De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na in de jazzscene, alsook in andere genres. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er nogal wat klanken uit . Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch, zelfs buitenaards doen klinken.
We waren getuige van een magisch concert dat Alex Koo gaf, samen met Attila Gyarfas en Ralph Alessi in Flagey Brussel, ter gelegenheid van Brussels Jazz Festival.
Het verslag van dit streaming festival kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/80618-brussels-jazz-festival-2021-ontelbare-klanktapijtjes-in-een-gevarieerde-omkadering.html
Samen met die top muzikanten bracht Alex onlangs een nieuwe parel uit ‘Identified Flying Object’ voor. Een plaat die goed werd onthaald. Op deze plaat tonen ze aan dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip.
De improvisatie horen we al meteen op het zachtmoedige “Nebula”. Het trio balanceert tuusen zacht en hard en verheft improviseren tot een kunstvorm. “Levitate!” is het volgend nummer dat eraan beantwoordt. De drie zijn sterk op elkaar ingespeeld , Ralph op trompet, Alex, piano en Attila op drums. Er wordt naar een climax gewerkt via hun klankentapijt. Ze kleuren graag buiten de lijntjes met experimentjes in de jazzstijl . Het maakt de plaat bijzonder.
“Aurora” biedt een klankenspectrum dat je tot gemoedsrust brengt Verder hebben we een tsuanami aan geluiden, o.m. “Ready, Set, go”; wat een rollercoaster, eerst richting afgrond , dan badend in angstzweet. Een prikkelend buikgevoel.
Op “Maenads” vult het trio elkaar aan en werken ze elkaar tegen; de pianotunes, de drumsalvo's en het trompet geschal zorgen voor een geordende chaos.
Op “Underwater star based society” hoor je de ‘piano’ veelzijdigigheid van Koo; hij maakt de perfecte verbinding tussen jazz en z’n klassieke roots.
Op Brussels Jazz Festival schreven we: '' Het trio kon zich er gemakkelijk vanaf maken en een pure routineklus spelen, maar dat doen ze net niet. Ralp, Alex en Attila stralen tonnen spelplezier uit op dat podium. De piano aanslag, de drum partij en de trompet samen, die zijn verdomd zo goed uitgedacht. Sjiek, een groovy jazz sound, die ons lekker doet wegzweven".
“Source of the ten thousand thing”, een meer dan elf minuten lang meesterwerk, kleurrijk en gevarieerd, bevestigt het kunnen van de drie .
Dit is een plaat die alle richtingen kan uitgaan in golvende bewegingen . Een verrassend plaatje dus door de improvisaties , die een pletwals van klanken zijn of je net tot gemoedsrust brnegen. Muzikale Kunst . Het zijn topmuzikanten die sterk voor de dag komen.
'Identified Flying Object' kan op die manier al meteen één van de platen van het jaar worden.
Identified Flying Object
Alex Koo - Attila Gyárfás - Ralph Alessi
Alex Koo
Tracklist: Nebula 05:45 Levitate! 08:46 Ready, Set, Go 03:36 Aurora 07:23 Maenads 04:48 Underwater Star Based Society 06:24 Toy Pianos 01:13 Source Of The Ten Thousand Things 11:08
Alex Koo - Als je vraagt , was is jazz? Dan is het vooral uniek hoe een jazz muzikant zijn muziek beoefent in die muziekscene
De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na in de jazz scene , alsook in andere genres. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er nogal wat klanken uit . Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch, zelfs buitenaards doen klinken.
We waren getuige van een magisch concert dat Alex Koo gaf, samen met Attila Gyarfas en Ralph Alessi in Flagey Brussel, ter gelegenheid van Brussels Jazz Festival. Het verslag van dit streaming festival kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/80618-brussels-jazz-festival-2021-ontelbare-klanktapijtjes-in-een-gevarieerde-omkadering.html
Samen met die top muzikanten bracht Alex onlangs een nieuwe parel uit ‘Identified Flying Object’ voor. Een plaat die goed werd onthaald. Op deze plaat tonen ze aan dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip.
We hadden een fijn gesprek met Alex over die nieuwe release, ook enkele persoonlijke anekdotes uit het leven gegrepen en de eventuele toekomstplannen kwamen te sprake.
Alex, ik heb je biografie gelezen. Je begon reeds op erg jonge leeftijd met piano en werd al op je tiende laureaat in de Cantabile Pianowedstrijd met twee extra onderscheidingen, vertel er eens wat meer over?
Ik was klassiek opgeleid. Een beetje in navolging van mijn broers, die ook allemaal klassieke muziek pianisten zijn. Ik ben ook op zeer jonge leeftijd begonnen met piano, reeds op mijn 5de. Laat ons zeggen dat ik sneller piano kon spelen dan lezen (haha). Ik heb ook altijd een zeer snelle ‘klik’ gehad met die piano. Ik heb ook wel even Cello geprobeerd en ook voetbal en zo, maar de affiniteit met piano? Dat klikte direct, die vingers bewegen op die toetsen en zo.. ik heb er dus altijd een heel goede voeling mee gehad met die piano.
Als ik het goed las, ben je geboren in Waregem maar je broers nog in Japan? Vertel eens wat meer over je jeugd
Dat klopt ja. Ik was zelfs een ongelukje volgens mijn moeder. Dat heb ik zelfs pas ontdekt op mijn 23ste (haha)
Er schuilt ook een boeiend verhaal, hoe je vader en moeder elkaar hebben gevonden, je hebt dat al zeer veel verteld. Het feit dat hij van Missionaris (volgens ik las) naar Atheïst is overgeschakeld , vind ik opmerkzaam. Kun je daar iets meer over vertellen
Ik heb het er nooit persoonlijk met hem over gehad, dat is ook niet van de ene dag op de andere gebeurd. Wat met de kerk is gebeurd, was eigenlijk vrij smerig, en dat heeft hem dus zeer diep geraakt. Hij heeft dan ook alle banden doorgeknipt. Maar hij bleef wel altijd geloven in het woord van het Evangelie, dat de goedheid van de mens het kwaad zal overwinnen. Hij volgde dat woord ook in de zin dat je de armen moet helpen en goed zijn voor uw naaste. Dat hij zijn geloof in God is kwijtgeraakt, is geleidelijk gebeurd, toen hij in België kwam is hij bijvoorbeeld lid geworden van vrijzinnige verengingen en zo. Hij heeft er ook voor gezorgd dat wij, zijn kinderen, zo neutraal mogelijk werden opgevoed. Uiteindelijk is hij dus meer Atheïst geworden. Hij is wel blijven geloven in de positieve dingen die dat geloof hem hebben gegeven als mens. Ook de persoon Jezus is hij altijd toch wel ergens blijven in geloven.
Ben je door wat je vader is overkomen, je geloof kwijt gespeeld?
Om eerlijk te zijn, ik heb nooit geloofd. Als er toch iets is , dan is het eerder dat ik de mensheid beschouw als iets miniem en klein binnen een groter geheel dat het heelal toch is.. Er zijn gewoon belangrijkere en grotere dingen dan puur ons bestaan, zoals de mens vaak denkt dat ze Opperwezens zijn, wat dus totaal niet het geval is. Hetzelfde met onze planeet, binnen het heelal. Binnen die context zijn we allemaal kleine miertjes . Ik ben dus zeker een Atheïst, maar ik ben zeker ook niet iemand die andermans mening daarover minimaliseert. Integendeel. Dat wil ik alvast benadrukken. Ik denk, los daarvan, dat je gewoon moet proberen een goed leven te leiden respectvol naar je medemens toe.. Als er een religie is waar ik wel in geloof , is het wellicht muziek en alles daaromheen.
Ondanks het indrukwekkend parcours dat je muzikaal hebt afgelegd, vind ik je heel bescheiden. Heeft dat daar mee te maken dan?
Misschien wel ergens, door de mensen waar ik mee samen speel, ik zie mezelf gewoon niet als een groot of belangrijk iemand. Ik vind mezelf daardoor niet echt bescheiden moet ik toegeven. Ik denk dat ik zelfs redelijk arrogant kan zijn zelfs (haha). Ik kan dat niveau van mijn helden nog steeds niet bereiken, het enige dat ik kan doen is dat proberen te benaderen. Op dat vlak is mijn leven zelfs een beetje saai, ik zit altijd maar te oefenen en te oefenen en hoor iets passeren en denk :‘’woow dat is iets dat ik niet kan , maar toch zou willen kunnen “. en dan wil ik ook proberen benaderen . Dus als , ik denk nog steeds niet dat het zo is, ik bescheiden ben , komt het doordat ik me steeds probeer over te geven aan de muziek en probeer te groeien en te blijven groeien daarin.
Je hebt op jonge leeftijd ook met groten op aarde samengewerkt zoals Mark Turner, Kurt Elling, Ralph Alessi, Peter Bernstein, Benjamin Herman, Bert Joris, Mike Mainieri, John Ruocco, Jasper Blom, Martijn Vink, Dré Pallemaerts, …? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Meestal toch door toevallige omstandigheden eigenlijk. Bert Joris had ik eens gebeld om samen een concert te doen in Nederland, toen ik voor een festival een gast mocht uitnodigen. Wat de Amerikaanse muzikanten betreft? Ook dat berust op een dosis geluk hebben, ik was in New York , ze vragen je eens voor een repetitie of zo, en zo leg je vrij vlug contacten.
En ook gewoon zelf durven vragen, veel mensen staan daar precies toch wat angstig tegenover. Het scheelt wel als je die mensen al een beetje persoonlijk kent natuurlijk.
Wat ook een feit is, dat die top muzikanten ook maar gewoon mensen van vlees en bloed zijn, en dus vaak zelfs zeer sympathiek en benaderbaar zijn. Zeker binnen dat jazz wereldje, zijn die toch allemaal zeer bescheiden. Neem nu een Bert Joris om een Belgisch voorbeeld te nemen, daar heb ik gewoon eens mee in discussie gegaan over het gebruik van een bepaald akkoord, dat ik op een andere manier noteer als hij (haha) … Je zit daar dus als 19 jarige een discussie te voeren met een icoon van de jazz . Maar Bert stelt zich daar heel open in op. Zelfde met Mark Turner, om nog een voorbeeld te geven, als je hem vraagt , was is je doel, is zijn antwoord vrij saai (haha) hij wil alleen maar beter en beter worden, die zit hele dagen te oefenen in zijn kamer om dat te bereiken. Die bescheidenheid is groot binnen die scene. Mensen die arrogant zijn geworden daarin , zijn gewoon gestopt met zoeken.. Dat is bijvoorbeeld als mensen een discussie beginnen over wat is jazz en daar direct een label op kleven, uit gebrek van avonturisme. Of angst voor het onbekende, wat leidt tot deze conclusies. Het gaat er gewoon om dat je jezelf moet durven verbeteren en blijven evolueren als muzikant. Daarom is die bescheidenheid heel belangrijk.
Wat is jazz voor jou?
Wel ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daarop moet antwoorden eigenlijk. Maar laat het me zo uitdrukken. Jazz is meer een mentaliteit.
Als je nu toch alles in hokjes wil verdelen, een klassieke muzikant die oefent vooral om puur als instrumentalist het repertoire van klassieke componisten zo goed mogelijk na te spelen. Een pop muzikant focust zich dan weer op het songschrijven proces en muziek maken daarrond.
Wat een jazz muzikant doet is een beetje van beide kanten. Het constant leren uit werk van anderen, en daar dus net als de pop muzikant uw eigen songs en muziek rond maken. Wat je dus als jazz muzikant doet , is dus niet alleen het bestuderen van andermans werk en het eigen songschrijven, maar ook die derde factor: het ontwikkelen van je eigen improvisatietaal. Een jazz muzikant is 70% van de tijd bezig met het uitbouwen van zijn persoonlijke arsenaal in improvisatie, waardoor we op dat vlak dus eigenlijk eerder uniek zijn. Omdat wij constant bezig zijn met ideeën en improvisatie uitwerken, waar geen enkele andere stroming zo diep mee bezig is in onze Westerse wereld toch.
Om te vergelijken, een profvoetballer traint om te kunnen reageren op wat er in een bepaalde situatie op het veld gebeurt, en als jazz muzikant moeten we eigenlijk hetzelfde kunnen doen. Inspelen op wat er rondom ons gebeurt, en daar onze eigen interpretatie aan geven door daarmee te improviseren tot het oneindige. En ook al ligt het rendement uiteindelijk bijzonder laag, je doet dat gewoon.
Om maar een voorbeeld te geven wat mezelf betreft … Ik ben al een half jaar bezig met nieuwe harmonieën uit te dokteren, en uiteindelijk zal ik daar wellicht maar dertig seconden uit gebruiken op een optreden bijvoorbeeld. Dus ook al ligt dat rendement bij een jazz muzikant laag, je doet het gewoon omdat je daar als jazz muzikant gewoon verslaafd zijt aan die adrenaline omdat je op dat moment niet weet wat er gebeurt, en om daar over te kunnen improviseren.
Dus als je vraagt was is jazz? Dan is het dus het vooral het unieke hoe een jazz muzikant zijn muziek beoefent in die globale muziekwereld.
In 2019 bracht je het album ‘Appleblueseagreen‘ uit met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een plaat die overal zeer goed werd ontvangen. Ook in het gerenommeerde jazzblad Downbeat kreeg die plaat vier sterren. Opmerkelijk vond je. Opende deze schijf nieuwe deuren?
‘Downbeat’ is zo gewoonweg HET magazine wat jazz betreft op wereldvlak; dat die de plaat vier sterren gaven was al waanzinnig , maar dat ze het uiteindelijk nog eens in de lijst van ‘beste albums van 2019’ hebben gezet dat was indrukwekkend eigenlijk! Zeker gezien het status van dat magazine als de wereldtop van jazz. Dat was ook een enorme boost voor mijn carrière achteraf gezien. Zeker omdat het een moeilijke cd was om in elkaar te krijgen.
Toen ik in New York woonde , wilde ik die opnemen in een bepaalde studio, die net op dat moment begon te verhuizen. Het was dus een werk van lange adem, met veel vallen en opstaan. En dat al die inspanningen zo werden beloond, dat was enorm!
Ondertussen was ik naar België verhuisd, waar men mij nog niet echt kende eigenlijk. Ik had hier gewoon nog geen carrière uitgebouwd. Na die release was er echter plots een tsunami aan media aandacht. Mede dus door die review in ‘Downbeat’. En dat heeft zeker meerdere deuren doen open zwaaien. Die cd wordt trouwens nog steeds veel verkocht, ook in Amerika.. dat is toch allemaal onrechtstreeks het gevolg van die ‘Downbeat’ review. Daardoor heb ik hier en daar toch een fanbase opgebouwd, dus ja… die plaat heeft zeker deuren geopend. Maar dus vooral op vlak van meer media aandacht en algemene erkenning binnen de culturele sector, of bij programmatoren en zo… Door die steun kun je dingen maken en doen die je voordien niet kon doen.
Ook je parcours op de podia is indrukwekkend: North Sea Jazz Festival, Bimhuis, Muziekgebouw aan’t IJ, Lantaren/Venster (NL), Casa del Jazz (IT), ShapeShifter Lab (NY), Warsaw Summer Jazz Days (PO), Kongsberg Jazz Festival (NO), Jass sur Son 31 (FR), Copenhagen Jazz Festival (DK), Flagey, bFlat Tokyo (JP) , dat is heel wat. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dat is dus ook onrechtstreeks door mensen te leren kennen binnen die scene, en ook van verschillende nationaliteiten. Dat gaat dan een beetje als een lopend vuurtje, waardoor je wel aanbiedingen krijgt om daar te mogen spelen. Sommige van die muzikanten waarmee ik heb samen gespeeld , nodigen u wel eens uit hier en daar. Zo kom je ook op plekken waar je nooit hebt gespeeld. Dat is niet alles, als je avontuurlijk ingesteld bent en veel wil doen , gaan op dat vlak ook gemakkelijker deuren open. Dat kwam ook door mijn ietwat nomadisch bestaan en dat gaf me toch wel een grote bewegingsvrijheid. Sommige muzikanten die ik leerde kennen bijvoorbeeld, hadden al op hun 23e een huis gekocht en dat was dan letterlijk een reden om bijvoorbeeld niet een jaartje naar het buitenland te studeren, of om even op verschillende plekken te wonen. Die ‘bezitting’ stond in de weg. Is achteraf gezien toch jammer, denk ik.
Je nieuwste plaat 'Identified Flying Object' met Attila Gyárfás & Ralph Alessi … Vanwaar komt die titel en hoe waren de reacties tot nu toe?
Wel i.p.v. UFO (Unidentified Flying Object) zijn wij IFO (Identified Flying Object) gewoon een half mopje (haha) … Onze improvisaties op deze plaat zijn ook wat meer spacy en boordevol soundscapes. En dan is het leuk als de titel ook wat in die richting gaat. Vier sterren in de Standaard en toch nog wel een paar mooie reviews. Veel viersterren reviews en positieve commentaar, eigenlijk zeer goed dus. Ondanks het feit dat de door de lockdown veel in het water is gevallen, is de release dus wel zeer succesvol verlopen. Bijna elke media die met jazz te maken heeft, heeft er aandacht aan geschonken. Daar ben ik dus wel echt blij om. Het is ook een cd waar ik echt achter sta, mede omdat 80% draait om improvisatie. Buiten een bepaald deel, is het dus een en al improviseren wat we hebben gedaan. De eerste tracks vooral, de vier andere tracks 1, 2, 3 en 6 , die beginnen met een gecomponeerd thema, maar ook daar zit improvisatie verborgen.
Review Musiczine
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80739-identified-flying-object.html
Indien je mij de plaat wil doen kopen, vertel me , waarom ik dat zou doen?
Ik heb ervoor willen zorgen dat we niet steeds eenzelfde parcours volgen, we doen ook wel noise elementen. We wilden wie we zijn als band zo breed mogelijk behouden. Het is een zeer meditatieve plaat. We proberen ook goed te luisteren naar elkaar. Ik had onlangs een interview waar het ter sprake kwam, het woord ‘entertainment’. Bij mij draait het niet zozeer om entertainen maar om de beleving. Wat we vooral willen bereiken is het oproepen van beelden, dat is voor mij het mooiste compliment als iemand me zegt ‘toen ik jullie live zag werd ik meegenomen op een trip die vele kanten uit ging’ dat gevoel hebben we willen overbrengen op deze plaat.
Ik heb je ook live gezien (enfin via streaming) op Brussels Jazz Festival onlangs, met Attila Gyárfás & Ralph Alessi; hoe voelt het om zo voor een lege zaal op te treden?
Raar, maar ook heel tof. Flagey is een zeer mooie zaal, je krijgt veel energie vanuit de zaal zelf. Ook van het team dat daar werkt, het enthousiasme van de medewerkers en zo geeft je een soort boost.
Wellicht is het voor iemand die zit te kijken heel anders, ikzelf krijg echter wel het gevoel dat we een concert hebben gespeeld. Je wist dat de mensen aan het kijken waren, en we waren ook zeer blij achteraf met de reacties op chat en zo en het besef dat er veel mensen hebben zitten kijken. Je voelt wel als zo een streaming echt goed wordt georganiseerd dat het dichtbij een concertbeleving komt. Het zal uiteraard nooit hetzelfde zijn, maar dit was top georganiseerd en dan komt dat gevoel toch heel dichtbij. En in deze tijden moeten we gewoon proberen zo dicht mogelijk bij die normale concertbeleving te komen, en dan is een goede streaming zeker een oplossing.
Om eerlijk te zijn, als ik het objectief mag bekijken, en ik heb toch wat live streams gezien, dan kan ik toch zeggen dat Flagey aan de wereld heeft laten zien ‘zo organiseer je een goede live stream’
Jullie konden , gezien jullie status, er zich makkelijk van af maken door een routineklus af te leveren; maar jullie stralen tonnen spelplezier uit. Je sprak het publiek thuis zelfs aan … Prachtig! Wat vond je van het festival zelf eigenlijk, los van jullie optreden?
We zijn van nature uit alle drie muzikanten die steeds alles 100% geven, bovendien hebben we eigenlijk allemaal toch al honderden concerten gespeeld, die ervaring speelt ook een rol uiteraard. Ook in allerlei situaties , zelfs op recepties waar niemand echt luistert. Elke keer probeer ik daar het beste uit te halen, dat ligt gewoon in mijn natuur en dat is bij de andere jongens dus ook het geval. Er is ook een goede kruisbestuiving tussen ons drie. Er is bij ons ook een voortdurende wisselwerking van energie. Waarbij bijvoorbeeld Ralph zijn trompet een piek moment krijgt en dat wij daarop inspelen, of ik dat doe en de andere aanvullen; de combinatie van al die aspecten zorgt er dus voor dat we inderdaad dat spelplezier uitstralen.
Hoe sta je tegenover die streaming, indien het ‘het nieuwe normaal’ zou worden?
Dat zit al een beetje in het antwoord hierboven, alles wat ervoor zorgt dat de muziek bij de mensen terecht komt , sta ik 100% achter. Ook al zal het nooit de echte concertbeleving vervangen, ik sta hier zeker achter. Want het is belangrijk dat de mensen beseffen dat we blijven bezig zijn. Daarom is streaming zeker een goede oplossing, om te tonen aan de mensen dat we op onze honger zitten om zo snel mogelijk weer voor een publiek op te treden.
Nu we toch bij corona aanbeland zijn, hoe heb je deze crisis tot nu toe beleefd? En zijn er bij jou plannen in het water gevallen? Ik veronderstel de release van je nieuwe plaat voorstellen
Vooral bij dit project is onze release al drie keer uitgesteld. De bedoeling was eerst een tournee doen, dan opnemen in de studio. Dat was in Maart vorig jaar. Daar is niets van in huis gekomen. Daarna hebben we alles verplaatste naar mei/juni, ook dat werd afgelast. Uiteindelijk zijn we in september de cd gaan opnemen zonder concertreeks dan maar. Dus we hebben eigenlijk nog niet samen gespeeld op een podium, dat streaming concert was de eerste keer dus. We speelden op een bepaald moment zelfs met de gedachte om de release uit te stellen naar later in het seizoen, maar hebben toch besloten het nu te doen. Dus ondanks alles zijn we toch feitelijk altijd een beetje bezig gebleven. Corona gaat me als muzikant nooit kapot krijgen, maar heeft wel gezorgd voor een serieuze deuk in de productiviteit. Je kunt er depressief van worden, ik heb het ook niet gemakkelijk gehad, maar door te blijven doorgaan, lukt dat eigenlijk wel.
Er zijn mensen die me vertelden dat ze in die corona tijden een rustpunt hebben gevonden, waarbij ze meer songs schreven en geen stress hadden om al die optredens te moeten plannen?
Ik had dat ook in de eerste lockdown. Ik had plots veel tijd om van alles te doen, zelfs tot nu in januari. Maar nu begint het allemaal een beetje te wegen. Temeer omdat ik nu al klaar ben met materiaal voor de komende drie jaar of zo. Ik heb mijn eerste solo-elektronica album uitgebracht (‘Kimono Garden’), een boek van ‘Piano-Etudes’ geschreven die ik in Bozar ging voorstellen (afgelast in november), nieuwe composities voor nieuwe projecten… dus al bij al was dat wel een voordeel. Maar nu zit ik toch op een punt dat mijn to-do list af is en dat ik echt gewoon weer op het podium moet staan.
Er stond ook een duo samenwerking met Craig Taborn, toch dé jazzpianist van het moment, op het programma. Komt die samenwerking er nog later? En hoe ben je bij hem terecht gekomen?
Ik ging normaal gezien ‘Artist in Residence’ van het Brussels Jazz Festival zijn, een grote eer natuurlijk. Iets waar ik enorm naar uitkeek. Ik heb daar carte-blance voor gekregen voor drie projecten. We hebben maar één kunnen doen, en Craig kon hier niet geraken. We hopen dat toch te kunnen doen op een volgende editie, ofwel op een ander moment dat het wel weer kan. Maar voorlopig is het nog even afwachten tot er meer duidelijkheid in zicht is voor de live-sector.
Wat zijn - in zoverre dat nog kan tegenwoordig - de verdere plannen voor 2021?
De presentatie van mijn ‘Études voor Piano’ in de grote zaal in Bozar. Dat is eigen een collectie, zeg maar een boek, van piano-études die ik heb gecomponeerd, waar ik heel enthousiast over ben. Het is ook een beetje een terugkeer naar mijn klassieke roots, maar waar ik ook wat experimenteer met andere technieken: spelen met de armen bijvoorbeeld... En dan natuurlijk de live-concerten met ‘Identified Flying Object’. Er staat een tournee gepland in mei en dan spelen we hopelijk nog vele concerten in de zomer en volgend seizoen, daar wordt aan gewerkt as we speak.
Is er na zo een indrukwekkend parcours nog een soort ambitie of einddoel dat je wil bereiken?
Ik zou graag eens iets willen doen met dans. Ik ben een heel grote fan van ‘Rosas’ van Anne Teresa De Keersmaeker. In Brussel gaan mijn vrouw en ik vaak naar hun dansvoorstellingen, of gingen. Ik zou dus zeer graag eens muziek componeren voor dans. Ook filmmuziek, ooit wil ik graag eens iets componeren voor een film of serie.
Pics homepag @ Lorena Del Mare
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit spoedig kunnen overdoen tussen pot en pint …
Everdawn - I feel we will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives
American Everdawn is actually pretty much the continuation of Midnight Eternal. Let me clarify. Midnight Eternal was started in 2014 and, after a self-titled EP in 2015, also provided a self-titled debut album in 2016. While working on the second full-length album, three of the five band members were unhappy with vocalist Raine Hilai's vocal input. However, she herself claimed to be taking over all social media under the name Midnight Eternal. The remaining trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (guitar, vocals) and Boris Zaks (keyboards) - did not want to take any risks and decided to continue under the name Everdawn. Alina Gavrilenko, a professional opera singer (soprano), took her place behind the microphone and bassist Mike LePond is the band's most recent addition (although he was also there at the very beginning).
'Cleopatra' has eleven tracks that can be described as symphonic metal. High time to ask the band some questions about the past, the new release and their future plans. but also much more.
We had a nice talk with guitarist Richard Fisher.
EVERDAWN was originally created in March 2014 under the moniker Midnight Eterna, can you tell us more about how it all started?
Boris and I were playing in another band that had metaphorically hit a wall. Nothing was happening. We were both frustrated with the situation. Boris then asked me if I was interested in starting a new project because he had a few songs he was working at the time and wanted to release them. I said yes to his proposal. We then brought Dan Prestup into the project as our drummer because Boris had worked with him in the past and we knew he was an amazing drummer. Once we had a couple of songs ready to go, we reached out to Mike LePond about lending his bass playing prowess to the material and he accepted. Midnight Eternal was born. Fast forward, we then go on to release our debut self titled album in 2016, tour America with Queensryche (2016), and tour Europe with Therion (2018).
Fast forward to 2019, EVERDAWN welcomed talented Russian-born Canadian singer Alina Gavrilenko, Where do you found each other?
We were introduced to Alina through Mike. Mike had come to know her through a project they had done together called Diamorte. We then reached out to her about auditioning for our band. She told us she was interested and from there we sent her a couple of songs for her to learn and record to. After hearing the recordings we were impressed. Next we set up an in person audition so that we could meet and jam together. Once we did this we felt a great chemistry together. It felt as if we had known her from the very start. We then asked her to join and the rest is history.
After all these years, what are the highs and lows
I would say a low point for me would have to do with the drama created when we parted ways with our former singer. She hijacked our band Midnight Eternal's social media making it impossible to continue on under that name. Highlights for me would include touring America with Queensryche, seeing Europe for the first time on tour with Therion, and now releasing our new album "Cleopatra" for the whole world to hear.
The reason for this interview is the release of "Cleopatra" on February 7. This record was supposed to come out last year. Right?
The album from a mixing and mastering point of view was completed at the end of 2019. We signed with Sensory Records in 2020 just as the pandemic started to really take affect all over the world. Because of this the album release was delayed. The label felt that waiting till the new year (2021) would be the best option. We are so happy to finally release this album as it has been a long time in the making!
What are your personal expectations of this new release?
I hope that this album re-introduces us positively to the symphonic metal scene across the globe. We also hope that this album draws enough attention from people to where we can tour play and both festival and club gigs around the world!
To be honest, I haven't listened to the record yet. Should you want to sell it to me, tell me why I should buy this record? Feel free to use your best sales tricks
People should buy our album "Cleopatra" because I feel the album has the perfect blend of pounding double bass drums, heavy metallic guitars, epic keyboards, and soaring melodic vocals. To me, this album would be a very worthy addition to any fans record collection who enjoy Nightwish, Epica, Delain, or even Kamelot. I suggest you buy the album, put some nice headphones on, and enjoy the ride!
I have read that there is a certain story behind the single "Stranded In Bangalore" ? Is that true, please enlighten us a bit more
"Stranded In Banglore" is a mystical song that incorporates the elements of Asian culture from the Western point of view. This song is for anyone who has ever felt completely lost yet unconditionally found to feeling the mind and heart go to battle. No one is strong enough to always let the mind win. Within the lyrics, the beautiful Indian city of Bangalore serves as a global backdrop to the shared, human experience endured when we are affected, attached or in love.
Is there also a story line behind the full album actually? If so , which one?
Well to be clear, this album is not a concept album. Each song has its own story/subject matter. We named the album "Cleopatra" because we felt that song really encapsulated the sound and style the band was trying to achieve on a whole. We also felt "Cleopatra" would lend itself to some stunning visuals for the album artwork.
Like so many bands and musicians, this corona crisis was (and still is) a stretch. How did you experience this crisis as a musician, band and also as a human being ?
Well as a performing musician it's been tough. Not being able to perform live concerts, both with Everdawn as well as other projects has been frustrating as that's one of my favorite parts of being a musician. There is no other experience like performing music in front of a crowd. Another aspect that has been affected is how I teach guitar. I have had to start teaching my guitar students over the internet via Facetime and Zoom. Thankfully the process of this has gone pretty smooth and my students have been able to keep learning in this hard and troubling time. With regards to the band, we have not been able to all be in the same place because of the travel restrictions. Thankfully though, we all have our own home studios and have been able to stay creative and work on new material for our next album.
Most of my interviews, I think with many, are about this crisis. That's why this question. The culture sector is one of the most affected sectors. How do you personally think culture and music will survive this crisis?
While music and culture are in a tough predicament at the moment, I feel it will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives. It helps keep our sanity as a society. As long as artists keep creating and fans keep supporting them, it will continue to live on.
Live performance is not in the cards yet, are there plans to do something through live streaming?
At the moment there are no plans to do a live stream performance. This is due to the fact that our singer Alina lives in Canada and the rest of us live in the United States. Once travel restrictions between the US and Canada are lifted, we might consider doing it.
Live streaming does not replace a real concert of course, but in these times it is a welcome alternative. What is your opinion about this?
I think live concert streams are a great alternative way for bands to perform for their fans. Sure, it's not the same as actually being there in person but it gives fans the opportunity to see their favorite bands play in the safety of comfort of their own home. To me, staying safe should be a major priority for everyone during these unprecedented times.
Networking and social media are becoming increasingly important, especially in these times. What is your opinion on this statement?
I would definitely agree that networking and social media are very important for not only gaining and attracting new fans but also to keep current fans and followers in the loop as far as what is going on in terms of touring, new music, video content, etc. Social media is an absolute must for any band new or established.
Does it then still make sense to release a physical record? If so, why?
I think there will always be fans that want to buy physical products such as cds and vinyl so I feel that it still makes sense to release a physical record. This is especially true of the fans in the metal genre. Speaking for myself, I am an avid music buyer/fan. I love supporting my favorite artists by purchasing their releases on both cd and vinyl. It would be a very sad day if all physical media went away which is why I want to keep it alive!
As far as possible, what are the band's further plans?
Well our main plan is to complete the writing and demoing process of our next album. We have over 20 songs we are working on at the moment and we hope to start recording by the spring or summertime of 2021. We're also planning to film a music video sometime this year to also help promote our new album "Cleopatra".
What are the band's further ambitions? Is there also some kind of end goal or are you not consciously working on that?
Just like every aspiring band, we hope to gain a massive audience around the globe, release albums that the fans fall in love with, and play huge sold out gigs all around the world! That is our dream!
Thanks for this nice conversation, hopefully we can do this again when live performances are possible and you pass our country
Fireforce - Ik haal graag eer uit wat ik zelf doe! Ik ben een waterman, ik creëer graag en hou van zelf creëren
FireForce is in ons land een nog steeds sterk onderschatte combat/power metal band, die al sinds 2008 bezig is. Vorig jaar bracht FireForce, in een nieuwe line-up, een zeer goed ontvangen EP uit en ook live bewees de band stevig in de combats te staan.
De band bracht een nieuwe plaat uit ‘The War Rages On’.
Na het interview met Erwin Suetens in kader van ‘Interviews in tijden van corona’ http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78213-fireforce-het-is-niet-dat-wereldoorlog-drie-losgebarsten-is-met-gebombardeerde-steden-en-hongersnoden-we-overleven-dit-wel-zolang-we-maar-genoeg-toiletpapier-hebben.html , was deze release de perfecte kans om het te hebben over de nieuwe plaat, de toekomstplannen, en nog veel meer …
FireForce bestaat al een tijdje en is nog steeds een rots in de branding. Ik wil het niet hebben over dieptepunten, er is al genoeg negativiteit in het nieuws. Wat waren voor jou de hoogtepunten?
De gigs op het PPM festival in 2013 en 2014, oen het grootste indoor metalfestival van Europa, verder het spelen in Cyprus en Athene, het optreden op AMF (Antwerp Metalfest) in 2018, de beste plaat van Fireforce ooit, ‘Rage Of War’ opnemen en uitbrengen!
Er was een periode dat FireForce meer in het buitenland dan in het binnenland speelde. Heb je daar een verklaring voor? Of is dat de typische Belgische mentaliteit (waar we het in het verleden al over hadden)
In het buitenland word je sneller als ‘vol’ aanzien. Een Belgische band moet, als hij niet meteen de juiste connecties heeft, zich altijd eerst bewijzen in het buitenland alvorens hier erkenning te krijgen. In het buitenland zijn de mensen ook sneller geneigd om grotere afstanden af te leggen om een band te zien. Hier in België is 50km soms al een onoverbrugbare afstand: “We zullen wel wachten tot ze onder onze kerktoren komen spelen”. Op die manier speel je telkens voor een handvol mensen, waar ik geen probleem mee heb, maar het is als band gewoon leuker om voor een groter publiek te spelen, het bezorgt je zoveel genoegdoening om dat mee te maken, en dat kan in het Buitenland toch gemakkelijker dan hier.
Pas op ik wil geen afbreuk doen aan kleine organisaties in eigen land waar vijftig man op afkomen, ver van. Wat wel typisch is aan de Belgische mentaliteit. De respons die we in het buitenland krijgen in vergelijking met in het binnenland is ook veel groter. Ook al hebben we hier zeker onze trouwe fan base. Trouwens, ook iets typisch Belgisch: hier spelen we bijvoorbeeld in het voorprogramma van een Buitenlandse band.. in het Buitenland spelen we in het voorprogramma van een plaatselijke band, het chauvinisme in die landen is gewoon veel groter dan bij ons. Hier krijg je dat typische neerkijken op eigen kweek.
In kader van onze interviews samen, waar komt die adoratie voor oorlogen en alles eromheen; het is toch een overheersend onderwerp bij FireForce?
Die adoratie van geschiedenis komt van mijn vader, die had een hele bibliotheek met boeken over de geschiedenis, door de eeuwen heen, oorlogen en dergelijke meer. Hij was ook een hater van de standaard geneugtes als koers of voetbal. Ik ben daar van gespaard gebleven . Maar de geschiedenis en oorlogvoering was compleet zijn ding. Ik was als kind al gefascineerd door al die boeken en wat daarin te lezen en te zien was over heraldiek, wapens, tactieken, geschiedenis en dergelijk meer. En uiteraard ook boeken over de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Daardoor kijk je uiteindelijk heel anders naar de wereld om je heen. Waar we van komen om te hebben wat we nu hebben. Ook als we op reis gingen , ging mijn vader niet op het strand liggen; Hij ging wel wandelen, en bezocht vooral musea. En toen ging ik als jongeling uiteraard mee. Ook daar heb ik die adoratie voor geschiedenis opgedaan. Ik herinner me een trip naar Londen waar we zo een plaats bezochten en gefascineerd keken naar de geschiedenis van de steen van Rosetta. Nu nog , als ik met de band ergens ga spelen, kijk ik eerst via google maps of daar geen geschiedkundige plaatsen in de buurt zijn om te bezoeken.
Ik baseer dit interview op het vorige dat we hadden in kader van ‘interviews in tijden van corona’. Toen was je volop bezig aan een nieuwe plaat, nu is het zover. Wat zijn je persoonlijke verwachtingen?
Ik hoop vooral dat deze plaat zorgt voor nog wat meer naamsbekendheid. Er zijn mensen die ons nog niet kenden, en nu dus wel fan geworden zijn. Ik hoop dat we door deze plaat nog meer mensen warm kunnen maken voor FireForce. Maar vooral hoop ik dat de plaat niet in de vergetelheid geraakt door de COVID perikelen, die er toch voor zorgen dat je niet de promotie kunt doen , en ermee op tournee gaan, zoals gewoonlijk. We plannen binnenkort wel een soort streaming concert maar daar houdt het feitelijk mee op. Dus ik hoop dat de plaat ondanks die weinige mogelijkheden toch aanslaat en niet in de vergeethoek terecht komt.
Wat is er voor jou zo bijzonder aan? Haal uw kooptrucjes maar boven ?
Ik ben eerlijk gezegd geen goede verkoper, maar met het hand op het hart, dit is de beste plaat die we ooit hebben gemaakt. Met de beste bezetting ooit. Laat het me daar bij houden ?
Welke richting gaat de plaat uit? Zijn er verrassende wendingen waar we rekening mee moeten houden? Niet dat er iets verkeerd mee is, AC/DC doet dit al meer dan veertig jaar en komt er ook mee weg
Het is niet dat ik per se iets probeer te vermijden, als het past in het concept dat ik voor ogen heb , wil ik wel eens afwijken. Maar ik heb dit concept al jaren voor ogen en daar hou ik me ook aan. Op de nieuwe plaat komt er bijvoorbeeld in “From Scout To Liberator” een klein vrolijk stukje in, dat heb ik erin gestopt omdat het er gewoon bij hoort.
Matt Asselberghs is de nieuwe zanger binnen de band, hoe ben je bij hem terecht gekomen?
Matt is gitarist van de Franse Band Nightmare. In 2012 hebben FireForce , Crimson Glory en Nightmare een korte toer samen gedaan in België en Duitsland. En daar hebben we elkaar leren kennen. Toen Marcus, onze voormalige gitarist door omstandigheden ermee ophield, vroegen we ons af of Matt hier wilde inspringen. Hetzelfde gebeurde met Søren. Hij veranderde ook van job, moest veel in het weekend werken, en zag het niet meer zitten om in zijn schaarse vrije tijd heen en weer te reizen. We zochten verder naar een vervanger, deden een paar shows met invaller Johnny, en beseften toen dat we al een talent in eigen rangen hadden. Matt heeft ons toen een demo gestuurd van het nummer “Ram It” met zang, en ik was helemaal van de kaart van wat ik hoorde . Zijn stem is warm, gevoelig en zit boordevol emoties. Elk woord dat hij zingt , komt duidelijk vanuit zijn hart, dat hoor en voel je ook.
In datzelfde interview zei je ook ‘’ het is enkel een paar maand niets ‘groots’ doen. Met niet teveel mensen op een hoop zitten. Het is niet dat Wereldoorlog Drie losgebarsten is met gebombardeerde steden en hongersnoden. We overleven dit wel. Zolang we maar genoeg toiletpapier hebben…’’ Ondertussen zijn die ‘enkele paar maanden’ toch al wat langer geworden, en er is nog steeds geen perspectief in zicht. Nog steeds eens met die mening?
Het toiletpapier is bijna op (haha) Ik sta eigenlijk nog wel achter die stelling. Helaas slaagt onze regering erin alles zodanig te mismeesteren waardoor het alsnog in de soep aan het lopen is. Om maar een voorbeeld te geven, we hebben nu een vaccin. Op facebook circuleert zo een meme waar staat ‘Duitsland vaccineert er zoveel, en België Jos. ‘’ grappig, maar het is ook gewoon zo. Deze regering blijft maar aanmodderen en ter plaatse trappelen. Wat mij betreft zouden ze gewoon drie weken alles moeten dicht gooien, maar dan ook alles! Dus ik sta nog steeds achter die stelling, maar het moet dringend een korte pijn zijn..
Toen ik de vraag stelde ‘wat is je uiteindelijke doelstelling’ zei je daarop ‘’Komt er iets moois uit, prima! Komt er niets moois uit, jammer, maar nog altijd prima - want nogmaals, ik doe dit uit passie, niet voor mijn ego op te krikken.” Dat vond ik zeer mooi verwoord ?. Nu alles nog langer blijft duren, nog steeds eens met die mening?
Ja; zonder meer. Ik ben een waterman, ik creëer graag. Ik hou van zelf creëren. Om maar een voorbeeld te geven, ik kan me niet zo vinden in bands die hoog oplopen met covers spelen, niet dat het niet mag, maar om daar echt eer uit te halen? Nee, ik haal graag eer uit wat ik zelf doe!
Ik ben vooral bezorgd over de kappers, horeca en dergelijke meer die al maanden zwarte sneeuw zien. Graag je mening daarover?
Het is allemaal niet evident voor die mensen. Je moet maar een kappers zaak of een café hebben, die mensen moeten geholpen worden. Ze hebben hier niet achter gevraagd, en blijven op hun honger zitten. Letterlijk vaak, het is schrijnend soms. Maar dat geldt ook voor muzikanten die er geld mee willen verdienen, moest dat bij mij nu zo zijn , stond ik op straat. Als ze de horeca en cultuur blijven doodknijpen , zullen er veel zaken sneuvelen. Die zaken moeten worden blijven afbetaald, maar als je er je geld niet mee kunt verdienen , wordt het zuur. Er zijn er wel die het hoofd boven water proberen te houden doen door take away of zo… Ik probeer op regelmatige basis toch iets te kopen bij bepaalde mensen die hard getroffen zijn door deze crisis. Dat is mijn sociale plicht!
Ook in 2021 zit alles nog op zijn gat van live optredens; zijn er plannen om jullie nieuwe plaat dan maar via streaming voor te stellen? Hoe sta je daar tegenover?
Waar? In mijn bed (haha), het staat op de planning Ergens in April. Hoe ik er tegenover sta? Het vervangt nooit een echte show. Dat is ook met die corona proof concerten, ik heb er een gezien waar je met mondmaskers en zo zat naar te kijken. Zelfs dat voelde niet ‘echt’ . Het is beter dan niets, maar je mist gewoon die interactie met het publiek. Dat is gewoon nodig voor een band, en ook voor het publiek zelf.
Indien streaming het nieuwe normaal wordt, hoe zou je dat vinden?
Moest er nu een groep zijn die je absoluut wil zien, ja dan is dat mooi meegenomen. Maar het kan zijn dat je na twee nummers ‘ het hebt gezien’ dus nee, liever niet…
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Er zullen bands zijn die ermee ophouden of zo. Kijk naar de bassist van Nightwish die de handdoek in de ring gooit. Er zullen zeker bands of artiesten zijn die zullen volgen en ermee ophouden.
Wat zijn de verdere plannen voor de band?
Zoveel mogelijk promotie maken, én dus netwerken en zo. Dat is het enige dat we kunnen doen, dat we zoveel mogelijk mensen bewust kunnen maken dat er een nieuwe plaat uit is. Dat kunnen we enkel door er dus ‘online’ over te praten. Maar plannen voor optredens? Ik zie overal data van optredens opschuiven, ik zie ook geen festivals doorgaan als Graspop… Dat is mijn groot probleem, ik wil van alles plannen.. maar het is gewoon afwachten.
Wat netwerken betreft, is sociale media niet meer dan ooit belangrijk om je te tonen als band?
Dat is helaas nog de enige manier om officieel in elkaar contact te zijn. Buiten gaan werken mag er eigenlijk niets meer, ook al is dat ook niet altijd veilig met zoveel mensen in een bedrijf samen zitten … maar goed. Netwerken wordt sowieso meer en meer belangrijk als muzikant om jezelf te verkopen.
Pics homepag @Rudy De Doncker
Bedankt Erwin. Volgende keer moeten we dat tussen pot en pint weer eens overdoen dit interview, veel succes met de nieuwe plaat.
Cram Ration is een gloednieuw project rond top drummer Teun Verbruggen, een man die van vele markten thuis is. Hij werkt hier samen met gitaarvirtuozen Vitja Pauwels (Bombataz, Leap/Detach) en Ceasr De Sutter-Pinoy (Peenoise, Bardo).
We citeren het bericht op de website van Sound of Ghent ter introductie: "De muziek klinkt soms luidruchtig, soms hoekig, maar altijd met oog voor dialoog en samenspel. De drums van Verbruggen vormen een stevige en daverende ruggengraat, de muzikale fantasieën en excessen van Pauwels en De Sutter-Pinoy gedragen zich als miniaturen of kleine schilderijen. Eigenzinnig, beklijvend, maar vooral ingenieus. Muziek vol innovatie en verbeeldingskracht."
Het is een energiebom die tot ontploffing komt , helaas in deze fase voor geen publiek , anders ging de temperatuur tot een kookpunt komen … Ze bieden een psychedelische trip door bedwelmende gitaarriedels en percussie . Trouwens , de percussie staat bij hen op het voorplan; een kleurrijke lichtshow maakt het plaatje compleet . Mooi.
Op ingenieus, doordachte wijze gaat men te werk. Lieflijk en bevreemdend klinkt het . En ze zijn niet vies van een vleugje experiment.
Cram Ration brengt je dus stapsgewijs in een diepe trance. Teun Verbruggen is een meesterlijk drummer, die de drumvellen streelt, en de verschroeiende riffs van het getalenteerd duo, Ceasar De Sutter-Pinoy en Vitja Pauwels palmen ons in. Het refereert aan de psychedelica rock van de jaren '70. De luisteraar wordt gehypnotiseerd en zweeft weg van deze wereld. Tja , geestverruimend alvast.
‘Muziek vol innovatie en verbeeldingskracht’, lazen we, én dat is niet uit de lucht gegrepen. Het is de rode draad in het concert.
Cram Ration zorgt een klein uur lang voor een energieboost. Zachtmoedig , bedwelmend en harder, oorverdovend. Het is een tot de verbeelding sprekende psychedelische trip , die aan de ribben kleeft . Een aangenaam , bijzonder goed concept, trouwens.
Dit smaakt naar meer, veel meer… en zeerzeker voor een live publiek in zaal om compleet uit zijn dak te gaan …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)
Het is al ruim 10 jaar geleden dat Tom Smith van Editors en Andy Burrows van Razorlight onze harten verwarmden als Smith & Burrows met de kerstsingle “When The Thames Froze” en het album ‘Funny Looking Angels’. De twee hebben elkaar opnieuw gevonden. De nieuwe single “Old TV Shows” heeft vorig jaar – onterecht - weinig teweeg gebracht, maar “All The Best Moves” was er een met een gouden randje.
Het album ‘Only Smith & Burrows Is Good Enough’ is een ode aan het metier van het songschrijven. Het is een beetje een klassiek poprock-album met als belangrijkste ambitie het combineren van de talenten van Smith & Burrows. Pretentieloos en met niet teveel belangrijke boodschappen, zoals op ‘Funny Looking Angels’.
Heel wat songs van ‘Only Smith …’ komen voorbij zonder slachtoffers te maken. Niet memorabel, maar ook te goed om zomaar door te spoelen. “Parliament Hill” heeft dan wel wat drama en pathos en is toch voor ruim de helft geboetseerd naar het model van “When The Thames Froze”. Een paar tracks zijn gesneden koek voor Radio 1: “Too Late” en “Straight Up Like A Mohican”.
Smith & Burrows hebben een verdienstelijk album opgenomen. Pretentieloos en met veel liefde voor de muziek. Hun onmiskenbare talent komt als vanzelf naar boven in de songs.
Als elk van hun duo-albums een hit bevat als “When The Thames Froze” en “All The Best Moves” dan moeten de heren misschien eens vaker samen de studio induiken.
Debauchery is een Duitse deathmetalband die al meer dan 20 jaar aan de weg timmert. Hun vorige album dateert van 2018 en dat was een split-album met Balgeroth. Het album daarvoor was een split-album met Blood God. Het album dat straks (in mei) uitkomt, wordt een split-album van Debauchery met zowel Balgeroth als Blood God. Zo is de Drievuldigheid van de ‘blood metal’ verenigd.
Van die drie eigent Debauchery zich nu de titel van ‘Bloodking’ toe met de gelijknamige single en afgaand op deze ijzersterke track is dat misschien niet geheel onterecht. De Duitsers hebben niet veel meer nodig dan één steengoede agressieve gitaarriff om een beukende song op te bouwen en vooral het refrein (“Hail The Bloodking”) is – zeker naar de normen van de deathmetal – catchy, direct meebrulbaar en onmiddellijk in het geheugen gebeiteld. Als kers op de taart komt Tim Ripper Owens nog eens meezingen, maar wij waren zo ook al verkocht.
Raven Invicta heeft een verleden in de metal. Toch zal je op haar album ‘Sidequests’ geen scheurende gitaren of blastbeats horen. Wel perfect gecomponeerde instrumentale filmmuziek die je meteen associeert met avontuur en games.
De songtitels geven aan dat ze met elke pijl op haar boog mikt op epic fantasy games en blockbuster-avonturenfilms. Met “Don’t Get Lost In The Enchanted Forest”, “Sneak Through The Graveyard At Midnight” of “Defeat Captain Capslock” geeft Raven Invicta al een welgemikte voorzet waarna de luisteraar zelf zijn verhaal of gevecht kan bedenken.
De meeste songs zwellen al snel aan naar epische en bombastische proporties, maar net zo goed drukt ze in “Get Some Sleep At The Inn” vol op de pauzetoets. De arrangementen zijn netjes tot in het detail uitgewerkt en de songs hebben genoeg elan om ook zonder vocalen te boeien. Er is met liefst 13 songs ook meer dan genoeg variatie op het album.
Dergelijke cinematografische muziek krijgt vaak opmerkingen als ‘dat zou een goede intro zijn voor ons album’, ‘doe er nog maar een gitaarsolo bij’ of ‘met vocalen erbij heb je een perfecte progsong’. Raven Invicta bewijst op ‘Sidequests’ hoe irrelevant deze opmerkingen kunnen zijn. Deze composities blijven elk individueel en als album overeind als een oninneembaar fort, om een beetje in de sfeer te blijven. Niets kan je hier nog aan toevoegen in een poging het nog beter te maken. Dit album is een beetje een opgestoken middelvinger naar de (metal)bands die dit louter als intro aanzien.
Mijn persoonlijke favorieten zijn “Celebrate The Earth Festival With The Local Tribe” en “Survive The Siege”. Enkel op “Escape The Domain Of The Fire Elemental” voel je een heel tastbare metal-invloed en daardoor past deze track wat minder in het geheel. Anderzijds is het een aanpak die een andere componist net zo goed zou kunnen proberen, maar dan minder goed.
De composities van Raven Invicta op ‘Sidequests’ zijn bedoeld voor games, maar ook wie een hart heeft voor filmmuziek heeft hier een vette kluif aan.
Peenoise, de broertjes Pinoy en vrienden, zijn terug. Hun EP ‘Headwalking’ volgt op hun goed onthaalde debuut ‘Forevergem’. Een aantal zaken zijn hetzelfde gebleven: Peenoise staat nog steeds voor mysterieuze avantpop, waarbij cathyness afgewisseld wordt met ongebreidelde experimenteerdrift. Het klanklandschap wordt gevormd door vooral synths en soundbites, drums en vocalen.
“Again” sluit van de vier tracks op ‘Headwalking’ nog het meeste aan op wat we doorgaans een conventionele popsong noemen. Deze “Again” kan zich meten met “The Core”, de single uit ‘Forevergem’. Een beetje de lofi-aanpak van een Sleath, maar dan met synths. Ook King Dick is een referentie die – toch voor mij – een paar keer langskomt op deze EP.
“Can I Disagree” is veel experimenteler en refereert aan het begin van de jaren ’80, toen in ons land en o.m. ook in Duitsland volop de grenzen verkend werden van de synthmuziek, een genre waarvoor nieuwe songstructuren uitgevonden werden en dat lijkt ook de missie van Peenoise. Deze combinatie met de harmonieuze en melancholische vocalen intrigeert.
“The Party” opent met speelse, vervormde stemgeluiden (het was een gok bij de eerste luisterbeurt, geef ik toe). Pas halfweg komen er ‘gewone’ vocalen en nog meer geluidjes bij, maar het opzet van de song ontgaat mij. De luisteraar wordt uitgedaagd om op zoek te gaan naar de inhoudelijke en muzikale betekenis, als die er al is. Zelf schuiven ze een uitleg naar voren over een zatte nonkel in een parochiezaal … Dan is “Requiem For A Milkman” muzikaal iets makkelijker te behappen, dankzij o.m. een houterige gitaarlick en (opnieuw) sferische koortjes. Inhoudelijk is er opnieuw heel weinig houvast, maar melancholie voert wel de boventoon.
Geen hapklare brok, deze ‘Headwalking’ van Peenoise, maar voor wie van experiment houdt, hangt hier veel vlees aan het been.
https://www.youtube.com/watch?v=a6MeLIOudKM
Tindersticks verrast op ’Distractions’. Terwijl ‘No Treasure But Hope’ uit 2019 nog enigzins aansloot op hun oudere werk, klinkt ‘Distractions’ eerder als een band die zichzelf heruitvindt. Voor frontman Stuart Staples is dit geen lockdownalbum, toch is de invloed van de viruscrisis sterk aanwezig in de meer experimentele benadering van het songschrijven.
Op dit nieuwe album pakken ze hun songschrijven aan op een nieuwe manier, terwijl de band-dynamiek behouden bleef. De uiteindelijke vorm is anders, maar je herkent wel duidelijk de Tindersticks-elementen. Maar niet iedereen zal de experimentele en soms minimalistische aanpak kunnen smaken.
Opener “Man Alone (Can’t Stop the Fadin’)” is niet veel meer dan een baslijn met Staples’ zang erover. Het is een beetje plagerig, op een manier dat er te weinig gebeurt om echt zo lang (11 minuten) te duren. Een beetje verder in het album volgen een reeks covers, al is dat misschien niet de juiste benaming. Interpretaties is wellicht beter, want Tindersticks zetten deze niet-zelfgeschreven songs helemaal naar hun hand: “A Man Needs a Maid” van Neil Young, “The Lady With The Braid” van Dory Previn en “You’ll Have to Scream Louder” van Television. En dan nog twee songs met sterke referenties naar ander werk. Mooi en misschien wat onverwacht.
Op het volledig originele/eigen Tindersticks-werk horen we dan wel flitsen van talent. Zoals op het in het Frans gezongen “Tue-Moi”, een reeks bedenkingen van Staples over de terreuraanslag op de Bataclan in Parijs. Pijnlijk prachtig.
Afsluiter “The Bough Bends” is in een paar opzichten het broertje van de openingstrack.
Ook als ze alle zekerheden overboord gooien, maken ze bij Tinderssticks nog steeds beklijvend mooie albums.
‘Medicine At Midnight’ is geen lockdownalbum. Het album was al klaar voordat de viruscrisis uitbrak. Het moest een party-album zijn, want de band zou zijn 25ste verjaardag en zijn tiende album gaan vieren met een uitgebreide wereldtournee en daar hoort voor Dave Grohl party-rock bij.
‘Medicine At Midnight’ is dan ook veel vrolijker en feestelijker dan heel wat albums die onder de lockdown opgenomen zijn. Maar misschien is dat onbezoedelde optimisme wel net wat we nodig hebben?
Al bij al is het een braaf album geworden. De momenten waarop deze rockmachine met het mes tussen de tanden rechtdoor ramt, zijn schaarser dan op eerdere albums. Ze kunnen het wel, zoals “No Son Of Mine”, “Holding Poison” en “Love Dies Young”. Voor wie zat te wachten op loeiharde gitaren, zijn dat de hoogtepunten van het album.
In “Waiting On A War” is het inderdaad lang wachten tot de oorlog losbarst. Hetzelfde met “Cloudsplatter”. Ook daar is het – als bij een diesel - wachten tot de band helemaal warmgelopen is, en dan is het einde van de song reeds in zicht.
Titeltrack “Medicine At Midnight” begint zelfs met een funky loopje en moet het daarna hebben van zeemzoete ‘Ooh Ooh’-koortjes en een blueslick van dertien in een dozijn. “Making A Fire” heeft dan weer een ‘Na-na-na-na’ die je vooral in kampvuur-riedels wil horen en “Chasing Birds” is een slaapverwekkend slaapliedje. “Shame Shame” heeft zelfs afgelikte violen in het arrangement. Zoveel pretentieloosheid zijn we niet gewoon van de Foo Fighters.
‘Medicine At Midnight’ is een moeilijke om te beoordelen. Met de singles van dit album hebben de Foo Fighters nog niet echt een vuist kunnen maken en dat vat dit album misschien nog het beste samen: bij momenten heel degelijk en zelfs verrassend, maar niet meteen onvergetelijk.
De Kommeniste brengen hun legendarische album ‘1000 Titels’ opnieuw uit op vinyl. De eerste 1000 exemplaren van deze heruitgave zijn reeds verkocht, maar je kan er nog eentje bestellen als je snel bent.
Behalve het vinylalbum krijg je nog een CD met extra’s, zoals de digitale versie van het album, de EP ‘WDT’ (‘Wonder Der Techniek’), de song ‘Plant Design’ die op het verzamelalbum ‘Get Sprouts’ stond en dan nog acht onuitgegeven opnames (demo’s en repetities), waarvan er één opnieuw ingezongen is door Marcel Vanthilt. Deze extra’s maken het verhaal van de band compleet, terwijl voor velen de vinyl-reissue al zou volstaan hebben.
De Kommeniste produceerden van 1978 tot 1980 een rockgeluid dat in Vlaanderen heel nieuw en fris klonk, geïnspireerd op The Cure en Joy Division. De teksten in het Nederlands combineerden absurde humor en scherp venijn, en behandelden onderwerpen die nooit eerder in Vlaamse muziek aan bod kwamen, zoals “Geitewollesokke” en “Look”.
De debuut EP Wonder der Techniek (1979) werd geproduceerd door Marc Moulin en Dan Lacksman van Telex.
In hun korte bestaan speelden ze 75 concerten. De Kommeniste deelden het podium met o.a. The Boomtown Rats, The Cars, Wire, Kevin Coyne, The Kids en De Kreuners. Hun meest legendarische optreden was het voorprogramma van Joy Division in Antwerpen. Of ze die avond echt Joy Division naar huis gespeeld hebben, dat weten enkel diegenen die erbij waren, maar het is zeker een mooi verhaal.
Kort na dat optreden besliste de band ermee te stoppen, maar ze namen wel nog het album ‘1000 Titels’ op. Ze brachten het album ‘1000 Titels’ volledig in eigen beheer uit, helemaal in de doe-het-zelf spirit van die tijd. Speciaal voor het album kochten ze 1000 witte hoezen waarin ze met een hamer en een metalen kapvorm zelf gaten klopten. Ieder exemplaar kreeg een aparte titel. Hierdoor zijn deze originele platen uniek. Het album kreeg met de jaren een mythische status als collector’s item.
In diezelfde periode plande de toenmalige bank ASLK, onder aanvoering van Gust De Coster en Marcel Vanthilt, de uitgave van de LP ‘Get Sprouts’ als promotiegeschenk voor de klanten. De plaat wou een doorsnede van de Belgische muziekscène brengen. Uiteraard werden De Kommeniste gevraagd, maar die bestonden niet meer. Dus namen ze als The Plant met extra muzikanten voor ‘Get Sprouts’ het nummer “Plant Design” op.
De heruitgave is een knap tijdsdocument dat heel raak weergeeft hoe in die periode alternatieve muziek gemaakt werd. Een aantal songs klinken wat gedateerd, maar dat is absoluut bijzaak voor de fans (en vinylverzamelaars) die al sinds 1980 wachten op nieuwe exemplaren van ‘1000 Titels’.
Te bestellen op www.dekommeniste.be
Whispering Sons heeft van de lockdown gebruik gemaakt om een nieuw album op te nemen. Dat komt binnenkort uit en het aperitiefje is de single “Surface”. Zelf zeggen ze dat ze het beste van hun vorige singles en albums in dit nummer gebundeld hebben en dat lijkt te kloppen.
“Surface” heeft alles wat “Hollow” en “Alone” deden schitteren op het album ‘Image’. In hedendaagse postpunk zweeft Whispering Sons op eenzame hoogte. Het is bezwerend, aangrijpend en catchy (op een postpunk-manier dan).
Voor de heel snelle beslissers was er ook een 7”-single met ‘Blank’ als B-kantje.
https://www.youtube.com/watch?v=XkKJvDBbKn0
Meskerem Mees is hot. Sinds ze aantraden op de eerste ronde van Humo’s Rock Rally zit het duo op een rollercoaster die steeds hogere loopings maakt. Alle radio- en tv-zenders houden van hen en alle socials hebben Meskerem aan de borst gedrukt. De hype is helemaal terecht. Wat de dames brengen is ontwapenend mooi, kwetsbaar en puur. Op een bepaalde manier is het ook gedurfd, zo minimaal en klein in een tijd waar elk arrangement of productionele toevoeging zo uit de laptop rolt . Het siert producer Koen Gisen (An Pierlé, …) dat hij de teugels zo strak houdt. Het is een aanpak die ervoor zorgt dat België al snel te klein zal zijn voor Meskerem Mees.
“Seasons Shift” twinkelt maar slechts een klein beetje minder hard dan “Joe”, de debuutsingle die vol in de roos schoot. Hij heeft wel het voordeel dat we inmiddels, nu we ook al de samenzang met Mooneye en hun Engelstalige versie van Gorki’s “Mia” gehoord hebben, weten waar we ons aan kunnen verwachten. En die verwachtingen lost deze tweede single helemaal in.
“Seasons Shift” was het eerste nummer dat Meskerem Mees bracht op hun set op die eerste ronde van Humo’s Rock Rally. Het stemtimbre is anders, en de vergelijking gaat zeker niet helemaal op, maar mij katapulteert Meskerem Mees zo terug naar het moment dat Tracy Chapman eind jaren ’80 het Wembley-stadion stil kreeg met enkel haar stem en haar gitaar, met “Talkin’ ‘bout A Revolution”. De eerste singles van Meskerem Mees zullen niet de impact hebben van “Talkin’ ‘bout A Revolution” of “Fast Car”, maar dit duo kan op hun eigen manier de stem van hun generatie worden.
Meskerem Mees - Seasons Shift - YouTube
Martin Gore kennen we vooral als componist, muzikant en tweede zanger van Depeche Mode. Hij is minder bekend als solo-artiest dan DM-frontman Dave Gahan. Gore’s solo-werk wordt dan wel de hoogte ingeprezen, echt bekend is hij er niet mee geworden. Daar zal ‘The Third Chimpanzee’ waarschijnlijk niet veel verandering in brengen. Deze EP ligt grotendeels in het verlengde van ‘MG’, zijn instrumentale album uit 2015. De albumtitel van deze nieuwe EP en enkele songtitels verwijzen naar een boek van Jared Diamond, maar dat moet je niet gelezen hebben om deze EP te beluisteren (of om ‘mee te zijn’).
‘The Third Chimpanzee’ omvat vijf tracks met experimentele elektronische muziek met nog vaag de industrial-feel die je kent van Depeche Mode. Een heleboel ritmes, beats, soundbites en melodietjes worden door elkaar gehusseld. Die structuur die overblijft is flinterdun. Meestal klinkt het wat speels, soms wordt het een klein beetje dreigend. Het is intrigerend, knisperend fris en verrassend, zeker voor iemand die al zolang met muziek bezig is. Deze Brit is duidelijk nog niet vastgeroest of aan het teren op zijn succes.
Gore kan op ‘The Third Chimpanzee’ niet verstoppen dat hij de belangrijkste muzikant en componist is van Depeche Mode. Wie hun hele oeuvre integraal kent, en vooral wie hun meest recente albums weet te smaken, zal vast ook wel mee zijn met deze EP. Wie Depeche Mode enkel kent van hun hits uit de jaren ’80 zal het in Keulen horen donderen.
Elektro/Dance
The Third Chimpanzee EP
Martin Gore
Symfonieorkest Vlaanderen - Sound of Ghent - Voortdurend spelen met emoties
We zijn al een tijdje in de ban van Beethoven, vorig jaar werd de 250ste verjaardag van zijn geboorte gevierd. Diverse organisaties wilden het in de kijker plaatsen, maar helaas gooide de coronacrisis roet in het eten.
Festival van Vlaanderen, Gent organiseerde verschillende evenementen in teken van de negen symfonieën van Beethoven. Deze worden nu met mondjesmaat uitgezonden via streaming. We hebben al een pak concerten bijgewoond. Dit concert werd opgenomen op 27 september 2020 in het Industriemuseum in Gent .
Op 26 januari werd de 6de symfonie uitgezonden via streaming. We citeren: '' Voor de geliefde zesde symfonie, de 'Pastorale', zetten leden van Symfonieorkest Vlaanderen een septet van William Watts op de lessenaar. Net als bij de vierde bestaat de bezetting uit een strijksextet met de toevoeging van een dwarsfluit, die een heel nieuw palet aan kleuren mogelijk maakt.''
Wat de rode draad is in de composities van Beethoven, is de wijze waarop de man, subtiel of niet, allerlei emoties bespeelt. Het aandoenlijke spel van dwarsfluit, viool en dubbel bas van de muzikanten bij het Symfonieorkest Vlaanderen toont het aan. In een concept van vreugdekreten, weemoed en melancholie word je een klein uurtje lang meegevoerd. We horen een speelsheid van dwarsfluit , viool en dubbele bas, die elkaar kruisen. Het doet allerhande emoties opborrelen. Vreugde en verdriet wordt voortdurend aangevoeld.
Elke compositie van Beethoven via deze streaming benadert dit gevoel. Symfonieorkest Vlaanderen weet tijdens de intieme voorstelling van “Pastorale”, één van de mooiste composities van de grootmeester , op uitgekiende wijze te ontroeren.
De instrumenten beheersen ze enorm. Ze leveren geen routineuze set af, maar weten met hart en ziel een sterke symfonie te spelen. Tonnen spelplezier zien we. Kortom , een spel van emoties en vooral ontroering horen we van het gezelschap . Overtuigend en Sjiek
Line-up: Caroline Peeters - dwarsfluit / Amanda Favier - viool / Cudrun Verbanck - viool / Kris Hellemans - viool/ Bieke Jacobus - viool / Renaat Ackaert - cello / Koenraad hofman - dubbel bas.
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent
His Trust Fund - Ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund’s eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
Eind januari brengt His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit ‘The Free Market Love You’. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie.
We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold.
His Trust Fund bestaat al enkele jaren en heeft o.a. een EP uitgebracht. Hoe is alles begonnen?
Het is eigenlijk begonnen toen ikzelf een gitaar heb opgepakt circa 18 jaar geleden. Ik heb toen bij verschillende bandjes gespeeld waaronder The Bony King Of Nowhere helemaal in het begin. Door die ervaring is de interesse beginnen groeien om zelf een band op te richten. Dat is ondertussen tien jaar geleden. En dan ben ik met de gitarist Menno, die nog steeds in de band zit, begonnen met ‘His Trust Fund’.
Wat waren de hoogtepunten tot nu toe?
Ons release concert in De Studio vond ik zeer fijn. Eigenlijk hoop ik dat deze plaat die we nu uitbrengen een hoogtepunt mag worden, daar gaan we voor.
Je laat je omringen door top muzikanten, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat was een proces van lange adem. De gitarist heb ik meer dan tien jaar geleden al gevonden. Dan zijn er twee andere contrabas spelers geweest voor ik bij de huidige ben terecht gekomen. Het is allemaal verlopen via vrienden die ik ondertussen al had binnen de muziekwereld.
Ik heb gelezen dat met de release van ‘The Free Market Loves You’ een jongensdroom in vervulling gaat
Misschien dan eerder een tienerjongensdroom, doordat ik op mijn 15ste weinig zin vond in het leven, maar wel veel zin vond in het luisteren naar artiesten als Bob Dylan, Neil Young, Creedence Clearwater Revival en dergelijke. De muziek van mijn vader eigenlijk. Allemaal gitaar gebaseerde muziek. Ik heb hiervoor dan ook een enorme adoratie opgebouwd door de jaren heen. Sindsdien is die wens er altijd geweest om dit soort album te kunnen uitbrengen.
‘The Free Market Loves You’ is ook een eerbetoon van een idealistische romanticus aan de liberale meritocratie die je grootgebracht heeft, lees ik in de biografie. Kun je daar meer over vertellen?
‘Meritocratie’ is een samenleving waar mensen worden beloond naar gelang hun kunde en vaardigheden. Ik heb het altijd een beetje moeilijk gehad hoe de wereld gestructureerd is geweest. Ik ben op dat vlak een idealist, je kunt je ertegen verzetten maar je kunt je niet buiten die wereld denken. De titel van de plaat is dan ook enerzijds oprecht, anderzijds ook sarcastisch. Ik ben bijvoorbeeld zeer blij met de kansen die ik krijg, dat is niet altijd evident. Maar tegelijkertijd stel ik me daar heel veel vragen bij.
Betreft kansen krijgen , zou het niet gemakkelijker zijn om in de UK of Amerika te wonen i.p.v. in België om deze plaat aan de man te brengen? Vooral wat het financiële plaatje betreft?
Ja, maar tegelijkertijd is er daar dan ook veel meer concurrentie. En het is ook vaak lastiger leven in die landen denk ik, vooral als je naar onze sociale zekerheid kijkt , die vind je nergens anders. Daar heeft de lagere klasse het veel slechter dan bij ons. Net door die sociale zekerheid die je daar niet hebt. Of heel weinig. Ik hoop dat mijn muziek echter internationaal genoeg zou moeten zijn om ook daar via ons land voet aan de bodem te krijgen.
In je nummers gedenk je de oeuvres van Paul Simon, Bob Dylan, Nina Simone, Caetano Veloso, … artiesten van een vervlogen periode, die jou nog steeds het meest naar de keel grijpen. Waar komt de adoratie voor deze artiesten vandaan?
Die adoratie komt inderdaad vanuit de platenkast van mijn vader. En ook van mijn moeder, al was dat daar dan de zachtere kant. Als 15-jarige prikkelde me dat enorm, en nu nog steeds eigenlijk. Je krijgt een vakmanschap bij die artiesten dat je nu minder ziet; om een voorbeeld te geven Bob Dylan was een folk zanger die later meer pop muziek is beginnen brengen. Het heeft er ook voor gezorgd dat roots muziek geen echte roots meer is, alles is globaal geworden. Het is ook iets dat niet meer echt mogelijk is , en net dat verleden toen het wel mogelijk was , sprak en spreekt me nog steeds aan dus.
Ik vind het wel opmerkelijk dat je naar de platenkast van je ouders teruggrijpt, ik herinner me als ik 15 was dat ik me eerder daar tegen afzette door bijvoorbeeld punk te luisteren?
Dat heeft ook een grappige voetnoot, want toen zei mijn vader ook ‘’zet die muziek eens af’’ (haha) Ik luisterde ook naar andere dingen zoals bijvoorbeeld Rage Against The Machine, Nirvana en zo. Maar ik las ook in interviews dat Kurt Cobain bijvoorbeeld fan was van Neil Young tot David Bowie. Om maar te zeggen dat het bij mij ook zoiets is.
Wat me opvalt, ik hoor een vleugje Leonard Cohen en Jeff Buckley, vol weemoed die mijn hart intens verwarmt. Zoals enkel artiesten van dat kaliber dat kunnen. Bewuste keuze?
Leonard Cohen is zeker mijn held, ik vind hem één van de grootste dichters van de vorige eeuw.. Ik vind dat ook een heel aimabele mens , of hij dat is geweest voor zijn omgeving laat ik in het midden. Maar zijn interviews zijn zeer inspirerend. Zijn muziek en teksten leunen ook dicht aan bij zichzelf. Iets heel persoonlijk, en dat spreekt me enorm aan. En dat is het bij mij ook, een heel persoonlijk verhaal eigenlijk.
Er schuilt eveneens een verdoken melancholie in de muziek vind ik
Dat is gewoon een gevoel dat nauw aansluit bij wie ik ben. Ik ben zeer melancholisch van aard, zonder meer. Ik denk graag na, soms teveel zelfs. Ik ben ook iemand die daar soms moedeloos door word. Dat is dus eigenlijk gewoon wie ik ben. Ook al geef ik die indruk niet direct, dat is wat zich afspeelt in mijn onderbewustzijn.
Heb je al reacties gekregen van mensen die al iets hebben gehoord van de plaat eigenlijk?
Buiten mijn vriendenkring niet veel eigenlijk, de plaat is wel verstuurd naar verschillende journalisten. Wat ik dan hoor via het promotiekantoor is dat het wel goed ontvangen wordt. De laatste concerten die we hebben gespeeld , kwamen veel van die nieuwe nummers in voor, en die werden toen ook goed ontvangen dus ja.
Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen eigenlijk?
Ik hoop toch vooral op een groter bereik met deze plaat dan met ons vorige album. We hebben ook meerdere singles uitgebracht, we worden ook soms gedraaid op Radio 1 op een programma ‘Belpop late night’. Het is al beter dan niets. Ik hoop dat het vooral een navolging heeft. Om maar te zeggen, als je kijkt naar het oeuvre van bijvoorbeeld Tom Waits. Dat zijn niet echt hit machines maar die hebben hun vaste fan base die hen trouw volgt, ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren. En een eigen fan base te kweken.
Wat zijn, naast de release van dit debuut de eventuele plannen voor 2021?
We hebben een live stream in Trix om onze plaat voor te stellen, op 17 februari: https://www.facebook.com/events/noordersingel-28-2140-antwerpen-belgi%C3%AB/live-stream-his-trust-fund-trix-club/173332161205039/ . De rest is allemaal koffiedik kijken dit jaar, het is moeilijk om echt iets te plannen zoals het er nu naar uitziet. De meeste dingen die we hadden zijn afgelast.
Subtiel heb ik het dus al even over de coronacrisis gehad, want ‘eventueel’ , maar zijn er plannen in het water gevallen eigenlijk?
Normaal gesproken speelden we in de Handelsbeurs, Gent, en ook dat is nu niet mogelijk. We hadden ook graag in De Studio een release concert gehad, maar dat valt allemaal niet te regelen nu. We weten niet wanneer alles weer van start gaat.
Om op die streaming verder te gaan, ‘het nieuwe normaal’? Hoe sta je er tegenover?
Het is een oplossing, maar het nieuwe normaal liever niet. Ik zou dat dus heel jammer vinden. Het is een wederzijdse kruisbestuiving, publiek is een essentieel onderdeel van optredens. Je hebt die nodig. Om maar te zeggen je hebt een publiek van 600 mensen, tijdens een streaming concert weet je gewoon niet of die er zijn. Je mist gewoon de fysieke aanwezigheid van die mensen. Ook als publiek, je moet wachten en wat weet ik veel. Er is gewoon iets uniek van een concert beleving dat je nooit via streaming kunt creëren.
De impact van die streaming, ook van Spotify en sociale media is steeds groter. Heeft het dan eigenlijk nog zin om platen uit te brengen denk je?
Ja, mijn muziek staat ook op spotify. Maar ik heb nog altijd iets in handen, een plaat die je moet omdraaien en zo. Ook het geluid is toch heel anders dan via streaming. Ik denk dat er toch nog een behoefte bestaat bij mensen.
Sommigen zeggen dat het zorgt voor een rust moment waardoor ze meer beginnen muziek schrijven? En hoe zit dat bij jou?
Misschien zorgt het wel bij sommigen voor een zeker rustpunt, minder chaotisch en hectisch doordat ze meer tijd hebben, maar ook daar valt een kanttekening bij te plaatsen eigenlijk.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Ik kan me moeilijk voorstellen dat kunstbeleving niet zal zijn zoals het was. Het zou wel eens de onderlaag van de cultuursector zwaar kunnen aantasten. Het is erg moeilijk daar de vinger op te leggen. Ik vermoed dat er in de zomer een versoepeling van de maatregelen zal zijn, zoals vorig jaar, maar dat de grote evenementen pas in de zomer van 2022 van start zullen kunnen gaan.
Om af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities als muzikant en als band? Heb je een soort doel dat je wil bereiken?
Vooral zie ik al uit naar het uitbrengen van een tweede plaat eigenlijk. Een akoestische plaat eventueel, en ja… moest het weer mogelijk zijn terug kunnen toeren. Dat is al een ambitie op zich tegenwoordig.
Is er nog een opmerking naar de wereld toe?
Vooral dat mensen minder angstig zouden mogen zijn, er is een zeker angstklimaat. Je moet voorzichtig zijn met mensen die het moeilijk hebben. Het is ook niet niets uiteraard, er wordt ons iets essentieel menselijk afgenomen: het gewoon elkaar ontmoeten. Maar angst is geen goede raadgever.
Pics homepag @Dries Segers
Dankjewel voor het fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort, echt live ?
Ansatz Der Maschine - Al de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis is mijn voornaamste ambitie
De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine brengt een soort meditatieve ambient met een klassieke, theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' bracht Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' begin 2020 een album uit , opgebouwd als een klassiek requiem. 'Burial Songs' is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema ‘omgaan met verlies, dood en verdriet’. Je hoort en ziet veel lichtjes aan het einde van die tunnel.
Door de corona crisis zag de band hun release tour in het water vallen. Ook al waren er wat coronaproof concerten later in 2020. Onlangs speelde Ansatz Der Maschine een streaming concert in de Vooruit Gent, een organisatie van Sound of Ghent, wij waren er als de kippen bij.
Ons verslag kun je hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80627-ansatz-der-maschine-sound-of-ghent-intensiteit-in-het-kwadraat.html
We hadden een fijn gesprek met bezieler Mathijs Bertel.
Ansatz Der Maschine is eigenlijk begonnen als een eenmalig project van jou en Alexander, heb ik gelezen. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dan spreek je al van iets van zestien of zeventien jaar geleden eigenlijk. We zaten samen met elkaar op school. We speelden toen ook al bij enkele bands en werden wel eens gevraagd voor theaterfestivals of zo. Er werd gevraagd om eens iets samen te doen, en van het één kwam het ander. We hebben, ik en Alexander, eigenlijk enkele maanden intensief daar aan gewerkt, als 18 jarige terwijl we veel andere dingen konden doen (haha). Ik had dat opgestuurd voor een soort wedstrijd van KBC. We hebben die prijs gewonnen en dat zorgde voor wat feedback op de radio en zo, dus dachten we daar toch wat meer mee te doen. Wat dus in eerste instantie niet de bedoeling was , maar het winnen van die wedstrijd en alles daaromheen was een echte boost om dat net wel te doen. Alexander zat toen in Australië, en die moest dan bellen, een afstand die we moeilijk konden overbruggen maar het lukte toch. Alexander is er na zijn reis naar Australië wel vrij vlug uitgestapt, omdat hij er geen zin meer mee had, en het moeilijk kon combineren met andere activiteiten. Hij was er eigenlijk enkel het eerste jaar bij, maar alle credit naar hem toe, want we hebben de band samen gesticht dat is toch wel belangrijk om te vermelden.
Uiteindelijk is de band beginnen uitgroeien tot een achtkoppige collectief, ook nu weer hoe is dat proces ontstaan?
Het is pas sinds zeer recent een vaste line-up. We hebben heel wat formaties gehad, en veel gast muzikanten. Ik ken er nogal vrij veel, dat scheelt. In het begin was het enkel ik en Alexander, en van mijn standpunt uit zocht ik naar manieren om die Elektronica live toch uit te breiden. Daarvoor ben ik gaan zoeken naar muzikanten die perfect binnen dat plaatje passen. Energie geven naar het publiek toe, is voor mij het enige dat van belang is. Daarin wil ik groeien en voortdurend veranderen. Daardoor hebben we op elke plaat wel met andere muzikanten gewerkt, in oogpunt van het verhaal dat ik wilde vertellen. Al heb ik nu wel het gevoel dat we onze draai gevonden hebben, waardoor er dus toch een eerder vaste line up is ontstaan na al die jaren.
Wat zijn tot nu toe de hoogtepunten, het debuut ‘The Postman is a Girl’ was alvast een schot in de roos. Vertel ons wat meer?
Hoogtepunten? Het is doorheen de jaren altijd een beetje een hobbelig parcours van diepte- en hoogtepunten. Maar zo een hoogtepunt dat erboven uitsteekt was toch ons optreden in Koeweit. Dat was op vraag van de Belgische Ambassade. We zijn ook op TV geweest toen, het was dan ook niet zo evident om daar terecht te komen. Ook in de studio en zo, hoe ze de bandnaam in het Arabisch uitspreken en zo. We speelden ook in een zaal met een video wall zoals bijvoorbeeld Massive Attack, allemaal zeer overweldigend. Dat was dus een heel unieke belevenis .Voor de rest? We hebben ooit eens de Gentse Feesten op Sint-Jacobs afgesloten, het regende pijpenstelen voor het concert, en dat plein stond overvol tot ver naar achter. Een prachtig beeld.
Waren de nummers op jullie EP en eerste twee albums zo goed als instrumentaal? (correct me when i’m wrong) . Waarom de omslag naar zang (wat mij betreft een schot in de roos)?
Dat heeft gewoon te maken met het centrale gevoel waar ik naar op zoek ben als ik een plaat maak. En dan zoek ik de middelen die daarbij passen, op een bepaalde moment was dat een zangstem. En zo is dat geleidelijk gegroeid. Pas op, ik vind pure Instrumentale muziek op zich nog steeds heel leuk om te doen. Wat ik ook een beetje heb als componist, ik ben een heel onrustige ziel. Dat kan voor de muzikanten rondom mij een zegen of een vloek zijn. Ik hou van enorm veel afwisseling, ik kan na een minuut al weer met een ander idee voor de proppen komen. Daardoor gaat de muziek dus uit van elektronica naar prompt indie folk toestanden of zo.
Ik heb jullie eigenlijk via dat album ‘Heat’ leren kennen in 2012. Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
We kregen door die plaat wel iets meer airplay op de radio. Wat ook mooi vind ik, is dat we als band in dat typische club circuit kunnen spelen, en worden gevraagd. Dat is op zich niet zo evident. Maar daarin zijn we toch geslaagd. Met de vorige plaat was dat ook al een beetje, maar dankzij ‘Heat’ werden we toch wel iets meer een vaste waarde binnen dat typische club circuit, en daardoor is die plaat toch een springplank gebleken. Die kleine clubs waar je met honderd man of zo staat, die doe ik eigenlijk zelf het liefst. En dat is een voordeel , ook voor ons, dat we in ons land een fantastisch club circuit hebben.
Er werkten toen ook verschillende gastvocalisten mee aan deze plaat. Wanneer is Sophia (in zoverre dat klopt) uitgegroeid tot een vaste waarde?
Sophia heeft op ‘Heat’ een nummer mee gespeeld. Het werd nogal vrij vlug duidelijk dat zij vocaal perfect paste binnen het concept. Ik zocht eigenlijk ook een nieuwe zangeres, en in de zoektocht kwam ik toch bij Sophia terecht. Ik had in eerste instantie verschillende vocalisten, maar het moest nog live gebracht worden ook. Ik heb Sophia leren kennen via haar band Little dots , maar ze zit in veel andere projecten zoals STIL.. Zeker checken.
Eén van de redenen van dit interview is de release van ‘‘Burial Songs’ begin vorig jaar. Een filmische plaat met toch ook een persoonlijk en droevig verhaal?
Eigenlijk los van een verdriet dat we te verwerken hadden, is die plaat er gekomen, vanuit het idee ‘wanneer breng je de beste platen uit’, als je emotioneel op een punt zit dat je uw verdriet, pijn tot vreugde ergens kwijt moet kunnen. En dit was gewoon zo een moment om daarmee om te gaan, en dat een plaats te geven. Eigenlijk los van dat persoonlijke verdriet. Gewoon dus de aanvaarding en het verwerkingsproces. Er zijn wel bepaalde dingen gebeurd in die periode, maar eigenlijk hebben die daar dus rechtstreeks niet zoveel mee te maken. Het was pijnlijk, maar dat zijn dingen die iedereen wel eens meemaakt. Dus kon ik dat vrij snel een plaats geven. Maar het proces van die aanvaarding en verwerking vond ik wel een interessant concept om uit te werken.
Toch heb ik de indruk dat er telkens een zon schijnt achter de donkere wolken, het omgaan met verdriet en pijn is enorm vertegenwoordigd? Je mening?
Mooi dat je dit zegt, want dat is net het gevoel dat ik er wilde insteken eigenlijk. Wanneer maak je iets nostalgisch weemoedig of melancholisch als er een stukje zon in voor komt. Bij ieder nummer is dat ook heel anders. Die warmte en dat toch melancholisch donker, moet toch ook altijd een beetje positiviteit bevatten , vind ik.
Voor deze plaat is samengewerkt met een man waarvoor ik enorm veel bewondering heb, Amenra-frontman Colin H. Van Eeckhout. Hoe hij omgaat met het gegeven verdriet, dat is ware kunst. Hoe is die samenwerking ontstaan? En in hoeverre drukt hij zijn stempel op die plaat?
Onze eerste platen zijn gereleaset op Vlas Vegas label, dat komt van een cd winkel die op de Vlasmarkt in Kortrijk gelegen was . Er was de Band Hitch uit Kortrijk , die hadden dat label. En we speelden op de Label Night in De Kreun in Kortrijk. Daar heb ik ook Colin leren kennen. Nu de muziek van Amenra is echt overweldigend, je ontsnapt er niet aan als je een optreden van hen meemaakt. Ik was op zoek naar een spoken word inbreng, en kwam op die manier bij Colin terecht, ik stuurde hem de tekst door en hij was er direct mee weg. Colin is naast een heel begenadigd artiest gewoon een zeer beminnelijk mens. We hebben eigenlijk zeer goed samengewerkt om er een zeer mooie tekst van te maken. We hebben dan ook een clip opgenomen in IJsland , weer zo een andere mijlpaal.
Jullie hebben ook samengewerkt met Valgeir Sigurðsson? In sommige interviews lees ik dat je een enorme adoratie hebt voor IJsland, of bands als Sigur Ros en MUM? Heb ik het juist, waar komt die adoratie vandaan?
Die bands zitten een beetje in dezelfde lijn wat het soort melancholie betreft waarmee ik zelf mijn muziek naar voor breng. MUM was dat meer in de begin periode.
Wat Valgeir betreft , een zeer kalme mens om mee samen te werken.
Wat IJsland betreft, ik was daar eens geweest met mijn vriendin. De natuur is daar baas, dat spreekt me enorm aan. Die sfeer daar.
Het zijn bijzonder vreemde tijden… Jullie speelden een streaming concert in Gent. Vertel je ervaring hierover?
Ik heb getwijfeld om het te doen, omdat we niet alles konden opstellen dat we gewoonlijk doen. Normaal zitten we met meer visuele effecten bezig en boxen achteraan. Dat kon nu niet omdat er geen publiek in de zaal was. Dus daarom twijfelde ik wel even, omdat we maar 30% brachten van wat we normaal doen. Het draait om energie overbrengen naar je publiek, en dat is via live streaming toch niet zo evident om te doen. We hebben ook maar de helft van de set gespeeld dan we normaal spelen, en er de beste nummers proberen uit te kiezen. En ook onze structuur aangepast, en gewoon doorgespeeld.
Ik was vooral onder de indruk hoe jullie experimenteren – als het ware – met emoties, en dan die stem van Sophia als kers op de taart , om je compleet weg te voeren. Dat jullie het via streaming konden verwezenlijken, was opmerkelijk. Je mening?
Die samenwerking met Sophia is zeker een mijlpaal. Ik krijg echt het gevoel dat ze perfect past binnen het concept, de manier waarop ze haar nummers brengt en ze bewijst dat. We proberen ook altijd een collage te doen, microscopische muziek , zegt onze gitarist Gianni Marzo er soms over. En dan is het belangrijk dat elk puzzelstukje perfect past binnen het geheel. Dat is op plaat zo, ook live proberen we dat te doen. Maar dan moet je de muzikant binnen de band zijn eigen ding kunnen laten doen. En dat is toch gelukt dus, daar ben ik wel blij om want het was een moeizaam proces zonder publiek.
Hoe voelt het om voor een lege zaal te spelen (weet wel dat het publiek thuis genoot)?
Een beetje eng, en ook meer stresserend dan een gewoon optreden. Wat dus niet is veranderd, we spelen al onze nummers gewoon aan elkaar en nemen geen pauze daartussen. Dat hebben we nu ook gedaan. Dat is belangrijk om de magie niet te doorbreken. Je hebt echter geen idee hoe het publiek reageert daarop via streaming. Ik moet wel zeggen , we hebben in september /oktober wel enkele optredens gespeeld binnen coronaproof met mondmaskers en regels van binnen en buiten komen. We merkten toen al dat het een minder boeiende sfeer was, net daardoor. En na de show is het ook de zaal of club zo snel mogelijk verlaten, dus ergens was dat al een beetje een oefening hoe het bij die streaming aan toe gaat. Maar we zijn natuurlijk ook gewoon blij dat we hebben kunnen optreden, ook al was het op deze wijze.
Ik vind dat bij jullie muziek het applaus ook niet hoort tijdens de set, maar pas daarna, net omdat die magie anders verloren zou gaan. Je mening?
Onze muziek kun je ook een beetje vergelijken hoe je naar een film zit te kijken. Net doordat het verhaal zo uiteenlopend is, het ene nummer is Elektronica , het ander folk en zo verder. Ik wil die trip dan ook bewust een uur laten duren, zodat de mensen hun verbeelding wordt geprikkeld. Dat is een verschil met een singer-songwriter, wat ook schitterend klinkt uiteraard alle respect daarvoor, die een persoonlijk verhaal vertelt in een soort proces. Bij ons is dat dus duidelijk in een filmisch geheel, waardoor dat applaus inderdaad best pas achteraf gebeurt. Om inderdaad die magie waarover ik het had, niet verloren te laten gaan.
Over het filmisch geheel, heb je dan geen interesse om muziek te maken voor film of series bijvoorbeeld?
Jawel, we hebben wel wat gedaan voor theater en dans. En de laatste plaat is wel wat gebruikt voor TV programma’s. VRT doet dat soms wel. Moest dat dus op ons afkomen, zie ik dat zeker zitten. Maar eerlijk? Het enige wat ik echt graag doe is live gaan optreden. En dat heb je niet bij film muziek dus ja…
Hoe heb je als muzikant en mens de coronaperiode doorstaan?
Onze Release show was voorzien op 12 maart 2020, en net voordien hebben ze alles dicht gegooid dat was toch confronterend. Je moet weten, we hebben toch een kleine drie jaar daar aan gewerkt en dan plots boeken toe en gedaan. Dat hakt er zeker in. Het voelt als een topsporter die traint voor een bepaalde grote wedstrijd, en dan plots is er niets… dat is echt onwezenlijk. Je zakt dan toch in een soort manie-depressieve toestand als het ware. We hebben dat echter ook snel gerelativeerd. Met alle begrip voor de situatie, het moet gewoon. We zijn ook een band die ook niet echt buiten kan spelen, en eerder voor binnen clubs geschikt is , dat maakte het in de zomer met die corona proof concerten buiten dan weer moeilijk. Ook omdat veel organisatoren, helemaal terecht, op veilig speelden.
In augustus kwamen er dan plots wat meer mogelijkheden, maar dat duurde weer niet lang. Ik dacht ook nu van in februari of maart terug te kunnen gaan spelen, maar ook dat zit er toch precies niet in. Dus ja het is een beetje een manie-depressief proces als het ware , dat je doormaakt als muzikant en als mens eigenlijk. Nu, er zijn mensen die in veel grotere miserie zitten uiteraard.
Hoe denk je dat cultuursector en andere zwaar getroffen sectoren als de horeca deze crisis zal overleven?
Ik vind nu wel dat de culturele sector door middel van die livestream of bijvoorbeeld Podium 19 daar zeer interactief mee is omgesprongen. Dat is toch een voorbeeld van hoe mensen positief daarmee omgaan, waar de overheid hopelijk ook lessen uit trekt.
Voor de coronacrisis werden we door sommige toch een beetje als een paria bekeken, had ik de indruk, door o.a. de besparingen die eraan zouden komen. Ik hoop dus vooral dat de mensen die de cultuur niet zo goed genegen zijn, nu toch beseffen dat de cultuur daar dus zeer braaf en dus ook zeer interactief is mee om gesprongen met deze crisis, en dat dit wat ogen opent bij diezelfde mensen.
Wat zijn - als het weer mag - de verdere plannen voor de toekomst?
Ja, zoals ik had gezegd , ik had gehoopt nu toch in februari of maart terug te kunnen optreden. Het is dus moeilijk om echt iets te gaan plannen op deze wijze. Ik was ook bezig aan een theater productie, maar die valt nu ook in het water. Dus ja het is gewoon allemaal koffiedik kijken en hopen dat we in de loop van het jaar een paar shows kunnen spelen.. Ik denk dat als we eerlijk moeten zijn , dat we ons moeten focussen op 2022…
Wat me opvalt nu is dat de grotere bands amper iets hebben uitgebracht eigenlijk?
Die grotere bands zijn ook te groot voor het club circuit geworden, die hebben die grote podia als Sportpaleis en zo nodig, en kunnen zeker niets doen nu. Wij kunnen dat bijvoorbeeld wel, eens in de Kreun gaan spelen of zo, maar zij dus niet meer eigenlijk. En ja , dan valt er heel wat weg voor die grotere bands.
Zijn er na al die jaren (je zit toch al circa twintig jaar in de business) nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken of ben je daar niet bewust mee bezig?
Ik ben niet echt mee bezig met een doelstelling, je mag ambitieus zijn natuurlijk maar het is niet dat ik nu bijvoorbeeld honderdduizend cd’s wil verkopen of in het Sportpaleis staan. Als er een grote ambitie is? Dat we in het clubcircuit waar we nu zitten, onze stempel kunnen blijven drukken. Dus gewoon de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis, is mijn voornaamste ambitie.
Heel veel succes en hopelijk komt er voor jullie - en de hele sector - eindelijk een perspectief om terug op de podia te staan voor een publiek
Use Knife & Saif Al-Qaissy - livestream - Een culturele kruisbestuiving!
Ter introductie citeren we even: ''Use Knife is het alter ego van Stef Heeren en Kwinten Mordijck van Kiss The Anus Of A Black Cat. Beide heren delen een liefde voor analoge modulaire synthesizers en elektronische outsider muziek. In maart 2020 bracht de band een eerste EP 'Tropentarn' uit bij het Engelse 'House Of Mythology' (Current 93, Zu) en het Gentse 'Wool-E Discs'. Postpunk, experimentele pop en newer new beat smelten samen tot een uniek geheel. Afgelopen zomer ontmoetten Heeren en Mordijck de Iraakse muzikant Saif Al-Qaissy tijdens audities voor een nieuwe dansvoorstelling van Seppe Baeyens en Ultima Vez. Saif speelt onder meer darboeka en en is tevens lid van Babylon Trio en Nawaris. Hij kwam na tal van omzwervingen in België terecht.''
(Bron: https://www.n9.be/nl/concerten/concert/use-knife-saif-al-qaissy )
Deze samenwerking biedt een experimentele trip die je doet zweven in een walm van Oosterse percussie. De drie muzikanten zijn meesters in experimenteren, het tot kunst verheffen, gedrenkt in een Oosters badje. Een totaalbeleving, een culturele kruisbestuiving van de Westerse en Oosterse cultuur!
Als je elektronisch vernuft, postpunk en die Oosterse elementen vermengt, krijg je een kleurrijk allegaartje van alle klanken en beats. In een overvolle N9 zouden we een kolkend dansfeestje hebben. Thuis ervaren we een wereldlijk gevoel, een genieten van een intrigerend experimentele kruisbestuiving van de Westerse en Oosterse cultuur , die elkaar de hand reiken. Je krijgt een vrij uniek concept van culturen die perfect met elkaar worden verbonden .
Use Knife & Saif Al-Qaissy (****) stralen tonnen spelplezier uit; alsof er een publiek in de N9 staat , dat kan genieten, dansen en springen; ze spreken hun publiek online aan. Mooi .
De culturele kruisbestuiving was een uiterst overtuigende live ervaring , een duizend-en-één-nacht sprookje. Sjiek!
Organisatie: N9 + Soundstorm
Ansatz Der Maschine - Sound of Ghent - Intensiteit in het kwadraat
De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine (*****) brengt een soort meditatieve ambient met een klassieke, theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' bracht Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' begin 2020 een album uit , opgebouwd als een klassiek requiem. 'Burial Songs' is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema ‘omgaan met verlies, dood en verdriet’. Je hoort en ziet veel lichtjes aan het einde van die tunnel.
De recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77847-burial-songs.html
Ook live blijft dat bevreemdend en intens mooi gevoel overeind staan. Een eerste verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79598-ansatz-der-maschine-de-ideale-soundtrack.html
Ondertussen is live optreden niet meer mogelijk. Maar via Sound Of Ghent kreeg de band de mogelijkheid van een streaming concert . Wij waren er bij om deze bijzondere band live aan het werk te zien.
Ons verslag
Sfeerschepping is bij Ansatz Der Maschine zeer belangrijk, daarvoor heb je toch een publiek nodig , liet bezieler Mathijs Bertel in een interview vooraf optekenen. De blijdschap om , ondanks alles, te mogen optreden was uiteraard ook groot. Vanuit de huiskamer luisterden we naar de sprankelende elektronische kunstwerkjes die ze tentoon spreidden. De muzikanten zijn virtuozen in het klankenspectrum; de sound is zo intens mooi dat ik er stil van werd en een traan wegpinkte. We zijn er zeker van dat iedere luisteraar met ditzelfde gevoel achterbleef. En het tempo kon soms subtiel de hoogte ingaan. Mooi.
De indrukwekkende , intens mooie , kristalheldere stem van zangeres Sophia Ammann wist je letterlijk te hypnotiseren . Ze kon je op afstand die langverwachte, innige knuffel geven Sophia is ook zangeres en muzikante van het project 'Sophia Ammann plays Leonard Cohen'. Cohen’s unieke stem en talent om de songs zo mooi te laten klinken, vind je ook in de uitstraling en stem van Sophia.
Intensiteit in het kwadraat is de rode draad in de korte set, een set die een diepe indruk naliet. Om de sfeer te creëren hoorden we sprankelende gitaarriedels, piano, harp , viool en percussie die ons wist te raken. Alles zit perfect in elkaar bij Ansatz Der Maschine.
Die perfectie zorgt niet voor een routineuze inkleding, nee , dit is warm en doorleefd. Het materiaal van Ansatz Der Maschine is een filmische verhaallijn, een trip die je in een soort diepe trance doet belanden. Een magisch mooi geheel.
De klankentapijtjes verwarmen je, breekbaar als porselein en krachtig als het sterkste staal. Ansatz Der Maschine is onder deze noemer te plaatsen , in al zijn intense pracht, praal en schoonheid.
Organisatie: Vooruit, Gent (ism Sound of Ghent)
Nick Cave ‘Alone at Alexandra Palace’ is een concertfilm en live-album van de Australische muzikant. Het werd wereldwijd gestreamd op 23 juli 2020 ll. Het werd gefilmd door cameraman Robbie Ryan en hij toont Cave solo op piano in ‘Alexandra Palace’ in Londen. Het resultaat 'Idiot Prayer' brengt uiteenlopende reacties.
Onze recensent schreef reeds een mooi artikel over het concert zelf
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79153-nick-cave-idiot-prayer-live-at-alexandra-palace-londen.html
Wij namen de ingetogen schijf even onder de loep … Over de hele lijn grijpt Nick Cave je bij de keel, als een eerste klasse crooner die met pakkende songs je volledig stil krijgt . Hij brengt een gemoedsrust in ons hart.
Hij bewandelt met je een intens pad en overtuigt met zijn bijzonder gedreven vocals, waardoor hij je weet te hypnotiseren. Maar bij sommige songs missen we ‘the good old Nick’, o.m. op “The mercy seat” , sterk weliswaar, maar het schoentje knelt in de aanhoudende zachtmoedigheid .
Het is niet de vuilbekkende Cave die wild om zich heen stampt op ‘Idiot prayer’, het is de Cave die elke gevoelige snaar raakt , waardoor het stil wordt vanbinnen. Een poëet als Leonard Cohen deed dit ook , net als een Mark Lanegan.
Cave gaat uiterst ingetogen te werk aan z’n piano; broos en breekbaar klinkt het materiaal , maar het staat als een huis, krachtig. Het voelt alleen raar aan om songs als een “Papa Won't leave you, Henry” of die “Mercy seat”, die energiek zijn nu ingehouden, zeemzoet klinken.
Ondanks dit feit weet Cave ons steeds opnieuw te raken. “Into My arms” bezorgt je een krop in de keel en “Higgs Boson Blues” verdooft je compleet. En op die manier kunnen we nog even doorgaan …
Wie fan is van de Cave die zijn gal uitspuwt en op rauwe wijze te werk gaat, is er aan voor de moeite. Wie houdt van de zeemzoetige kant zal zich in deze parel vinden. Persoonlijk zit ik er ergens tussenin. Met zijn warme stem omarmt hij je , en dwalen we even weg in melancholie en weemoed .
Maar toegegeven, we missen hem in die zin dat hij je op verschroeiende wijze door elkaar schudt tot je ziel brandt …
Tracklist: Spinning Song 01:48 - Idiot Prayer 03:09 - Sad Waters 03:44 - Brompton Oratory 03:22 - Palaces Of Montezuma 03:44 - Girl In Amber 04:32 - Man In The Moon 03:04 - Nobody's Baby Now 03:57 - (Are You) The One That I've Been Waiting For? 04:30 - Waiting For You 03:03 - The Mercy Seat 04:55 - Euthanasia 02:59 - Jubilee Street 04:32 - Far From Me 04:14- He Wants You 02:53 - Higgs Boson Blues 07:00 - Stranger Than Kindness 03:34 - Into My Arms 04:53 - The Ship Song 03:08 - Papa Won't Leave You, Henry 04:31 - Black Hair 03:03 - Galleon Ship
Thurnin is een Nederlands eenmansproject met akoestische, instrumentale dark folk. Het doet mij bij momenten een beetje denken aan Wardruna, Sol Invictus, Heilung, Death In June, de late Empyrium … zonder de vocalen dan. Zelf geeft hij aan dat hij veel inspiratie vond bij Woods of Ypres en daar hoor je inderdaad wel wat van terug. Muzikaal hoor je veel schema’s en ‘bewegingen’ die je ook in folk-, pagan- en doommetal zou horen, bij bv. Celestial Season of Soul Dissolution. Een paar tracks hebben zelfs licht-symfonische arrangementen met strijkers en houtblazers. Percussie hoor je nergens op dit album. Enkel op “Trials Of Menhir“ hoor je - als je goed oplet - twee keer een zucht, maar die kunnen we moeilijk niet als instrumentaal klasseren.
Hoewel hij er zelf het etiket dark folk op kleeft, is het allemaal eerder makkelijk te verteren. Er gaat weinig dreiging van uit. Melancholie en berusting/overgave zitten er wel vaak in. Neo folk zit wat dichter bij de waarheid, maar dat is dan weer een heel ruim begrip. Muzikaal-technisch ligt het gitaarspel op zo’n hoog niveau dat het ondanks de vlotheid meer is dan voorbijkabbelende achtergrondmuziek. Op die momenten wordt het duidelijk dat deze gitarist zijn kennis en ervaring uit death en doom vertaalt naar akoestische folk en zo een heel rijk en divers pallet aan emoties kan neerzetten met een eerder beperkte bezetting van instrumenten. Aan de opnames van de gitaar kon misschien nog wat langer en meer gesleuteld worden, zodat de bijgeluidjes weggefilterd zouden zijn. Maar die hebben voor anderen dan weer een zekere charme.
Je hoort wel vaker in reviews dat je een album als één geheel moet beluisteren end at je dan moeilijk één of meer favoriete nummers kan aanduiden. Dat is hier zeker waar. De kwaliteit is constant.
Verslavend mooi.
Folk/World
Menhir
Thurnin
https://thurnin.bandcamp.com/album/menhir
Het trio Southern Heat is nieuw en ook weer niet. Gitarist Dirk Cleybergh kennen de oudere metalheads nog van White Heat, de Belgische hardrock/metalband uit de generatie van Killer en Ostrogoth. Cleybergh speelt nu samen met Stef De Ryck (Southern Voodoo) en Dominique De Vos (Southern Voodoo, Buzzkill Baby, Motorcity Angels), beiden in hun jonge jaren nog fan van White Heat.
“Sin On Wheels” hebben ze opgenomen zonder elkaar fysiek te ontmoeten, zoals dat gaat in deze coronatijden. Deze eerste single klinkt een beetje alsof hij uit de jaren ’80 komt, maar we horen vooral het goede dat we ons herinneren van die periode. Het klinkt stevig en snedig en het is een song met ballen.
Na het perfecte getimede ‘Let’s Invade America’ voor de Amerikaanse verkiezingen komt het trio van PESCH nu met de tweede single die een meer universeel thema heeft in de lyrics. Het verrassingseffect is al een beetje weg en dus moet deze single het van zijn intrinsieke kwaliteiten hebben. En die zijn er genoeg. De bijtende lyrics van Peter Slabbynck die je aan het denken zetten (en misschien zo ook wel een glimlach op je gezicht toveren) en haunting en militante EBM van Chesko en Sam Claeys, alsof de jaren ’80 nooit weggeweest zijn.
In april komt de maxi ‘Melba’ in een beperkte oplage uit van PESCH en als alles gaat zoals gepland, staat deze digitale single daar ook op.
Elektro/Dance
What’s Wrong With People -single-
PESCH
Het tweede album is vaak het moeilijkste voor een band. Of je breekt helemaal door of je blijft een eeuwige belofte. Een tussenweg, het bevestigen van al het goede op het eerste album, dat hoor je maar zelden. Die laatste is ook niet meteen de beoordeling waar je als band echt naar uitkijkt. Het is wat Teen Creeps voor elkaar kreeg op ‘Forever’: het bevestigen van al het goede op ‘Birthmarks’. En daar stond flink wat goed materiaal op, zodat bevestigen hier absoluut een compliment is.
Teen Creeps grossiert op ‘Forever’ opnieuw in grungy indierock met muzikaal veel verwijzingen naar de jaren ’90. Toch is het nieuwe album geen doorslagje van hun debuut. Het ‘boze’ is er wat uit, ingeruild voor een wat meer volwassen en doorleefde sound, maar voorts is er nog steeds een pak rauwe emotie en melancholie en het rammelt al eens in hun fuzzy slacker-rock. Denk aan Buffalo Tom, The Posies, Sloan, Soul Asylum, Sebadoh, … Er zijn wel meer Belgische en andere bands die vandaag teruggrijpen naar die indierocksound van de 90’s. Dat was dan ook één van de meest interessante periodes in de muziekhistorie. Teen Creeps slaagt er op ‘Forever’ in om die sound naar hun eigen gezicht te boetseren. Een nieuw gerecht met bekende smaken.
‘Forever’ heeft heel wat sterke songs, maar mist een single die echt vluit catchy is. De verdienste ligt meer in de kwaliteit als album. De beste kansen om pakweg op StuBru of radio Willy hoog te scoren zijn voor “Seeing Shapes” en “Signal Dream”. Soms ligt het tempo hoog, zoals op “Fall Out”, maar dan weer gaat de voet van het gaspedaal, zoals op het melancholieke “Brothers“.
Een echte misser zit er gelukkig niet bij.
In juni 2020 verraste I LIKE TRAINS met een nieuwe single "A Steady Hand".
We volgen de band al sinds het prille begin in 2020
De recensie kun je hier nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79248-a-steady-hand-single.html
Ondertussen werd een nieuw album uitgebracht. ‘Kompromat’ is er eentje om van te snoepen … In tijden van Trump, Brexit , corona enz hebben we bands nodig die compromisloos een mening hebben.
David Martin klinkt bitter en is kwaad. De gesproken vocals beklemtonen die sfeer. “A Steady Hand” is een pittige opener, en net als de hoes, omgeven van een donkere, grauwe walm . Een aanvoelen op de rest van de plaat.
Eerder warm is zijn stem op “New Geography” in contrast met het kille, koude , snijdende spoken word song “The Truth”.
I LIKE TRAINS laat ons geen mooi beeld zien van de wereld waarin we leven, en dat is best confronterend voor wie in een winterslaap was gedompeld.
Een maatschappijkritische plaat dus. Ademruimte ervaren we soms met de poëtische inslag van z’n teksten.
Na jaren van stilte komt I LIKE TRAINS terug op het voorplan met een overtuigende plaat, die muzikaal als tekstueel sterk is.
https://www.youtube.com/watch?v=2e9Ue2On1KA
Tracklist: A Steady Hand (5:45) Desire Is a Mess (4:05) Dig In (3:26) PRISM (4:32) Patience Is a Virtue (4:37) A Man of Conviction (5:44) New Geography (4:20) The Truth (6:19) Eyes to the Left (5:25)
Postrock
Kompromat
I LIKE TRAINS
Atlantic Curve/Shameless promotion PR
We citeren even: 'The Bills bestaat uit Bill Booth en Bill Troiani. Beide doorgewinterde muzikanten zijn van Amerikaanse afkomst, maar verhuisden jaren geleden - los van elkaar - naar Noorwegen. In duo-vorm en in verschillende band-formaties speelden ze veelvuldig met elkaar, maar van een samenwerking in de studio was het nog nooit gekomen. Vanaf maart 2020 begonnen ze echter samen aan nieuwe songs te werken en namen ze afgelopen zomer - onder de noemer The Bills - hun debuut-album ‘Til The Blues Have Gone’ op. Naast een Son House-cover en een 'spoken word'-slot bevatten de 12 eigen tracks een traditionele mix van blues, swing, soul, country en folk.'
We hadden ondertussen een fijn interview met het duo over de release: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80616-the-bills-i-think-there-will-always-be-an-interest-in-live-music-so-it-will-live-on-in-some-form-or-another.html
Het is een overtuigende , maatschappijkritische plaat door de perfecte combinatie van warme, energieke country/blues en folk.
Op deze gezapige plaat amuseren de twee grootmeesters zich. De songs zijn lekker aandoenlijk en aanstekelijk. Ze prikkelen de dansspieren. Het duo heeft er spelplezier in. Op “Keepin the blues alive” en het swingende “Asking For More”, hebben we een intens mooie viool/gitaar solo. Een gemoedsrust ervaren we soms en de gedachte borrelt op van een kampvuur . Door deze eenvoudige, treffende aanpak, raken The Bills de gevoelige snaar voor wie houdt van het genre.
Die warme sound en vocals worden nogmaals bevestigd op songs als “Road is Long”, “Sun was going down” en “Grinnin'in your face” .
Het is een uiterst genietbare plaat geworden van een amical duo die zijn publiek koestert, en een hart onder de riem geeft .
folk/blues/country
Til the Blues have gone
The Bills
Tracklist: Til the Blues Have Gone (3:27) - Last Chance to Hurt Me (3:19) - Good Lord Done Gone (3:05) - Slipping Through the Cracks (3:18) - Keeping the Blues Alive (3:51) - Asking for More (3:24) - Already Gone (3:27) - Driving Rain (3:42) - Still Might Be Around (3:21) - Road is Long (3:07) - Sun Was Going Down (3:42) - Grinnin' in Your Face (2:28) - Didn't Know What I Had (4:18)
De Duitse power/speed metal Tragedian zit ergens vastgeankerd in de power/speed metal , waardoor de originaliteit in het genre wat zoek is. Natuurlijk klinkt het goed in zijn genre, de epische verhaallijn en de heroïsche teksten gaan samen met tonnen bombast, snerpende riffs en felle drumpartijen. Wat de fan in het genre overtuigt.
'Seven Dimensions' bevat negen songs; enkele oude tracks, drie, zijn herwerkt. Het album is tevens de eerste met een nieuwe zanger, bassist en toetsenist. Nieuw bloed dus, dat voor een fijne boost en impuls zorgt. Hoewel?!, de openingssong “Rising Rage” mag kwalitatief sterk zijn , het blijft veilig.
In power metal zijn de Duitsers nog steeds meesters in de energieke sound en de lekker verschroeiende gitaarriedels. Een potje luchtgitaar spelen hoort erbij.
Talrijke gastmuzikanten zijn betrokken op de plaat: Dan Palmer (Zebrahead, Death by stereo), Jules Down (Sleeping Child), Samantha Sylvia, Wade Black (ex Crimson Glory, Leather Wolf), Zak Stevens (Savatage,Trans Siberian Orchestra, Circle II Circle), een ferme meerwaarde dus.
Tragedian klinkt in zijn genre opperbest en meer hoeft dat soms niet te zijn, ondanks de gewijzigde line-up…
Tracklist: Rising Rage - Aloneless - Out of the Dark - Darkest of My Days - Bringer of Dreams - Crying in the Rain - Enlightened - Forevermore - Destiny - Para Siempre (Forever) - The Journey - Forces of the Light
Brussels Jazz Festival 2021 - Ontelbare klanktapijtjes in een gevarieerde omkadering
Brussels Jazz Festival 2021
Flagey
Brussel
2021-01-16
Erik Vandamme
Door de coronacrisis viel, op uitzondering van enkele coronaproof concerten in de zomer en in het vroege najaar, het hele jaar 2020 in het water. Sommige organisaties werkten creatieve ideeën uit , o.m. een 'drive-in' festival, of een heuse online streaming festival.
Onder de noemer Bel Jazz Fest staken verschillende organisaties en promotors de koppen bij elkaar om een weekend te organiseren in het teken van de Belgische jazz. Zoals iedereen ondertussen weet, is die scene heel levendig. De ontelbare releases, bands en projecten schoten als paddenstoelen uit de grond.
Bel Jazz Fest vond plaats op verschillende locaties in de Flagey , Brussel, ja zelfs tot op het dak van het gebouw, op 29 en 30 mei 2020. Wij waren er uiteraard ook bij. Ons verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html
In navolging daarvan bleef één van de mede organisatoren niet bij de pakken zitten; in 2021 koos de Flagey voor een streaming editie van het Brussels Jazz Festival op zaterdag 16 januari ; we citeren even: ''De zevende editie van het Brussels Jazz Festival wordt dit jaar omgetoverd tot een speciale streaming edition. De uitmuntende beeld- en geluidskwaliteit zorgen voor een optimale beleving en in de chatroom kan je afspreken met vrienden en je favoriete artiest aanmoedigen. Net zoals de voorbije seizoenen zet het Brussels Jazz Festival zowel jong talent als (inter-)nationaal gevestigde waarden uit de hedendaagse jazzscene in de schijnwerpers. Geniet tijdens dit online festival van vier jazzgroepen en één DJ die het beste van zichzelf geven voor een heerlijke avond voor de buis."
Met deze top affiche bezorg je de jazz liefhebber dan ook het ene na het andere oorgasme, zoveel is zeker, wij genoten in elk geval met volle teugen van die ontelbare klankentapijtjes die werden uitgespreid.
Ons verslag
Naima Joris (*****) - Naima Joris heeft als artieste en muzikante al heel wat watertjes doorzwommen. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. In 2020 kwam ze op onder haar eigen naam, om o.m. het overlijden van haar zus een plaats te geven. Ze bracht een single uit "Bellybutton", een song van haar zus zelf.
Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers. Wij waren er ook bij, het verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html
Op Brussels Jazz Festival zagen we een artieste, en een band - die stonden nu meer dan ooit tevoren in de schijnwerpers. Ze is gegroeid in haar kunnen. Niet alleen werpt Naima haar bijzonder breekbare, soulvolle stem in de strijd, ook als multi-instrumentaliste speelt ze piano, saxofoon en gitaar alsof die instrumenten samen een onderdeel vormen van haar stem en uitstraling, wat zeer uitzonderlijk en opmerkelijk is.
Het grote verschil met die set in Gent? De band die nog meer dan voordien naar voor treedt, wat eigenlijk ook de bedoeling is, dat liet Naima in een interview aan ons vorige zomer optekenen.
We waren bijzonder onder de indruk van het samenspel tussen Naima en gitarist Vitja, waarbij een magie ontstond , die onaards van oorsprong was. O.a. toen ze beiden een soort 'gevecht' aangingen tussen sax en het gitaarspel. Indrukwekkend! Of de kruisbestuiving van het betoverende contrabasspel van Lara Rosseel met de blaasinstrumenten van Niels Van Heertum , die eufonium en trompet zo intensief mooi kan spelen. En verder de perfecte drum solo van Tijl Piryns die zijn drumvellen beroert op een integere en gedreven wijze.
Naima zelf klinkt weemoedig enerzijds, anderzijds doet ze vuurwerk ontstaan in je hart. Dat ze haar publiek thuis aanspreekt, is duidelijk een meerwaarde.
Dit was vooral een bijzonder emotioneel beladen optreden vol kippenvelmomenten; je komt echt in een tranendal. Na de gig in Gent toen, blijkt dit nu ook het geval, maw het is een soort weemoedigheid die als een warm dekentje je koude hart verwarmt. Dit is geen jazz meer, dit is pure wereldklasse binnen een veelzijdig en emotioneel mooie omkadering.
Line-up: Naima Joris, zang, saxofoon, piano - Niels Van Heertum, eufonium, trompet - Vitja Pauwels, gitaar - Lara Rosseel, contrabas - Tijl Piryns, drums
Alex Koo - Ralph Alessi - Attila Gyárfás (*****) - De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na binnen de jazz en aanverwante stijlen. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er klanken uit waarvan we het bestaan niet kennen. Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch en buitenaards doen klinken.
Ralph Alessi van zijn kant is een trompettist , die aantoont dat de appel niet ver van de boom valt, gezien zijn vader de klassieke top trompetspeler Joe Alessi was, en zijn moeder ooit zangeres was van de vermaarde Metropolitan Opera Compagny. Zelf is hij uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de New Yorkse jazz scene.
Attila Gyarfas is een jazz drummer van wereldniveau, die zijn stempel heeft gedrukt op de scene.
Improvisatie staat bij elk van hen heel hoog in het vaandel. Met Ralph Alessi, Alex Koo en Attila Gyarfas staat dus een trio op het podium van pure wereldklasse. Het trio bewijst het op uitmuntende wijze.
Alex Koo en co stellen in de Flagey in Brussel hun nieuwste meesterwerk ' Indentified Flying Object' voor. Een plaat die goed werd onthaald. Ze onderstrepen dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip in het heelal; maw klanktapijtjes binnen een veelzijdige omkadering.
Alex start op piano, drummer Atilla streelt op oogstrelende wijze zijn drumvellen. De trompet vormt de kers op de taart; een magie ontstaat tussen de drie en wordt tot kunst verheven in improviseren tot het oneindige.
Die kruisbestuiving tussen de drie tenoren biedt een magisch klankentapijt, dat onaards mooi is.
Ook nu weer spreekt Alex zijn publiek verschillende keren aan, een opmerkelijk gegeven gezien hij spreekt voor een publiek dat hij niet ziet, wat toch een beetje onwennig moet aanvoelen.
Het trio kon zich er gemakkelijk vanaf maken en een pure routineklus spelen, maar dat doen ze net niet. Ralp, Alex en Attila stralen tonnen spelplezier uit op dat podium. De piano aanslag, de drum partij en de trompet samen, die zijn verdomd zo goed uitgedacht. Sjiek, een groovy jazz sound, die ons lekker doet wegzweven …
Alex Koo, Attilla Gyarfas en Ralph Alessi ontpoppen zich op het Brussels Jazz Festival tot muzikale tovenaars. Het voelt onaards aan door het uiteenlopend klankentapijt en hun improvisaties . Indrukwekkend!
Line up: Alex Koo, comp., piano - Attila Gyárfás, drum - Ralph Alessi, trompet
Catherine - Loueke - Moustapha (*****) - De Belgische gitaar-grootheid Philip Catherine, wordt vergezeld door Angelo Moustapha, het percussiefenomeen uit Benin, en diens landgenoot en gitaarvirtuoos Lionel Loueke . Ze zijn hier het 'gelegenheidstrio' voor het festival.
Mooi, als je de status van elk bekijkt … Philip ontpopt zich al vanaf de introductie tot een groots entertainer. Hij stelt zijn (mede)muzikanten op gezapige wijze voor, en brengt je prompt in een feestelijke stemming in een warm, groovy kader.
Dat blijkt al uit de eerste song, een aanstekelijke samensmelting van gitaarriedels en meesterlijke percussie, die uit de boxen loeit. Van innerlijk geluk verschijnt er een glimlach op het gezicht , evenals een traan , die vloeit over de wangen.
Het spelplezier op elke song zorgt voor adrenalinestoten. De heren spelen de nummers met zoveel liefde voor de muziek, alsof er honderden mensen in de zaal staan mee te wiegen op hun klankenwereld. Hun bescheidenheid, hun diep respect naar elkaar en het publiek toe, siert hen.
Deze top muzikanten profileren zich als jonge wolven in het vak, die met grote gretigheid hun publiek murw wil slaan en daar slagen ze ‘en brio’ in.
Lionel Loueke blijkt trouwens niet enkel een gitaarvirtuoos te zijn, met zijn bijzonder warme stem , geeft hij kleur aan de set. De gezapige verhalen en de bindteksten zijn binnen deze context een meerwaarde. De songs zijn een ode aan de vele vrouwen die ze hebben gekend of kennen. Trouwens , de vrouw wordt algemeen tijdens de set op meesterlijke wijze in de schijnwerpers geplaatst.
Een klein uur lang worden we onder hypnose gebracht door dit wondere trio, die perfect weet hoe ze een publiek, thuis, moeten bespelen . Het is optimaal genieten van deze bijzonder aanstekelijke , groovy trip . Een gevoel van gelukzaligheid wordt door dit talentvolle verwezenlijkt.
Philip Catherine, gitaar - Lionel Loueke, gitaar, zang - Angelo Moustapha, percussie
The Gallands (*****) - The Gallands is een project rond vader Stéphane Galland (Aka Moon, Ibrahim Maalouf,…) en Elvin Galland (Mustii, Juicy, Damso, Le 77, Noé Preszow). Hun repertoire: trippy , groovende akkoordprogressies, een mix van akoestische, elektronische klanken en vlammende, pittige, energieke ritmes in een filmische sfeertje.
Het resultaat is een mix van twee grote, brede , rijke muziekwerelden , die versmelten tot een unieke sound van hiphop, jazz, r&b, electro, pop, breakbeat en funk.
Voor deze gelegenheid zijn ze op het podium vergezeld door de Belgische basgitarist Nicolas Fiszman. Het is pas hun tweede concert samen, en het leuke is dat de set wordt geopend met applaus - op een bandje weliswaar, maar zeer goed gevonden - .
Het duo dompelt ons onder in een feestelijke stemming van die uiteenlopende muziekstijlen, die perfect met elkaar worden verbonden.
Niet alleen profileren ze zich dus apart als topmuzikanten. Het unieke is het samenbrengen van generaties muzikanten, een kruisbestuiving tussen levenservaring en jong geweld , dat magie veroorzaakt, wat zeerzeker het geval is van deze vader/zoon band .
Met z’n drieën zorgen ze voor een groovy aanvoelend totaalbeleven. De ingetogen en energieke aanpak, binnen een gevarieerd kader, biedt een feestelijke stemming in de huiskamer; de dansspieren worden aangesproken en geprikkeld.
We horen een schitterende wisselwerking van vader/zoon; ze spelen in een golvend tempo; elektronische beats en verbluffende drum salvo’s vinden elkaar. Nicolas’ baslijnen zijn een toegevoegde waarde. Wat een variaties en kleurrijk geheel. We kregen dus van dit trio een stomend feestje … in huiselijke kring!
Line Up: Stéphane Galland, drums - Elvin Galland, keyboard - Nicolas Fiszman, basgitaar
DJ Dick D'Alaise (****) - 'We sluiten af met een Feestje … Ter introductie van DJ Dick D'Alaise citeren we even uit de biografie: ''Met meer dan dertig jaar ervaring is Dick d'Alaise 'your not so typical DJ'. Vijfentwintig jaar geleden begon hij aan zijn vinyl verzameling vol aantrekkelijke, bezielde muziek. Tijdens zijn sets draait hij uitsluitend vinyl en weet hij als geen ander de stijlgrooves aan elkaar te rijgen . De hoes van zijn vinylplaten plaatst hij vooraan.”
We sluiten de avond dan ook af met een kleurrijk, groovy klankentapijt . De dansspieren worden aangesproken . DJ Dick D'Alaise is dus op die manier een perfecte afsluiter.
Dit was een heel mooi georganiseerd festival, van wie houdt van jazz en aanverwante stijlen, grensverleggend dus, werd ruim vier uur op z’n wenken bediend. Wat een oorgasme! Missie geslaagd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Olivier Lestoquoit
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/brussels-jazz-festival-2021.html
Organisatie: Flagey, Brussel (+ Brussels Jazz Festival)
Karen Willems - Sound of Ghent - Wat een klankenbord binnen een kleurrijk kader!
Wij houden van muzikanten die niet enkel hun muziekinstrument bespelen, maar klankentovenaars zijn , die durven grenzen te verleggen. Wat drum en percussie betreft behoort Karen Willems (*****) zeker tot deze categorie. Wat een virtuoze. We citeren: 'Gefascineerd door harmonie en saxofoon maakt Karen Willems composities geïnspireerd door prachtige natuur en lange wandelingen. Het verkennen van een kleurrijke wereld aan mogelijkheden. ‘Terre Sol Four’ is een nieuw avontuur die Willems aangaat samen met de uitmuntende saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs.'
Via ‘Sound of Ghent’ stelde het kwartet dit voor in Handelsbeurs, Gent. Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …
Die uiteenlopende geluiden die je in de natuur tegenkomt , kunnen je tot rust brengen, of ze slaken van bewondering een zucht van opluchting. De natuur kan ook zeer onstuimig zijn, met onverwachte wervelstormen of donderslagen bij heldere hemel. De natuur is voor de mens echter nog steeds een ongrijpbaar , onbereikbaar fenomeen.
Al die aspecten worden uit de doeken gedaan door dit talentvol kwartet. Een snerpende saxofoon, waarbij Karen haar stem fragiel klinkt of waarbij ze haar onmacht uitschreeuwt, worden gecombineerd met intieme , intense momenten; op een bevreemdende wijze word je tot rust gebracht door de uiteenlopende saxklanken en drumvellen van Karen . Trouwens, ze is ook een percussie tovenares.
De drie saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs ondersteunen haar en samen verleggen ze grenzen in die sound , die de oorschelpen doen trillen.
Het kwartet gaat in uiteenlopende lagen te werk, wat wordt omgevormd en zelfs vervormd tot een kleurrijk geheel
Elke laag is een onderdeel van de chaos die je dus ook terugvindt in de natuur, zoals de kleuren van de bladeren , die elk seizoen veranderen. Of zoals bij een roofdier dat zijn slachtoffer verscheurt … En er is meer om het je maar voor te stellen, de kleuren van de regenboog , die schitteren als regenwolken, verbonden met de brandende zon. De verschroeiende kracht van een orkaan en het ruisen van de wind door de vallende bladeren in de herfst.
Het komt allemaal terug in het klankenbord van Karen Willems en de drie saxofonisten. Ze stelt een energiek kader voor, waarbij een orkaanuitbarsting zorgt voor vernietigende tsunami's. Of zoals het water van de zee , dat zachtjes tegen de kaai aanduwt. Een helse intensiteit! En zo kunnen we nog even doorgaan …
Een heel uur lang blijven we intens genieten van de veelzijdige aanpak van de percussie en de drums van virtuoze Karen Willems. Karen laat zich naar goede gewoonte omringen door muzikanten met dezelfde ingesteldheid.
Wat een klankentapijt biedt men , laagje na laagje. Het kwartet beklemtoont de natuurpracht, tijdens een wandeling in een donker bos. We zijn diep onder de indruk van de muzikale, kleurrijke veelzijdigheid, die Karen en C° aanbiedt. We doken dus met plezier in een droom van pracht en praal …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)
Steven Borgerhoff is een laatbloeier. Hij maakt twee fijne albums als SJ Hoffman. Op het jongste, ‘Waves Holding Time’, kreeg hij daarbij hulp van o.m. Sam Pieter Janssens en Annelies Tanghe van And Then Came Fall. Vooral Sam wist zijn stempel te drukken op dat album en bij het componeren merkten Sam en Steven dat ze vaak op dezelfde golflengte zaten. Dus bleven er demo’s over en weer gaan en zo kwam er een vervolg op de samenwerking als SJ Hoffman & Clairval, de nom de plume die Sam eerder al aannam.
De sfeer en sound van het duo-album ‘Sweet Seclusion’ ligt duidelijk in het verlengde van ‘Waves Holding Time’, maar dan zonder de warme stem van Borgerhoff. Het is net het ontbreken van de lyrics dat voor een zeker spanning of noem het aanwezigheid zorgt. Een beetje zoals we het voorbije jaar beleefd hebben: we doen voort alsof er niets gebeurd is, maar het gemis, de eenzaamheid, de stil groeiende huidhonger zijn alomtegenwoordig. We kregen al lockdown-albums van andere artiesten te horen, maar geen enkel weet de tijdsgeest zo raak te vatten als deze ‘Sweet Seclusion’.
‘Sweet Seclusion’ klinkt op het eerste gehoor organisch en heel cinematografisch. Niet enkel door het ontbreken van vocalen, maar vooral door de weidse, rustgevende postrock-synth-sfeerzetting. Gestileerd en kunstmatig zoals we ons leven in deze omstandigheden vorm en zin proberen geven. Soms is het wat experimenteel, maar ook weer niet zo experimenteel dat het freejazz wordt. Het album is overigens niet helemaal instrumentaal. Diep verstopt onder een vocoder horen we toch glimpen van de stem van SJ Hoffman. Eén track heeft zelfs voluit vocalen, maar dan niet van het mannelijke duo. Op “Sky And Sand”, een vertraagde en uitgebeende (ontzenuwde) cover van Paul Kalkbrenner, zingt Annelies van And Then Came Fall, met SJ Hoffman zuinig in de backings. Door het ritme nog naar beneden te halen krijgen de lyrics een nieuwere, grotere dimensie die afstraalt op de woordenloze tracks ervoor en erna.
Als een lockdown voor zoveel schoonheid op één album kan zorgen, kijken wij uit naar wat de komende maanden ons nog brengen.
Sweet Seclusion
SJ Hoffman & Clairval
Klankkast/Gentlepromotion
Nederlands 
Français 
