We keren even circa tien jaar terug in de tijd. In de zomer van 2008 zakten we, naar goede gewoonte, af naar Pukkelpop. Op de festivalweide maakten we kennis met veel opkomende talenten zoals Joan As a Police Woman, Holy Fuck , Stereophonics en Motek.
Er was echter ook een zeer dynamisch duo bestaande uit een vrouwelijke vocalist Laura-Mary Carter die door haar stem, gitaarspel en uitstraling menig hart diep raakte en een charismatische drummer Steven Ansel die zijn vellen bediende alsof zijn leven daar vanaf hing.
Blood Red Shoes deed de tent daadwerkelijk op zijn grondvesten daveren. Ze deden dat kunstje nog eens dubbel en dik over na het uitbrengen van een verschroeiend debuut 'Box of Secrets'. Wij waren meteen verkocht, en zouden de band nog meerdere keren tenten zien afbreken, en daken laten afgaan. Ook al was het toch al weer van circa 2011 geleden, op Dour festival, dat we hen nog eens live hadden gezien. Want na een self-titled album in 2014, dat goed werd ontvangen, bleef het even stil rond de band.
Met een gloednieuwe schijf onder de arm 'Get Tragic' zakte Blood Red Shoes af naar een uitverkochte, overvolle Rotonde in de Botanique, op een koude zaterdagavond. En deed de temperatuur van begin tot einde prompt tot een kookpunt stijgen. Een blij weerzien dus waarbij werd bevestigd waarom we toen vielen voor dit ongelofelijk talentvolle duo, en dat anno 2019 nog steeds doen.
Streepjes Blues overgoten met sausjes psychedelica, in de stijl van Johnny Cash tot Tom Waits
Openingsrace John J. Presley (****) gaf alvast het goede voorbeeld. In menig biografie lezen we 'Zijn zang doet denken aan die van Tom Waits of Johnny Cash, de gitaren aan Jack White of Black Keys.’ Een stelling waarin we ons naderhand goed kunnen vinden. J. Presley bracht eveneens een nieuwe schijf op de markt 'As The Night Draws'. De muziek van de band wordt ook omschreven als Electric Blues. En dat is ook te merken. Want het is net die combinatie van Elektronische inbreng, die aanvoelt als een psychedelisch trip door kleurrijke landschappen, met de warme blues stem en uitstraling van John J. Presley dat ons naar hoge sferen doet zweven. John J. Presley laat zich bovendien omringen door top muzikanten. Zo waren we danig onder de indruk van die zweverige keyboard klanken van de piano virtuoze die daardoor zorgde voor een psychedelische trip naar heel andere oorden, en sprak het aanstekelijke tot verschroeiend drumwerk voortdurend de dansspieren aan.
John J. Presley heeft wellicht een paar songs nodig om het publiek echt mee te krijgen, maar eens de teugels gevierd gaat iedereen prompt overslag voor zoveel virtuositeit.
Kortom: John J. Presley doet Blues herleven zonder die muziekstijl klakkeloos te kopiëren, maar eerder door het genre nieuw leven in te blazen binnen een aanstekelijke en hartverwarmend mooie omkadering en vette knipogen naar psychedelica en elektronisch vernuft.
De koude winteravonden doen vergeten dankzij het doen stijgen van de temperatuur tot het kookpunt? Missie geslaagd!
Als een voorprogramma erin slaagt om de lont aan het vuur te steken, is dat al een half gewonnen thuismatch voor een afsluitende band. Doordat John J. Presley het publiek voldoende had opgewarmd, had iedereen er dan ook duidelijk zin in. Blood Red Shoes (**** 1/2) voelt al heel gauw aan dat ze het publiek met het grootste gemak naar hun hand kunnen zetten, en legt de lat vanaf de eerste klepper heel hoog. Om niet meer los te laten tot het einde. ''Jullie willen dansen? Het is dan ook zaterdagavond'' zei Steven in het begin van de set. En zoals dat op een zaterdagavond inderdaad dient te gaan, bediende Blood Red Shoes - regelmatig met vier i.p.v. twee op het podium - ons prompt op onze wenken. Ook al had Laura-Mary na de eerste song "Elijah" al af te rekenen met technische problemen, waarbij ze zich excuseerde; dat euvel werd even snel opgelost met een kwinkslag. Maar zou haar toch wel een tijdje parten blijven spelen. Eens alle registers open getrokken was er echter geen doorkomen meer aan.
De band kwam dus een nieuwe plaat voorstellen en daaruit bleek toch dat nieuwe songs als “Howl” of “Elijah” een veel minder impact blijken te hebben op ons - maar ook op het publiek - dan kleppers als “I Wish i was someone better”, waarbij het dak er voor het eerst wel compleet afging. We hebben de nieuwe plaat echter al enkele keren beluisterd en het blijkt dus een zeer gevarieerde schijf te zijn geworden maar ook eerder een groeiplaat, die ons na die eerste luisterbeurt wellicht niet compleet weet te overtuigen, maar na enkele beurten komt die klik er dan weer wel.
De band speelde dus voortdurend op het scherpst van de snee. Opvallende daarbij is dat Laura-Mary en Steven elkaar blindelings vinden en aanvullen. Al dan niet gerugsteund door mede muzikanten wiens inbreng dan weer kon gezien worden als een extra kers op de taart. Ook wat interactie en bindteksten betreft vult het duo elkaar blind aan.
Na al die jaren zit er dus gelukkig geen sleet op die magische virtuositeit en uitzonderlijke kruisbestuiving tussen beide, waardoor ik circa tien jaar geleden compleet verkocht en totaal van de kaart achterbleef op de weide van Pukkelpop.
Besluit: Blood Red Shoes deed de zaal meerdere keren op zijn grondvesten daveren. Al was dat eerder bij de oudere songs dan bij de nieuwste parels. Gaandeweg echter gingen de vuisten meer en meer de lucht in, stonden de aanwezigen uiteindelijk te dansen van vooraan tot ver naar achter en brulden de songs uit volle borst mee.
Dat kleine mankementje in het begin van de set en de momenten waarop het concert even dreigde stil te vallen, was zeer snel vergeten. Want in een verschroeiende finale werd alles uit de kast gehaald om de fans het dansfeest aan te bieden waar ze waren voor gekomen. Met als ultieme kers op de taart een bisnummer om ervoor te zorgen dat het zweet ons aan de lippen stond, en we eens op temperatuur gekomen de koude winternacht weer wat beter konden verteren.
Setlist: Elijah – Bangsar – Howl - The Perfect Mess - Light It Up - Lost Kids (live geschrapt) - An Animal - Black Distractions – Cold - Don’t Ask - This is Not For You - Red River - Je Me Perds - I Wish I Was Someone Better - Mexican Dress - Eye To Eye - God Complex - Colours Fade
Organisatie: Botanique, Brussel
Kakkmaddafakka staat voor energie en vrolijkheid. De indie band uit Noorwegen bracht al vier albums uit en komt in maart met een vijfde exemplaar. Het was alweer van 2012 geleden dat de band ons land aandeed, en dat Het Depot goed gevuld was voor de groep, bleek een understatement. We werden warm gemaakt voor de nieuwe plaat, en het werd heel heet, want in Het Depot werden we gebombardeerd met leuke riffs, grappige dansmoves en frappante bindteksten. De olijke jongens hadden er duidelijk zin en zo was ook iedereen van begin tot eind mee in het verhaal.
We begonnen de avond met voorprogramma Statue. Deze zeskoppige Belgische band heeft een opvallende sound. Al hun nummers zijn instrumentaal en zitten vol originele elementen. De muzikanten hebben duidelijk oog voor detail en weten waar ze mee bezig zijn, want de nummers klinken nooit gezocht. Altijd komt er een nieuwe dynamiek binnen in de songs die lang uitgesponnen worden en telkens nieuwe elementen in zich hebben. Statue stond er en speelde een enorm strakke set —strakker dan Kakkmaddafakka. Binnenkort geen voorprogramma meer als je het ons vraagt!
De set van Kakkmaddafakka begon met een epische intro. De ‘Champions League anthem’ werd afgespeeld en de spanning steeg merkbaar. Een show op niveau van Champions League werd het niet, maar plezier dat had iedereen. Na dat hele theatrale gebeuren kwamen de mannen van Kakkmaddafakka heel speels op. Meteen werd duidelijk waar het op staat. Het werd een avond vol dansen zonder jezelf te serieus te nemen, want dat deed de band klaarblijkelijk ook niet. Het waren niet enkel hun grappige dansbewegingen en energieke rondgedartel op het podium die een glimlach op je gezicht toverden, want ook de vrolijke, aanstekelijke riffs van de eerste nummers zorgden meteen voor energie in de zaal. De vele uitgelaten ‘oohhs’ (bijvoorbeeld in “Someone New”) of andere uitroepen (zoals in de strofes van “Hillside”) deden perfect hun werk. Ze fleurden de nummers op en maakten dat je meteen in vorm was om een dansje te placeren.
Ook tussen de nummers door bleef de sfeer optimaal. Bindteksten die eerder bindgedachtenspinsels waren, werkten entertainend. Van de vaststelling dat België toch wel complex is voor hoe klein het landje is naar verhalen over hoe Leuven mooi werd bevonden vanuit de zetel via Google Street View: het passeerde allemaal de revue. Herhaaldelijk werd verwezen naar hoe intelligent we zijn omdat we naar hun concert komen en naar de intelligentie van de band zelf. ‘Thanks for being so intelligent!’, kregen we naar ons toegeroepen, en het was allemaal goed en collectief dansten we verder.
Plezant dus, maar wanneer we verder kijken dan de lol die we allemaal getrapt hebben, moeten wel enkele essentiële opmerkingen gemaakt worden. Meer dan eens was de zang niet sterk en dat viel zeker op in de tragere nummers. Maar op het moment zelf is het moeilijk om daarover te struikelen omdat iedereen opgaat in een luchtige, pretentieloze sfeer. Ook de gitaarsolo’s waren in wezen niet zo wonderbaarlijk als de reactie van de meerderheid van het publiek zou impliceren. In tegendeel, vaak waren ze eigenlijk megasimpel en niet eens een meerwaarde. Gelukkig was een constante doorheen de hele avond dat de bassist en drummer strak speelden. De energie en vaart bleven erin, en dat is het voornaamste voor Kakkmaddafakka.
Kakkmaddafakka bezit ook het talent om met vijf verschillende zangers te werken. Zo kan de één al eens rust krijgen tijdens een bepaald nummer. Hierdoor krijg je een extra dynamiek in de set, want zo lijkt het alsof er verschillende bands op het podium staan. Tijdens “Hillside” neemt de drummer bijvoorbeeld de stem voor zijn rekening, heel fijn zo blijkt achteraf, want het wordt één van de meest dromerige songs uit de set. Als de ‘frontman’ de stem voor zijn rekening neemt, kunnen we soms niet anders dan denken aan Jay Vleugels, zeker als hij op een bepaald moment zijn hemdje losscheurt en verder gaat in bloot bovenlijf. Allemaal heel kitscherig en fout, maar tegelijk past het perfect in het verhaal dat Kakkmaddafakka hier probeert te vertellen.
De hele rit lang zat Kakkmaddafakka in de hoogste versnelling. Dat hoeft niet te verbazen, want de setlist barstte van de uptempo en vrolijke songs. Wanneer meezinger “Is She” aan de beurt was en daar meteen de ultieme meedanser “Heidelberg” op volgde, hadden we het gevoel dat de hele zaal verkocht was. Dat het vooral de bedoeling was om lol te trappen, werd opnieuw in de verf gezet in de encore, want Kakkmaddafakka bracht niets minder dan een cover van “Bailando” van Paradisio. Geen seconde twijfelde iemand eraan of dat wel nodig was. Alles kan, alles mag! Wanneer we eigenlijk dachten dat het erop zat, werd “Forever Alone” ingezet op rustige manier. Natuurlijk ontplooide het tot een laatste feestnummer en ging de zaal een laatste keer uit de bol.
Ondanks dat de uitvoering van Kakkmaddafakka zeker niet perfect was en het voorprogramma Statue op dat vlak veel beter scoorde, wisten beide bands te overtuigen. Lol trappen stond centraal bij Kakkmaddafakka en dat lukte moeiteloos. We zijn er dan ook van overtuigd dat iedereen in de zaal met een gelukzalig gevoel naar huis ging. Dat kan bijna niet anders, want op het einde zat letterlijk iedereen zijn beste dansmoves boven te halen. De band vuurde vrolijkheid en energie op ons af en van begin tot eind werkte dit aanstekelijk, zoveel was duidelijk.
Setlist: Intro – Touching – Galapagos – Neighbourhood - Someone New – Young – Lilae – ÅÅÅ - Young You - The Rest - Is She – Heidelberg - May God – Hillside - Runaway Girl - Your Girl – Restless - Naked Blue
Cover: Bailando - Forever Alone
Met dank aan Dansende Beren http://ww.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Veelal hebben we de kans om bekende bands te interviewen. Heel bekende bands zijn meestal niet zo interessant want die doen dat zoveel dat ze in standaardzinnen antwoorden. Vandaag laat ik eens de frontman van een onbekende eclectische rockband uit West-Vlaanderen aan het woord. Em Ra is de bezieler, songschrijver, gitarist en zanger van de band.
Dag Em Ra, hoelang ben je al bezig met de band? Had je ervoor nog andere projecten?
Ik speel ondertussen 25 jaar gitaar. Ik kocht mijn eerste gitaar tweedehands van een vriendin en leerde na wat zelfstudie wat blues van een dominee in Gent. Ik schreef toen al wat eigen teksten. Daarna- zoals elke jonge gast die gebeten is door het virus - ben ik in wat groepjes beginnen spelen. Ik herinner me vooral Lianga in Roeselare waar we rock en reggae samensmolten, de band waar ik basgitaar speelde en ook aan de micro stond. Maar The Other Intern ( afk : TOI) is ,wat betreft eigen projecten, toch wel het eerste. De naam wordt 5 jaar oud dit jaar in april. Het stond toen voor een singer-songwriter die zich uitleefde met studiosoftware en één gitaar. Het moest een platform worden met en voor freelance muzikanten. Ik zag toen elk nummer als een apart project, zonder rode draad. Waarbij ik nu en dan andere muzikanten liet weten dat ze steeds welkom waren op mee te werken. Toen was ik nog niet bezig met de gedachte om Live dingen te gaan brengen, maar de vraag kreeg ik wel. Kortom TOI was een studiogebeuren met releases op de facebookpagina en Soundcloud. Dat veranderde al snel door de kansen om solo mijn muziek te gaan brengen.
Ik herinner mij de opening van de pop-up koffiebar van KoffieQueen in het Kortrijks begijnhof nog levendig. Nog steeds heb ik de neiging om wat strijkers en piano digitaal toe te voegen aan sommige recente opnames, maar dat doe ik dan meestal voor mezelf. Het zou niet weergeven wat we nu live doen, maar het kan nog steeds.
Wat wil je uitdrukken, vertellen met de band?
Als tekstschrijver kies ik niet zo doelgericht een bepaald thema. Ik laat me meestal overvallen door een gedachte of situatie, het hoeft ook niet altijd autobiografisch te zijn. Ik beschrijf graag zonder de oorzaak of het gevoel echt te gaan benoemen. Eigenlijk zijn het tekstuele schetsen die we dan inkleuren. Ik ben niet de man die ellenlange teksten zal afratelen in een nummer, maar wat er uit mijn mond komt moet dingen oproepen en ergens hopelijk de mensen raken. Als ik dus moet antwoorden moet ik het repertoire overlopen en zeggen dat we het hebben over de liefde, verlies, onrecht , oorlog … maar ik schrijf echt vanuit mijn ziel en die is melancholisch, wat donker … ik zoek eigenlijk steeds de essentie , maar ik probeer die letterlijk aan te voelen zoals een blinde braille leest.
Bij ons moet je niet aankloppen voor leuke liedjes over "hoe leuk het leven wel is", maar ik hoop vanuit de herkenbaarheid dat de nummers ergens ook hoop geven. Over de minder leuke dingen spreken lucht op en muziek is altijd helend. Met de overgang naar rock geven we de nodige intensiteit, soms kwaadheid, aan wat we vertellen. Evengoed zullen we intens verdriet bezingen. Ik schreef bijvoorbeeld "2soon" een nummer over wiegendood. Of ook het 3-luik over wereldoorlog 1 , met "Mothers in war" op kop.
Kortom : we brengen alles vanuit gevoeligheid en sfeer. Het is geen Rock met uitgestoken middelvinger, het is geen pop die blinkend vernis aanbied… maar het is sensitive rock.
Hoe zou je zelf jullie muziek omschrijven?
Bij die vraag is het ook goed om te weten dat ik mijn basstem heb moeten leren gebruiken, waarbij de eerste zangeres me verloste van de hoge noten die ik onnodig probeerde te halen. Ik zeg dit omdat onze muziek op die manier al vlug naar de stijl van Leonard Cohen, Nick Cave of Gainsbourg begon te neigen. In die zin dat TOI dus begon met wat donkere luistermuziek en pas later meer en meer snedige momenten werden ingelast in de muziek. De zangeres verliet de groep tijdens een wissel van drummer. Met slechts 1 zangpartij , een gitaar en de drum kwam een ander soort energie vrij. Toen we dat zelf begonnen te beseffen ben ik ons werk "sensitive rock" gaan noemen. Ik hoor zelf de term Pop-rock niet zo heel graag voor onze muziek. Ik denk dat alternatieve rock nog beter past als beschrijving. Ik componeer in verschillende talen, de keuze daarvan laat ik afhangen van de sfeer die de muziek brengt. Of omgekeerd laat de taal me horen of de muziek al of niet klopt ….Ik hoor nu regelmatig feedback over het Arno-gehalte als ik zing in het frans. Ik tracht gewoon ook veel af te wisselen in wat we brengen. De drummer (Kris Degreef- alias Celcius Degree Farenheit) en ik zijn zeer onder invloed ook van Pink Floyd . Ook om meer diepte en variatie op podium te gaan brengen komt nu een bassist ons vervoegen.
Is het moeilijk om een band op poten te zetten en op de rails te houden?
Op zich is het beginnen met een groep niet zo moeilijk, behalve dan de zoektocht naar de muzikanten en zangeres(-sen). De keuze om niet alleen verder te gaan heeft te maken met een nood aan delen van je muziek en het nog beter te gaan maken. Eenmaal je- als enkeling met wat ervaring- die beslissing van samenwerken neemt wil je vooral letten op het talent en de motivaties dat je binnenhaalt, en bovenal of het ook "klikt" met jezelf en de ander. Ik ben nu omringd met mensen die dezelfde muziek aanvoelen en dat heb je niet zomaar in één keer. Ik ben nu bijna 45jaar oud en dat maakt je keuzes wel belangrijker en soms niet gemakkelijker om te maken. Ik ben veel bewuster bezig met mijn muziek dan vroeger. Ieder muzikant komt zijn of haar kunnen integreren , steekt zijn gevoel in de tekst en dat moet vooral resulteren in muziek dat je op jouw vel voelt. Daar waak ik dan wel over. Verder plan ik ongeveer hoe we de repetities invullen, maak ik nu en dan nieuwe songs, ik stuur de teksten vooraf samen met een muzikaal aanzet naar de bandleden, beheer ik de pagina van de groep, maak ik de video's , ik post ze op de andere media… zoek ik bepaalde wegen en mensen op die ons een podium kunnen aanbieden, ik mix en master ook de opnames in de studio ( goed genoeg om op onze believers los te laten)…
Een gekendere groep kan een CD maken en dan enkele jaren rondtoeren. Wij daarentegen moeten continu nieuwe songs aanbieden en loslaten, als we op podia staan moeten we de perfectie nastreven en haast altijd onze play-list variëren, oudere nummers aanpassen en vooral verbeteren. Voor een minder bekende band is dat een goede stimulatie en gewoon nodig om je bereik te vergroten. Wij moeten verder evolueren en onze volgers blijven verrassen . En inderdaad daar kruipt heel wat werk in, ik denk dan ook alle dagen over concepten, nummers en eventuele samenwerkingen met onze omgeving , verenigingen en zelfstandigen. Ik laat geen enkele inspiratiebron liggen maar niet alles komt daarna op de planken, op onze pagina en zelfs niet in de groep. Ik moet nu en dan op die manier herbronnen om de sterkere dingen in de studio te kunnen gaan maken , dan wel samen. Het is bijna "a way of life" geworden voor me. Een tentakel dat aan mijn lijf vastgroeide.
Jullie hebben in eigen beheer een album uitgebracht. Was dat een beetje naar wens verlopen? Wat waren de obstakels waarmee je werd geconfronteerd? En als je het achteraf bekijkt was het de moeite waard voor de band om dit te doen? Inderdaad, De cd ‘ijs’ is ondertussen een restant van de beginjaren, release 2016. Met de zangeres Inne Wyffels (alias : Double You) en nog de jonge drummer (Mathew Desmet) maakten we 9 nummers op basis van de roman van Koen D'Haene. Obstakels : goede opnames maken , leren mixen , de sound over de gehele cd krijgen,
Technisch heb ik heel veel bijgeleerd in de studio. Maar voor een volgende CD staan we best in een studio met een goede technieker, de combinatie van opnemen , mixen en spelen maakt je minder objectief en vraagt veel energie. Je merkt algauw dat je jezelf kapot wil mixen , het kan nooit goed genoeg zijn. Andere noden zoals " marketing" en "budget" werden opgelost door samen te werken met SYL Wevelgem, waarbij kunstenaars een werk maakten rond dezelfde roman, een catalogus maakten waarin de CD werd gestoken. De hoes en de bedrukking op de cd is dan ook het werk van Bjorn Vanhamme dat als winnaar werd uitgekozen daarvoor.
De cd is geen referentie voor wat de groep nu is, maar het was een zeer leuke beleving met steun van (de bibliotheek) Wevelgem en café ‘de barriere’ voor de release. Een immense schat aan ervaring die werd opgedaan en het kweken van de broodnodige discipline. Tenslotte is het altijd door ons gezien geweest als een apart project , dat zeker los stond van ons repertoire.
De naam The Other Intern werd wel massaal rondgestrooid en opgevangen. Ik ben nog steeds fier en dankbaar dat onze CD in de collectie van de bibliotheek werd opgenomen. Het was een zeer aanstekelijk project dat literatuur, beeldende kunst en muziek samen bracht. Op die manier was het dan ook een plaatselijk product maar daarom niet minder krachtig. Ik wil hiermee vooral zeggen dat je best samenwerkt en mensen aantrekt met uitdagingen om tot een goede presentatie te komen. En het verlicht het immens werk dat daarbij komt te kijken. Eén oplage van 100 cd's is een klein project, maar de moeite waard. Een beginnende band moet echt die stap eerst zetten voordat ze worden "overgenomen".
Gebruiken jullie ook de nieuwe media om jullie songs te promoten? Zoals Bandcamp, Spotify …
Georganiseerde promotie kan ik het niet echt noemen. Tot nu toe hecht ik niet echt veel belang aan die sites waar je probeert in de picture te staan. Ik denk dat die gewoon al bomvol staan en dat het daar even moeilijk is om je te laten opmerken als in het echte leven.
Onze Basisplatform is vooral onze FB pagina waar ook regelmatig nieuws over ons wordt gepost, nieuwe nummers die ik vooraf solo breng in overtuiging dat de groep er iets van zal maken, premieres dus, … aankondigingen van optredens, afgewerkte muziekvideo's. Op die pagina staan we het dichtst bij onze volgers en we laten die pagina op een natuurlijke manier groeien. Er staat ook een link naar YouTube en Soundcloud. Vanuit de gedachte dat mensen je niet opzoeken als ze je niet kennen , ben ik wat pessimistisch over die databanken. Ik ben gewoon niet de man die zo ver in marketing gaat. Maar eigenlijk besef ik wel de noodzaak om onze naam maximaal te verspreiden.
In een goede bui heb ik ons eens ingeschreven op VI.BE, tot nu toe zag ik nog geen vragen of feedback. We zijn heel hard op zoek naar podia in onze streek omdat we overtuigd zijn dat we daardoor oprecht en eerlijk onze bekendheid laten groeien. Ik voel het zo aan dat we nog wat bekender mogen worden voordat we ons gaan gooien op Vlaanderen of Wallonië. Dus ik sluit die propagandamachines ook niet uit, dat is een werk voor later en misschien voor iemand anders.
Hoe proberen jullie optredens te scoren?
Rondvragen… mensen, gemeentelijke of stedelijke organisaties aanschrijven of aanspreken.
In muziekcafés ons verhaal gaan doen en adreskaartjes achterlaten. Neen, wij hebben geen geoliede machine die voor ons klaarstaat. Ikzelf heb het ook te druk met de inhoud van de groep en om ons via de pagina 'alive' te houden. We spraken er in de groep al eens over en we zouden blij zijn met iemand die ons kan gidsen in de scene en zijn /haar contacten voor ons zou willen aanwenden. Anderzijds houden we er nu van om wat exclusiever te blijven, we werken keer op keer hard aan elk volgend optreden. We evolueren sterk hiermee en vernieuwen onszelf, maar wat meer volk vóór het podium zou ons een geweldig duwtje kunnen geven. Het gaat ons niet om het aantal optredens dat we doen , eerder om het bereik en de kwaliteit. Daar geloven we sterk in. En ook , we werden al een paar keer teruggevraagd, naast de lovende worden die we krijgen zijn dat de grootste complimenten die we kunnen krijgen en dus ook deel van podia binnenhalen.
Zijn er concrete plannen met de band voor 2019?
Onder de kreet "Here we come" word 2019 het jaar van groei en verbetering. Focus op Live-optredens en verder wat goede video's.
We hebben zonet een bassist in de groep gebracht. De uitdaging ligt dus in het eventueel wat aanpassen van de nummers, onze sfeer en sound bepalen en tegen halfweg dit jaar met een sterk gevoel op podiums te gaan staan. Optredens die ons zullen aangeboden worden zullen we zeker invullen ondertussen. We zullen de evolutie ook laten horen en zien via onze pagina. En hopelijk komen er nog nieuw sterke songs naar boven die we met ons drieën al meteen kunnen meenemen. Ik denk dat we alle drie uitkijken naar dat moment waar we op een samen onze eerste gig zullen spelen, en ja … we gaan er voor.
We hebben het gevoel dat een soort van doorbraak niet zo ver af meer ligt, maar we weten dat we nog werk hebben. We gaan de beer niet verkopen voordat het geschoten is.
Je bent ook schilder en je bent bezig met je songs op doek te zetten. Ga je dit ook voor de band gebruiken of is dit een gescheiden ding?
Het is eerder gescheiden van TOI, maar het vult elkaar aan. Ik volgde als kind les op de kunstacademie in Menen , werd bouwkundig tekenaar en later interieurarchitect. Ik werkte 15 jaar in de bouw als schilder waarvan de laatste 4 jaren daarvan in bijberoep als interieuradviseur. Het begon tijd te worden dat ik na die drukte terug begon op panelen te schilderen. Het lag voor de hand dat mijn eerste inspiratie de teksten zijn die ik schrijf voor de groep. Het is in mijn hoofd een aparte reeks " Painting songs of The Other Intern", maar ik kan nog vele thema's of andere reeksen aanvatten. Het schilderen dompelt me nu helemaal onder in de wereld die ik rond TOI heb gecreëerd. We hebben al eens beelden en video's geprojecteerd tijdens onze optredens en daar zou het wel eens kunnen passen. Maar voor mij hoeft het niet perse of onmiddellijk, het is niet het oorspronkelijk doel. Het is gewoon één andere zijde van de singer-songwriter. Ik ken zelf literaire schrijvers die hun illustraties zelf verzorgen. Ik denk ook aan de beeldhouwer die Willem Vermandere is. Ik wil onze muziek niet opzadelen met deze beelden, maar in deze reeks schilderijen kan ik zeker verwijzen naar de song op de achterkant van het werk, dat lijkt me leuk.
Wat is je droom met de band/muziek?
Ik heb altijd gezegd dat het leuk zou zijn gewoon bekender en gevraagd te worden in onze streek. Zodat we al wat meer kunnen optreden op ons tempo, het mag zeker wat meer zijn.
Dat is een bescheiden uitgangspunt als motivatie ook voor onszelf en misschien te praktisch omkaderd. Dat is al een mooie droom die we zelf moeten waar maken.
Eén echte natte droom is eerder iets dat je overkomt zonder dat je het plande… Plots mogen gaan spelen onder de tenten van de grotere festivals bijvoorbeeld. En als we dan toch zo ver zijn mag het ook op een gigapodium in open lucht met een goede repertoire en de 3 hits die België wekenlang via de top 30 in de ban heeft gehouden … Ik hoor onze muziek passen op radio 1, … denk ik … hoop ik . In ieder geval moeten we het blijven doen met veel plezier, dan komt er alleen maar meer en meer moois op ons af. En ja, neen…. Op goede muziek staat geen ouderdom.
Vergeet al die triphop bullshit, spuwde toenmalig Massive Attack-bandlid Andrew Mushroom Vowles tijdens een interview met Mixmag in 1998 over ‘Mezzanine’, Massive Attacks derde album. Mezzanine is lover’s hip hop, noemde hij het album zelf, en daar zat wel iets in. De term triphop was een twintigtal jaar geleden een goedkope catchphrase geworden in de Britse muziekpers voor gehypete hotel lounge muziek. Toen die laatste met medeleden Robert ‘3D’ De Naja, Grant ‘Daddy G’ Marshall’ tegen wil en dank zeven jaar eerder met ‘Blue Lines’ (1991) een nieuw genre pionierden waar soul, dub, elektronica, psychedelica en synths in elkaar vloeiden, had hiphopbrein Mushroom nooit gedacht dat ze met ‘Mezzanine’ hun eigen genre radicaal zouden herdefiniëren.
‘Zijn we nu plots een fucking punkband geworden?’ schreeuwde hij tijdens een opname. 3D en Daddy G wilden weg van het oude Massive Attack-geluid en lieten zich inspireren door new wave-bands zoals Gang Of Four en Wire. De onenigheid over de muzikale richting die Massive Attack moest nemen, zorgde na de release van ‘Mezzanine’ voor Vowles’ exit. Diezelfde creatieve botsingen binnen Massive Attack waren ook twintig jaar na datum aanwezig in Paleis 12. Reggae botste met scheurende gitaarrock, soul met dub, en hiphop met een blend van pop-R&B-dance. Mushroom zou trots geweest zijn.
Na hun meesterwerk uit 1998 legde het duo uit Bristol de lat extreem hoog. Voor zichzelf en toekomstige triphop-projecten van andere bands. Verwachtingen werden nauwelijks tot niet ingelost door ‘100th Window’ (2003), hetgeen de facto een project is van bandlid 3D en producer Neil Davidge, of ‘Heligoland’ (2010).
Toch wist Massive Attack ons gisteren meer dan te overtuigen. En dat is op z’n minst verrassend te noemen. Artiesten die hun populairste worp opnieuw voor een publiek brengen, is vaak niets meer dan een gemakkelijke manier om geld in het laatje van de (steeds irrelevanter wordende) artiest te brengen. Goedkoop, weinig vernieuwends, en niets echt bijzonders zijn dit soort shows. Behalve dan als u als een heroïneverslaafde kickt op platte nostalgie.
Toch bleken op het einde van de avond geen enkele van dergelijke pejoratieven op Massive Attack toepasbaar. Hoe de heren uit Bristol daarin slaagden? Simpel: Massive Attack gaf méér dan alleen een show. Aangevuld met een spectaculaire lichtshow, een unieke documentaire-annex-visueel-kunstwerk van BBC-documentairemaker Adam Curtis, én legendarische guest vocalists (cultfiguur Horace Andy en dreampop-pionier Elizabeth Fraser van wijlen Cocteau Twins), oversteeg Massive Attack zichzelf.
Live klinken klassiekers “Risingson”, “Man Next Door” of “Teardrop” nog even fris als nummers die de band voor het eerst op de planken brengt. “10:15 Saturday Night” van The Cure, “I Found a Reason” van The Velvet Underground of een cover van Ultravox’ underground culthit “Rockwrok” waren daar het levende bewijs van.
Of misschien wist Massive Attack ons vooral te overtuigen door hun nummers een extra (visuele) dimensie te geven. ‘Mezzanine’ belichaamt als geen ander triphopalbum uit de jaren 1990 de beklemmendheid en claustrofobische benauwdheid van de 21e eeuw. Dat die spanning gecombineerd wordt met een intelligent, sociaal geëngageerd docu-kunstwerk van Curtis, maakt van deze show iets heel bijzonders.
Het concert is zo opgebouwd dat de band niet alleen een soort synthese maakt van zijn eigen geluid en invloeden, maar ook een kritische, confronterende blik werpt op de eerste twee decennia van het nieuwe millennium. ‘ONCE UPON A TIME,’ zien we op verschillende schermen boven het podium verschijnen, ‘DATA WAS GOING TO MAKE YOU FREE.’ Massive Attack fulmineert tegen verschijnselen die onze maatschappij in een wurggreep houdt, en construeert ook een verhaal hoe het zo ver is kunnen komen.
De sociaal-kritische beelden die Curtis cureert (bevreemdende beelden van fabriekswerkers die luxueuze poppen maken voor het Westen, Tony Blair die via reclameboodschappen een breed publiek wil manipuleren, bloederige beelden van oorlogen in het Midden-Oosten) gaan naadloos in dialoog met de claustrofobische, angstige tonen van Massive Attack. Politieke slogans, complottheorieën, het militair-industrieel complex, de financiële crisis – er is geen onderwerp dat de band en Curtis niet kritisch onder de loep nemen. Zonder ook maar een moment prekerig over te komen.
Massive Attacks maatschappijkritiek is vernietigend en bijzonder scherp. Het rijke dub-klankentapijt van “Dissolved Girl” gecombineerd met de ijzingwekkende sopranostem van Fraser klinkt nog even hypnotiserend als 20 jaar geleden. Ook de etherische zang van 3D tijdens “Risingson” of de onnavolgbare spanning die wordt opgebouwd tijdens “Angel” blijven bonafide kippenvelmomenten. Maar er is ook ruimte voor hoop. Terwijl de gitaren nog na de finale loeien en de synths weergalmen in een eindeloos noisy vacuüm, verschijnen er knalwitte drukletters in drie verschillende talen op de schermen.
‘WE ARE CAUGHT IN AN ENDLESS LOOP, LET’S LEAVE THE GHOSTS BEHIND AND BUILD A NEW FUTURE’.
Setlist: - I Found a Reason – Risingson - 10:15 Saturday Night - Man Next Door - Black Milk – Mezzanine – Exchange - See a Man’s Face - Dissolved Girl - Where Have All the Flowers Gone? - Inertia Creeps – Rockwrock – Angel – Teardrop - Group Four
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/paleis-12-brussel/massive-attack-31-01-2019
Organisatie: Greenhouse Talent
Hoe kan je professioneel een gitaar mishandelen? Thurston Moore gaf er met zijn pas gevormde noise ensemble alweer een spoedcursus over in de Vooruit. In oktober fantaseerde hij nog een nieuwe soundtrack voor de cultfilms van Maya Deren, het jaar daarvoor liet hij indrukken achter op Werchter en Sonic City. Dat de ex-Sonic Youth strijder de bijl er niet bij neerlegt staat vast, maar nu sloeg hij ook de handen in elkaar voor een hoger doel. James Sedwards uit zijn intussen befaamde Thurston Moore group, Deb Googe uit My Bloody Valentine en Jennifer Chochinov sloegen allemaal het resonantietuig om de nek. Niet alleen waren ze voorzien van een resem extra snaren, ze speelden ook voor het eerst één enkele compositie die Moore componeerde.
Het ensemble had deze twaalfsnaren symfonie zopas opgenomen in Brussel en had daar gelukkig hun partituren niet vergeten. Ze stonden in een cirkel gepositioneerd waardoor Moore zijn gezicht niet eens hoefde te vertonen. Foto’s met flits en vurige debatten waren voor naderhand in het café, verzoeken die de toeschouwers respecteerden al waren het heilige evidenties. Ook Wobbly figureerde mee in het gebeuren. De proto-sampler uit het voorprogramma zorgde voor atmosferische soundscapes tussen het gitaargewriemel in. Na enkele minuten leek het noise sextet een helse zonnewind te willen simuleren. Ons vermoeden werd toevallig benadrukt door de kosmische taferelen die zich op de achtergrond ontsluierden.
Het optreden kwam eerder traag op gang met tien minuten lang dreigende gitaargalmen, ook te proeven in “Exhalted” en “Turn On” uit Moore’s recente ‘Rock N Roll Consciousness’.
De mentaliteit en stijl bracht hij alvast mee: welke artiest speelt nu ook één lang nummer zonder zijn publiek aan te kijken. Toch slaagde hij erin een meertalige Vooruit te beroeren dankzij zijn concentratie en pure klankdrift. Waar James Sedwards soms voor melodie zorgt tussen de studioruis, waren onze vier snaarvrienden zo methodologisch op elkaar afgestemd dat ze de wetten van de akoestiek leken te tarten. De karikatuur zoals punk soms aanvoelt werd overschreden tot een evenknie van de beste jazz of een ritmische improvisatie.
De compositie zelf was uitgestrekt en afwisselend zoals we van de gitaarlegende gewoon zijn. Iedereen had de tijd om waar nodig pagina’s in zijn of haar studieboek te keren of een effectenpedaal af te stellen. Wij zaten nadien toch eerder in met de infrastructuur van de zaal. Anders dan de vaak misbruikte metafoor was die bijna letterlijk door een sloophamer behandeld.
Tijdens de aftershow door afro punk act Big Joanie merkten we echter dat de fundamenten van de Vooruit en Thurston Moore elkaar al vijfentwintig jaar in de oren fluisteren, en dat ze juist opgewonden worden van muzikale bulldozers.
Het stuk was als het ware ingedeeld in seizoenen, waarbij we afwisselden tussen kille drones en verkwikkend gekriebel. Moore anticipeert steeds op de hoge verwachtingen van zijn bescheiden maar extatische publiek. Zou dit soort aanvallen op het gehoor door een seniorengezelschap werken als een prikkel voor de eeuwige jeugd? We hebben het verstomd proberen gadeslaan terwijl de vloer van de theaterzaal letterlijk daverde. Naast het typische wasbordgeluid herkenden we ook een ontstemde klavecimbel, buisklokken en een grote gong, geen van welke effectief aanwezig waren. Onze visuele cortex werd gelukkig ook gestimuleerd door animaties van astronomische verschijnselen en time-lapsen van groeiend leven.
Ware het niet dat Thurston Moore een tiener was bij het verschijnen van ‘2001: A Space Odyssey’, dan had Stanley Kubrick hem waarschijnlijk gevraagd voor de soundtrack. Jem Doulton bleek het evenbeeld van Steve Shelley toen hij naast hardcore drums allerhande belletjes en percussiemateriaal bediende. Even waanden we ons in een beneveld regenwoud, wat later bekeken we een Star Trek aflevering. Uiteraard schoof Thurston Moore ook een schroevendraaier tussen zijn staren, de enige zekerheid die we bij hem toch hebben.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Vooruit, Gent
Monster Magnet had in het najaar nog een nieuwe plaat uit (‘Mindfucker’). Een goeie plaat zelfs.
Lees de review maar na op onze pagina http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/69754-Mindfucker . Zo is hij nu op toernee doorheen Europa waarbij hij drie optredens voorziet in ons land. Dat zagen velen blijkbaar zitten want De Kreun was al een tijdje uitverkocht.
Het Britse trio Puppy mocht de zaal opwarmen wat buiten wat die-hard fans moeilijk lukte. Hetgeen we hoorden was niet slecht maar ook niet iets waar we van onder de indruk waren. Het deed heel in de verte wat aan Danko Jones zonder testosteron denken. De drummer was wel indrukwekkend maar kwam niet geheel tot zijn recht bij deze muziek. Er zit meer in zijn mars. De nummers klonken allen wat gelijkaardig en de zanger/gitarist had wat rare tics na elke zanglijn. We keken al uit naar de hoofdact.
Monster Magnet mocht dan hun duivels ontbinden. En dat is haast letterlijk te noemen. Op achtergrond hing een groot doek met de hoes van ‘God Say No’ op. Er werden beelden geprojecteerd. “Dopes To Infinity” uit het gelijknamige album startte de set waarna er overgegaan werd naar “Rocket Freak” uit hun nieuwste plaat. Meteen voelde je de haren recht komen en de vuisten gingen de lucht in. Dit luid aangemoedigd door Dave Wydorf (inmiddels ook al 62 jaar) die heel interactief naar het publiek toe was. Hij bespeelde goed de zaal en anders dan de meeste popartiesten plegen te doen.
We kregen heel veel werk uit de periode tussen 1993 en 2004. Twee songs uit de nieuwe plaat en geen enkele uit de drie voorgaande albums. Alhoewel ik persoonlijk ‘Mastermind’ bijvoorbeeld ook een goede plaat vind. Bon, de muzikanten gingen ervoor en Dave ook alhoewel hij naar het einde toe nogal vaak aan zijn pedalen stond te regelen waardoor hij met zijn rug naar het publiek toe stond. Dat was het enige schoonheidsfoutje. Voor de rest een mooie finale met “When The Hammer Comes Down”, “Negasonic Teenage Warhead” en uiteindelijk als climax “Space Lord”. Daarbij liet hij iedereen tijdens het liedje ‘Space Lord Motherfucker’ scanderen. Er ontstond een eerste maal een moshpit vooraan.
Het was duidelijk dat het publiek na dit nog meer wilde. En na roepen en klappen kwamen ze op voor de bisronde. Eerst met “CNN War Theme” dat een uitgebreide instrumentale versie meekreeg. Wydorf kwam daarna terug op de stage voor “Dinosaur Vacume” en “Powertrip”. “Powertrip” was het orgelpunt met moshpit en massaal in de lucht gestoken vuisten. Daarna verdwenen ze als dieven in de nacht na een opzwepende trip van een anderhalf uur.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, St-Niklaas , een paar dagen later
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/monster-magnet-28-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/puppy-28-01-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Toch alweer het vijfde studio album van deze Vlaamse bluespurist, ondertussen al een begrip in Belgische blueskringen. Op zich is dat ook maar een klein wereldje met een beperkte historiek natuurlijk, maar toch. In ons Belgenlandje zijn er dan ook nooit katoenplantages geweest, de blues beperkt zich hier eerder tot een cafégebeuren, maar dan wel bij voorkeur in een bruine kroeg.
Het minste wat je van Tiny Legs Tim kan zeggen is dat hij niet in cirkeltjes blijft draaien. Met ‘Elsewhere Bound’ heeft den Tim het over een andere boeg gegooid. Uiteraard blijft hij binnen de paden van de blues, maar die liggen zoals u weet soms nogal ver uit elkaar. Tim heeft deze keer zijn blues wat meer aangekleed en er wat toeters en bellen aan gehangen. Maar gelukkig nergens te veel, het is geen kerstboom geworden. Tiny Legs Tim laat zich uitvoerig begeleiden door een horde doorwinterde muzikanten waardoor zijn blues misschien niet meer zo puur klinkt, maar wel avontuurlijker. Vooral een stel blazers brengen de schwung erin, en we bespeuren ook hier en daar wat latino percussie die voor een zuiders tintje zorgt. Klinkt het gek als wij al eens aan Los Lobos moeten denken ? Check.
Waar Tiny Legs Tim zich met zijn vorige platen meer op uw ziel richtte, heeft hij het nu meer op uw heupen gemunt. Er mag met name al eens gedanst worden op de blues, en dat is dikwijls het geval op ‘Elsewhere Bound’.
Maar bovenal schittert TLT toch maar weer met zijn subtiele gitaarspel, waarin John Lee Hooker nooit ver weg is. En natuurlijk ook met zijn gepassioneerd songschrijverschap, want er staan toch weer enkele pareltjes van het zuiverste water op dit album.
Dat maakt van ‘Elsewhere Bound’ een mooie aanvulling in het stilaan indrukwekkende repertoire van een kerel die 100% is opgetrokken uit Vlaamse kleigrond, al heb je dikwijls het vermoeden dat daar wat diep zuiders bloed recht vanuit de Mississsippi Delta door stroomt.
Het album wordt de komende weken voorgesteld in De Singer Rijkevorsel (22/02), AB Brussel (01/03), De Roma Antwerpen (08/03), Casino St Niklaas (28/03), 4AD Diksmuide (29/03) en Handelsbeurs Gent (14/05).
De Franse indie/electrorockband Yeggmen bracht in januari zijn debuut 'Together In The Fullness Of A Solar System' op de markt. In de biografie daarover lezen we het volgende: "The French band is exploring an hypnotic and dark territory. A warm and innocent voice combines with powerful electro rock rhythms and captivating synths. As a result, Yeggmen bring us somewhere between Ghinzu's frenzy, Damon Albarn's flippancy, and Nick Cave's dark romanticism." Een stelling waarin we ons zeer goed kunnen vinden. Ondanks dit debuut kunnen we trouwens stellen, de leden van deze band - Fred Ozanne (vocals/ guitars), Sofía Miguélez (keys/backing vocals), Matthias Moreno (drums/drum machine/backing vocals) - zijn trouwens geen onbekende meer binnen dat indierockwereldje, die ervaring binnen het vak zorgt er dan ook voor dat de perfectie over de gehele lijn wordt overschreden.
Vanaf “A86” krijgen we dan ook een heel catchy, aanstekelijk, dansbaar maar ook vrij melancholisch klinkende trip voorgeschoteld die zowel de emotie als de dansspieren aanspreekt. Een beetje in verlengde van inderdaad een band als Ghinzu. Gedrenkt in de donkere weemoed van Nick Cave, al is dat eerder door middel van een subtiele knipoog naar deze laatste. Want donker klinken songs als “On The March” en “The Biggest Wave” eigenlijk niet echt. Weemoedig echter dus wel. Dat Yeggmen bewust schippert tussen die uitersten van gevoelige snaren raken en eerder je doen dansen door de huiskamer blijkt nog maar eens uit wederom een heel aanstekelijk “Station Home” gevolgd door een bitterzoet klinkende orgelpunt in de vorm van afsluiter “Never Be Alone Again”. Een kers op die lekkere taart die smaakt naar meer.
Yeggmen brengt met 'Together In The Fullness Of A Solar System' zeker een heel leuk debuut uit, dat dus wel aan de ribben kleeft, maar waaruit eveneens blijkt dat deze band nog kan groeien. De songs zitten structureel heel goed in elkaar, dit is de betere indie/electropop dat we voorgeschoteld krijgen. Maar het eindpunt is dus nog niet bereikt, zoveel is duidelijk. Yeggmen bestaat echter uit muzikanten die de klappen van de zweep ondertussen kennen, en kunnen met dit debuut zeker hoge ogen gooien naar fans van het bijvoorbeeld Ghinzu tot Girls in Hawaii toe, twee bands die muzikaal al lang diezelfde richting uitgaan maar toch een paar treden hoger soleren dan Yeggmen. Geef deze band dus vooral de kans om open te bloeien, want het potentieel om net als voornoemde potten te breken in het typische elektronische tot indierockgebeuren. Daarover beschikt Yeggmen op basis van dit sprankelende, weemoedige en lekker aanstekelijke debuut, zeker en vast.
Tracklist: 1. A86 04:19; 2. On The March 03:19; 3. The Biggest Wave 03:18; 4. Lovely 05:01; 5. You Are Lost 04:05; 6. Ship 03:45; 7. Station Home 03:18; 8. Never Be Alone Again 05:00.
Medio 2019 bestaat Unleashed, de Zweedse deathmetalformatie, ondertussen dertig jaar. Een feestelijk jaar moet dit worden. De band maakte furore door teksten over vikings en Scandinavische mythologie te overgieten met een typisch deathmetalsausje. Ze worden zelfs omschreven als grondleggers in dat gegeven, maar zijn helaas ondertussen een beetje ingehaald door de tijd. Vorig jaar bracht de band zijn dertiende album op de markt 'The Hunt For White Christ' via Napalm Records. Ter gelegenheid van het dertigjarige bestaan vonden we het de perfecte timing deze schijf eens onder de loep te nemen.
'The Hunt for White Christ' is een conceptalbum rond de mythologische wereld Odaleim en Midgaard. “Lead Us Into War” geeft de toon aan, laten we de strijd aangaan. Door middel van die typische energieke en krachtdadige aanpak deelt de band reeds een mokerslag van jewelste uit, en dan zijn we vertrokken voor een verschroeiende harde en meedogenloze trip die uitmondt in het verpletteren van heilige huisjes, tot er geen enkel meer recht staat. De vrij toegankelijke songs treffen je in het hart, en met de ogen gesloten voelen we ons prompt terugkeren in de tijd en gaan die strijd eveneens aan door middel van al even grote uppercuts in het gezicht uit te delen, door middel van gestroomlijnde gitaarlijnen - we waren meerdere keren onder de indruk van die verschroeiende solo's die de gitaristen van dienst uit hun instrument toveren - bulderende vocalen en drumsalvo's die je zonder verpinken telkens opnieuw tot moes slaan.
Dankzij verpletterende songs als ''Terror Christ”, “They Rape The Land” en “The City Of Jorsala Shall Fall” blijft de band de aandacht scherp houden. Een lijn die over de gehele schijf wordt doorgetrokken. En meteen ook het grote pluspunt aan deze plaat eigenlijk.
Het grote gevaar aan zoveel jaren aan de weg timmeren, is dat je als band in de val trapt van een routineklus af te werken. Ondertussen heeft Unleashed inderdaad niets meer te bewijzen, maar toch maakt de band er zich niet gemakkelijk vanaf en straalt gelukkig nog steeds een spontaniteit uit als jonge wolven in het vak die jou zonder enig medelijden verpulveren en verscheuren zoals enkel de vikings in die gouden tijden dat konden, gerugsteund door de goden.
Laat dit nu de reden zijn waarom we door deze pracht van een schijf compleet over de streep worden getrokken, en prompt mee de strijd aangaan naar 'The Hunt For The White Christ'. Unleashed zet na dertig jaar nog steeds zijn stempel op dat deathmetalgebeuren, met een vette knipoog naar typische vikingmetal, en levert een kwalitatief hoogstaand product af zonder de spontaniteit en spelplezier uit het oog te verliezen. Dat getuigt van pure klasse, waaruit menig band met zelfs meer jaren dienst nog iets kan van leren.
Tracklist: 1. Lead Us Into War 03:28; 2. You Will Fall 03:35; 3. Stand Your Ground 03:15; 4. Gram 04:10; 5. Terror Christ 03:54; 6. They Rape The Land 04:00; 7. The City Of Jorsala Shall Fall 04:12; 8. The Hunt For White Christ 02:36; 9. Vidaurgelmthul 03:24; 10. By The Western Wall 04:17; 11. Open To All The World 04:48.
Het betreft hier een heruitgave van de in 1995 uitgebrachte plaat via eMpTy Records. De band is afkomstig uit Portland, Oregon en bestaat al sinds 1990. Hun naam haalden ze uit een horror B-movie (met name Satan’s Sadists) uit de jaren ‘60. Ze treden op met zwarte capes (zoals die van vampieren).
Natuurlijk gaat het ook om de muziek. Muzikaal zitten ze wat in hetzelfde straatje als The Sonics, The Ventures en The Kingsmen om maar enkele te noemen. Deze re-issue is dus hun debuut uit 1995 en bevat 15 aangename surfrocktracks. Iets minder variatie dan we van bv Los Venturas gewoon zijn maar wel goed gemaakt. Dit is puurdere surfrock. Echt voor de liefhebbers en puristen van het genre.
Wie op zoek was naar een exemplaar van dit album zal blij zijn, want die is nu gelukkig terug verkrijgbaar op vinyl en cd.
De Duitse skapunkband Rantanplan, vaagweg vernoemd naar de hond van Lucky Luke, heeft reeds tien albums op het conto, maar is in België nog niet doorgebroken. Daar zullen hun teksten in het Duits wel voor iets tussen zitten. Ze hebben best wel een kritische maatschappijvisie en een flinke dosis (zwarte) humor, maar dan moet je iets meer begrijpen dan vakantie-Duits. Nochtans is hun muziek wel heel universeel en van de bovenste plank, met blazers die zuinig maar efficiënt accenten leggen. Het zijn ook vooral de blazers die het etiket ska toevoegen aan de punkrock van deze Duitse band.
Hun tiende album ‘Stay Rudel Stay Rebel’ heeft heel catchy punk-nummers. “Maschine” doet zowel in tekst als muziek een beetje denken aan het recente werk van TV Smith, terwijl titeltrack “Stay Rudel Stay Rebel” mij doet denken aan de Belgische band Mise En Scene. “An Aus” is net iets te drammerig en heeft teveel tekst om te kunnen bekoren. Het jazzy-nightclub-achtige “Nachtzug Nach Paris” en “The Rudel” zijn dan weer te traag, waardoor de beperkte vocale kwaliteit van zanger Törben pijnlijk duidelijk wordt. Evengoed zijn er genoeg nummers waarop het plaatje helemaal klopt: “Foodporn”, “Kein Richting Heimat”, “Kill Den Spiegel” en het vrolijke “Partytrick”.
“Rudegirl From Outta Space” is een gemiste kans. Met zo’n titel hoop je op skapunk meets spacerock, met een vette uptempo-beat en breed uitwaaierende solo’s. In de plaats daarvan brengt Rantanplan je op dit nummer trage en mierzoete reggae.
Met dit album wil Rantanplan het leven in een roedel bewierroken en in dat opzet zijn ze geslaagd. ‘Stay Rudel Stay Rebel’ is een verzameling van bijten, blaffen, samen rennen, samen eten en knuffelen. Hondenfluisteraar Cesar Millan zal fan zijn.
Terugkeren in de tijd is iets wat we normaal gezien niet doen. Sommige bands die ons in het overaanbod van releases wat zijn ontgaan, verdienen echter wel de nodige aandacht. Ook al dateert dit debuut van symfonisch metalband Noctulux 'From The Shadows' reeds van januari 2018, vonden we het toch nodig de plaat en band een jaar na datum even onder de loep te nemen.
Deze uit Nederland afkomstige band ontstond in 2016 en heeft, na enkele line-upveranderingen, de tijd en energie gevonden een heel knap debuut op de markt te brengen, dat vooral deuren opent naar een gouden toekomst. Laten we het daar bij houden.
Noctulux drenkt zijn songs in een atmosferisch, eerder donker aanvoelend tot intiem sfeertje, waarbij eveneens een sprankel hoop en licht te bespeuren is op het einde van de tunnel. Vooral worden heavy riffs van een heerlijk solide solerende Maarten Langeree gecombineerd met verdovende basinbreng van Ben Bruschke. Waarna eerder intieme piano- en keyboardklanken je doen wegzweven naar andere oorden. Bij die ingetogen momenten bezorgt zangeres Mirjam je als ultieme kers op de taart een krop in de keel. Sfeerschepping in de telkens een heel intimistisch aanvoelende omkadering is dan ook de rode draad doorheen songs als “Break Me Down”, “Close My Eyes” en “Raindrops”. Haar kristalheldere stem komt net bij die heel intieme songs trouwens nog het best tot zijn recht, ze raakt daarbij die gevoelige snaar telkens opnieuw.
Dat de band ook kiest voor een avontuurlijke, gevarieerde aanpak waarbij vooral een eerder aftastende houding wordt aangenomen. Het is eigenlijk het grote pluspunt aan dit debuut. De band geeft daardoor te kennen dat ze nog kunnen groeien in hun kunnen, en het eindpunt gelukkig nog niet is bereikt. Dat laatste blijkt nog het meest uit “Shadows”, een song waarbij de band plots alle registers open gooit, zonder geluidsmuren af te breken, maar wel door ons met verstomming van het kastje naar de muur te sturen en uiteindelijk totaal verweesd achter te laten. Een gegeven dat we helaas niet over de gehele schijf opmerkten, maar dat is op zich een beetje muggenziften naderhand bekeken.
‘From The Shadows' bestaat vooral uit breekbare, heel persoonlijke songs binnen een intieme sfeer die naar voor worden gebracht zonder je in slaap te wiegen, maar die wel je hart enorm diep raken. En dat is dus de grote verdienste van die eerder genoemde vocale inbreng, gecombineerd me muzikanten die op het perfecte moment inspelen op die walmen van melancholie die Mirjam daarmee naar voor brengt. Eens de juiste balans gevonden is tussen zang en instrumentale inbreng voorspellen we Noctulux op basis van dit heel intieme en fijn debuut dan ook een gouden toekomst.
Kortom: Niet elke song is even overtuigend, maar het potentieel om potten te breken naar de toekomst toe, blijkt uit dit debuut dan weer wel. Bovendien slaagt Noctulux erin je onder te dompelen in een intieme atmosfeer, die aanvoelt als een deken tegen koude nachten, zonder je in slaap te wiegen. En ook dat is eigenlijk dan weer iets om in de toekomst verder uit te werken. Want die stem van Mirjam is in dat geheel een bijzondere meerwaarde waarrond verder kan worden gewerkt om van deze Nederlandse band uiteindelijk een goudhaantje te maken dat binnen atmosferische/symfonische rock en metal potten zal en kan breken.
Tracklist: 1. Break Me Down 03:56; 2. Goodbye 03:56; 3. Broken Record 05:11; 4. Fear 04:56; 5. Something More 03:40; 6. Close My Eyes 07:32; 7. Where Darkness Is Light 06:32; 8. Raindrops 04:06; 9. Leaves In The Wind 06:04; 10. Infected 05:31; 11. Shadows 10:10.
Aan de titel te horen zou je misschien in eerste instantie denken dat het hier een verzamelalbum betreft. Niets is minder waar, het is het nieuwste (negende) album van de in Keulen residerende Duitse band Lotus Feed. Een post punk band die ik al een tijd volg vanwege hun unieke stijl en interessante releases. Ook deze nieuwste worp die ditmaal via het zusterlabel van Manic Depression Rec, met name Icy Cold Records, uitkomt.
Voor deze releases hebben ze zich gefocust op thema’s die ons allemaal aanbelangen. Met name een roep voor eenheid, solidariteit en weerstand tegen de verrechtsing van de huidige maatschappij. Maar evenzeer het gevecht tegen innerlijke demonen, spiritualiteit en seksualiteit. Dat resulteert in vrij geëngageerde teksten en snedige post punk. Opener “Pressure” start meteen aardig met een uptempo en snedige song die ergens tussen darkwave en postpunk zweeft. “Bloom” die erop volgt gebruikt een aantal elementen die Killing Joke vroege soms hanteerde. Een hakkende gitaar, melancholische synths en een bevlogen zang. Een toptrack. Op enkele tracks temperen ze het tempo zoals op “Fail” (of “Daily Race”) waar sfeer plaats maakt voor snedigheid. Een introverte track waarbij de zanger terugkijkt op zichzelf. Een track die halverwege openbreekt. “Legacy” is een immense knoert van een song. Een stevige en hakkende ritmesectie zet de toon en trekt de rest mee. Op “Innocence” komen Peter Slabbynck en Red Zebra meedoen. Een song die misschien wat geïnspireerd werd door “Innocent People”. Alleen Lotus Feed kan daar een antwoord op geven. “Daily Race” begint met de echo van een gitaar zoals The Edge vroeger pleegde te doen. “Dying Sun”, “Resurrection” en “Shadows” zijn meer dan de moeite waard.
Lotus Feed heeft hier een postpunkalbum afgegeven waar vele bands in het genre niet aan kunnen tippen. Laat u meeslepen en begeesteren door deze viriele post punkers.
MAY is de vijfkoppige band van zangeres Fien Desmet, met Lukas Somers (gitaar), Marco Giongrandi (gitaar), Gerben Brys (bas) en Olivier Penu (drums).
Hun eerste EP 'happily lost at sea' bevat vijf songs met (af en toe) een donker randje, maar één ding hebben ze gemeen: ze vertellen allemaal een verhaal.
Fien studeerde jazz aan het Conservatorium van Antwerpen, en neemt die invloed en haar liefde voor jazz zeker mee in het schrijfproces. Toch is 'happily lost at sea' allerminst een jazzplaat. De muzikanten gingen samen op zoek naar de mooiste kleuren om hun muzikale dromen te vertellen, soms schoorvoetend, dan weer schreeuwend, tussendoor sowieso bewust en onbewust beïnvloed door Fiens muzikale helden Nina Simone, Joni Mitchell, Randy Newman, Lianne La Havas, Melanie De Biasio, ...
‘happily lost at sea’ opent een kleurrijk universum, perfect om bij weg te dromen.
https://open.spotify.com/album/1FxjbIyzMP3WRrRkDCrFXj?si=kpxcUPulQLi1k19GhBVlZw
Deze band maakt al 18 jaar instrumentale muziek. Ze zijn een begrip in hun genre. Het is een beetje een niche natuurlijk, maar dat maakt natuurlijk niet zoveel uit. Want goed gemaakte muziek blijft goed gemaakt ongeacht het hokje waarin ze passen. Wie de jaren ‘60 wil laten herleven moet hier zeker eens naar luisteren. Als je de muziek en de bandnaam hoort dan denk je eerder dat Mexico hun thuisland is. Maar dit betreft hier een 100% Belgische band en alles werd ook in eigen land opgenomen. Intussen bracht de muziek hen ongeveer in alle landen van Europa maar ook tot in Mexico (!) en California. En dat is niet zo verwonderlijk want hun muziek is echt wel goed. Leuke ritmes en veel variatie met Hammond, twang, etc.. . Echte feestnummers zijn het die je meteen naar het zonnige zuiden doen verlangen. Ze mixen elementen uit ska, rock n roll, 60’s surf, groove en nog zoveel meer. Dat levert boeiende songs op en het belangrijkste is dat het door die mix ook meer is dan een vintage 60’s surfbandje.
“A Hui Hou” is een lekker laidback nummer met heerlijke gitaarlijnen en andere versieringen. “Le Vélo” begint met de Rodania –tune alom gekend van de wielerwedstrijden. “Go Go GTO (Full Throttle)” is eerder traditioneler en doet mij wat denken aan The Raveonnettes. “Bird Poo” is ook interessant. Een aanstekelijk ritme als basis, met een gitaar die zou willen beginnen rocken. De vogelgeluiden worden nagebootst door het orgel. Zo krijgen we elf tracks die allen wel iets in petto voor de luisteraar hebben. Als je eens iets anders wil, dan kan ik je dit aanraden.
Retro-space-surfrock is misschien een goede omschrijving voor wat Les Robots brengen. Dit duo Nederlanders wordt live uitgebreid tot een quintet, maar in de studio doen ze het dus met z’n tweetjes op allerlei instrumenten. De single “Big Trouble In Outer Space” is bijzonder leuk, met heerlijke retro-spacegeluidjes in de mix. Dat past prima bij de retro-robotpakjes die de band aantrekt voor de liveshows. Het doet een beetje denken aan Man Or Astro-Man?, maar waar die band al eens opschuift naar andere genres en thema’s, blijft Les Robots op deze single mooi binnen de lijntjes van de surf. Wel hebben ze dezelfde opzet: ze komen uit de ruimte en de bandleden hebben retorfuturistische pseudoniemen.
“Big Trouble In Outer Space” is ook gewoon instrumentaal, zoals toen veel vaker dan nu gebeurde. Met toen bedoelen we dan de periode van de 50’s en 60’s waaraan Les Robots openlijk schatplichtig zijn, zowel in geluid en instrumenten als in songopbouw.
Het B-kantje kreeg “Whiskas Watusi” als titel. Hier geen retro-space, maar lekkere laidback/loungy popcorn-surfrock. Vermakelijk en tot in de details helemaal juist, maar net iets minder spannend dan de A-kant. Meer Booker T & The MG’s dan Dick Dale.
Eén kleine opmerking: het artwork is minder retro dan wat pakweg Man Or Astro Man? of Messer Chups doen. Je kan van mening verschillen of dat nou echt moet of niet, maar als je dan maar een beetje retro doet, komt het allemaal niet mooi uit de verf.
Dit is nog maar de tweede single van Les Robots. Een volledig album is in de maak. Wij supporteren alvast dat Les Robots de troon van Man Or Astro-Man? kan overnemen.
Het is alweer van 2016 geleden dat Two Door Cinema Club nieuwe muziek losliet op het publiek. Wie verwacht had dat ze in de Botanique een topje van de sluier zouden lichten, kwam echter bedrogen uit. Ook in de eerste show van 2019 blijven de Noord-Ierse indie rockers de lippen op elkaar houden.
Wie op zoek was naar een nieuwe ontdekking, kwam dan ook als bij wonder uit bij het voorprogramma, Tristan, gedragen door de Gentse frontvrouw Isolde Van Den Bulcke. Qua adelbrief kan dit optreden alvast tellen - met een moeilijk vatbare, jazzy sound en vocals die als golven over het publiek rollen weet Tristan puur op kwaliteit de vroege toeschouwers in een mum van tijd te verleiden. De jonge band is ook niet bang om even de teugels te lossen en een stilte te laten vallen. Laat die grote doorbraak maar komen, zouden we zeggen.
Two Door Cinema Club had geen zin in een lange introductie. Met “Undercover Martyn” en “I Can Talk” trekken frontman Alex Trimble en de zijnen meteen een blik oudere nummers open, en aan het publiek te zien was dat exact hetgeen wat van hen verwacht werd. De jaarwisseling leek de heren op het podium veel deugd gedaan te hebben - als dartele veulens knalden ze erin. ‘It’s just a shame that he cut off his hair,’ horen we achter ons. Die esthetische ingreep van Trimble ten spijt worden we toch even terug getransporteerd naar het 2010 van ‘Tourist History’, hun magnifieke debuutplaat.
Het moet ook gezegd - in de Botanique botst de band op een dankbaar publiek. Van bij het prille begin stuitert de zaal op en neer, en flink wat bekenden van de bandleden lijken de overstap gewaagd te hebben naar Brussel. Na een minuut moet de frontman zelfs even een rondzoevend blik Cara ontwijken, maar ook dat zagen de Noord-Ieren ongetwijfeld graag gebeuren. Met “Are We Ready (Wreck)” laten ze de trein verder denderen op een bijzonder genietbaar, funky spoor.
Het gebeurt allemaal heel strak - wie in de juiste vibe zit, zal zich geen moment vervelen. Met liefst zestien nummers in een concert dat alles tezamen een uur duurt, raast Two Door Cinema Club echt wel door hun set heen. Het kost hen weinig moeite om met een opzwepend “Cigarettes In The Theatre” of “Sleep Alone” het publiek mee te krijgen, maar net daarom is het contrast met de droge, ietwat routineuze performance soms opvallend. De interactie blijft miniem, de variaties op oude nummers op één hand te tellen. Er was meer mogelijk geweest in de broeierige Orangerie, zeker met een publiek dat eigenlijk al bij voorbaat verkocht was.
Een vrij risicoloos optreden dus van Two Door Cinema Club, dat hopelijk nog een aantal troeven achter de hand houdt voor hun optreden op Rock Werchter deze zomer. Deze passage in de Botanique zal de heren ongetwijfeld sterken in hun geloof in hun eigen kunnen. Ook de volgende keer tekenen wij graag present, maar wat nieuwe muziek zou tegen dan toch niet misstaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/tristan-24-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/two-door-cinema-club-24-01-2019
Organisatie: Botanique, Brussel ism Pias
De Mexicaanse band Le Butcherettes zal wel altijd een snoepje voor de kenners blijven, een curiosum waarover je kan opscheppen tegen collega-liefhebbers van afwijkende muziek. Een doorbraak naar het grote publiek zit er niet meteen in. In 2016 stonden Le Butcherettes nog in De Kreun in Kortrijk, met een ander rariteitenkabinet (the Picturebooks) als support. De zaal was slechts half vol, maar vanwege de unaniem positieve respons kwam opper-Bucherette Teri Gender Bender, badend in het zweet en met uitgelopen make-up, na de bis-nummers iedereen - zonder uitzondering - persoonlijk een knuffel geven. Dat soort band is Le Butcherettes.
De Mexicanen hebben een nieuw album uit dat deze keer net iets toegankelijker is. Dat probeerden ze reeds ongeveer op vorige albums, via samenwerkingen met o.m. Iggy Pop, John Frusciante (ex-Red Hot Chili Peppers) en brulboei Henry Rollins. Deze keer pakken ze dat iets bescheidener aan, met gastrollen voor Jello Biafra (Dead Kennedys), de Chileense singer-songwriter Mon Laferte en Alice Bag (van The Bags, maar vooral een collega-feministe voor Teri). De beste zet van Le Butcherettes was echter om na drie albums Omar Rodríguez-López (van At The Drive In en The Mars Volta) uit de producersstoel te duwen en hem te vervangen door Jerry Harrison. Deze ex-Talking Head is dan wel van een andere generatie dan Le Butcherettes, hij verstaat de kunst om ‘afwijkende’ muziek toegankelijk te maken zonder dat een artiest of band zijn ziel moet verkopen.
Op het nieuwe album ‘bi/MENTAL’ krijg je als luisteraar dan ook precies dat: ‘moeilijke’ muziek die toch heel poppy klinkt en vlot binnenkomt. Dit is heerlijk rebels. Elke song gaat een nieuwe richting uit, met strakke drums en bas en Teri Gender Bender als onwelvoeglijke stoorzender op gitaar, aan de synths en achter de microfoon. Denk aan de furie en tegendraadsheid van de jongste versies van Sineaid O’Connor en PJ Harvey op een muzikaal bedje van The Gossip, David Bowie, Brian Eno en – toch wel - Talking Heads. Ook liefhebbers van pakweg de Evil Superstars zullen hier hun gading vinden.
De lekkerste brokken zitten in de eerste helft van het album. Het openingstrio met het onheilspellende “spiderWAVES” (alleen al die titel), de met metal opstartende bluesrocker “giveUP” en het stevig rockende liefdeslied “strongENOUGH” zijn om duimen en vingers van af te likken. Daar tegenover zijn “fatherELOHIM” (Blondie!) en “littleMOUSE” muzikaal niet zo overtuigend, maar toch boven de middelmaat. Eens voorbij halfweg gaat de snelheid er wat uit en dan zal het voor sommige luisteraars wel even doorbijten zijn. “struggleSTRUGGLE” maakt zijn naam helemaal waar. “motherHOLDS” kan nog net gedelibereerd worden, maar “BREATH” krijgt voor elk vak een onvoldoende, ondanks een stevig rockende finale. En “sandMan” is jammer genoeg geen cover van Metallica. Daar zouden we nochtans blij van worden: het half-verontrustende slaapliedje van James Hetfield dat door de mangel gehaald wordt door een subversieve punkrockband die niet vies is van een beetje experiment. Waar blijft dat cover-album van Le Butcherettes?
Lassen is een Noorse jazzmuzikant die nog in allerlei andere projecten bezig is of was. Ik denk dan aan Duplex, No 4, Harald Lassen & Bram De Looze… Die laatste werkte ook mee aan deze nieuwe plaat van Lassen. Bram De Looze is een Vlaamse jazzpianist die aan het gerenommeerde Lemmens Instituut afstudeerde. Daarna zat hij nog een jaar op de New School For Jazz and Contemporary Music in New York. Stian Andersen tekent hier voor de baslijnen en Tore Flatjord voor de percussie en drums.
Op ‘Eventyrer’ staan zeven tracks die goed zijn voor bijna veertig minuten muziek. Op “Alt Flyter” leidt vogelgezang de song in. Het is een lounge-achtige song waar vooral de piano en de saxofoon de honneurs waarnemen. ”Exstase” is een 10 minuten durende compositie. Het is een vrij ritmisch stuk, goed gedoseerd en met veel uitdagingen. “Kulturrus” is speelser. Het bevat wat vocals en interessante geluiden. Een heel genietbaar stukje. Zo krijgen we dus zeven tracks met afwisseling en oog voor ritme, compositie en melodie.
Een topplaatje voor wie van jazz houdt. De jazz hier is modern en redelijk laidback. Vrij toegankelijk naar
Jazz/Blues
Eventyrer
Lassen
Is het jazz? Is het noise? Is het rock 'n roll? Nee, het is waanzin. Laat ons daar maar mee beginnen bij het voorstellen van twee artiesten die absurditeit hoog in het vaandel dragen en daar bovendien graag mee improviseren tot in het oneindige.
Hersencellen bestaat uit het duo Butsenzeller en Gert Vanlerberghe. Het zijn muzikanten die ondertussen al de klappen van de zweep kennen. Gert Vanlerberghe is naast zanger/performer bovendien ook een poëet en dichter die met zijn project Ballonnenvrees hoge ogen heeft gegooid. Ook Butsenzeller is dankzij zijn deelname aan uiteenlopende projecten geen onbekende meer in de muziekwereld.
Met 'Spaarplan/Half A Century' komt nu een splitalbum op de markt die beide topartiesten samenbrengt. Deze EP dien je bij voorbaat te beluisteren met het verstand op nul, maar de ogen wijd open. Want er is van alles te zien en te horen. Ten minste als u uw fantasie de vrije loop laat en de subtiele boodschappen wil begrijpen.
Wat we bovendien zo leuk vinden aan deze schijf is dat we hier geen muziekstijl kunnen op kleven. Zowel Hersencellen als Butsenzeller vuren chaos op de aanhoorder af, maar houden je ook een spiegel voor. Maar vooral laten beide artiesten dus de deur op een kiertje om ook uw fantasie te prikkelen, met de bedoeling dat je als aanhoorder zelf kunt in te vullen waar ze het echt over hebben. Dat merken we al bij de songs van Hersencellen: “Broos”, “Spaarplan” en “De Computer”. Een vreemde mix van allerlei geluiden en percussie komen op u af als een brij modder die je hersenpan letterlijk binnendringt. Gevolgd door een vocale inbreng die dus vooral een subtiel onderliggende boodschap bevat.
De solosongs van Butsenzeller liggen eigenlijk wat in het verlengde van Hersencellen, al ligt de focus daar toch iets meer bij jazzinvloeden, of toch eerder free jazz. Maar ook hier ligt de nadruk dus vooral op het prikkelen van de fantasie, een subtiele spiegel voorhouden en chaos zodanig te laten klinken dat je daardoor murw geslagen in de hoek van de kamer verweesd achterblijft. Ook na vier luisterbeurten doen we bovendien nog nieuwe ontdekkingen. Wat erop wijst dat deze schijf moet groeien. Een luisterbeurt is dus voldoende, maar geef de plaat toch enkele kansen om hem echt te begrijpen.
De fijne remixen zoals 'Butsenzeller - Voteshutupworkconsume (Butsenzeller act of love RFX)', 'Butsenzeller - Voteshutupworkconsume (Staatseinde Remix) laten bovendien horen dat deze klasse artiesten nog veel meer in hun mars hebben, en hun eigen grenzen dus blijven aftasten tot in het oneindige. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer absurditeit in de toekomst.
Prikkelingen naar je hersens sturen waardoor je eveneens de wenkbrauwen fronst is de rode draad doorheen deze split EP - ook uitgebracht op cassette met downloadlink. Nee, een gemakkelijk brokje vlees schotelen de heren je dus heel bewust niet voor. Op de koop doe zorgt dit duo ervoor dat je letterlijk even tot je positieven moet komen in de hoek van de kamer, niet goed wetende wat je net hebt meegemaakt. Wijzelf vonden dit pareltje van een schijf dan ook een heel interessant kunstwerk, in het verlengde van wat een grootmeester van absurditeit en improvisatie Mauro Pawlowski ook doet. Wie ooit een show van voornoemde Mauro Pawlowski heeft gezien, weet waar ik het over heb.
Er is niet zo heel veel te vinden over deze vierkoppige bende. Ze zijn jong en ze wonen ergens in Alençon (Frankrijk - Normandië). Ze hebben eveneens Kulpa Asso opgericht en dat is een soort van kunstencentrum of vereniging.
Vanuit deze ogenschijnlijk saaie regio (op het vlak van muziek, want toeristisch is het een trekpleister) komen ze met een frisse EP voor de dag. “Unborn” bevat vier snedige, frisse composities die tussen rock en metal liggen. Met een heel sterke zangstem. Die trekt het geheel echt nog een stukje de hoogte in. Hij zingt clean met zowel gevoel als potentie. Maar muzikaal zit het eveneens snor want de ritmesectie is haarscherp en de gitaren klinken potig. Het EP-tje is dan ook een slag in je gezicht.
Er verschijnen elke week rock- en metalplaten. Velen behoren tot de grijze middenmoot, maar deze valt op tussen de rest en komt boven die grijze middenmoot uit. Een band om te volgen in elk geval.
The Grave Brothers, uit Gent en Antwerpen, bestaan reeds twaalf jaar en zijn nu pas toe aan hun eerste volledige album. Er waren al wel een split-album met ‘Adios Pantalones’ in 2013 en een EP in 2009, maar voor het overige moesten de fans het stellen met de liveshows. Dat er zo weinig output is voor een band met een puike reputatie heeft er natuurlijk mee te maken dat de leden van The Grave Brothers tegelijk in tal van andere bands spelen, zoals Fifty Foot Combo, The Mudmen, Demented Scumcats en Speedball Jr.
Het genre dat The Grave Brothers brengen, laat zich nog het best omschrijven als cowpunkabilly. Het cow-element komt daarbij van de op alle tracks aanwezige banjo van Tijl Van Buuren die nu eens melodie en dan weer lead of solo’s toebedeeld krijgt. Om maar te zeggen dat die banjo echt wel tot het DNA van de band behoort en dat het niet even snel een sample of een gastrolletje is. Aansluitend komt er nog wat cowboy-pathos om de hoek loeren dankzij stoere drinkliederen (“Drunk” en “Blood, Beer & Fire”). Psychobilly is ook niet echt ver af (“Death Is A Gift” en “The Crow Road”) en de resterende gaten worden gevuld met flinke dosissen punk, garage, bluegrass en rockabilly.
Het moet gezegd dat deze Gents-Antwerpse band heel zorgvuldig tewerk is gegaan. Het geluid klinkt op elk moment perfect, elk instrument zit op de juiste plek in de mix en elke song heeft inzake songopbouw en lyrics meer dan voldoende vlees aan het been. Hoogtepunten daarin zijn “Snake Struck”, “Under Locks Key” en “From The Hills Up North”.
Het is dan op het eerste zicht jammer dat er ook twee covers aan boord worden gehesen, vooral als er eentje bijzit van de (softe) countryrocker Dwight Yoakam. Toch is de versie van The Grave Brothers van Yoakam’s “This Drinking Will Kill Me” inzake sfeer één van de hoogtepunten van het album. Wat ze doen met “Mother Of Earth” van The Gun Club is dan weer iets minder spectaculair, toch krijgen ze nog een pluim om die band even uit de vergeetput van de muziekgeschiedenis te halen.
Dit album is zo sterk dat het ook te genieten is voor wie doorgaans een hekel heeft aan bluegrass of psychobilly.
Derek & The Dirt verraste ons vorig jaar nog met een fijn comebackalbum (‘All Todays Words’). Dit jaar is er alweer een nieuwe single. “Massa” is geen Nederlandstalige song, de titel verwijst eerder naar de verbastering van ‘master’. En dan krijgt het een heel andere betekenis, natuurlijk. Want deze track werd geproduced door Vito Dhaenens, zoon van Dirt-frontman Dirk Dhaenens en zanger bij de Gentse rockband Vito. De lyrics gaan dan ook over het doorgeven van de muziekmicrobe.
“Massa” begint met een Afrikaans/tribal-intro die we niet gewoon zijn van deze Gentse rockband. Maar het vloekt ook niet met The Dirt 2.0, al is het maar nipt. Ook op ‘All Todays Words’ schuwde de band het experiment niet. Al snel komen de vertrouwde gitaarlicks van Pim De Wolf de overhand nemen. Gemeen, bluesy, vuil, schurend, en dan weet je dat je toch helemaal aan het juiste adres bent.
Derek & The Dirt gaat dit jaar op clubtour. Het zou mooi zijn om vader en zoon eens samen op een podium te hebben.
Een macabere hoes, zware en lome gitaarriffs die hun oorsprong vinden bij, wie anders, Black Sabbath en een zangeres die de longen uit haar lijf zingt en schreeuwt. Ook Led Zeppelin, Cream, The Doors en The Stooges zijn enkele van hun voorbeelden. Met deze bands als referentie en als basis bouwen ze een horrorsoundtrack op.
Dead Witches is een vierkoppige band dat gevestigd is in de U.K. en drummer Mark Greening (o.a. Electric Wizard, Ramsses...) is het brein van de band. In 2017 brachten ze hun eerste album uit “Ouija”. Voor hun opvolger moesten ze eerst twee nieuwe bandleden inwerken. Een nieuwe zangeres (Soozi Chameleone) en gitarist (Oliver Irongiant).
Op zich is er muzikaal gezien niet echt iets veranderd. Doch door die personeelswissels zijn ze er lichtjes op vooruit gegaan. De vocals klinken iets anders dan die van Virginia Monti. Iets nijdiger, wat dan weer beter past bij de muziek. De sound van de gitaar is iets voller geworden. Voor de rest gaan ze op dit album op dezelfde wijze te werk als tijdens hun debuut. Er wordt terug gestart met een korte instrumentale intro om de debatten mee te openen. Niets meer dan sfeerschepping is het. Daarna gaan ze echt van start met het titelnummer. Een mooie korte intro waarna de loodzware gitaren van start gaan en de onheilspellende zang ons tegemoet waaien. Op “Goddess Of The Night” wordt de gitaar flink door de mangel (wah wah en andere effecten) gehaald. “When Do The Dead See” bevat een mistroostige tekst met een psychedelische begeleiding. Hier zijn de vocals door één van de heren gedaan. Een mooi breekpunt in de tracklist dat beslist wat langer mocht duren. Daarna worden de fuzz- en distortionpedalen terug volledig ingedrukt.
Dead Witches zorgt niet meteen voor grote verrassingen op hun tweede worp. Het goede van hun debuut wordt verder gezet. Er zijn opportuniteiten aanwezig om hun muziek de volgende keer naar een hoger level te brengen. Het is dan ook een degelijk album geworden dat misschien nog wat meer variatie in tempo en ritme zou mogen bevatten maar dat toch aangenaam luistervoer is.
Ironborn - Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren
Tijdens één van onze laatste festivals van 2018, Gèsfakrock, in Kuurne - op 8 december - hadden we een boeiend gesprek met de heren van Ironborn. Over dat optreden schreven we het volgende: ''Zanger Tom Huglier liet me voor het concert weten dat hij wat sukkelde met een verkoudheid. Echt veel was daar niet van te merken. Tom deed er naar goede gewoonte alles aan om zijn publiek uit zijn hand te doen eten, dankzij zijn charismatische uitstraling. Gerugsteund door één voor één topmuzikanten die zelfs ondanks iets moeilijkere omstandigheden, door die technische problemen die hen eigenlijk de hele set parten bleven spelen, eveneens de lat hoog blijven leggen tot het bitter einde, en daardoor de perfecte rock show neer te zetten. Waardoor de aanwezige fans krijgen, waarvoor ze zijn gekomen, hun favoriete band een topjaar met een knal van formaat zien afsluiten. Missie weer eens geslaagd."
Lees het interview met Ironborn hieronder:
We kennen Ironborn ondertussen, maar er zijn wellicht lezers die de band nog niet zo goed kennen. Hoe is Ironborn ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis? Kortom, vertel ons eens iets meer over de band
Ironborn is eigenlijk ontstaan uit de as van Baremouth, een hard rock coverband waar ikzelf, samen met John Mortelez en Tom Hugelier deel van uitmaakten. Toen ik in 2013 uit (Wizz) Wizzard ben gestapt, waar ik gitarist was, had ik het even gehad met gitaar spelen en wou eens wat anders gaan doen. Ik heb me toen een basgitaar aangeschaft en ben daar wat gaan op rommelen. Dat beviel me eigenlijk wel en had zin om er wat meer mee te gaan doen. Ik heb toen mijn oude ‘partner in crime’ John Mortelez gecontacteerd om te zien of hij geen zin had om weer wat covers te gaan spelen, maar met mij op bas dan. Hij was meteen gewonnen voor het idee en we hebben ook meteen Tom Hugelier, de zanger van Baremouth destijds, aan boord gehesen. De drummer van Baremouth was gestopt met drummen en dus moesten we op zoek naar een degelijke drummer en een tweede gitarist. De drummer was vlug gevonden in de persoon van Tom Deblauwe die we al kenden van onze Baremouth dagen. Hij had indertijd een paar keer meegespeeld met ons toen onze drummer zijn been gebroken had. We wisten dus wat voor vlees we in de kuip hadden en we hebben met Tom dus een zeer degelijke drummer binnengehaald. De zoektocht naar een tweede gitarist was al iets moeilijker, maar na een paar wissels denken we dat we dit jaar de gepaste man gevonden hebben. Bjorn Coysman kwijt zich uitstekend van zijn taak!
De naam Ironborn komt eigenlijk van de HBO-serie ‘Game of Thrones’. Toen we begonnen als coverband vonden we dat die naam de lading dekte. Wanneer er steeds meer eigen nummers in de set begonnen te sluipen hebben we even overwogen om een naamswijziging door te voeren, maar omdat de naam toch al wat bekendheid begon te krijgen binnen het metalwereldje hebben we beslist daar toch van af te zien en door te gaan onder de naam Ironborn.
De band is dus eigenlijk begonnen als cover band, wanneer is het idee ontstaan om ook eigen nummers te brengen?
Het idee om eigen nummers te maken is eigenlijk vrij vlug gegroeid. We waren op zoek naar een geschikte opener voor onze optredens. Een soort instrumentaal nummer om de machine op gang te brengen. Aangezien we echter niet meteen een nummer vonden dat paste in de set stelde ik aan John voor een eigen instrumentaal nummer ineen te boksen. John zag dat volledig zitten en kwam kort nadien aandraven met “Dawn of Destiny”, het nummer waar we nog steeds onze set mee openen en dat ook terug te vinden is op onze eerste EP. We waren zeer tevreden over het resultaat en het smaakte naar meer. Kort na het instrumentaal nummer volgde dan ook vrij vlug ons eerste eigen nummer dat bovendien ook voorzien was van tekst. Dat was dan “The Curse”. Die twee nummers maakten trouwens al meteen deel uit van onze set wanneer we voor het eerst optraden als Ironborn. De reacties op de eigen nummers waren zo goed dat we vrij vlug beslist hebben om nog meer eigen nummers te schrijven en in de set te steken. In 2016 hebben we dan 6 nummers opgenomen en uitgebracht als EP. Vanaf dan ging de bal pas goed aan het rollen. We kregen overal goede recensies op onze EP en hebben dan ook beslist ons wat meer toe te leggen op het eigen werk. Intussen hebben we al een set van een klein uur met eigen nummers en wordt het aandeel covers in de set steeds kleiner. Het is dan ook de bedoeling om op termijn volledig de kaart van de originele nummers te trekken.
Jullie spelen live nog steeds covers. Welke zijn jullie persoonlijke favorieten?
Dat is een moeilijke. We proberen covers in de set te steken die door ieder van ons gesmaakt worden. Als je de covers met passie wil overbrengen moet je zelf gebeten zijn door de muziek die je brengt denk ik. Ikzelf en Tom Hugelier zijn opgegroeid met de bands van de jaren ’80. Bands als Iron Maiden, Saxon en Metallica zitten zowat in ons DNA. John, Tom Deblauwe en Bjorn zijn eerder in de 90’s opgegroeid en dat hoor je dan ook in hun stijl. Pantera, Death, Iced Earth en natuurlijk ook Metallica hebben een grote invloed gehad op hen.
Op Gèsfakrock zetten jullie weer een ijzersterk optreden neer, ondanks enkele technische problemen. Wat is er eigenlijk juist mis gegaan? Dat jullie daar zo professioneel mee zijn omgegaan, verdiend een extra pluim op jullie hoed trouwens
Geen idee eigenlijk. Eén van de amps begaf het ineens. We hebben dan snel, samen met de geluidsman, een oplossing moeten zoeken en hebben dan het effectenbord van de gitarist rechtstreeks door de PA gestoken. Het geluid was dan natuurlijk niet meer optimaal en switchen naar een ander geluid was ook moeilijker. We hebben toen vlug wat aanpassingen aan de set gedaan. We hebben er de nummers met rustige passages noodgedwongen uit moeten laten en er een cover tussen gestoken ter compensatie. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling om covers te spelen op Gèsfak, maar nood breekt wet zegt men wel eens.
Het is moeilijk om op jullie muziek een label te kleven eigenlijk, ik houd daar wel van eerlijk gezegd. Welke bands hebben een invloed gehad op jullie muziek, hoe zouden jullie jezelf puur muzikaal omschrijven?
Het is een bewuste keuze van ons om verschillende invloeden in onze nummers te laten weerklinken. We willen niet voor één gat te vangen zijn. De invloeden van uiteenlopende bands zoals deze die ik daarnet aanhaalde zijn terug te vinden in onze eigen nummers. Zo kan je op onze EP nummers horen die eerder naar de classic metal neigen, nummers met thrash invloeden en komt er op “Drifting Away” zelfs een grunt passage aan te pas.
Ironborn heeft een groeiende fanbase. Het valt me op altijd een beetje dezelfde gezichten tegen te komen op jullie optredens, vaak fans van Motorhead. Hebben jullie daar een verklaring voor?
Geen idee. Misschien zit “Rock’n’Roll Is Dead”, onze Lemmy tribute song, daar wel voor iets tussen. Ikzelf ben een grote motörhead fan en dat nummer heb ik geschreven als ode aan Lemmy. Maar voor de rest zijn er weinig parallellen te trekken tussen wat Ironborn doet en wat Motörhead deed als je mijn bescheiden mening vraagt.
In 2017 kwam een EP op de markt. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn zeer positief… ik meen met mijn hand op mijn hart te mogen zeggen dat ik eigenlijk geen reviews tegengekomen ben die ons de grond in boorden… wat op zich al een prestatie is in het toch wel kritische metal wereldje. Hopelijk wordt onze volgende worp even goed gesmaakt.
Mijn favoriete song daarop is 'Never Again', een echte meezinger. Met toch ergens een boodschap? Of heb ik het mis? Met andere woorden heeft de tekst een bepaalde betekenis?
Haha, je bent de eerste die me hierover aanspreekt eigenlijk. Wel, dat nummer is eigenlijk geschreven met een irritant ventje van op het werk in het achterhoofd. Ik heb de tekst nadien wat universeler gemaakt zodat hij op verschillende situaties toepasbaar werd… maar initieel was het een soort van ‘fuck you’ naar die asshole op het werk.
Ik hoor soms nog 'frustraties terug in jullie teksten. Maar toch bouwen jullie telkens een rock feest. Is er bewust gekozen voor het voorhouden van een spiegel met gevoel voor humor? En waarom?
Ikzelf schrijf het grootste deel van de teksten. Ik moet toegeven dat ik er nog niet zo bij stilgestaan heb, maar nu je het zegt is het misschien wel zo dat er op de EP nogal wat agressie in mijn teksten zit. Ik denk dat dit vooral komt door de opzwepende riffs die John, onze gitarist die het leeuwendeel van onze muziek schrijft, naar me doorstuurt om teksten op te schrijven. Eerst probeer ik een gevoel te krijgen bij een riff en probeer wat goed bekkende zinnen op papier te zetten om de drive van het nummer beet te krijgen. Op dat ogenblik zijn dat zinnen die nog weinig betekenen, maar hier en daar zit er al een stuk in dat past en dat het juiste gevoel opwekt bij de muziek. Van daaruit werk ik dan verder naar het thema dat stilaan vorm krijgt en probeer ik er een geheel van te brouwen nadat Tom Deblauwe op zijn beurt de drumlijnen heeft uitgewerkt. Dus echt bewust een spiegel voorhouden doe ik niet… wat er uit komt is gebaseerd op welk gevoel de riffs van John bij me oproepen. De onderwerpen die ik aansnijd voor de volgende release zijn trouwens van een héél andere slag. Ik denk zelfs dat er weinig agressie te bespeuren is. De nummers en teksten ademen meer een donkere, zelfs mythische sfeer uit.
'Rock'n'roll is dead' is een ode aan Lemmy. Hoe is dat idee ontstaan? Na zijn overlijden? En heeft Motorhead zo een grote impact op de band? Puur muzikaal bekeken liggen jullie wel in verlengde daarvan, maar ook weer niet. Naar mijn mening.
Dat is een nummer dat we schreven als ode aan Lemmy, voor de volle 100% in vintage Motörhead stijl en voorzien van lyrics die bol staan van de boutades die de man zelf in zijn carrière heeft uitgespuwd. Een bizar detail is wel dat ik de basis riffs van dat nummer geschreven heb op de avond dat Lemmy gestorven is, zonder dat ik dat zelf wist. De dag nadien las ik dat Lemmy dood was en toen dacht ik… dit kan geen toeval zijn, hier moeten we toch iets mee doen. We hebben het nummer dan opgenomen en één jaar na zijn overlijden als hommage op youtube gezet. Uiteindelijk is het nummer ook als bonus-track op de EP beland.
Kunnen we zeggen dat 2018 een succesvol jaar is geweest? Hoe hebben jullie het voorbije jaar zelf ervaren?
We zijn heel tevreden over 2018. 2017 eindigde een beetje in mineur, toen onze tweede gitarist aangaf dat hij Ironborn wou verlaten. Gelukkig hebben we vrij snel een nieuwe, gemotiveerde gitarist gevonden. Bjorn heeft zich in een mum van tijd ingewerkt in het repertoire! Chapeau voor wat die gast gedaan heeft… het is weinigen gegeven. De gitaarlijnen van Ironborn zijn alles behalve simpel. De optredens die we daarna afgewerkt hebben waren stuk voor stuk knallers.
In mijn ogen is Ironborn vooral een live band. Zijn jullie het daar mee eens?
Voor de volle 100%. Van op het podium ervaar je een optreden natuurlijk anders dan vanuit het publiek, maar als ik met Ironborn op het podium sta krijg ik keer op keer een adrenalineboost van jewelste. Ik hoop dat we dat dan ook overbrengen naar het publiek toe. Maar daar kan ik natuurlijk niet op antwoorden. Om dat te weten te komen moet je onze fans aanspreken.
Wat optredens betreft, wat waren de hoogte en dieptepunten tot nu toe?
Dieptepunten waren er tot op heden nog niet echt. Hier en daar kom je wel eens wat technische problemen tegen of is het geluid wel wat minder, maar dat kan over het algemeen de pret niet bederven. Mijn persoonlijke favorieten waren ons optreden in de Elpee in Deinze ter gelegenheid van hun zevenjarig bestaan en het optreden in Zottegem deze zomer als support van Belgian Asociality. Dat komt natuurlijk ook vooral omdat het voor mij een thuismatch was, maar ook door de talrijke opkomst en het publiek dat van de eerste tot de laatste noot uit het dak ging. Zelden zo een zotte bende meegemaakt.
Wat zijn de plannen voor 2019?
We zijn geen echte planners moet ik toegeven. We doen waar we zin in hebben en zien wel waar we uitkomen. Dit is een hobby, de mooiste hobby die er bestaat weliswaar, maar het is en blijft een hobby. We leggen ons geen deadlines op. Er zijn al een paar mooie aanbiedingen binnengelopen voor 2019, dus je zult ons zeker her en der zien opduiken op affiches, maar veel details kan ik daarover nog niet vrijgeven. Het eerste optreden van 2019 gaat door op 2 februari. Een Stormram underground show met Decades of metal en Solitude within. Ook zijn we van plan om een aantal nieuwe nummers op te nemen. Maar hoeveel en wanneer die juist op de wereld zullen worden losgelaten. Kan ik je op dit ogenblik nog niet zeggen. Niet dat het een geheim is, we weten het gewoon zelf nog niet.
Zijn er ook plannen voor het buitenland?
Zoals ik daarnet al aangaf is Ironborn een hobby band. Hoe graag we ook naar het buitenland zouden trekken met onze muziek, we moeten realistisch blijven. We hebben allemaal een heftige job en hebben daarbij nog een druk privéleven met allerhande verplichtingen. De kans is met andere woorden klein dat we ooit een buitenlandse tour ondernemen, maar zeg nooit, nooit uiteraard. Wat niet wegneemt dat we, mocht de kans zich aanbieden, ooit wel eens een buitenlands festival zouden willen aandoen en daar dan een paar shows in de buurt rond plannen… maar dat is koffiedik kijken. Op dit ogenblik is daar helemaal nog geen sprake van…
Is er ook een soort 'einddoel' of zijn jullie daar niet mee bezig?
Zoals ik net al zei is Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. Tot op één van de concerten zou ik zeggen
Binkbeats sluit drieluik af met nieuwe EP
BINKBEATS SLUIT HET DRIELUIK AF MET DE NIEUWE EP
PRIVATE MATTER PREVIOUSLY UNAVAILABLE PT. 3
Op 8 maart verschijnt de derde en laatste EP van de trilogie Private Matter Previously Unavailable van Binkbeats. De EP Private Matter Previously Unavailable Pt. 3 zal in eigen beheer uitkomen. Op de releasedag presenteert Binkbeats zijn nieuwe werk in Kytopia aan de Oudegracht in Utrecht. De nieuwe single Drones In My Bones is nu uit.
Componist, producer en multi-instrumentalist Binkbeats gooit het bij het derde deel van het drieluik over een andere boeg. Waarbij de andere twee EP’s van de Private Matter Previously Unavailable-trilogie meer een vertaling waren van zijn live-orkestratie, gaat Binkbeats op deze laatste EP meer te werk als componist en creëert een spannende, filmische ervaring.
Frank Wienk, de echte naam van Binkbeats, is in de Private Matter Previously Unavailable-trilogie op zoek naar zijn echte geluid. Dit resulteerde in een variëteit aan geluiden en stijlen. Waar het op Pt. 1 van ‘floorfillers’ tot spannende jazz/breakbeat combinaties ging, durfde hij op Pt. 2 nog iets gewaagder te werk te gaan en maakt hij ook voor het eerst nummers met een pop-structuur met vocalen. Op Pt. 3 zoekt hij opnieuw de grenzen op van zijn kunnen en staan de nummers ook meer op zichzelf. Zo is Bylina geïnspireerd door oude Russische literatuur en folklore. Bij Chapel Of The Blind Cathar, waarop Jaga Jazzist’s Lars Horntveth te horen is op klarinet, lijkt het een David Lynch achtige scene te zijn, waarin de luisteraar met een sinistere glimlach alle kanten op wordt geslingerd.
De EP Private Matter Previously Unavailable Pt. 3 wordt afgesloten met de nieuwe single Drones In My Bones, een banger van een track waarbij gitaar-feedback, Indonesische percussie en noise tot een climax worden gedreven. Fuck Buttons op zijn wispelturigst.
Binkbeats begon zijn carrière met Beats Unraveled, een video-serie waarbij hij grootheden als Flying Lotus, Aphex Twin en J. Dilla op indrukwekkende wijze interpreteerde in live-sessies. Dit werd wereldwijd opgepikt en Binkbeats kreeg lovende reacties van onder andere Questlove, Thom Yorke en The Gaslamp Killer. Sindsdien heeft hij de wereld rondgetoerd en op festivals als Le Guess Who?, Best Kept Secret, Motel Mozaique en Les Ardentes gestaan. Ook speelde hij headline shows in het Concert Gebouw Amsterdam en The Royal Albert Hall in Londen.
Op 8 maart zal Binkbeats zijn EP Private Matter Previously Unavailable Pt. 3 presenteren tijdens een van de laatste avonden in Kytopia, zijn muzikale huis in het oude Tivoli Oudegracht in Utrecht, wat eind maart moet sluiten. Kaarten zijn reeds in de voorverkoop.
Aansluitend zal Binkbeats door heel Europa touren.
Benelux showdata:
08-3 Kytopia, Utrecht
06-4 Trix, Antwerpen (BE)
07-4 Rotown, Rotterdam
13-4 Atelier 210, Brussel (BE)
16-4 Oosterpoort, Groningen
19-4 Muziekgieterij, Maastricht
Ga voor de volledige tourlijst naar: www.binkbeats.com
Uniek zijn is dezer dagen eigenlijk onmogelijk geworden, alles is wel eens ooit voorgedaan. Maar toch ontdekken we nog bijna maandelijks tot dagelijks bands of artiesten die net door een bijzonder aanstekelijke en tot de verbeelding sprekende inbreng toch net iets meer uniek kunnen genoemd worden dan de doorsnee rock- en punkbands. Eén daarvan is de Belgische rock act Beuk, die met Nederlandstalige rockmuziek ons in 2018 al een paar keer heeft omvergeblazen. Nu, er is ook een Duitstalige versie van Beuk. Die luistert naar de naam Zuperking. De groep rond zanger en gitarist Frank Bahmuller, geboren en getogen in Stuttgart, werd opgericht in 2003. De band kende enkele personeelswissels, en laste zelfs een pauze in van circa vijf jaar. Sinds 2018 trekt Zuperking weer de boer op om, we citeren ''Eager to play, always ready to party and they are going to blow your mind''.
Hoewel ze puur muzikaal eigenlijk niet in de zelfde richting liggen als Beuk, gaan beide bands wat manier van brengen van hun lekker aanstekelijke rock en punk muziek wel degelijk dezelfde kant uit, zo merken we voortdurend op bij het beluisteren van 'Zuperking'.
Met 'Zuperking' onder de arm draait de band inderdaad een gloednieuwe bladzijde om en is duidelijk klaar om zijn plaats binnen het rock- en punkgebeuren terug in te nemen. Vanaf het catchy en aanstekelijke “Scheisdreck” tot “Untergang”, “Egotripper”, “Die Mauer” en afsluiter “Lacherlich” valt ons de humoristische kijk op. Maar de band houdt je meteen ook een soort spiegel voor. Vandaar dat we in het begin van deze recensie ook verwijzen naar een band als Beuk. Want net zoals die laatste straalt Zuperking iets uitzonderlijk uit dat ervoor zorgt dat dus niet alleen daken er zullen afvliegen, maar dat je ook dooreen wordt geschud en wakker wordt uit je roze bubbel. Het grote pluspunt aan deze schijf is trouwens dat de songs smeken om live te worden gebracht. Pas op het podium komen ze nog het best tot hun recht, en daarmee is de vergelijking met Beuk dus compleet.
We kunnen dan ook, en dat kunnen we niet genoeg herhalen, losweg stellen dat Zuperking het Duitstalige antwoord is op Nederlandse rockbands als Beuk. Met diezelfde energieke ingesteldheid ramt Zuperking als een losgeslagen bulldozer alle heilige huisjes omver, en laat geen spaander heel van je hersenpan. Dit allemaal gekruid met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Dat dit bovendien allemaal gebracht wordt in het Duits is een enorme meerwaarde binnen het geheel, en zorgt ervoor dat we wel degelijk een heel unieke rock- en punkband voorgeschoteld krijgen, die zonder moeite kan wedijveren met menig punk en rock act in gelijk welke taal en strekking. Want puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Tracklist: Scheisdreck; Untergang; Egotripper; Die Mauer; Lacherlich
Hoewel in de omschrijving van 'genre' doom/gothic moet staan, valt op Splendidula geen label te kleven. Dat merkten we al toen deze uit Genk afkomstige band zijn debuut 'Splendidula' op de markt bracht, toen in eigen beheer. Via Inverse Records bracht de band nu een gloednieuwe schijf op de markt: 'Post Mortem'. We moeten ons al excuseren bij de topmuzikanten binnen de band, want het meest opvallende hoogtepunt aan deze schijf is de zeer tot de verbeelding sprekende vocale aankleding. Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. Daarmee kan je dus Kristien Cools haar stem nog het best vergelijken. En dat is als compliment bedoeld.
Dankzij een intensieve instrumentale intro met “Post” kom je in een doomsfeertje terecht, waarna we vertrokken zijn voor een trip die je koude rillingen zal bezorgen tot op het bot. ‘Splendidula’ verstaat namelijk de uitzonderlijke kunst om doom en andere gothic-genres zowel instrumentaal als vocaal tot kunstvorm te verheffen. Luister maar naar het wondermooie “Insanity”, een song die je letterlijk bij de keel grijpt. Vooral dus doordat Kristien haar stem je bedwelmt, maar ook tot waanzin drijft. Beter dan dit kunnen we het niet uitdrukken. Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was. Net zoals voornoemde sirenes in de wateren spelen met het gemoed van de scheepslieden, speelt Kristien dus ook met ons gevoel. En laat ons telkens totaal verweesd achter, in een donkere hoek waar het eigenlijk ook fijn vertoeven is.
Het extra mooie aan deze schijf: elke song ademt diezelfde atmosfeer uit. Dat is zowel bij “Nami” als “Aturienoto” tot “Stream Of Consciousness” het geval. Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk. En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
Tracklist: Post; Nami; Too Close To Me; .38; Insanity; Aturienoto; Stream of Consciousness; Mortem.
Persistence Tour 2019 - Mokerslagen uitdelen binnen een gevarieerd aanbod
Persistence Tour 2019
Persistence Tour is een jaarlijks evenement die hardcore en aanverwante muziekstijlen doet samenkomen. In 2019 houdt Persistence tour halt in o.a. Duitsland, UK en Zwitserland. Maar dus ook weer in België. Deze keer echter niet in Torhout maar in de Brielpoort Deinze. Een festival op een vrijdagavond laten beginnen omstreeks half zes in de avond, is altijd een beetje een risico. Echter was Brielpoort heel goed vol gelopen, al was dat vooral vanaf ongeveer kwart voor acht toen Walls Of Jericho de tent volledig zou afbreken. Bovendien willen we een pluim op de hoed steken van de locatie in Deinze die duidelijk groter is waardoor je zelfs op de drukke momenten niet het gevoel krijgt op elkaar gepakt te staan. Ook zijn de ingang en uitgang van elkaar gescheiden, wat het veiligheidsgevoel ten goede komt. Als kers op de taart stelt de organisatie heel bewust een affiche samen waar zowel het hardcore, thrash metal als punk publiek aan zijn trekken komt. Het dak ging er dan ook geregeld af door dat voortdurende uitdelen van mokerslagen, binnen een enorm gevarieerd aanbod.
Take Offense (***) moest het doen met een half gevulde zaal, ook wij waren pas laat gearriveerd en zagen de band net zijn laatste nummers van hun set inzetten. Iets te weinig om ons een compleet beeld te vormen van dit optreden, maar net genoeg om ons te overtuigen dat we hier een band zien die een gevoelige snaar raakt van ons hardcore en co hart. Eigenlijk niets meer, maar ook niets minder. Er ontbrak net iets te weinig vuurwerk binnen de set, om ons compleet over de streep te trekken. We houden het dan ook bij een fijne openingsact die wel degelijk de lont aan het vuur kon steken, om de boel te laten ontploffen. In die missie zijn de heren door een energieke aanpak die aan de ribben kleeft, dus wel geslaagd.
De verrassing van de avond kwam echter dankzij een Russische beer die dankzij mokerslagen op Russische wijze, het dak er voor het eerst compleet liet afgaan. Siberian Meat Grinder (****) combineert doorsnee Hardcore met Thrash metal elementen. Een interessant mengelmoes waardoor wervelstormen ontstaan. De gemaskerde frontman haalt vervaarlijk uit, en brult zich de keel schor en maant de aanwezigen aan tot bewegen. De eerste pits zijn dan ook snel een feit. Zonder medelijden raast deze Siberische trein van begin tot einde over de hoofden van de aanwezigen heen. Tot niemand nog stil staat.
Booze & Glory (****) tapt dan weer uit een heel ander vaatje. Het was eerste instantie afwachten hoe het publiek zou reageren op de toch eerder oi!punk getinte set van deze heren. Echter bleek de zaal prompt over te koken. Of dat in afwachting was van wat nog moest komen, laten we in het midden. De heren van Booze & Glory konden echter op heel wat bijval rekenen. Kortom , Booze & Glory brengt een potje zogenaamde oi!punk met een saus dat wat doet denken aan bands als Dropkick Murphys. Waardoor een kolkend feest ontstaat, en de aanhoorder dus meteen ook een spiegel wordt voorgehouden. Een ingesteldheid waarop stilstaan dus onmogelijk is, maar waarbij je dus eveneens de neiging voelt om alle heilige huisjes prompt met grond gelijk te maken. Een missie waarin booze & glory dus door een energieke en bijzonder verschroeiende aanpak, met brio slaagt!
De zaal was nu wel genoeg opgewarmd na die Russische orkaan, en dat oi punk feestje. Echter zou die temperatuur pas naar een echt kookpunt stijgen dankzij Walls of Jericho (*****) - wegens dat sterretjes beperkt zijn tot vijf kan ik er niet meer geven, want ze verdienen er tien.
Walls of Jericho legt de lat, voortgestuwd door een enorm spraakzame en beweeglijke frontvrouw, vanaf de eerste noot , enorm hoog. De band windt er geen doekjes om en prompt ontstaan verschillende pits, en gaan crowdsufers de lucht in. De security komt prompt handen tekort. Ook de gitaristen van Walls of Jericho duiken in het publiek en de heel goed bij stem zijnde frontvrouw zoekt haar publiek letterlijk op. Ze kan tevens op onze sympathie rekenen omdat ze de mensen van de veiligheid alle lof toewuift, en het publiek vraagt om voor hen te applaudisseren. Net dat respect naar entourage, organisatie , de bandleden en de fans zorgt ervoor dat Walls of Jericho iedereen uit haar hand doet eten, van vooraan tot helemaal naar achter. Ook heeft de energieke hardcore die de dame en heren brengen daar iets mee te maken. De liefelijk uitziende frontvrouw blijkt bovendien een klasse entertainer, en een katje om niet zonder handschoenen aan te pakken, en die echter door een charismatische uitstraling je hart diep raakt. Top concert van een top hardcore band die hier weer zijn eigen grens verlegt. Absolute hoogtepunt van de avond.
Na deze orkaanuitbarsting had het publiek blijkbaar nood aan wat rust in het hoofd. De korte sets volgden elkaar dan ook in een ijltempo op. Municipal Waste (***) was eigenlijk met pure thrash metal een beetje de vreemde eend in de bijt. Het publiek bestond grotendeels uit liefhebbers van Hardcore. Daardoor bleven de aanwezigen opvallend stil bij de nochtans zeer razendsnelle, verschroeiende set van Municipal Waste - op een paar pitjes vooraan na dan. De band legt nochtans zijn volledige gewicht in de weegschaal om de aanwezigen aan te zetten tot het bouwen van een wervelend thrash metal feestje; het bleef wat uit waardoor de respons wat mager bleek over dat half uur. Jammer, want Municipal Waste behoort, wat ons betreft, tot het betere Thrash metal dat ik de laatste jaren ben tegen gekomen. Deze match hebben ze helaas, mede door de omstandigheden, dus niet kunnen winnen. Of het moet zijn op de punten van verdienstelijke medespeler. Voor de aanwezigen was het echter eerder een fijn rustpunt tussen al dat hardcore geweld door, om even bij te komen.
"Na al die jaren staat deze band nog steeds stevig in de schoenen, de jarenlange ervaring mondt gelukkig niet uit in een routineklus. Ignite omarmt zijn publiek nog steeds met even veel wederzijds respect als in de jaren '90, en daarvoor kan je alleen maar waardering opbrengen." Dit schreven we in 2017 over de set van Ignite (****1/2) op Rock Herk. Laat dit laatste nu het meest opvallende pluspunt zijn bij zowel Ignite maar ook bij headliner Sick of It All. Beide bands zijn ondertussen uitgegroeid tot top acts binnen de scene, en hebben dus eigenlijk niets meer te bewijzen. Maar Ignite bewijst dus dat dit niet hoeft te resulteren in het afleveren van een doorsnee routineklus, integendeel. Vanaf die eerste noot grijpt de band je, door middel van technisch hoogstaand vernuft te combineren met een muur van hardcore geweld, bij de strot en laat je niet meer los tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht bent gekomen. Het duurde niet lang of iedereen stond mee te springen, moshen en crowdsurfen tot ver naar achter. En dat is dus niet alleen doordat Ignite na al die jaren nog steeds enorm hoogstaande hardcore naar voor brengt, maar ook doordat de band nog steeds die enorm spontaniteit uitstraalt zoals jonge wolven in het vak.
Ook bij Sick Of It All (****1/2) is net dat zijn grote sterkte. Het publiek omarmen alsof je uw eerste show ooit aan het spelen bent. Daaruit kunnen menig groot geworden bands nog iets leren. Want zonder dat publiek zou een band als Sick Of It All niet staan, waar hij nu staat, op het podium van een gerenommeerd hardcore festival als Persistence tour als headliner. Ook anno 2018 ontpopt de beweeglijke frontman zich tot charismatisch entertainer, en laat zich omringen door muzikanten die in hardcore muziek leven en hun instrumenten bespelen. Dat laatste is heel belangrijke om de boodschap naar je fans over te brengen. Die reageren door nog een laatste keer, samen met de band zelf, alles uit de kast te halen om dat dak er nog maar eens compleet te laten afgaan. Da chaos naderhand was niet te overzien, waaruit we kunnen besluiten dat elk van de bands in zijn opzet zijn geslaagd. Een energiek en krachtig feest neerpoten, waar inderdaad mokerslagen worden uitgedeeld, binnen een gevarieerd aanbod, die van begin tot einde van de avond lekker aan je ribben blijven kleven.
Besluit - Persistence Tour is een evenement dat één doel heeft na de nieuwjaarsdagen, een ultiem HC, thrash en punk feest bouwen waardoor de fans van die muziekstijlen het jaar weer met een knal van formaat kunnen inzetten. In Torhout vond ik eerlijk gezegd dat dit publiek al te vaak op elkaar gepakt zat, bij de in en uitgang - iedereen kwam binnen en buiten langs diezelfde deur - zorgde dit vaak zelfs voor een onveilige situatie. Dat kwam, wat mij betreft, ook de gezelligheid niet ten goede. Dat euvel is in Deinze compleet weggewerkt. Er is steeds voldoende plaats, ook bij drukke momenten. Daardoor ontstaat een wervelend feest.
Zoals dat hoort bij doorsnee HC feestjes gaat het dak er dan ook telkens opnieuw compleet af. Zonder meer is dit door de inzet van de bands op het podium, maar eveneens door de inzet van de organisatie en de entourage rond het festival die ervoor hebben gezorgd deze editie van Persistence tour een meer dan geslaagde editie geworden, waarbij uiteindelijk de performance van 'de vrouw en haar band 'nog het meest in het oog sprong. Zonder afbreuk te doen aan de rest op deze heel geslaagde HC avond in de Brielpoort, Deinze.
Organisatie: Heartbreaktunes
Khruangbin is een fenomeen. De band werd tot een jaar geleden bijna nergens opgepikt, maar is ondertussen uitgegroeid tot een groep die de Ancienne Belgique het bordje uitverkocht kan laten bovenhalen. Hun nichemuziek wijkt sterk af van de norm, dus het blijft nog steeds verbazingwekkend hoe de groep zalen weet te vullen. Het zal liggen aan de laidback sfeer waarmee hun muziek wordt gebracht waardoor de luisteraars even de realiteit vergeten en zich in een droomwereld bevinden. In de Ancienne Belgique was dat niet anders, Khruangbin toonde waarom ze live nog beter zijn dan op plaat: hun présence.
De vorige show van Khruangbin was er één in de Orangerie van de Botanique. Ook daar was het optreden weken op voorhand uitverkocht, maar een AB vullen is natuurlijk nog een heel ander verhaal. Maar ook hier gingen de tickets als zoete broodjes over de toonbank. Er stond zelfs een wachtrij om binnen te gaan. Wat opviel, is dat het publiek iets ouder was dan doorgaans op rockconcerten. De meeste mensen bevonden zich rond de dertig, en wilden dan ook hun weekend inzetten met een rustig optreden.
Waar deze mensen geen rekening mee hielden, was dat er ook mensen in de zaal aanwezig waren die effectief voor de muziek kwamen. Al van bij de eerste song “Cómo Me Quieres” merkte je dat dit het grote probleem zou vormen voor de show. Het gepraat was soms heel storend, waardoor de zachte deuntjes die de band in zijn arsenaal heeft, er minder sterk uitkwamen. Het nadeel aan al die bekendheid. Maar het publiek zou ook gewoon wat meer respect mogen tonen. Enkel toen de band wat steviger tekeerging, hoorden we hun levensverhalen niet (al kan dat ook liggen aan het feit dat de songs wat luider waren toen). Het is jammer, want zo’n muziek verdient al je aandacht en als niet iedereen van hetzelfde idee is, verpest dat een klein beetje de concertsfeer.
De set van Khruangbin zat weer heel doordacht in elkaar. Zo was er een perfecte mix tussen de zachte, iets gevoeligere songs en de iets strakkere, meer dansbare nummers. Muzikaal was het zo zwoel dat zelfs de droogste woestijn er nat van zou worden. Perfect geïmplementeerde exotische vibes in een dromerig geheel. Alles droeg bij aan de sfeer die de band probeerde te zetten. Die sfeer bevatte bij momenten euforie want het publiek was razend enthousiast toen er een geniale gitaarsolo passeerde of toen ze weer hun typerende danspasjes bovenhaalden. Een lachje van de bassiste bevestigde dat ook zij zich amuseerden.
Ze bleven dus niet altijd stoïcijns en geconcentreerd hun instrumenten bespelen. Soms was er af en toe eens emotie te bespeuren in de gezichten van de bandleden, wat zeldzaam is. Het moet dan ook overweldigend zijn om plots tweeduizend mensen te horen meezingen of mee neuriën met de grooves die je serveert. Natuurlijk had de show weer zijn subtiele showelementen met een rinkelende telefoon, een getelefoneerde choreografie, een toast of de medley met bekende nummers, maar het is charmant en plezant om mee te maken. Zoiets verveelt namelijk nooit en blijft spontaan overkomen. Zo was heel het publiek laaiend enthousiast toen de intro gitaar van “True” van Spandau Ballet passeerde.
Zang blijft bij Khruangbin altijd tot een minimum beperkt, maar als ze eens zingen (meestal gewoon wat klanken), dan merk je wel dat ze heel melodieus kunnen zijn. Jammer dat hier niet meer gebruik van wordt gemaakt, maar dan zou de focus van het muzikale misschien wat doen verdwijnen en die is momenteel heel sterk. Het gaat namelijk van zeer ‘chille’ gitaarlijnen die je laten wegzweven tot dansbare ‘groovy’ baslijnen die naar het Oosterse neigen en bijgevolg heel dansbaar zijn. Zo was er voor iedereen wat wils en dat zag je ook in het publiek. “Evan Finds The Third Room” bijvoorbeeld bevatte heel wat dansbare vibes, en de zang (en ook looks) van de gitarist deden bij momenten aan Kevin Parker van Tame Impala denken. De psychedelische invloed is dus nooit ver weg, maar er is zoveel meer (een streepje funk, een dosis surf rock, …) en dat blijft de band boeiend maken.
Het slotstuk met “Maria También” (en natuurlijk het verplichte stukje “Apache” van The Shadows) was een hoogtepunt, maar ook het laatste bisnummer “People Everywhere (Still Alive)” dankzij de kleurrijke lichtshow en het dansbare gevoel. Die lichtshow was trouwens het hele concert geweldig. Nu en dan waren er eens twee discoballen die de zaal verlichtten en het droeg allemaal geweldig bij tot de zweverige sfeer van de band. Maar ook de andere lichten waren een grandioze meerwaarde voor de muziek van Khruangbin. Het schiep al een sfeer nog voor er een noot werd gespeeld.
Zoals vooral ook opviel bij het eerste nummer na de bis, was de zaal bij momenten te luidruchtig. Toen kwam de drummer alleen op om zacht te beginnen, maar iedereen was te luid waardoor niemand echt hoorde wat hij speelde. Gelukkig trok hij zich daar zelf heel weinig van aan en was de groep na het optreden heel dankbaar voor al het enthousiasme.
Khruangbin gaf nog eens aan waarom ze zo populair zijn. Ze brengen muziek die iedereen aanspreekt en nergens te overdreven in een hoekje wordt gestopt. Bijgevolg kan iedere persoon genieten van hetgeen de band serveert, en dat was in de AB niet anders. Volgende halte om te betoveren: Rock Werchter.
Setlist: Cómo Me Quieres - Friday Morning - Dern Kala - August 10 - Infamous Bill - August 12 - Mr. White - Two Fish - Lady And Man - Evan Finds The Third Room
Medley (Hollywood, Award Tour, Electric Relaxation, Woo Hah!!, Donuts, Get Money, PM Dawn, True, Wicked Game, Summer Madness)
Maria Tambien -The Number 4 - White Gloves - People Everywhere (Still Alive)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Britse drum & bass band Rudimental heeft het moeilijke tweede album overleefd en liet vandaag hun derde worp op de wereld los. De avond voor de release stonden ze op de planken van de Ancienne Belgique om het album er met een energieke live show voor te stellen. Dat het nieuwe album ‘Toast to Our Differences’ niet hun beste album is, moesten we in de AB vergeten waar ze hit na hit op hun jonge fans afvuurden. Sterkste puntje van de band waren ook deze keer de drie zangeressen (waaronder het Britse sterretje Ella Henderson) en de fantastische zanger, die alle nummers met verve interpreteerden. Dat het soms wat eentonig of te veel van hetzelfde was? Het publiek kan het geen pitje schelen.
Binnen één week brengt de Schotse Nina Nesbitt haar tweede album uit. Ze onderging hiervoor een muzikale metamorfose die gezien en gehoord mag worden. In een halfuur durende set stelde ze haar nieuwe nummers voor en die klonken fris, dynamisch en volwassen. Dat haar stem het naar eigen zeggen wat aan het begeven is na al die shows, hoorden we niet want zelfs de hoge tonen haalde ze bijna loepzuiver. Uitblinken deden de nummers “Colder” en “Loyal To Me”, die beiden zowel lyrisch als muzikaal goed zaten. Leuk extraatje bij haar show: de Schotse had tijdens haar show onverwacht een t-shirt van De Nieuwe Lichting-finalist ICTO aan. Girls supporting girls… we like it!
Waarom Rudimental bij de jeugd bekend staat voor een goede live show? Dat bewezen ze meteen vanaf het begin van de show! Met elf man op het podium weet je haast niet waar je naar moet kijken en ook de vierstemmig gezongen intro is een verrassende streling voor het oor. Met “Right Here” geven ze dan het feestje zijn officieuze startschop. Overdonderend gebracht en meteen heel de zaal ingepakt. Mission accomplished! “Not Giving In” gaat in diezelfde, explosieve trend verder en laat geen steken vallen. Het nieuwe “Summer Love” toont vervolgens dan ook aan dat het nieuwe werk ook grote zalen met gemak kan meekrijgen.
Voor velen is Rudimental vooral een band met radiogevoelige drum and bass, maar tussen al deze drum and bass nummers kan je wel degelijk ook enkele leuke zomerse popsongs vinden, die het bombast achter wege laten. Zo heb je het nieuwe “Toast To Our Differences”, dat als een funky dancehall track beschreven kan worden en ook hun zomerhit “These Days” weet op te vallen in hun set doordat men tempo terugneemt en nog steeds dynamische nummers weet te creëren. Het door Ella Henderson gezongen “Free”, waarbij heel wat mensen op elkaars schouders klommen, nam het tempo van de set ook eventjes terug zonder voor verveling te zorgen. Het moet niet altijd over the top bombastisch zijn om het publiek tevreden te stellen.
Toch was het niet altijd zonnig, want de set kende ook iets mindere momenten. Zo klonk “They Don’t Care About Us” niet zo overtuigend door een veel te overheersende bas en zelfs de whistle-note van Ella Henderson kon onze mening over het nummer niet meer aanpassen. Ook met “Go Far” en “Rumour Mill” raakte de band ons, ondanks sterke vocale prestaties, helemaal kwijt en vreesden we dat de set zijn magie kwijt was. Gelukkig was dat niet het geval.
Aan hits in de set geen gebrek. Van het recentere “Let Me Live” tot “Lay It All On Me”, elke hit werd bovengehaald om de massa in extase te brengen en dat lukte ook. Door goede drumpartijen en de toevoeging van de saxofoon en trompet, werden de hits live nog explosiever. Zo klonk “Sun Goes Down” zomerser en dansbaarder dan op de ietwat platte studioversie en klonk ook de Rag’N’Bone Man cover van “Human” best wel interessant. Set afsluiters “Feel The Love” en “Waiting All Night” werden bewust op het einde van de show geplaatst en deden de AB zowaar ontploffen. Tweeduizend gelukkige zieltjes die zich tien minuten helemaal smijten. Een mooi moment.
Rudimental is een band die hits scoort door al de gastzanger(essen)s, maar wie dacht dat dit live hun grootste struikelblok zou zijn, hebben ongelijk. De drie zangeressen en vooral ook de zanger zongen moeiteloos de nummers en wisten ons met hun goede interpretaties helemaal mee te trekken. Muzikaal was het explosief en bombastisch wat de sfeer helemaal ten goede kwam. Hun nieuwe album ‘Toast To Our Differences’ mag misschien niet helemaal zo goed zijn, live was het toch wel behoorlijk te noemen. Rudimental is duidelijk een band die live van aanpakken weet, dat staat vast!
Setlist: Intro - Right Here - Not Giving In - Summer Love - Toast To Our Differences - Sun Goes Down – Bloodstream - Walk Alone - Let Me Live - Lay It All On Me - Scared Of Love - They Dont Care About Us – Free - Go Far - Rumour Mill - Human (Rag’N’Bone Man cover) - Trouble/Sunshine - Sweet Love - Feel The Love - These Days - Waiting All Night
Met dank aan Dansede Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
