Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; zelf treden ze op in volledige duisternis en live doen ze onze ziel branden in de Hel. Een podium in vuur en vlam. Telkens de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, balancerend op oorverdovende en hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band  geen tipje van de sluier zien. Een mysterieuze walm is en blijft aanwezig.
Meteen wordt dit duidelijk op “Akte VIII”, een parel van een song waarbij doom en stoner elkaar vinden binnen een donkere totaalbeleving; het werkt adembenemend op je gemoed en pijnigt je ogen als er zonlicht is.
'Quelle' is een plaat die je in zijn geheel best beluistert. Elke song sluit perfect aan op de volgende, waardoor een soort verhalenlijn ontstaat; een reden van weinig of geen vermeldingen naar titel songs . De impact is steeds hetzelfde. Briqueville dompelt ons steevast onder in een doom sfeertje. “Akte XIII” is een mooi voorbeeld van intense spanning , dreiging, opwinding en ingetogenheid. Een intense totaalbeleving, die je naar een punt van waanzin kan drijven. De sterkte van Briqueville is trouwen dat ze geen snoeiharde metal nodig hebben.
Briqueville flirt voortdurend tussen stoner en doom, prikkelt de fantasie prikkelen, verrast aangenaam en zet je op het verkeerde been . Ze slagen er steeds en verve in.
En het mysterie rond de band blijft overeind staan …

Briqueville brengt met 'Quelle' een overtuigende plaat uit, een meesterwerk en doet de aarde onder onze voeten op een verschroeiende wijze naar een kookpunt stijgen. De putten van de Hel gaan volledig open, en de vuurtongen likken onze voetzolen. Indrukwekkend wat Briqueville ons voorschotelt.
De band weet ons te verbluffen met een donker meesterwerk. Wie had gedacht dat Briqueville  zijn ware gelaat  laat zien, komt bedrogen uit, de vraagtekens rond wie ze nu echt zijn blijft. Zo hoort het gewoon, een geheimzinnige band die de ene na de andere parel uitbrengt , na al die jaren. We hullen ons dan ook graag in complete duisternis; een duisternis die ondanks de dreigende ondertoon nooit pijnlijk aanvoelt, maar eerder deugd doet als een donker deken tegen koude winterdagen.

Tracklist: Akte VIII 06:04 - Akte IX 05:35 - Akte X 14:32 - Akte XI 05:11 - Akte XII 04:57 - Akte XIII 6:22 - Akte XIV07:17 - Akte XV 08:15

Stoner/doom/psychedelische metal
Quelle
Briqueville

The Whereabouts of J. Albert is het project rond Joeri Dobbeleir die ook bij Krautrock formatie MOTOR!K zit en van vele markten thuis is. Elk van de bandleden heeft trouwens al wat watertjes doorzwommen. Het zorgt voor perfect afgewerkte parels als het debuut in 2017. In De Casino, Sint-Niklaas kwam The Whereabouts of J. Albert zijn nieuwste plaat 'Methodology' live voorstellen. Hun zwevende mooie muziek, en die bijzonder warme vocale aankleding voelt aan als een warm deken tegen ijskoude dagen.
De nieuwe schijf werd onder de loep genomen. Eentje van intense warmte en duisternis , om van te genieten en die je hart sneller doet slaan van innerlijk genot.
Neem nu opener “The Black Hour” waarop de gitaarlijnen en drumpartijen je in donkere gedachte doen wegzweven naar verre oorden.
De stem van Joeri is iets speciaals en zorgt voor innerlijk genot. De luisteraar wordt ingepakt en verdoofd door hun sombere sound . “Methodology” en “We don't have forever” dompelen je er meteen onder , en we worden tot tranen toe bewogen. Het tempo durft de hoogte in te gaan , klinkt aanstekelijk en je zweeft over de dansvloer. “All My Trials” is een fijn voorbeeld. Zonder dat er geluidsmuren worden afgebroken, worden het hart en de gevoelige snaar diep geraakt. Nergens wordt het te treurig of te somber. Songs als “Tantalus”, “Common Ground” en “The Truth of the matter” brengen je in een donker sfeertje , maar geven de kracht er tegenaan te gaan.
De plaat  'Methodology' past dus perfect in de tijdsgeest, om die donkere gedachte te relativeren en een plaatsje teg even

De band heft een eigen gezicht! Artiesten als Mark Lanegan , Leonard Cohen, Nick Cave passeren de revue. The Whereabouts of J. Albert bidet diezelfde warme uitstraling van hen, die je bij het nekvel grijpt , de donkere gedachte een plaats geeft en de demonen verdrijft; wat ons steeds opnieuw weet te overtuigen!

Tracklist: The Black Hour - Methology - We don't have forever - All My Trials - Blow By Blow - Tantalus - Common Ground - The Truth of the matter - The Inconsolable Longing

Flying Horseman - We hebben een introvert publiek; een publiek dat intens meeleeft en enthousiast is, zonder overdreven uitspattingen

De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'.
We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''  
Door de corona crisis viel de voorstelling van de plaat wat in het water. Ondertussen trad Flying Horseman al enkele keren op. O.m. in de Casino en de Handelsbeurs. Naar aanleiding van die shows, de nieuwste schijf ‘Mothership’ , hoe de band deze crisis voorlopig heeft overleeft tot de toekomstplannen, hadden we een fijn gesprek met bezieler en frontman Bert Dockx.

Tien jaar geleden kwam jullie debuutalbum ‘Wild Eyes’ uit. Hoe blik je terug op de afgelopen tien jaar?  Wat is voor jou het grootste verschil tussen toen en nu?
Ik ben eigenlijk niet iemand die terug kijkt, niemand van ons eigenlijk. Wij kijken liever vooruit. Uiteraard zijn we blij met wat we hebben bereikt. Al zijn er ook wel oude nummers die ik niet meer speel omdat ik me in de huidige tijdsgeest niet meer kan vinden in de teksten en zo. Er zijn ook wel dingen veranderd tegenover in het begin. Er zijn ook wat line-up betreft toch wel wat veranderingen geweest, ook die hebben een invloed gehad op ons werk. De laatste plaat is wel meer een kantelpunt geweest moet ik toegeven. Wat ook heel belangrijk is daarbij , is dat we nu weer een hechte band zijn geworden. Dat is misschien de belangrijkste verandering in die tien jaar, mede daarom is die nieuwe plaat dus ook zo belangrijk geworden. Het luidt namelijk een heel ander hoofdstuk in van Flying Horseman als band. Kortom, elke plaat was en is gewoon een nieuw avontuur eigenlijk. Dus ja, terugkijken doe ik daarom niet echt. Want we zijn dus al bezig met een nieuw avontuur. We zijn bijvoorbeeld al met de volgende plaat bezig. Om maar te zeggen.

Ik heb jullie al een paar keer live gezien, ik volg jullie al van het prille begin. En je merkt dat ook op het podium groeien
Dat is ook zo. Ik ben ooit begonnen als solo artiest met Flying Horseman. Toen werden we een trio. Bij elke plaat zijn we dus niet alleen in line-up gegroeid, maar werd de invloed van de muzikanten ook steeds groter en belangijker. En dat is live toch ook te merken, vroeger was de focus ook meer op mij gericht, en ook dat is nu veranderd.

Het viel me zelfs op dat jullie in een paar weken tijd iets heel anders hebben gedaan. Jullie optreden in de Casino was heel anders dan in de Handelsbeurs , had ik de indruk?
De setlist was een klein beetje anders, en links en rechts de insteek ook. In de Handelsbeurs was eigenlijk ons tweede optreden het meest geslaagd. Alles zat juist, de sfeer, de songs, dat is eigenlijk een van de beste optredens die we hebben gegeven om 21u. Geen idee hoe dat komt, maar het gevoel was gewoon AF. En dat merkte je ook aan het publiek toen. We brachten zelfs verschillende bisnummers. Het samenspel was bijvoorbeeld nog  beter. Enfin alles zat goed. Opvallend trouwens? Waar we twee keer spelen is dat tweede optredens steeds iets beter dan het eerste.

Als ik het zo hoor heb ik in Gent wel het beste van de twee gemist blijkbaar. Heb je een verklaring hoe het komt dat het tweede beter is als je twee keer moet spelen
Het WAS dus niet alleen in de Handelsbeurs, maar ook elders waar we twee keer mochten aantreden, opgevallen.  Je bent sowieso wat zenuwachtig als je het podium opkomt en je hebt wat meer tijd nodig. En na dat eerste optreden valt er een  soort last van je schouders ,  Ik voel me dan wel moe, maar ook meer ontspannen eigenlijk. waardoor je bij dat tweede optreden veel losser op het podium staat. Wellicht komt het vooral daardoor.

Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, hoe hebben jullie elkaar terug gevonden?  Een meerwaarde toch, vond ik, die samenwerking
Eigenlijk is die samenwerking toevallig ontstaan. We hadden enkele producers voor ogen. In eerste instantie nam ik toch een wat afwachtende houding aan.  Omdat Jasper eigenlijk meer - laat stellen - pop muziek doet. Maar alles is zeer aangenaam verlopen, zonder enig probleem zelfs. Echter de basis lag eigenlijk al vast vooraleer Jasper er aan meewerkt. Maar Jasper heeft ons een meer Funky sound gegeven, iets minder donker eigenlijk. Waardoor de plaat toch heel anders is geworden dan de vorige platen, en dat is wel zijn verdienste. Het was ook de eerste keer dat ik enorm veel controle heb afgegeven. Dat heb ik vroeger niet gedaan, en nu dus wel. We vulden daarin elkaar trouwens perfect aan, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets wilde veranderen aan het eindresultaat naderhand. En dat is toch heel speciaal en ook  eveneens de grote verandering dus tegenover vroeger, toen ik eigenlijk alles min of meer  zelf deed.

Je zegt ook ‘minder donker’ maar daar wil ik toch even wat dieper op ingaan eigenlijk; het gaat wel een andere kant uit, maar ik had het gevoel dat er nog een donker kantje aan zat
Dat donkere blijft wel wat hangen, maar de muziek is toch iets meer lichtvoetig geworden tegenover vroeger. We zullen wellicht nooit een pop band worden, dat is ook niet de bedoeling, we brengen muziek in veel lagen en zo. Dus ja .. dat ‘donker’ kantje blijft dus hangen, maar deze is toch wel meer Funky en lichtvoetiger dus.

Door die corona crisis viel veel in het water, de cd voorstelling diende te worden uitgesteld tot oktober. Hoe heb je als band die periode beleefd?
De vooruitzichten waren in januari/februari zeer goed. In de Roma - waar we ondertussen nog niet hebben opgetreden - zag het er zelfs naar uit dat we circa 1000 tickets hadden verkocht, dus ja die verwachtingen waren hoog en we keken er enorm naar uit, na zo een lange periode eindelijk nog eens op het podium te staan, met een nieuwe plaat. En dan is er plots niets meer wat  ongetwijfeld zeer  moeilijk voor ons was. Maar ondanks Corona hebben we sinds juni eigenlijk meer mogen spelen dan veel andere bands, dus eigenlijk mogen wij niet klagen. Het is wel met mondmaskers en zo, maar goed..

Dat is ook een vraag die ik me stel, hoe voelt dat aan , zo optreden voor een publiek waar iedereen een mondmasker draagt?
Een beetje afstandelijk uiteraard, je hebt minder connectie met je publiek toch. Pas op , het is leuk om te mogen spelen, en de respons is ook goed. Natuurlijk voor een volle club spelen  is nog iets heel anders. De energieke wisselwerking tussen band en fans die je dan krijgt, mis ik nu wel.  Maar goed, dit is  dan weer wel een zeer goede oplossing en we zijn al blij dat we voor een publiek kunnen spelen  eigenlijk.

Wat me wel opvalt , is dat het publiek meer aandachtiger is, bij stille momenten is er anders dat geroezemoes, dat is er nu minder , heb ik de indruk
Dat is wel zo, en dat is uiteraard fijn. Langs de andere kant brengen we nu een meer funky plaat uit waarop kan gedanst worden, en dan mag dat niet. Dat is dan de andere kant van de medaille. Maar dat het publiek meer aandacht schenkt aan het optreden is wel zo, dat gekeuvel tijdens rustige nummers valt zo goed als weg nu.

Wat optredens betreft, heb je ooit al iets meegemaakt vanwaar je zegt, wat krijg je nu. Slipjes op het podium of een moshpit en zo?
(Haha) nee, we hebben een zeer introvert publiek. Een publiek dat  wel intens meeleeft, zonder overdreven uitspattingen wellicht, maar toch met voldoende enthousiasme.

Om nog eens terug te komen op die lockdown, je ziet veel bands die in die eerste periode live streamings doen. Hoe sta je daar tegenover?
We hebben er ook een paar gedaan. Het is niet fantastisch uiteraard, maar daardoor zijn we wel kunnen blijven spelen. Ook al deed het uiteraard wel raar zonder publiek. Maar eerlijk? Moest een band die ik heel graag wil zien een optreden brengen via live streaming , zou ik zelfs bereid zijn daarvoor te betalen of zo. We hebben er dus drie gedaan, waarvan twee bij voorbaat opgenomen. Dat vond ik  dan weer minder interessant. Bij die andere speelde je dus voor een publiek ‘live Een publiek, dat dan wel thuis zat maar toch. Dat beviel me beter. Kijk, laat het me zo stellen. Ik speel dan liever via live stream dan dat je niets doet. Ook al vervangt dat nooit een echt optreden uiteraard.

Jullie optreden in De Casino was meer dan gedenkwaardig. Ik vond het persoonlijk een heel gevarieerde avond, boordevol weerhaakjes, tempo wisselingen en heel veel verrassende momenten; hoe heb je zelf dit optreden ervaren.. Viel er een last van je schouders na zo lang wachten?
We hadden ondertussen al een paar optredens gedaan. Het eerste was in Gent, dus eerst via live streaming, daarvoor waren we wel zenuwachtig om na zoveel tijd dus op te treden.  Dat was in de Handelsbeurs. We spelen daar geregeld trouwens. En we voelden ons er eigenlijk op ons gemak, omdat we een thuismatch spelen ook al was het zonder publiek. Daarna hebben we Gent Jazz gedaan, maar dat viel ons iets minder mee. Toen zijn we langzaam er weer ingekomen. Kortrijk hebben we ook gedaan, en ja we zijn gegroeid. Tot waar we nu zijn aanbeland.

Om wat op die shows voort te borduren. Vooral de avonturier in ons werd op zijn wenken bediend. Kan en mag ik jullie muziek onderbrengen onder die categorie ‘avontuurlijke trip door duisternis met vaak een lichtpunt aan de horizon, maar niet te lang zodat de spanning te snijden blijft’ , althans zo voelde dat optreden aan voor mij. Je mening graag
Ik kan me daar wel in vinden. Ik hou sowieso van muziek waarbij je vertrekt vanuit een bepaald punt, maar nooit echt weet waar je gaat uitkomen. Niet alleen met Flying Horseman verkies ik deze aanpak. Ik ga ook bewust op muziek zoeken  waar je voor een verrassing komt te staan, en waarin geen vaste structuur in zit eigenlijk. Ik hou  daarom er ook niet van om altijd diezelfde structuur te gebruiken. Ik neem het publiek ook graag mee op een avontuurlijke reis waar je veel kanten uitgaat. Dat licht en duister is ook zoiets. Ik hou eigenlijk niet van muziek dat ofwel uitgesproken licht of duister is maar net van die combinatie tussen beide aspecten.

Dat bedoel ik net. Als je drie dagen jullie live ziet, zie je drie verschillende optredens. Dat vind ik zo prachtig aan een band als Flying Horseman
Dat heeft ook wel iets te maken met mijn jazz achtergrond, ik ben snel verveeld. Ik blijf dus niet altijd hetzelfde doen, dat lukt gewoon niet. Ik moet evolueren.

Nog iets opvallends; je hebt meer gebabbeld tegen je publiek in de Handelsbeurs dan in de Casino, niet dat het hoeft , want Flying Horseman is zo een band die de muziek voor zich laat spreken. Heb je daar een verklaring voor?
Ik krijg daar soms wel opmerkingen over. (Haha) Maar ik kan gewoon geen bindteksten vastleggen. Ik zeg gewoon iets, als ik iets wil of moet zeggen eigenlijk. Ik heb dat eigenlijk ook als ik naar optredens ga, als ik een band heel goed vind , merk ik soms achteraf ook dat die zanger of zangeres weinig gezegd heeft, maar ik heb daar dus geen last van. Eigenlijk vind ik het soms vervelender als ze teveel babbelen. Ik heb bijvoorbeeld Portishead een paar keer live gezien. Beth Gibson is een heel verlegen persoon. Maar ze communiceert heel duidelijk en intensief naar het publiek toe, waardoor ze je ontroert. Dat vind ik dus veel belangrijker dan lange bindteksten.

Groot gelijk. Iets geheel anders. Iets dat ik gelezen heb ik een ander interview ‘’nadat ik twintig jaar op dezelfde gitaar heb gespeeld, heb ik nu een roze gitaar.’’ Vertel er gerust wat meer over? We zijn benieuwd naar die roze gitaar. Het hoe, waarom en wat?
(Bert gaat zijn gitaar halen en toont hem) Dat is geen gewoon roos. Die verandert van kleur eigenlijk. Ik heb twintig jaar op dezelfde gitaar gespeeld, ik had geen geld om een nieuwe te kopen. Eind vorig jaar ben ik in een winkel terecht gekomen en op een andere gitaar beginnen spelen. En ondertussen heb ik al enkele gitaren gekocht en verkocht. Deze ga ik wellicht ook verkopen. Deze in de Casino is een rode gitaar.

Ik sta er niet bij stil, maar zit er andere klanken in een gitaar?
Ja toch wel, als je er meer mee bezig bent – ook wat andere instrumenten betreft – voel je dat wel aan. Elke gitaar ligt anders in de hand, voelt anders aan en klinkt dus wel anders daardoor. Het is zeer subtiel.  Maar dat is zeker zo.

Tot daar de technische kant van de zaak. Nu, Laten we het ook eens over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen?
We hebben het daar met ons allen over gehad. In het verleden, was het zo dat als er een plaat uit was ik op mijn eentje ideetjes begon te ontwikkelen en dan werkten we die samen uit. Ik zou naar de toekomst toe eigenlijk alles meer willen open gooien. En de inbreng van de andere muzikanten binnen Flying Horseman dus meer willen uitbreiden. Iedereen mag en kan zijn idee naar voorbrengen, meer dan vroeger. Het is de bedoeling om iedereen de kans te geven om zijn idee uit te werken eigenlijk. Trouwens, en dat is de drijfveer waarom.  In het verleden had ik gewoon heel veel te vertellen, dat is nu iets anders. Ik wil ook het verhaal van de rest van de band horen zodat iedereen meer zijn inbreng heeft, en  dat dus ook hun verhaal wordt verteld. Ik hoop daarom dat de volgende plaat eentje is waar de mensen dus weer iets nieuw ontdekken, dankzij de inbreng van de andere bandleden. Daar wil dus vooral meer naartoe werken in de toekomst.

Zijn er naast Flying Horseman eigenlijk nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Met Dans Dans zijn we bezig aan een nieuwe plaat, die komt er snel aan. Ik speel soms wel solo, ik heb een tijdje geleden een solo plaat uitgebracht. Voorlopig heb ik niet echt plannen daar meer aan toe te voegen. Zoals ik daarjuist zei, ik heb eigenlijk geen behoefte meer om op mijn eentje iets te doen. Er is ook een project ‘Ottla’ maar daar zijn voorlopig geen releases mee. Ik heb nog wel ideeën voor een andere band, maar daar is nog niets zeker. Er is ook een project dat ik heb gedaan onder de naam ‘Strand’ maar daar is voorlopig niets nieuws te melden. Dus ja. De release met Dans Dans en dan Flying Horseman hebben nu prioriteit.

De horeca en de cultuursector worden zwaar getroffen, bij een eventuele lockdonw zijn zij ook altijd degene die moeten inbinden. Alsof ze als zondebok worden gebruikt, Wat is je mening hierover? En hoe denk je dat de cultuur deze crisis zal overleven?
Ik heb veel familie die in de horeca werken, ik ga ook graag op café en Restaurant. Ik heb het een beetje moeilijk ermee. Het is niet voldoende bewezen dat de besmettingen binnen de horeca zijn gebeurd, dus ik snap niet waarom die net moeten sluiten. We hebben in ons land trouwens een rijke café cultuur, ik hoop dat die stand houdt. De kleine zaken zullen het nu wel heel moeilijk hebben, ik hoop dat het allemaal nog meevalt. Het zou spijtig zijn moest dat verloren gaan. Want het is een onderdeel van wie we zijn in Vlaanderen, en ook in België eigenlijk.

Om af te sluiten. Is er na al die jaren nog iets als een einddoel, een ambitie of iets dat je dat je absoluut wil bereiken? Of ben je daar niet echt mee bezig?
In de eerste jaren wel, tien tot twaalf jaar geleden. Ik werkt in de horeca en had toch echt het gevoel van ik heb iets te vertellen, maar niemand is geïnteresseerd. Dat was wel frustrerend. Toen had ik dus wel een doel om, laat ons stellen ,iet te betekenen voor mensen. Maar toch besefte ik dat met mijn muziek geen commercieel succes kon hebben. Ik heb dus eigenlijk ondertussen alles wel bereikt  wat die doelstellingen betreft. Wat voor mij nu  het belangrijkste is , is dan ook  nog veel optredens doen en platen uitbrengen.

Maar het is als muzikant wel financieel moeilijk?
Ik ben zeer tevreden met deze status. Ik leef liever met iets minder, op een klein appartement of zo,  dan dat ik een job doe en veel geld verdien maar me daar niet gemakkelijk mee voel. Dus ik ben gelukkig met dit leven.

Pics homepag @Alex Schuurbiers

Ik ga het daar bij laten, enorm veel succes in alles wat je doet, en laat ons hopen dat het ‘normaal’ vlug terug keert.

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band is eigenlijk al bezig sinds 2009. De band krijgt sinds enkele Jaren voet aan de grond in Europa, met een positieve respons uit gerenommeerde media als NME en BBC 6.
The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laat zien van hoe deze band in elkaar steekt. Recent kwam een nieuwe single op de markt , "No Tokens", lekker rockend, met een emotionele impact, de rode van het material.
‘De band slaagt er perfect in de brug te slaan  tussen de Westerse cultuur en de Latijns-Amerikaanse’ schreven we.
We hadden ondertussen een fijn interview met de band: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79212-the-otherness-rock-music-is-about-freedom-of-expression-for-both-the-artists-and-fans-and-what-goes-on-between-the-interaction-of-ideas-sounds-and-feelings.html ; toekomstplannen warden uit de doeken gedaan.
The Otherness bracht een gloednieuwe EP uit 'A Glimpse into the Otherness' . Het aanstekelijke “Move On” is een zomerse song die straalt, prompt dans je in de huiskamer. De band klinkt luchtig , niet klef of oppervlakkig en integreert die Argentijnse elementen met de Westerse cultuur. De uiteenlopende culturen bieden een wervelend dansfeest in ons onderbewustzijn, gedrenkt in een badje van melancholie en weemoedigheid. 
De feestelijke aankleding,  en net dat goed gevoel vanbinnen. keert  ook terug op “Coming Out” en “No Token”. Het houdt echter niet op, naast een cultuur schok wordt ook een verbintenis gemaakt van veel area binnen de muziek; invloeden van de jaren '50 van Little Richard tot die van Nirvana, The Beatles, The Clash, The Ramones.
Het is een bijzondere, veelzijdige EP, die toegankelijk klinkt en een ruim publiek aanspreekt, “Give it some room” onderstreept het ontspannende, feestelijk gevoel.

De EP 'A Glimpse into the Otherness' is een verzameling van de singles die de band reeds heeft uitgebracht. Ze verbinden culturen en area's op een bijzonder doorleefde, aanstekelijke manier die niet alleen op de dansspieren inwerkt, maar ook intens het gemoed beroert. Je wordt er vrolijk van en je zweeft over de dansvloer met een brede glimlach .
Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder "No token" , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt. Klasse!"

Tracklist: Move On 02:50 - Coming Out 02:45 - No Token 03:12 - Give it some room 02:41

Labadoux bubbelt 2020 - Labadoux bubbelt in 2020
Labadoux bubbelt 2020
Festivalterrein
Ingelmunster
2020-10-09 t-m 2020-10-11
Filip Gheysen

Ja, ook wij hebben heel wat afgefietst tijdens de lock-down. Het eerste weekend van mei was ons stalen ros onweerstaanbaar aangetrokken naar de Wantebrug. Daar stond een mooie affiche aan één Herashek, eenzaam te flapperen in de wind die vrij spel had over de lege weide. Geen grote tent, geen pubtent en geen clubtent aan de andere kant. "Een jaar wachten", dachten we...
Maar zie, in augustus staken de Labadisten de koppen bij elkaar, bedachten een formule die beantwoordt aan het strenge nieuwe normaal en ze vonden negen Vlaamse artiesten bereid om op de affiche van "Labadoux bubbelt" te prijken! Een financieel succes wordt het zeker niet, maar het deugd dat het eindelijk nog eens mócht! Labadoux, proficiat! Tot binnen een dik half jaar??

dag 1 - vrijdag oktober 2020
Renée
Singer-songwriter Renée uit Sijsele krijgt de eer om dit mini-festival te openen. De festivaltent is ingericht als een groot salon met bubbels van vier. Elke bubbel heeft zijn tafeltje en voor deze gelegenheid comfortabele plastic tuinstoelen in plaats van de obligate klapstoelen waarvan er 25 in één stapel en 1000 in één tent gaan.
Renée wordt aangekondigd met een verwijzing naar Suzanne Vega. Ze begeleidt zichzelf zowel op akoestische als elektrische gitaar en brengt haar nummers met een mooie breekbare stem die ons eerder aan ietwat hese stemmen à la Céleste doet denken. Ze draagt haar eerste nummer meteen op aan René, peetvader van het festival.
Het hoeft niet allemaal akoestisch, ook met de stemcomputer kan ze overweg: ze neemt twee begeleidende achtergrondstemmen op en zingt dan a capella “She went down”. “Prachtige teksten vergezeld door een verslavende melodie zijn de perfecte combinatie om iedere aanwezige aan het podium gekluisterd te houden” , vertelt de website van Labadoux ons maar voor een deel van het publiek is dit slechts achtergrondmuziek en er heerst een ‘gezellige’ drukte… Toch verstomt het gepraat even als ze “Dum dum dum” inzet, haar hit uit 2012. Acht jaar is een lange tijd in de muziekindustrie, we wensen haar een waardige opvolger op haar derde album dat inmiddels op komst is.

Stef Kamil Carlens
Tweede op de affiche van vanavond is mede-oprichter van dEUS en Zita Swoon en MIA-winnaar in de categorie ‘Beste Muzikant’: Stef Kamil Carlens. Hij wordt aangekondigd als “Multimens” door Carl Windels en dat zullen we geweten hebben.
Eerst krijgt ook hij de keuvelkroeg niet stil met zijn nummers, enkel door gitaar begeleid: "U hebt elkaar veel te vertellen mensen, dit lijkt wel Amsterdam met een tent vol Nederlanders"... Maar dan bestijgt Stef als het ware een 'troon' in het midden van het podium vanwaar hij met de ene voet een blaasbalg van een orgel beroert, terwijl de andere een slagwerkpedaal aanslaat. Intussen bespeelt hij het ook orgel en slaat tussendoor de gitaarsnaren aan, van een “multi-mens” gesproken...
Hier schakelt hij een versnelling en diverse decibels hoger. Op de metalen (national?) gitaar slaat hij de richting van de blues in. “I’m going away” gaat over de mens die in pré-coronatijden het schip neemt om ergens anders een nieuw leven op te bouwen.
Bij deelname aan VTM-programma Liefde Voor Muziek, leerde hij “Potvis” kennen, een nummer van Kommil Foo, dat werd bij hem “Big whale”. Opnieuw klinkt storend gebabbel en hij onderbreekt zichzelf: "Er moeten weinig cafés zijn in deze buurt, iedereen is naar hier gekomen..." . Ook “What’s the pressure” (geschreven door Selah Sue) komt uit hetzelfde programma. Ironisch dat hij nu plots wel applaus oogst nog vóór het nummer echt begonnen is. We geven toe: misschien klinkt de muziek van Carlens nu en dan hermetisch of moeilijk toegankelijk, maar deze duizendpoot speelt wel op wereldniveau…,zelfs met de afsluiter “La Mama Dora” van Bart Kaëll!

Yevgueni
Het is misschien overdreven om Yevgueni de huisband van Labadoux te noemen, maar ze zijn hier in ieder geval vaste klant! In 2020 blies Yevgueni 20 kaarsjes uit. Een knaller van een tournee werd (ook voor hen) verknald maar eindelijk mág het nog eens !
Met de opener “Adem” heeft Klaas Delrue meteen het publiek mee. Het nummer kwam er toen zijn lang verbeide kinderwens eindelijk vervuld werd. Het nummer staat ook op de ‘best of’ waarmee de groep dit jaar hun verjaardag de nodige luister had willen bijzetten. En zo wordt de ene na de andere hit uit de live jukebox getoverd.
De band is op dreef en al heeft frontman Delrue in de voorbije decennia wat van zijn krullen verloren, de jaren hadden gelukkig geen invloed op zijn stem! We geraken met een razende vaart nog tot in “Welkenraedt” en terug! Hij doet ook een poging om de échte festivalsfeer op te roepen met “Waar jij niet bent”: De sfeer is koud, het bier is warm...
Wat elke bubbel in de tent mist is een eigen open haard: de regen en de wind verkillen de tent want Corona proof zijn de flappen omhoog getrokken  Dit kan enthousiasme van het publiek niet temperen: nu wordt duidelijk waar het publiek de hele avond op zat te wachten. Sorry Stef Kamil, het was niet persoonlijk bedoeld...

dag 2 - zaterdag 10 oktober 2020
Toen we rond 16u30 de tent betraden , hoorden we net de laatste noten van een optreden dat tot 17u zou duren, Pauwel. Jammer, maar deze Belgische artiest zal in mei nog eens moeten terugkomen...

Frank Vander Linden
Een mens alleen op een podium: tegelijk aandoenlijk en ontzagwekkend! Bij de aankondiging hoort ook een oproep om stilte tijdens het optreden nadat gisteren bleek dat twee optredens slechts ‘voorprogramma’ waren voor het laatste. De beleefde vraag wordt gehoorzaam opgevolgd (we hebben blijkbaar leren luisteren de voorbije maanden). “Ik dacht aan een vrouw” is meteen een nummer dat een stille tent verdient. Het gitaarspel is van een klasse waarmee we deze mens in het rijtje bij Bert Jansch en John Renbourn durven zetten.
Meteen relativeert Vander Linden de zwartgalligheid van zijn eerste songs: "Is everybody unhappy?" Na “In de walszaal” brengt hij de weegschaal in evenwicht met een stukje uptempo: “Maandag”.
“Angst” , van De Mens in samenwerking met Herman Brusselmans , heeft volgens Vander Linden geen alert nodig voor explicit lyrics want het was een gevoelige Herman die het schreef. Dan volgt een dubbele song waarbij “Always on my mind”  van Elvis aan  “Groot gebrek aan jou” gelinkt wordt. Dit om zijn subsidie voor 2021 veilig te stellen grapt Frank. Hij heeft het publiek in de hand als een toffe leraar die zijn lessen doorspekt met spitsvondige humor!
Op het einde wordt er zelf een keuzemenu aan bisnummers voorgesteld, nadat wetenschappelijk wordt gestaafd hoe lang een artiest achter de coulissen moet wachten vooraleer hij weer op het podium verschijnt.
“Nooit genoeg” vat het optreden samen: een Mens krijgt er nooit genoeg van! En niets is mooier dan afsluiten met een zaalkoor: niemand heeft ooit zo mooi neen tegen mij gezegd, “Irene” …

Portland
Vorig jaar zagen we Portland nog in de pubtent van Labadoux. Toen haalden ze het ‘grote’ podium van de concerttent nog niet. Nu zijn ze één van de negen bij Labadoux bubbelt! Als finalisten van Humo's Rockrally en winnaars in 2018 van ‘De Nieuwe Lichting' van Studio Brussel, zijn ze goed op weg om deze aanmoedigingsprijzen te verzilveren!
In Ingelmunster weten ze dat Portland er is om te blijven. We citeren de website even: “Deze jonge band flirt met elektrische sounds en wij laten ons graag verleiden door hun meerstemmigheid en speels karakter”.
Meteen worden we ondergedompeld in een warme stroom van synthesizerklanken die uitmondt in een popsong. Het stemtimbre van frontman Jente doet soms denken aan Jeff Buckley en met zijn gitaar doet hij fantastische dingen. In combinatie met de knappe stem en présence van Sarah Pepels worden we meegenomen op een zalige reis. De nummers rijgen zich aaneen en nu en dan komt er een herkenningsapplaus als er een radiohit de kop opsteekt.
We zijn er zeker van dat deze groep weer van de partij zal zijn als er weer een “échte” Labadoux wordt georganiseerd. Benieuwd wat volgend jaar brengt!

Ertebrekers
Net zoals Yevgeni, zijn de Ertebrekers thuis op het grote podium in Ingelmunster (de laatste keer was op zaterdag 4 mei 2019!) en ze spelen dan ook in de achtertuin van Izegem.
Flip en Jeffrey hadden er duidelijk zin en cruisten over het podium heen en weer. Als toeristen in een vreemd land wilden ze graag de ‘zaallichten’ aan om eens te zien hoe een publiek in bubbels verdeeld eruit ziet. Het was ‘raar’, maar het zag er ook wel ‘sjiek’ uit. En zo werd elk nummer op de één of andere manier gerelateerd aan deze tijden met vreemde maatregelen met “Paranoia” als perfecte coronasong , want ook wij kwamen ermee in aanraking toen we het even waagden op een stoel te zitten, meters verwijderd van een ander mens en onmiddellijk te horen kregen dat dit ‘onze bubbel’ was.
Ook in “Shimokitazawa” waaide er een oostelijke coronawind. De tent werd ook deze avond geteisterd door wind en regen. Maar het publiek werd net als op vrijdagavond vergast op een soort ‘Best of’ van een groep die nochtans uit amper twee platen kan putten: ‘Otel’ en ‘Creme’.

dag 3 - zondag 11 oktober 2020
Op de afsluitende dag waren The White Horsemen, Meskerem Mees en Het Zesde Metaal geprogrammerd . Neem gerust een kijkje naar de fotos van dag drie …

Het was dan ook een crème van een ploeg die deze gedurfde onderneming tot een goed einde bracht. Elke artiest bedankte de organisatie dan ook uitvoerig. Met de hoop op betere tijden in 2021, vertrok iedereen opgeruimd naar huis!


Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen + @Dieter Boone
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-bubbelt-2020.html

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Sound Of Noise 2020 - Better Times Will Come
Sound of Noise 2020: Evil Invaders - Spoil Engine - Dyscordia
Départ XXL
Kortrijk
2020-10-10
Filip Van der Linden

Een metalconcert met honderden mensen in het publiek, dat is toch al langer geleden dan we zouden willen. De ploeg achter het Alcatraz-festival kreeg het voor elkaar op het coronaproof evenementenplein in Kortrijk, misschien niet toevallig de stad van metalburgemeester Van Quickenborne (sinds kort metalminister).
Corona-shows kennen we intussen: met een persoonlijk stoeltje voor iedereen en hier met ook de drankjes en snacks die aan je zitplaats werden gebracht. Het moeilijkste was misschien nog dat iedereen zijn mondkapje moest ophouden als hij/zij niet aan het drinken was, maar na een paar opmerkingen van de security was ook dat snel duidelijk.

De aankondigingen werden gedaan door  Franky De Smet-Van Damme, tegenwoordig actiever als brouwer dan als zanger van Channel Zero.
De eerste band die hij mocht aankondigen was Dyscordia. Voor deze progmetalband was het, het tweede grote concert dit jaar in Kortrijk. Begin dit jaar stonden ze in De Kreun voor de releaseshow van hun album ‘Delete/Rewrite’. Het vervolg daarop, met een drukke festivalagenda, daar stak het coronavirus een stokje voor. De band verkeerde ondanks het gebrek aan ‘wedstrijdritme’ in bloedvorm.  Dyscordia koos op Sound Of Noise voor een ‘best of’-set die mooi verdeeld was over hun drie albums ‘Delete/Rewrite’, ‘World In Ruins’ en ‘Twin Symbiosis’.
Bij de start om 18 u, bij de eerste tonen van “Delete/Rewrite” waren er nog een paar lege stoelen, maar de meeste fans waren goed voorbereid en ruim op tijd voor dit bijna unieke optreden.
Voor Dyscordia is spelen in Kortrijk zo goed als een thuismatch en hun ‘Dyscordia Army’ was goed vertegenwoordigd. De sfeer zat mede daardoor al van bij het begin van de avond goed en de band speelde een foutloze set. Het was voor heel wat muziekliefhebbers een verademing om nog eens een band te zien op een groot podium, niet akoestisch en met een perfect uitgekiende lichtshow.
Volgend jaar mag Dyscordia nog eens een concert spelen in Kortrijk, op Alcatraz, als de viruscrisis dan hopelijk volledig achter de rug is.

Bij metalcoreband Spoil Engine verontschuldigde zangeres Iris zich bij de start voor haar bindteksten in het Engels, wat te maken heeft met het feit dat het concert opgenomen werd, terwijl ze later vaak Engels en Nederlands afwisselde. Bij Spoil Engine lag het zwaartepunt van de set op het album ‘Renaissance Noire’, waarvan liefst zeven tracks gespeeld werden. Die werden aangevuld met drie tracks van ‘Stormsleeper’. “Disconnect” mocht de set afsluiten en werd door Iris aangekondigd als een fuck you-song. En dus gingen eens niet de hoorns, maar wel de middenvingers de lucht in.
Metalcore voor een zittend publiek is geen evidentie en Iris spoorde de mensen meermaals aan om toch maar zittend te headbangen. Ze klom ook op de luidsprekers zodat ze nog net op coronaveilige afstand van de eerste rij kwam.
Het evenwicht tussen interactie zoeken en het voor iedereen veilig houden, was voor alle bands de rode draad doorheen de avond. Zittend op het plein werd het al snel koud, maar de energieke zangeres van Spoil Engine deed op het podium toch haar lederen jasje uit, om die nog tijdens hetzelfde nummer weer aan te trekken.
Hartverwarmend was dan weer de massale respons met aanstekers en gsm-lichtjes toen Iris bij het begin van “Golden Cage” vroeg ‘Show some light. We’re all in this together’.

Evil Invaders sluiten de metalavond af met een heel energieke pot thrash die bijna letterlijk de tracklist volgt van hun live-album ‘Surge Of Insanity’, maar dan zonder “Shot To Paradise” en “Master Of Illussion”.
Van de drie bands van deze avond stond Evil Invaders misschien wel met de grootste gretigheid op het podium. De sfeer zit er ondanks de koude nog altijd goed in en tot helemaal achteraan het plein gaan de vuisten de lucht in. Hoewel het bier rijkelijk vloeide, blijft de discipline al die tijd bewaard.
Een beetje verrassend wordt de Venom-cover “Witching Hour” als laatste nummer aangekondigd, hoewel de Invaders nog twee nummers voorbereid hadden. Het is dan nog lang geen ‘uur van de heksen’, maar de klok tikt al tegen 22 u aan en de voorwaarden om Sound Of Noise te mogen organiseren in het stadscentrum zijn bijzonder strikt. We gunnen Evil Invaders als verdiende headliner een volledige set en zelfs een bisronde, maar dat extra kwartier hebben ze dus nog te goed als ze volgende zomer op Alcatraz spelen. Of zoals Joe van de Invaders het publiek naar huis stuurde: ‘Better times will come’.

De Alcatraz-ploeg heeft met Sound Of Noise op het Kortrijkse evenementenplein getoond dat het kan: coronaproof concerten organiseren voor een groot publiek. Hopelijk volgen er nog meer dergelijke avonden, van dezelfde ploeg of van andere organisatoren.

Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune