Ter introductie van de nieuwste schijf van STADT halen we er even de biografie bij. We citeren: 'Waarom niet eens een live-album proberen? Opgenomen in de studio, in één take. Eens iets anders. Of een film? Een live-film misschien?'
Voor de heren van STADT aan de opnames van hun nieuwe album 'There Is-Nothing Twice' begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden ze maken. Het werd uiteindelijk geen film, geen live-album, en toch ook weer wel. ‘Iets’ wat ze zelf omschrijven als twee gebundelde EP’s, waarvan één deel werd ingeblikt in hun Gentse homestudio, en één deel live werd opgenomen – en gefilmd! - in de voormalige televisiestudio’s van het Amerikaans Theater in Brussel.
In een recent interview deed de band dat wat meer uit de doeken. Lees het interview dat we hadden met STADT er nog even op na:
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/73298-stadt-we-hopen-te-mogen-blijven-evolueren-als-band-en-dat-ons-publiek-daar-gewillig-in-wil-meegaan
STADT bestaat uit top muzikanten die ook binnen andere projecten hun kunnen hebben bewezen, maar vooral muziek leven i.p.v. bespelen of zingen. Het oneindig improviseren, grenzen verleggen en alle hoeken van de kamer uitgaan , vinden we dan ook terug op deze filmisch plaat. Als het de bedoeling was om het ook bij de audio opnames van 'Nothing Twice' ons het gevoel te geven dat we naar een film zitten te kijken, dan is STADT compleet in zijn opzet geslaagd. Al bij de eerste song “Broken People” troont STADT je mee in een bonte, kleurrijke wereld waar weemoed, melancholie en bevreemding hand in hand gaan. Wat opvalt bij die tweede song “Nothing Twice” is de zin om te experimenteren met klanken. Deels dreigend, deels dansbaar, deels melancholisch. Waardoor STADT ervoor zorgt dat je fantasie wordt geprikkeld. Inderdaad, het visuele keert ook terug in de audio opnames en dat is toch wel heel sterk.
De beelden kun je er dus best zelf bij bedenken, we vermoeden dat de film nog meer tot de verbeelding zal spreken. Maar door de variatie tussen up tempo en intimiteit beland je enerzijds op een wilde rollercoaster van het leven, om later in een roes te belanden waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt. Het voortdurend schipperen tussen die vele uitersten, het improviseren en voortdurend die grens aftasten tussen mysterieus, bedwelmende schoonheid en experimenteren tot het oneindige , is niet alleen de rode draad op deze plaat. Het zorgt ervoor dat we bij elk daarop volgende song op het puntje van onze stoel zitten te genieten van zoveel veelzijdigheid die ons een oorgasme bezorgt. Ook wij laten onze fantasie daarbij de vrije loop, en raden de luisteraar aan dit ook te doen.
Het kleurrijke palet dat STADT aanbiedt doorheen deze plaat zorgt ervoor dat je je nooit verveelt, integendeel.
Besluit: ‘We zijn verslaafd aan het nieuwe, wat we maken moet in beweging blijven' zegt de band in de biografie over de nieuwe schijf. Wel, in deze opzet is STADT met 'Nothing Twice' zeker geslaagd. Sausjes krautrock worden vermengd met snuifjes jazz en extra gekruid met psychedelische klanken. Echter, daar stopt het dus niet mee. De band blijft voortdurend in beweging op de schijf, verlegt steeds een andere grens en doet vooral aanvoelen dat hun einddoel nog niet is bereikt, integendeel. De band blijft zichzelf uitvinden, nieuwe bronnen aanboren en bewijst op deze plaat dat beeld en klank perfect kunnen samen gaan zonder dat je die beelden daadwerkelijk ziet. En dat laatste is nog het meest opvallende en positieve aan deze heel visuele schijf.
Broken People 03:58 Nothing Twice 08:56 Today's a Work Ages 03:29 Afraid of Being Fed Up 05:30 Amplified 06:48 Fluid is Grand 04:26 Thuissfeer 07:21 Daily Comment 02:32
Krautrock/Jazz/Psychedelica
There Is/Nothing Twice
STADT
Gentlepromtion
De Zwitserse singer-songwriter Mario 'Moe' Schelbert is een begenadigde muzikant die door middel van zijn project Moes Anthill een veelzijdig muzikaal universum open maakt. Waarbij grenzen tussen fantasie en werkelijkheid worden overschreden. De band timmert sinds 2011 aan de weg en wordt omschreven als Neo-Folk/Americana. Echter is de band een label opkleven, hen tekort doen. We citeren even uit de biografie: ''De Zwitserse singer-songwriter Mario Moe Schelbert geeft ons een uniek inzicht in zijn veelzijdige muzikale universum door ons uit te nodigen om met hem mee te gaan op een magische ballonvaart. Van bovenaf richt hij onze blik op de Lost, the Uncomfortable en The Unbelievable, waarbij de grenzen tussen uiterlijk en realiteit vervagen.''
Met zijn nieuwste album 'Quitter' blijft Moe Anthill deze grenzen verder aftasten. “Retire, Restore!” geeft al de toon aan. Een song die eigenlijk alle kanten uitgaat, en zowel veelzijdig als veelkleurig klinkt. Ook dat laatste kun je letterlijk nemen. We herkennen namelijk alle kleuren van de regenboog in de daarop volgende songs “New Age”, “Everyone Gets a balloon”, “Yours in mine”. Eenvoudige songs die een glimlach op de lippen toveren, waardoor de zon in je hart gaat schijnen.
Moe Anthill mag dan met zijn beide voeten in het heden staan, de knipoog naar de psychedelica van de jaren '70 en folk muziek uit die periode, zijn trouwens heel opvallend. Luister maar naar het enorm aanstekelijke “No Name brass Band”. Deze song is een schoolvoorbeeld van hoe de band schippert tussen toegankelijke meezingers, maar daar heel subtiel enkele experimentele sausjes aan toevoegt waardoor je geen label kunt kleven op de muziek van Moe Anthill. Vervormde gitaren, bijzonder aanstekelijk drumwerk en het voortdurend de luisteraar op het verkeerde been zetten komen we ook tegen in daarop volgende parels als “Worthwile Waiting”, “Finding Stones” en “And Yet it Moves”.
Besluit: Country, pop muziek, folk invloeden, zelfs een streepje jazz, het passeert allemaal de revue op deze heel veelzijdige plaat. Moe Anthill laat zich niet in een hokje duwen maar wil een heel ruim publiek aan folk- en aanverwante liefhebbers aanspreken.
We raden de luisteraar dan ook aan al zijn zintuigen open te zetten voor deze knappe schijf, je komt oren en ogen tekort bij het horen en zien van zoveel uiteenlopende kleuren en geuren dat deze band op deze schijf aanbiedt. Bij voorkeur sluit je dan ook de ogen en laat je, door middel van enorm hypnotiserende klanken, wegdrijven naar heel andere al even kleurrijke oorden waarbij je zult dansen, dansen en dansen zwevende over de dansvloer.
Een plaat die je hart verwarmt, in deze donkere tijden de zon doet schijnen in het hart.
Tracklist: 1. Retire, Restore! 2. New Age 3. Everyone Gets a Balloon 4. Yours is Mine 5. Virtual World 6. No Name Brass Bands 7. Worthwhile Waiting 8. Finding Stones 9. And Yet It Moves 10. Quitter
Hoe maak je een opvolger die een debuut overstijgt dat eigenlijk zo onaards mooi was, dat het niet meer is te evenaren? Dat is de vraag die we ons stelden bij het beluisteren van de nieuwste schijf van RY X.
Na zijn wonderbaarlijke EP 'Berlin' uit 2013 en debuut plaat 'Dawn' in 2016 lijkt dat een onmogelijke opdracht. RY X is bovendien één van die weinige artiesten die ons in het verleden live zodanig kon bekoren en ontroeren dat we daarover schreven: ''Ook wijzelf kregen er kippenvel tot een krop in de keel, dankzij dit prachtig schouwspel. Ook wij kregen tranen in de ogen, en voelden een soort innerlijke gelukzaligheid over ons neerdalen die ons liet zweven boven de wolken. RY X weet als geen ander zielen te verwarmen, en harten sneller te doen slaan. Nee, we gingen niet zomaar buiten met een stralende glimlach na dit prachtig concert. We waren plots een heel ander mens geworden door deze onaardse trip doorheen melancholische velden, binnen een weemoedige tot allesoverheersende sfeer gebracht door. Indrukwekkend!"
Op zijn nieuwste schijf blijft RY X begane wegen verder bewandelen. De man beschikt over een bijzondere tot de verbeelding sprekende stem die je in ieder geval hypnotiseert en tot tranen toe bedwingt. Zowel bij de songs “Body”, “Untold” tot “Body Sun” is dat ook nu weer het geval. Ook bij daarop volgende songs blijft RY X op dit elan doorgaan. Er worden eigenlijk over de hele lijn niet echt nieuwe wegen ingeslagen, RY X blijft dus gewoon zichzelf en daar is niets mis mee. Maar langs een kant is het eigenlijk wel een beetje jammer. We houden nu eenmaal van artiesten die hun eigen grenzen verder blijven aftasten en verleggen. Maar als een concept aanslaat, je ontroert en bedwelmt? Waarom dit veranderen, bedenken we daar prompt bij.
Besluit: Ondanks het telkens uit datzelfde vaatje tappen kun je niet voorbij aan de breekbare en weemoedige , bevreemdende manier waarop RY X je ook anno 2019 telkens opnieuw diep raakt. Dat de man nog steeds diezelfde lijnen blijft uittekenen als in 2013 of 2016 vergeven we hem om die reden. RY X beschikt nu eenmaal over een unieke stem en uitstraling waardoor hij het muisstil kan krijgen in ons hart, we zijn er zeker van dat hij dit live nog steeds zal doen. Want ook die nieuwe songs zijn bedolven onder walmen van melancholie en doen je tranen wegpinken van diepe emoties, binnen die strakke lijn, die je doet zweven over de dansvloer en in diepe ontroering zal brengen, zoals we dat van de man ondertussen gewoon zijn, op een eenvoudige maar doortastende wijze.
Tracklist: 1. Body (Ambient) 2. Untold 3. Bound 4. Body Sun 5. Foreign Tides 6. Hounds 7. Sun (Ambient) 8. Yayaya 9. The Water 10. Coven 11. Mallorca 12. Fumbling Prayer
Quentin Sirjacq is een Franse muzikant die reeds heeft bewezen grenzen te verleggen binnen het Modern klassieke genre. Na 'Far Islands and Near Places' in 2016 brengt de man nu zijn ondertussen vierde solo schijf uit. 'Companion' komt op de markt via Schole Records. Een potje minimaliserende percussie overgoten met klokkenspel, vibrafoon tot synthesizer en piano klanken. Dat is wat we voorgeschoteld krijgen.
Voor dit nieuwe album werkt Sirjacq samen met enkele van de beste muzikanten uit de Franse scene, zoals Julien Loutelier, Vincent Taurelle, Arnaud Lassus en Steve Argüelles. Het resulteert in een perfect pareltje boordevol bevreemdende percussie en piano die beklijft en aan de ribben kleeft. Het is net door dat elke schakel perfect aansluit op de volgende dat songs als “Variations”, “Carol”, “Dance” tot ”Will you be there” ook blijven hangen. Een weg die hij eigenlijk op zijn schijf blijft verder zetten. Sirjacq verlegde in het verleden voortdurend de grens binnen moderne klassieke muziek, zoals maar weinig hem dat hebben voorgedaan.
Ook op zijn nieuwste schijf is dat het geval. Dat hij zich laat omringen door klasse muzikanten zoals hierboven, zorgt er dan ook voor dat die perfectie voortdurend wordt overstegen.
Door telkens te schipperen tussen verstilde sferen en de lijn aftasten van oorverdovend de trommelvliezen aanvallen, zorgt de muziek van Sirjacq trouwens voor een hypnotiserende inwerking op de geest. Waardoor je prompt in een andere wereld terechtkomt, bedwelmd door het bijzonder veelkleurig klankenbord dat Sirjacq je aanbiedt. Best indrukwekkend en enorm gevarieerd.
Sirjacq is bovendien niet de man om binnen lijntjes te kleuren, hij houdt van improviseren met allerlei geluiden. Free Jazz, elektronische muziek, piano virtuositeit, verbluffende percussie. Het passeert elke keer de revue waardoor we voortdurend een oorgasme van jewelste te verwerken krijgen. Nogmaals, binnen heel intieme atmosferen maar ook door lichtjes oorverdovend uit te halen weet hij daardoor je hart diep raken, en ergens doet hij je dan ook wegzweven naar heel andere oorden. Ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
Besluiten doen we met een citaat uit de biografie: ''Elk nummer is een soort reis die begint op de ene plaats en eindigt in de andere, langzaam beweegt en zich ontvouwt door een mix van invloeden die op elkaar zijn gelaagd. Gamelan, Afrikaans polyritmiek, modern klassiek, free jazz, elektronische muziek of filmmuziek komt hier allemaal samen. Gebouwd op vele verschillende lagen van muzikaal denken en technieken, dit album is nog steeds zeer uniek, toegankelijk en mooi.'' Dat laatste is inderdaad de rode draad op deze volledige schijf geworden. Een boeiende reis doorheen uiteenlopende culturen en muziekstijlen gebracht op een veelzijdige en veekleurige wijze, die van begin tot einde aan je ribben kleeft.
Tracklist: Variations 09:17 Carol 05:54 Dance 05:54 Will you be there 05:09 Organum 05:49 Companion 06:46 Harmonium 05:33 Choral 03:51
Modern Klassiek/Electronics/Percussie
Companion
Quentin Sirjacq
Schole Records
Moonshine Effect is een Griekse indie/dream pop band die reeds sinds 2015 aan de weg timmert. De band contacteerde ons dat ze begin dit jaar een nieuwe schijf hadden uitgebracht, 'Our Eyes Should meet'. We namen de schijf onder de loep en lieten ons gewillig meevoeren naar dromerige soundscapes die je eveneens terugvind in Griekse landschappen, waardoor deze plaat een heel visuele schijf is geworden.
Na een korte intro zijn we vertrokken met “Just before dawn”. Een song die je zowel vocaal als instrumentaal letterlijk hypnotiseert, en een gemoedsrust doet neerdalen in je hart. In tijden van zoveel woede en haat, kunnen we die positieve energie wel gebruiken. Elk van de songs klinken breekbaar als porselein, maar nergens wordt je daardoor in slaap gewiegd. Na “Charmin' Ligh”, “Hanging from a song” tot “Dreamers Parade” voel je door die weemoedige en melancholische aankleding je wegglijden naar heel andere oorden. Nee, bijster origineel is dat allemaal niet, maar zulke trips doen nog altijd deugd aan je hart.
Een gevoel dat trouwens bij elke songs terug wederkeert, waardoor eerder het totaalplaatje zo belangrijk is. En net dat laatst is dan ook zo bijzonder aan Moonshine Effect.
De band slaagt erin op die gedoodverfde, dromerige wijze je hart en ziel diep te raken op de volledige schijf, bij elke song opnieuw en opnieuw, tot je volledig verdooft, en zen geworden achter blijft. Dat is bovendien niet zozeer de verdienste van één bepaald element binnen de band, zowel instrumentaal als vocaal krijgen we een krop in de keel en kippenvelmomenten. Maar het is toch die bijzonder breekbare, kristalheldere stem van Jacqueline Chermille die uiteindelijk kan gezien worden als de kers op de taart om ervoor te zorgen dat je prompt alle negatieve gedachten uit je leven zult bannen.
Moonshine Effect laat dus niet helemaal in zijn kaarten kijken, en geeft de luisteraar de kans zijn eigen fantasie te laten werken. We raden dan ook aan alles opzij te leggen, met de koptelefoon op het hoofd je volledig van alles en iedereen af te schermen en deze plaat in zijn geheel op u af te laten komen. Letterlijk en figuurlijk. Maak daarbij het hoofd volledig leeg, en droom van adembenemend mooie - bij voorkeur Griekse - landschappen die je tot een intensieve gemoedsrust brengen, en waar je ook geen verklaring voor hebt.
Datzelfde effect heeft deze schijf namelijk ook op ons. Zowel vocaal als instrumentaal valt nergens een speld tussen te krijgen. Elke song ademt iets magisch mooi uit, dat je dus vooral terugvindt in de ogen van een kind - zoals op de prachtige hoes. Of in de natuur.
Eén ding is dus wel belangrijk, beluister deze schijf best in zijn geheel om dit effect te bekomen. Want hier wordt letterlijk een verhaal verteld dat begint met een 'intro', gevolgd door wonderbaarlijk mooie en magische momenten, en eindigt met een 'outro' die je nog maar eens totaal van de kaart achterlaat. In rust en diepe ontroering.
Tracklist: Intro 00:26 - Just before dawn 05:28 - Charmin' light 04:50 - Hanging from a song 04:05 - Dreamers parade 05:03 - Let's lose control 04:04 - It is your name that I use for a pillow 02:16 - Outro 00:44
Het Duitse Nailed To Obscurity is een Melodieuze Death metal act die al sinds 2005 aan de weg. De band heeft door de jaren zijn stempel blijven drukken op dat typische Melodieuze metal gebeuren, maar is ook blijven evolueren in zijn sound. Daarvoor kunnen we enkel en alleen waardering opbrengen. Onlangs bracht Nailed To Obscuirty, zijn ondertussen vierde full album op de markt, 'Black Frost'. Je hoort een band die melancholie drenkt in duisternis, tot je tot bloedens toe wordt murw geslagen. Op een eerder langzame maar daarom niet minder meedogenloze wijze.
Gitaristen Volker Dieken en Jan Ole lamberti zorgen door hun verschroeiende aanpak voor het doen ontstaan van een doom sfeertje. Waarna een ijzingwekkende stem uit het duister je de ultieme doodsteek toedient. Het is niet alleen hoe deze schijf van start gaat met 'Black Frost' - waardoor je letterlijk naar dat donkere bos wordt gezogen door de hypnotiserende inwerking van die riffs en vocalen. Het is eveneens de rode draad op de volledige schijf geworden.
De vocale inbreng van Raimund Ennenga is daarbij een meerwaarde binnen het geheel om je naar de Hel door te verwijzen. Hij gromt, grunt , gaat clean tewerk en doet je oren letterlijk bloeden. Bij elke track voel je koude rillingen over je rug lopen, elke track is bovendien weer een nieuw hoogtepunt dat ons in hogere sferen doet belanden. Of eerder ervoor zorgt dat die wandeling door het donkere bos een Helse tocht wordt. Demonische wezens komen vanuit alle uithoeken je hart uit je vege lijf rukken. Je ziel verpletteren, tot je totaal verweest en waanzinnig geworden aan de rand van dat zelfde bos achterblijft.
Besluit: Nailed To Obscurity brengt anno 2019 een typische melodieuze Death metal plaat uit, boordevol donkere melancholie. Voegt daar enorm veel emoties en perfectie aan toe. Zowel vocaal als instrumentaal. Een intensief gevoel dat ons trouwens bij elke song opnieuw overvalt, waardoor er geen uitschieters en zeker geen teleurstellingen te vinden zijn op deze plaat. De volledige schijf is eigenlijk één en al uitschieter van formaat voor de doorsnee Melodieuze death metal fan. Die zich graag laat onderdompelen in die melancholische donkere atmosfeer die de band ons na al die jaren nog steeds aanbiedt.
Tracklist: 1. Black Frost 2. Tears Of The Eyeless 3. The Aberrant Host 4. Feardom 5. Cipher 6. Resonance 7. Road To Perdition
Voor dit album kan Candlemass terug een beroep doen op de zanger van het eerste uur, met name Johan Langqvist. Die zong op hun debuut ‘Epicus Doomicus Metallicus’ uit 1986. Door de jaren heen zijn er al enkele vocalisten de revue gepasseerd. Songschrijver van dienst is nog steeds bassist Leif Edling. Die zit al sinds de start bij Candlemass. Drummer Jan Lindh en de gitaristen Johansson en Bjorkman draaien al bijna twintig jaar mee met de band.
Er zat maar liefst zeven jaar tussen dit en hun vorige album. ‘The Door To Doom’ is nummer twaalf en bevat acht tracks. Op het nummer “Astorolus - The Great Octopus” krijgen we een gastverschijning van niemand minder dan Tony Iommi (voor wie het nog niet wist: Black Sabbath). Met of zonder Iommi, het is een heel sterke track. Het hele album ademt terug die sfeer van hun eerste album uit en dat is volledig te wijten aan vocalist Langqvist. Die kan heel veel emotie en dramatiek in zijn zang steken en dat blendt heel goed met zware en logge riffs. Voor mij is deze terugkeer zeker een verbetering. Er zijn zeker nog geschikte vocalisten de revue gepasseerd zoals Marcolin, Lowe en Flodkvist. De passage van Thomas Vikstrom vond ik niet zo geslaagd. Alhoewel die een schitterende stem heeft (en mooie dingen laat horen bij Therion) kwam die niet zo goed tot zijn recht bij Candlemass.
Daarnaast is het materiaal ook opnieuw van een hoog niveau. “The Omega Circle” bijvoorbeeld kent een heel goede opbouw. Het is bijna progressieve doommetal. We krijgen een akoestische getinte intro met daarna een loodzware riff en die galmende stem. Halverwege komt er een versnelling om daarna terug stil te vallen waarbij het akoestische thema even terug om de hoek komt piepen. Zo kronkelt deze song van ene kant naar de andere. Machtig.
“Under The Ocean” kent een beetje een gelijkaardige opbouw. “Bridge of the Blind” is een kortere song en kreeg een akoestische gitaar als basis, met daarboven gevoelige zang en sologitaar. Een echte ballad. “Death’s Wheel” dat daarop volgt verbreekt meteen die sfeer met een vettige gitaar. Meteen komen ze to-the-point in dit uptempo nummer. Heel fijn gitaarwerk en een ingenieuze ritmesectie.
Candlemass blijft een topper in hun genre. ‘The Door To Doom’ is een album om duimen en vingers van af te likken. Het album is af en klinkt groots. Meer moet er niet van gezegd worden.
We werden niet bepaald verwend vanavond. Vooreerst moesten we de schabouwelijke vertoning van de support act Thot doorstaan en daarna hield Young Widows het met amper drie kwartiertjes toch wel heel kort.
Laten we u eerst even Thot voorstellen, en moge dat de laatste keer zijn. Een vijfkoppig gezelschap uit Brussel, en dat waren al minstens twee koppen te veel. Bij de eerste noten leken we nog een zweempje van The Soft Moon te herkennen, de frontman toverde immers wat verstoorde noise en echo’s uit zijn gitaar. Dit kon best wel interessant worden, dachten we toen. Maar we waren er snel aan voor de moeite, want van zodra de kerel aan het zingen sloeg ging het danig mis. De zang was, hoe zouden we het noemen, nogal beschamend. Wij werden algauw overmeesterd door een gevoel van ergernis die we de ganse set niet meer kwijtspeelden. Het werd nog erger toen ook één van de twee dames in de band haar strot opentrok. De jongedame zag er misschien wel bevallig uit maar haar vocale capaciteiten waren deze van een ekster met een zware keelontsteking. In hun bio op vi.be (jawel, wij maken steeds flink ons huiswerk) lazen wij al iets in de trend van ‘passionele zangpartijen’ en -hou u vast- ‘een Bulgaars koor’. Ook in Bulgarije leven er eksters.
Muzikaal ging het ganse zootje ook helemaal nergens naar toe. De band had een koffer noise meegebracht maar geen songs. Resultaat : een ongeregelde brij waar zelfs een rioolrat haar eigen jongen niet in terug vindt. Geen wonder dat zo een beest dan begint te janken.
Snel naar Young Widows dus. Fantastische band, maar aan de magere opkomst te zien zijn er maar weinigen die dit weten.
Zoals eerder gezegd, een korte set. Te kort, absoluut. Maar wel krachtig en furieus. Young Widows liet ons proeven van hun snerende post-hardcore die ergens het midden hield tussen Girls Against Boys, The Jesus Lizard en Metz. Met de immer dreigende basgitaar, de droge drums en de striemende gitaar die daar dwars doorheen sneed, brouwden Young Widows een bijzonder krachtig en gevaarlijk mengsel. Het soort powertrio waarbij de leden elkaar perfect aanvullen zeg maar, met een kenmerkende, vaak harde totaalsound als gevolg.
De band had niet echt nieuw werk voor te stellen, wel een kersvers compilatie-album met nogal wat eerder onuitgegeven materiaal. De plaat heet ‘Decayed : Ten Years of Cities, Wounds, Lightness and Pain’ en is een knappe weergave van de kracht, furie en energie die het trio in de loop der jaren heeft voortgebracht.
Dat vertaalde zich op het podium naar een strakke, stomende sound waarbij Young Widows steeds gedrevener en potiger uit de hoek kwam. Vandaar een beetje onze ontgoocheling, het trio leek steeds beter op dreef te komen en op het moment dat zowat iedereen voelde dat hier een heuse apotheose stond te gebeuren, hielden de heren er doodleuk mee op. Balen was dat.
Maar goed, hetgeen we op ons bord kregen was straf en potig genoeg om te mogen vaststellen dat Young Widows een verduiveld snedig bandje is. Maar de volgende keer mag het iets meer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Magasin 4, Brussel , één dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/young-widows-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/thot-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/shoeshine-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/pink-room-30-03-2019
Organisatie: Kreun, Kortrijk
The Kooks zijn geen onbekende meer . Ze zijn al zo’n kleine vijftien jaar bezig. Het Britse viertal uit Brighton werd in 2006 wereldberoemd door het nummer “Naïve” . Ze waren in die tijd nog net geen twintig en de jonge meisjes vielen tijdens hun optredens bij bosjes in zwijm .
Hun eerste album ‘Inside in /Inside out ‘ uit 2006 werd dan ook een gigantisch succes en na “Naïve” werden “Seaside” en “Ooh la” grootse hits. De opvolger ‘Konk’ met o.a “Do you wanna” kon de succeslijn nog doortrekken. Maar de twee daaropvolgende albums ‘Junk of the heart’ uit 2011 en ‘Listen’ uit 2014 zetten helaas het verval in. Vorig jaar brachten ze hun vijfde uit ‘Let’s go sunshine’. Een veelbelovender, steviger en minder poppier album.
The Kooks - In de Lotto-Arena trapten ze hun Europese tournee af. Hun populariteit is niet meer wat het geweest is, te merken aan een driekwart gevulde Arena. Maar ze speelden wel voor de volle 100%. Het viertal kwam uiterst enthousiast en op tijd op het podium. Frontman Luke Pritchard was het duracell konijn bij uitstek, zingen, dansen, springen, het ging hem allemaal af zonder problemen. Anno 2019 is hij een échte front- en showman geworden die weet hoe je je publiek moet entertainen. Ook de bandleden stonden op scherp en maakten er muzikaal-technisch perfecte set van.
Het oude en nieuwe materiaal werd mooi afgewisseld . Luke bedankte het publiek voor zijn komst en het warme onthaal na bijna ieder nummer deed deugd. Het oudere materiaal werd , in de lijn van het nieuwe album, wat steviger gespeeld. “Do you wanna” werd zelfs een echt rocknummer.
Solo kan Luke het nog altijd . Zijn gouden stem en zijn akoestisch gitaarspel liet de Lotto Arena muisstil worden en de smartphonelichtjes gingen aan bij het nummer “Seaside”. Aan de piano hadden we een kippenvelmoment met “See me now”.
De nieuwste singles “All the time”, “Four leaf clover” zijn mooie voorbeelden van de ingeslagen weg van broeierige , opzwepende rock. Het absolute hoogtepunt kwam na vijf kwartier waar het voor hen allemaal begon, “Naïve”, als laatste song. Alle aanwezigen zongen van begin tot einde rechtstaand mee, een ware apotheose met een minutenlange staande ovatie tot gevolg.
The Kooks kunnen het nog en zoeken een rockend concept op. Duidelijk is dat hun beginperiode het sterkst is. Live dit jaar te zien op zondag 4 augustus Festival Dranouter
Playlist: Always Where I Need To Be, Sofa Song,Eddie’s Gun, She Moves In Her Own Way, Sweet Emotion, Four Leave Clover, All The Time, Ooh La, Westside, See Me Now, Weight Of The World, Pamela, Jackie Big Tits, Watching The Ships Roll In, Bad Habits, Do You Wanna, Seaside, Junk Of The Heart, No Pressure, Naïve.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/the-kooks-28-03-2019
Organisatie: Live Nation
Jochem Baelus is een ware virtuoos die sinds 2013 experimenteren tot kunst heeft verheven. Door middel van naaimachines, filmprojectoren en dergelijk moois , weet hij een deur te openen binnen de muziekwereld die nog maar weinig is open gegaan. Na meerdere soloshows besloot hij in 2018 zijn band Slumberland uit te breiden met twee drummers, Alfredo Bravo (Flying Horseman) en Frederik Meulyzer (Stray Dogs), wat ervoor zorgt dat het geluid organischer en voller klinkt. Nu brengt Slumberland zijn tweede album op de markt 'Sea, Sea, Sea Drifter/See See, See, Drifter', waar de man zijn mogelijkheden tot dat experimenteren verder uitspit.
Het leuke aan deze plaat: je blijft geboeid luisteren en genieten van wat Slumberland je aanbiedt. Achter songs als “Rashomon”, ”Roomers Of Rumours” en “Manta Ray” schuilt enorm veel absurditeit. Daarvoor heeft Jochem bewust gekozen want daardoor word je voortdurend op het verkeerde been gezet. Eens vertrokken worden deuren opengestampt, ontstaan wilde orkanen en brengen rustige momenten je tot gemoedsrust, maar nooit voor te lang. Een ander bijzonder punt aan deze schijf is dat je na meerdere luisterbeurten weer nieuwe ontdekkingen doet.
De rode draad op de schijf is langgerekte atmosferische, donkere postpunk vermengen met krautrock en sausjes psychedelisch muziek. De dwang om tot in het oneindige te experimenteren daarmee wordt nog aangewakkerd door de verschroeiende druminbreng van voornoemde heren. En dat is meteen de grote meerwaarde aan de nieuwe schijf. Het duidt meteen aan dat het eindpunt nog niet is bereikt. Waar de man de inspiratie blijft halen is een wonder. Was zijn eerste plaat eigenlijk al een grensverleggende schijf geworden, dan lapt Jochem daar bewust nog enkele straffe schepjes bovenop.
Wat ons bovendien telkens opvalt, ondanks het opbouwen van een zeker spanningsveld, de dreigende ondertoon en de vaak donkere omkadering, blijft die spanning eerder onderhuids hangen. Echter daarmee geluidsmuren afbreken doet de band niet, maar wel ervoor zorgen dat het angstzweet door die snijdende spanning je op de lippen staat dan weer wel. Luister maar naar de afsluiter van deze schijf “When The Frozen Lake Starts To Sing” waarbij dat geflirt met geluidsnormenoverschrijdend gedrag telkens de kop wordt ingedrukt door een - we wikken onze woorden - ingetogen vorm van angst aanjagen. Griezelig en sluw als een giftige slang dringt Slumberland je aders binnen tot je bloed begint te stollen en je hart in gruzelementen op de vloer terechtkomt.
Slumberland slaat anno 2019 nog steeds duchtig aan het experimenteren in tot het oneindige. In een donkere en angstaanjagende omkadering die ervoor zorgt dat je, met de angst in de ogen, deze dodelijk trip van begin tot einde doormaakt. Net de intensieve kant van de zaak, met een psychedelische inbreng, zorgt ervoor dat je niet anders kunt dan geboeid luisteren en genieten van zoveel drang naar experimenteren tot in het oneindige.
Tracklist: Rashomon, Roomers Of Rumours, Manta Ray, Deep Down Yonder, Offbeat, Lines, When The Frozen Lake Starts To Sing
Even de pauzeknop induwen, velen denken er aan, maar er zijn er maar weinig die het doen. Sharon Van Etten deed het: na ‘Are we there’ uit 2014 en de bijbehorende tour die haar naar Les Nuits bracht, gaf ze het artiestenbestaan voor even op: ze ging psychologie studeren, begon te acteren (onder meer in ‘Twin Peaks The Return’) en beviel van een zoontje. Maar de muzikale drang kwam toch weer naar boven, met als resultaat de nieuwe plaat ‘Remind me tomorrow’, die net als de vorige plaat ‘Are we there’ vooral op keyboards steunt en veel minder op gitaren zoals haar doorbraakplaat ‘Tramp’. Van Etten staat tegenwoordig heel zelfzeker op het podium, de leren broek en de podiumprésence gaven het weg, hier was een frontvrouw in de traditie van Joan Jett (die pikzwarte haren) en PJ Harvey opgestaan die met de ervaring van de jaren het podium inpalmde, waar ze bij de vorige passage in de Salon van de Botanique, toch nog timide overkwam in haar bindteksten, en toen eigenlijk vooral in haar nummers moest overtuigen.
Sharon Van Etten - Net zoals in 2014 werd ze begeleid door onder meer Heather Woods Broderick, met wie ze mooie harmonieën opbouwde. Van Etten heeft een meesterlijke stem, die ze laat slepen, die is heel bepalend voor de melodie, ze kan grandeur en tristesse oproepen, en al haalt ze dan niet de hoogste noten zoals een Florence Welch, ze mijdt wel de pathos van die laatste. De keyboards kleurden volledig de klank, dreigend in “Comeback kid” bijvoorbeeld en in combinatie met de drums klonk het toch heel erg rockend, ondanks de afwezigheid van gitaren. Van Etten speelde haar volledige nieuwe album, met hier en daar een oudje zoals “Tarifa”. Een eind weg in de set omgordde ze toch haar gitaar, en toen ging het even de countryrock toer op. Maar de synths kregen snel weer de bovenhand, zo werd “You Shadow” gedomineerd door de orgelklank. Het hoogtepunt van de set? Een trio bestaande uit een solo gespeelde, aan haar zoontje opgedragen “Black boys on mopeds” van Sinéad O’Connor, de moordsong , absolute meezinger en toekomstige klassieker “Seventeen”, Springsteen meets The National, en het melodieuze “ Everytime the sun comes up”, waarin Van Etten zo heerlijk haar stem liet slepen. De bis had nog een topper in petto, een werkelijk furieus “Serpents”, dat de innerlijke demonen aan flarden reet.
Sharon Van Etten bewees vanavond dat een sabbatical je kan toelaten om veel sterker terug te komen, haar stem is haar grote troef, en met de nieuwe sterke songs die ze op haar konto heeft staan ziet de toekomst er veelbelovend uit voor de 38-jarige New-Yorkse.
Setlist: Jupiter 4 - Comeback kid - No one’s easy to love - One day - Tarifa - Memorial Day - You shadow - Malibu - Hands - Black boys on mopeds (Sinéad O’Connor-cover) - Seventeen - Everytime the sun comes up - Stay
Bis: I told you everything - Serpents - Love more
Organisatie: Botanique, Brussel
Lone Wolf - Wie graag wat jong Brugs talent aan de slag ziet, moest afgelopen zaterdag bij Daverend/Unplugged zijn. In een gezellige setting kregen we een mooie double bill voorgeschoteld.
Eerst was het de beurt aan de Lone Wolf, aka Sammy Maipauw. Hij ging ons helemaal alleen te lijf met een mix van covers en eigen nummers en zijn gewaagd muzikaal strijdwapen: de ukelele. Sammy trof onmiddellijk raak met “Creep” van Radiohead. Een gevoelige openingsong, waarbij we onmiddellijk hoorden dat Lone Wolf een heel ander geluid voortbracht dan de bekende maar doodsenge ukulelespeler, Tiny Tim.
Daarna was het tijd voor enkele eigen nummers. Eerst kregen we “Treason”, waarin ondanks een zware boodschap wat meer schwung in zat. En ook in “Devil” merkten we een coole melodie. Dat Sammy Maipauw niet alleen een ukulele meester is, bewees hij met het volgende nummer. Voor “Liquor Lust” haalde hij zijn basgitaar boven, waardoor alles onmiddellijk een beetje zwaarder klonk. Gecombineerd met een klinkende stem, bleven we genieten van zijn breekbaarheid. Niets te merken van de verkoudheid die hij naar eigen zeggen had.
Na een versnelde cover van Nancy Sinatra’s “Bang Bang” mocht het publiek genieten van het nieuwste nummer van Lone Wolf: “Society Kills Creative Minds”. ‘Een hele mond vol’, gaf Sammy toe, waarna hij het breekbare nummer inzette. Steeds spelend met het tempo, slim gebruik makend van stilte en tussenpauzes in zijn ukulelespel, zorgde hij voor een prachtige broosheid. Met de erg originele “Shape of Scrubs” haalde hij “Shape of You” van Ed Sheeran en “No Scrubs” van TLC bij elkaar. Bij “Run” haalde Lone Wolf weer zijn basgitaar boven. De snelheid in de set ging weer wat omlaag, al werd het wel afgewisseld met vlug gitaargetokkel. Eén van de topsongs van deze avond. Ook de zachte cover van “Pillow Talk” van Zayn Malik was erg overtuigend. Je kon bij bepaalde momenten een speld horen vallen. En we waren ook blij om de schitterende cover van “Billy Jean” te horen. Laat die maar horen op de radio als het wrang aanvoelt om Michael Jackson zijn stem te horen. Om af te sluiten kregen we nog “Red & Blue” en bisnummer “Broken Promise”.
Voor ons was het duidelijk: na deze fragiele set mag de Lone Wolf alle onzekerheid laten varen. Sammy Maipauw bezorgde het publiek een fantastisch eerste deel van deze Daverend/Unplugged.
The Yellow Machine - Na Lone Wolf was het de beurt aan The Yellow Machine. Voor hen geen primeur bij Brugotta, ze speelden er al eerder tijdens WAcKo en Daverend. Maar toch een spécialleke, want tijdens deze Unplugged brachten ze een akoestische versie van hun rauwe rockmuziek.
Ze startten met “Badunga Bells” en “On a Roll”, twee coole songs. Voor “On a Roll” haalde de basgitarist zelfs zijn contrabas boven. “Marka” klonk dan weer iets gevoeliger dan de rest van de set. Drummer Eewoud zong zelfs een stukje mee, sterk als je die twee kan combineren. Van alle markten thuis, heet dat.
Dat de band ook fan is van de muziek van Maarten Devoldere, Jinte Deprez en consorten werd ook al gauw duidelijk. Eerst mochten we een heel sterke cover van “Love’s a Stranger” van Warhaus beluisteren, later in het optreden kregen we ook “Leipzig” van Balthazar. Volgens frontman Jebbe de favo band van The Yellow Machine, al “is vooral de Frederick een absolute fanboy”, klonk het.
Het publiek werd ook verwend met twee nieuwe eigen nummers. Met een lange intro waar we de bandleden leerden kennen en de drummer even een kabeltje uittrok werden we meegesleept in het catchy ritme van “Conrad”. Jebbe zorgde voor een stem à la Jan Paternoster in deze akoestische/americano versie van het nummer. De andere kersverse plaat “Factory” onderging hetzelfde lot. We houden hun FB-pagina in de gaten voor de ongetwijfeld rauwere versie van deze twee topsongs.
Daarna waren we bijna weer aanbeland bij het einde van deze Daverend/Unplugged. Met hitje “This Is My Island” zat er nog een kleine oorwurm in de set, met op het einde de gevoelige samenzang van de vier Bruggelingen. Opnieuw heel erg intiem. Zo ongewoon voor deze jonge rockers, dat ze zich er misschien een beetje ongemakkelijk bij voelden: “Jullie mogen babbelen hoor”. Ook een primeur in ons leven als concertganger. Afsluiten deed de band met de perfecte unplugged klassieker “Nobody Knows You” van Eric Clapton.
Deze Daverend smaakt dus naar meer, we houden Lone Wolf en The Yellow Machine in het oog.
Setlist Lone Wolf: Creep - Treason - Devil - Liquor Lust - Bang Bang - Society Kills - Shape of Scrub - Run - Do Me - Pillow Talk - Billie Jean - Red & Blue - Broken Promise
Setlist The Yellow Machine: Badunga bells - On a Roll - Marka - Love’s a Stranger - Conrad - Marvin - Factory - Leipzig - Island - Lazy - Nobody Knows You
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/lone-wolf-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/the-yellow-machine-30-03-2019
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Lone Wolf + The Yellow Machine - Daverend - Unplugged
Lone Wolf + The Yellow Machine
Daverlo Brugge
Brugge
Gisteren hielt het Britse duo Maribou State halt in de Ancienne Belgique voor de voorstelling van hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’. Eerst ging het optreden van de band doorgaan in de Flex opstelling maar wegens een succesvolle ticketverkoop werd er last minute beslist om te upgraden naar de grote zaal, en met succes. De band speelde gisteren voor een uitverkochte zaal.
In het programma van de band stond Amy Root. Wie die naam hoort vallen, denkt al bijna automatisch aan een onschuldige dame met een gitaar. Niets is minder waar want deze vooroordelen werden meteen ontkracht in de Ancienne Belgique. Amy Root is in tegenstelling tot we dachten een Nederlands mannelijk duo dat instrumentale elektronische muziek brengt waarbij de link met Bonobo en John Hopkins al snel kan gelegd worden.
Maribou State - Naar aanleiding van de release van hun tweede plaat trok de band de afgelopen maanden de wereld rond. Gisterenavond kreeg Brussel de eer om de laatste venue te zijn in het tourschema van de band. “Home” als eerste nummer, zorgde er dan ook voor dat Brussel tijdelijk de thuishaven van de band werd.
Voor de opnames van Kingdom in colour deed het duo in de studio beroep op misschien wel de hype van het afgelopen jaar, Khruagbin. We zagen het al aankomen maar mee uitgenodigd waren ze niet op tour. Echt gemist hebben we ze niet want het viertal, ze staan namelijk met 4 op het podium, wist zich perfect te redden en zorgde ze ervoor dat we tijdens “Feel Good” langzaamaan onze heupen konden los maken.
Holly Wither hadden ze zoals verwacht wel mee op tour genomen. Als geen ander wist ze zich een weg te banen door nummers zowel nieuwe als oude nummers. Zo bewees ze tijdens onder andere “Steal”, “Midas”, “Glasshouses” en “Nervous Tricks” dat ze een uitstekende zangeres is die perfect de albumversie live kan vertolken. Enkel had er voor ons van haar zangvocalen een hoekje af gemogen om het allemaal iets opwindender te maken.
Het meest opwindende moment kwam er naar het einde van de set toe. “Natural Fools” werd in een nieuw jasjes gegoten waardoor de Ancienne Belgique in een danstempel veranderde waarin bij wijze van spreken het zweet langs de muren naar beneden kon druipen. Ook tijdens afsluiter “Turnmills” wisten ze als geen ander hun frisse grooves op het publiek af te vuren.
Dat de lente in het land is werd gisteren nogmaals bewezen door de passage van Maribou State in de Ancienne Belgique. Met hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’ wisten ze op hun eigen manier het publiek aan het dansen te zetten met hun warme, groovy muziek. Stilstaan was absoluut geen optie gisteren. Benieuwd naar wat dat gaat geven tijdens hun passage op Rock Werchter deze zomer.
Setlist: Home - Feel Good – Steal – Glasshouses – Kingdom – Wallflower – Vale - Midas - Natural Fools - The Clown - Nervous Tricks – Kama – Turnmills
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
SX is momenteel tamelijk hot. Hun nieuwste album ‘Eros’ kreeg overal lovende kritieken. De show was dan ook heel snel uitverkocht. Niet alleen in De Kreun trouwens. In februari deden ze nog een tournee door Italië, deze maand was Vlaanderen aan de beurt met als apotheose de AB in Brussel.
Low Hill, een Antwerps éénmansproject, mocht de nog halflege zaal komen opwarmen. Daar slaagde hij eigenlijk niet in. De man heeft een geweldige stem die hij uitsmeert over trage beats en synthklanken. Ideaal als achtergrond bij een goed glas wijn of een boek maar live wekte het verveling op.
Daarna was het aan SX. De zaal was intussen volgelopen. Er hingen achteraan het podium witte doorzichtige gordijnen en op de grond lagen lange lampen. Er werd gestart met “Devotion” waarbij Stefanie Callebaut een deel van de song achter de gordijnen bleef staan om te zingen. Het was een soort van schaduwspel.
De nadruk van de set lag natuurlijk op hun nieuwste album waarvan ze enkel “Gone” niet speelden. De set was trouwens goed opgebouwd. Het begon met een reeks nieuwe nummers. De meesten waren vrij rustige nummers. De uptempo songs zaten voornamelijk in het tweede deel van de set. “Tango” en “Hurt” waren prachtig. Callebaut was heel goed bij stem en de twee andere bandleden speelden foutloos. Callebaut had stijlvolle witte kledij aan. Naast haar machtige vocale uithalen was het ook genieten van haar moves. Ze was als een furie, zoals een Roisin Murphy van Moloko om maar iemand te noemen. De poses waren vrij theatraal maar toch zat er zoveel emotie en betekenis in de stem.
In de tweede helft kwam er samen met de meer dansbare songs meer schwung in het optreden. We kregen een prachtige reeks nummers na elkaar: “Give”, “The Future”, “Falling”, “The Dancers” (heel mooi), “Black Video” en het meer ingetogen “Eros”.
Bij enkele nummers zaten er passages tussen die haast naar clubmuziek ging. Daarna leek het feestje afgelopen maar kwamen ze terug met “Sunrise” en “Gold”.
Wat een band, wat een madam! Gewoonweg klasse.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/sx-29-03-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Les Paradis Artificiels 2019 - The Liminanas - Triggerfinger - dEUS: TriggerdEUS!
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Franse The Liminanas, die met maar liefst 8 man op het podium stonden en een gortig potje garage stonerpsychedelica speelden . Tien jaar zijn ze al bezig , de band rond Lio en Marie Limiñana, de ene die de zang op zich neemt , en de andere op drums (een zonder cymbalen ). Drie gitaristen, een bassist, keys en een verdwaald dansende vioolspeler op de background zorgden voor een uurtje energiek en aangenaam speelplezier , die ergens Brian Jonestown Massacre, Moon Duo, Spiritualized , Spacemen 3 en Black Angels doet opborrelen . De eighties wave is eveneens verstrengeld in het repertoire . Een repetitieve opbouw , een sound die aanzwelt en durft te exploderen. Heerlijk werden we meegezogen . The Liminanas , wat een fijne ontdekking …
We vergeten al te vaak dat we al twintig jaar Triggerfinger hebben. Belgisch scherpste powertrio sloeg met ‘Collosus’ een andere weg in, maar liet met graagte en tot het groot plezier van het publiek de gepolijstheid en het laagje FM-vernis achterwege om ons vakkundig te pletwalsen en een lel van jewelste te verkopen. Bassist Lange Polle en drummer Mario beheersen hun vak als geen ander en gaan met hun ronduit fantastische percussie als een sneltrein door heel de set.
Stijlicoon Ruben pleegt de ene aanslag na de andere op zijn zessnaar en laat zich bijstaan door een tweede gitarist , niemand meer of minder dan Geoffrey Burton, die toont wat ‘less is more’ is. Hij beperkt zich tot wat accentjes en tapijtjes. Het is een heel eenvoudig recept: Meteen de beuk erin en ervoor zorgen dat ontsnappen onmogelijk is. Een rollercoaster met de ene climax na de andere: de dubbele bas op “Colossus”, een heuse drumles (vier muzikanten op één drumstel) en met als absoluut hoogte punt “Is it?”. Eindigen met een cover van Rihanna was iets overbodig. We waren al knock out geslagen. Loodzware vette riffs en catchy melodieën vol passie en enthousiasme gebracht. Tiggerfinger had er duidelijk zin in. Benieuwd of dEUS het beter zal doen.
Besluit: Triggerfinger : Buiten Categorie
I’m coming for you/First taste/Let it Ride/Short time memory lane/By absense of the sun/Flesh tight/My baby’s got a gun/on my knees/Colossus/Drum solo/All This dancing around/Is it/ man Down (Rihanna cover)
Over dEUS zijn de meningen verdeeld. Er zal na het optreden menig gediscussieerd zijn of ze nu gewoon hun ding met een zekere routine deden, of ze al dan niet goddelijk waren. Ondergetekende rekent zich tot de laatste categorie. Al van bij opener “Slow” was het al meteen duidelijk dat Bruno De Groote een waardige opvolger is voor Mauro. Hij beheerst de typische Deus-riffs minstens even goed en met zijn backing vocal kwaliteiten doet hij even aan Stef denken. Bruno’s grote sterkte is dat hij Mauro absoluut niet kopieert en er toch in slaagt een grote persoonlijkheid op het podium neer te poten. Wat wil je, met zoveel geloofsbrieven uit de jazz scene tot en met Raymond.
We krijgen vier frontmannen die bijna Kraftwerksgewijs op één rij staan te spelen. Het mooiste decor is geen decor, maar de belichting. En dat weten Barman en Co. Jammer dat het geluid niet zo kien was uitgebalanceerd. De outro van “Instant Street” denderde briljant om klokslag middernacht en deed de ganse Zenith stomen.
Heel het concert was een uitgedokterde gestileerde bloemlezing uit jong en oud werk, met een knipoog naar ‘The Ideal Crash’, twintig jaar oud nu . Allemaal met de nodige passie en power gebracht zonder veel franjes en parfums. In ons landje wordt dit album trouwens maar liefst 8x centraal geplaatst in mei in de AB, Brussel! Je kon Tom Barman zowaar betrappen op een aanval van bescheidenheid. Variatie troef met het energieke “Fell Off The Floor Man”, het zoete “Sister Dew”, het zwoele “Quatre Mains” en het tot op het eind gespaarde “Suds and soda”; It’s ok with me. Jammer dat “Roses” er niet bij was.
Besluit: dEUS : Lang leve de dissonanten
Slow/Constant now/Girls keep drinking/Fell of the floor man/Let’s See who goes down first:Sister Dew/Instant street/ Quatre mains/Magdalena/Put the freaks up front/Sun Ra/Hotellounge/Bad Timing/Suds and soda
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-paradis-artificiels-2019/deus-29-03-2019-les-paradis-artificiels
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-paradis-artificiels-2019/triggerfinger-29-03-2019-les-paradis-artificiels
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-paradis-artificiels-2019/the-liminanas-29-03-2019
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Les Paradis Artificiels 2019 - The Liminanas - Triggerfinger - dEUS: TriggerdEUS!
Les Paradis Artificiels 2019
Zénith
Lille
Niet dat we ons in de categorie van fangirls willen plaatsen, maar de appreciatie na Zwangere Guy's debuutplaat was tot wel zeer groot te noemen.
Zijn ‘Wie Is Guy?’ werd overal goed ontvangen en lijkt een klassieker van de vaderlandse hiphop te worden. Superlatieven schieten bij momenten tekort voor de zogenaamde messias van de Belgische hiphop. Maar goed, genoeg pluimen in de man zijn gat gestoken zeker? Benieuwd of Guy ons ook live kon roeren en dat mocht hij een eerste keer proberen in een uitverkochte AB. Een kunstje die hij trouwens tweemaal weet te flikken. Say Whut? Achteraf gezien een memorabele avond die niemand onbewogen liet.
De verdienstelijke eer om Guy's avond te openen was weggelegd voor de West-Vlamingen van NTREK. Na de release van hun gesmaakte tweede plaat ‘Calping’ staan de heren meer dan ooit op de Belgische hiphopkaart. Hun vuur zat meteen aan de lont en het koste hen dan ook weinig moeite om de zaal te ontdooien. Nummers als "Nieuwe Wind", "Jaknikker", "Nog Een Geluk Da" en het heerlijke "Flip" passeerden de revue en even leek het alsof de AB een West-Vlaamse nederzetting was geworden. Het voelde eerlijk gezegd een beetje als thuiskomen en zo hebben we het wel graag. NTREK bleek de ideale opener te zijn en zij zorgden er zonder problemen voor dat de handen al vroeg de lucht in gingen. Een voorbode voor wat komen zou zo bleek.
De gezonde spanning was duidelijk voelbaar in de zaal en die werd verdienstelijk tegengehouden door het imposante theaterdoek. Een doek die de AB enkel uit het stof haalt voor speciale aangelegenheden. Niet veel later is het showtime en het lijkt even alsof de deur naar de hel werd geopend. Vanachter een sobere en naakte setting zien we de eerste verloren ziel tevoorschijnen en dat is jawel, Zwangere Guy himself. Een entree met de nodige theatraliteit alsof Guy een wereldster was.
De logische opener "Wie Is Guy?" werd onthaald alsof de man zijn laatste nummer aan het afwerken was. Het is moeilijk van zijn gezicht af te lezen, maar de uitzinnige menigte moet Guy ongetwijfeld een kick hebben gegeven. Al snel volgt het zwoele en met humor overgoten "Jij Niet Zien". Opnieuw gaat de massa total loss en iets zegt ons dat daar vanavond geen einde aan zal komen.
Voor wie had gedacht dat Zwangere Guy zomaar twee shows kwam spelen in de AB had het grondig mis. Het geheel klinkt heel natuurlijk, maar vergis u niet. Guy's set is vanaf het begin tot in de kern uitgedokterd, zonder dat het er te dik op lag. Het begin is verschroeiend hard, maar Guy neemt zijn opgefokte publiek mee naar "Brede Jongens". Zijn maten Berry en Jazz delen mee in de uitzinnige koek en wij zagen dat het goed was.
Naast al dat geweld is ‘Wie Is Guy?’ ook de plaat die pakkend kan zijn. Guy is dan ook niet bang om zich ook live van zijn stoerheid te ontkleden. De minimalistische pianoslagen willen de gevoelige snaar raken en doet het met verve. "Beter Leven" laat een krop in de keel achter en dat klinkt op zijn minst indrukwekkend. Niet veel later plaatst Guy zich op een kruk voor het publiek. Het antwoordapparaat gaat af en eigenlijk weet het publiek dan al hoe laat het is. "Gorik Pt.1" werd een moment om te koesteren en dat werd met veel dankbaarheid onthaald.
Van werken in de keuken van de AB, tot twee uitverkochte zalen. Het moet toch een speciaal gevoel geven. Maar Zwangere Guy lijkt geen last te hebben van stress, integendeel. Hij lijkt zich rot te amuseren en is niet vies om het publiek nog wat meer te mennen. En alsof dat niet genoeg was werd het tijd om nog wat meer van zijn homies op het canvas uit te nodigen. Zowel Peet, Félé Flingue en $KEER EN BOO$ kregen hun kans om te shinen. Dat voelde zeker niet verkeerd aan, maar geef ons toch maar Zwangere Guy hoor. Eén enkel moment bleek die verbroedering op het podium goud waard en dat was toen niemand minder dan Selah Sue en Darrell Cole ons het dansbare Guy-Funk kwamen voorschotelen. Er volgde een heus meezing moment die de AB in lichterlaaie zette, zonder dat het maar even aangebrand klonk.
Na een goed uur verlaat Guy het podium, maar veel tijd kreeg hij niet om zich even op te frissen. De lokroep van het publiek was zo onweerstaanbaar groot, dat hij niet anders kon dan snel terugkeren. Een terugkeer die we gevoeld hebben, want met ”R.À.F. (Rien à foutre)” stond de tent een laatste keer volledig op zijn kop.
Zwangere Guy speelde een uitgekiemde thuismatch, die bol stond van de hits en de opgefokte massa. Diezelfde massa lag al snel aan zijn voeten en daar had hij geen imposante lichtshow of whatever voor nodig. De pure en volwassen nummers deden hun job en meer vroegen wij ook niet. Zonder het zelf te beseffen werd er vanavond een nieuwe standaard gelegd voor hoe Belgische hiphop moet klinken en voelen. Het idee dat wij daar zomaar bij mochten zijn voelt zonder twijfel goed aan. Wie denkt dat ‘Wie Is Guy?’ straf klinkt , heeft gelijk, maar wacht maar tot je de man ook live aan het werk ziet. Pas dan zal je zien wie de echte koning van Brussel en ver daarbuiten is. En die titel werd geen moment beschaamd.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
2019-03-28
Erik Vandamme
Bij Blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke Blues songs naar voor brengt. Passende bij de rokerige omgeving, waar de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het Blues genre leek ons ondanks alles toch wat dood te bloeden. Maar er is gelukkig nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. In februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt 'Elsewhere Bound'. Daar waar hij het vroeger deed met enkel zijn eeuwige kompaan Steven Troch. Laat Tim zich deze keer omringen door een hele rits klasse muzikanten. Wat zowel live als op plaat zorgt voor een veel voller geluid, zo zou later blijken. Bovendien, door deze aanpak weet Tiny Legs Tim verleden, heden en toekomst van Blues muziek met elkaar te verbinden. Tot een wonderbaarlijk geheel.
Over dat Blues verleden gesproken. Als er één artiest is die dat genre in ons land mede op kaart heeft gezet dan is het Roland (****) wel. De man is ondertussen op een respectabele leeftijd gekomen, maar staat zowel naast als op het podium nog steeds te soleren als een jonge wolf in het Blues vak. Getuige daarvan zijn de samenwerking met artiesten als bijvoorbeeld Mauro, waarmee hij, toen we dit duo in het verleden zagen aantreden, ter plaatse een grens wist te verleggen binnen dat Blues en aanverwante gebeuren.
Roland is trouwens een graag geziene gast binnen de globale muziekwereld, net door zijn gezapige, eenvoudige en heel warmhartige houding tegenover medemuzikanten, fans en entourage. Zoals de speaker het min of meer zei in zijn introductie: '' Sommige artiesten spelen geen blues, ze leven het''. En dat laatste is bij Roland zeker het geval. Dat was in het verleden zo, en is in 2019 nog steeds het geval. Gedurende zijn volledige set zat hij neer op een stoel, maar houdt de teugels stevig in handen. Hij laat zich bovendien omringen door top muzikanten die met evenveel gretigheid op dat podium staan als hijzelf. En zorgt zo daardoor voor een ware glimlach op ieders lippen. Gezien zijn indrukwekkende status verwonderde het ons eigenlijk zelfs een beetje dat Roland deze avond moest openen.
Vandaar dat je deze avond kan beschouwen als een double bill, met gewoon twee headliners. Net omdat beide artiesten zo nauw aan elkaar gewaagd zijn. Door middel van een best langgerekte show was dit optreden van Roland, die ons weer eens onderdompelde in zijn typische gezapige blues atmosfeer, dan ook de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit anno 2019 nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus deze keer niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas tot piano zorgt dus ook live voor een veel voller geluid. Alsof Tiny Legs Tim (*****) heel bewust een nieuwe bladzijde wil omdraaien, met respect voor het verleden. Maar vooral dus met het oog naar de toekomst gericht. Binnen een gevarieerde set wordt het Blues genre uitgekleed, doorheen geschud, overgoten met sausjes licht experimenteren en vooral veel improviseren. En warm opgediend met een kruidige saus sprankelende blazers klanken die de haren op je armen doen recht komen. Hoewel Tim de teugels strak in handen houdt, zorgt hij , net als zijn voorganger, ervoor dat zijn muzikanten de volledige vrijheid krijgen hun ding te doen. Daardoor worden alle Blues registers gewoon van begin tot einde voortdurend open getrokken. Waardoor we dat ene oorgasme na het andere over ons heen krijgen, waardoor er nog maar eens een warme gloed over ons neerdaalt.
Maar ook verlegt de man dus duidelijk een grens binnen Blues, waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. En dat is iets dat ons dus ook op die nieuwe klasse schijf opviel, en eveneens live compleet in de verf wordt gezet.
Besluit: Oude blues in nieuwe zakken gestopt, dooreen geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we dit optreden van Tiny Legs Tim nog het best kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we, net als toen de we Tiny Legs Tim in het verleden aan het werk zagen, in diezelfde rokerig pub. Maar deze keer zien we dus geen twee jonge mannen op het podium staan die met een warme stem en mondharmonica ons in vervoering brengen, maar wordt Tim en Steven gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano je in van begin tot einde in vervoering brengt. Dat is eigenlijk hoe onze boterham Blues altijd moet klinken, maar als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren? Dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken.
Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons Blues hart meermaals naar een kookpunt doet stijgen, verliet ik de zaal dan ook met een brede glimlach op de lippen, de donkere nacht tegemoet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/tiny-legs-tim-29-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/roland-van-campenhout-28-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
Na een pauze van zestien jaar is Dead Man Ray terug. De band van Rudy Trouvé en Daan Stuyven is uitgebreid tot een zestal met naast vaste mannen Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter Van Belle, ook nieuwkomer Steven Holsbeeks. Eind vorig jaar was er de EP ‘Een’, de nieuwe plaat ‘Over’ was nog niet uit op het moment dat Dead Man Ray zijn try-out kwam doen in een uitverkochte 4AD.
De band was goed geluimd, met Rudy Trouvé in een komische glansrol. Omdat Dead Man Ray geen retro-act wil zijn, kregen we eerst een paar oude nummers, waarna de volledige nieuwe plaat gespeeld werd. De herkenbaarheid zat dus vooraan, met opener “Chemical” met zijn dEUS-gekte en jazzy outro, het bijzonder sfeervolle “Brenner”, daarna een komisch intermezzo over Kind en Gezin (Daan is vader geworden): het zinnetje “jouw papa en mama zijn niet je echte ouders” werd door de sampler gehaald. In “Landslide” duikelde Daan gezwind de toonladders af. We waren haast vergeten hoe slim de collages van Dead Man Ray in mekaar zaten, poppareltjes met riffs en onverwachte wendingen.
Na dit trio, was het tijd voor de nieuwe plaat, en die klonk zeer goed moeten we zeggen. Songtitels moeten we u schuldig blijven, volgens Daan waren de meeste nummers raar, het vertrouwde Dead Man Ray recept werkt ook in de nieuwe nummers zeer goed: collages met keyboards, een of meerdere gitaren die invallen, met een knipoog naar Pinback en Grandaddy. Het opvallendste nummer was in het Frans gezongen, een soort van Gainsbourg-parlando die in een Kraftwerk-compositie morfte. Bissen deden ze met de nieuwe single “Out” en “Copy of ‘78”.
De band nam ruim de tijd voor de nieuwe plaat, en behalve aan de losheid van de band gaf dit optreden nergens de indruk dat dit een try-out was. De band is klaar voor de concertreeks die het nieuwe album (nog) naar de AB en de zomerfestivals brengt.
Setlist: Chemical -Brenner - Landslide - Monochrome -Half inch ice-The waving sound-Clear history -Middle aged man -Take & give -The Ladder- Sunny side down -Home -The Flock -Blisters-How to fall
Bis: Out-Millionaire- Copy of ‘78
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Het nieuwe album van The Young Gods heeft een hele tijd op zich laten wachten. ‘Data Mirage Tangram’ vormt dan ook een complete stijlbreuk met het vroege en het voorgaande werk van dit Zwitserse trio. Alles klinkt trager, mysterieuzer en langer. Een mix van dromerige ambient, drones, jazzy ritmes en postpunk-elementen in de gitaarstukken en vervormde stemmen.
Het nieuwe album is wel nog steeds heel herkenbaar, o.m. dankzij de heel zuinig gebrachte lyrics in het Frans en in het Engels, en de typische soundscapes van Cesare Pizzi. “Entre En Matiere” is donkere dreamambient. “Tear Up The Red Sky” is drijft op vervormde gitaarlijnen en is dansbaar, misschien niet voluit, maar wel voor postpunkers. Het is een heel gelaagde track met terugkerende motieven en een mooie, vrij klassieke opbouw naar een paar uitbarstingen rond het refrein. Niet zo vernieuwend als je de geschiedenis van de elektrorock bekijkt, maar het is wel mooi hoe The Young Gods er zijn eigen ding mee doet.
Hetzelfde geldt in grote lijnen voor “Figure Sans Nom”, een track met subtiele muzikale hints naar de jaren ’80, met name dankzij een heel ijle, vervormde gitaar. Franz Treichler speelt nog meer dan vroeger met tekstuele herhalingen, die hij als een mantra afvuurt. Ze nemen vooral ook hun tijd. Geen enkele track op dit album blijft onder de vijf minuten.
“Moon Above” is een moeilijke. Het is een richtingloze mix van jazz, krautrock, blues en minimal elektro. Doorgaans worden The Young Gods-tracks rechtgehouden met een strak ritme, maar als – zoals hier – dat ritme-geraamte wegvalt, blijft er mar weinig over. De welgemikte blues-harmonica maakt nog iets goed door aan te sluiten op het ritme van de tekst, maar dit zal voor heel wat fans toch een brug te ver zijn. “Everythem” en “All My Skin Standing” lijden voor een deel aan dezelfde ziekte, maar gelukkig keren op “All My Skin Standing” de ritmes van de tribal drums wel genoeg terug om de luisteraar houvast te bieden. De erupties komen op deze track onder de vorm van gitaarnoise. Het doet een beetje denken aan Neon Electronics of aan TB Frank & Baustein.
Staat er dan niets op ‘Data Mirage Tangram’ voor de fans van het eerste uur? Toch wel. Zeker “You Gave Me A Name” sluit van alle tracks op dit album nog het beste aan op hits als “Kissing The Sun”, “Gasoline Man” en “Skinflowers”, al heeft ook deze track niet dat voortdenderende EBM-ritme.
Blij dat The Young Gods terug zijn en dat ze niet ter plaatse zijn blijven trappelen.
Mauro Pawlowski moeten we niet meer voorstellen. Die kent iedereen van Evil Superstars, dEUS, zijn solowerk en zijn talloze samenwerkingen (Mitsoobishy Jacson, The Love Substitutes, Hitsville Drunks, Gruppo Di Pawlowski, …).
Kloot Per W is van een oudere generatie. Op zijn CV staan bands als The Misters, The Employees, Polyphonic Size, Sandie Trash, De Kreuners en De Lama’s. Per W heeft een passie voor de Beatles en de Ramones en vorig jaar nog bracht hij ‘Inhale Slowly and Feel’ uit, zijn ode aan de Velvet Underground.
Per W en Pawlowski bewonderden al lang elkaars werk, en stonden al in 2006 eens samen in een studio. Op ‘Insider/Outsider’ werken ze voor het eerst samen aan een volledig album. Dat levert niet altijd het verwachte vuurwerk op, maar vervelen doen ze nooit.
De eerste track is meteen raak. “KPW on 45” heeft een beetje een – wie kent dat nog – Stars On 45-vibe, met goed verstopte backing vocals van Luc Crabbe van Betty Goes Green, Daan, Peter Evrard (Idool en 10Rogue), Nathalie Delcroix en William Souffreau van het legendarische Irish Coffee. Ondanks al dat verzamelde talent is het een coole, maar rustig voortkabbelende song met in de lyrics een paar opmerkingen over de Ramones. Liever hadden we de grain en branie van die Amerikaanse punks ook in de muziek ontdekt. Deze track is meer Broken Glass Heroes dan de Broken Glass Heroes zelf. Jammer ook dat ze al die gasten niet ook lieten meeschrijven aan de track, want die collectie talent inzake lyrics en compositie kon “KPW on 45” vast nog naar een hoger niveau tillen. Ook “We Won’t Lose Touch” is een heel traditioneel poprocknummer met Mona Per W die heerlijke backingvocals toevoegt op deze naar Tom Petty overhellende track.
Een songtitel als “Eleonore Rigby” verrast niet voor Per W. Dat is maar twee letters verschil met “Eleanor Rigby” van de Beatles. Muzikaal slaan Per W en Pawlowski hier evenwel een heel andere weg in met hevige Franse lyrics, gefluisterde backings, een drammerige piano, een van de Velvet Underground-geleende gitaarlijn, een Julle De Borgher-drumritme, … Dit is smullen voor muziekliefhebbers. Hetzelfde recept volgt voor “Waitng For The Con Man”. Dat is opnieuw maar een paar letters verschil met “Waiting For The Man” van de Velvet Underground, maar muzikaal kon het duo daar niet verder van zitten, met een pompende bas en gemene discopunk-riffs die gepikt zijn van de Talking Heads en Devo. Mocht het tempo nog net iets hoger liggen, komen ze hier wel uit bij de Ramones.
Nog meer vuurwerk volgt op “Smokey Derision”, met bas, drums en ijle gitaren uit de donkerste periode van de jaren ’80, en – heel passend - een licht vervormde stem. Doet denken aan de glorieperiode van Front 242 en de Neon Judgement. Meer ‘80s dan dat ze ze in de ‘80s maakten. Ook “Human Grain” voelt heel retro-weerbarstig aan, maar mist toch wat inhoud. “Sleepless Under Water” treft dan weer wel doel, als moderne, trage en met weerhaken gepimpte blues en een songtekst die je voor het eerst op dit album meteen bij de lurven pakt.
“Room!” is het absolute hoogtepunt van dit duo-album. De intro roept echo’s op aan Depeche Mode in hun Berlijnse periode. Daarna komt er een BB King-gitaar langs. Vocaal zit deze track op de juiste golflengte, wat we niet elke keer kunnen zeggen. Het is moeilijk te duiden, maar op deze track gebeurt er iets magisch en komt het talent van Per W en Pawlowski het sterkst bovendrijven. Dat herhalen ze nog eens op het vinnige “Stand Up Chameleon”, opnieuw een mix van 80’s elektro en over-the-top bluesrock.
Daartegenover is “Land Of The Most Forgotten” nog steeds een degelijke track, maar misschien net iets te gewoontjes. “Spanwerk” begint veelbelovend, met iets van een soundsystem, maar verzandt al snel in richtingloos gerommel. Het instrumentale “Pale In The Face” is een knappe soundscape, maar ook niet meer dan dat. “Bigotry & Bigamy” doet muzikaal denken aan een slepende versie van dEUS ten tijde van ‘In A Bar, Under The Sea’.
Naar het einde toe scoort het duo nog twee keer. “Naked Girl” heeft een David Bowie/Iggy Pop-vibe en zou net als “Say What You Do” niet opvallen op een album met onbekende, donkere synthpop uit de jaren ’80. Het album sluit af met “The Dream Pop Spa”, met een lange intro, dan bijna tien minuten niks en dan nog het eerder flauwe vervolg van de track. Er zijn elegantere manieren om de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
‘Insider/Outsider’ geeft een paar keer het vuurwerk dat je mag verwachten als je Kloot Per W en Mauro Pawlowski samen in een studio zet, maar leert ook dat muzikale genialiteit niet zomaar op bestelling komt. Dit duo levert de beste resultaten als ze voor elkaar stoorzender kunnen spelen, maar zuiver op compositie en lyrics winnen ze deze wedstrijd niet. Misschien hadden ze niet enkel hun agenda’s maar ook hun adresboekjes met bevriende muzikanten moeten samenleggen vóór ze de studio introkken.
De Zwitsers van de jonge band Visions in Clouds zijn actieve baasjes. Eind 2016 was er hun debuutalbum, eind 2017 kregen we een EP met vijf tracks en eind 2018 kwam hun tweede album uit. Ze laten er geen gras over groeien en terecht want ze maken bijzonder fijne wave/postpunkliedjes. En ‘What If There’s No Way Out’ is terug een stapje vooruit. De vocals klinken superbe en breed. Ze zitten iets meer prominenter in de mix en dat is goed uitgedraaid. De gitaarlijnen van Leopold Oakes (een Amerikaan die ze in 2017 hebben ingelijfd) zijn strak en trekken de sound open. Om je een klein idee te geven: het klinkt wat naar wat The Twillight Sad en de vroege Editors maakten. Ze zijn best catchy bij momenten.
“Fourteen” is zo’n track met een catchy refrein. Het is uptempo en heeft een leuke vibe. Ondanks dat de thema’s in hun muziek eerder donker en duister zijn zoals daar zijn: eenzaamheid, identiteitsproblemen, rechteloze jongeren enz… klinkt hun muziek toch niet erg zwaar en desperaat. Dat maakt de songs erg aantrekkelijk en toegankelijk. “Tides” was de voorafgaande single en niet eens hun sterkste track hier op dit album. “Certainties” is een track dat diep onder de huid kruipt. Op “Out Here On My Own” steelt de basgitaar samen met het aanstekelijke refrein de show.
Visions In Clouds weten de aandacht te trekken en te behouden gedurende de 11 tracks op dit album. Dit is een heerlijk album met een eigen geluid dat zijn roots in de wave van de jaren ‘80 heeft liggen.
Album ‘Pardon My French’ is al uit sinds vorig jaar, maar kwam pas onlangs op mijn radar. Voor Unwanted Tattoo heeft de albumtitel twee betekenissen. Aan de ene kant verontschuldigen ze zich voor hun licht ondeugend taalgebruik. Voor de tweede betekenis moet je weten dat deze band bestaat uit drie Vlamingen en één Waalse. Het is dus vooral zangeres Annette die zich bij repetities of optredens al eens moet verontschuldigen voor haar taal. Zingen doet ze overigens prima in het Engels. De band bestaat al bijna tien jaar en heeft best wat succes in België, Frankrijk, Duitsland en de UK.
Bassiste Rine geeft deze band als tweede stem een beetje een B-52’s-Vibe (“Love Shack”, maar ook “Roam”, “Channel Z”, “Rock Lobster”, …). Ook al omdat Unwanted Tattoo muzikaal toch ook een beetje bij die Amerikaanse band aanleunt, maar vooral omdat ze bovenop die ronde tweestemmigheid net zo’n ondeugende en bijna vrolijke insteek hebben. Het moet bij deze band niet altijd ernstig zijn en er mag al eens gelachen worden. De lyrics zijn behoorlijk lichtvoetig, maar ook weer geen nonsens.
Deze band heeft zijn roots in de punkrock, maar voegt daar nog flinke scheuten rockabilly, ruige garage en surf aan toe en komen zo uit bij wat ze rawk ’n roll noemen. De beste tracks zijn “Devilette”, “Fool On A Leash” en “Little Miss Betty Woop”, maar eigenlijk staan er geen vullers op dit album. De afsluiter “Tick Tick Boom” is eigen werk van Unwanted Tattoo en geen cover van The Hives, hoewel dat nummer zeker niet zou misstaan in hun set.
‘Pardon My French’ is enkel op vinyl verkrijgbaar. De oplage is beperkt.
Magasin 4, Brussel heeft een fijne concertreeks klaar dit voorjaar. We kunnen voor twee concerten in de maand april telkens twee single tickets weggeven
- dinsdag 9 april 2019 - Dälek (US) + The Ångströmers + Old Painless ; antwoorden vóór 5 april 2019
- donderdag 25 april 2019 - Housewives (UK) + Stakattak; antwoorden vóór 20 april 2019
De winnaars worden persoonlijk verwittigd en kunnen hun single ticket afhalen aan het onthaal
Klik hier
Witchlords is een nieuwe Vlaamse powermetalband met een sterk debuutalbum: ‘Demons In The Dark’. Ze komen niet helemaal uit het niets, want zowel zanger-gitarist Kristof als drummer Thomas komen van bij heavymetalband Point Fifty. Kristof deed ook nog eens de bas erbij en zelfs het artwork. Live wordt het duo nog aangevuld tot een vierspan, zodat Kristof zich helemaal kan toeleggen op de hoge toppen die hij scheert met zijn stem.
Hij gaat zo hoog als de jonge Rob Halford en kan dat ook nog eens heel lang volhouden. Ook zijn ‘gewone’ zangstem is dik in orde. Muzikaal zit alles op de juiste plek bij Witchlords. Ze zitten in het spoor van het vroege werk van Europese powermetalbands als Helloween, Blind Guardian en Primal Fear en kruiden dat nog wat met extra-agressieve gitaren en drums die de snelheid niet schuwen. Inzake productie laten ze misschien nog een aantal punten liggen, maar aan de andere kant hebben ze wel zowat alles gehaald uit deze laptop-productie wat er uit te halen viel.
Inhoudelijk gaat het hier over veldslagen en heldendaden, wat ook al heel klassiek is voor powermetal. De twee van Witchlords houden daarbij van tabletop wargaming, zodat ze niet ver moeten gaan zoeken voor inspiratie. Andere heel goede tracks zijn “Hero’s Fate” en “Chaos. D”.
Het was lang geleden dat er nog eens een nieuwe Belgische powermetalband de neus aan het venster stak, maar dit is wel meteen raak. Benieuwd of ze dit live kunnen waarmaken en vooral benieuwd wat Witchlords zou doen in een ‘echte’ studio.
Weerman is één van de vaste waarden van het Gentse label Vuilbak. Op de nieuwe EP ‘Mopszu’ vind je vier tracks die zich ophouden op de grens tussen loungy/laidback triphop, soundscapes en minimal elektro. “Beekje” begint inderdaad met het geluid van een kabbelend beekje, maar wordt al snel opgewerkt met een misschien net-niet dansbaar en toch heel smooth urban ritme. “Passa Gier” is al wel dansbaar, toch voor loungy afterparty’s. Deze track smeekt om een korte vocale gastbijdrage van een van zelfvertrouwen overlopende jazzclub-zangeres, maar dat zou uiteraard te veel commerciële uitverkoop zijn voor een release op Vuilbak.
‘Mopszu’ gaat meer naar de minimal elektro en sluit meer aan op het vroegere, meer weerbarstige werk van deze Weerman. Kaal en minimal, maar toch warme beats. Het afsluitende “Dubbieus” maakt zijn titel helemaal waar. Mysterieuze elektro, mooi in uitgewerkte laagjes over elkaar met telkens een ander ritme dat je aandacht trekt.
Als geheel behoren deze vier tracks tot het meest toegankelijke werk van Weerman. Toegankelijk, maar toch zonder commerciële toegevingen, zoiets.
Elektro/Dance
Mopszu EP
Weerman
Tien Ton Vuist is een rockduo uit Oudenaarde dat eind vorig jaar zijn eerste EP ‘Bidole’ losliet op de wereld. We merkten toen dat het aanbod songs ging van Ben Folds Five en Black Keys tot Pixies en Death From Above 1979.
Op hun nieuwe single “Best Plan Ever” trekken ze volop de kaart van het eerste deel van die referenties. Deze single zou het in de jaren ’90 prima gedaan hebben op de Amerikaanse collegeradio’s, waar ze toen wild werden van Lemonheads, Teenage Fanclub, REM, Weezer en Ben Folds. Productioneel en inhoudelijk (de lyrics) is deze “Best Plan Ever” een grote stap vooruit. Deze single heeft een mooi vol geluid en het toevoegen van dat heel basic orgeltje op het einde trekt ons helemaal over de streep. Dit is voer voor de Afrekening van StuBru.
Kobe Sercu is een nieuwe naam in de boomende West-Vlaamse dialect-pop. Er moet daar toch iets in het water zitten, want ook deze Sercu is een songsmid van de zuiverste soort. Misschien een beetje traditioneler dan Augustijn of Ertebrekers, maar met minstens zoveel talent om een pakkende tekst te schrijven. Deze single en ander werk van Kobe Sercu doen mij meteen denken aan Astrid Nijgh, de schrijfster die Boudewijn De Groot groot maakte, en anders wel aan een monument als Willem Vermandere of Dimitri Van Toren.
Kobe Sercu werd ‘ontdekt’ door Luk Alloo in zijn programma Alloo In De Nacht. De mediafiguur gaf hem meteen een budget om een eerste single op te nemen. Dat werd“Kom Bluf Gerust”. Sercu wordt hierop begeleid door een band met vier zijn broers, met daarbij ook acteur Mathias Sercu van Eigen Kweek. De single is de voorbode van een compleet album, als er via crowdfunding genoeg centen bij elkaar gehaald worden.
Afgaand op de melancholische americana van “Kom Bluf Gerust” en de West-Vlaamse vertaling van Green On Red en Jackson Browne zou het gewoon jammer zijn mocht dat album er niet komen.
https://crowd.hellobank.be/nl/projects/kom-bluf-gerust-cd?ciid=hc:shorturl
Left Eye Perspective is ontstaan in Gent. Ze spelen al geruime tijd op allerlei Vlaamse podia. Vorig jaar wonnen ze het rockconcours van Lokale Helden in Oost-Vlaanderen in Jeugdhuis Asgaard. Dit is nu pas hun eerste EP dat ze op de wereld loslaten. In 2017 was er hun eerste single “The Wanderer”, een zeven minuten lange rollercoaster van riffs. Left Eye Perspective maakt progressieve metal met zware riffs en invloeden van stonerrock en grunge.
De band bestaat uit bassist Jelle De Bock, Kim Berghe (lead guitar), Kristof Loockx (guitar en vocals) en drummer Tony Goethem. Op ‘Defiance’ presenteren ze ons vier tracks.
“Conjura” is de single die dit EP-tje moet promoten. Een prachtige track die zowel door de metal als de grunge beïnvloedt werd. De song zit goed in elkaar en bevat de nodige ritmewissels. De zang is aangenaam en doet bij momenten wat denken aan Alice In Chains. Het thema doorheen de vier songs gaat grotendeels over het verwerken van verdriet en verlies. Een soort van conceptalbum eigenlijk. “Conjura” gaat over het omgaan met de zelfmoord van een vriend terwijl “Death of The Sun” het onderwerp van depressie en gekte aansnijdt. Ook “Vendetta” kan als single dienen. Een geweldige gitaarsound, een strakke ritmesectie en met een catchy zang. Dit geldt ook voor de andere twee tracks. Een machtige ep dat naar meer doet smaken.
Snedig, meeslepend, vet en catchy! Ik ben al helemaal mee. Ik moet ze dringend eens live aan het werk zien. Dat treft want ze staan binnenkort nog enkele malen op een Vlaams podium. Check maar eens hun facebookpagina.
Waar ze de artiesten blijven halen bij MayWay Records weet ik niet, maar feit is dat er de laatste maanden de ene na de andere veelbelovende artiest voorgesteld wordt. Maar ons hoor je niet klagen want de kwaliteit is steeds weer aanwezig.
Zo ook met deze band van de Belgisch-Nederlandse Galine Diana Kuyvenhoven. Ze geeft o.a. zang, koorzang en kunstgeschiedenis aan Academie Kunsthumanoria in Brugge.
Galine begon oorspronkelijk als een bescheiden soloproject maar het groeide al snel uit tot een volwaardige band. Esther Coorevits en Wouter Vandersyppe (beiden van I Will, I Swear) alsook Jan Verstraeten en Sven Sabbe (Uncle Wellington) werden vaste leden van de band.
In april 2018 bracht ze een EP uit die niet onopgemerkt voorbij ging waardoor ze ‘artist in residence’ werd in Het Wilde Westen-De Kreun. Dit in navolging van Mooneye. Eind vorig jaar kregen we de uitstekende single “Endless” en nu is er dus een nieuwe single “Gravity”. Hiermee bewijst ze al het goede van ervoor: een mooie en krachtige stem gegoten in moderne indiepop-songs. Haar stem is heerlijk warm en soulvol bij momenten. Het nummer is even sterk als haar voorganger. Catchy en met de nodige diepgang.
Met Galine is er bij het Kortrijkse label nog een klasse band aan boord. De tijd is rijp voor een full album lijkt mij.
Eind vorig jaar waren we al redelijk onder de indruk van “The Mountain”, de debuutsingle van El Mischi, het pseudoniem van Bart Michiels. Zijn - toen - fluwelen stem en zachte piano-poprock had raakpunten met The Nits, Slow Pilot en Jasper Steverlinck. Als tekstschrijver had hij nog wat werkpunten.
El Mischi heeft op “Wake Up” zijn troeven nog beter uitgespeeld en een inhaalbeweging gemaakt voor de werkpuntjes. De lyrics zijn deze keer heel to the point. Vooral productioneel is deze tweede single een hele sprong vooruit. De melancholische piano werd ingeruild voor een sfeerzetting die in dikke lijnen op het canvas getrokken werd. Ook zingt El Mischi hier een duet met zichzelf: het zachte, bijna fluisterende fluweel van “The Mountain” wordt deze keer opgedeeld in een hoge kopstem en een lage buikstem die netjes over elkaar gelegd werden. Knap gevonden voor iemand die het meeste alleen bedenkt. In de lage regionen komt El Mischi in de buurt van Tamino. Naar het einde toe haalt hij - een beetje als bij de vorige single - heel hoog uit. Misschien nog iets hoger en dus straffer dan de vorige keer.
Nog een paar van dergelijke sterke nummers als “The Mountain” en “Wake Up” en dan mag dat debuutalbum gaan komen.
Blak Juju is een Belgische band met o.m. drummer Dirk Jans (De Mens en Brasseur), zangeres Sibyl Jacob (Moiano, DJ4T4), DJ Dirk Swartenbroekx (Buscemi), zanger/rapper TD Rankin (Steve Emmanor) en bassist Ben Brunin (Vive La Fête, Isolde & Les Bens). De bandnaam telt één ‘c’ minder dan Black Juju, de song van Alice Cooper.
Blak Juju wil dub, reggae, electro en dance op een originele en exotische wijze blenden tot oververhitte dansvloerhits. Op hun eerste single, het vorig jaar uitgebrachte “Murder Style”, lukte dat wonderwel. Op deze nieuwe single, een cover van het Britse one-hit-wonder The Korgis, lukt dat al veel minder. Vooral omdat je hier geen band aan het werk hoort. Dit klinkt eerder als Buscemi featuring Sibyl Jacob. Ook zijn de dub en reggae nauwelijks te bespeuren. Heel vaag zit hier iets in van een soundsystem, maar de overheersende beats klinken veel te Europees en dat kunnen de super-zwoele vocalen niet verhelpen. Jammer, want deze cover leende zich perfect voor slome, loungy reggae of hitsige dancehall.
Toch blijf ik nog benieuwd naar het album dat later dit jaar zou moeten volgen.
Nederlands 
Français 
