forest National, 2 concerts
19-04 Star Academy, Forest National, 2 concerts
15-05 Star Academy, ING Arena
28-05 Amel Bent , Forest National
31-05 Star academy, ING Arean
05-06 Joseph Kamel, Cirque Royal
09 + 10 + 12 + 13-06 Florent Pagny, le retour, Forest National
van 08-09 t-m 11-09 Slimane, Cirque Royal
27-09 M. Pokora, adrénaline tour, Forest National
03-10 Philippe Lellouche, CC d’Auderghem (Bxl)
06-10 Patrick Bruel, alors regarde 35, Forest National j
12 + 13-10 Florent Pagny, 65 tour, Zénith, Damiens + Zénith, Lille (ism Vérone Productions)
14-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, OM, Liège
15-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, Ancienne Belgique
12-11 Lara Fabian, Forest National
12-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Le Forum, Liège
13-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Cirque Royal
19 + 20-11 Florent Pagny, 65 tour, Forest National
21-11 Christophe Maé, Forest National
12-12 Claudio Capéo, Forest National
16-12 David Castello-Lopes, Cirque Royal
17-12 David Castello-Lopes, Le Forum, Liège
2027
22-01 Kyo, ‘l’entre monde tour’, Forest National
23-01 Christophe Maé, Forest National
23-01-Bernard Werber, Cirque Royal
05-03 Festival Mondial de la magie
13-03 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Forest National
20-03 Le Roi Soleil, Forest National à 15h , à 20h
26-03 Toujours vivant: 500 choristes chantent avec Johnny Hallyday (10 ans après)
27-03 Marine, Forest National
02-04 Raphaël, Karaoké, Cirque Royal
14 + 15-04 Bernard Lavilliers, Cirque Royal
15-04 Gauvain Sers, W:Hall, Bxl
02-10 Julien Clerc, Forest National
http://www.next-step.be
Sony music latest news
Foo Fighters - Caught in the Echo
‘Caught In The Echo’ is de derde track die Foo Fighters uitbrengt voorafgaand aan hun komende album ‘Your Favorite Toy’, uit op 24 april.
Na de ruwe, energieke titeltrack is dit nummer een explosieve opener die meteen de toon zet voor de krachtige, live-achtige sound van het album. Van de eerste schreeuw tot de laatste vraag bouwt het nummer spanning op en doet het denken aan de vurige intensiteit van eerdere albums zoals ‘Wasting Light’.
Caught In The Echo - song and lyrics by Foo Fighters | Spotify
Luke Combs – The Way I Am
Luke Combs brengt vandaag zijn nieuwe album ‘The Way I Am’ uit, dat voorafgegaan werd door de single ‘Sleepless in a Hotel Room’
Ter ere van de release trekt hij dit jaar door de VS, het VK en Europa met zijn ‘My Kinda Saturday Night Tour’, inclusief een show in Amsterdam op 11 juli – het grootste country-concert ooit in de Benelux. Met zijn krachtige stem, eerlijke storytelling en een reeks recordbrekende mijlpalen bevestigt
Combs opnieuw zijn status als een van de meest invloedrijke artiesten van het moment.
The Way I Am - Album by Luke Combs | Spotify
Vinyl
Bow Wow Wow - Love, Peace & Harmony (The Best Of)
Deze compilatie bundelt de hits van de unieke Britse band Bow Wow Wow die bestond uit leden van Adam and the Ants en de piepjonge zangeres Annabella Lwin.
De band scoorde in de eerste helft van de jaren ’80 maar liefst 9 hits in Engeland waaronder ‘Do You Wanna Hold Me?’, ‘Go Wild in the Country’ en ‘I Want Candy’. In de Benelux kwam daar nog het mooie ‘The Man Mountain’ bij.
Deze must-have compilatie verschijnt voor het eerst op vinyl als een limited edition op 1.000 genummerde stuks op goudkleurig vinyl.
www.sonymusic.com
MayWay records news - Aure - debuutalbum ‘Printemps’
‘Printemps’ is het debuutalbum van Aure, onze in de Cévennes (Zuid-Frankrijk) geboren folkzangeres, en inmiddels volledig verankerd in Parijs. ‘Printemps’ staat voor een nieuw begin en geboorte, en wel die van een artieste die zichzelf hertekent na een eerdere carrière als architecte.
Printemps - Album by Aure | Spotify
Net als op haar eerste EP A Few Notes (met daarop prachtigs als The Line, Dans La Plaine en Suddenly) put Aure uit een breed palet aan muzikale invloeden, zingt ze in drie talen (Frans, Engels en Spaans - Aure woonde vijf jaar in Mexico) en brengt ze die elementen samen tot een geheel dat haar verschillende levens weerspiegelt.
In de muziek schemert het poëtisch minimalisme door van artiesten als Atahualpa Yupanqui, Facundo Cabral en Leonard Cohen, net als de mysterieuze kracht en het clair-obscur van Lhasa, Jessica Pratt of Nico en de minimalistische precisie van Bertrand Belin. Maar de singer-songwriter omarmt ook een eigentijdse werkelijkheid, die van een wereld waarin we vaak verschillende plaatsen en culturen opzoeken. Haar songs baden in een visuele wereld die wordt getekend door de grootsheid van de foto’s van Graciela Iturbide, de film Der Himmel über Berlin van Wim Wenders en de intimiteit in de collages van fotografe Katrien de Blauwer.
De songs zijn geschreven door Aure, die de arrangementen van het album toevertrouwde aan Corentin Ollivier. Het album is opgenomen in de Parijse studio van Ollivier, en gemixt door Taissa Arruda. De viool- en drumpartijen werden verzorgd door Pauline Denize en Zoe Hochberg.
In april stelt Aure haar debuutplaat voor in Antwerpen, Utrecht en Parijs.
AURE LIVE
13 apr 2026 | Amor (De Roma), Antwerpen (BE)
14 apr 2026 | TivoliVredenburg, Utrecht (NL)
16 apr 2026 | Les Trois Baudets, Parijs (FR)
CMAT, Ancienne Belgique, Brussel op 16 maart 2026 – Pics
Na een uitverkochte La Madeleine en een succesvolle passage op Pukkelpop in 2025 kwam CMAT samen met haar "very sexy CMAT band" terug naar België! De Ierse singer-songwriter zet haar indrukwekkende opmars verder met een derde album, getiteld 'EURO-COUNTRY', nu in de AB met een concert dat bol staat van energie en emotie.
CMAT is de mysterieuze artiestennaam van Ciara Mary Alice Thompson. De jonge Ierse omschrijft haar countrypop-songs als een onverwachte mix van Dolly Parton, Weird Al Yankovic en Katy Perry. Dankzij haar talent om bostende thema's en sferen toch harmonieus samen te brengen, weet ze steeds meer fans te overtuigen. In eigen land leverde dat haar al twee nummer 1-albums op, plus nominaties voor de BRIT Awards, de Ivor Novello Prize en de Mercury Prize.
Ze gebruikt haar stem, die even zacht als krachtig kan zijn, om liedjes te brengen die ontroeren en confronteren. Emotionele onderwerpen zoals zelfdestructief gedrag verpakt ze met veel humor, een theatrale knipoog en zelfrelativering in een onweerstaanbaar geheel.
Haar nieuwe album 'EURO-COUNTRY', dat eind augustus verscheen, vormt daarop geen uitzondering. Het is een muzikale evenwichtsoefening die zware thema's zoals kapitalisme en de keerzijde van bekendheid op een luchtige manier aanraakt.
De virale single "Take a Sexy Picture of Me", door haar fans omgedoopt tot "Woke Macarena", gaat bijvoorbeeld over deschoonheidsidealen waar vrouwen mee geconfronteerd worden.
Met 'EURO-COUNTRY' verstevigt CMAT haar plek als een van de belangrijkste singer-songwriters van haar generatie. Door de jaren heen bouwde CMAT ook een stevige livereputatie op, dankzij haar uitbundige energie die meteen overslaat op het publiek. Nu opnieuw in de Ancienne Belgique.
(bron: Live Nation)
LIVE fr review Un concert généreux et intensément vivant…
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9068-cmat-2026-03-16?ltemid=0
Org: Live Nation
Kursaal Oostende – evenementen
Concerten en Events
Nieuwe concertzaal Kursaal Oostende opent deuren in januari 2027 en lanceert nu al vernieuwde website.De werken aan de concertzaal van Kursaal Oostende verlopen volgens plan en timing. De heropening van de vernieuwde concertzaal is voorzien in januari 2027. In aanloop daarnaartoe lanceert Kursaal Oostende vandaag een volledig nieuwe branding en nieuwe website en geeft meteen enkele kleppers prijs die in de nieuwe concertzaal te zien zullen zijn in 2027. Die zullen de komende weken allemaal te ontdekken vallen op de nieuwe website.
De concertzaal van Kursaal Oostende wordt momenteel grondig vernieuwd en klaar-gestoomd voor een nieuw hoofdstuk. De werken verlopen volgens planning en worden afgerond in oktober 2026. Daarna volgt een intensieve test- en inregelperiode, met als hoogtepunt de heropening in januari 2027.
Met de renovatie komt ook een duidelijke nieuwe visie. Onder de slogan “The power of live” zet Kursaal Oostende opnieuw volop in op de essentie van live beleving. Samen een moment delen, emoties voelen en volledig opgaan in het hier en nu. Die visie vertaalt zich in een vernieuwd publieksconcept, een flexibele zaalopstelling én een frisse nieuwe branding.
Intussen is ook de nieuwe website live. Daar ontdek je de eerste artiesten en producties die in 2027 in de vernieuwde concertzaal te zien zullen zijn. De komende maanden wordt het programma stap voor stap verder aangevuld, met regelmatig nieuwe aankondigingen.
2026
12-03 Terug naar de Golden Sixties @De Grote Post (Korneel De Rynck, Wouter Berlaen, Ester Lybeert, Maarten Flamand)
Circus Camille van 29 juli t-m 16 augustus 2026
2027
16-01 Helmut Lotti goes classic
21-01 Mohsin Abbas
19-02 t-m 21-02 Béjart Ballet Lausanne
28-02 Marcel De Groot zingt Boudewijn
05-03 Radio Guga
14-03 The music of Ennio Morricone
26 + 27-03 Het Zwanenmeer
03-04 Mama’s jasje
24-04 Xander De Rycke
25-04 Als de muren konden praten (drie stemmen : Andrea Crooneberghs, Els Dottermans, Barbara Dex)
08-05 Scala 30
21-05 Arnomatique
29-05 Johnny Logan & The New Bis Band
27-11 Carmina Burana
11-12 De Notenkraker
Verbouwingswerken 2024, 2025, 2026 –events in de foyer
* Lounge Kursaal events - See Lounge Kursaal (in een vernieuwd kleedje)
* Comedy Nights @ The Lounge
* Kursaal classic – zie info site
* Kursaal Theater – Info site
Neem gerust een kijkje op de site betreffende de events
Kursaal blijft open tijdens verbouwingswerken – check gerust de fases in verbouwing
INFO
Kursaal Classics – kwaliteitsinjectie – zie info site
Filmfestival Oostende – Kursaal als setting – info zie site
http://www.kursaaloostende.be
Even voorstellen - Bonfire Lakes - 'Sorino', full album
Thorn In My Side Recordings
File under: Bright Eyes, Villagers, Damien Rice, Angus & Julia Stone, The Cure, The Bony King Of Nowhere, Glitterpaard, Calicos, Isbells, Douglas Firs, Floris Francis Arthur,
Bonfire Lakes maakt muziek voor mensen die niet alleen willen luisteren, maar ook - en vooral - willen voelen. Op het nieuwe album'Sorino' vindt singer-songwriter Marino Roosen zichzelf, met de hulp van producer Gaëtan Vandewoude (Isbells).
“This is all that I am, this is all that I have”.
Die woorden flitsen door het hoofd van singer-songwriter Marino Roosen, beter bekend onder de nom de plume Bonfire Lakes, terwijl hij in de studio van producer Gaëtan Vandewoude (Isbells) de eerste mixen beluistert van de nummers van het nieuwe album ‘Sorino’. Op dat ogenblik beseft hij dat dit album alles bevat wat hij heeft, alles wat hij is.
Vandaar de naam van de plaat: ‘Sorino’, vrij naar “So Rino” of “Zo Marino”. Op dit album klinkt Roosen meer dan ooit als zichzelf, als Marino.
Roosen is altijd vrij open geweest in zijn teksten, maar dit album bevat alle thema’s die hem nauw aan het hart liggen: verdriet om het overlijden van zijn vader en grootmoeder, de scheiding van zijn ouders, het gevoel nergens echt thuis te horen, de anger management issues, maar ook hoop en de liefde voor zijn vrouw en kinderen.
Ook muzikaal laat dit album voor het eerst al zijn invloeden als songschrijver en zanger horen, in alfabetische volgorde: Bright Eyes, the Cure, Damien Rice, Sophia en U2 (en wellicht minder hoorbaar, maar toch eveneens in alfabetische volgorde: Calexico, James, Sigur Rós, Travis, Villagers en Wilco).
En last but not least heeft hij, met de hulp van Gaëtan Vandewoude, eindelijk omarmd hoe en wie hij is, als songschrijver en als mens. Waar hij in het verleden altijd zocht naar een “hoek af”, uit vrees dat zijn songs te braaf of te melig zouden klinken, heeft Vandewoude hem op het hart gedrukt dat daar niets mis mee is, zolang het maar oprecht is. En waar Roosen zich in het verleden afvroeg of hij nu een advocaat (zijn beroep) of een muzikant was en hoe hij die twee ‘werelden’ kon verzoenen, heeft Vandewoude hem geholpen om te berusten in het feit dat er niet noodzakelijk een keuze moet worden gemaakt, dat hij gerust beide kan zijn.
Waar Roosen in de vooruitgeschoven single ‘Closer’ nog zingt “You said you would be yourself. But you’re always a character, always a clown. You’re always pretending to be someone from a show on TV that you used to watch when you were a child”, komt hij in het nummer ‘The New Wave Type (Always In Between)’ tot berusting.
'Closer' was de eerste vooruitgeschoven single van het nieuwe album van Bonfire Lakes én meteen ook het eerste wapenfeit van Thorn In My Side Recordings. Het gloednieuwe platenlabel brengt in januari ook het nieuwe full album van Bonfire Lakes uit.
"'Closer' baadt in een Damien Rice-sfeer, die nog meer wordt benadrukt door de – hemelse! – zang van Elke Smeets, die hier klinkt als een kruising van Lisa Hannigan en Susanna Hoffs (The Bangles). Op het einde van het nummer wordt de cheerleaderzang verzorgd door mijn kroost en zus. Ik schreef de tekst op het einde (“It’s not impossible, if it’s conceivable; put your heart in it, put your soul in it, you should go for it”) als een boodschap voor mijn vrouw en kinderen, maar als zij het zingen, klinkt het als een boodschap voor mij. Een boodschap die mij tot tranen toe beweegt." - Marino Roosen - Bonfire Lakes
Zanger/songwriter Marino Roosen (Bonfire Lakes) en producer Gaëtan Vandewoude (Isbells) vonden elkaar niet alleen in hun gezamenlijke liefde voor warme, oprechte indiefolk, maar ook in die voor The Cure, die voor beiden één van hun favoriete bands aller tijden is. Die liefde steken ze op de nieuwe single ‘Last Goodbye’ niet onder stoelen of banken. Het hele nummer ademt The Cure anno 1989 (die vele laagjes gitaren! Die lijzige strijkers die weggeplukt lijken uit ‘Lullaby’! Die haast gefluisterde zang!) en toch klinkt het nog altijd 100% Bonfire Lakes, met die kenmerkende melancholie. Bij wijze van sinterklaascadeau voegde Bonfire Lakes er, geheel old school, een B-kantje aan toe dat gelijktijdig werd uitgebracht: ‘Vacancy (’16-’25)’, een warm, breekbaar nummer voorzien van prachtige arrangementen door producer Gaëtan Vandewoude (check dat schitterend vioolintermezzo!).
Marino Roosen:"Vacancy ('16 - '25)' is een song die ik schreef kort na het overlijden van mijn vader in 2016. Op de Bonfire Lakes EP 'Dead People' uit 2019 staat een andere, meer rockende versie van het nummer, het resultaat van het democratische gegeven dat Bonfire Lakes in die tijd was", duidt Marino. "Op het nieuwe album 'Sorino' staat de versie zoals ik die destijds geschreven heb: meer ingetogen en melancholischer. Vandaar de toevoeging '('16-'25)'. Waarbij '16 staat voor het jaar waarin ik deze versie van het nummer heb geschreven en '25 voor het jaar waarin het is opgenomen. Gaëtan heeft er een fenomenaal strijkersarrangement aan toegevoegd: één van de hoogtepunten op het nieuwe album. Het arrangement tilt het nummer twee niveaus hoger."
Met deze dubbelrelease bewandelt Bonfire Lakes verder het pad dat met de eerste single ‘Closer’ al was ingeslagen: dat van warmte, kwetsbaarheid en eerlijkheid. 'Last Goodbye' en 'Vacancy ('16 - '25)' zijn twee nummers die, net als ‘Closer’, aanvoelen als een warm dekentje op een gure herfstdag.
Bonfire Lakes was de figuurlijke springplank voor de carrières van o.a. Sarah Pepels (Portland, Glitterpaard), Bert Vliegen (Whispering Sons, Sophia) en Daan Schepers (Eefje de Visser, Bazart). Bonfire lakes deelde podia met o.a. Heather Nova, Girls in Hawaii, Isbells, Marble Sounds, Sophia, Spain, Hydrogen Sea en Rhinos Are People Too.
JAN 26 into the darkness Into The Darkness - Single by bonfire lakes | Spotify
Closer - Single by bonfire lakes | Spotify
Vacancy ('16-'25) - Single by bonfire lakes | Spotify
Last Goodbye - Single by bonfire lakes | Spotify
S-Day - Single by bonfire lakes | Spotify uit 19 maart 2026
Bonfire Lakes live line-up:
Marino Roosen: zang, gitaar
Gaëtan Vandewoude: drums
Elke Smeets: zang, keys
Gerd Van Mulders: bas
Mathieu Wijckmans: gitaar, zang
Raf Ilsbroekx: keys
Live:
24 januari, De Fwajee, Sint-Truiden (try-out)
5 februari 2026, Café Café, Hasselt
20 februari 2026, 't Smiske, Asse
22 februari, Café De Loge, Gent
Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group
Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …
De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Punk 50 Y 2026 - The Kids - 50 Years The Kids - Mini Fest - Punk is in 2026 nog steeds springlevend! Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …
Punk 50 Y 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-14
Erik Vandamme
Vijftig jaar op de planken, deze The Kids, die ons onderdompelden in een potje nostalgie, een gezellig feestje van hun materiaal en een resem hits. Ze deden zelfs meer … Samen met de AB werd hun jubileum in een muzikale formule van een Mini Fest gebracht, waarbij plaats gemaakt werd voor jong geweld binnen de scene.
Na De Roma vorige week bliezen ze ons een tweede keer omver. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101990-the-kids-na-50-jaar-nog-steeds-enorm-relevant .
Op het uitverkochte festivalletje in de AB was er nog een fijn label marktje rond de bar en een boekenvoorstelling van wat Punk allemaal inhield en inhoudt. En één ding is zeker, punk is nu in 2026 nog steeds springlevend. Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …
In de Club rond half zeven stond toch al heel wat publiek voor Kotskat (****), een zootje ongeregeld rond de poëtische alleskunner Ronny Rens (Ronny Rex) en onder muzikale begeleiding van leden van Brorlab en Peuk. Een knettergekke set kregen we, punk met een hoek af. De teksten werden meer gedeclameerd dan gezongen; het maakte het project bijzonder. De muzikanten dreven het tempo op, het klonk waanzinnig op een bepaald moment. Iedereen ging uit de bol. Wat een oplawaai.
Woede een boosheid straalden de dames van HetZe (*****) uit in de AB Box. Een wild losgeslagen meute nietsontziende tijgerinnen stoven over het podium en porden het publiek voortdurend op.
Het publiek was eerst wat verbouwereerd, maar de 'all female band' wist iedereen moeiteloos te overtuigen door lekker opwindende riffs, knetterende drums en verbluffende vocals. Wat een energieke, stomende set.
Sunpower (*****) is een Brabantse punkband die binnen de scene een cultstatus heeft bereikt; ze bestonden 17 jaar en hielden er in 2019 mee op. In die lange periode speelden ze in allerhande clubs in binnen- en buitenland; hun optredens waren gekenmerkt door complete chaos.
Speciaal voor deze avond kwam de band nog eens bij elkaar, en dreef iedereen - inclusief zichzelf - tot pure waanzin. Crowdsurfing, een mosh pit en een heuse wall of dead waren niet vreemd. De beweeglijke frontman porde zijn publiek voortdurend aan; muzikaal werd het gaspedaal volledig ingedrukt. Van enig rustpunt was hoegenaamd geen sprake. Furieus, venijnig, als een horde wilde losgeslagen honden ging Sunpower tekeer. Wat een adrenalinestoten. Iedereen ging compleet uit de bol.
Of dit bij één optreden blijft, blijft een open vraag. Een vervolg mag zeerzeker!
Uiteraard kwam het overgrote deel van het publiek om 50 jaar The Kids (*****) te vieren. De band heeft intussen al bewezen nog steeds erg relevant te zijn. Na het vertonen van beelden doorheen 50 jaar The Kids werd de set al ingezet met enkele binnenkoppers van formaat zoals “Money is all I need” en “Do you wanne know”, meezingers van formaat. Verder kreeg je een “No Monarchy” en “Bloody Belgium”, songs die nog steeds gespeeld worden met pakken energie en gedrevenheid. Vooral de wisselwerking tussen de gitarist, de prille zeventiger Luc Van De Poel, en bassist Danny De Haes was een streling. Als jonge wolven porden ze elkander aan … Het jong geweld kan er nog iets van leren. Ludo Mariman was gewoon zijn strakke zelve, lange bindteksen zijn niet aan hem besteed, hij zong en spuwde zijn gal uit tot iedereen in de zaal overstag ging. Terwijl drummer Tim Jult zijn cimbalen gor mepte, het zweet op de lippen.
Een niet aflatende stroom punkanthems vlogen ons om de oren, als “I wanne get a job in the city”, “This is rock'n'roll” en “Facist Cops”, songs door de jaren die er nog steeds staan en een feestelijke stemming bieden.
“There will be no next time” kreeg wellicht de meeste bijval, gezien ze ermee een ruim publiek bereikten toen. Die punkkaskrakers konden ons sterk bekoren.
Met een “Razor blades for sale'”, “Dead Industry” bleef de band doorstomen tot het eind. Op “Do You Love the nazi's” sprong een deel van het publiek - waaronder de frontman van Sunpower - het podium op en scandeerden de teksten uit volle borst. Mooi.
Uiteraard volgde een bisronde, met “If The Kids are United”. In de Roma bestormden de fans het podium niet, deze keer stond het vol met een uitgelaten zingende en dansende menigte, in zover dat Luc met zijn gitaar in een hoekje moest gaan staan, gezien het podium volledig bezet was van uitgelaten fans. Wat een sluitstuk, dat nog werd aangevuld met “Blitzkrieg Bop” van de Ramones.
We gingen nog even poolshoogte nemen in de Club waar een zangeres haar stem schor schreeuwde, en de muzikanten een snedige set speelden. Colère (****) heeft zijn naam niet gestolen, een nietsontziende tsunami op het podium.
Het was een bijzondere punkavond. Colére speelde een wilde, woeste overtuigende set.
Zowel The Kids als alle andere bands bewijzen dat na 50 jaar punk nog steeds springlevend is … Rebellie lijkt, is voor eeuwig. Een knallend punkfeestje dus met onvergetelijke uppercuts.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 - Nieuwe drop met Monza, Emmy d'Arc, Zap Mama & K.ZIA, Talisk, FULCO, en meer
Met ZAZ, Pommelien Thijs, Katherine Priddy, Ão, ISE en The Kooks zag de affiche van Festival Dranouter 2026 er al puik uit. HUMO's Comedy Club voegde er comedians als Mohsin Abbas en Hans Cools aan toe. Vandaag krijg je een nieuwe drop namen: een unieke double bill van Zap Mama & K.ZIA, de originele bezetting van Monza voor de 25ste verjaardag van 'Van God Los', de ontwapenende singersongwriter Emmy d’Arc, het vernieuwende powertrio Talisk, Vlaamse topfolkband Thalas, de bontgekleurde Nederlandse minstreel FULCO, het grensoverschrijdende Global Music Ensemble, Radio Willy Belofte Harry Descamps, Nieuwe Lichting-winnares Uwase en BERLAEN met z'n onvervalst Zults dialect. Wie houdt van folk, singersong & roots mag het grootste festival van West-Vlaanderen niet missen.
Tickets & info: www.festivaldranouter.be
Monza's legendarische debuut 'Van God Los' is een absolute Belpop classic. Met destijds bijzonder straf volk aan boord: zanger/tekstschrijver Stijn Meuris, drummer Mario Goossens (Triggerfinger), gitarist Piet De Pessemier (Lenoise en Krakow), toetsenist David Poltrock (De Mens) en de reeds overleden jazzbassist Bart Zegers. Voor de 25ste verjaardag van 'Van God Los' speelt de originele Monza-bezetting een beperkt aantal concerten, met een very extended version van 'Van God Los'. Very excited!
De kruistocht van Emmy d'Arc is al 15 jaar aan de gang, langs meer dan 450 podia. Langs Pukkelpop of Rock Werchter of voorprogramma's bij Sting en Amy MacDonald. Wie Emmy live ziet, ziet een artiest die pas echt ademt als de lichten aangaan. Haar geluid? Een hybride van intieme singer-songwriter pop en gloedvolle powerrock die smeekt om een arena. Haar covers tijdens 'Ik Vraag Het Aan' (VRT1) gooien hoge ogen.
Thalas is de nieuwe band van bekenden uit de Vlaamse folkscene: accordeonist Guus Herremans (Airboxes) en gitarist/producer Ward Dhoore (Snaarmaarwaar). Debuutalbum. 'As It Comes' viert de kracht van geduld en de schoonheid van het maakproces. Gewoon muziek die komt zoals ze komt. Rijp, eerlijk en krachtig in zijn eenvoud. Mocht je nog extra overtuiging nodig hebben: met deze plaat sleepte het duo de award Best Album in de wacht op de Flanders Folk Awards.
Beide stonden al op onze line-up, nu krijg je een unieke double bill van Zap Mama en haar dochter K.ZIA. Het optreden ‘Heritage é Motion' is een dialoog tussen een moeder die in de jaren '90 de Afro-pop revolutie pionierde, en een dochter die vandaag de toekomst van Afro-R&B vormgeeft. Dit powerhouse-duo viert de evolutie van de Afro-Europese identiteit. Een ijzersterke band, visuals, licht en dans maken het geheel piekfijn af.
Na jaren in de weer te zijn geweest met luide gitaren, slaat Harry Descamps een andere weg in. Solo, kwetsbaar en zonder lawaai om zich achter te verschuilen. Op album 'Free Sauce' schemeren invloeden van Elliott Smith, The Beatles en John Frusciante door. Radio Willy riep de Kortrijkzaan eind 2025 uit tot De Belofte, deze zomer staat hij op Festival Dranouter 2026. The sky is the limit.
Tellen geblazen tijdens het concert van Global Music Ensemble. Maar liefst 11 muzikanten gaan een muzikale reis aan, zonder grenzen. Dit ensemble is ontstaan op vraag van het Royal Opera house Muscat (Oman), waar het in 2022 in première ging. Hun composities resulteren in een bonte mix geluiden, texturen en invloeden. Acrobatische, instrumentale uitmuntendheid.
Uit Uwase's lijstje met invloeden: Frank Ocean, Phoebe Bridgers, Joni Mitchell en Lana Del Rey. Deze jonge componiste-zangeres slaagt erin om een specifiek indiegeluid te creëren dat haar binnen onze landsgrenzen nog niet werd voorgedaan. In januari 2025 won ze De Nieuwe Lichting van Studio Brussel en stond ze in een uitverkochte AB Club. Tijd voor onze festivalweide.
Bassist & singer-songwriter Wouter Berlaen neemt zijn telefoon op voor gelijk welke artiest die verlegen zit om lage tonen. Van Luc De Vos tot Chaka Khan, Kapitein Winokio of Jean Blaute. Hij trakteert voor z'n 50ste verjaardag met de digitale langspeler 'Lui zwieet'. Dit jaar is het precies 15 jaar geleden dat de man zich van de voornaam ontdeed om als kortweg BERLAEN zijn eigen songs in onvervalst Zults dialect in de spotlights te brengen. Songs als 'Oe ver’est nog?' en 'Ier in de midd’n' staan ondertussen op het trommelvlies van menige muziekfreak gebrand.
Een van de meest besproken en gevierde liveacts binnen de hedendaagse folk? Dat is ongetwijfeld Talisk. Meer dan 15 miljoen streams, 10.000 verkochte albums en uitverkochte shows op vijf continenten: check! Zo bouwde het trio een trouwe internationale fanbase op. Gewapend met concertina, viool en gitaar leveren ze steeds onwaarschijnlijk sterke optredens af — van BBC One’s Hogmanay Show tot Glastonbury 2025. Verwacht enorme energie en stevige tunes!
De kunst om toegankelijke en tegelijkertijd fascinerende popmuziek te maken, is iets waar FULCO de gulden middenweg in heeft gevonden. De bontgekleurde Nederlandse minstreel uit België brengt hulde aan de mensen rondom, met al hun gektes en gevoeligheden. Zijn melodieën zijn meeslepend, zijn teksten van een heerlijk soort verwarrende helderheid. Bij FULCO vind je troost en verkwikking.
Muziekvakantie met ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Monza, ISE, HUMO's Comedy Club & meer
Festival Dranouter is een echte muziekvakantie, om te beleven samen met vrienden of familie. De vorige edities waren steeds volledig uitverkocht, goed voor maar liefst 55.000 festivalgangers.
Op de affiche dit jaar: The Kooks, Pommelien Thijs, ZAZ, Sylvie Kreusch, Gustave Brass Band, Bart Peeters & De Ideale Mannen, Dressed Like Boys, Katherine Priddy & meer. Met HUMO’s Comedy Club voegt de organisatie een extra dimensie toe aan die vakantie. Er volgen nog enkele namen, net als de food & drinks line-up, straattheateracts, DJ’s en animatie.
De overheid kondigde een BTW-verhoging aan op festivaltickets. Wanneer en hoe die zal uitgewerkt worden, is nog niet duidelijk. Wie zeker wil zijn van het goedkoopste tarief, die koopt beter nu al zijn ticket aan via www.festivaldranouter.be
Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen
Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.
Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.
Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !
Organisatie: Depot, Leuven
4AD, Diksmuide - events
We blijven staan voor een straf, uitdagend en duurzaam programma. En ondertussen, hou het veilig: voor elkaar, voor jezelf en voor een toekomst waar we terug samen kunnen genieten van muziek.
2026
vr 06.03.2026 Johnny Dowd, Ciska Ciska
za 07.03.2026 Emma Hessels, Aghogho
vr 20.03.2026 Sophie Straat, Fritzi
za 04/04.2026 Stinstage takeover: Kameel, FC Atlaska
ma 06.04.2026 Bunkermatinee – info zie site
za 11.04.2026 Faze, Yesnomaybe
do 16.04.2026 Oathbreaker, Divided
vr 17/04.2026 Primitive man, Bloed, Kollaps
vr 24.04.2026 La Jungle ‘an order of things’, Stakattak
za 25.04.2026 Kiss the anus of a black cat 15Y ‘hewers of wood and drawers of water’, Bauke Meersman
za 09.05.2026 Knotwilg festival (portazal naar experimentele muziek en obscure acts) met o.m. Tomo, Eternal Music Society, pFzM, Split Apex
za 16.05.2026 Andries Beckers, theaterspecial ‘de wereld in een busje’
za 23.05.2026 Bureau de change, Prekowki
woe 27.05.2026 Kiioto Lamb Lou Rhodes + Rohan Heath 'black salt'
di 16.06.2026 'Week van de Japanse Muziek' Melt Banana
van 10/08 t-m 14/08 Start Your band-kamp 2026
INFOS
Workshops - info site
Zomerkampen
hallo Sound Track!
Poppunt en de livesector organiseren samen een podium- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Band, singer-songwriter, MC, soloact of liveproducer? Met Sound Track geven we je de gelegenheid om een versnelling hoger te schakelen. Sign up & laat je horen
2025 20 jaar kleine dijk
AL 20 JAAR EEN TOONAANGEVENDE CONCERTZAAL
"20 jaar? 4AD is toch een pak ouder?", horen we je tot hier konkelfoezen. Klopt helemaal.
Tussen 1988 en 2005 was 4AD een berucht - en overbevolkt - café dat veel te grote namen
wist te strikken op haar veel te kleine podium. Na de eeuwwisseling begon de nood voor
een permanentere, goed uitgeruste plek te groeien.
Gewapend met geen geld, geen kennis maar wel veel motivatie zocht 4AD een geschikte thuisplek en de nodige middelen. En daar stond hij dan: de versleten Belgacom-loods aan de Kleine Dijk van Diksmuide.
Na een lang parcours en veel vrijwillig geklopte uren ontstonden een café, concertzaal, artiestenhotel, kantoren en repetitiebunkers. 20 jaar later zijn we er nog steeds, relevanter dan ooit en vastbesloten om er nog eens minimaal 20 jaar bij te kletsen.
Uitwisseling 4ad – Les 4Ecluses
Vaarwel Blankaart, hallo IJzerboomgaard!
Dit jaar verhuizen de 4AD-sessies naar het provinciaal domein De IJzerboomgaard aan de oevers van de IJzer. Een nieuwe plek, dezelfde formule. Minimalistische concerten in een groene en inspirerende setting. Helemaal gratis, bring your own chair.
Even voorstellen - Cesar sun - single, 'Paradies'
de nieuwe single van CESAR SUN is nu uit, uit het debuutalbum 'The Palace' dat 17 april verschijnt en live wordt voorgesteld op 7 mei in Club Wintercircus Gent
Paradies by CESAR SUN - DistroKid
Genre: Psychedelische Stoner Punk
Voor fans van: Queens Of The Stone Age, Nirvana, IDLES, All Them Witches, Raketkanon, STAKE, Meltheads, Viagra Boys, King Gizzard & The Lizard Wizard
- CESAR SUN over 'Paradies'-
"de connectie tussen de historische gebeurtenissen in Armenië en de actuele situaties-Palestina, Soedan, Iran... en Armenië -
De derde en laatste single voordat onze plaat The Palace op 17 april uitkomt.
Deze song heeft overduidelijk een meer in-your-face-geladen onderwerp vergeleken met onze vorige singles. Niet alleen om ons als band ook op een "serieuzere" manier uit te drukken, maar ook omdat het thema van deze song ons zo nauw aan het hart ligt.
Met alweer repetitieve teksten wordt er een connectie gelegd tussen de historische gebeurtenissen in Taron's vaderland, Armenië, en de actuele situaties in regio's zoals Palestina, Soedan, Iran, …
Het is opnieuw een mantra dat in de strofes 'rustig' neergelegd wordt, vooraleer deze als wanhopige noodkreet in de refreinen uitbarst. Met een psychedelische bridge en een gigantische outro is deze song muzikaal gezien de meest heftige rollercoaster waarvoor we de luisteraar al hebben uitgenodigd.
Weg is de façade van het 'banale' waardoor we in onze vorige songs werden gekarakteriseerd. Dit is een confronterende wake-upcall over de huidige staat van de wereld.
De song wordt gedragen door een zware, walsende baslijn die het thema nogmaals symbolisch en sonisch onderbouwd. Ook de dynamische verschillen in de structuur tussen de verschillende delen van de song zijn wat van deze track een unieke luisterervaring maken.
Voor het artwork van 'Paradies' kozen we voor een foto van het genocideherdenkingsmuseum in Yerevan, de hoofdstad van Armenië.
Het complex, gebouwd in 1967, staat symbool voor de 'wedergeboorte' van Armenië. De eeuwige vlam in het hart van het monument herinnert aan de mensen en de provincies die verloren gingen. Op 24 april, de officiële herdenkingsdag, voelen veel Armeniërs het bijna als een nationale plicht om er een bezoek te brengen.
Voor de cover spiegelden we het gebouw, als symbool voor de gelijkenissen tussen historische en hedendaagse conflicten.
- zanger Taron Zohrabyan over 'Paradies' -
Armeense genocide: meer dan een miljoen slachtoffers
"Met deze song kaart ik de eerste keer het verhaal van mijn Armeense voorouders aan in de muziek van CESAR SUN. Geïnspireerd door de dagelijkse nieuwsberichten die ons confronteren met een harde realiteit: dat er vandaag nog steeds genocides plaatsvinden - gebeurtenissen waar we vaak machteloos tegenover staan.
Bewust en onbewust zag ik steeds meer parallellen tussen het huidige Palestina en het Armenië van honderd jaar geleden. Die gedachte trok ik verder door naar andere conflictregio's waar de afgelopen decennia genocides hebben plaatsgevonden. Een van de grootste overeenkomsten is het hardnekkige niet erkennen ervan."
"Try to deny and feel the shame,
Those who went up in flames have names"
De Armeense genocide, waarbij volgens veel historici meer dan een miljoen slachtoffers vielen, wordt tot op de dag van vandaag nog steeds niet officieel erkend door Turkije en Israël toont ook bitter weinig zelfreflectie over hun acties.
In het refrein verandert dezelfde, maar rustige geschiedenisles van de eerste strofe in een wanhoopskreet:
"My holy paradise,
It reeks of genocide
My holy paradise
It reeks of parasites"
Vaag maar wel toepasbaar op vele nationaliteiten met een gelijkaardig historisch litteken.
Mijn grootouders en andere naaste familieleden moesten in die periode vluchten voor het conflict, naar plekken als Amerika, Oost- en Noord-Europa - of kwamen er simpelweg bij om het leven.
"My father's father’s dad
Bled for my fatherland,
They keep it undercover
They know it's secondhand"
Het is en blijft een verhaal dat vaak onder de radar blijft. Maar waarom? Dat is een vraag waar veel Armeniërs nog altijd, vaak wanhopig, een antwoord op zoeken.
- CESAR SUN live: Vlaanderen, Brussel & Parijs -
chaos, lawaai en pure vernietiging
Drie jonge gasten die stinken van de energie en spelen wat ze zelf noemen 'Psychedelic Stoner Punk'.
Hun missie? Elk publiek bij de nek grijpen en niet meer loslaten
Het duurde niet lang voor ze bekend stonden als een live bom. De drumstokken van Jannes en de stembanden (én vingers) van Taron sneuvelen bijna elke show. Gooi daar Tijl zijn eindeloze verzameling gitaarversterkers bij, en je hebt een simpel maar overheerlijk recept voor chaos, lawaai en pure vernietiging.
Na elk hoekje van België op stelten gezet te hebben, staan deze wosten klaar om hun debuutproject de wijde wereld in te sjotten en geloof ons, dat ding kom harder aan dan de uppercut van Mike Tyson.
De komende maanden trekt CESAR SUN de baan op en kan je hen live aan het werk zien in Vlaanderen, Brussel én Parijs! Met o.a. op donderdag 7 mei de thuismatch in Club Wintercircus te Gent waar ze hun debuutalbum live voorstellen. Staan die avond ook op de affiche: Sad Boys Klub, Wijf & JUNKYARDPOOL.
Drie festivalshows zijn reeds aangekondigd (binnenkort volgen er meer)
Mei 9: Get Out Of My Garage Festival – Genk
Mei 16: Clamotte Rock – Herenthout
Juli 3: Dreef Festival - Tielt
- bio CESAR SUN -
CESAR SUN raast uit Gent met hun eigen, vurige mix van Psychedelic Stoner Punk: muziek die evenveel zweet als gitaarfeedback bevat. De band bestaat uit Taron Zohrabyan (bas, stem), Tijl Coorevits (gitaar, stem) en Jannes Degrande (drum): drie jonge wolven die elk podium overnemen met pure energie en een ontembare live-reputatie.
Wat begon als een schoolproject groeide uit tot een band met een verhaal. Samen met hun vriend en gitarist César vormden ze Ashtray. Een band die repeteerde in César's woonkamer, een plek die voor hen aanvoelde als een tweede thuis. Na César's overlijden droeg Jannes zijn eindwerk aan hem op onder de naam César's Palace. Die performance met een kwartier eigen muziek, sloeg zo hard in dat vrienden en leerkrachten hen aanspoorden om door te gaan.
Door een conflict met het bekende hotel- en casinobedrijf in Las Vegas moesten ze die naam uiteindelijk loslaten, en zo werd CESAR SUN geboren, een naam die klinkt als zonnestralen op versterkers: warm, fel en niet te stoppen.
In 2023 verscheen hun eerste EP 'The Ashtray Tapes', een verzameling van vier tracks waarop César postuum te horen is op gitaar. Deze nummers vormen een belangrijk en emotioneel hoofdstuk in hun verhaal, maar CESAR SUN is sindsdien geëvolueerd tot iets groters. De band is geen voortzetting van Ashtray, maar een nieuwe entiteit die haar roots eert zonder erin te blijven hangen.
Hun liveshows zijn pure chaos in de beste zin van het woord: brekende drumstokken, scheurende snaren en een publiek dat elk refrein terugbrult. Ze veroverden een plek in de SOUNDTRACK FINALE die op 20 december 2025 zal plaatsvinden in Muziekclub 4AD (Diksmuide). Deze zomer stonden ze op Maanrock, Zeverrock en cementeerden ze een reputatie als live fenomeen na hun legendarische show in de Kinky Star tijdens de Gentse Feesten. In 2024 waren ze headliner op Copacobana Festival, zaten ze in de finale van Jonge Wolven, hebben ze de Charlatan uitverkocht en stonden ze op festivals als Leffingeleuren en Sniester Festival. Ze openden ook voor bands als RONKER en MELTHEADS.
CESAR SUN is het bewijs dat een puberproject kan uitgroeien tot een geraffineerd fenomeen en dat zonder zijn rauwe hart te verliezen.
Vrijdag 17 april verschijnt hun langverwachte debuutalbum 'The Palace'.
CESAR SUN:
Taron Zohrabyan (bas, stem)
Tijl Coorevits (gitaar, stem)
Jannes Degrande (drum)
Senser – Nostalgisch eigentijds eigenwijs
Senser
De Casino
Sint-Niklaas
2026-03-06
Johan Meurisse
In de week van de 90s rewind werd door de organisatie een terechte keuze gemaakt op het Londense collectief Senser, die vorig jaar nog een nieuw album uitbracht, ‘Sonic dissidence’, en van de gelegenheid gebruikt maakte op tournee te gaan, met een halt in de Casino. Of hoe oud (hun smaakmakend debuut ‘Stacked up’) en nieuw in hun kenmerkende bezwerende, groovende, opwindende crossover sound elkaar vonden.
Senser was één van die bands die 1994 kleurden met hun afwisselende mix van rock, funkmetal, hardcore, etno/psychedelica, hiphop en elektronica. In dat jaar nestelden ze zich een plaatsje bij bands als Tricky, Soul coughing, Bodycount, RATM, Therapy?, de hiphop van Public Enemy, Wu-Tang Clan, Outkast, Gangstarr of Snoop dogg, verder de psychedelica van een Ozric tentacles, Loop guru en tot slot bij de elektronica van Orbital, Chemical Brothers en Underworld.
Senser, rond Heitham Al-Sayed en Kerstin Haigh, haalde al die invloeden en sferen door de mallemolen en maakte er een eigen sound van, met het unieke album ‘Stacked up’, die vanavond in de spots kwam, met enkele puike singles toen.
‘Stacked up’ is er nog altijd eentje die we koesteren, die de band, in hun wisselende dertigjarige carriere van ups en downs, niet meer kon benaderen. Hoewel, met het recente ‘Sonic dissidence’ gaat het combo even terug die goede kant op, maar het album werd spijtig genoeg gesmoord en ging in het niets voorbij in de media.
Een aangenaam weerzien na al die jaren was het alleszins dus, en we kregen van het sextet een mooi overzicht van hun oeuvre, waarbij naast hun debuut en het recentste album, enkele nummers van ‘How to do battle’ , net twintig jaar oud, gespeeld werden.
Muziek met de vuist omhoog, strijdvaardigheid, rebellie en politieke bewogenheid luidt het steeds in hun veelzijdig materiaal, dat scherp, compromisloos en puur oprecht vanuit het hart klonk . ‘Defying boundaries’ lazen we in de introductie en dat gaven ze ons mee, maw ‘wees wie je bent, behou je persoonlijkheid, kom op en wees kritisch in de wereldproblematiek’.
Opvallend ook de zangpartijen in dit verhaal, de powerraps, met name de zang van Heitham, tegenover de zweverige, etnische zang van Kerstin.
De ruim anderhalf uur durende set klonk spannend, intens, gebald, meeslepend, groovy, dansbaar en jawel nostalgisch. Het mengt hun muzikale stijlen en hun creativiteit met het rechttoe- rechtaan, harde geluid.
Die oudjes zijn onmiskenbaar sterk in het begin van de set; al twee sterkhouders, het bezwerende “States of mind” en het dynamische “Switch” , die de dansspieren prikkelden. Het kon ook snedig, direct, snel, gebald klinken met openers “Devoid” en “Resistance now”, toepasselijk een vingerwijzing van wat er om ons heen gebeurt in de wereld, met de middelvinger omhoog, die onze weerbaar-en strijdvaardigheid aanwakkerde.
De songs zijn omgeven door die wisselende en aanvullende zangpartijen en de elektronica, die kleur geven aan het materiaal. Erna werden we wat meer gedropt in een broeierige doorsnee van hun carrière met “So refined”, “Adrenalin” en “2,3 clear”.
Het nieuwe vindt z’n weg doorheen hun oeuvre en toont aan dat Senser nog niet godvergeten is; “Full body rebellion” en “Black division” begeesterden ons sterk. Een mooi drieluik vormde “No comply” en de singles “The age of panic” en “Reject” , waarmee het allemaal begon voor Senser, dynamiek en verbondenheid van weleer, die opborrelden en nog altijd hun plaatsje verdienen in het muziekarchief.
De set werd o.m. besloten met een eerbetoon aan hun hiphop vrienden Public Enemy met “She watch channel zero” , die zij in een goed rockende versie speelden en in een Black Sabbath “Paranoid”- riff.
Senser klonk zonder franjes en deed de 90s revival herleven. Nostalgisch eigentijds eigenwijs, oud en nieuw, die elkaar in die crossover vonden en kruisten, maar met minder draagwijdte voor een breed publiek. Alvast hoedanook tevredenheid hen eens terug te hebben gezien.
Support Mixed Waste is er één uit onze regio , die een onstuimige sound speelden van punk, noise en wave, die ergens de muzikale wereld benadert van een Pixies, Fontaines DC, Shame, Idles en ons eigen Sons.
In allerhande muzikale kronkels hoorden we het snedige gitaarspel, de vettige keys en een schreeuwerige zangpartij, een potpourri die het aangenaam (ont) spannend maakte. Een leuke opwarmer.
Neem gerust een kijke naar de pics
Senser
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9051-senser-06-03-2026?Itemid=0
Mixed Waste
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9052-mixed-waste-06-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Gent Jazz 2026 – van 2 juli t-m 18 juli 2026 – met publiekslieveling Gent Jazz Ludovico Einaudi
Gent Jazz strikt voor zijn 25ste zomereditie een absolute publiekslieveling. Op 14 juli staat de Italiaanse componist Ludovico Einaudi op het podium met zijn volledige ensemble.
De klassiek geschoolde Einaudi verwierf bekendheid met zijn soundtracks voor onder meer ‘Intouchables’ en brak definitief door met de albums ‘Una Mattina’ en ‘Divenire’. Critici prijzen zijn gelaagde soundscapes en plaatsen hem in het rijtje met componisten als Chopin, Satie, Glass en Reich. Fans die de wereldster al live aan het werk zagen, weten hoe zijn geliefde composities op het podium openbloeien tot een rijke, cinematografische ervaring.
Samen met zijn zoon Leo Einaudi en een groep uitzonderlijke musici cureert hij deze zomer op Gent Jazz een avond vol intensiteit, verstilling en pure schoonheid. Wie naast tickets greep voor zijn Solo Piano-shows in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen of Vorst Nationaal in Brussel, krijgt nu dus een nieuwe kans.
Tickets voor de festivaldag op 14 juli via www.gentjazz.com
Even voorstellen – Eva van Manen, album release in april 2026, nieuwe single ‘slaap’
EVA VAN MANEN (NL) RELEASET NIEUWE SINGLE 'SLAAP' EN KONDIGT HIERMEE NIEUW ALBUM 'TUSSENRUIMTE' AAN (RELEASE 24.04.2026)
Slaap - Album van Eva van Manen
Rotterdamse Eva van Manen is een songwriter, artiest en muziekproducer die pop, elektronica en spoken word verweeft tot een genre-overstijgend geluid dat balanceert tussen protest en kwetsbaarheid.
Eva van Manen’s derde album ‘Tussenruimte’ (release: 24 april 2026) gaat over het verlangen naar verschillende vormen van samenzijn: vriendschappelijk samen, romantisch samen en maatschappelijk samenzijn in een versplinterde wereld. Dat samenbrengen zit al intrinsiek geworteld in Eva’s instincten als artiest: het samenvoegen van vormen en disciplines - als producer, singer-songwriter en dichter. Het is juist die tussenruimte die Eva’s werk tot dusver zo typeert: tussen politiek en liefde, tussen woord en klank, tussen protest en kwetsbaarheid, de mensheid en de natuur. Op ‘Tussenruimte’ omarmt Eva in zowel stijl als tekst veel verschillende invloeden: de stille, innerlijke wereld en de ritmische buitenwereld.
Op de illustratie op de album hoes zie je Eva gehuld in haar ruimtepak, omgeven door zonlicht en zuurstof. Een tekenend beeld van iemand die zich losbreekt van vertekende beelden. Binnen die schijnbare tegenstrijdigheid opereert ‘Tussenruimte’ op een pril maar krachtig spanningsveld, tussen het stellen van grenzen en het hunkeren naar intimiteit. Hierin vormt de kern van het album en de zoektocht naar een gezamenlijke ruimte.
Ruimtepak - Eva van Manen en Rory Ronde (live)
Ruimtepak | Eva van Manen
Ruimtepak Live - Eva van Manen en Rory Ronde
SLAAP
Eerder loste Eva Van Manen al de single ‘Ruimtepak’. Nu is de opvolger ‘Slaap’ er, waarmee Eva van Manen dus ook ineens haar album release op 24 april aankondigt. “‘Slaap’ is een intieme ballad over de kwetsbare tussenruimte die ontstaat wanneer je iemand nieuw hebt ontmoet”, licht Eva Van Manen toe. “‘Slaap’ gaat over dat spannende moment van luisteren, aftasten en ontdekken hoe ver je in elkaar kunt leunen, nog zonder precies te weten hoe.”
Even voorstellen - Wouter Thijssen - 'Broer', full album
Thorn In My Side Recordings
Release: 17 maart 2026
Videoclip Wondermooie Rotzooi Wouter Thijssen - Wondermooie Rotzooi Wouter Thijssen - Wondermooie Rotzooi
Videoclip Wille Wouter Thijssen - Wille
Videoclip Vroeger Toen We Mooier Waren Wouter Thijssen - Vroeger Toen We Mooier Waren
"Broer grijpt terug naar een woelig verleden, vol littekens, rebellie en huiselijk geweld. Mijn oudere broer Wille en ik. Vluchtend in de groeven van het Zwarte Goud dat zich opstapelde in onze kamers. Hij één en al dadendrang en anarchie terwijl ik me terugtrok in mijn verbeelding. Wille ging ten onder, ik leefde voort met zijn geest die in me rondwaarde. Mijn nieuwe plaat brengt hulde aan onze unieke broederband en aan een verleden dat we nooit kunnen bezweren." - Wouter Thijssen
Echo’s van de alternatieve rock uit de jaren ’80 en ’90 en een karakteristieke stem typeerden het debuutalbum van Wouter Thijssen dat eind 2019 verscheen. Voor opvolger Broer omringde Thijssen zich door vaste bandleden Michel Becx (drums) en Sean Willekens (bas). Dit tweede album pakt uit met scherpe songs en stevig gitaarwerk. Het nieuwe werk, bevolkt door anarchisten, punkers, misfits, drop-outs en andere jonge delinquenten, rekent af met een woelig verleden. Onder meer geïnspireerd door een achtergelaten fotoboek van zijn overleden punkbroer Wille dat de excessen, de idealen en de dadendrang van een lang vervlogen subcultuur van punks uit de jaren tachtig documenteert. Het fotoboek was ook de aanleiding voor de postume instagramaccount Wille_1971.
Credits:
Tekst, muziek & productie: Wouter Thijssen
Zang, gitaren, toetsen: Wouter Thijssen
Bas: Sean Willekens
Drums: Michel Becx
Opname en techniek: Koenraad Foesters @ Studio Jupiter
Live:
2 april, Café Café, Hasselt
26 juni, Djingel Djangel, Antwerpen
5 juli, MoMeNT, Tongeren-Borgloon
Meer live data tba
Nederlands 
Français 
