Het symfonische black metal duo Golgata zag het donkere levenslicht in 2014 en bracht ondertussen een verschroeiend debuut full album uit 'Skam' ; een sinistere sfeer vormt de rode draad, het is het soort Black Metal waar ik me comfortabel bij voel. Nu kwam de opvolger uit 'Tempel' via Satanath Records. Een occulte en symfonische totaalbeleving die ons brengt naar de donkerste krochten van de hel.
We voelen het al heet worden onder onze voeten bij opener “Tempel”. Vanuit de donkerste hoek komt een sluipend gif dichterbij, je voelt klauwen je de adem ontnemen tot er geen beetje lucht meer over is. Nee, origineel is dat niet, maar door die sinistere houding laten we ons gewillig meevoeren over die donkere walmen die de band op intense wijze ons aanbiedt. Bovendien heeft dit duo ook oog voor het typische folkloristische en occulte binnen de Black Metal. De mix tussen mid-tempo songs en de melodieuze aankleding , zorgen telkens voor een zeer hypnotiserende inwerking op je gemoed. Dat de band ook zijn teksten in het Zweeds brengt, is een meerwaarde.
Occulte taferelen uitbeelden in de eigen taal, zorgt ook voor een prikkeling die ons terugbrengt naar Folkloristische taferelen , eigen aan die Scandinavische landen. Vanuit de Noorse bossen komen duistere demonen tevoorschijn, die het niet zo goed menen met de mensheid.
Fantasie prikkelende black metal, in een symfonisch melodieus bedje is evenzeer van belang op de daarop volgende songs. Wie houdt van het genre zal zeker vallen voor deze knappe schijf.
'Tempel' is een sterke aanrader voor de doorsnee fans van het genre, die houdt van dat occulte en sinistere. De band heeft een plaat uit waarbij je die Folklore zo eigen aan de Noorse mythologie voortdurend naar boven hoort komt.
Golgata moet niet onderdoen voor de grote bands binnen het genre. 'Tempel' is een plaat die aan ons donker hart kleeft, en waarbij gloeiende hete vuurtongen van de Hel je voetzolen voelt likken.
Tracklist: Tempel 04:48 Månspegel 04:33 Råttfångarens dans 04:06 Låt klockorna klämt 04:14 Du stod vid min grav 05:08 Rädsla är allt jag har 04:16 Bojor 04:41 Med din kyss kom mörkret 05:19
symfonische black metal
Tempel
Golgata
De Italiaanse Melodieuze doom/death metal band Invernoir bracht zijn debuut uit, 'The Void And The Unbearable Loss'. De Italianen nemen het genre op hoogstaande wijze van melodieuze doom ter harte voor wie houdt van een intense duisternis.
'The Void and the Unbearable Loss' is een opening song die langzaam klieft door je donker hart, op bedwelmende en lichtjes oorverdovende wijze. De grote sterkte zijn de gitaarriedels en de drumpartijen; de vocals klinken clean of het zijn rauwe grunts die nog dieper in ons hart snijden. Net door die trage , intense opbouw neigt het geheel eerder naar doom dan naar death metal; het huiveringwekkende, traag opgebouwde “Cast Away” is een mooi voorbeeld. Laat je hypnotiseren en meedrijven naar die donkere gedachten in je onderbewustzijn. Invernoir klinkt verder in die lijn overtuigend op “The Burden”, “A Night'” en het wondermooie “The Loneliest”.
De band zorgt voor een zwevende melodie van intense duisternis , gedragen door emotionele vocals. Je voelt je wegglijden naar donkere oorden . Op dit debuut drukt de Italiaanse band op meesterlijke wijze zijn stempel in het genre.
Tracklist: The Void and The Unbearable Loss 07:03 The Path 07:02 House of Debris 05:57 Suspended Alive 05:37 Cast Away 07:09 The Burden 05:28 At Night 06:08 The Loneliest 07:00
Melodic Death doom Metal
The Void And The Unbearable Loss
Invernoir
Na de trilogie ‘#1’,’#2’, ‘#3’ brengt Illuminine - aka Kevin Imbrechts - een nieuwe plaat uit die nu niet ‘#4’ wordt genoemd. Noem het eerder een persoonlijk zijsprong.
Naar aanleiding van zijn nieuwste release 'Baptism of Solitude' citeren we even: 'Baptism of Solitude' is een ode aan de eenzaamheid, een desolaat concept- en nachtalbum. Voor de titel liet Kevin Imbrechts zich inspireren door een gelijknamig nummer uit het album 'Electric Tears' (2002) van cult-gitarist Buckethead. Deze gitarist is één van de grootste voorbeelden en inspiratiebronnen van Illuminine en het album behoort tot Imbrechts' meest favoriete albums. ''
Met deze plaat sluit hij een, voor hemzelf en iedereen raar jaar af ; het is een bijzonder knappe plaat die eenvoud uitstraalt en gevoelige snaren raakt.
De hoes verraadt het eigenlijk al, Illuminine keert terug in de tijd, toen hij in zijn jonge jaren met de koptelefoon naar muziek luisterde in de slaapkamer. De songs op 'Baptism of Solitude' zijn typische slaapkamer- of huiskamer muziekjes. Elke song sluit perfect aan op de andere, wat een mooi geheel biedt.
Kevin zegt het zelf "een verhaal van dertien kleine hoofdstukjes die elk hun eigen wereld scheppen" … Bewust vernoemen we geen songs apart. Hij gaat op eenvoudige wijze tewerk om tot innerlijke rust te komen.
De plaat werd in amper drie dagen geschreven, opgenomen en gemixt, ergens eind 2018; vorige platen waren vaak een werk van lange adem; Kevin heft bewust emoties willen uitbeelden. Hij slaagt erin met brio, ook al klinkt het deze keer iets minder intens. Maar de soberheid en eenvoud van het totaal pakket staat centraal.
Binnen het wereldje van minimalisme en ambient is Illuminine uitgegroeid tot een grootmeester. Op 'Baptisme Of Solitude' schittert hij in eenvoud uit!
Take 1 - Patterns 03:19 Take 2 - Traces 03:05 Take 3 - Ways 02:42 Take 4 - Echo 03:33 Take 5 - Solips 03:16 Take 6 - Snow 03:08 Take 7 - Aurealis 02:36 Take 8 - (interlude) 00:34 Take 9 - Planes 02:22 Take 10 - Meadow 03:00 Take 11 - Bridges 02:10 Take 12 - Waves 05:35 Take 13 - (coda) 02:06
Als introductie van deze Brusselse band citeren we even ''Las Lloronas is een Brussels trio dat wereldmuziek en slampoëzie samenvoegt. Drie stemmen bevestigen hun intieme teksten, ze baden in harmonie en melancholische melodieën. In hun optreden delen Las Lloronas een moment van krachtige kwetsbaarheid, op de rand van klaagzang, dagdroom en strijdkreet.'' 'Soaked' is een harmonische schijf uit waar melancholie en aanstekelijkheid perfect met elkaar worden verbonden, binnen een poëtisch kader die subtiel aanleunt tegen soul en zelfs Franse chanson.
Het onderdeel 'wereldmuziek' kun je bij Las Lloronas breed zien, waardoor je moeilijk een label kunt kleven op de muziek. “Lagrimas” wordt gedragen door een walm van melancholie en weemoedigheid , gedragen door vocals die breekbaar en krachtig klinken. Toegankelijkheid, een lach en een traan worden dan ook perfect met elkaar verbonden op songs als “Seasick” , “Bukra” -met een fijn Oosters en Zuiders tintje-, “Strange Growth” of het bevreemdend, hypnotiserend mooie “Maria la Portuguesa”. “Bodies” en “Prayer” hebben een melancholische ondertoon. “Entra La Sal” is een sterke slotsong.
Op de songs horen we verrassende wendingen. Het is wereldmuziek dus, wat het trio brengt met 'Soaked' . De band heeft een veelkleurige plaat uit , klinkt verscheiden en heeft duidelijk groeipotentieel. De band voorspellen we dan ook een gouden toekomst toe .
Tracklist: Lágrimas 05:02 Seasick 03:53 Bukra 02:28 Strange Growth 01:55 Mutation 04:37 Maria la Portuguesa 00:54 La bruja Mariposa 04:07 Creature 01:26 Bodies 04:30 Bien Sages 03:56 Me confío 03:53 Me 01:45 Prayer 04:01 Entre la sal 04:18
wereldmuziek/poëzie
Soaked
Las Lloronas
Kjetil Jerve is een Noorse componist die tijdens deze corona een heel persoonlijke plaat uitbracht, opgedragen aan de mensen die dicht bij hem staan. 'The soundtrack of my home' is een lyrische, breekbare plaat, met instrumentale pareltjes die een gemoedsrust doen neerdalen. Al seen soort thuis komen…
Aan de rustige voortkabbelende muziek te horen, gaat het er zeer rustig aan toe bij Kjetil thuis.. Maar de pianist is intussen vader van een drieling, en heeft ook te kampen gehad met de rollercoaster die deze corona crisis voor iedereen is geweest dit jaar. Hij kon niet optreden, maar gaf wel een streaming concert.
Op de plaat is er echter de weemoed , rust en kalmte. Hij biedt liefdevolle odes aan zijn kinderen, zijn echtgenote Karolien , zijn moeder en zelfs zijn kat. Kjetil Jerve bedwelmt ons met piano die je doen wegzweven naar mooie oorden, o.m. songs als “4urid”, “Mette”, “Sussi”, “Karoline” en “Iben”. Elk van die personen heeft een invloed op de sound.
Kjetil wil even het verschroeiende ritme van het leven vergeten , door bij zijn familie te zijn; het thuisgevoel lijkt belangrijk, een intens gevoel van geluk zonder klef te klinken.
Mooi hoe Kjeltil Jerve die muzikale en familiale geborgenheid creërt , door de piano klanken, Je voelt je telkens wegglijden naar zijn leefwereld. Het is om even stil van te worden deze 'The soundtrack of my home'; innerlijk geluk en de weemoed primeert .
Tracklist: Kjetil 03:20 Turid 04:01 Mette 03:46 Sussi 02:12 Jon Eirik 03:01 Karoline 03:49 Iben 04:00 Eivor 03:54 Espen 03:21 Sven 03:39
New age
The soundtrack of my home
Kjetil Jerve
Rumours - Sound of Ghent - De Gentse sfeerprofeten
Het interbellum van de feestdagen: de periode tussen Kerstmis en Nieuwjaar waar sommigen in een zwart gat vallen, anderen bekomen van de foodbaby. De Gentse band Rumours was het hier niet mee eens en verblijdt ons met een livestream in het kader van ‘Sound of Ghent’.
De band staat bekend om hun vele gestapelde elektronische lagen met daarbovenop de zachte, dromerige stem van frontvrouw Hannah Vandenbussche. En dat is wat ze doen tijdens deze livestream, maar ook nog zoveel meer …
Bij het eerste nummer, meteen een onuitgebrachte song, is de kracht van Hannah’s stem meteen duidelijk. Fluweelzacht als een wolk, maar tegelijk ook zeer krachtig. De combinatie van deze twee zangstijlen zorgen voor een enorme diepte in het nummer. De emotionele geladenheid bouwt zich op doorheen de nummers en dit zorgt voor een zeer zachte uitbarsting waar niemand veilig voor is.
Het Gentse viertal weet ons niet alleen muzikaal en emotioneel te bekoren, maar ze hebben het ook gemunt op onze dansbenen. De uiterst melodieuze sound laat het echt toe om je ogen te sluiten en je laten meeslepen op de golven van de Rumours-zee. Dit gevoel wordt nog des te sterker door de prachtige visuals die de band voorziet. Een wolk van witte ballonnen, slim belicht, brengt ons letterlijk tussen de wolken.
Doorheen de hele set blijven ze ijzersterk spelen en kan er geen foutje opgemerkt worden. Het is een heel straffe band die zweert bij het sferische element. Dit vertaalt live dan ook nog eens in een bom energie op het podium.
Met “The diamond” en “Seven” sluiten ze hun set af, van ‘Going out with a banger’ gesproken. Deze 2 krachtige nummers zijn het ideale samenspel tussen licht en donker, hard en zacht, warm en koud. De dromerige sfeer slaat om in een waas van energie en met een korte energiestoot wordt de eindmeet bereikt.
De som van alle elementen is hier echt veel groter dan het geheel. De tegelijk donkere en zachte synths van Jonas, Jan en Stefanie, de soms ijzige vocals van Stefanie en de multivocale Hannah zorgen voor een enorm meeslepende ervaring die doet hunkeren naar een live optreden waarin je kan ondergedompeld worden in het muzikale bad van Rumours.
Setlist: Immunity, TikTak, Patchoulli, Last Night, Ibiza, Distance, The Diamond, Seven
Organisatie: Democrazy, Gent
Future Old People Are Wizards - Sound of Ghent - Kosmisch kerstconcert van jewelste!
YES. Eindelijk. Het is zover. De X-Mas livestream van Future Old People Are Wizards (FOPAW). Hier keek ik verdoeme hard naar uit. Voor wie FOPAW nog niet kent: deze driekoppige psychrock-/sludgeband bestaat uit de gerenomeerde muzikanten Stijn Vanmarsenill (Drums are for Parades, Elefant), Nele De Gussem (Maya’s Moving Castle) en niemand meer dan Sylvester Vanborm (Wallace Vanborn, Endlingr, Lee Anderson, Monskopoli, Alex Verdi en Ian Clement).
Ik ben al stevige fan sedert hun eerste album ‘Faux Paw’, dat ondertussen al zijn zesde verjaardag mag vieren. Doorheen hun repertoire, ‘M’ (2016) en ‘Peaces’ (2018) was ik op z’n minst getuige van zo’n dynamische, straf muzikale en eeuwig groeiende band. Petje af en leve de Gentse muziekscene!
Het concert ging van start met (bijna) alle betrokken muzikanten die gezellig een kerst-dinertje deden in het midden van de stage. Niet enkel de drie originele leden (m.u.v. Nele De Gussem), maar ook de bij gelegenheid uitgenodigde Mattias De Craene (Saxofonist), Cesar De Sutter (Basgitaar, tevens acteur!), Kris Auman (Bas, Contrabas) en Elias Devoldere (Drummer) maakten deel uit van deze magnifieke avond.
Sneeuw viel bijna letterlijk uit de lucht, het podium stond vol met kerstversiering, kerstverlichting en duizend andere dingen in kerst-thema. Hoeveel tijd moet hier trouwens in gekropen zijn?
Nu… Hier gaat het ‘m over: FOPAW startte uiteindelijk met hun beukende song “Undo The Redos”. Ik zat meteen in de sfeer en had het moeilijk om m’n kop stil te houden. Toen speelden ze meteen hun tweede nummer en publieksfavoriet “So it Goes”: BAM. Hun hit van hun laatste langspeler ‘Peaces’ (2018). Nu kwam ik letterlijk zot. Stil zitten was nu geen mogelijkheid meer.
In volle vaart ging de set door. Om één puntje van kritiek te geven: de micro van Sylvester stond niet altijd even goed afgesteld. Maar naar het einde van de set toe werd dit gecorrigeerd.
Grappig om te zien, is dat de muzikanten een beetje statisch op het podium stonden. Al voelde ik hun wil en drive om dit net niet te doen, maar door de overload aan versiering konden ze niet anders. Geniaal gewoon.
Toen kreeg de set een andere ‘draai’. Het nummer “New Man” werd in een jazzy, funky versie gebracht dankzij Elias De Voldere die het ter gelegenheid overname van Sylvester. Meteen begreep ik: die mannen hebben zoveel energie gestoken in dit concert en maken er iets unieks van! Niet alleen Elias zat op de drums, maar ook Mattias De Craene kwam ter gelegenheid blazen. De versie van dit nummer greep me muzikaal gezien gewoon bij de keel en hiermee bewees FOPAW tot hoeveel ze wel niet in staat zijn.
Stiekem wachtte ik toch een beetje op harder werk en toen kreeg volgend nummer “Eastern Sabbath” een traag maar zekere turnover tot zware bassen, ferme basdrum en was de band mij letterlijk aan het teasen. Ik voelde nervositeit in mij op komen. FOPAW zijn er naar mijn mening helden in om te flirten met de luisteraar. En dat is echt niet gegeven aan iedereen. Huge compliment, yes! “Eastern Sabbath” draaide voor mij uit tot het absolute hoogtepunt van de show. Het toont meer dan gewoon tot waarin FOPAW wel niet in staat is. Helden.
Daarna werd het donkere “Cotton Sheep” gebracht. Rust en intensiteit dualeerden in mijn hoofd. En dit was oké. Integendeel: bijzonder zelfs.
Hun voorlaatste nummer was “Tale of A Lost Boy”: dit was gewoon hypnotisch intrigrerend en zo stevig up-tempo. De band in hun driekoppige bezetting op topniveau! Wowchie!
Vooraleer drummer Vanborm het laatste nummer inzette, gaf hij nog een dankwoord aan iedereen en in het bijzonder aan alle muzikanten die deel uitmaakten van de show. Dit dwingt respect af.
En toen… Kaboem: “The Hipster’s Paradigm”: mega-sketchy vocals, naar mijn mening de coolste bas- en gitaarlijn dat FOPAW in hun repertoire schreef en in full-power met alle muzikanten van de show. Letterlijk eindigen met een atoombom-verplettende sound.
Future Old People Are Wizard, ze gaven ons een kosmisch kerstconcert van jewelste! Dankjewel!
Organisatie: Democrazy, Gent
Casco Phil - Sound of Ghent - Een opbouwende sound in uiteenlopende laagjes binnen een veelkleurig kader
In de ban van Beethoven?! Zeerzeker de laatste maand …
Op de tweede kerstdag was het de beurt aan de solisten van Casco Phil om zich te buigen over 'Beethoven Symfonie nr. 3'. Het concert werd opgenomen 27 september ll in de Oude Vismijn in Gent.
Als introductie citeren we even: ''Met de derde symfonie de 'Eroica' verlaten we resoluut de classicistische achttiende-eeuwse wereld van Haydn en Mozart. Alleen al de lengte van de symfonie geeft aan dat we met iets nieuws te maken hebben. Belgjes avontuurlijke kamerorkest Casco Phil speelt een nonet-versie, met vier strijkers en vijf blazers, van de hand van Carl Friedrich Ebers.'' (Bron: https://soundofghent.be/event/gent-festival/beethoven-3-casco-phil )
Het collectief zet je meteen op het verkeerde been … Op speelse wijze geven ze de indruk dat ze elkander proberen te overtroeven. Het biedt een bijzonder interessante totaalbeleving die van begin tot einde aan je ribben kleeft. Het is die wonderbaarlijke samensmelting van strijkers en blazers, die elkaar op een uitgekiende, kleurrijke wijze aanvullen, die intrigeert. Verleden en heden verbinden, is de grote uitdaging van elk modern collectief.
De vorige passages waren al sterk overtuigend. De organisatie van deze evenementenreeks ‘symfonieën van Beethoven’ hebben dus oog voor kwaliteit. De solisten van Casco Phil slagen zondermeer in hun opzet. Van bij het begin van de set werd reeds een tipje van de sluier gelicht. Zo zie je cellistes naast de violist. De wisselwerking tussen hen is van groot belang in het concert. In uiteenlopende laagjes passen de puzzelstukjes door een streepje cello en viool , gesterkt door die mooie blazers. Een kleurrijke totaalbeleving dus die je wegvoert naar het verre verleden, maar je met beide voeten in het heden houdt. Het bewijst dat deze symfonie vernieuwend en grensverleggend is. Het wordt in een klein uur in de verf gezet door dit bijzonder talentvolle collectief aan topmuzikanten die Beethoven’s compositie letterlijk doen herleven in een hedendaags kader.
Er hing magie in de lucht. We lieten ons gewillig meevoeren naar verre oorden, gestuwd door de hemelse combinatie van strijkers en blazers die ons in diverse lagen elke uithoek van de kamer laten zien …
De solisten van Casco Phil waren op deze avond: Maximilian Loshe - Viool; Pieter Jansen - Viool; Sander Geerts - Viool; Aleksandra Lelek - Cello; Femke Van Leuven – Fluit; Geert Baeckelandt - Klarinet; Yuko Fukumae - Klarinet; Rik Vercruysse - Horn; Michel Leveugle – Horn
Eerdere live streams
B'Rock Orchestra 'Beethoven Symfonie 1': http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html en
'Beethoven Symfonie nr. 2', voorgesteld door solisten van Anima Eternal: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
Sinds 1999 heeft het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op de Belgische jazz. Ze heeft bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond nu onder de noemer 'Footprint' op het podium van Muziekcentrum De Bijloke, Gent. Vooraf was er een interview met de artistieke leider van Brussels Jazz Orchestra, Frank Vanganée; hij deed er de toekomstplannen uit de doeken, en stelde ook een project voor met Osama Abdulrasol,
De man mocht trouwens deze avond op gang trekken, met een korte set. We citeren: 'In the spotlight’, Osama Abdulrasol. ‘Vlak vóór de bigband het podium opkomt, geven we een solomuzikant vrij spel’. Een kwartier lang stonden de spots op de Iraakse qanunspeler Osama Abdulrasol. Een veelzijdig man, die al samenwerkingen had met het Antwerp Symphony Orchestra, Balkan-icoon Goran Bregovic, choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui, Brits singer-songwriter Tom Robinson en wijlen Gorki-zanger Luc De Vos. Met zijn qanun of Arabische harp neemt hij je mee op een magische reis.'
Osama Abdulrasol (****) mocht dus de spits afbijten, met een kort maar krachtige set. Helaas liet de audio het in het begin afweten, waardoor die start wat de mist in ging. Maar eens het euvel opgelost , hoor je een muzikant die zijn instrument niet zomaar bespeelt, de klanken die hij uit die ganun tovert , zorgen voor een magische sfeer die je doen wegzweven naar verre oorden . Zijn klankentapijt grijpt je bij het nekvel grijpen en eens onder hypnose, vergeten we de alledaagse zorgen. Osama speelt eigenlijk geen ganun, hij doet dat instrument op intense wijze tot leven komen. Een muzikant te koesteren!
Een aanstekelijke klankentapijt in een breed gevarieerd kader weet het Brussels Jazz Orchestra (*****) moeiteloos aan te bieden
De set start met een song “Neige” geschreven door de pianiste Nathalie Loriers . Dit collectief top muzikanten speelt dus eigen composities en het werk van anderen, van o.a. Bert Joris, die zeer sterk verbonden is met het DNA van de bigband, wat bleek uit het korte interview.
Een song werd zelfs in première voorgesteld, geschreven door trompettist Pierre Drevet.
En daar hield het niet mee op. Elke song kreeg een korte introductie. Frank spreekt zijn publiek dus ook aan en stelt zijn muzikanten één voor één voor. Sjiek om een publiek aan te spreken in een lege zaal én die je niet ziet. De fans konden het in de chat wel appreciëren.
De rode draad in de muziek van het Brussels Jazz Orchestra zijn wellicht de blazers, instrumenten als trombone, trompet en saxofoon. Een intens mooie , kleurrijke ritmesectie dus. Een betoverende piano en contrabas vullen aan , net als de aanstekelijke gitaarriedels en de drumpartijen die durven aan te zwellen en geluidsmuren kunnen doen trillen.
De uiteenlopende laagjes in de sound vervelen geen seconde. Het collectief brengt een gevarieerd aanbod of start met een nieuwe insteek; soms is het de piano die de toon aangeeft, anderzijds is er een drum solo die aan de ribben kleeft. Het benadert de perfectie!
Brussels Jazz Orchestra opent een bonte , kleurrijke wereld door de boeiende improvisaties, met jazz als uitgangspunt . Elk van de muzikanten bespeelt zijn instrument op technisch hoog niveau. Het enorme spelplezier en enthousiasme dat Brussels Jazz Orchestra etaleert op het podium, zonder publiek, is hartverwarmend. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld. Verrassend en Mooi. Wat een aangenaam combo!
CD's kunnen worden aangekocht via volgende link: https://bjo-store.myshopify.com/collections/cd
Check gerust de site voor meer info https://www.brusselsjazzorchestra.com/ of www.debijloke.be
Pics homepag @Brussels Jazz Orchestra FB
Organisatie: Brussel Jazz Orchestra ism De Bijloke, Gent
Armed Cloud - Einddoel? Dat we ook op de nationale radio worden gedraaid of zo. En ook gewoon in het buitenland kunnen spelen zoals Noord- en Zuid-Amerika of Japan
De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud timmert al circa 10 jaar aan de weg. Ondertussen kwamen één EP en twee full albums op de markt. ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Eind november lag de nieuwste schijf op de toonbank: ‘Torque’. De band draait een bladzijde om op deze nieuwe schijf , durft buiten zijn comfortzone te treden en kleurt lekker buiten de lijntjes zonder echt te raken aan de basis waarrond de band is ontstaan .
Onze recensie over ‘Torque’ kun je hier nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80407-torque.html
We hadden ondertussen ook een fijn gesprek met Daan Dekker over deze release, de evolutie van de band in het verleden, het heden en de toekomst. En uiteraard ook over deze corona tijden waarin we leven, en hoe je daar als muzikant en mens mee omgaat.
Voor onze Belgische lezers die jullie beter willen leren kennen ? Kunnen jullie in het kort vertellen over het ontstaan van Armed Cloud?
De band is eigenlijk ontstaan als een soort repetitiebandje van voormalige gitarist Wouter van der Veen en bassist Boris Suvee . Rond 2011 werd dat verder uitgebouwd met Remco van der Veen (de broer van Wouter) op toetsen en drummer Kevin Brandts – die trouwens ook een zeer goede backing vocal had – en uiteindelijk ik als zanger. Vanaf dat moment stelden we vast, er liggen acht nummers klaar, we willen daar daadwerkelijk ook iets mee doen. We zijn met enkele van die songs naar de Pit Studio geweest van Hans Reinders die ook bekend is van zijn tributebands van Alice in Chains en U2, En uiteindelijk hebben we een eerste EP uitgebracht. Binnen de progressieve metal kreeg die opvallend goede recensies tot zelfs in Amerika bij een gerenommeerd magazine die ons drie sterren gaf, dat is voor enkele studentjes van in de twintig die pas komen piepen best goed (haha)! Daarna hebben we op een verzamelelpee gespeeld, onze echte doorbraak. Daarna is onze eerste drummer gestopt. Die kon door zijn job bijna niet optreden en zo. Met Rico Noijen , onze tweede drummer, hebben we dan uiteindelijk onze twee eerste albums uitgebracht.
Om te beginnen met een standaard vraag die ik iedereen stel ? Armed Cloud timmeren ondertussen circa 10 jaar aan de weg. Wat zijn zo een beetje de hoogte- en diepte punten?
Die verzamelelpee waar ik het over had , was eigenlijk een groot hoogtepunt, het was de ultieme doorbaak binnen toch de symfonische metal en progressieve metal scene in Nederland voor ons. En ook daarbuiten. Daarna hebben we enorm veel opgetreden, we hadden soms twee optredens per maand wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. We hebben toen ook Jampop gewonnen waar bands uit Nederland en België komen optreden. Die periode is dus wel heel belangrijk geweest voor de band. Een ander hoogtepunt is toch het eerste album dat algemeen zeer goed is ontvangen, mede ook dankzij de gelikte progressieve metal productie van Christian Moos. Voor het tweede album hadden we een crowdfunding met 120% opbrengst gedaan, ook dat werd goed ontvangen. Dat zijn toch ook enkele mijlpalen.
Over mijlpalen gesproken. Jullie debuut was zeker een mijlpaal als ik de berichten daarover lees. Heeft dat deuren geopend?
In die zin dat we daardoor konden optreden op toch wel wat gerenommeerde progressieve metal festivals, waar we telkens opvallend veel merchandiser verkochten. Je kunt dus stellen dat het op dat vlak zeker deuren heeft geopend.
Jullie tweede plaat ‘Master Device & Slave Machines’ was opvallend donkerder. Had dat een onderliggende reden toen?
Wouter is rond die periode bij ons weg gegaan. Hij had het gehad met metal en zit nu in de jazz. Die feel dat sluipt ook in zijn teksten. Ik herinner me ook dat een aantal mensen binnen de band in die tijd best wel een rottijd hebben gehad, en dat sluipt dus eveneens in de muziek op die LP. Daardoor zijn de songs ook minder up tempo, ook eerder groovy en zelfs naar de meer meeslepende metal, in de buurt van de doom zoals de latere Dio Black Sabbath had. Maar dat had dus allemaal te maken met die toch wel meer donkere periode van sommigen van ons.
‘Torque’ is zelfs opvallend lichtvoetiger, klopt dat?
Die titel komt van onze huidige drummer, de titel betekend gewoon ‘energie opwekken’. We stellen ook vast sinds onze nieuwe gitarist Kay Boutsen erbij gekomen is dat we zoveel energie hebben en daardoor beginnen we iets meer te experimenteren ook. Terwijl Wouter meer was te vinden voor Rainbow en de klassieke metal, is Kay dan meer voor Rage Against The Machine en dergelijke, en dat keert dus zeker terug in de sound op dit nieuwe album. Ik ben zelf ook half alternatieve muziek en half symfonische metal liefhebber. Ook onze toetsenist Remco houdt wel van een potje experimenteren. Die meer ‘alternatieve muziek touch’ is er dus mede door Kay zijn inbreng zeker ingekomen in deze plaat.
Ik hoor vooral een lijn tussen Dream Theater en Muse maar ook een streepje Judas Priest invloeden? Je mening
Die invloed van Judas Priest was eigenlijk niet de bedoeling, maar onze roots zijn wel daar. Want we zijn eigenlijk begonnen als Iron Maiden en Rainbow gerichte band om het zo te zeggen. Die hebben toch zeven jaar in onze invloeden verstopt gezeten. In de huidige context neigen we toch meer naar Muse dan Dream Theater, dankzij de inbreng van Kay en Remco. De invloed van Fates Warning en Savatage zal ook blijven uiteraard, maar nu neigen we toch meer naar het experimentele van Muse.
Eerlijk gezegd hou ik niet van namedropping en zo, want jullie beschikken vooral over een eigen smoel zoals we hier zeggen. Je mening
Dat is ook gewoon zo, we hadden al vanaf het begin een eigen gezicht eigenlijk. Onze drummers, zowel onze vroegere als huidige, hebben een eigen drumstijl. Ook onze schrijvers Remco en zowel Wouter vroeger als nu Kay zoeken ook niet direct de standaard akkoorden uit. Dus ja we hebben zeker van in het begin af aan een eigen gezicht ontwikkeld.
De songs zijn vaak emotioneel, maar je belandt niet in een tranendal, eerder gaat het de weemoedige kant uit. Het is vooral een zeer gevarieerde plaat geworden. Je mening
Remco en ik zijn als tekstschrijven wel fan van songschrijvers die iets te zeggen hebben, dat kunnen zelfs gewoon singer-songwriters of zo zijn,.. Daarom gaat het ook die weemoedige kant uit bij ons. Ik ben bijvoorbeeld groot fan van Jeff Buckley, terwijl Remco een grote U2 fan is en die hebben toch allemaal songs waar ook een bepaalde melancholie en zo inzit. Dat sluipt dan ook in die nieuwe plaat uiteraard. Als je daarbovenop een gitarist hebt die met zijn gitaar durft experimenteren, dan is het plaatje compleet.
Armed Cloud bewijst met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte te soleren, iets wat ze al veel jaren doen, en wat ze op dit derde full album over de hele lijn nog maar eens in de verf zetten. Je mening
De komst van onze nieuwe gitarist heeft daar een enorme rol in gespeeld. In het verleden was het zo dat Remco en Wouter kwamen met een soort, laat maar stellen, geraamte waarrond de muziek op plaat was opgebouwd. Nu met Kay en Remco die de muziek aanleveren , hebben we nog veel meer dan vroeger zelf kunnen schaven en veranderen of nieuwe ideeën naar voor kunnen brengen, dan vroeger het geval was. We zijn nu bijvoorbeeld met een nieuw nummer bezig, en dat wordt ook weer heel anders dan we gewoon zijn, doordat we elk zijn idee en inbreng daarin verwerken.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Eigenlijk zeer goed. Zelfs toen de final mixes af waren. Een van onze grootste fans zijn vriendin (zij heeft zelfs een tattoo laten zetten van de band!) hebben we al even laten voor beluisteren. En die waren zeer enthousiast hierover. De zeer dynamische productie van Erwin Hermsen van Toneshed Recording Studio vonden zij ook een enorme stap voorwaarts! Vooral het feit dat de twee andere platen duidelijk progressieve metal gericht zijn, en deze toch wel meer de experimentele kant opgaat , trekt hen en blijkbaar velen over de streep. De recensies zijn dan ook opvallend lovend. Ook veel 8 of 9 of 4/5 als cijfers dus.
Wat me opvalt, in Nederland zijn jullie ondertussen toch uitgegroeid tot een van de grotere bands, in België niet echt. Heb je daar een verklaring voor?
In het Noord-Westen van het land en Nederlands-Limburg heb je een echte prog scene als het ware. Daardoor kun je van daaruit best wel doorstoten naar een groter publiek toe. In Vlaanderen hebben we wel gespeeld, in Ledegem. Met een kermis en al. Dyscordia stond daar eerder ook. Daar zei men ons ook dat men liever hardere en melodieuze metal bands boekt, omdat de mensen dat gewoon leuker vinden. We zijn nog een beetje aan het zoeken, en dat zal voor na corona zijn, wat we kunnen doen om ook in Vlaanderen toch wat meer naam en faam te krijgen..
Hoe komt het toch dat jullie niet doorbreken naar een heel ruim publiek? Want dit is gewoonweg stadion rock vind ik. Pure klasse
In Nederland heerst enorm die mentaliteit ‘doe maar normaal, dat is al gek genoeg’. Om maar een voorbeeld te geven, Floor Jansen van Nightwish is nu pas echt bekend doordat ze aan dat programma ‘De beste zangers‘ heeft meegedaan, om maar te zeggen hoe men in Nederland tewerk gaat. Nightwish is nu toch geen klein bier binnen de internationale metal. Maar in Nederland kende haar niet echt iemand, binnen een groot publiek, tot vorig jaar dus… Dat is ook bij ons zo. Weliswaar zijn we bij Radio NPO 2 gedraaid in de Harde Bonanza, een metal podcast met gemiddeld 6000-10000 luisteraars per aflevering, maar durven ze het toch niet aan om een prime time metal programma op de radio te draaien, en dat is typisch Nederland dus. Braaf binnen de lijntjes kleuren.
Dat verwondert me toch een beetje, als je ziet hoe een Nederlander veel enthousiaster is over zijn nationale ploeg, dan wij Belgen die zelfs daar sceptische tegenover staan?
Dat is zo. Maar in de muziek is dat toch anders. Om nog maar een voorbeeld te geven. Within Temptation heeft gewoon het geluk gehad dat ze met ‘Ice Queen’ internationaal zijn doorgebroken. En zelfs zo een band die er dus daadwerkelijk staat, krijgt amper radio in prime time. Het zit er gewoon in om ‘niet te gek te gaan doen’ Zelfs Golden Earring krijgt moeilijk radio in diezelfde prime time, dat is toch geen klein bier.
Die hebben dat vroeger toch wel gehad?
In de jaren ’70 maar toen was het toch duidelijk anders dan nu. Toen was er ook meer een rock scene in Nederland dan nu.
Ik heb – om het over iets anders te hebben – een pakket ontvangen met een heel lekker biertje, een Nederlands pilsje met smaak ? hoe zijn jullie daarop terecht gekomen?
Het is een biertje uit Nederlands-Limburg. Onze drummer zijn beste vriend die heeft een neef en die is thuisbrouwer: Pater Ploeper is zijn biermerk. Die brouwt beperkte oplages voor feesten en bepaalde restaurants in Baarlo want daar woont zowel onze drummer als de neef van zijn beste vriend. We wilden voor dit album een originele promotiecampagne op poten zetten. Via onze drummer zijn we bij de neef van zijn beste vriend terecht gekomen, om ons daarbij te helpen. Die heeft speciaal voor ons een biertje gebrouwen… Een twintigtal VIP pakketten hebben we gebruikt voor promotie naar pers, radio en anderen. We hebben ook gevraagd om enkele kratten opzij te houden voor als er een releaseshow in Sjiwa, het podium van Prog Power Europe moest komen, al is het maar voor twee keer 60 man. Dat biertje zal dus worden geschonken bij de release party als die er ooit komt.
Het onderwerp van het jaar? Corona ? zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
We hadden dus een release show gepland, voor 28 november. Het heeft er zelfs even naar uit gezien, toen in de zomer de cijfers wat beter werden, dat het nog zou kunnen doorgaan met bijvoorbeeld twee keer zestig man of zo. Uiteindelijk evolueert dat naar maar twee keer dertig. En toen werd het nog minder. Dan hadden we iets van nee dan liever niet en stellen we het beter volledig uit. We hebben met de organisatie al een contact gelegd, van zodra het wel kan (al is het maar voor twee keer zestig of zo) dat we direct zullen boeken.
Niet live kunnen spelen is wellicht het grootste gemis. Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
We hebben wel gezegd als we een live stream kunnen doen die gegarandeerd een goed geluid en technisch perfect in elkaar steekt , we dat eventueel zouden overwegen. En voor de rest, repeteren kunnen we – rekening houden met de afstandsregels en zo – gelukkig wel bij de drummer in zijn studio.
Zijn er mogelijkheden wat die live streaming betreft?
Niels Jensen, de vaste geluidsman van bands als Myrath, Anneke van Giersberen, DeWolff en het festival Prog Power USA zou een mogelijkheid kunnen bieden. Hij heeft ons gezegd, moesten jullie spullen nodig hebben voor een goede live stream doe ik het graag voor jullie. Die mogelijkheid houden we dus zeker open, moest er een aanbieding komen die dus perfect in elkaar is gestopt wat dat betreft. Dan gaan we met hem en bevriende camera mensen zeker eraan werken, maar als hij op tour is met een grote band of zo wordt dat moeilijk. Maar als het kan? Graag!
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek, cultuur en ook horeca deze crisis zullen overleven? Want het ziet er niet naar uit dat voor midden januari deuren zullen open gaan
We gaan in elk geval als het weer kan een benefiet doen voor Café de Meister in Geleen met twee bands van ons label in september 2021. Dat is een super gave muziekkroeg met enthousiast publiek, waarvan bijna de hele zaal dan je nieuwe plaat koopt! Wat de gevolgen zijn? De grote en middelgrote zalen zullen het denk ik wel redden. Sommige krijgen vaak al van de gemeente uit subsidies. Wat de bands betreft? Ik zie onszelf een beetje als eerste divisie en daarboven heb je wat wij Jupiler League noemen. Ik denk dat die Jupiler League bands die eerste divisie zullen over nemen. Want die eredivisie bands zoals Dream Theater, Metallica en Muse, die komen er wel uit. Maar de bands die er net onder komen die zullen ons, als eerste divisie band, wel een beetje kunnen verdringen omdat ze absoluut moeten optreden. En die worden misschien meer betaalbaar voor de kleinere zalen. Ik hoop natuurlijk dat wij nog wel kunnen optreden, want ook wij kunnen dat gebruiken!
Rond die echt grote bands is het dit jaar, op een paar uitzonderingen eventueel, zelfs heel stil?
Ja, maar die hebben een verkoopmodel. Die geraken er sowieso wel uit. Want, zodra die kunnen optreden, grootschalig, zijn die weer vertrokken zonder dat ze echt in de problemen zijn geraakt door dat model. En dat is het probleem voor die bands onder die grote bands, en voor ons. Wij moeten gewoon blijven uitbrengen, of men vergeet ons gewoon.
Voor de echt kleine bands wordt het een ramp vermoedelijk?
Ik ken al een paar vrienden die pas waren begonnen met een project, met vol enthousiasme, en zelfs al wat naam hebben binnen onze scene. Maar daar is dus nooit iets van gekomen, voor zulke bands is het dus nog moeilijker nu.
Wat zijn de verdere toekomstplannen?
We zijn nu bezig met een nieuwe song, en ik verwacht dat we nu en binnen twee jaar met een nieuw album voor de pinnen zullen komen. Ons plan is om de lijn door te trekken, met wat we nu hebben gedaan. Die symfo /prog een beetje te overstijgen, en de meer experimentele kant uit te gaan. Er ligt al een nummer met ene old fashioned Death Angel thrash metal-riff klaar. Een nummer met een black metal riff. Onze drummer heeft dan weer iets liggen dat de slepende weg op gaat. Kortom, het wordt een bont allegaartje waarbij we stevig buiten de lijntjes blijven kleuren.
Daan, ik heb u ook leren kennen met uw ander project Mother Bass. Dat avontuur is nu voorbij. Waarom?
We merkten toch dat het laatste jaar er minder songs uit kwamen, het was gewoon op. We lagen niet altijd meer op diezelfde lijn wat songs schrijven betreft. Dan merk je toch, wat de band betreft althans, dat het op is. Want alles blijft voor iedereen individueel dus doorgaan. Friso gaat ondertussen door met zijn gedichten en zo. Hij is ook bezig met een eigen project waar hij zijn eigen symfonische/progressieve en neoklassieke opera ei kwijt kan. Ik heb al iets gehoord en ik kan alleen maar zeggen dat Friso weer iets heel tofs gaat maken! De bassist Roel en ik zouden graag een akoestisch album uitbrengen met invloeden van Nick Cave , Kate Bush en die toestanden. Onze drummer is vader geworden, heeft een eigen onderneming en geeft drumles. En wonder boven wonder heeft ie het zelfs zeer druk. We zijn dus allemaal als goede vrienden uit elkaar gegaan, omdat we dus aanvoelden dat het eindpunt is bereikt wat de band betreft dan toch… Maar, er ligt wel genoeg materiaal om ooit nog eens iets op te nemen, dus wie weet binnen enkele jaren. Of dat nu twee of vier jaar is, we kunnen gewoon oppikken waar we gestopt zijn moest dat er ooit van komen.
Om af te sluiten, zijn er nog verdere plannen naast Armed Cloud. Misschien een solo album?
Ik heb iets liggen voor een solo ambient elektronisch experimenteel muziekproject waar ik heel graag iets zou mee willen doen, dat is nu even niet mogelijk. Maar die plannen zijn er dus. Met mijn of andere zangstemmen. Ik ben alleen dus nog op zoek naar iemand die met mij mee wil springen op dit project, want die heb ik voorlopig nog niet gevonden.
Wat zijn na al die jaren de verdere ambities? Is er ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
Met Armed Cloud op Prog Power Europe spelen, maar niet als opener maar ergens in het midden van de affiche. En op zaterdag of zondag, en niet op vrijdag (haha)! Of een droom van ons is ook eens op Graspop Metal Meeting staan in een van de tenten eventueel. En persoonlijk, met dat akoestisch ding waar ik het net over had, we een band kunnen vormen en live iets mee kunnen doen. Live spelen is het voornaamste, en daarin kunnen groeien.
Om af te sluiten, waar zou je als muzikant willen staan binnen tien jaar?
Gewoon dat we ook op de nationale radio worden gedraaid of zo. En ook gewoon in het buitenland kunnen spelen zoals Noord-Amerika, Zuid-Amerika of Japan.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig over tussen pot en pint op een of ander festival of in een concertzaal
Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; ze treden op in de duisternis en live doen ze onze ziel branden in de hel. Telkens als de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, geënt op oorverdovende, hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band nog steeds geen tipje van de sluier los.
De volledige recensie van 'Quelle' kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79967-quelle.html
Briqueville is live, nog meer dan op plaat dus, een intensere trip in de donkere krochten van de hel. Briqueville laat in de Minard, Gent, weliswaar niet voor een publiek, via de streaming, een perfecte kruisbestuiving horen van licht en duisternis, omhuld door een walm van mystiek en occultisme. Wat een intensiteit.
Een rilling loopt over onze rug als de gitaristen op ingetogen, lichtjes dreigende wijze hun riffs door de boxen laten loeien; het bezorgt ons een krop in de keel.
Registers worden open getrokken. Ook wat de lichtshow betreft. Je wordt door beeld als klank letterlijk omver geblazen.
Gehuld in het complete donker grijpt de band je al bij de eerste noot bij de lurven. Binnen een mysterieus kader, drijven ze het tempo langzaam op naar een climax waarbij je de grond onder je voeten voelt daveren.
Er is bovendien een bijzonder uitgekiende lichtshow; de kleuren gaan van wit naar groen over blauw naar paars zelfs ; alles ziet er nu even angstaanjagend uit, net als hun donker klinkende intensieve muziek.
Een vreemde uitziende man maakt vooraan het podium occulte rituelen, wat de sfeer ten goede komt. Je voelt je wegglijden naar je eigen Hel; ontsnappen is niet mogelijk. We laten ons hypnotiseren door hun voortdurend spel van licht en donker door de verschroeiende riffs die diepe groeven in het hart snijden.
De temperatuur stijgt bij elke song naar een kookpunt; walmen van occultisme voelen we in de huiskamer. Niet direct een gevoel van veiligheid dus , maar in de geborgenheid , die ze proberen aan te bieden , slaagt Briqueville erin beeld en klank op je netvlies te branden, je oorschelpen zodanig te strelen, dat het angstzweet je op de lippen staat. Het is vertoeven in de meest donkere hoek van je kamer; een donker kerstfeest buiten categorie dus.
Via deze livestream bewijst Briqueville zijn concept en zijn unieke positie in ons landje.
Het voortdurende spel van licht - duisternis, en de occulte taferelen zijn de rode draad in dit streaming concert. Een eeuwig gevecht , waarbij je als luisteraar verweesd achterblijft in de donkerste hoek van de kamer, nagenietend van de sound. Kortom, Briqueville is één van de best bewaarde Belgische geheimen.
Check https://smarturl.it/briquevilleDGTL
Organisatie: Democrazy, Gnet
Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in je schoenen staan. B'Rock Orchestra gooit bij de streaming voorstelling van ‘Beethoven Symfonie nr. 1’ laatstleden, hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Nu kregen we het streaming concert te zien van ‘Beethoven Symfonie nr. 2’, deze keer voorgesteld door solisten van Anima Eterna, onder het motto 'kleine bezetting, groot effect'. Dit concert werd opgenomen op 26 september ll.
Met Jos Van Immerseel op piano, vergezeld door Anima Eterna, krijgen we een virtuoos te horen en te zien die grenzen heeft verlegd binnen de klassieke muziek. De negende symfonie van Beethoven werd dan ook uitgekleed, en in een nieuw kleedje gestopt zonder dat de uitvoerders gezichtsverlies lijden, integendeel zelfs. Een geslaagde missie dus!
Diezelfde Jos Van Immerseel mag de spits afbijten; met een indrukwekkende serenade op zijn piano dompelt hij ons onder in een adembenemend sfeertje, eigen aan Beethoven 's werk. Hij wordt bijgestaan door de cello van Mercedes Ruiz en de viool van Midori Seiler, die alle registers op intense wijze opentrekken in het tweede bedrijf. Ze tasten fijnzinnig de grens af tussen breekbaarheid, als porselein, en geluidsmuren omver blazen.
Het is een voortdurend schipperen in uitersten, altijd al de grote sterkte van een componist als Beethoven; dat wordt door deze virtuozen helemaal uit de doeken gedaan.
Op geen enkel moment valt er een speld tussen te krijgen. Deze symfonie is een meesterwerk en het wordt gevarieerd als even meesterlijk gebracht, dat de grootmeester 'himself' vermoedelijk mee geniet van wat deze topmuzikanten met zijn werk doen.
De hemelse kruisbestuiving tussen piano, cello en viool gaan alle kanten uit en kleven aan de ribben, waardoor je er stil van wordt, of zit te headbangen , alsof je op een rockconcert zit. Niet enkel de compositie nodigt je daarvoor uit , maar ook de manier waarop Anima Eterna dit aanpakt. En dat verdient zondermeer een daverend applaus.
Meer info www.soundofghent
Beethoven Symfonie nr. 3 'Eroica' met solisten van met Casco Phil https://soundofghent.be/event/gent-festival/beethoven-3-casco-phil
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
Entheogen is een vrij jonge band uit Gent. Het Belgische viertal bestaat uit Laurens de Cock (vocalen en gitaar), Keyvan Valamanesh (gitaar), Anton Hellemans (basgitaar) en Chey Mahieuin (drums). Op hun muziek kun je geen label kleven. Het is een debuut die hun veelzijdigheid onderstreept.
Na een prachtige, veelkleurige intro, zijn we vertrokken voor een trip die ons brengt naar de death/progressieve metal, met een streepje black metal en postrock. Een hele mengelmoes die niet zorgt voor chaos, maar eerder voor een unieke versmelting van die stijlen. “Fade” is daar al een zes minuten lang voorbeeld van, ook zijn er bitter weinig vocalen te bespeuren. “Disintegration” heeft dat elementje blackmetal meer. “Other world” is dus vooral een instrumentaal huzarenstuk van progressieve metal, blackmetal, deathmetal en postrock. Meer nog, Entheogen gaat alle kanten uit in die genres , die donkere en dreigende klankentapijtjes voor ons uitspreidt. Ze houden van experimenteren, “Of Remembrance” en het afsluitende “Mountainous Wave” zijn er mooie voorbeelden van …
De band brengt laag per laag toe in hun sound , lichtjes ingetogen, opbouwend en oorverdovend naar een climax toe .
De Gentse band heeft een debuut uit dat de avonturiers in het genre optimaal kunnen smaken …
Tracklist: Entering the Other World 01:49 Fade In 06:00 Disintegration 07:14 of Remembrance 06:05 Mountainous Wave 07:39
Thisquietarmy die we al jaren volgen, ging voor de nieuwste release een samenwerking aan met virtuoos Michel Langevin (Voïvod) ; we citeren even: '' Het eerste gezamenlijke sci-fi drone metal album van Thisquietarmy (Eric Quach) en Michel " Away " Langevin van Voïvod. De twee wereldreizigers hebben in het geheim samen uren muziek opgenomen, en dit is slechts fase één. 500 exemplaren geperst op neonblauw vinyl. Zwaargewicht 24pt flip side jack met bedrukte binnenmouw en mysterieuze spot matte vernis. Wordt geleverd met een Away glow-in-the-dark zeefdruk en een ansichtkaart. "
'The Singularity, Phase I' biedt een wereld van mysterieuze duisternis, De intense pulsen van drum en gitaar drijven je tot een punt van waanzin. Het duo verstaat solo al de kunst de grenzen van het oorverdovende af te tasten ; Away is een veelzijdig drummer net als Eric Quach als gitarist ; hij slaagde er zelfs in het Bos op Dunk!festival je tot volstrekte rust te brengen of de aarde onder je voeten te doen daveren. Wat een intens kader.
In de 50 minuten klinkt hun de drone adembenemend. Beide heren proberen elkaar niet te overtroeven, maar vullen elkander aan in dit concept.
Elke song hoef je dus niet apart te benaderen, maar als een geheel … Titels als “Alpha 0000 0001” - een klepper van meer dan tien minuten – “Alpha 0000 0010” en “Beta 0000 0100” spreken voor zichzelf… ze bouwen laag per laag op naar een drum/gitaar climax , ingetogen en dreigend ; alle registers worden open gegooid door oorverdovende donderslagen die de trommelvliezen doen barsten en zorgen voor een hypnotiserende werking op je gemoed.
Het duo biedt een bijzonder mystieke, fantasieprikkelende wereld van geluiden die op ons afkomen.
We zijn benieuwd naar wat Away en Thisquietarmy nog meer uit hun mouw zullen schudden. 'The singularity, Phase I' is alvast een intens meesterwerk dat ons door elkaar schudt en verweesd doet achterblijven; uiteenlopende emoties borrelen op. Een aanrader voor drone liefhebbers …
Tracklist: Alpha 0000 0001 10:28 Alpha 0000 0010 05:36 Alpha 0000 0011 05:53 Beta 0000 0100 13:44 Beta 0000 0101 09:44
sci-fi drone metal/experimenteel
The Singularity, Phase I
P572
Thisquietarmy x Away
Candy Opera, opgericht in 1982, is een gitaarpopband uit Liverpool, die na een onderbreking van 25 jaar terug is gereformeerd; het succes van hun eerste album, '45 Revolutions Per Minute' werd in 2018 opnieuw uitgebracht via Berlin's Firestation Records. Met die schijf bewees de band dat het vuur nog steeds brandend is, een frisse heropstart. Het nieuwe 'The Patron Saint of Heartache' is een bevestiging daarvan.
De band verbindt verschillende area's binnen de muziek. De jaren '60, '70 en '80 worden met elkaar verbonden door het bijzonder aanstekelijke “These Days are Ours”; de band klinkt niet gedateerd. Integendeel! Ze stoppen diezelfde area's in een nieuw kleedje. Het zorgt ervoor dat een band als Candy Opera ook na al die jaren zijn stempel drukt op de muziek.
De songs blijven aan de ribben kleven. Vaak zorgt Candy Opera voor een gevoelige snaar die harten breekt, zoals het wondermooie “Real Life” . Je krijgt een gelukzalig gevoel en het spreekt de dansspieren aan. Elke song is een bouwsteentje om je hart te verwarmen; kortom, een bijzondere parel om te koesteren.
Candy Opera verlegt z’n grens, weet zichzelf heruit te vinden en treedt buiten de comfortzone. Hartverwarmende schoonheid dus . We hopen dat ze na deze parel ‘The Patron Saint of Heartache’ nog zo’n werk kunnen uitbrengen …
Tracklist: 01. These Days Are Ours 02. Tell Me When The Lights Turn Green 03. Crash 04. Start All Over Again 05. See It Through Your Eyes 06. Five Senses, Four Seasons 07. Real Life 08. Enemy 09. Freedom Song 10. Hashtag Text Delete 11. Rise (If That's What People Want) 12. Crazy 13. Gimme One Last Try (Bonus Track) 14. There Is No Love (Bonus Track)
Wij houden van bands en artiesten die na al die jaren zichzelf proberen heruit te vinden. Cabaret Voltaire wordt beschouwd als één van de pioniers van de industriële muziek.
De band is al actief van 1973! In de jaren heeft Cabaret Voltaire altijd zijn stempel gedrukt op het genre; in eerste instantie als trio, Chris Watson, Richard H. Kirk en Stephen W. Mallinder; later als duo. In 2014 blies Richard H. Kirk Cabaret Voltaire na een lange pauze nieuw leven in . En nu is er , een kwart eeuw na de laatste plaat, een nieuwe 'Shadow Of Fear', een meesterwerk van industrial muziek kun je wel zeggen .
Al vanaf “Be Free”, een donker elektronisch staaltje , worden we op onze wenken bediend. Uiteraard hoor je de stokoude Cabaret Voltaire , maar de band klinkt niet gedateerd. “The Power (of there knowledge)” laat een band - of toch een top artiest - horen die zijn grenzen in het genre aftast.
“Universal Energy” is energiek .Cabaret Voltaire verstaat de kunst je te hypnotiseren, door het klankentapijt en de aanstekelijke beats. Ook afsluiter “Vasto” zet het in de verf.
Cabaret Voltaire heeft lang gewacht om iets nieuws op de markt te brengen, en stelt dus zeker niet teleur. Kirk haalde alles naar boven die eigen zijn aan het concept van Cabaret Voltaire; hij wist het verder te verfijnen en uit te werken. Hij tast grenzen af en durft buiten de lijntjes te kleuren . Cabaret Voltaire, intussen een solo project van Kirk, zit in het genre stevig op de troon. Een donkere , aanstekelijke industriële topplaat dus.
Tracklist: Be Free 06:24 The Power (Of Their Knowledge) 06:30 Night Of The Jackal 06:37 Microscopic Flesh Fragment 06:02 Papa Nine Zero Delta United 07:43 Universal Energy 10:58 Vasto 07:40
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn uitgebreid, van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs Pink Floyd te herkennen.
Kenmerkend aan de band is een sound die langzaam maar zeker open getrokken wordt tot een hemelse climax. Tombstones In Their Eyes biedt een veelkleurig palet aan. De combinatie van die psychedelisch bevreemdend aanvoelende klanken, met post rock en andere, die naar een climax gaan, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt, meeslepend en oorverdovend; eind november kwam een verzamelplaat op de markt ,'Collection'.
Tombstones In Their Eyes biedt de fans dus een mooi overzicht; een collectie van songs uit de plaat 'Sleep Lover' (2015) tot 'Maybe Someday' uit 2019; het bestrijkt een periode van vijf jaar ononderbroken psychedelische shoegaze van een indrukwekkend hoog niveau.
De sterkte van Tombstones In Their Eyes is de emotionele beladenheid. Ook de ingetogeheid en het adembenemend mooie zorgt ervoor dat je rusteloze hart tot gemoedsrust wordt gebracht.
'Collection' is een perfect album voor de shoegaze fans , die een kwalitatief hoogstaande band wil ontdekken. Negentien shoegaze nummers horen we, een emotionele, kleurrijke rollercoaster die ons op vele manieren raakt.
Tracklist: Sleep Forever - My Head Is Fighting Me - Happy - Gone Again - I'm Already There - I Can't See The Light - Bad Clouds - Everybody's Dead - You're To Blame - I Want To Fly - Separate - Always There - Another Day - Fear - Shutting Down - Take Me Home - Silhouette - Take Me Away - Nothing Here
psych/shoegaze
Collection
Tombstones In Their Eyes
We citeren even de informatie op de bandcamp pagina van Winterstille: "Xavier Kruth en Gerrry Croon ontmoeten elkaar als redacteurs van Dark Entries, een online Nederlandstalig muziektijdschrift gespecialiseerd in donkere muziek. Ze delen een voorliefde voor gothic rock, darkwave, symfonische metal en aanverwante stijlen, met een bijzondere liefde voor groepen als Goethes Erben, Sopor Aeternus en vooral Lacrimosa."
Onder de naam Winterstille brengt men met 'Puin Van dromen' een gevarieerd debuut uit , bestemd voor een ruim publiek.
“Drink Nog een Glas” zou je een kleinkunst parel kunnen noemen, maar het is veel meer dan dat. Het geeft aan hoe gevarieerd en doordacht dit duo tewerk gaat. We horen op het mooie “The Shores of Normandy” de verwevenheid van kleinkunst , folk en chanson, met een donker kantje, dat fijngevoelig en toegankelijk klinkt; Ierse of Schotse folk komen boven drijven. We vallen dan ook voor dit duo en deze knappe plaat.
Bij elke song verrast Winterstille je aangenaam. Luister maar naar “Vrij zinnig lied”, een kleinkunst song, die buiten de lijntjes durft te kleuren. Winterstille drenkt je bovendien in een bad van melancholie, maar kan ook dreigend, grimmig klinken. Trouwens, het duo brengt vele variaties aan in die chanson , folk en gothic , waardoor je er zelfs geen muziekstijl meer kunt op kleven. Top. Het weemoedig mooie “Und sie Tanzten” bezorgt je een krop in de keel, binnen een verstilde omgeving.
In elke song laat Winterstille een tipje van hun muzikale sluier los . Het maakt de plaat sterk en mooi . Wie houdt van avontuur in deze stijlen , haalt best 'Puin van dromen' in huis, dat gedrenkt is in pure schoonheid. Afsluiter “Als ik mijn leven overschouw” ondertekent dit nogmaals.
Winterstille bewandelt de dunne lijn van donker en licht en gaat van melancholie , weemoedigheid naar een aanstekelijke sound , met een lach en traan.. Dat is Winterstille, in alle pracht, praal en glorie.
Tracklist: Drink Nog Een Glas 03:32 If I Would Only Know 05:49 Boze Wolven 03:27 Sans Rien Dire 05:55 Partizanen Van De Volle Maan 04:31 The Shores Of Normandy 04:40 Und Sie Tanzten 05:28 Vrij Zinnig Lied 03:51 Egmont Park 05:20 Als Ik Mijn Leven Overschouw 04:51
folk/chanson/goth
Winterstille
Puin van dromen
De pure, onvervalste rock- en alto country van Drive-By Truckers is diep geworteld in de Amerikaanse Zuidelijke staten en zorgt steevast voor pure energie op het podium. De band is sinds 1996 onderweg en heeft sinds die tijd voldoende zijn stempel gedrukt op het genre. Onlangs heeft Drive-By Truckers een nieuwe plaat, 'The New OK' ,uitgebracht ( in december op vinyl). De band bewijst na al die jaren aanstekelijkheid en krachtdadigheid te combineren en uit te stralen.
Drive-By Truckers straalt enorm veel energie uit op deze plaat. Er schuilt ook een boodschap, o.m. protest tegen Trump en C°. “The Perilous Night” is een protestsong , een verwijzing naar de dood van Heather Heyer, door een neonazi dood gereden, surplus de reactie van Trump hierop.
Het slotnummer is een cover van The Ramones uit 1981; In 2½ minuut gooit de band in de vuige rocker “The KKK Took My Baby away”, alle woede er uit.
Boosheid is de rode draad op deze bijzonder krachtige plaat; de warme stem durft een grimas, boosheid uit te stralen en de gitaarlicks klieven als een bot bijl. Ze zorgen ervoor dat Drive-By Truckers weer een ijzersterke schijf uitbrengt die van begin tot einde aan je ribben kleeft.
Drive-By Truckers bracht in de eerste maand van 2020 het buitengewoon fraaie ‘The Unraveling’ uit. Een plaat waarmee de band bewees nog steeds stevig te kunnen uitpakken. Het was oorspronkelijk niet de bedoeling nu al een nieuwe schijf uit te brengen, maar deze corona crisis heeft de plannen veranderd. Treurig zijn we daar niet om want opnieuw levert Drive-By Truckers sterk material af, die je ook doet nadenken over toestanden in de wereld. ‘The New Ok’ is een rockende schijf, met een duidelijke boodschap.
Het leuke is dat de band lekker stevig kan uitpakken; ook de soulvolle, bluesy songs, die eerder een rustpunt vormen, overtuigen.
Tracklist: The New OK 04:25 Tough To Let Go 04:49 The Unraveling 02:43 The Perilous Night 04:36 Sarah's Flame 03:31 Sea Island Lonely 04:20 The Distance 04:05 Watching The Orange Clouds 05:15 The KKK Took My Baby Away 02:31
Als je circa tien jaar wacht om eindelijk je debuut uit te brengen, dan doe je het beter op een epische manier, moet Cristiano Filippini hebben gedacht . De klassiek geschoolde Italiaanse componist heeft wel enkele instrumentale albums op zijn naam staan, en heeft daardoor in bepaalde kringen naam en faam verworven. Nu brengt hij dus onder de naam Cristiano Filippini's Flames of Heaven een plaat uit waarbij elementen van power- symfonische metal worden verbonden met die klassieke muziek.
Wie houdt van een opvallend epische aanpak binnen de metal scene, zal smullen van deze best lange plaat.
Vanaf “The Force Within” worden ellenlange gitaar riedels verbonden met vocale hoogtes en laagtes, die een adrenalinestoot of een krop in de keel bezorgen Een dubbele basdrum, melodieuze riffs en een snuifje keyboard geven de toon aan bij epische songs “The Fight for Eternity”, “Against the Hellfire” en “Always with you”.
Cristiano's Filippini's Flames of Heaven brengt een ware rock opera voor die van begin tot einde nooit verveelt; luister maar eens naar “Lightning in the Night” en “Missing you”. Met een vuist in de lucht brul je de songs uit volle borst mee. Met die hoge stem van hem worden uiteenlopende emoties aangesproken en geluidsmuren verpulverd. Nergens valt er een speld tussen te krijgen. De ene klassieker na de ander schudt dit gezelschap uit hun mouw. Vaak toont Cristiano zich zelfs van zijn gevoelige kant , zoals bij “Missing You” , een welgekomen afwisseling tussen al dat power metal geweld.
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven ontwijkt trouwens de val waar veel power metal bands in trappen, om allemaal een beetje hetzelfde te klinken. Deze Italianen klinken origineel en fris binnen dat wereldje.
Op deze heerlijke rockopera is een meester aan het werk, een ware 'The force Within'.
Tracklist: The Force Within - We Fight For Eternity - Far Away - Against The Hellfire - Always With You - Dying For Love - Finding Yourself - Lightning In The Night - Missing You - Moonlight Phantom - The Angel And The Faith - Ab Angelis Defensa - Missing You (Acoustic Version)
The Force Within
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven
Hardlife Promotion/Limb Music
Lady Linn - Sound of Ghent - Uitgelezen - De magie tussen breekbaarheid en oerkracht
Als introductie van deze ‘Uitgelezen’ afgelopen dinsdag in de Vooruit, Gent via streaming, zonder publiek in de zaal, citeren we even: “Uitgelezen zet een honderdjarige, een Nobelprijswinnaar en een psychedelische rockband in de spots. Variatie troef dus. We doen dat met vaste panelleden Jos Geysels, Anna Luyten en Fien Sabbe en de extra panelleden Filip Joos en Marc Coenen”.
David Mitchell - Utopia Avenue
Hoewel het verhaal in dit boek gaat over een in 1967 en 1968 succesvolle Engelse popgroep die bestond uit toetsenist/zangeres Elf Holloway, bassist en zanger Dean Moss, drummer Griff Griffin en de half Nederlandse leadgitarist Jasper de Zoet. Jasper stamt rechtstreekse af van Jacob de Zoet (die van die niet verhoorde gebeden). En die afstamming is nog best een dingetje, to put it mildly. Maar Jasper is vooral een virtuoos gitarist, die in zijn toptijd de vergelijking met Jimi Hendrix en Eric Clapton met gemak kon doorstaan. In het debat komt naar voor hoe David Mitchell zeer subtiel verwijst naar de succesvolle bands rond die periode; ook een - zoals hij zelf uitdrukt - niet muziekkenner Filip Joos voelt bij het lezen van het boek aan alsof hij de muziek kan horen. Een rode draad vanavond , zoals ook de overige panelleden aan de tafel naar voren brengen. David Mitchell omschrijft perfect die typische sfeer in zijn boek, wat ervoor zorgt dat het een perfect boek is voor zowel de muziekliefhebber als de niet-muziekliefhebber , die wil ontdekken wat er leefde in die periode.
Ernest Claes - De Witte
We citeren: ‘De Witte’ viert zijn honderdste verjaardag! Het legendarische boek beschrijft het leven van een opgroeiende jongen in een Vlaams plattelandsdorp. Achter zijn kwajongensstreken gaat een treurig leven schuil, maar als hij de literatuur ontdekt, veroorzaakt dat een geestelijke ommekeer. Het boek, verschenen in 1920, is ondertussen al aan meer dan 100 herdrukken toe, leidde vele levens, waarvan de bekendste in de gelijknamige bioscoopfilms (1934 en 1980) en in het ongemeen populaire ‘Wij heren van Zichem’ (1969-1971), een absoluut VRT-kijkcijferkanon.
‘De Witte’ van Ernest Claes is deels autobiografisch, deels de neerslag van wat zijn broers, schoolmakkers en anderen hebben meegemaakt en deels louter fictief.’
De panelleden drukken vooral uit dat ze toch lichtjes ontgoocheld waren over het boek. Vooral het oppervlakkige dat er vanuit straalt, stoort hen in bepaalde mate.
Mario Vargas Llosa - Bittere Tijden
We citeren: ‘Bittere tijden’ is Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa op hoog toerental. Het is een spannende roman over internationale samenzweringen en belangenverstrengeling ten tijde van de Koude Oorlog, waarvan de echo’s vandaag de dag nog voelbaar zijn.’
De panelleden vonden vooral het spel tussen fictie en werkelijkheid zeer interessant aan dit boek. Je moet er wel een inspanning voor willen leveren, maar het is een verhaal waarbij je eens je mee bent met het verhaal, wordt meegesleurd naar een verleden dat in de huidige tijden zelfs nog steeds zeer levendig is in vele landen. Je moet wel houden van die geschiedenis uit die Zuid-Amerikaanse landen en zo. Maar toch. Een aanrader volgens de panelleden, als je er wil voor open staan.
Christophe Vekeman
Speciale gast op deze avond is Christophe Vekeman die in de prijzen viel met zijn boek ‘Cruise’. Meer informatie: https://www.vooruit.be/nl/agenda/2189/Boekvoorstelling_%27Cruise%27/Christophe_Vekeman/
Meteen heeft hij het ook al over zijn volgende boek. En stelt hij in het kort voor waar ‘Cruise’ over gaat. Bovendien weerlegt hij de kritiek die de andere panelleden hebben op ‘De Witte’ en leest enkele erotisch getinte anekdotes voor.
Elk van de panelleden stelt tenslotte zijn en haar ‘tip’ voor aan de kijkers. Zo tipt o.a. Anna Luyten tipt ‘Buitengewoon Bewustzijn’ , Peter Godfrey Smith. En Jos Geysels tipt ‘De Bagage’ van Monika Helfer. De tip van Marc Coenen is ‘Banaliteit van het kwaad’ , Hannan Arendt.
De avond wordt afgesloten met de traditionele tombola , die nu toch heel anders verloopt, gezien er niemand in de zaal zit. Maar tradities worden ook nu weer in ere gehouden.
Lady Linn - De muziek wordt deze keer verzorgd door Lady Linn. We citeren: ’Soul, pop, jazz: het zit haar allemaal als gegoten. Ze is bekend van de geweldige hit “I don’t wanna dance”, maar al evenzeer van de swingende optredens met haar Magnificent Seven.’
Voor ‘Uitgelezen’ komt ze solo optreden. Aan haar piano hoor je de soul in haar stem, de warmte en de magie tussen breekbaarheid en oerkracht die alle stormen doorstaat. Het zit allemaal verweven in die bijzondere stem van onze zangeres Lady Linn.
In de volledige muzikale omlijsting brengt ze je in vervoering, ontroert en raakt de gevoelige snaar. Door de kracht die uitgaat van haar stem en de uitstraling kun je eveneens prompt alle problemen van het leven beter aan, wat extra mooi is aan dit solo optreden.
In normale omstandigheden laat Lady Linn zich omringen door een zestiental muzikanten, maar ook op haar eentje aan de piano , dompelt ze je dus onder in een sfeer van weemoed, pakkend, verdovend, soms zwevend over de dansvloer. Eens onder hypnose gebracht door die bijzondere stem van Lady Linn is er vooral geen weg terug meer mogelijk.
Lady Linn voert ons , enkel op piano en met haar stem, zo weg met die paar songs op deze avond naar onaards mooie oorden. Het bewijst dat deze artieste een getalenteerde muzikante en componiste is , die zowel met haar band als solo al even uiteenlopende emoties aanspreekt. Ze combineert bovendien muziekstijlen als jazz, pop en soul in een wonderbaarlijk mooi warm geheel.
Meer info Uitgelezen’ op de site van de Vooruit, Gent http://www.vooruit.be
Organisatie: Vooruit Gent
Celsa Maxwell is de dochter van Luc Crabbe van Betty Goes Green en de zus van Lenny Crabbe van Freaky Age. Nu we dat achter de rug hebben: ze heeft een juweel van een single gemaakt. Eentje die doet denken aan “Video Games” van Lana Del Rey, maar ook aan Low en Cat Powers. Zweverig, traag en melancholisch. Very British as well: een beetje de verstilde ballad die The Beautiful South of The Cranberries vergeten maken zijn, twee bands met zangeressen die net zo helder zingen als deze jonge Belgische.
Zuiver muzikaal zitten er in “Yours Truly” een paar korte haperingen, maar liever zo dan een al te gladde, platte productie.
https://www.youtube.com/watch?v=ApP5ZE0UobA&feature=emb_logo
Even voorstellen - Azmari - Azalaï
Created in Brussels in 2015, Azmari is a weaving musical odyssey that expertly fuses ethiogroove, dub, psychfunk and eastern sounds.
Having released their debut EP ‘Ekera’ last year, a series of shows across Europe saw the Azmari sound develop and ten days performing in Istanbul opened the band’s ears to the Turkish sounds and rhythms from the 1960s.
Keen to get back in the studio to start work on their debut album, studiously studying Turkish and Ethiopian scales, along with learning new instruments along the way including the berimbau, the ney and bağlama, the Azmari sound transformed into a rebellious, unrelenting and mesmerising trip.
The resulting nine tracks that make up debut album ‘Samā'ī’, released 22nd January via Sdban UItra, is a deeply hypnotic experience where mesmerising rhythms and winding improvisations send the listener in to a higher state of consciousness.
The mystical and cosmological ‘Azalai’ take us on a sacred journey full of raging saxes and wig-out percussion.
https://fanlink.to/azalai
Azmari are; Arthur Ancion - Drums, Basile Bourtembourg – Keyboards, Saaz and Percussion, Jojo Demeijer - Percussion, Niels D'haegeleer - Bass, Mattéo Badet – Saxophone and Kaval and Ambroos de Schepper - Saxophone and Flute.
Sdban Records is an independent record label based in Ghent, Belgium. It is home to such artists as John Ghost, De Beren Gieren, TaxiWars, Glass Museum, Steiger, Black Flower and STUFF.
De Britse dance-punk-band Pretty Addicted heeft met “Too Much” opnieuw een heel opwindende single uit. Frontvrouw Vicious Precious heeft het, zoals wel vaker, breeduit over drugs- en ontwenningsproblemen op een bedje van techno-beats en een zoete etherische melodie.
Dit doet vaag een beetje denken aan Praga Khan, maar dan met meer grinta en met nog meer pose dan muzikaal talent. Intrigerend is het zeker, catchy iets minder. De fase van veelbelovend is Pretty Addicted nu wel al een tijdje voorbij. Nu mag er toch iets meer vlees aan het been zitten.
https://www.youtube.com/watch?v=mTaL2uNou5g
Trap metal wordt al een paar jaar aangekondigd als the next big thing, maar een echte doorbraak naar het grote publiek of zelfs het brede metalpubliek is nog niet gelukt. We zien deze acts, die alvast de looks van de ‘klassieke’ metalbands overnemen, voorlopig nog niet op de grote zomermetalfestivals, voor zover dat in coronatijden nog een betrouwbare graadmeter is. Maar het is een nieuw genre dat we met plezier een kans willen geven.
Trap metal combineert de typische metalvocalen als grunts en screams met trap, een subgenre van rap en hip hop met kale beats en onderkoelde melodielijnen. Soms wordt ook al eens een heavy gitaar-riff toegevoegd. Dat hadden eerdere singles van Mimi Barks vaak wel, maar die horen we niet op haar jongste “Guess What”, wel een vage echo van industrial metal. Met de gitaren erbij ben ik meer overtuigd, zonder zal het voor velen moeilijker zijn om dit in de grote metalfamilie te adopteren. Met enkel haar woeste en raspend-hese vocalen, in een mix van screams en rap, horen we wel dat deze dame iets in haar mars heeft.
Woke is een nieuwe Nederlandse punkband, met o.m. Patrick Delabie van Betty Ford Clinic en van de zopas heropgerichte Belgisch-Nederlandse Scroundels. Ook de andere bandleden zijn oudgedienden. Deze “Anti Social” is gewoon leuke en opruiende protopunk. Met een leuk zinnetje erin: “They call me anti-social and I guess that they are right”. En dan laten ze je even nadenken hoe je dat vertaalt. Als ‘en ik denk dat ze gelijk hebben’ of ‘en ik denk dat ze ‘rechts’ zijn’.
Die raspende vocalen met een wel heel grove korrel maken het helemaal af. Dit is volgens het schoolboekje. Met een basic punkbezetting en zo een gevatte tekstschrijver komt alles gewoon goed. Op naar een album! En snel wat.
https://www.youtube.com/watch?v=ZsDiYUcgoUw&feature=youtu.be
Mirabelle van de Put deed jarenlang bas en backing vocals bij bands als Barbie Bangkok, Nightwitches en Crites. Haze is haar eerste eigen project. Het doel was om een band op te richten, de studio in te duiken en live te gaan spelen. De coronacrisis heeft die plannen naar de vuilnismand verwezen. Op de gitaarpartijen van Miguel Moors (Blackup, Crites) na heeft van de Put daardoor alles alleen en thuis ingespeeld.
Haze hangt op de eerste single “Flu” nog wat tussen verschillende werelden in. Enerzijds is er de softe en rustig kabbelende pop die doet denken aan Hooverphonic en Mazzy Star, maar de combinatie met die ijle en snerpende postrockgitaar geeft dat softe een heel andere, dreigende dimensie.
Interessant genoeg om uit te kijken naar dat full album.
https://www.youtube.com/watch?v=wcTi44zbtts
Face Your Fears - W-Fest en Sinner’s Day staan bovenaan onze bucket list
Onze review van “Higher”, het eerste eigen nummer van de nieuwe Vlaamse newwaveband Face Your Fears, wordt opvallend vaak aangeklikt op deze site en dat is reden genoeg voor een gesprek met de bandleden. Het werd meteen het eerste (coronaproof) interview voor deze band.
Hoe is de band begonnen ?
Corina: Ik zat samen met gitarist Christof in een andere band en toen die splitte dachten wij eraan om samen iets nieuw te starten, meer in de richting van de new wave en postpunk. Vrij snel is bassist Tijl er bij gekomen en dan hebben we lang als trio gerepeteerd. De band is dan in een definitieve plooi gevallen met drummer Dirk. Dan is Tijl opgestapt en heeft het wat geduurd tot we Sonja vonden die in zijn plaats bas speelt. We spelen live vooral covers van de bekendste new wavebands en “Higher” is het eerste eigen nummer dat we geschreven en opgenomen hebben.
Wat betekent de bandnaam Face Your Fears voor jullie?
Corina: We hadden geen specifieke angst op het oog. De bandnaam kwam van onze voormalige bassist tijdens een brainstormsessie. We hebben intussen gemerkt dat we niet de enige band zijn met die naam. Ook in Nederland, Italië, … zijn er bands met dezelfde naam. Misschien is dat nog een werkpuntje voor ons.
Was het van bij het begin duidelijk dat er voor Face Your Fears eigen nummers zouden gemaakt worden?
Christof: Neen. We hebben vooraf geen grote plannen en strategieën uitgedokterd. Tijdens het repeteren van de covers zijn we spontaan wat beginnen jammen, zoals elke band dat vast wel doet. We hadden een paar goede ideeën bij elkaar en daar zijn een aantal nummers uit geboren.
Is het nu de bedoeling dat er live een set komt met nog maar een paar covers of zullen de eigen nummers altijd in de minderheid zijn?
Christof: Dat is moeilijk te voorspellen. Bovenop dat eerste opgenomen nummer hebben we nu nog maar voor twee eigen nummers min of meer afgewerkte plannen. We werken rustig toe naar een EP met drie of vier nummers. Op de lange termijn zouden we werken naar een live-set met de helft eigen nummers en de helft covers.
Hoe gaan jullie te werk voor de eigen nummers?
Dirk: Een beetje klassiek waarschijnlijk. We beginnen met de juiste melodie en compositie en dan vult Corina aan met haar lyrics. Alles gebeurt heel organisch en spontaan, met veel zoeken en proberen.
Is er één band die jullie allemaal bewonderen?
Dirk: We horen allemaal graag new wave en postpunk, maar zeker niet alleen dat. Als we elk bandlid afzonderlijk beschouwen, zie je ook invloeden van punk, coldwave, gothic en metal.
“Higher” kreeg vooral lovende reacties
Sonja: Dat mensen zeggen dat we op de goede weg zitten, geeft natuurlijk moed om hiermee door te gaan. We kunnen in onze eigen nummers makkelijker tonen wat we in onze mars hebben. Het geeft een eigen gezicht aan de band.
Peter Slabbynck van Red Zebra kwam al meedoen op één van jullie coronaproof concerten deze zomer
Sonja: Ik doe de merch van Red Zebra en dat nummer zat al in onze setlist, zodoende stond het al een beetje in de sterren geschreven dat dat zou gebeuren. Het was wel bijzonder leuk om met één van onze idolen op het podium te staan. En voor hem was het ook leuk want door de viruscrisis heeft hij dit jaar niet zo vaak op een podium kunnen staan als hij zou willen.
Jullie hebben nog vrienden bij andere bands
Dirk: Chesko van Der Klinke, en nu ook van PESCH, is bezig met een remix van een nummer van ons. Dat wordt leuk.
Welke plannen werden dit jaar gedwarsboomd door corona?
Christof: Er zijn veel optredens geannuleerd, maar dat is voor elke band hetzelfde. We hopen dat 2021 beter wordt en dat we opnieuw veel concerten kunnen spelen.
Hoe ver reikt de ambitie op langere termijn?
Corina: Met een label, booker of agency zijn we voorlopig nog niet bezig. Maar concerten spelen in Nederland is – naast de EP - zeker één van de volgende doelstellingen. We repeteren in grensgemeente Lievegem, dan is Nederland maar een kleine stap.
Sonja: We helpen allemaal als vrijwilliger op W-Fest en Sinner’s Day. Mochten we daar eens kunnen spelen met Face Your Fears, dan kunnen we dat afvinken wat als hoogste staat op onze bucket list.
https://faceyourfears3.bandcamp.com/track/higher
BRIQUEVILLE - Onze sobere zwarte gewaden zijn een weerspiegeling van de innerlijke strijd die uiteindelijk moet leiden tot de finale catharsis
Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; ze treden op in de duisternis en live doen ze onze ziel branden in de hel. Telkens als de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, geënt op oorverdovende, hypnotiserende metal. We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band nog steeds geen tipje van de sluier los.
De volledige recensie van 'Quelle' kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79967-quelle.html
Briqueville is live, nog meer dan op plaat dus, een intensere trip in de donkere krochten van de hel. Briqueville laat in de Minard, Gent, weliswaar niet voor een publiek, via de streaming, een perfecte kruisbestuiving horen van licht en duisternis, omhuld door een walm van mystiek en occultisme. Wat een intensiteit. Een rilling loopt over onze rug als de gitaristen op ingetogen, lichtjes dreigende wijze hun riffs door de boxen laten loeien; het bezorgt ons een krop in de keel.
Registers worden open getrokken. Ook wat de lichtshow betreft. Je wordt door beeld als klank letterlijk omver geblazen. Gehuld in het complete donker grijpt de band je al bij de eerste noot bij de lurven. Binnen een mysterieus kader, drijven ze het tempo langzaam op naar een climax waarbij je de grond onder je voeten voelt daveren.
De recensie van het streaming concert in Gent kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80467-briqueville-sound-of-ghent-donkere-intensiteit-in-een-mysterieus-kader.html
We hadden net voor de jaarwisseling een gesprek met de band over de laatste release, die ‘live beleving’ en hoe je als band omgaat met deze coronatijden.
https://smarturl.it/briquevilleDGTL
Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ik ga niet vragen om een tipje van de sluier te lichten, maar hoe is het idee en concept ontstaan?
We hebben deze band zo’n 14 jaar geleden opgericht toen een oude man in de tachtig ons vertelde dat er een moord was gepleegd aan de schoolpoort, net waar wij stonden na een repetitie. Daarop haalde hij een vergeeld krantenbericht boven, dat zei: ‘Zoon vermoordt vader met den hamer’. Die kop is blijven hangen bij ons, ook al omdat die kerel dat bericht zoveel jaren nadien nog steeds bij zich droeg. Misschien was hij wel de zoon, fantaseerden wij. Op dat moment, in 2007, zijn we aan improvisaties begonnen, gebaseerd op die vadermoord.
Het genre dat jullie spelen omschrijven is ook niet gemakkelijk; ik lees ergens ‘post- psychedelische metal’. Hoe zouden jullie het zelf omschrijven?
Klinkt inderdaad niet slecht maar ik hou er niet zo van om labels op muziek te plakken, dat is iets voor de marketingbureaus. Onze muziek is meer een gevoel dan een muziekgenre. Tegenwoordig willen we alles in een hokje stoppen zonder na te denken over de essentie: wat VOEL/DENK IK echt?
BRIQUEVILLE bracht al enkele zeer sterke platen uit, de laatste ‘Quelle’ was weer een pareltje. Waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Redelijk banale dingen eigenlijk zoals gesprekken met mensen, wandelingen in de natuur, filosofie, relaties, muziek, kunst etc. Ik denk niet dat er thema's zijn die ons niet kunnen inspireren. Het is ook altijd leuk om onze inspiratie te delen zoals onze playlists op spotify.
Wat me bij BRIQUEVILLE altijd opvalt, ik citeer uit mijn verslag: ‘’een duisternis die ondanks de dreigende ondertoon nooit pijnlijk aanvoelt, maar eerder deugd doet als een donker deken tegen koude winterdagen.’’ Wat is jullie mening?
Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen eigenlijk en het klopt in onze beleving volledig. Onze sobere zwarte gewaden zijn een weerspiegeling van de innerlijke strijd die uiteindelijk moet leiden tot de finale catharsis. De gouden maskers zijn voor ons het symbool van deze feitelijke absolutie.
Hoe waren de algemene reacties op de nieuwste plaat?
We hebben met dit album veel buitenlandse pers gekregen en die was over het algemeen heel lovend!
BRIQUEVILLE heeft waarschijnlijk ook plannen in het water zien vallen door de pandemie waarin we dit jaar zijn terecht gekomen? Of misschien net niet?
Absoluut, we hadden een club tour gepland maar deze is uitgesteld tot na de pandemie.
Hoe ga je daar als muzikant (en mens) mee om met zo een crisis?
Een album over maken !! Onze nieuwe plaat 'Quelle' is gemaakt en afgewerkt tijdens de COVID-19 pandemie en is onlosmakelijk verbonden met de omstandigheden van dat moment. 'Quelle' gaat over de voortdurende spiraal van hoop en wanhoop tijdens het isolement. Het was aan onszelf om te beslissen, gingen we ons laten meezuigen in de wanhoop van het moment of ons vastklampen aan de hoop. Natuurlijk zonder dat hoop iets passiefs wordt, maar eerder een actieve daad door middel van persoonlijke inspanning.
Wat deze corona tijden betreft, hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
De mens is veerkrachtig he maar ik denk dat je vooral doelt op de financiële impact van de crisis op de muzieksector die uiteraard dramatisch is maar HET antwoord van artiesten op de crisis moet vooral zijn om te creëren. Het is ook de gelegenheid om na te denken over wat de functie van artiest precies is en waar die voor staat.
BRIQUEVILLE stond ook in Gent op het podium, ik heb verschillende streaming concerten gezien maar jullie concert deed een huivering ontstaan in de huiskamer van zelden hoog niveau. Hoe hebben jullie deze streaming beleefd? De uitwerking was subliem!
Dank u ! Het deed geweldig veel deugd om nog eens samen in één ruimte muziek te maken. Heel onze B R I Q U E V I L L E familie keek heel hard uit naar dit moment en heeft hier dan ook veel tijd en moeite in deze show gestoken.
Ook daar schreef ik iets over: ‘’ Het voortdurende spel van licht - duisternis, en de occulte taferelen zijn de rode draad in dit streaming concert. Een eeuwig gevecht , waarbij je als luisteraar verweesd achterblijft in de donkerste hoek van de kamer, nagenietend van de sound’’ Wat is jullie mening?
Blijven schrijven Erik! Nee, dit vat eigenlijk perfect samen hoe het er binnen de band aan toe ging.
Hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden? Een verademing of een gemis? Of ergens ertussen?
Die lege zaal was eigenlijk een interessant gegeven waar we in de toekomst nog verder mee gaan experimenten. Het voelde als een verademing en te gelijker tijd ook als een enorm gemis. Die dualiteit maakte heel de ervaring enorm fascinerend, waar corona al niet goed voor kan zijn.
Wat is na deze ervaring, jullie mening over streaming? Het nieuwe normaal? Of gewoon een voorlopige goede oplossing nu het niet anders kan?
Ik hoop niet het nieuwe normaal want de interactie met het publiek heb je echt wel nodig maar het is wel iets waar we misschien verder mee kunnen experimenteren in de toekomst.
Over optreden gesproken. Wat is tot nu toe de meest gedenkwaardig concert dat jullie al hebben gegeven?
In Denemarken samenspelen met Godspeed You! Black Emperor, DUNK! Festival, de twee ‘Quelle’ release shows in 4AD na de eerste lockdown waren zeker enkele van vele hoogtepunten.
Na al die grensverleggende platen en optredens. Hebben jullie nog inspiratie voor andere projecten en uitvoeringen? Welke kan zouden jullie de toekomst willen uitgaan?
Onze volgende plaat zal meer in het teken staan van zang. We hebben zin om dit aspect toe te voegen aan ons universum en hier mee te experimenteren (fictieve taal,..) Ook een soundtrack maken voor een al dan niet bestaande film is iets waar we ons in de toekomst mee aan de slag willen gaan.
Over die toekomst gesproken. Wat zijn de verdere plannen voor 2021?
Hopelijk kunnen we eindelijk de nummers van ‘Quelle’ live op een podium brengen en verder schrijven aan een volgende plaat.
Je kunt niet voorbij digitalisering, spotify en sociale media. Heeft het volgens jullie nog zin om platen uit te brengen? Wat is jullie mening over die soms vergaande invloed van spotify of zeker sociale media op de muziek en cultuur?
Ik zou het eerder positief zien. Dit is de uitgelezen moment om de regie zelf in handen te nemen ( DIY) en koppig en origineel uit de hoek te komen. Het hopeloos verouderde muziekmodel is toe aan verandering en de toekomst kan nu door de artiesten zelf worden gemaakt! Je kan vandaag een plaat uitbrengen op welke manier dan ook en heel de wereld bereiken zonder miljoenen euro’s te spenderen. Het lijkt me nu meer dan ooit de moment waarop de artiest zelf consequent beslissingen kan nemen over hun eigen koers ipv dit gemakzuchtig over te laten aan megaconcerns. Kijk maar naar artiesten zoals Phil Elverum die zelf zijn eigen platen uitbrengt en duidelijk het artistieke laat primeren over het financiële. Ik hoop stiekem dat ‘schaarste ‘het nieuwe normaal wordt. Spotify is idd financieel niet heel genereus naar artiesten toe maar het platform dat zij aanbieden is immens. We moeten ook nooit vergeten dat de artiest nog altijd zelf beslist welke keuzes hij/zij maakt.
Wat zijn de verdere ambities van de band? De wereld zijn jullie al aan het veroveren. ‘the world is not enough? ‘ vertel het ons maar
Zoals eerder gezegd zijn er nog veel projecten waar mee aan de slag willen maar we doen dit in de eerste plaats voor onszelf en zullen dit blijven doen zolang we voelen iets te kunnen bijbrengen. Lukt dit voor ons niet meer dan zal het doek definitief vallen en zullen we op die manier voor onze eigen catharsis zorgen.
Bedankt voor dit fijne gesprek, blijf ook in 2021 jullie mysterieuze zelf, de nieuwste plaat en dat streaming concert waren top momenten. Stay safe!
Bedankt voor de aandacht en op naar het nieuwe normaal !!
Brussels Jazz Orchestra - Frank Vaganée (Brussels Jazz Orchestra) - Artistiek blijven groeien, en waardvolle projecten kunnen blijven doen, zowel als solist als in het orkest is de belangrijkste doelstelling
Sinds 1993 heeft het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op de Belgische jazz. Ze heeft bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond nu onder de noemer 'Footprint' op het podium van Muziekcentrum De Bijloke, Gent. Vooraf was er een interview met de artistieke leider van Brussels Jazz Orchestra, Frank Vaganée; hij deed er de toekomstplannen uit de doeken, en stelde ook een project voor met Osama Abdulrasol,
Voldoende voer voor een interview met Brussels Jazz Orchestra. Frank stond ons te woord, en beantwoordde enkele vragen over het ontstaan, het heden en de toekomst van Brussels Jazz Orchestra. Maar ook de volledige jazz scene kwam aan bod. Een fijn gesprek dus.
We waren bovendien ook aanwezig op het Streaming Concert van Brussels Jazz Orchestra in Gent, de recensie kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80469-brussels-jazz-orchestra-sound-of-ghent-een-aanstekelijke-klankentapijt-in-een-breed-gevarieerd-kader.html
Frank, laat ons eerst terugkeren in de tijd. Brussels Jazz Orchestra bestaat ondertussen, dacht ik , sinds 1993. Maar ik veronderstel dat jullie bij voorbaat al meerdere watertjes hebben doorzwommen. Brussels Jazz Orchestra, hoe is dat begonnen? Vertel ons eens iets meer hierover?
Ik ben beginnen noten leren lezen toen ik zeven jaar was. Samen met mijn broers, die een jaar jonger zijn dan mezelf, en ook ons vader zijn we naar de plaatselijke harmonie vertrokken in Mechelen, in De wijk Coloma (Tervuursesteenweg) Daar zijn we dus een instrument beginnen te bespelen, mijn bedoeling was eerder een trompet. Maar de Harmonie had geen trompet meer ter beschikking, en dus is het saxofoon geworden. Later zijn we allemaal overgegaan naar Stedelijk Conservatorium in Mechelen. Voor mij specifiek dus saxofoon, ik had daaromtrent ook al lessen gevolgd in de Harmonie zelf. Toen zijn we in verschillende fanfares en harmonieën beginnen spelen, soms in vier of vijf verschillende. In het Mechelse. Rond mijn 13ste en 14ste waren er verbroederingen tussen maatschappijen en dergelijke uit de streek, zulke avond werd steeds afgesloten door een bigband. Die heette ‘The Keyhole Conspiration Big band’ met Rene Jonckeer, die is twee jaar geleden overleden. Dat optreden in Leuven van die bigband was voor mij een ware openbaring. Je moet weten, ik was fanfares en dergelijk gewoon, maar dit was toch heel iets anders. Die swing, die klank, maar ook het geluid en de sfeer. het kwam gewoon heel anders over. Niet lang daarna heeft Rene me gecontacteerd om in een bigband te komen spelen, ter vervanging van één van de saxofonisten. Daardoor leerde ik ook heel wat mensen kennen, zoals de bassist Maarten Weyler die kwam net terug van Berklee College of Music in Boston . Die had daar een cursus jazz gevolgd, dat bestond toen hier nog niet. Toen Maarten terugkeerde uit Boston organiseerde hij vanaf 1982 op zondagen om de 14 dagen ism de Halewijnstichting een jazzcursus. Dat was in Berchem Antwerpen. Rond 1982 ben ik dan die cursus jazz gaan volgen in Antwerpen, rond mijn 15ste of 16ste dus. En daar heb ik eigenlijk de mensen ontmoet waar ik nog steeds mee samen speel. Vanaf september 1983 stampte Maarten de Jazzstudio uit de grond. De eerste echte jazzopleiding in België.
Ik heb me daarvoor ingeschreven, mede omdat de saxofonist John Ruocco een Amerikaanse saxofonist daar les kwam geven. Tot 1986 ben ik, naast Mijn opleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen dus ook die jazz richting beginnen volgen. Ik ga ondertussen ook al wat les in die jazz studio. Ik speelde toen ook in uiteenlopende projecten, Zo was ik onder andere regelmatige vervanger in het toenmalige BRT Jazzorkest en later BRT Bigband., ik speelde in veel. Amateur en semi-professionele big bands . Door her en der als vervanger in te springen krijg je wel een beetje een naam binnen die scene. Uiteindelijk ben ik in verschillende groepen terecht gekomen, zelf muziek beginnen componeren en schrijven. Ook vanaf 1989 maakte ik deel uit van het Nederlandse Timeless Orchestra waarmee we over heel Europa en Japan hebben getoerd. Kortom van veel markten thuis. In 1993 , kreeg ik de kans om les te geven Aan het Conservatorium van Gent en het Lemmensinstituut in Leuven ondertussen waren de conservatoria ook begonnen met lessen jazz geven. Sinds 2004 ben ik fulltime aan de slag aan het Lemmensinstituut. Deze hogeschoolopleiding is sinds enkele jaren onderdeel van LUCA School of Arts. Ik doceer er saxofoon, ensemble, big band, arrangement en compositie. Sinds 2018 ben ik ook coördinator van de jazzopleiding. Los van al die activiteiten heb ik dan samen met enkele andere mensen Brussels jazz orchestra opgericht in 1993. En sindsdien loopt dit synchroon met les geven en mijn andere bezigheden.
Ik las in een interview van circa vijf jaar geleden: ‘’De reden waarom we ons jazzorkest noemen, is dat we breder willen gaan dan het bigband-idioom.’’
Kan je daar eens iets meer over vertellen?
De reden waarom we ‘Brussels Jazz Orchestra’ noemen , is net omdat we artistiek en dergelijke breder willen gaan dan enkel en alleen bigband. Met wel die typische elementen daarvan verwerkt. Bigband refereert eigenlijk naar de bezetting, zoals we die kennen uit de jaren ’30 en ’40. Met meerdere blazers en ritmesectie. Dat is dus ook de bezetting die wij ook hebben. We willen echter de bezetting gebruiken in een veel bredere, Context en omkadering. We zetten samenwerkingen op met bvb klassieke orkesten, of met theater of met andere kunstdisciplines zoals bvb striptekenaars enzovoort .
Na al die jaren zijn jullie uitgegroeid tot een uitgebreid collectief aan top muzikanten. Vooral de samenwerking met Bert Joris heeft een grote invloed gehad heb ik vernomen. Vertel er eens wat meer over?
Hij is iets ouder dan sommige van ons, we kenden hem eigenlijk al van vroeger. En hij is vanaf het begin altijd nauw betrokken geweest bij Brussels Jazz Orchestra. We trokken veel samen op, BJO heeft 4 cd’s opgenomen waarin Bert als belangrijkste solist fungeert op basis van zijn composities en arrangementen. Ondanks dat hij echt nooit in het orkest heeft gezeten, heeft hij binnen dit project toch altijd een belangrijke rol gespeeld. Hij heeft ook veel geschreven en gearrangeerd voor het orkest. Bovendien is hij heel bepalend geweest voor de sound van het orkest. Kortom zijn rol binnen Brussels Jazz Orchestra is enorm groot geweest vanaf het begin.
Wie waren verder jullie grote invloeden?
In het begin speelden we eigenlijk arrangementen die al bestonden, van onze helden eigenlijk. Thad Jones, Bill Holman, Bob Brookmeyer, Allemaal mensen die in de jaren ’60 tot ’70 de stijl van de bigband hebben bepaald en die in een nieuwe richting hebben gestuurd. Eigenlijk zijn we pas later nog verder teruggaan eigenlijk, een beetje in de omgekeerde richting dus (haha). Pas na een jaar of twee a drie zijn we begonnen met eigen composities. Zo ben ik zelf in 1993 naar De Musikhochschule van Keulen gegaan om bij Bob Brookmeyer studies te volgen daaromtrent Dus het is vanaf 1995 /1996 dat we aan ons eigen repertoire zijn beginnen werken.
Wat waren de hoogte punten van Brussels Jazz Orchestra tot nu toe?
Er is een periode geweest dat we op elke editie van Jazz Middelheim konden optreden, zoals in 1995 , 1997, 2001, 2003, 2005 tot 2008 en toen werd het van VRT overgeleverd aan privé en toen waren we er wel nog in 2011 , 2015 en 2018 . Daardoor zijn die optredens op Jazz Middelheim zeker mijlpalen geworden. En dat zijn toch altijd aanleidingen geweest om met belangrijke mensen binnen de scene, , in contact te komen. Jazz Middelheim en al die contacten met die top artiesten, Waarmee het BJO kon samenwerken op Jazz Middelheim en zeer veel deuren geopend. We hebben kunnen samenwerken met namen die voor ons een inspiratie waren, dankzij de organisatie. Zoals Maria Schneider Plus het feit dat we telkens konden optreden voor een ruim publiek aan liefhebbers, dat zorgt zeker voor naambekendheid. Ansicht waren dat elke keer zaadjes die gepland werden om daar naderhand zelf mee verder te gaan. Zo hebben we dankzij die samenwerking met De Amerikaanse pianist Kenny Werner meermaals in New York opgetreden. Ook dus met Maria Schneider en Toots Thielmans hebben we verschillende concerten verzorgd met Bert, met Maria maar ook met Toots. Dat zijn allemaal momenten waar we met veel fierheid naar terugkijken. Daarnaast zijn er natuurlijk onze Internationale reizen, naar dus bijvoorbeeld New York. Grote festivals in Amerika En over heel Europa tot in Singapore toe . We kregen 2 Grammy nominaties voor onze cd ‘Wild Beauty’ die we in samenwerking met de Amerikaanse topsaxofonist Joe Lovano in 2013 uitbrachten. Onze bredere naamsbekendheid heeft ook een boost gekregen toen de film ‘The Artist’ tal van Oscars won waaronder die voor beste muziek. BJO heeft een deel van de soundtrack opgenomen.
Je hebt ook een enorme bewondering voor New York , lees ik in datzelfde interview (je bent niet de eerste ) vanwaar die bewondering? En ben je er ook geweest?
Ja, maar alle jazz muzikanten hebben een bewondering voor New York. Net omdat New York een bakermat is voor alles wat met jazz te maken heeft. Al de stromingen uit de jaren ’30,’40,’50,’60,’70,...zijn allemaal ontstaan in New York. Het is wellicht fel veranderd de laatste tiental jaren, maar toch die basis van jazz ontspringt daar nog steeds. Het neusje van de zalm wat jazz betreft zit daar. Het is wel een jungle. Het is heel leuk als muzikant om er te spelen, maar om te leven is het een echte jungle. Ik ben daar in 1998 zelf enkele maanden gaan wonen om te leren, om te netwerken en zo.
In een interview zei Francois De Meyer me : Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt. Is dat zo volgens jou?
Dat hangt er een beetje vanaf. Ze zijn wel zeer open in het communiceren en uitwisselen van informatie. Echter zijn er toch die meer behoedzaam zijn, ze hebben het zelf niet gemakkelijk en dan komt daar plots een buitenlander even het hen nog wat extra moeilijk maken (haha). Dat is gewoon typisch, op dat vlak zijn we in Europa wat rustiger en gezapiger toch. Als je hier alles goed hebt geregeld, komt dat wel in orde. In Amerika is het elke dag een struggle , waardoor je op het puntje van je stoel zit om het te maken. Maar New York is wel de minst typische Amerikaanse stad van Amerika eigenlijk.. New York is altijd een deur geweest naar de wereld, door de geschiedenis heen. En dat geldt ook voor de jazzmuziek. Nu nog steeds.
Ik wou het ook eens over ‘jazz’ hebben als muziekstijl met jou. Het begrip jazz is ook geëvolueerd, je ziet o.a. in het Gentse enorm veel jazz gerelateerde bands opdoemen, zelf noemen ze hun muziekstijl eerder ‘improvisatie tot het oneindige’. Wat is je mening? Wat is jazz tegenwoordig volgens jou?
Dankzij die meerdere jazzopleidingen, is er een bredere, snellere en ook jongere doorgroei naar jazzmuziek. Jongeren die nu een deel van de scene uitmaken. Die een eigen groep oprichten en zoeken naar een manier om zichzelf via de jazz muziek te kunnen uitdrukken. We zitten sinds geruime tijd op een punt dat jazz een veel breder begrip is geworden. Met veel verschillende invloeden uit allerlei muziekstijlen buiten de jazz die binnen sluipen in die muziek. En dat is heel bepalend voor wat jazz nu is. Vroeger was dat ook hoor , die uiteenlopende strekkingen, maar meer binnen de jazz zelf. Maar nu wordt het toch meer beïnvloed door alles wat net geen jazz is en dat gaat over pop, soul , blues, latin, wereldmuziek, folkmuziek, Rnb, Avant-garde, Acid, Ambient, klassieke muziek enzovoort. Met andere woorden alles zit er in vervlochten. Men neemt nog steeds dingen mee uit het verleden van die jazz, maar het grote verschil is dat men nu probeert er sneller een eigen, persoonlijke stempel op te drukken.
Ik zeg nu wel Gentse scene maar er zijn er elders ook
Over heel België. Gent , inderdaad, maar ook Brussel, Antwerpen, Luik, Genk, Hasseltse scene. En dat is ook nog een extra voordeel aan een klein land als België. Er is door de kortere afstand een gemakkelijkere bestuiving van muzikanten doorheen het hele land. Dat zie je in grote landen niet zo. Zoals in Duitsland heb je wel de scene uit Berlijn of Munchen of zo maar die komen zelden met elkaar in contact, in ons land ligt dat dus veel gemakkelijker, vandaar. Om eerlijk te zijn was dat bij ons ook wel een beetje, maar het ging toen gewoon veel trager. Dat ging vaak door mond aan mond reclame tussen mensen die bijvoorbeeld een bigband ergens hadden zien spelen en dat toen meedelen. Het gaat nu gewoon veel sneller dan in onze tijd. En ook dat is weer een groot verschil.
Heeft dat bomen van jonge jazz bands en muzikanten ook een invloed gehad op jullie als collectief?
Het is sowieso een onderdeel van ons beleid om zoveel mogelijk jongen mensen te betrekken binnen ons project. We hebben wel onze vaste bezetting, zeven van de zeventien zijn nog steeds dezelfde als in 1993. En de laatste bezetting zoals ze nu is , Bestaat voor 16/17de ook al sinds 2011 . Maar als we een vervanger nodig hebben, of er bijvoorbeeld een solist willen bijhalen, geven we toch bewust de kans aan jonge talenten om daaraan mee te werken. We hebben ons eigen programma ‘The Future is now’. Dat is een programma waarbij we jonge talenten uitnodigen bij ons als solist maar ook als componist en daarmee doen we ook concerten en zo. En ook als bijvoorbeeld onze trompettist ziek is of zo, spreken we jonge talenten aan om die te vervangen. Los daarvan is het gewoon heel belangrijk dat bestuiving er is tussen de jongere en oudere generatie om ideeën uit te wisselen alleen al. Daarom ook, als ik in kleinere groepen speel, zorg ik ervoor dat er een gezonde mix is tussen die verschillende generaties. Omdat die bestuiving tussen jong en oud gewoon zeer belangrijk is. En het is ook alleen maar verrijkend, en ook wordt de diversiteit meer en meer belangrijk aan het worden. Dat nemen we allemaal mee in onze besluitvorming binnen het orkest.
Wat die invloed van jongere bands betreft, betekend dat ook dat er een jonger publiek naar jullie optredens komt kijken?
Onze publiek is altijd wel heel breed geweest. Ik denk dat het merendeel van ons publiek tussen de 35 en 75 jaar zit. Heel jonge? Tenzij dat ze echt geïnteresseerd zijn of zelf muzikant zijn, maar anders toch veel minder. Je kunt onze muziek niet vergelijken met pop cultuur waar het echt over die jongeren gaat, maar we proberen toch alleen al door het feit dat ons ouder publiek wellicht eens zal afhaken, die jeugd wel aan te spreken. Het budget speelt ook een rol, voor veel jongere mensen is het moeilijker om een ticket te kopen van theater of zelfs culturele centra. Voor hen is het moeilijk om te investeren daarin.
Ik heb jullie live (alhoewel) gezien in Gent. Via streaming. Het voelde aan alsof ik zelf in de zaal zat, het spelplezier loeide uit de boxen en je sprak het publiek zelfs aan. Hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden? Wat gaat er dan door je heen?
Dat was uiteraard wennen, ik probeer als een presentator te klinken alsof er publiek in de zaal zit. Maar het doet raar want je spreekt gewoon voor je eigen mensen, en dat heb ik ook een beetje op die manier aangepakt. En ook als er het eindakkoord is van een stuk, is er plots die stilte. Dat doet toch raar, je mist het applaus. We hebben wel vernomen dat de mensen thuis konden ‘applaudisseren’. We hadden ook veel abonnementen in de Bijloke. Ik heb vernomen dat er ongeveer vierhonderd abonnementen waren, en ze rekenen op twee mensen per abonnement. dus dat is een zeer goed gevulde zaal. En als je dan verneemt dat er veel mensen aandachtig meeluisteren, plus al die positieve reacties achteraf, ja dan is dit zeker geslaagd. Het is dus wennen, maar het is leuk om te doen. Voor ons was het de eerste keer, maar het smaakt zeker naar meer. We zouden het in het voorjaar, in eigen beheer, nog eens twee keer willen doen. En een heel leuk alternatief voor een gewoon live concert, als zal het ook dat echt live optreden nooit vervangen. Maar in de huidige omstandigheden is het zeker een welgekomen alternatief dus. Het vervangt dus nooit een echt concert, maar op deze wijze blijf je als collectief jezelf tonen aan het publiek en dat is toch belangrijk.
Nu we toch bij het onderwerp van 2020 zijn aanbeland ‘corona’. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
Alles (haha). Ons laatste concert was tien maanden geleden. In Februari in BOZAR. We hadden een hele reeks concerten in het voorjaar. Waaronder een première In eerste instantie werd het grootste deel daarvan verzet naar het najaar, maar toen bleek ook niets te kunnen doorgaan. Dat werd voor een deel verzet naar volgend jaar. Of een deel gewoon afgelast. En dan ook het concept met Osama Abdulrasol, met muziek uit het Midden-Oosten. Dat is al drie keer verzet, in januari in Handelsbeurs maar die is al gesloten tot eind januari. Dus dat is al verzet naar januari 2022. Ik vermoed dat alles een beetje ‘normaal’ zal verlopen ergens na de zomer 2021.
Nu we daarover bezig zijn er is ook dat project met Osama Abdulrasol waar je het in Gent even terloops over had. Kun je daar wat meer over vertellen? Het is nu al uitgesteld tot januari 2022 , heb ik vernomen?
Een tijdje geleden waren bezig rond een project over vluchtelingen, in de Singel in Antwerpen, uit vooral die landen uit het Midden-Oosten zoals Syrië, Iran, Irak en zo. Met allemaal muzikanten uit die betreffende landen. We hebben dus concerten gedaan met arrangementen uit die landen, samen met die muzikanten. Dat viel enorm mee, en dus zijn we opzoek gegaan om daar iets meer mee te gaan doen. Zo zijn we bij Osama terecht gekomen die al twintig jaar in Gent woont, en ook met een Vlaamse is getrouwd. Sindsdien speelt hij in Heel Europa vanuit zijn thuisstad. We zijn samen tot een idee gekomen om iets te doen rond ‘ Night 352’ – De 352ste nacht uit Duizend en één nacht.
Het Arabische verhaal Night 352 uit de vertellingen van 1001 nacht gaat over de blanke slavenprinses Zumurrude. De sage uit de beroemde verhalenbundel werd speciaal voor de Irakese componist en qanunspeler Osama Abdulrasol herwerkt tot een moderne parabel, die hem inspireerde tot nieuwe composities. In de nieuwe muziek verwerkte hij zowel zijn eigen verhaal als dat van Zumurrude. Brussels Jazz Orchestra duikt mee in de legende en brengt samen met Abdulrasol de Midden-Oosterse sfeer van Duizend-en-een-nacht weer tot leven, zij het in een hedendaags jasje. Night 352 verenigt een westers jazzorkest en een Arabische harp, muziek en zang, de traditie en het heden, met op de achtergrond een eeuwenoud maar blijvend actueel verhaal. Nacht 345 tot 364 van Duizend-en-een-nacht gaan over de blonde slavin Zumurrude. Stel je voor dat ze uit het vergeelde papier van het boek springt en haar leven vandaag opnieuw zou leven.
Schrijver Hazim Kamaledin (Longlist International Arabic Booker Prize 2015) herschreef voor componist en qanunspeler Osama Abdulrasol het verhaal over nacht 352. Het werd een modern sprookje over hedendaagse slavernij, maar ook over de passie voor muziek, en hoe die iemands grenzen kan verleggen. Iets waar componist Abdulrasol zelf over kan meespreken. In zijn nieuwe composities lopen traditie, heden en toekomst, maar ook fictie en non-fictie door elkaar. Zijn muziek werd gearrangeerd voor Brussels Jazz Orchestra. Het Midden-Oosterse sprookje biedt de achtergrond, de muziek vertelt het verhaal. En daar gaan we dus iets bijzonder rond, enfin het is klaar, doen met Osama, de Libanese zangeres Jahida Wehbe en de Franse percussionist François Taillefer.
Hoe ben je er als mens en muzikant mee omgegaan met zo een crisis.
Sinds Maart heb ik dus drie concerten gedaan, In trio toen het nog mocht. En ook eens Op de alternatieve versie van Gent Jazz. En in Brussel, ik was tezamen met mijn trio met Teun Verbruggen en Sam Gerstmans te gast bij Jef Neve zijn reeks gestreamde concerten en dan was er ons BJO-concert in de Bijloke. We hebben ons ook geconcentreerd op sociale media projecten. Ik heb ook een driedelige cursus gegeven. Sinds vorige week staat er ook een nieuwjaarswens op facebook, zo dingen en die gestreamde concerten zijn er dus wel. Maar het spelen zelf valt weg. We hebben wel twee cd’s opgenomen volledig coronaproof. Die ene cd komt binnen enkele weken uit, de volgende is voor het najaar. Omdat we toch niets konden doen hebben we die opnames dus nu gedaan, maar voor de rest …
Er zijn mensen die me zelfs zeggen, dat het ook heeft gezorgd voor meer productiviteit doordat men plots meer tijd had?
Dat is inderdaad het enige voordeel, ik gaf ook meer les online dus ik moest me niet verplaatsen, dat uur naar Leuven en terug, zijn toch twee uur dat ik iets anders kon doen. Door thuis te zitten hadden we ook plots meer tijd om aan nieuwe dingen te werken, zoals aan die twee cd’s. Wat belangrijk is, je kon er gewoon veel meer over nadenken over die dingen, er was geen haast bij.
Het is nog niet voorbij, hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Iedereen heeft het moeilijk, en dan heb ik het niet alleen over muzikanten, acteurs en zo. Iedereen die erbij betrokken is tot geluidsmensen, belichting, de catering berdrijven organisaties en zalen, promotors alles errond. maar ik ben er zeker van dat iedereen zodra het weer kan de draad zal opnemen. Daar ben ik zeker van. Het zal wel meer stapsgewijs gegaan, maar we zullen allemaal de draad terug opnemen maar er zal meer creatief moeten worden nagedacht. Daar heb ik wel vertrouwen in, meer dan in de economische wereld waar helaas veel bedrijven over kop dreigen te gaan.
Buiten die twee cd’s waarvan eerder sprake, wat zijn de verdere toekomstplannen?
Normaal gesproken gaan we iets doen met de heren van Kommil Foo Met onze eigen arrangementen gebaseerd op hun songs. Er staan een twintigtal concerten gepland in het voorjaar. Als dat doorgaat tenminste. Sommige zijn helaas al afgelast. Er is dus ook de presentatie van de release van de nieuwe cd. Dat is een cd met een pop zangeres, een DJ , een rapper . Echt in een totaal andere richting dan we gewoon zijn. En dan zijn er nog enkele optredens met Tutu Puoane. We spelen onze cd ‘We have a dream’ die we 2 jaar geleden uitbrachten Die we gaan verder zetten, naar aanleiding van een cd die we twee jaar geleden hebben uitgebracht. En dan uiteindelijk een cd die is opgenomen, en pas in het najaar uitkomt, Voor de rest is het koffiedik kijken, wanneer we dus terug kunnen optreden. De Franse chansonier Serge Gainsbourg en in samenwerking met de Franse jazzzangeres Camille Bertault. Voor de rest is het koffiedik kijken voorlopig
Na al die jaren heeft Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op het jazz gebeuren in binnen- en buitenland. Zijn er eigenlijk nog ambities of doelstellingen, dingen die je absoluut nog wil bereiken?
Voor mij persoonlijk, los van het collectief, dat ik actief kan blijven zijn met het componeren van muziek. Dat is een ambitie en doelstelling op zich. Ook als solist trouwens en saxofonist . En wat het orkest betreft? Dat we die draad zo spoedig mogelijk kunnen oppikken. Maar vooral dat we artistiek kunnen blijven groeien, en waardvolle projecten kunnen blijven doen zowel als solist en orkest vind ik wellicht de belangrijkste doelstelling.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat dit binnenkort face to face eens kunnen overdoen. En veel succes met de nieuwe releases en alles wat je doet. Beste wensen!
Rheinzand - Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden
Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Live worden ze aangevuld met Stéphane Misseghers (dEUS, Disko Drunkards) op drums en Bruno Coussée (MannGold) op bas.
Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun mengelmoes van elektronica en funky, exotische, trippy soundscapes zorgt de band voor een zonnig gevoel . Rheinzand bewees het reeds op hun titelloze plaat die eerder dit jaar op de markt kwam.
Lees er gerust de volledige recensie nog eens op na: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78099-rheinzand.html
Rheinzand heeft nog maar net het bericht ontvangen dat hun album werd uitgeroepen tot 'album of the year'. Een zeer sterke prestatie, en uiteraard dik verdiend. Via Live Streaming werd de plaat op 12 december voorgesteld in de Minard, Gent. Hierover schreven we een verslag
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80403-rheinzand-sound-of-ghent-aanstekelijk-dansfeest-gedrenkt-in-een-bad-van-melancholie.html
Ondertussen hadden we een gezellig gesprek met Reinhard, Charlotte en Mo over deze release, het streaming concert en veel meer.
Om te beginnen, hoe is de band ontstaan? Hoe is alles begonnen en hoe hebben jullie (met jullie drukke schema) elkaar gevonden?
Reinhard: Het is begonnen rond 2013, toen hebben Mo en ik een eerste nummer gemaakt, toepasselijk “The First Time” genaamd. Zes maanden later werkten we aan het tweede nummer . Vanaf toen is Charlotte erbij gekomen en waren we vertrokken, na het uitbrengen van een EP ‘The Way You Do’ in 2016. En toen waren we pas echt gelanceerd.
Met ‘Rheinzand’ brengen jullie een veelkleurige plaat uit boordevol funk, disco en trippy sound. Maar ook een streepje weemoed en melancholie. Mee eens, Hoe zou je zelf uw muziekstijl omschrijven?
Reinhard: Als je een plaat interessant wil houden voor uw publiek, is het belangrijk dat je daar veel kleuren in verstopt. Ook dat melancholische sluipt daar dan automatisch in, dat was ook de bedoeling. Een dansbare plaat uitbrengen, met dat streepje weemoed als extra daarbovenop. Zeker binnen dat dance/disco is het belangrijk dat allemaal aan toe te voegen om de aandacht van de aanhoorder scherp te houden.
Charlotte: En ook, zowel ik, Mo als Reinhard hebben toch een heel verschillende achtergrond, het is ook leuk dat ieder daar een beetje zijn eigen inbreng in verstopt in dit project. Live voel je dat ook aan dat ieder zijn eigen ding daarin kan brengen, dat is voor ons heel belangrijk.
Ondertussen zijn jullie ook actief in andere gerenommeerde bands als dEUS en Das Pop en Tundra. Hoe valt dit te combineren met Rheinzand?
Reinhard: Rheinzand is op dat vlak toch een beetje anders dan wat we bij onze andere bands doen. Wat we binnen dit project doen, heeft dus weinig daarmee te maken…
Het is nu allemaal wat stil gevallen, maar hoe blijf je dit verder combineren met die andere bands, waar jullie het toch ook druk mee hebben?
Reinhard: dEUS ligt nu even stil, Das Pop ligt stil. En Wat Tundra en andere projecten betreft is het een beetje aftasten en zo, maar dat valt al bij al nog goed mee.
Charlotte: Door drukke agenda’s zijn we al eens verplicht geweest van zonder drums te spelen. Dat bleek ook heel fijn. De elektronische kant komt dan meer naar voor en Mo werd dan beatmaker van dienst.
Ik heb jullie ook ‘live’ gezien in Gent via een streaming concert. Live komt jullie muziek naar mijn mening nog beter tot zijn recht; kun je stellen dat Rheinzand een live band is? Of is dat wat ver gezocht?
Reinhard: Live is uiteraard nog een andere dimensie, als je live niet anders klinkt als op plaat ben je niet geslaagd in je optreden. Je versterkt elkaar ook meer op dat podium. Een plaat zet je op als het past, en live moet je er gewoon op dat moment staan als band. Die Live stream zit dan weer tussen die twee, je kunt dat niet echt zien als ‘live spelen’ . Je mist de connectie met het publiek, ook al weet je dat ze daar zijn en zitten te kijken.
Charlotte: Je kunt je bij die live stream wel iets voorstellen, omdat er sowieso klank en beeld bij is, ook wij op het podium. Maar zonder publiek dat daar in de zaal zit , voelt het snel toch wat bevreemdend aan.
Hoe heb je die live stream beleefd? Zo zonder publiek optreden moet toch raar doen
Reinhard: Het is een beetje zoals het maken van een lange video clip deze show. Het is ook een nieuw medium dat we moeten leren kennen eigenlijk, eerlijk gezegd.
Mo: Het voelde ook een beetje aan als een langgerekte repetitie zo zonder publiek, ook al weet je dat er mensen zitten te kijken zoals hierboven aangegeven. Het was op zich wel intens, maar met publiek erbij kan het enkel nog intenser zijn dan nu…
Charlotte: En ook, je doet ook andere dingen dan als je voor een publiek speelt. Je gaat dan meer af op de reactie van dat publiek, En ja – zoals hierboven gezegd – je weet dat er mensen zitten te kijken. Maar mist de interactie met je publiek toch enorm.
De andere reden van dit interview is de release van jullie debuut. Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Reinhard: Heel goed eigenlijk, plaat van het jaar in Manchester.
Charlotte: Door de positieve reacties in het buitenland, krijgen we ook hier plots wat meer aandacht voor deze plaat. Ze vinden ons daardoor gemakkelijker. Er is namelijk een groot overaanbod, dus je kunt dat extra duwtje in de rug als band wel gebruiken. En dat de mensen dus wel degelijk naar onze muziek luisteren, is zeer positief.
Mo: Het is gewoon zeer moeilijk om binnen de maalstroom aan releases er dus echt bovenuit te steken, sinds de plaat uitkwam in Maart zijn er massa nieuwe releases bij gekomen, om de aandacht – zeker in deze tijden – dan scherp te houden is niet simpel, maar dat blijkt toch goed gelukt aan de reacties te zien en horen.
Het valt me – in het algemeen – op dat er enorm veel releases zijn dit jaar?
Reinhard: Dat is ook zo, maar dat gaat op een moment toch weer wat meer stil vallen. De bands die nu iets uitbrengen, haalden hun budget uit optredens van 2019. Bands die budget nodig hebben uit optredens om hun opnames te betalen gaan het in 2021 moeilijker krijgen.
Dus dat gaat wel een terugval van releases met zich meebrengen, vermoed ik.
Mo: Langs de andere kant denk ik dat er veel bands zich dit jaar een beetje hebben ingehouden, om die reden dat ze niet kunnen optreden. En die zullen dan in 2021 wel volop releases uitbrengen, waardoor er een overvloed zal zijn dat jaar. Vooral die grotere releases dan, die het hebben kunnen uitstellen en dan volop zullen kiezen voor uitbrengen van nieuw werk.
Om nog eens terug te komen op dat streaming concert in Gent. Er was tijdens de ganse set een graffiti kunstenaar aan het werk. Die maakt prachtige tekeningen op het podium terwijl de band weer een song inzet . Ik vond dat een enorme meerwaarde, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mo: Die kunstenaar is Benjamin Van Oost en is een vriend van ons. Hij werkt onder de naam Studio BamBam. We hadden gewoon in de set een virus nodig. Dit gaf een mooie link naar de huidige situatie. We hebben hem gevraagd daar iets mee te doen tijdens de set. En Benji bewoog zich dus over dat hele podium als een virus dat langzaam het hele podium innam, zoals dat virus waar we nu mee zitten ook ons leven inneemt.
Reinhard: Het was een beetje in samenwerking met Fleur Boonman die de regie heeft gedaan, dat we op dat idee zijn gekomen. Zij heeft het concept en extra beelden verder uitgewerkt waarbij Benji dus het virus was dat het podium overnam.
Het onderwerp van het jaar: Corona. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen? Welke?
Reinhard: Onze plaat is uitgebracht net voor de eerste lockdown, we gingen overal spelen om die plaat voor te stellen. Dat is dus helemaal niet gebeurd. Langs de andere kant, het was niet voor ons alleen zo, dat was voor iedereen een beetje het geval.
Mo: Het was op dat vlak wel frustrerend omdat we er echt klaar voor waren, maar we stonden niet alleen in die situatie zoals Reinhard zegt.
Reinhard: En ook nu dat we daar in Manchester als plaat van het jaar worden uitgeroepen, in een normaal jaar staan we daarmee in het buitenland zeker op het podium.
Ik hoor soms bands en artiesten zeggen dat deze crisis uiteraard een streep door de rekening is , maar vaak ook een tijd om te herbronnen. Ook bij jullie?
Mo: Ja maar bij ons was alles klaar.
Reinhard: Ik ken bevriende muzikanten die zich verveelden eigenlijk, maar andere konden die tijd net wel gebruiken om te herbronnen. Het is allemaal zeer verschillend. Ik denk ook dat het is hoe je daar als persoon mee omgaat, dat het dus weinig te maken heeft met de band zelf. Als je als persoon u daar kunt in vinden, dan kan dat zeker. Maar voor ons was het als band zeker niet het geval, net door die release en dat we er niets konden mee doen.
Charlotte: Dat is ook zo, er zijn mensen die me zeiden ‘’ik heb dit of dat altijd willen doen, en nu pas heb ik daar echt tijd voor’’. Maar zoals gezegd het ligt voor iedereen persoonlijk anders.
Hoe denk je persoonlijk dat cultuur en horeca, twee sectoren die heel hard getroffen zijn, deze crisis zullen overleven?
Mo: Op dat vlak moet het ergste nog komen, niemand zal dit zomaar overbruggen. Het is dan ook belangrijk dat mensen muziek blijven aankopen, ook in deze tijden. Maar er zullen onvermijdelijk in veel sectoren slachtoffers vallen.. helaas.
Reinhard: Het is een beetje afwachten, er zijn zelfs mensen die binnen deze crisis een nieuwe zaak hebben opgestart. Wat het muzieklandschap betreft … Als bijvoorbeeld een festival als Werchter of zo zou overkop gaan, wordt dat landschap volledig hertekend… dus ook die impact en zo, het is allemaal wat koffiedik kijken voor velen.
Mo: Er zullen ook muziek liefhebbende organisatie het loodje moeten leggen, omdat ze gewoon geen reserve hebben en zo.. en andere zullen het net overleven.
Reinhard: Wat festivals en concerten betreft de middenmoot zal het wel het zwaarst te verduren hebben, de kleintjes zullen deze zomer wellicht wel kunnen doorgaan – desnoods corona proof- de grote is dus afwachten, die hebben misschien meer reserve. Maar die middenmoot? Dat wordt niet simpel..
Live optreden zit er voorlopig nog niet in. Maar toch wat zijn de verdere plannen voor 2021?
Reinhard: We hopen volgende zomer nog te kunnen optreden, uiteraard. Er komt ook een remix album aan. En we zijn al met nieuwe nummers bezig, dus in het najaar 2021 of begin 2022 een nieuwe plaat.
Mo: Wat live optreden betreft, gaat het ook afwachten zijn of er nog plaat is. Want alle optredens zijn verschoven, dus ook die bands moeten worden ingepast in de affiches. Hopelijk is er nog plaats over voor ons ergens.
Wat zijn de eigenlijke ambities van de band? Buiten de wereld veroveren met de perfecte dansplaat, die jullie nu hebben uitgebracht?
Mo: Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden. (haha)
Reinhard: En ook in het buitenland, eventueel de meer Zuiderse landen, kunnen optreden. Dus vooral veel live spelen, in binnen en buitenland. Zuid-Amerika en dergelijke meer. Dankzij onze spotify hebben we wel wat succes in Mexico bijvoorbeeld, dus waarom niet?
Nu we het daar over hebben , hoe sta je tegenover Spotify? En sociale media?
Algemeen: Nee en ja, het medium op zich – om een band te ontdekken – is eindeloos. Maar je verdient er als muzikant niets aan, en dat is gewoon oneerlijk. Spotify moet gewoon de muzikant meer vergoeden! Ze verdienen daar miljarden mee, en de muzikant krijgt de kruimeltjes. Dat is bijzonder oneerlijk aan dat medium.. Er is natuurlijk een markt voor die veel breder is dan de radio, zoals hierboven al wat aangegeven, je ontdekt veel dankzij spotify, mensen ontdekken ons over de hele wereld daardoor. Maar het financiële plaatje daar knelt het schoentje toch. Dus laat het ons houden, we zijn wel voorstander, maar wat ze ermee verdienen moet dus gewoon eerlijker worden verdeeld, dat is het enige. Omdat het internationaal is, is het moeilijk om zoiets echt af te dwingen. Maar het gaat er ooit wel van komen, want zoals het nu gaat , kan gewoon niet blijven duren.
Pics homepag @Behangmotief & Democrazy
Laat het ons daarbij houden. Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig na een fijn concert van jullie.
Nederlands 
Français 
