Holy Monitor is een Griekse psychedelische rockband die al een tijdje aan de deur staat te kloppen. Hun jongste album heet ‘Southern Lights’ en bestaat uit heerlijke psychedelische rock met veel gitaren en een retro orgeltje. Het klinkt bijzonder zomers, loom, geïmproviseerd en transcendent. Alsof de band goed licht beneveld de studio is ingedoken. Referenties liggen dan voor de hand: Pink Floyd, Ozric Tentacles en Grateful Dead, maar ook recentere als King Gizzard, The Spacelords, Electric Moon, Wheel Of Smoke, Narcotic Daffodils en Stone Golem.
Elke track heeft een andere sfeer. In titeltrack “Southern Lights” zitten uiteraard hints naar de Amerikaanse southern rock, in “Blue Whale” zitten wat retro water-elementjes, …
Eén van de beste tracks om te beluisteren is “The Sky Is Falling Down”, vanwege de verschillende richtingen die de band op deze track uitgaat. Het begint psychedelisch-progressief, gaat dan naar de retropop, stopt ergens halfweg en herbegint bij het psychedelisch-progressieve, maar dan met iets meer agressie in de gitaren, om dan in het laatste bedrijf te eindigen met een lome, door de zon gebrande, vertraagde retropop.
In psychedelische rock is het een erezaak om te blijven verrassen. Dat is iets wat Holy Monitor helemaal lukt op ‘Southern Lights’. Als Holy Mother aan de deur klopt, doe dan zeker open.
https://holymonitor.bandcamp.com/album/southern-lights
Brent Beukelaer ken je vooral als zanger van The Radar Station. “De Uitgelezen Man” is een single onder zijn eigen naam en in het Nederlands. Je herkent zijn stem van bij The Radar Station, maar de muziek klinkt heel anders. Ergens tussen pop en wat we vroeger kleinkunst noemden. Brent’s stem gaat - zeker in het Nederlands - een beetje in de richting van Zjef Vanuytsel. Het gaat op deze single ook wat in de richting van een Augustijn en een Kobe Sercu.
Het is vooral een heel intrigerende single. Zowel in de muziek als in de lyrics ontdekken we facetten die we nog niet kenden. Benieuwd naar het vervolg hierop.
https://www.youtube.com/watch?v=kUqBqyfZkg8
Goldkimono, dat is Nederlander Martijn Konijnenburg. Hij schreef al hits voor anderen (Kygo) en voor zichzelf. Zijn nieuwste single is “Morning Sun”, hij schreef ‘m naar verluidt op een strand in Amerika en hij gaat over de dag aanvatten met veel vertrouwen. Een gevoel dat we sinds de viruscrisis al eens moeten missen. “Morning Sun” is fris, zomers en dansbaar. En het klinkt vooral een beetje als (onze) Gabriel Rios ten tijde van “Broad Daylight”. Geen ripp-off, wel bijna dezelfde vibe.
Zet deze “Morning Sun” in je Spotify-playlist en speel het elke morgen en je dag zal goed begonnen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=Qapc55GTJi4
The Picturebooks brengen rauwe, primitieve rock ’n roll met flinke scheuten garage en blues. Vooral de drummer van het Duitse duo valt op omdat hij zonder cymbalen speelt, maar wel de term slagwerk in al zijn betekenissen inzet.
The Picturebooks houden van eindeloos touren langs de kleinere clubs, maar door de viruscrisis hebben ze die tactiek moeten bijsturen. Een eerste samenwerking voor een single, met Chrissie Hynde van de Pretenders, leverde hen inmiddels een ruimere bekendheid op. Voor hun tweede samenwerking komen ze uit bij de Zweed Dennis Lyxzen (van Refused! en van The International Noise Conspiracy). In het begin van hun carrière speelden The Picturebooks al eens als support van The International Noise Conspiracy in Berlijn en sindsdien zijn ze elkaar blijven tegenkomen.
Het is meer geworden dan een vriendendienst. Lyxzen smijt zich helemaal en laat zijn kenmerkende vocalen heel organisch opgaan in de primitieve rock van The Picturebooks. Fynn van The Picturebooks krijgt vocaal de tweede stem. Veel lyrics komen er overigens niet aan te pas, maar het zijn er genoeg om een prima single uit te laten ontspruiten die zowel de kwaliteiten van de Duitsers als die van de Zweed in de bloemetjes zetten.
Here’s To Magic -single-
The Picturebooks & The Major Minor Collective feat Dennis Lyxzen
Century Media
Twee jaar geleden charmeerden de Spaanse Dry Martina samen met het Duitse latin jazz-producersduo Mo’ Horizons ons reeds met het aanstekelijke “Te Quiero Mambo” en dit jaar doen ze dat nog eens vlotjes over met “Lo Mejor”. Het is opnieuw aanstekelijke, dansbare, zomerse en vrolijke retropop. De lyrics van Dry Martina gaan erover dat de liefde en genieten van het leven de beste medicijnen zijn, beter dan wat dokters en dieetgoeroes in hun vermogen hebben. Deze “Lo Mejor” is net iets minder retro dan de meeste vorige singles van Dry Martina, maar het Duitse producersduo van Agogo Records heeft hier opnieuw goud in de vingers.
We konden dit jaar in februari reeds de bbq aansteken. Voor elke volgende keer mogen Dry Martina en Mo’ Horizons daarvoor de bijhorende soundtrack leveren. Ook de uit de losse pols geschoten en ontwapenende clip geeft je een boost waar zelfs het strafste vitaminepreparaat niet tegen op kan.
Lo Mejor -single-
Dry Martina featuring Mo’ Horizons
https://www.youtube.com/watch?v=HP0GfypZrxo
Cloudsurfers is een Nederlandse band die de inspiratie haalt bij bands uit de Californische garagerock en nog meer bij de Australische psychrock. King Gizzard zal bij het horen van debuutalbum ‘Don't Know What Hit Me’ qua sound zeker een bron geweest zijn, al blijven deze Nederlanders veel dichter bij de klassieke songstructuren dan die Australische band. Tame Impala en Together Pangea misschien ook, maar zeker ook de slacker-grunge van pakweg Teenage Fanclub. Voor referenties dicht bij huis denk ik meteen aan The Glücks.
Inhoudelijk is ‘Don't Know What Hit Me’ een persoonlijke en emotionele plaat geworden voor zanger/tekstschrijver Thom Liesting. Maar: wel op een optimistische en gevatte manier. Er komen onderwerpen aan bod zoals psychoses, angststoornissen, verwarrende relaties, psychiatrie, medicatie, ziekenhuistaferelen en de mentale strijd met jezelf. Maar ook fijne jeugdherinneringen, reisherinneringen en de verwarring die bij lust en liefde komen kijken.
Het album komt uit op geel vinyl met op de A-kant het lekker meezingbare beukanthem “Surf The Cloud” en catchy psychedelische titeltrack met opnieuw een pakkend refrein. Dan is er het meer punky “Prices” en sloophamer “Sweet Tooth”om af te sluiten met het mysterieuze “My Body Is Weak”, muzikaal een beetje een slome lo-fi Pixies (dan met Kim Deal nog op de backings).
Cloudsurfers klinkt het hardst op de B-kant, met o.m. “Samples” en het schreeuerige “Shrink”, die worden gevolgd door het mid-tempo van “Dad’s Advice”. Op “Pancreas Infection” is de Gizzard-invloed het sterkst aanwezig in het leadgitaarwerk. Op de slottrack “Sincere” laat de band een andere kant horen: een mellow man/vrouw-duet/ballad met ook nog een cello? Ze komen er niet alleen mee weg, het is meteen één van de beste tracks van dit album.
Het rammelt een klein beetje, niet elke verkeerde noot werd netjes opnieuw ingespeeld, het is geen massieve wall of sound met eindeloos laagjes gitaar boven elkaar, …
Dit album ruikt duidelijk nog wat naar het repetitiehok, maar dat geeft een debuutalbum ook net wat extra charme. Je krijgt het gevoel van ‘ik heb ze toch maar mooi ontdekt nog voor ze verneukt werden door een door het label opgedrongen gladde producer’. Laten we die laatste gedachte vasthouden.
Tolga Özbey kon tijdens de vriuscrisis niet op tournee met zijn Reptilians From Andromeda en dus werkte hij voort aan zijn zijproject Diabolico Delirium. Daarvan kregen we vorig jaar reeds een EP te horen. De hoes van het nieuwe album is opnieuw een collage van figuren uit oude (Amerikaanse) horror-strips en de twaalf tracks op ‘Satanico Pandemonium’ moet je opvatten als de soundtrack bij een B-movie in datzelfde horror-genre.
Speelde Tolga op die EP uit 2020 nog alle instrumenten volledig zelf in (tot en met de theremin), dan gaat hij hier ‘next level’ met voor bijna elke track gastmuzikanten. En daar zijn liefst drie Belgen bij: de saxofonisten Johan Ruyters van o.m. Speedball Jr en Wouter De Smet van Mise-en-Scene en dan nog Nolf Kaka (die heel mooie dingen doet met een oude Moog).
Voorts zijn er nog bijdrages van Yayoi Tsushima van TsuShiMaMiRe (Japanse band die beetje lijkt op Shonen Knife), Thea Faulds van de Canadese Night Chill Band, Kenneth Highland van The Gizmos, de Russische band Al Tornado en Bülent Kabas van de Turkse punkband Rashit (waar Tolga Özbey ook deel van uitmaakte). Een heel bont gezelschap en dat zorgt voor flink wat variatie.
Als soundtrack zijn de twaalf instrumentale composities zeker geslaagd. Aan de opnamekwaliteit had misschien nog wat langer geschaafd kunnen worden, maar de lo-fi-aanpak geeft deze muziek een zeker retro-gevoel dat heel goed past bij het concept.
Het is niet uit vaderlandsliefde, maar de tracks met Belgen behoren tot de betere van dit digitale album: “Dragstrip Monsters” met Ruyters en De Smet en “Neighbour Terror”, “Drive In Horror” en “Martian Pasta” met Nolf Kaka. Andere tracks die er een beetje bovenuit steken zijn “Kiss To KIll” en “La Invasion De Los Muertos”.
Een fijne soundtrack. Benieuwd wat hierna komt. Nog meer exotische gastmuzikanten? Zangers en zangeressen? Covers in een retro-horror-jasje? De soundtrack bij een oude/nieuwe film? Wie zal het zeggen?
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/diabloico-delirium-satanico-pandemonium
Het was liefst vijf jaar wachten op een nieuw album van de Kings Of Leon. Singles als “100.000 people” deden het ergste vermoeden. Zelden zo’n fut- en zoutloze ballade gehoord. “The Bandit” was een iets leukere single, maar nog lang niet het niveau van een “Sex On Fire” of “Use Somebody”. De Amerikaanse band is al sinds een paar albums op zoek naar het succes dat ze in 2008 haalden en het jongste album, ‘When You See Yourself’, zal daar niet in slagen. Maar dat maakt het nog geen slecht album.
“Echoing” is een sterke song en heel herkenbaar als Kings Of Leon-song. Hij heeft wat meer peper en zout dan “The Bandit” en zou zowel op StuBru als Radio 1 op de playlist moeten kunnen geraken. Bij een songtitel als “Stormy Weather” denken wij aan donderende drums en bliksemende gitaren. Die van Kings Of Leon denken eerder aan de stilte vóór (of na) de storm. Opnieuw geen slechte song en heel herkenbaar, maar veel te gezapig om de volle speelduur te boeien.
Wel zeker de moeite is de titeltrack ‘”When You See Yourself, Are You Far Away” omdat de band hier een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren en vertrekkend vanuit hun eigen sound uitkomen bij een loungy, zomerse en lichtvoetige variant van Coldplay. Misschien niet waar de fans op zitten wachten, maar wel een leuke song. Ook leuk zijn het braaf-rockende “Golden Restless Age” en de melancholische Tom Petty-rocker “Time In Disguise”.
De versterkers gaan niet meer op 11 bij de Kings Of Leon. De trefwoorden voor ‘When You See Yourself’ zijn gezapig en braaf. Voor een band die een wereldhit scoorde met “Sex On Fire” liggen de verwachtingen toch ergens anders.
70’s-icoon Suzi Quatro maakt nog steeds nieuwe muziek. Goeie muziek zelfs. Haar levensverhaal gaan we hier niet uit de doeken doen. Daarvoor kijk je het beste naar de documentaire Suzi Q. Suzi wordt dit jaar 71 en het nieuwe album schreef ze grotendeels samen met haar zoon tijdens de lockdown.
Haar nieuwe album heet ‘The Devil In Me’ en bevat ear candy voor iedereen die op een bepaald moment fan van is geweest. Voor de rockers zijn er de titeltrack “The Devil In Me”, meezinger “Hey Queenie” en “Betty Who”. Die songs kunnen zich meten met haar oudste hits als “Can The Can” en “48 Crash”. Niet vernieuwend en wel heel voorspelbare classic rock en hardrock, maar voor iemand die het genre mee uitgevonden en mee vormgegeven heeft, knijpen we een oogje toe. En zelden iemand van die leeftijd nog met zoveel enthousiasme horen zingen en musiceren.
Het catchy “You Can’t Dream It” heeft een lichte dreiging en zit ergens tussen Pat Benatar en The Runaways in. “Get Outa Jail” is ook al een stevige rocker, met een paar clichés in de lyrics, maar ze werken wel. “My Heart And Soul” is een stroperige ballade met meer piano dan gitaar en zelfs een verwijzing naar Kerstmis. Dat Suzy tegen de kerstperiode nog eens langs de kassa wil passeren, ook dat zien we tussen de vingers. “Do You Dance” heeft een funky vibe, maar is minder dansbaar dan de titel laat vermoeden. “Isolation Blues” is een klassieke pubrocksong over de eenzaamheid tijdens de lockdown. Ook bij “Love’s Gone Bad” laat de songtitel al meteen in zijn kaarten kijken: dit kan moeilijk iets anders dan de blues zijn. “In The Dark” opent met piano en kantelt dan naar klassieke 80’s-pop. Het album sluit af met het ruig rockende “Motor City Riders” dat na de intro toch wat tempo en grinta mist.
Op “The Devil In Me” laat Suzi Quatro horen dat rockiconen ook waardig ouder kunnen worden. Daarvoor moet ze zichzelf niet zo nodig heruit vinden. Ze laat horen wat ze altijd al gedaan heeft en waar ze ook bijzonder goed in is. Wie de Suzi Quatro van de jaren ’70 nog moet ontdekken, begint misschien net zo goed bij dit nieuwe album.
Flagey Piano Days 2021 - livestream - Een avondje piano virtuositeit op het netvlies gebrand!
Flagey Piano Days 2021
Flagey
Brussel
Date: 2021-02-27
Erik Vandamme
Als introductie van het festival Flagey Piano Days citeren we even: '' Voor het eerst in zijn geschiedenis zullen de Flagey Pianodagen plaatsvinden als een speciale streaming editie! Geïnspireerd door de 200ste geboortedag van Gustave Flaubert, auteur van de iconische roman Madame Bovary, verkennen de Flagey Pianodagen het thema van de dromen. Elke artiest neemt je door zijn programmering, composities en improvisaties mee naar een andere wereld, ver weg van het nogal onthutsende nieuwe normaal dat we momenteel meemaken.''
Op het programma staan enkele piano virtuozen van uitzonderlijke klasse, die elk op hun eigen wijze de lat zeer hoog weten te leggen, om emoties door de typische piano klanken om te zetten in beelden …
David Kadouch (****) - Als winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en als artiest in residentie bij Flagey , ontpopt David Kadouch zich ondertussen tot een graag geziene gast op nationale en internationale podia. "Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.", lezen we in de biografie op de website; dat klinkt alvast veelbelovend.
David Kadouch combineert dat speelse met dromerige soundscapes, in de stijl van Chopin, wat zorgt voor een warme gloed . Het speelse en het weemoedige wordt kleurrijk uitgetekend. Zijn virtuositeit is grenzeloos. Het dromerige en warmhartige aspect is erg mooi. Hij spreekt zijn publiek aan door het vertellen van poëtische teksten, die perfect aansluiten bij de muziek.
Alexandre Kantorow (*****) - De jonge pianosensatie Alexandre Kantorow is de volgende. Hij was pas 22 toen hij in 2019 als eerste Fransman ooit de Eerste Prijs won van het befaamde Tsjaikovski Concours, en wordt vaak omschreven als 'reïncarnatie van Liszt’. Hij brengt in Flagey een adembenemend mooi voorproefje van zijn aanstaand album, ‘Brahms' poëtische Ballades nr. 1 en 2’, een ontluikende genegenheid van de componist aan Clara Schumann, en de grootse ‘Pianosonate nr. 3’, een meesterwerk dat hij schreef als eerbetoon aan zijn illustere voorganger Ludwig van Beethoven, lezen we in de biografie. Alexandre wordt een gouden toekomst voorspeld, net door die uitzonderlijke virtuositeit.
En wat blijkt? De man is een uniek talent , met een knipoog naar de componisten Liszt, Brahms en Beethoven. Hij steekt enorm veel gevoel in zijn spel. Het is een onaards mooie performance, een delicatesse, een oerkracht. Hij neemt je mee naar een sprookjesachtige wereld, van bedwelmende piano klanken, die een hypnotiserende invloed hebben op je gemoed. Hij kan het tempo opdrijven , of hij kan het zo intiem laten klinken . Wat een golvende beweging in uitersten.
Het is een pianist die prachtige klanken tovert; van een verstilde, intieme sfeer gaat het over tot een soort vulkaanuitbarsting om dan opnieuw integer te klinken.
Denis Kozhukhin (****) - We citeren: 'Verwondering ligt aan de basis van dit recital van pianist Denis Kozhukhin, winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en artiest in residentie bij Flagey. Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.' . De speelsheid, gedrenkt in een mooi badje van melancholie en weemoed, vonden we al bij David Kadouch. Hij weet op dromerig, intense wijze je mee te nemen naar die sprookjesachtige , kleurrijke wereld. Wat een magie , schoonheid horen we. Klasse!
Anthony Romaniuk (*****) - De Australisch-Belgische pianist Anthony Romaniuk is een muzikale veelvraat. Na de intense samenwerking met violiste Patricia Kopatchinskaja, het vocaal ensemble Vox Luminis en tenor Reinoud Van Mechelen , presenteert hij nu zijn allereerste soloalbum ‘Bells’: ‘Een weerspiegeling van zijn passie voor klassieke muziek, rock en elektronische muziek, die ruimte biedt voor improvisatie. Bijna tien eeuwen muziek passeren de revue in dit fascinerend programma waarin hij muziek van Jean-Philippe Rameau en Wolfgang Amadeus Mozart moeiteloos laat contrasteren met pianowerken van George Crumb en Chick Corea.’, lezen we in de biografie.
Hij houdt van experiment en intrigeert , boeit op elk moment. Hij heeft een breed spel, om elk aspect aan bod te laten komen, van klassieke piano naar een elektronisch huzarenstuk over aanstekelijke deuntjes tot dromerige soundscapes. Een kleurrijk palet dus .
Anthony Romaniuk is een pianist die de grenzen van zijn instrument, de piano, verkent; hij brengt allerlei trucs aan zijn klavier , wat de sound uitermate spannend maakt . Op elk moment ben je verbaasd van wat hij doet . Sterk.
Eve Beuvens (*****) - De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt haar stempel op de Belgische jazz. Ze gaat met haar piano met zoveel virtuositeit om dat je onder hypnose en diepe trance wordt gebracht. Haar optreden op Bell Jazz Fest 2020 is er een voorbeeld van. Het optreden nu is opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, intiem piano concert; een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano. Ademloos en wondermooi.
Intimiteit is ook nu weer de rode draad, en ze houdt van improvisatie en het aftasten van grenzen. Haar dromerige, zalvende, wondermooi variërende piano set brengt je tot gemoedsrust. Een uiterst geslaagde virtuositeit dus van deze componiste!
Organisatie: Flagey, Brussel
Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen - Sound of Ghent - Kleurrijke blazers zorgen voor een feestelijke stemming in de huiskamer
De symfonieën van Beethoven werden op Musiczine.net intens opgevolgd via streaming. Er is nu een einde gekomen aan de reeks met de befaamde 9de symfonie van Beethoven, uitgevoerd deze keer door Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen.
We citeren: "Met zijn negende symfonie slaagt de onvermoeibare Beethoven er, na alle vernieuwingen die hij al had ingevoerd, nogmaals in de muziekgeschiedenis een revolutionaire draai te geven. De dimensie van het werk, en met name het spectaculaire slotdeel met de beroemde ‘Ode an die Freude’ op tekst van Schiller verzetten voorgoed de bakens van het genre."
Dit concert werd opgenomen op 25 september in de Oude Vismijn, Gent. De uitzending kon nu online bekeken worden.
Is het nu zo dat de 9de symfonie van Beethoven zijn meest toegankelijke is naar een breed publiek toe? Wellicht is dit toch wat kort door de bocht. We kregen toch een 'aha dit herken ik'- gevoel bij deze voorstelling. De blaasinstrumentatie staat hier centraal. De Koninklijke Muziekkapel van De Gidsen weet perfect de sfeer te vatten, die Beethoven wellicht ook bedoelde toen hij deze compositie schreef. Olv de dirigent ontstaat een botsing tussen verleden en heden, waaruit niet alleen blijkt dat Beethoven, met elk van zijn composities maar zeker met deze 'Ode An Die Freude', zijn tijd ver vooruit was. We sluiten de ogen en wanen ons weer in die 18de eeuw, met decadente feestjes van de hogere klasse waarbij altijd wel een dansfestijn hoorde.
Naast de traditionele blaasinstrumentatie wordt bovendien ook gebruik gemaakt van de bassethoorn , wat zorgt voor een zachte botsing tussen nu en toen. Een oorgasme van blazers dus, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren of je onderdompelt in een weemoedig sfeertje. Deze symfonie straalt enorm veel positieve energie uit, wat werd overgedragen door dit gezelschap op het podium van de Oude Vismijn.
De Koninklijk Muziekkapel van de Gidsen zorgt voor een intens mooi , kleurrijk tapijt. De reeks symfonieën van Beethoven werden op die manier op een aandoenlijke wijze afgesloten binnen een feestelijke stemming.
Line Up:
Wim Vandenbossche (Fluit) // Veerle Huskens (Hobo) // Dymphna Vandenabeele (Hobo) // Eva Saliën (Klarinet) // Bart Watté (Klarinet)// Katrien Noël (Bassethoorn) //Johan Schols (Bassethoorn)// Marc Peremans (Hoorn)// Marc Weyers (Hoorn) // Thomas Gustin (Hoorn)// Peter Van Montford (Hoorn)// Gerrit Peeten (Hoorn) // Bruno Ricci (Fagot) // Jean-Francois Calier (Fagot)// Eva Bekaert (dubbel bas)
Om af te sluiten geven we nog een overzicht van de verslagen van de concertreeks 'De negen symfonieën van Beethoven'
Symfonie 1: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html
Symfonie 2: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html
Symfonie 3: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80495-casco-phil-sound-of-ghent-een-opbouwende-sound-in-uiteenlopende-laagjes-binnen-een-veelkleurig-kader.html
Symfonie 4: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80542-orchestre-philharmonique-royal-de-liege-sound-of-ghent-oogstrelende-taferelen-die-vreugde-brengen-in-donkere-tijden.html
Symfonie 6: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80699-symfonieorkest-vlaanderen-sound-of-ghent-voortdurend-spelen-met-emoties.html
Symfonie 7: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80800-symfonisch-orkest-van-opera-ballet-vlaanderen-sound-of-ghent-uitbundige-klanktapijten-uit-het-leven-gegrepen.html
Symfonie 8: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80915-belgian-national-orchestra-sound-of-ghent-zorgt-voor-een-deugddoende-roes-waaruit-ontsnappen-onmogelijk-is.html
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent ism Sound of Ghent
Introspection Music Experience 2021 - livestream - Klankentapijtjes die troost bieden voor kwetsbare mensen
Introspection Music Experience 2021
Museum Dr. Guislain
Gent
2021-02-25
Erik Vandamme
De Belgische vzw KAOS is één van drie partners van de 'Introspection Music Experience', een internationaal muziekproject ondersteund door het Creative Europe programma van de Europese Unie, rond het thema psychische kwetsbaarheid.
De bedoeling is een album met zestien nummers uit te brengen, gevolgd door een internationale toer van concerten in België, Griekenland en Spanje. Voor België werden Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND geselecteerd uit vijftig inzendingen.
Op 25 februari ging een online optreden Introspection Music Experience door vanuit Museum Dr Guislain, Gent.
In een interview vertelden Korneel Muylle en Mike Michiels (KAOS) over het project en het optreden. Het interview kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80920-kunstorganisatie-kaos-mike-michiels-kaos-en-korneel-muylle-ambitie-met-kaos-blijven-verder-werken-aan-residenties-en-andere-kunstprojecten-het-stigma-van-mensen-met-een-psychische-kwetsbaarheid-wegwerken.html
Een overzicht van het festival
In de eerste plaats willen we het even hebben over de locatie. Het ontwerp is goed gekozen alvast door het brede gamma aan foto’s aan de wand, verwant aan wat de artiesten brengen. Het draait rond emoties van kwetsbaarheid en pijn.
Beeld en klank zijn met elkaar verbonden. Je krijgt een hartverwarmend, visueel totaalspektakel . Een intens klankentapijt in een emotioneel kader. Een avond waarbij de drie artiesten Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND, elk op hun eigen manier een stempel drukken. Met als doel het stigma tav mensen met psychische kwetsbaarheid op deze wijze te doorbreken. De organisatie, en de artiesten zijn er met brio in geslaagd.
Chloë Nols (*****) mag de spits afbijten brengt, begeleid door een pianist die haar breekbare, bedwelmende stem perfect aanvoelt en aanvult; het zijn aangrijpende songs met een boodschap. Chloë speelt in op het thema van de avond. Dat komt tot uiting in het korte interview na haar optreden, hoe ze haar angst van haar problemen heeft overwonnen. De pijn en de vertwijfeling klinkt letterlijk uit haar stem. Alsof ze elke mens die het moeilijk heeft zichzelf uit te drukken in woorden, een hart onder de riem biedt . Dit was een hartverwarmende performance .
Korneel Muylle (****) biedt evenzeer warmte in z’n folky gedrenkte muziek. Oorspronkelijk zou hij met band optreden, nu deed hij solo zijn ding. Ook hij wil vooral de angst van mensen met psychische problemen ontkrachten door zijn muziek en teksten. Hij doet het op de wijze van een Bob Dylan. Hij raakt met zijn akoestische gitaar en natuurlijk ook met z’n aangrijpende , pakkende vocals . Korneel vertelt zijn verhaal dat je als luisteraar gaat nadenken. En zeker hoe je kijkt naar mensen (met een psychische kwetsbaarheid). Het ware gelaat tonen dus. Die naaktheid van het leven raakt. Korneel weet puur subtiel een spiegel voor te houden van jouw eigen leven. Dit maakt deze mooie performance bijzonder en tijdloos. Het was een set van intens genieten.
KRANKLAND (*****) maakt gebruik van samples waarbij elke cassette een persoon voorstelt waarmee hij opnames maakte , opnames die hij dan ook in zijn songs verwerkt heeft; elk krijgt een bijzondere plaats in het geheel .
Door de fantasieprikkelende klank zorgt hij voor een visuele totaalbeleving. Klank en beeld gaan hier dus samen. De samples en vocals sluiten erop aan.
KRANKLAND verstaat die unieke kunst om binnen een bepaald concept grenzen te verleggen; als luisteraar word je onder hypnose gebracht en zweef je volledig weg van deze wereld …
Het bedroefde laat een diepe indruk na. 'We eindigen met een feestje' is wellicht een beetje kort door de bocht, maar KRANKLAND zorgt in elk geval voor een groovy, zweverig, dansbaar einde. Met als boodschap dat het, ondanks alles, altijd goed komt … We duimen ervoor …
Organisatie: Kunstorganisatie KAOS/Introspection Music Experience
Het Schotse Mogwai wordt gezien als één van de top acts van het postrock genre. Hun intensiteit is verbluffend en onaards . De band staat hoog genoteerd , samen met Explosions in the Sky, in het genre . Het is bijna een filmische sound waarmee Mogwai overtuigt; hun melodie klinkt zalvend en spookachtig in een donker sfeertje en durft naar een oorverdovende climax te gaan . Momenteel is het allemaal wat gematigder, maar ze blijven uniek in het genre. Het was reikhalzend uitzien naar de nieuwe plaat 'As The Love Continues' … en kunnen deze postrock goden het nog steeds?!
Op “To the Bin My friend” en “Tonight we vacate Earth” wordt de toon gezet. Ellenlange soundscapes horen we via de instrumentatie; de luisteraar wordt tegen de muur geduwd. Muzikaal uitermate genietbaar.
Mogwai verbaasde al in 95, en weet de fan van het eerste uur nog steeds te boeien met de huidige plaat. Op intrigerende, scherpe , hartverscheurend wijze bewandelt Mogwai het gekende pad . “Here we, Here we, Here we go forever” is een boodschap die duidelijk is.
Nieuwe wegen worden er dus niet echt ingeslagen. Songs als “'Dry Fantasy”, “Ritchie Sacramento” (eerste single), een ode aan overleden muzikanten, zijn emotioneel sterk.
“Ceiling Granny” is een rechttoe-rechtaan nummer.
Soms durft de band wel eens buiten zijn comfortzone te treden maar algemeen is het een Mogwai op veilige wijze. “Pat Stains” en “It's what I want to do, mum” tekenen voor de gevoelige kant van de band.
In die 25 jaar weet de band ons in het postrockgenre nog steeds te boeien . Meesters in het genre die gevoeligheid, melodie en extravertie met elkaar verweven. Het is duidelijk dat ze stevig in het zadel zitten in dit genre!
Postrock
As The Love Continues
Mogwai
Tracklist: To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth 05:09 Here We, Here We, Here We Go Forever 04:45 Dry Fantasy 05:10 Ritchie Sacramento 04:12 Drive The Nail 07:14 Fuck Off Money 05:53 Ceiling Granny 03:58 Midnight Flit 06:08 Pat Stains 06:55 Supposedly, We Were Nightmares 04:36 It's What I Want To Do, Mum 07:23
Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat 'In Dreams (2016)' gooiden de twee voor de nieuwe plaat 'Automata' het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hadden ze drie absolute topmuzikanten en verlieten ze doelbewust het pad van de digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band bracht eind januari een gloednieuwe EP uit op de markt, 'Symbiosis'. Ze staan nu in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie op VRT 'Black Out' .
We hadden eerder een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de toekomstplannen van de band uit de doeken deden. http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80617-hydrogen-sea-in-deze-tijden-kan-muziek-meer-dan-ooit-een-verbindende-rol-spelen.html
Hoog tijd om nu de EP eens onder de loep te nemen. ‘Breekbaar als porselein, krachtig als het sterkste staal’. Dat is hoe de muziek van het duo in elkaar steekt. Het komt tot uiting op “Already”, zeemzoeterig van aard met een donkere laagje.
‘De titel van de CD is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben elkaar nodig om te groeien. Ik was daar, zeker door die corona, toch mee bezig ; aspecten die botsen met elkaar, maar elkander ook nodig hebben.'' , vertelden ze in het interview.
De filmisch getinte EP doet een rust neerdalen. We hebben de warme stem van Birsen die letterlijk haar arm rond je donkere ziel legt en de angst reduceert. De zalvende pianoklank van partner Pieterjan Seaux toont muzikale sterkte; een sound waarbij het zeemzoeterige en de donkere gemoedsrust hand in hand gaan. Het wondermooie “These Days”, “Indigo World” en “End Up” passen perfect binnen dit concept .
Hydrogen Sea klinkt breekbaar en doet ons wegdromen naar mooie landschappen. Ze maken ook de link naar het nachtgevoel, intense rust om nieuwe energie op te doen, zodat je er weer tegen aan kunt. Het sluitstuk op deze wondermooie EP, “The Wait is Over” leunt hier nauw aan.
De duisternis valt bij Hydrogen sea . Het duo zorgt voor gemoedsrust door hun intieme , pakkende aanpak, wat ons op die manier sterk overtuigt .
Tracklist: Already - These Days - Indigo World - End Up - The Wait Is Over
Op de bandcamp pagina van Music For Installations lezen we ''Music For Installations gaat over beleven. Dit is de plaats waar geluid en ruimte elkaar ontmoeten! Stel je voor dat je in een donkere rechthoekige ruimte bent met luidsprekers in de vier hoeken en alleen jij als object, die het geluid absorbeert. Het opvangen van deze geluiden leidt tot sonische landschappen en actieve geluidswerelden. De muziek past perfect in lege ruimtes, donkere kamers en kan de soundtrack zijn van je artistieke installaties.''
Littl' Antenna records richt zich op het promoten van elektronische muzikanten en projecten uit eigen land. Het gaat ook steeds om live sessies, wat het project extra interessant maakt. 'Stamp & Deliver' is ondertussen het vijfde album, en kwam eigenlijk al vorig jaar uit.
Het is een uiterst genietbare plaat, een duistere, mysterieuze trip die de fantasie prikkelt. Je krijgt lichtvoetig , licht dreigende klanken, die plots, onverwachts overgaan naar een kolkende massa lava tijdens een vulkaanuitbarsting, waarbij de natuurpracht om je heen wordt verwoest. En elke song past perfect binnen het obscure en macabere dat de muziek uitstraalt . De plaat beluister je best als één geheel, het leest als een spannend boek, die bol staat van onverwachtse wendingen.
Music For Installations wil een specifieke sfeer creëren , de stilte doorbreken , een beklemmend gevoel doen opborrelen of er daalt een duisternis neer. Iets voor natuurpracht of een spannende thriller.
Het is een filmische plaat . De soundscapes zijn stilistisch mooi , boeiend en wisselend van aard . Een klankbord van zalvende , aanstekelijke en ijzige beats … . Beklemmend zelfs in die zin dat de muziek perfect past bij spannende verhalen. Kortom , een fantasieprikkelend meesterwerk.
Ambient
Music for Installations
Stamp & Deliver
Tracklist: Jellyfishes 04:58 Yassur parle au concrète (Hommage Pierre Henry) 04:21 Synesthesia 2 05:43 Kuuri 05:58 Hirsilä (Reflection) 07:10 Fractal 10 03:50 Uus-Pukarantie 04:20 Synesthesia 5 05:44 Melancholia 07:11 Fractal 6 08:14
De Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae is al van haar 7de actief met muziek bezig, te beginnen met de lokale fanfare, op dwarsfluit. Ze vond haar eigen weg in de muziekwereld, waarbij haar stem en akoestische gitaar de elementen waren om de wereld te veroveren. Na het debuut 'My Widow' (2014) en de opvolger 'Clouds' (2017) was het vorig jaar tijd voor een nieuw hoofdstuk. 'Caged Bird' was het resultaat , haar indrukken en ervaringen horen we op een intiem breekbare wijze .
“Caged Bird”, de titelsong geeft al aan welke richting deze plaat uitgaat. Ellen heeft een hartverwarmende mooie stem. Muzikaal klinkt ze erg divers, het breekbare, broze treedt op het voorplan. De zalvende klank van celliste Sera Smolen zorgt voor een folks sfeertje . Ook de andere muzikanten hebben een sterke inbreng.
Ellen Shae raakt met haar variërende vocals. Luister maar eens naar het ontroerende “Toby”. Op subtiele wijze weet ze ook de dansspieren te prikkelen als op “Rhyme” .
Ze schittert in eenvoud. “Dive in the dark” en “Salt” zijn twee songs die overtuigen door haar loepzuivere stem . Hartenbreker “Judging” en het afsluitende “Homesick” onderstrepen haar muzikaal talent.
Ellen Shae staat op scherp in het betere folk/singer-songwriting. Ze laat zich omringen door muzikanten die haar muziek optillen naar het hoogste niveau. Haar warme, soulvolle stem ontroert en biedt een melancholisch kader, dat gemoedsrust brengt.
Een artieste om te koesteren dus.
Folk/singer-songwriter/country
Caged Bird
Ellen Shae
Tracklist: Caged Bird - Polluted Air - Open Road - Rhyme - Toby - Dive in the dark - Salt - Judging - Homesick
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'.
We schreven: ''Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, - in een specifiek kader die je als luisteraar tot tranen toe beweegt. Letterlijk"
Ondertussen deed de band ons live naar adem happen, door die demonische kruisbestuiving van zangeres Kristien Cools en top muzikanten die je onderdompelen in een intens duister sfeertje. Vorig jaar bracht de band nog een single op de markt “Somnia”, een voorbode op wat komen zou?! … De recensie kun je nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79708-somnia-single.html
Nu kwam eindelijk de langverwachte nieuwe schijf op de markt, 'Somnus'. Een plaat die aan alle verwachtingen voldoet, ja zelfs, overschrijdt.
In een interview dat we in 2019 hadden met Kristien en partner Joachim vertelden ze ons: ''We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.''
Dit gebeurt zeerzeker op deze nieuwe plaat. Splendidula blijft zijn doom roots trouw, maar treedt ook buiten de comfortzone. Niet enkel zijn er Nederlandstalige teksten, vooral hoor je een band waar iedereen diezelfde duistere kant uitkijkt. Intens en grauw, een focus op het occulte en het mysterieuze.
Bij elke song worden we weer aangenaam verrast. O.m. de traag, slepende opbouw naar een verschroeiende climax toe op “Incubus”; hier valt de combinatie van de Nederlandse-Engelse taal en de vocals van Kristien en Pieter op, die elkaar perfect aanvoelen.
Of een song als “Drocht” die aan de ribben kleeft als een demonisch wezen, we voelen de donkere klauwen die de keel dichtknijpen. Een zalig gevoel. Pas bij afsluiter “When God Comes Down” wordt het even rustig in ons hoofd. De kers op de taart.
'Somnus' is een gevarieerd meesterwerk van grauwheid, verdorvenheid en donkere zachtmoedigheid, muzikaal verwezenlijkt in trage opbouwende tempo’s en wervelstormen. De band kleurt buiten de lijntjes van de doom/sludge metal. Dat bleek al uit die single vorig jaar.
Splendidula is al een tijdje aan een ware opmars bezig, zowel qua instrument , vocals en visueel. Splendidula is klaar om de donkere metal wereld te veroveren , nu zeker, gezien iedereen dezelfde richting uitkijkt . Het is een knaller van een duistere plaat, die grenzen durft te verleggen.
Kortom, voor wie houdt van een intense duisternis , zit bij Splendidula op het juiste adres.
Tracklist: Somnia 08:41 Void 05:19 Incubus 08:22 Oculus 04:23 Drocht 06:44 When God Comes Down 09:26
Doom
Somnus
Splendidula
Hoe Corona en Bowie hun sporen nalaten
Onze Gentse Zwevegemnaar en eeuwige Bowiefan Patrick Vanmaercken is al een dikke veertig jaar gekend in het jamcircuit en concertcircuit. Nooit verlegen om zijn gitaar en basgitaar boven te halen, plezierde hij met gedreven passie enthousiasme bezoekers van legio cafés en bruine kroegen met persoonlijke versies van menige klassiekers. Zijn versie “I Shot The Sheriff” staat serieus in mijn geheugen gegrift. Met plezier sluit hij aan bij lokale muzikanten.
Dit onderschat talent schreef door al die jaren heen ook eigen nummers - In 1988 haalde “Sorrowfull love” zelfs een talentenjacht op de toenmalige BRT 2 - en slaagde er nooit in om deze vast te leggen. Tot Corona kwam. En hij in zijn eentje eindelijk kon waarmaken waar hij al zo lang van droomde. Covid19 heeft zo ook zijn voordelen. Hij herwerkte tien oudere nummers, schreef twee nieuwe en speelde als zelf in, op de drums na (Remko).
Patrick schuwt heikele thema’s niet en mag wel eens betrapt worden op wat zwaardere teksten. Zo krijgen de slachtoffers van de Coronacrisis een hart onder de riem in “When the silence is overcome”.
“Face The Facts” klinkt heel poppy en wordt gedreven door een sterke riff en dito drums. In de ballad “What Will You Try To Proof Baby” komt Bowie overduidelijk om de hoek loeren en misschien zelfs wel goedkeurend knikken . Eigenlijk is dit het geval bij alle nummers. Alles is goed gebalanceerd en gearrangeerd.
Ik reken erop dat Zrick met zijn liveband er nog wat meer power zal in krijgen. Potentieel troef dus.
Het project krijgt de naam Zrick mee. Patrick timmert naarstig aan een tweede elpee en roept een liveband samen om zo snel als kan weer de hort op te gaan.
Het album ‘See me’ van Zrick is te beluisteren op Spotify, YouTube, iTunes en Shazam.
Meer info via www.facebook.com/zrick.be
Wanneer vriendschap, passie en liefde voor muziek nooit zullen uitdoven
Zijne In Goedheid En Aanstekelijkheid Gedrenkte Wouter Droesbeke weet al ongeveer een halve eeuw zijn passie en begeestering voor country te delen met zijn enthousiaste vrienden en aanhoorders. Onze chroniqueur schaarde door de jaren heen een fantastische warme vriendenkring van topmuzikanten rond hem met zijn finaal project Texas Café. Deze warmste mens heeft nu zijn laatste strijd tegen de gemeenste ziekte verloren en laat in zijn onsterfelijke liefde voor muziek met zijn bende van acht een erfenis van jewelste na.
Texas Café legt na een laatste zinderende passage in Den Ekster in Dranouter de laatste handen aan het ultieme muzikale legaat: LP Texas Café wordt een exclusieve one off limited edition van 300 exemplaren. Texas Café gaat met hun gekende élan in productie na de verkoop van honderd exemplaren om zo verder te kunnen werken. Bestellen is dus de boodschap. Het verhaal van Wouter en zijn muzikanten wordt hier met een lach, een traan en bloedzuivere passie verteld. Luister aandachtig naar “Copperhead Road”, om er zomaar eentje uit te pikken. Of “Homegrown Tomatos”, of “Loretta”, of…… Tja eigenlijk alle nummers.
Een song heeft Wouter zelf geschreven: “Grounded Pork For Free”. Het verhaal van een van Texas’ favoriete kroeg wordt hier heel verfijnd en met de nodige humor uit de doeken gedaan en wordt tevens uitgebracht als single.
Weet je, je hebt zo van die covers of tributes die het origineel willen benaderen, en zij die het origineel overtreffen. Neem gerust van mij aan dat Leaving in Styles tot de tweede categorie behoort.
Er wordt een portret van de inmiddels overleden Wouter uitgezonden in het programma ‘Leef’ op Play 4 maandag 22 maart aanstaande.
Line up: Wouter Droesbeke: rhythm guitar en lead vocals/ Piet Clarysse: gitaar, slide gitaar en backing vocals /Isabelle Stevens: Bariton sax en backing vocals/ Patrick Penne: Mandoline/ Dick Vanhoeghaerden: Drums en percussie/ Kris Demets: Bas/ Dirk Naessens: Viool
Tracklist: White Frightliner Blues, Loretta, Angel of Montgommery, Homegrown Tomatoes, Grounded Pork For Free, Hello in There, Barking Jack, Rita Balou, Magnolia Wind, Copperhead Road, Worry Be Gone, La Freeway, Grandpa was a Carpenter, Dublin Blues, In Spite Of Ourselves, The Old Man’s Eyes, Souvenirs, Bluebird Wine, The Death of Sis Draper, Texas 1947, My Favorite Picture of You.
His Trust Fund - livestream - Dansen door het leven, in een badje van weemoed en melancholie
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere.
His Trust Fund's eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
Eind januari bracht His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit 'The Free Market Love You'. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie. We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold. http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80654-his-trust-fund-ik-hoop-dat-deze-plaat-een-begin-is-om-ook-de-trouwe-volgers-te-vinden-die-ons-blijven-koesteren.html
His Trust Fund (****) stelde deze plaat voor in Trix, Café Soirée, Antwerpen , helaas niet aan een publiek. Maar via streaming kon dit optreden wel worden gevolgd …
Nadat Philippe; helemaal alleen op het podium, de eerste song op gevoelige wijze speelde, kwamen de overige bandleden op het podium. “Love is a disease” laat al aanvoelen welke kant het zal uitgaan. Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, vertelt His Trust Fund een verhaal over de dingen des leven; op een wijze zoals grootheid Leonard Cohen dat ook deed, raakt Philippe - zijn stem schippert ergens tussen Cave en Cohen in - de gevoelige snaar.
Gerugsteund door muzikanten die hun warme klanken gemoedelijk je hart in vuur en vlam zetten. Het is een wonderbaarlijke gewaarwording die een gemoedsrust over jou doet neerdalen.
Er mag ook gedanst worden. His Trust Fund varieert in hun sound; pijn wordt omgebogen naar de geneugtes van het leven.
Zeemzoeterigheid met een subtiel donker kantje, horen we ook op sommige nummers. De prachtige muzikale omlijsting en die warme stem van Philippe brengt je 'closer to the bone', zoals een song het zelf zegt. Indrukwekkende schoonheid die je hart doorboort.
His Trust Fund balanceert tussen twee polen tot je helemaal zen bent, met een glimlach op de lippen en/of een traantje dat kan worden weggepinkt o.m. op “The Glory of you Body”. Aanstekelijke folk songs, met een Latijns-Amerikaans tintje, zijn omgeven van gevoelige warmte. Eindigen doen ze met een lekker aanstekelijke reggae song , die doet verlangen naar een zwoele zomeravond aan het strand. De rest kun je je wel inbeelden …
Tijdens de livestream spreekt Philippe zijn ‘afwezige’ publiek aan .Sjiek.
De dingen des levens worden door His Trust Fund benadrukt, in een badje van weemoed en melancholie zonder al te klef te gaan klinken ; ook de dansspieren worden aangesproken. We zweven weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn.
Op de vraag die in het interview werd gesteld, ‘is hier een publiek voor?’ Zeker en vast! Muziekliefhebbers die houden van typisch weemoedige folk of een Latijns-Amerikaans en Reggae sfeertje , vinden zich dus terug in dit Belgisch talent! .
Organisatie: Trix, (Café Soirée), Antwerpen
Azmari is een Brussels combo in dub/psych/funk met Oosterse invloeden, die al een vijftal jaar bezig is . Ze verbinden het aan onze Westerse cultuur. Ze slagen er met brio in op dit debuut ‘Samä’ï’. Na de debuut-EP 'Ekera' , ontwikkelde de Azmari-sound zich verder; na een reeks optredens in Europa, en na tien dagen lives in Istanbul borrelde er meer en meer psychedelica en Turkse klanken en ritmes op, wat we dus horen op dit debuut ‘Samä’ï’ .
De dampende sax op "Zegivitwali" brengt je meteen in een bedwelmend Midden Oosten sfeertje en doet wegdromen naar verre oorden; een noest woestijnlandschap in een zonnig decor en het geluid van de zee tijdens een wandeling op het strand, das's het beeld van we voor ogen hebben op "Cosmic Masdäni", "Kamilari" en "Kugler" . We worden in een hypnotiserende trip ondergedompeld. Traditionele instrumenten als berimbau, de ney (Arabische fluit) en de bağlama (saz) brengen ze samen met een Westerse klank, wat een exotische wisselwerking oplevert. Knap bedacht allemaal.
De aanstekelijke percussie en bedwelmende sax zijn dus een meerwaarde.
Een sprankelend debuut trouwens door de versmelting van culturen en voor wie houdt van het hypnotiserende, exotische en lekker aanstekelijke karakter van die ethiojazz.
Tracklist: Zegiyitwali 01:59 Cosmic Masadāni 04:12 Kamilari 04:35 Kugler 04:55 Tariq Al Sahara 05:34 Azalaï 05:21 Fat Ari 05:38 Kadiköy 09:03 Doni 02:17
dub/psychefunk/jazz/ethiogroove
Samā'ī
Azmari
Kunstorganisatie KAOS - Mike Michiels (KAOS) en Korneel Muylle - Ambitie? - Met KAOS blijven verder werken aan residenties en andere kunstprojecten; het stigma van mensen met een psychische kwetsbaarheid wegwerken
De Belgische vzw KAOS is één van drie partners van de 'Introspection Music Experience', een internationaal muziekproject ondersteund door het Creative Europe programma van de Europese Unie, rond het thema psychische kwetsbaarheid.
De bedoeling was een album met zestien nummers uit te brengen, gevolgd door een internationale toer van concerten in België, Griekenland en Spanje. Voor België werden Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND geselecteerd uit vijftig inzendingen. Op 25 februari gaat een online optreden Introspection Music Experience vanuit Museum Dr Guislain, Gent door
Meer informatie
https://soundofghent.be/event/soundofghent/introspection-music-experience/login
Facebook event https://www.facebook.com/events/248321093496824/
Wij hadden hieromtrent een fijn gesprek met Mike Michiels (KAOS) en Korneel Muylle.
Laten we met de deur in huis vallen, wat houdt dit project in?
Mike Michiels: KAOS, de organisatie waar ik voor werk als coördinator, behartigt het Belgische luik van het Europese Introspection Music Experience project. In het kort: KAOS is een organisatie uit Brussel die projecten doet met kunstenaars die al dan niet een psychische kwetsbaarheid hebben. Vanuit hun werk bekijken we hoe we kunnen samenwerken. Dat kan door middel van tentoonstellingen, dat was de eerste insteek toen we in 2011 van start gingen, maar soms ook via concerten en dergelijke. We werken vanuit een gedeeld atelier. Het doel is ontmoetingen op te zetten tussen mensen met en zonder psychische kwetsbaarheid. ‘Introspection Music Experience’ is een Europees project, ondersteund door het Creatieve Europe programma van de Europese commissie, samen met Intras (Spanje) en EDRA (Griekenland). Er was oorspronkelijk ook een Britse partner maar die is er omwille van Brexit uitgestapt. Oorspronkelijk was het de bedoeling jonge muzikanten samen te brengen met mensen met een psychische kwetsbaarheid en die als songwriter te laten deelnemen. Wij hebben gekozen om muzikanten uit te nodigen die zowel muziek schrijven, maken en uitvoeren. Dankzij een open call via VI.BE hebben we daar vijftig reacties op gekregen, waarna we drie muzikanten selecteerden : Korneel Muylle van de band Slow Lee, Chloë Nols en KRANKLAND. Vorig jaar zijn zij in februari nog naar Valladolid in Spanje geweest waar ze alle andere muzikanten van Griekenland en Spanje hebben ontmoet, workshops hebben gevolgd en jam sessies hebben gedaan.
Dat project is dus eigenlijk al voor de corona gestart, of heb ik het mis?
Mike: Dit project is inderdaad al langer bezig. Eind 2018 zijn we gestart met de samenwerking met de partnerorganisaties. In 2019 hebben we alles voorbereid en de open call gelanceerd op VI.BE. Thomas Werbrouck (KRANKLAND) is eind 2019 bij ons in residentie geweest en die heeft toen concreet met een aantal mensen samengewerkt en opnames gemaakt. Chloë en Korneel deden dat ook, maar dan in 2020.
Korneel Muylle: Ik had mooie plannen en vooruitzichten toen ik in november 2019 instapte in het project. Het plan was om verschillende residenties te doen in maart, april en mei 2020. Zonder alle beperkingen van de lockdown. Maar dat draaide, zoals iedereen weet, geheel anders uit.
Ik heb de (online) KAOS Talk (=gespreksavonden die georganiseerd worden in het kader van alle residenties bij KAOS) die jij mee organiseerde (19/02/2021) helaas niet volledig kunnen volgen; kun je misschien in het kort eens vertellen waar het over ging?
Korneel: Die avond stond in het teken van de vraag of er een link is tussen psychische kwetsbaarheid en creativiteit. Mensen met verschillende achtergronden kwamen hun kennis en ervaringen delen. Die link is er zeker! Maar in hoofde van veel mensen en media leeft nog altijd een soort van minachting of clichématig idee t.o.v. kunstenaars of creatieveling met een psychische kwetsbaarheid. We spraken vroeger en nu soms nog over insider en outsider kunst of over ArtBrut. Die opsplitsing en die manier van in hokjes denken, is passé en absoluut niet nodig!
Muziek creëren met als thema's stigma en psychische kwetsbaarheid en alzo de dialoog hierover aan te zwengelen is de belangrijkste reden van dit project, lees ik. Welke impact hopen jullie dat het project zal hebben?
Korneel: In deze bijzondere tijden is het voor de culturele sector sowieso moeilijk om zich te tonen aan het publiek. Het is ook moeilijk om repetities in te plannen of op te nemen in de studio. Ook duidt de huidige periode aan hoe kwetsbaar mensen zijn. En hoe hard ze nood hebben aan steun. Er is niet iets als mensen zonder kwetsbaarheden, dus dit project kan zeker een soort impact hebben op deze mensen.
Kunnen we dan stellen, dat dit project op de juiste plaats en het juiste moment komt eigenlijk? Of is dat te ver gezocht.
Mike: Op de juiste plaats en het juiste moment: dat wil ik toch wat nuanceren. We zijn met KAOS actief sinds 2011. Het is niet iets nieuws voor ons. Laat dit toch duidelijk zijn. Als we bijvoorbeeld in contact komen met mensen met een psychotische kwetsbaarheid stellen we toch vast dat er veel mensen zijn die daar al veel langer mee kampen. Dat is niet veranderd door corona, of zo. Er is in deze tijden wellicht wel een grotere gevoeligheid, dat weet ik niet precies. Uiteraard heeft deze periode wel een invloed op sectoren als cultuur en horeca of zo. Maar wat ons project betreft hebben we dit al voor de ganse corona periode uitgetekend. Het Introspection Music Experience project is geen nieuw gegeven dat een specifieke link heeft met corona. Het is wel zo dat alles anders is verlopen dan gepland. Zowel de residenties zelf, de mogelijkheden qua ontmoetingen en het opnameproces voor de muzikanten. Het echte live gegeven hebben we moeten annuleren. De geplande live concerten en de KAOS talk zijn uiteindelijk een digitaal verhaal geworden via online streams.
Hoe belangrijk is muziek op zich voor jullie in deze tijden?
Korneel: Ik voel mijzelf verstrengeld met muziek. Naar muziek luisteren of zelf muziek schrijven, is even belangrijk voor me. Ik zou niet weten hoe ik me zou voelen als ik niet bezig kan zijn met gitaar spelen, zingen en schrijven. Het is een uitlaatklep en het geeft zin aan mijn leven. Nu we amper kunnen repeteren en er geen optredens mogelijk zijn, hunker ik naar die warme momenten waarbij we samen met andere muzikanten en het publiek kunnen opgaan in magische muziek.
Mike: Ik denk dat we daar geen onderscheid mogen maken tussen mensen met of zonder een psychische kwetsbaarheid. In deze vreemde tijden kan muziek wel mensen helpen die eenzaam zijn, om zo gezelschap te vinden daarin. Maar eigenlijk is muziek gewoon altijd belangrijk. Met of zonder een corona crisis.
Deze corona heeft jullie wel verplicht anders te werk te gaan. Vertel er eens wat meer over?
Korneel: Het was enig gepruts met mondmaskers in de studio en het organische aspect van muziek creëren was soms wat zoek. We konden niet allemaal tegelijkertijd in de studio aanwezig zijn. Zo te werk gaan, was niet evident. Maar uit respect voor elkaar en de regels hadden we geen andere keuze dan deze restricties te respecteren.
Wat is volgens jullie de maatschappelijke impact op de cultuur in deze coronatijden?
Korneel: Ik denk dat veel muzikanten en mensen die in de cultuursector werken zich afgesneden voelen van hun eigen muzikale universum. Er is een groot gemis. Veel gevloek ook. De verschraling van de maatschappij door enkel economische belangen te laten primeren is wederom een feit. De veelzijdigheid die elke individu in zicht heeft, krijgt een plaats door een song, een creatie, een theaterstuk, een gedicht of wat dan ook. Creatieve mensen moeten echter ook hun kinderen eten geven en de huur betalen. Velen zitten in de penarie of hebben een andere job moet zoeken. De verrijking van het leven gaat hier onder lijden. De gages en budgetten waren al niet vet, en zo te horen worden die nog kleiner… . Hopelijk wordt de cultuursector gereanimeerd en opgewaardeerd.
De cijfers van de geestelijke gezondheid zijn naar mijn mening een taboe geworden, je leest er weinig over, tenzij in de kantlijn of zo.. maar ze stijgen wel enorm. Klopt dat?
Mike: Over de cijfers zelf kan ik geen uitspraken doen, omdat ik dat niet weet. We vangen wel signalen op uiteraard. Die stelling lijkt wel te kloppen als ik spreek vanuit de plek waar we gevestigd zijn. Langs de ene kant zijn er mensen die net nu meer ontspannen in het leven staan, door deze crisis. Omdat ze zich nu even kunnen terugtrekken. Door meer geïsoleerd te zitten, valt er soms een druk weg. Anderzijds zijn er anderen -die komen nu meer en meer om de hoek kijken- die altijd wel nood hebben aan net dat sociaal contact en het nu door die maatregelen veel moeilijker hebben. Maar los daarvan zijn er altijd wachtlijsten, dat was ook al zo voor corona. Het gaat eigenlijk meer om de juiste zorg. Mensen die het voordien al psychisch moeilijk hadden, zitten door deze periode nog dieper in de put. Het is nog duidelijker geworden dat ze het moeilijk hebben. Het is te hopen dat dit na deze vreemde corona tijden toch ook opgepikt wordt, dat het probleem er al was. En dus niet voorbij is na de corona crisis. Maar dat is dus niet de insteek waaruit we werken. Met KAOS en het IME project werken we op vooroordelen en het stigma waar mensen met een psychische kwetsbaarheid mee geconfronteerd worden. We doen dit vanuit kunst. Door mensen met en zonder psychische problemen samen te brengen.
Ik had ook een vraag specifiek voor Korneel over de songkeuze. Spreek je – wat de teksten betreft – vanuit een persoonlijke ervaring? En is dat bij de andere ook zo?
Korneel: Ik heb geprobeerd het stigma te ontkrachten. Mijn ene song “Holding The Line” gaat over het idee dat we als mens sterk moeten zijn en overeind dienen te blijven ondanks het feit dat het soms allemaal te veel wordt. Met dat nummer nodig ik alle mensen uit om ook hun minder leuke emoties te tonen en te vertellen. Ik ben zelf hoog sensitief en ervaar nog altijd drempels als ik mij iets minder voel om daarover te praten. Laten we beginnen met eerlijk te antwoorden als mensen vragen hoe het gaat. Zeg dan hoe je je echt voelt. We kunnen ons niet altijd even sterk voelen. Dat is een misvatting waar de ene persoon al meer onder lijdt dan de andere.
Het andere nummer “Hello Jesus” gaat over iemand met een psychose die denkt dat hij Jezus is. In een song vergroot ik natuurlijk alles wat uit, zoals de meeste songwriters neem ik aan, Het refrein - “Oh, take your helmet off, put your baseballbatt aside and let the fear just go away - probeert een karikatuur te maken van een man die denkt dat we schrik moeten hebben en ons maar beter wapenen tegen mensen met een psychose. Dat is een misvatting die ongelukkig uitgedragen door vele mensen en media.
De reden van dit interview is de organisatie van het streaming optreden op 25/02. Waar mogen we ons aan verwachten?
Mike: Om die vraag te beantwoorden raad ik aan om gewoon te kijken (haha). Het is ook gratis. Wat we geprobeerd hebben, nu we niet live kunnen spelen, is om een interessante locatie te hebben. In dit geval is dat Museum Dr. Guislain in Gent. Een prachtige locatie. De optredens zijn vanuit de expo zalen, tussen de werken die daar staan. Chloë treedt op met haar pianist, Korneel zou normaal met zijn band optreden maar dat ging nu niet. En KRANKLAND (thomas) maakt gebruik van cassettes en samples waarbij elke cassette een persoon voorstelt waarmee hij opnames maakte die hij in zijn songs verwerkt heeft. Er worden tussendoor ook interviews gedaan..
Videoclip KRANKLAND: 'Esperance #1' https://youtu.be/yGXsUY1INBw
Videoclip Chloë Nols: 'Sky High' https://youtu.be/tB1m9yq32Kw
Videoclip Korneel Muylle 'Hello Jesus' https://youtu.be/XY1q1HAr3Sg
Lyric videos:
https://youtu.be/hcwFhh_ZVO8 / KRANKLAND - 'Sulekho #2'
https://youtu.be/Ua4Zl7DSYI8 / Chloë Nols - 'Cassandra'
https://youtu.be/r2ceYHLNgfo / Korneel Muylle - 'Holding The Line'
Wat ‘streaming’ betreft, ik doe de laatste tijd er veel: er staat steeds ‘live streaming’, al krijg ik dus de indruk, aangezien je ook zegt ‘Montage’, dat van ‘live’ niet veel sprake is.
Mike: Daarom noemen we het ook een streaming en geen live streaming. Wat wel live was, waren de drie KAOS Talks vanuit Museum Dr. Guislain. We zijn ook een kleine organisatie, en het is moeilijk om die dingen echt live te doen. De podiumwissels na de optredens van de verschillende artiesten zijn praktisch gezien al moeilijk bijvoorbeeld.
Wat hopen jullie hiermee te bereiken? Of beter nog: wie?
Korneel: Iedereen en in het bijzonder mensen die de stigma’s als voor waar aannemen. Ik denk dat het een deel is van onze cultuur en manier van denken. Net zoals velen bang zijn van spinnen of het donker. Als we de zaken bespreekbaar maken, hoop ik dat mensen reflecteren over hun eigen denken.
Heeft dat eigenlijk nog zin? Wordt dat echt bekeken? Is het niet beter gewoon te wachten tot echt optreden weer kan? Je mening over Streaming graag
Mike: het is voorlopig dit of stilstaan, vrees ik. Zelf heb ik wel enkele malen een (betaald) online concert gevolgd. Dat is op een bepaalde manier vreemd maar het is toch ook fijn om te merken dat er op dat moment nog andere mensen genieten van een stream en er toch een soort spanning in de lucht hangt als alles gaat beginnen. Maar het is natuurlijk in de verste verte niet te vergelijken met het echte werk.
Laten we het hebben over de toekomst. Zijn er nog andere plannen?
Mike: Het was de bedoeling om na deze Belgische editie met alle muzikanten van het project via een Europese tour met in Valladolid, Athene en Brussel te passeren. Maar dat gaat dus niet. We hebben bekeken of we het konden uitstellen maar dat lijkt ook niet realistisch. Concreet kunnen we er nog niet veel over zeggen maar we zijn aan het bekijken of we ook iets online kunnen doen. Normaal gezien komt dat nog voor de zomer. Er is ook een documentaire gemaakt rond het proces. Hoe alles is gelopen. In het geval van het Belgische luik van het IME project zijn dat interviews en de voorbereidingen van het optreden zelf. Tenslotte komt er ook een e-book met het oog op het reproduceren van het project door andere organisaties. Met mogelijk een ander ‘doelpubliek’.
Wat zijn de verdere ambities van KAOS, Mike? En als muzikant, Korneel? Is er iets als een ‘’einddoel’ , of zijn jullie daar niet mee bezig?
Mike: Met KAOS blijven we verder werken aan residenties en andere kunstprojecten in verschillende disciplines maar steeds met de link naar het stigma ten opzichte van mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ontmoeting blijven opzetten om van daaruit iets aan de beeldvorming te doen. We gaan zeker ook exploreren hoe we de online component in onze werking kunnen integreren omdat we merken dat we op deze manier toch ook andere mensen kunnen bereiken die anders moeilijker tot bij onze projecten geraken.
Korneel: Ik vond het zeer leuk om muziek te mogen maken voor zo’n mooi project. Het was wel een uitdaging omdat ik het stigma wil ontkrachten en niet bekrachtigen. Door aan het project deel te nemen, besef ik hoe ongenuanceerd onze blik op de wereld soms is. Ik ben er nog altijd niet echt uit hoe we het stigma uit de wereld kunnen bannen en of ik zelf wel vrij ben van stigmatiseren. Deze reflectie en ervaring neem ik dan ook mee als muzikant naar andere thema’s en zaken waarover ik songs zal schrijven. Dat wil ik ook uitdragen op het podium. Met Slow Lee wil ik nog meer songs maken, maar nummers schrijven kan ik niet vastpinnen op één missie of visie. Zoals veel muzikanten het reeds stelden: “muziek is als kakken en daar heb je niet in te kiezen.” Mooie songs maken en magische momenten proberen te vatten op een podium, in een repetitieruimte of in een opnamestudio. Daar draait het om. De energie ervaren van een nieuwe song of een magisch optreden: daar kan niet veel tegen op.
Bedankt voor het fijne gesprek.. hopelijk kunnen we dit binnenkort toch eens face to face voeren tussen pot en pint.
Belgian National Orchestra - Sound of Ghent - zorgt voor een deugddoende roes waaruit ontsnappen onmogelijk is
De voorstelling van de 8ste symfonie van Beethoven werd opgenomen op 26 september in het Industriemuseum in Gent. De uitzending kon nu online bekeken worden. Wij waren er ook bij.
Als introductie van deze symfonie citeren we : "Met zijn achtste symfonie lijkt Beethoven na het geweld van de nummers drie tot en met zeven even terug te keren naar de verlichte 18e eeuw, alsof hij vóór zijn baanbrekende laatste bijdrage aan het genre, nog even wilde stilstaan bij het muzikale landschap waarin hij opgroeide. Het extreem charmante werk wordt in deze reeks gespeeld door musici van het Belgian National Orchestra in een anonieme bewerking voor strijkkwintet.”
‘Bedoeling is even stil te staan en achterop te kijken’, da 's wat Beethoven met deze 8ste symfonie wilde bereiken. Het thema keert ook terug in wat de vijf muzikanten naar voren brengen. Uiteraard komen er veel emoties bij te pas, o.m. door de intensiteit van de viool, dat verbluffend mooi is .
De Belgian National Orchestra brengt dus eenvoud van de compositie in de schijnwerpers. Het vijftal realiseert het op gezapige , serene wijze; je komt er volledig stil van. Je zakt weg in een deugddoende roes, een welgekomen rustpunt tav de vroegere symfonieënn , die meer adrenaline in zich hebben .
De set eindigt uiterst spannend ; het tempo wordt even naar een hoogtepunt gedreven, om dan die zalige rust te doen weerkeren. De Belgian National Orchestra slaagt erin, door de tempo opbouw, naar een climax te gaan en te flirten met de geluidsnormen; de lijn van een oorverdovende viool en cello klank wordt overschreden, om dan terug te keren naar gezapig- en zachtmoedigheid. Het maakt de compositie zo bijzonder. Een bewijs te meer van de onaardse virtuositeit van Beethoven zelf én van een orkest die grenzen aftast en ze toetst in een hedendaags kader.
De Belgian National Orchestra benadert deze symfonie uiterst origineel en brengt het in een eigentijds kader . Klasse. We genieten van begin tot eind en laten ons meevoeren in een deugddoende roes , waaruit ontsnappen onmogelijk, is . Sjiek!
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent ism Sound of Ghent
Even voorstellen - Billie Marten - opkomende singer-songwritertalent uit de UK
5 jaar na haar nominatie als BBC Sound 2016, waar ze in één adem werd vernoemd naast o.a. Dua Lipa, Jack Garratt en Mura Masa, is Billie Marten klaar om indieharten wereldwijd te veroveren.
The Line Of Best Fit - “A gentle and reserved masterpiece”
DIY - “A striking sensory experience. All signs point towards a colourful future for this talented teen”
Independent - “Unbelievably beautiful”
Wie is Billie Marten?
De Britse singer-songwriter Billie Marten - geboren Isabella Sophie Tweddle - groeide op in Ripon, North Yorkshire en werd als kind grootgebracht met muziek van o.a. Nick Drake, Joni Mitchell en Kate Bush. Al snel leerde ze gitaar spelen en schreef ze haar eigen nummers.
Op amper 17 jaar haalde ze haar eerste platencontract binnen en niet veel later werd ze naast o.a. Dua Lipa, Jack Garratt en Mura Masa genomineerd als BBC Sound van 2016, waarbij ze lof kreeg van onder meer radiopresentatoren Annie Mac en Huw Stephens.
Haar debuut Writing of Blues and Yellows volgde nog datzelfde jaar en in 2019 releasete ze haar vervolgplaat Feeding Seahorses By Hand.
Flora Fauna
Met haar nieuwe album, dat ze eerder deze maand aankondigde, slaat Billie Marten een nieuwe weg in. Op Flora Fauna ruilt ze de minimalistische folk waarmee ze bekend werd in voor een meer volwassen en vollere sound met een sterke gevoel voor bas en ritme. Marten liet zich hierdoor graag inspireren door krautrockers zoals Can, Broadcast, Arthur Russell en Fiona Apple.
Garden of Eden, de eerste single uit de plaat, smaakt alvast naar meer!
Billie Marten - Garden Of Eden (Official Video) - YouTube
"The name Flora Fauna is like a green bath for my eyes," she says. "If the album was a painting, it would look like flora and fauna to me, it encompasses every organism, every corner of Earth, a feeling of total abundance."
Flora Fauna verschijnt op 21 mei 2021
1. Garden Of Eden
2. Creature Of Mine
3. Human Replacement
4. Liquid Love
5. Heaven
6. Ruin
7. Pigeon
8. Kill The Clown
9. Walnut
10. Aquarium
Samsara Blues Experiment is een Duitse band die zich al sinds hun eerste album ‘Long Distance Trip’ (2010) geen zak aantrekt van de gangbare trends in de rockmuziek. Het maakt hen niet uit dat een ander hun sound oubollig, ouderwets of eindeloos langdradig vindt. Ze doen wat ze willen en smeden hun muziek alsof de seventies, de psychedelica en de papavervelden nooit zijn weggeweest.
Samsara Blues Experiment zweert bij songs die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen, die de verre ruimte intrekken zonder te weten waar ze uiteindelijk zullen uitkomen, songs die zich als slangen voortbewegen doorheen een stelsel van ruimtekokers waar maar geen einde aan komt. Keyboards trekken het mushroom-bos in, gitaren treden gewillig buiten hun oevers. En daar hebben wij nu eens helemaal niets op tegen. Wij zetten met name geregeld ook iets op van Earthless en daar duren de gitaarsolo’s zowat een etmaal. Niet te geloven hoe heerlijk dat zoiets klinkt.
Deze keer lijkt Samsara Blues Eperiment zich wel te hebben verdiept in ‘Meddle’ van Pink Floyd. Opener “Second Birth”, al meteen een joekel van 11 minuten, laat zich immers na 5 minuten vermengen met een goedje dat verdacht veel naar Floyd’s “Echoes” ruikt. Maar geen probleem, het werkt, en hoe. Pink Floyd met Kyuss in een stoombad, moet kunnen.
Ze zijn nog niet helemaal het bad uit en kruipen al met Santana de sauna in, de intro van “Southern Sunset” swaffelt zo wel heel nadrukkelijk tegen “Soul Sacrifice” aan.
Verder is Smasara Blues Experiment vooral zijn eigenste zelf, een trippende stonerband waarbij het op geen kwartiertje steekt. De groep moet het niet zozeer hebben van de loodzware riffs zoals de doombands die ze wel eens tegenkomen op festivals als Roadburn of Desertfest, de Duitsers laten de gitaren en keyboards liever rondzweven op een vliegend Indisch tapijt dat hen naar hogere oorden brengt. Denk aan verwante bands als Weedpecker, Yuri Gagarin, My Sleeping Karma of Monkey3.
De titelsong “End Of Forever” zou niet misstaan op een plaat van All Them Witches en “Orchid Annie” ontpopt zich als een harmonieus bloementapijt met heerlijke gitaren en dito keyboards, maar nergens wordt het klef. Met “Jumbo Mumbo Jumbo” heeft dit album ook een stevige instrumentale afsluiter in huis, kwestie van er nog een monumentale stonerlap op te geven.
Lekker album alweer van deze hallucinerende Duitsers. Komt sterk in de buurt van het ongenaakbare “Long Distance Trip”.
In de buurt, begrijpt u, waarmee we willen zeggen dat die debuutplaat toch nog altijd iets straffer is.
Nederlander Etan Huijs bracht sinds begin 2013 al een reeks albums en EP’s uit die hier grotendeels onder de radar passeerden. Nochtans heeft Etan heel wat te bieden, met zijn mix van americana, folkpop en countryblues. Melodie, harmonieën en melancholie vullen elkaar perfect aan en het songsmeden doet hij nog artisanaal, in de traditie van de groten: Cash, Cohen, Dylan, Nick Drake, … De productie is – zoals bij zowat alles wat Etan Huijs reeds uitbracht – in handen van de gerenommeerde Nederlandse producer BJ Baartmans. Die zat bv. zopas ook nog mee in de studio met Jack Poels, van Rowwen Heze, voor zijn solo-debuutalbum, maar evengoed was hij producer voor Iain Matthews of Matthews’ Southern Comfort. De begeleidingsband is ongeveer dezelfde als die van Huijs’ EP’s die vorig jaar in aanloop naar dit album uitgebracht werden.
Murderballad “Josephine”, één van de prijsbeesten op het nieuwe album ‘The Monochrome Veil’ is op dezelfde leest geschoeid als “Where The Wild Roses Grow” van Nick Cave en Kylie Minogue, met hetzelfde gevoel voor drama en pathos. Jori Van Gemert krijgt hier de rol van La Minogue en overtuigt meteen als ‘belle’ tegen het ‘beest’. Een ander bijzonder sterk nummer is de countryblues van “Ghosttown”. Die track is gesneden koek voor fans van bv. Handkerchief of Mary’s Little Lamb.
Andere knappe songs zijn het soepele en swampy “Cautionary Tales”, dat vaag wat aan CCR doet denken, en het verscheurende “Wild Are The Waves”. Je hoort Etan’s hart bloeden. “Last Train Home” rust voor mij wat te hard op clichés in de lyrics, maar in dit genre van muziek moet dat eigenlijk wel kunnen. Heel erg non-cliché is dan bv. “The Arc”, met een tekst die vragen stelt over het persoonlijk beleven van migratie, gedrapeerd over een vrolijke melodie. De afsluiter is “The Passenger”. Opnieuw een thema dat zeker niet nieuw is, maar Etan weet het – in twee bedrijven nog wel – mooi naar zijn hand te zetten.
Zo sterk als zijn grote voorbeelden Dylan en Cash is Etan Huijs niet, maar hij komt bij momenten wel dicht in de buurt op dit fijne album. ‘The Monochrome Veil’ is zo’n album waar je je tijd voor neemt. Je kiest een rustig moment en je laat je meedrijven op zijn reeks ‘handcrafted’ verhalen. Ideaal om de dag vredig mee af te sluiten.
https://www.youtube.com/watch?v=GOn73QkWx8Q
De Berlijnse krautrockband Camera bestaat al tien jaar en heeft met ‘Prosthuman’ een fijn, nieuw album uit bij Bureau B, hun vertrouwde label. Bij Krautrock draait alles om de ritmes en dat is inderdaad de grootste sterkte van deze Berlijnse instrumentale band. Soms gaat het wat naar de spacy en progressive Pink Floyd-atmosferen (zoals op “A2”), maar de grootste gemene deler van de tien tracks op ‘Prosthuman’ zijn toch de referenties naar Can, Neu en La Duesseldorf.
Vanaf openingstrack “Kartoffelstampf” goochelen ze met ritmes en patronen dat het een lieve lust is. Op “Alar Alar” wordt dan weer feestelijk geëxperimenteerd alsof de jaren ’70 en vooral ’80 van vorige eeuw nog steeds niet voorbij zijn. Het klinkt een beetje als een Egyptian of Ethiopian reggae/ska op acid. Doe Maar in groene nevelen en zonder teksten. Bij de intro van “Prosthuman/Apptime” gaan mijn gedachten onbewust naar “Aurora” van Nova, maar daarna belanden we eerder bij Ozric Tentacles. Ook “El Ley” heeft referenties naar die experimentele synths van begin jaren ’80.
“Schmwarf” is misschien nog het meest intrigerend. Er zitten flarden vocalen in, waarvan moeilijk uit te maken is of het soundbites zijn of er iemand van de band achter een microfoon staat. Maar het werkt. Het nummer heeft iets van een vertimmerde EBM- of coldwave-track. Ook “Freundschaft” (wat klinkt dat in het Duits toch veel strenger dan in eerder welke andere taal) en “Harmonite” zijn hoogtepunten van progressieve en overstuurde krautrock.
‘Prosthuman’ is een topalbum maar het duurt wel even voor je als luisteraar de puzzle gelegd hebt.
https://camerawithin.bandcamp.com/album/prosthuman
Ik had het eerst niet zo voor deze nieuwe single van The Calicos. Nog maar eens in melancholie gedrenkte bijna-akoestische treurende ballade die refereert naar weidse landschappen en gebroken harten. Zo krijg je er op elk radiostation dertien in een uur te horen. Gelukkig draaien ze bij The Calicos na een lange intro alsnog de versterkers open en komen er een paar vette gitaarlicks langs. Er zit voorbij halfweg zelfs zuinig wat grinta op de vocalen. Die zaken compenseren de toch wel een beetje passe partout-lyrics en de sound die hard leunt op die van The War On Drugs en The Radar Station. Maar het werkt. Gesneden koek voor StuBru, Willy en zelfs Radio 1.
https://www.youtube.com/watch?v=VmTyZC9sEVg
‘People only want you to be what they expect you to be’. Het is de kernzin van de boodschap in de nieuwe single van de Brusselse Amerikaan Matt Watts. Hij doet er nog een lichtvoetige knipoog bij naar Karen Carpenter, een succesvolle zangeres die moeite had met het voldoen aan de verwachtingen van pers en publiek en stierf aan complicaties na anorexia.
Die lichtvoetigheid hoorden we ook al op Watts’ vorige album ‘Queens’. Het is een beetje zoeken waar Watts naartoe wil. Heeft hij het over het universele thema van mensen die hun hoop en verwachtingen projecteren op een ander, of zit hij in hetzelfde schuitje als Karen Carpenter. Er zitten zoveel laagjes van betekenis in de lyrics dat je wel even zoet bent met herbeluisteren.
Zuiver muzikaal is deze uplifting single om duimen en vingers bij af te likken. Van de guitige vintage drumcomputerbeat en dito synths tot de bijdragen van Thomas De Prins (Score Man) en Nel Ponsaers (The Golden Glows), als zit snor dankzij een strakke productie en mix. Van de vaak als ‘supergroep’ bestempelde Matt Watts Group van ‘Queens’ bleef voor deze single enkel producer (en vriend) Stef Kamil Carlens aan boord. Misschien is dat een teken dat Watts het toch meer over zichzelf dan Karen Carpenter heeft.
https://mattwattsgroup.bandcamp.com/track/singing-partner
De debuutsingle van de nieuwe Rotterdamse band Dyatlov komt als 7” vinyl uit bij Spazz Records. De bandleden komen onder andere uit de bands als Iguana Death Cult, Beach Coma en Jibber Jabber & The Jams. Ze omschrijven hun sound als een mix van wanhoop, armoede, pijn en hopeloosheid doordrenkt in zonde en misbruik van substanties, die het best te beluisteren is in een primitieve houten hut op de Toendra in de vrieskou. Als je het aan ons vraagt klinken “Wound Man” en B-kantje “Barren Lands” als een kruising tussen psychedelische space-noise en early punk. Ze spelen met een echo op de vocals en ergens in de fuzzy noise ontwaren wij zelfs een paar surf/rockabilly-riffs.
Het is lang geleden dat er nog eens een noiseband op de voorgrond trad die niet openlijk refereert naar Sonic Youth. Of dat voldoende is om Dyatlov veelbelovend te noemen, dat maakt iedereen voor zichzelf maar uit.
https://spazzrecords.bandcamp.com/album/wound-man-barren-lands
Bijna was deze release van eind vorig jaar aan onze aandacht ontsnapt. Na Suzanne Vega brengen ook The Fuzztones een ode aan hun New York. Anders dan Suzanne Vega duiken de grondleggers van de garagerock daarvoor in andermans werk. Op ‘NYC’ coveren ze vrolijk de Ramones, The Cramps, Dead Boys, The Heartbreakers, The Fugs, Mink DeVille, Patti Smith, Bob Dylan, Blue Öyster Cult en the New York Dolls. Zelfs Frank Sinatra's “New York, New York” moet eraan. De politiesirenes in de intro voorspellen weinig goeds, maar al bij al krijgt deze klassieker nog een brave en nette make-over.
Die cover van Frank Sinatra is meteen de enige echt alombekende cover. Van de andere doet de band- of artiestennaam uiteraard wel een belletje rinkelen, maar de song niet altijd. Van Bob Dylan of The Ramones hadden ze bij The Fuzztones makkelijk een veel bekendere track kunnen coveren. Het siert hen dat ze dat niet gedaan hebben.
Bij een geografische afbakening voor het kiezen van covers heb je een zekere vrijheid in tijd en onderwerpen, maar met New York als referentie kan je maar moeilijk volledig zijn. Lou Reed is toch een NY-icoon waar je moeilijk omheen kan. Ook Blondie en Sonic Youth mis ik nog, maar volledig ben je natuurlijk nooit.
Er staan enkele mooie ontdekkingen op ‘NYC’. “Psylocibe” van Wendy Wild’s Mad Violets is hier waarschijnlijk onbekend, maar een knap nummer. Het is de track waarmee de Mad Violets in 1984 op de verzamelaar ‘Battle Of The Garages’ stond, maar dan met de letters ‘i’ en ‘y’ verwisseld. The Fuzztones stonden op dezelfde verzamelaar met ‘Green Slime’. Naar de normen van The Ramones wordt “53d & 3d” door The Fuzztones in slow motion gespeeld, maar zo krijgen we ook eens de tijd om die geinige lyrics te kunnen volgen. Ook “Dancing Barefoot” van Patti Smith krijgt een remake die nog een trap luier en slomer is dan het origineel en die op deze manier doet denken aan The Doors met een stonede Jim Morrison achter de microfoon.
Het enige wat we hier echt ontbreken is een eigen ode van The Fuzztones aan New York. We moeten het stellen met covers in een Fuzztones-jasje. Wie de band al live zag of wie al een album van hen in huis heeft, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Uptempo garage met flink wat fuzz op de gitaren.
De versie in paars vinyl kan je o.m. bij het Belgische Drunkabilly Records bestellen.
https://fuzztones.bandcamp.com/album/nyc
Nederlands 
Français 
