Eén vleugelpiano, twee buffetpiano’s en een keyboard of drie. En toch maar één pianist. De podiumbezetting van Ólafur Arnalds blijft keer op keer imposant. De IJslandse componist was gisteren in het Koninklijk Circus in Brussel te horen en trakteerde het aanwezige publiek op een zorgeloze avond.
Het prachtige Koninklijk Circus werd zondagavond gevuld met een zeer divers publiek. Zowel liefhebbers van klassieke muziek als elektronicaliefhebbers kwamen in Brussel hun weekend afsluiten op de tonen van Arnalds’ muziek. De 32-jarige IJslander weet vele mensen te charmeren met zijn enorm uiteenlopende discografie, en dat was gisteren niet anders.
In een losse witte t-shirt komt Ólafur Arnalds perfect op tijd het podium op. Hij begint zijn concert met het prachtige en emotionele “Árbakkinn”, een nummer uit zijn ‘Island Songs’-project. De ontroerende pianomelodie moest het live zonder het gedicht van Einar Georg doen, maar de warme tonen van de strijkers maakten dat meer dan goed. Op kousenvoeten verwelkomde Arnalds zijn publiek, dat vanaf de eerste noot meegenomen werd in zijn hoopvolle, muzikale wereld.
Het concert begint prachtig, maar met wat – onopgemerkte – technische problemen. Terwijl twee van zijn technici in de coulissen discussiëren over mogelijke oplossingen, vult de IJslander de tijd op met verhaaltjes en anekdotes. De zenuwachtige lachjes tussen zijn verhalen door charmeren het publiek en zorgen ervoor dat de sfeer in het Koninklijk Circus warm en gemoedelijk aanvoelt.
Met “Only The Winds” uit ‘For Now I Am Winter’ uit 2013 haalt Arnalds voor het eerst op de avond beats en lichteffecten boven. De strijkers geven het beste van zichzelf en bespelen hun instrumenten vol gevoel. Dat is het best hoorbaar op het imposante “3326”, een geweldige vioolsolo die het publiek noot na noot gefocust houdt.
Tussen de nummers door vertelt de sympathieke componist over zijn nieuwste album ‘re:member’ dat in augustus verscheen. De nieuwe technologie die hij op dat album gebruikte, creëerde een heel nieuwe dimensie in zijn muziek. Een dimensie die voortkwam uit een writers’ block, zo vertelt hij. Daar kwamen mooie dingen uit. Een mooi voorbeeld is het prachtige “nyepi”, dat ontstond uit een dag vol stilte. De opbouw in Arnalds’ nummers is vaak hetzelfde, maar verveelt niet. De hoop die in ieder nummer weerklinkt is nooit bombastisch, maar steeds spontaan en onbevangen.
Het watervaleffect dat de STRATUS-technologie genereert zorgt voor een speelsheid in de muziek. “Doria”, “re:member” en “undir” worden vederlicht gespeeld. De drum klinkt live extra door en zorgt voor een duidelijk en vrolijk ritme. Met “ekki hugsa” geeft Arnalds de essentie van zijn concert mee. De titel, die vertaald ‘niet denken’ betekent, straalt tonnen optimisme uit. De lichtshow maakt het plaatje af en stopt het publiek 90 minuten lang in een collectieve, veilige bubbel.
Arnalds genoot van zijn passage in Brussel, de stad die volgens hem naar wafels ruikt. Zijn bedanking voor het publiek was hartelijk en persoonlijk. Het Koninklijk Circus kreeg een emotioneel verhaal over zijn grootmoeder, Chopin en pannenkoeken, waarna hij de avond afsloot met zijn meest oprechte nummer; “Lag fyrir ömmu”.
Na de laatste noot bleef het nog even stil in de zaal. Die stilte klonk luider dan het gulle applaus dat erop volgde. Ólafur Arnalds bezorgde zijn publiek een prachtige avond met zijn gevarieerde setlist. Het publiek genoot zichtbaar en sloot het weekend op een rustige manier af.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Zanger Mark Hollis van Britse popgroep Talk Talk overleden
Zanger Mark Hollis van de in de jaren tachtig razend populaire popgroep Talk Talk is op 64-jarige leeftijd overleden, zo hebben meerdere van zijn intimi maandag via sociale netwerken laten weten. Oorzaak en plaats van overlijden zijn onbekend.
Talk Talk zag in 1981 in Londen het levenslicht om in eigen land en Europa met synthpop singles zoals 'It's My Life' en 'Such a Shame' flink te scoren. Maar met het in 1986 verschenen album "The Colour of Spring" verschoof de oriëntatie van de band naar meer improvisatie en "post-rock".
Dat bemoeilijkte ook het organiseren van concerten. Na spanningen met de platenmaatschappij ging de groep, die veel invloed op Radiohead en Sigur Ros heeft uitgeoefend, uiteen.
In 2003 veerde de populariteit van Talk Talk in de VS weer op nadat de Californische groep No Doubt en zijn zangeres Gwen Stefani 'It's My Life' hadden gecoverd.
Geboren in Tottenham op 4 januari 1955 verdween Mark Hollis na het verschijnen van zijn intimistisch titelloos solo-album in 1998 uit het openbare leven.
(Bron: Het Nieuwsblad)
Het Londense Calva Louise bestaat uit een Venezolaanse zangeres, een Franse bassist en een Nieuw-Zeelandse drummer. Het sprak ook tot mijn verbeelding maar buiten één volledig in het Spaans gezongen nummer leverde dat geen verrassende uitvalshoeken op. Er was ons bubblegum punkrock beloofd maar dit had in de verste verte niets met punk (zoals ik die toch ken) te maken.
Punk, het klinkt natuurlijk chique maar laten we het toch maar houden bij bubblegum pop die ondanks de internationale uitstraling van de band bijzonder Brits aanvoelde. Het klonk zeker energiek terwijl het er bovendien fris en sexy uitzag, toch kon dit mijn hart geen tel sneller laten kloppen. Daarvoor was het veel te gestroomlijnd terwijl de muziek op het podium bijna verzoop onder de meelopende tapes die de geluidsman er telkens bovenop gooide. Vooral de gitaar van zangeres Jess Allanic was bij momenten nauwelijks te horen of was dat doelbewust? Ik vond er niets aan maar gelukkig voor Calva Louise dachten de meeste aanwezigen daar anders over.
In 2016 maakten Death Valley Girls ‘Glow in the dark’, een plaatje dat uitgebracht werd door Burger Records en die ik bij de tien beste van dat jaar vond horen. Maar een goeie plaat is absoluut geen garantie voor een goed concert terwijl groepen die door Burger Records zijn opgevist al eens door de mand durven te vallen. Het was dus nog even nagelbijtend afwachten maar al snel kon ik alle reserves overboord gooien.
De vier uit Los Angeles begonnen hun set met een soort ritueel dat me enigszins aan Dead Moon deed denken en uiteindelijk uitmondde in een vreemd tafereel. De zangeres en bassiste stonden in een rijtje voor de drumster die bezwerend begon te roffelen en zo “Abre Camino” inzette. Een donker, melancholisch nummer dat onderhuids bleef etteren tot er onverhoopt toch nog een uitbarsting via de gitaar van Larry Schemel kwam.
De toon was meteen gezet: doomy, sludgy psychrock uit de garage waarbij de vraag of het wel radiovriendelijk genoeg zou klinken nooit gesteld werd.
Death Valley Girls lieten alle heersende trends aan zich voorbijgaan en zochten het in de onhippe (hoewel het tij stilaan aan het keren is) seventies. Tussen de oorsplijtende riffs van Schemel ontwaarden we echo’s van The Stooges of Black Sabbath zonder dat we hen ook maar één seconde konden verdenken een retroband te zijn.
De inspiratie mocht dan wel uit het verleden komen, het eindresultaat klonk eigentijds en nooit eerder gehoord. Vooral zangeres Bonnie Bloomgarden, tevens op gitaar en piano, bleek onnavolgbaar met haar hoog kirrende stem. Een beetje van de wereld, dat is dan nog zacht uitgedrukt maar het stoorde nooit. Integendeel, het hoorde er gewoon bij.
Nadat ze ons eerst bedankte omdat we de juiste t-shirts droegen leek ze plots dekking te zoeken. Zo dook ze eerst onder haar piano om later tussen de bevallige benen van de bassiste op te duiken.
Niet alleen de muziek sneed ons de adem af, ook visueel werd onze aandacht voortdurend geprikkeld. Voor de obligate bis liet la Bloomgarden ons kiezen tussen een happy of een scary song. Een overbodige vraag want “happy” leek me niet te associëren met Death Valley Girls. Hoewel ze met “Disco” toch één opgewekte song, die zelfs uitnodigde tot dansen, in de zwartgeblakerde set hadden gemoffeld.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
VZW The Lizard organiseerde op zaterdag 23 februari voor de tweede keer een doom metal avondje.
Wie zijn VZW The Lizard? We citeren even deze introductie op de facebook pagina van deze organisatie: ''Vzw The Lizard doelt op het organiseren van evenementen zoals concerten, clinics enz ... binnen de sector van de zware metalen met als doel entertainment en het bewust maken van niches binnen de globale noemer van ‘de Metal’.
Na een geslaagde eerste editie met Marche Funebre, Splendidula, Loose License en Growing Horns mocht The Finish in Zwevegem nu Welcome to Holyland, FAAL, Den., Famyne en uiteraard Loose License zelf, verwelkomen.
Het uiterst gezellig zaaltje was aardig vol gelopen voor deze avond, al zou dat vooral voor Loose License zijn, die hier een thuismatch spelen. Maar ook Welcome To Holyland en Famyne - wat mij betreft de meest aangename verrassing van de avond - konden op heel wat bijval rekenen.
Ons laten onderdompelen in een intensieve doomatmosfeer, al dan niet binnen een gevarieerde of eerder verdovende setting, is de rode draad van deze avond.
Openingsact Den.(***1/2) mocht tonen hoe dat moet. We citeren even uit de biografie op de facebook pagina van het evenement: ''Den. is een jong, beloftevol en getalenteerd tweekoppig psychedelisch orkest uit het Verenigd Koninkrijk dat we hebben weten te strikken om de bill te openen. Nog vrij onbekend, maar steevast klaar om daar verandering in te brengen zullen ze ons laten genieten van een mix van stoner, sludge en psychedelica.''
Dit duo beschikt over een drummer die niet alleen de vellen bedient op een verschroeiende wijze, maar ook over een stembereik beschikt waardoor de haren op je armen recht komen. Gerugsteund door zijn kompaan die met een eerder cleane vocale inbreng ervoor zorgt dat er enige variatie gevormd wordt binnen de set.
Den. is bovendien een band dat perfect stoner elementen vermengt met sausjes psychedelische doom, maar duidelijk nog kan groeien in zijn kunnen. Want ondanks de gedeeltelijk verdovende en anderzijds verschroeiend setting, kon dit duo ons vooralsnog niet compleet over de streep trekken. Het potentieel echter, om potten gaan breken binnen dat stoner/doom en psychedelisch muziekgebeuren komt wel naar boven drijven. Vooral als drummer en gitarist hun talenten als muzikant en vocalist samensmelten tot één geheel, ontstaat iets magisch waardoor de poorten van de Hel voor het eerst deze avond helemaal open zwaaien. Een band om in het oog te houden naar de toekomst toe dus deze Den.
Welcome To Holyland (****) bleek één van de publiekstrekkers op deze avond. Dat is gezien hun status niet zo verwonderlijk. Als er een band is die typische doom brengt, op een monotone maar enorm intensieve wijze, an is het Welcome To Holyland wel. De uit Aalst afkomstige band bracht in 2018 zijn eerste EP 'Welcome to holyland' uit en liet een diepe indruk na bij de globale doom liefhebber die houdt van trage, slome doom omgeven door walmen van verdriet, pijn en weemoedigheid.
Binnen en eerder melancholische omkadering, waarbij ook soms stevig wordt uitgehaald, haalt de band alles uit de kast om het publiek in complete duisternis onder te dompelen. Waar het bij Welcome To Holyland vooral om draait , is de aanhoorder bij de keel grijpen, hypnotiseren en doen wegdrijven naar de meest donkere oorden van zijn of haar ziel. Om dat doel te bereiken, moet je dan ook helemaal open staan voor de steeds diezelfde lijn opgaande inbreng. Dat dit een niet voor iedereen even gemakkelijke brok vlees is om te verorberen, kunnen we dan ook goed begrijpen. Wie zich echter gewillig liet meeslepen door dat verdovend klankenbord, vertoefde voor een kleine drie kwartier in een heel andere wereld. Omgeven door zijn eigen demonen, zonder dat je pijn voelt , maar wel een zekere gemoedsrust over jou voelt neerdalen, binnen diezelfde duistere omkadering. Dat alles diezelfde lijn uitgaat, en de band niet echt doet aan bindteksten , stoort daardoor allerminst.
Wie houdt van doom metal binnen een eerder gevarieerde omkadering zal bij Loose License (*****) eerder zijn gading hebben gevonden. De band dweept met bands als Black Sabbath en dat is ook te merken, aan de instrumentale en vocale knipogen links en rechts naar die laatste.
Loose License speelt een thuismatch en laat The Finish zo goed als compleet vol lopen. Een thuismatch dient natuurlijk altijd gespeeld te worden, weten we ondertussen. Bij voorbaat deze winnen is onmogelijk. Nu, deze band bestaat uit één voor één klasse muzikanten van eenzaam hoog niveau, die weten waar ze mee bezig zijn. Waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit hun hand doen eten. Dat bleek al in het verleden, maar ook in eigen huis - bij wijze van spreken - zet Loose License de puntjes op de 'i', binnen een set die verschroeit, verdooft of je eventueel tot waanzin drijft. Die waanzin vinden we vooral terug in de stem van Piet ‘Pietn’ Verstraete die zoveel emoties verstopt in die vocale inbreng dat je enerzijds tot tranen toe wordt bedwongen, en anderzijds met de krop in de keel je laat meevoeren naar zijn donkere wereld. Gerugsteund door eeuwig verschroeiend solerende gitaristen Koen ‘Biezie’ Biesbrouck en Marc ‘Markie’ Vangheluwe die hun instrument niet zomaar bespelen, maar de riffs zodanig tot leven brengen, dat ook jij tot diezelfde waanzin zal worden gedreven.
De kers op de taart wordt naar goede gewoonte afgeleverd door het verschroeiende drumwerk van Vincent ‘Mille’ Millecam.
Om maar te besluiten: Loose License brengt het soort Doom metal waar geen speld valt tussen te krijgen, en etaleert instrumentale en vocale perfectie waardoor ze elk beetje fan van dat genre het ene oorgasme na het andere bezorgen. Dat deden ze bij ons in het verleden al enkele keren, ook dat laatste zet de band in eigen huis nog maar eens in de verf.
Volgende afspraak: Stormram in Zulte - https://www.facebook.com/events/689561174761752/ - met op het programma Growing Horns en Welcome To Holyland; Een niet te missen avond voor de doorsnee Doom Metal liefhebber.
We hebben de gewoonte van maximum vijf sterren te geven, sommige bands verdienen echter meer dan dat. Famyne (*****) liet een zodanig diepe indruk achter in ons hart, dat we daar nu nog steeds van nagenieten … luisterend naar die schitterende schijf ‘Famyne' die zodanig veel emoties naar boven brengt dat we prompt in een kleurrijke - hoewel dat eerder een understatement kan genoemd worden door de duistere atmosfeer die wordt geschapen - fantasiewereld terecht komen, boordevol waanzin.
Famyne brengt een zodanig gevarieerde set, dat je als aanhoorder enerzijds wordt ondergedompeld in een eerder intieme en verstilde atmosfeer die je een krop in de keel bezorgt, anderzijds wordt het tempo zodanig de hoogte in gestuwd dat je met een kwak tegen een geluidsmuur terecht komt tot je compleet murw geslagen zelf tot waanzin wordt gedreven.
Tom Vane beschikt over een zeer uiteenlopend stembereik, zijn stem hypnotiseert je trouwens letterlijk. En doet je naar adem happen, telkens opnieuw. Gerugsteund door een instrumentale inbreng van gitaristen Alex Tolson, Martin Emmons en de bas virtuositeit van Chris Travers tot de drum salvo's van Jake Cook , lijken we naar alle hoeken van de kamer te stuiteren, in golvende bewegingen. Alsof je varende op kalme wateren plots wordt geconfronteerd met het ontstaan van een wervelstorm. Eens de rust teruggekeerd , blijf je totaal verweesd achter, binnen de ingetogen setting. Waarna de band je nogmaals meesleurt in een volgende orkaan uitbarsting die je naar de bodem van de wilde zee meesleurt. Waarna de rust weerkeert in je hart, maar niet te lang. Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diepe ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten. We moesten dan ook letterlijk even op adem komen buiten de zaal, bekomende van zoveel uiteenlopende emoties waarmee de band ons enerzijds bedwelmd en anderzijds tot waanzin drijft. Indrukwekkend! En zelfs dit is een understatement van formaat.
Nog steeds onder de indruk van dit bijzonder veelzijdig concert was het wachten op FAAL (****) die de avond mochten afsluiten voor een plots toch iets minder gevulde zaal, omstreeks half twaalf bijna. Toen we de band in 2017 zagen optreden in Oostende schreven we daarover: ''Traag, als een ratelslang die haar prooi elk moment zal verscheuren, drijven angstaanjagende klanken de aanhoorder tot pure waanzin. Waarna bulderende tot hartverscheurende vocalen je uiteindelijk de adem ontnemen.'' Laat dit laatste nu ook de rode draad vormen in het optreden van FAAL op Doomsday II. Afsluiten binnen een sfeertje dat je doet denken aan een intensieve begrafenis, waar de tranen vloeien maar je ook met een glimlach terugkijkt op het verleden van je geliefde. Het is een andere omschrijving van wat we hier beleefden.
Ik maakte dan ook de bedenking dat deze muziek gerust mag gedraaid worden op mijn begrafenis - binnen vijftig jaar, dan ben ik pas 104. FAAL verstaat de unieke kunst om zijn Doom muziek zodanig krachtdadig te laten klinken dat geen geluidsmuren worden afgebroken, maar telkens die gevoelige snaar van de aanhoorder diep wordt geraakt, waardoor je hart alsnog in gruzelementen geslagen op de vloer van de zaal terecht komt.
Het is ook niet zo dat het er stil en onbewogen aan toe gaat. De heren drijven het tempo op tot op de grens van het onaardse, waardoor je recht in de ogen van de dood kijkt. Echter zonder je angst in te boezemen, eerder voel je een duistere gemoedsrust over jou neerdalen die ervoor zorgt dat je je lot aanvaardt.
Een betere afsluiter van deze doom avond kon de organisatie zich dan ook niet dromen.
Besluit: Ondanks de sterke prestatie van elk van de bands op deze affiche is de grote overwinnaar het festival zelf. Doomsday is namelijk een klein en heel gezellig festival, binnen een intieme omgeving in een al even gezellige zaal The Finish. Waar de duisternis eerder aanvoelt als een warm deken tegen koude winterdagen. Die aparte atmosfeer zorgt ervoor dat elk van de doom bands op deze affiche tot hun recht komen.
Het genre floreert namelijk nog het best binnen een atmosfeer van intimiteit. En daardoor is Doomsday het perfecte festival voor elk beetje doom metal fan die ook de underground van het genre eens wil bezoeken. We zien al uit naar de derde editie van dit uiterst gezellige evenement, op poten gezet door mensen met kennis van zaken.
Organisatie: VZW The Lizard
De IJslandse muziekscene is rijkelijk gevuld, zoveel is zeker. Er wordt dan meteen gedacht aan Björk, Ólafur Arnalds en Sigur Rós, maar het best verkochte album op het eiland is van geen van hen. Dat record staat op naam van Ásgeir Trausti, de vriendelijke grote man die op zaterdag 23 februari de kerk van Sint-Denijs probeerde te betoveren.
De Dionysiuskerk in het kleine Sint-Denijs ontvangt sinds enkele jaren binnen- en buitenlandse artiesten voor de reeks In Heaven-concerten. Na o.a. Angel Olsen en Amenra viel de eer gisteren te beurt aan Ásgeir. De IJslandse artiest bracht zijn laatste plaat ‘Afterglow’ uit in 2017, na een gesmaakte debuutplaat uit 2013. ‘Dýrð í Dauðaþögn’ brak potten in IJsland en spoorde Ásgeir aan om het ook in het Engels te proberen. Alle teksten werden vertaald en met ‘In The Silence’ richtte hij zijn pijlen op de rest van de wereld. Een paar singles schopten het hier tot op de radio, met als bekendste “Torrent”.
Na een paar jaar stilte, begint de IJslander dit jaar terug te touren met de ‘Day After Tour’. Tijdens deze tour brengt hij enkele nieuwe nummers voor in aanloop naar het nieuwe album, dat we in september mogen verwachten. In Sint-Denijs bracht de IJslander een goeie mix van oud en nieuw, waardoor hij de afstand met het publiek enorm klein kon houden.
De sfeervol verlichte kerk leende zich perfect tot een concert van dit kaliber. De IJslander kwam in de mist van de rookmachine op en begon helemaal alleen met een nummer uit de eerste plaat. Het IJslandse “Þennan Dag” zette de toon en zorgde ervoor dat de hele kerk meteen in een lieflijke sfeer baadde. De hoge stem en de simpele gitaarpartij trokken meteen de aandacht. Net als op zijn debuutplaat mixte Ásgeir IJslandse en Engelstalige nummers in zijn setlist en het publiek hing aan zijn lippen. Ook al verstaan maar weinig mensen wat hij in het IJslands zingt, je zou ieder woord geloven.
De eerste twee platen van Ásgeir liggen heel duidelijk in één lijn. Nummers als “Hærra”, “Nýfallið Regn” en “New Day” zijn allemaal gekenmerkt door het folkachtige ritme. De nieuwe nummers die hij in Sint-Denijs speelde, waren net iets anders. Door de extra toegevoegde elektro, zijn die nieuwe nummers voller, zekerder en robuuster. “Lifandi Vatnið”, “Besta Gjöfin” en “Pictures” passen nog steeds bij de twee oudere albums, maar kregen elk een eigen extra dimensie. Extra elektro, wat jazzinvloeden en zelfs een duidelijke R’n B-sound; Ásgeir vond zichzelf opnieuw uit. In Sint-Denijs werd de interesse voor het nieuwe album absoluut gewekt.
Het gefocuste publiek onthaalde de nieuwe nummers goed en de IJslander voelde zich zichtbaar steeds meer op zijn gemak in de West-Vlaamse kerk. Na een staande ovatie keerde Ásgeir met zijn tweekoppige band terug voor twee bisnummers. Met het nieuwe “Hringsól” en het oude “King and Cross” sloot Ásgeir het concert af.
Het is nu wachten geblazen op de eerste singles en de nieuwe plaat in het najaar.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het heeft wat aarde in de voeten gehad vooraleer er een debuutplaat kwam na het behalen van de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Eerst was er het overlijden van haar vader (Fons Sijmons van The Scabs) in 2013 en daarna kwam het maar niet van de grond. Maar eigenwijs en doelbewust werd er samen met Jan Myny (gitarist van het eerste uur) verder gewerkt en een nieuwe band op poten gezet. Met Alan Gevaert (bas), Bernd Coene (drum) en Thomas Werbrouck (Organelle, gitaar, …) was de band compleet. Zo werden er vervolgens opnames gemaakt die resulteerden in ‘Nix’. Een hoogstaand debuut.
Om de avond te starten kwam eerst nog Ila haar ding doen. We zagen haar vorig jaar aan het werk in Humo’s Rock Rally en waren wel onder de indruk van het kleine vrouwtje met haar elektrische gitaar en massieve stem. Een ongeslepen diamant vonden we haar toen en dat is ze nog steeds. Ze moet dringend werk maken van een band rond haar. Dit zal haar grillige en eigenzinnig nummers goed doen en zou haar ritmisch binnen de lijntjes houden.
Daarna kwam Reena Riot, het was tenslotte hun avond, het podium op. Zichtbaar en voelbaar met de nodige spanning werd het eerste nummer ingezet. Eerst een kabbelend begin om dan in de finale groots te klinken. Dit zullen we nog enkele keren horen. Bijvoorbeeld bij het wondermooie “Mountains”. Het pompende “All Systems Down” maakte indruk. Er werd een meezingmoment ingelast op het catchy “Shadow of The Sun”. Het was een moeilijke en intense maand geweest zei Naomie en daarom werd “Bird” opgedragen (ik denk dat ze het over Willy Willy had) aan de mensen die er niet meer waren maar waar hun muziek ervan verder zou leven. “Waiting” met bluesy en trein geïnspireerde ritme was ook meer dan de moeite.
De band speelde haast feilloos en met de nodige maturiteit. De muziek straalt energie, intensiteit en warmte uit. Dit was een release en een performance van internationale allure.
Jawel. Reena Riot is een band om te blijven volgen. Waarschijnlijk zullen we op radio 1 wel nu en dan een song van ‘Nix’ voorbij horen komen. Ze verdienen het en ze hebben het zelf afgedwongen. Reena Riot is klaar voor meer.
Organisatie: Gentlepromotion + Handelsbeurs, Gent
STADT is een bijzonder veelzijdig project rond talentvolle muzikanten uit alle hoeken van de muziekwereld. STADT timmert al enkele jaren aan de weg en brengt binnenkort een nieuwe plaat uit ' There Is/Nothing Twice'. Een zeer visuele plaat die aantoont dat deze band nog steeds blijft evolueren en zichzelf heruitvinden, tot het oneindige. We hadden in de uiterst gezellige koffiebar 'Het Moment' in Gent een fijn gesprek met Frederik en Fulco over heden, verleden en toekomst van STADT .
We kennen de band uiteraard. Maar voor onze lezers die jullie nog niet zouden kennen. Wie is STADT? Hoe en wanneer is de band ontstaan? Vertel eens wat meer over STADT. Waar komt de naam feitelijk vandaan, waar staat die voor?
We leerden elkaar kennen via een gemeenschappelijke vriend in Tienen (ergens tussen 2002, 2004) waar we hele nachten vol jamden en samen veel naar muziek luisterden. Mijn broer Simon Segers en ik (Frederik) hadden toen een live Hip Hop band (Members of Marvelas) samen met enkele leden van Absynthe Minded . Toen zij op het punt stonden om door te breken en de band gingen verlaten vroeg ik aan Joris Cool en Fulco Ottervanger om ons te vervoegen. Na een heel plezante tijd merkten we dat we als band misschien meer te vertellen hadden dan we toen deden. We kregen een platform in de Café Charlatan waar we 2 jaar lang iedere maand nummers konden uittesten onder de naam Marvelas Something. Deze schoot alle richtingen uit van Nederlandstalige retropop tot keiharde progrock. Na enkele jaren brachten we een driedubbele cd uit , elke cd had zijn genre.
Na het ongeleide projectiel wat Marvelas Something was , voelden we de nood om al het goede van onze experimenten te condenseren tot één geluid en daar hoorde ook een nieuwe naam bij: STADT. De naam was kort, krachtig duidelijk en op zich een mooie metafoor voor onze muziek. Elke stad bestaat namelijk uit zoveel verscheidene mensen, plekken, geuren en toch heeft iedere stad zijn eigen duidelijke identiteit. Net zoals STADT dus
Terugkijkende op de tijd, wat is de grootste verandering door de jaren heen?
Vroeger lieten we ons misschien meer inspireren door andere bands. Terwijl vandaag een nummer pas af is als het klinkt als STADT. Ook de nummers zijn iets opener geschreven zodat er ruimte is om dingen te laten gebeuren zowel live als in de studio. We zijn namelijk allen een beetje verslaafd aan ‘het nieuwe’ dus alles vastleggen en reproduceren is voor ons niet echt een optie.
Na de release van hun tweede langspeler ‘Escalators’, in 2015, gingen het voor verschillende STADT leden alle kanten op, lees ik daar eveneens. Is het daardoor dat het even stil is gebleven rond de band? Of is me ondertussen iets ontgaan?
We waren inderdaad allemaal intensiever met andere projecten bezig, althans projecten die opvielen bij het grote publiek. Achter de coulissen, zijn we echter altijd bezig gebleven met nieuwe nummers schrijven. Ideeën uitwisselen en zo. Het is dus niet zo dat STADT eigenlijk stil heeft gezeten. Maar het publiek heeft daar wellicht niet zoveel van gemerkt.
In 2016 stond STADT enkele weken uitgestald in het Antwerpse kunstencentrum DeSingel als 'artist in residence'? Vertel eens wat meer over die ervaring?
Dat was een leuke ervaring. We waren als band al een tijdje op zoek naar manieren om die vrijheid en improvisatie te integreren in onze muziek. In De Singel hebben we drie weken de tijd gekregen om in luxeomstandigheden te onderzoeken wat de verschillende opties waren. Heel veel nummers van deze plaat zijn daar dan ook ontstaan. Het is dankzij deze residentie dat bovendien het idee is gerijpt om de plaat voor de helft live op te nemen. Ook visueel hebben we wat kunnen experimenteren met de mannen van CIRCLE Ø STRIPE
Is het project STADT eigenlijk wel combineerbaar met die andere projecten? Want daar kruipt ook veel tijd in
Het is, net zoals in onze relaties en zo, altijd goede afspraken maken. Als we dat voor ogen houden, is dat allemaal zeer goed combineerbaar. Op het moment zal het dus met STADT iets drukker zijn, en houden we daar - naar de andere projecten toe - wat meer rekening mee.
Voor jullie aan de opnames van hun nieuwe album ‘There Is/Nothing Twice’ begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden jullie maken, ees ik in een nieuwsbericht. Verklaar u nader?
Omdat we als band live vaak intensere zijsprongen maken, kwam het idee om een volledig live concert uit te brengen i.p.v. een plaat. Zodat we die ontsporingen eindelijk eens konden registreren en ons niet verloren in het analyseren en perfectioneren van de muziek. Het eindresultaat is dan ook iets rauwer, losser en er staat hier en daar een foutje op, maar iedere keer als ik terug luister ben ik erg trots op wat we daar hebben gedaan. Het idee was dus initieel om hier een concertfilm bij te maken. Toen kwamen Wim Reygaert + AUDIOTHEQUE aan boord en werd het iets tussen een concert, plaat en een film. Onze muziek is in ieder geval al vrij visueel en de beelden van Wim maken het af. Ik denk dat we ons de opnames van kant B altijd zullen herinneren terwijl de herinneringen aan kant A (studio kant) en onze vorige platen al vager zijn. De Film zal trouwens ergens later dit jaar te zien zijn waar wat en hoe weten we echter nog niet.
Wat zijn de verwachtingen van het nieuwe album? is er tegenover de vorige plaat eigenlijk iets veranderd?
We zijn steeds bezig met veranderen, improviseren, en terug veranderen. Dus ja, STADT is een band in beweging. De verwachtingen? Dat de luisteraar zich kan vinden in de muziek die we aanbieden.
Wordt het nieuwe album ook ergens voorgesteld (tegenwoordig is dat allemaal met een heuse release show met alles erop en eraan)
Ja, op vrijdag 8 maart Democrazy/De Koer (Gent) - https://www.facebook.com/events/1842722312523957/
Zijn er verdere toerplannen of zo? Ook naar het buitenland toe?
Op dit moment komen de boekingen binnen maar het zal meer richting de zomer zijn.
In tijden van digitalisering, is het nog interessant een Cd of LP maken? Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify?
Dat is eigenlijk een beetje dubbel. Door die streaming bereik je uiteraard vele mensen, zo zijn er artiesten met duizenden luisterbeurten van een bepaalde song, dat is toch enorm. Dus tegen die streaming zoals spotify zijn we niet compleet. Het is echter vooral interessant om Cd's en platen te blijven uitbrengen, omdat mensen vaak vragen naar een fysiek exemplaar. Optredens doen is om die reden nog belangrijker geworden voor een band.
Hoe en waar zien jullie jezelf binnen laten ons zeggen tien jaar?
We hopen te mogen blijven evolueren als band, en dat ons publiek daar gewillig in wil meegaan. En dat we binnen tien jaar nog steeds mooie platen mogen uitbrengen, die net iets anders zijn dan de vorige. Als de inspiratie blijft komen om dat te doen is ons doel bereikt.
Bedankt voor dit heel fijne gesprek, en enorm veel succes met de nieuwe plaat en in de komende jaren.
Eerst hadden we The Brittle Brothers uit Zwevegem en die deden me toch even de wenkbrauwen fronsen. Wat was dit? Een verdwaalde carnavalsband in de Pit’s? Mooie opstelling nochtans: bas, gitaar/zang en staande drums en een al even mooie intentie op hun visitekaartje: punk ‘n roll garage! Ik hoorde eerder een ratatouille van genres telkens opgejaagd door een drammerige bas. Tussen de nummers door leek de zanger te solliciteren voor een rol in ‘Eigen kweek’. Wil iemand hem vertellen dat er geen vierde reeks komt? Was dan alles kommer en kwel? Toch niet. Tijdens een paar instrumentale nummers, waarin de zanger zich duidelijk wat meer op zijn gitaar kon concentreren, kwam het tot een bevreemdende symbiose van jam band music en garagepunk.
Pale Lips uit Montréal, Québec kwamen hun nieuwe, tweede plaat (‘After dark’) voorstellen. Vier frisse meiden op het podium in de Pit’s, ik was er volledig klaar voor en het begon meteen straf met “I’m a witch” waarin een stukje “The Witch” van The Sonics verweven zat. Ze kenden duidelijk hun klassiekers want later volgden nog een nummer vol verwijzingen naar oude rock-‘n-roll helden en een hommage aan de Ramones. Jammer genoeg volstond dit niet om van Pale Lips een grootse band te maken. Nochtans deden ze het verre van slecht. Hun strakke bubblegum punk, rammelende rock-‘n-roll of hoe je het ook noemen wil liep als een denderende trein. Jackie Blenkarn zong zich de ziel uit het lijf terwijl de rest haar feilloos volgde maar wat klonk dit toch braaf. Té braaf voor een gore club als de Pit’s. Wat had ik gitariste Ilona Szabo, die zich beperkte tot slaggitaar, graag eens een vuile riff uit haar gitaar zien wringen.
Nee, deze ideale schoondochters hielden het netjes en daar was op zich niets mis mee. Alleen lagen de verwachtingen hier enigszins anders.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Tears For Fears verkocht in de jaren ‘80 zo’n dertig miljoen albums. “Everybody Wants to Rule the World” is bekend bij het jongere publiek vanwege de begintune in een tekenfilmreeks, ook vanwege Kanye West (sample van “Memories Fade”) en “Mad World” werd in 2003 terug een hit in de vorm van een remake door Gary Jules en Michael Andrews. De twee kenden ook een woelige samenwerking dat na drie albums tot een breuk leidde. Orzabal maakte daarna nog twee albums onder de naam van de band. Intussen zijn de glooien al een tijdje glad gestreken en treden ze terug op. Ditmaal om een nieuwe ‘greatest hits’ album te promoten (waar ook twee nieuwe songs op staan) … Een jaar later dan voorzien. Orzabal verloor immers zijn vrouw vorig jaar.
Eerst kregen we Justin Jesson. Een soort van Justin Bieber. Een man met een heel sterke stem maar met nummers die in de traditie van boys bands thuishoorden. Ik ben er zeker van dat hij menig tienermeisje wild zou gekregen hebben. Helaas was hij mis cast want het publiek bestond voornamelijk uit vijftigers.
Tears For Fears - Er werd gestart met een ‘Lorde’-versie van “Everybody Wants To Rule The World”. Om dan met de eigenlijke versie van start te gaan wanneer al de leden op het podium waren gekomen. Wat opviel was dat Curt Smith er heel mager bij loopt dezer dagen. Daarnaast was het van het begin duidelijk dat ze allebei nog steeds goed bij stem waren. Ook in de hogere passages. Het totaalgeluid was haast perfect. We kregen ook een mooie lichtshow aangevuld met filmpjes op een groot screen achteraan. De backings werden verzorgd door Carina Round (een Britse singer-songwriter). Een vrouw met een geweldige stem die nu en dan wat meer dan enkel backings mocht brengen.
Halfweg de set kregen we een cover. “Creep” van Radiohead werd hier heel subtiel en prachtig opgebouwd. Erg mooi gedaan. We kregen veel hits natuurlijk: “Change”, “Woman in Chains” (heel gevoelig gezongen), “Pale Shelter”, “Sowing The Seeds”… en het minder bekende “Badman’s Song”.
Na amper een uur kwam het laatste nummer “Head Over Heels/Broken”. Ze kwamen terug voor één bisnummer: “Shout”. Dat massaal werd meegezongen.
Tears For Fears staat nog altijd voor kwaliteit. Goede vocals, topmuzikanten en dito uitvoeringen van hun nummers. Voor mensen die zelden een concert doen (zoals er ongetwijfeld veel waren deze avond) was dit een topconcert. Ikzelf vond de set wat kort (75 minuten). Er werd ook op veilig gespeeld. Er kwam geen enkel van de twee nieuwe songs aan bod alsook geen tracks uit hun album uit 2004. Ik had ook ergens wel een speciale versie van een hit of zo verwacht. Met het vakmanschap dat ze hebben zou dat wel mogen. Voor de rest was het kwaliteit en topentertainment.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/tears-for-fears-20-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/justin-jesso-20-02-2019
Organisatie: Greenhouse Talent
De Berlijners Gernot Bronsert en Sebastian Szary maken al meer dan twintig jaar hun onconventionele beats als Modeselektor. Deze Oost-Duitsers groeiden op in de DDR, net buiten Berlijn, en organiseerden al underground party’s in de jaren negentig nog voor er sprake was van Modeselektor. Ze namen hun tijd om de stiel te leren, en releasten hun eerste EP’s op het Bpitch Control label pas rond 2002. Hun naam haalden ze van een knopje op een Rolandsynthesizer. Ze bouwden gestaag hun live-reputatie op, en werden al vroeg opgepikt door Thom Yorke van Radiohead.
Van in het begin waren de visuals voor dit electronica-duo heel belangrijk, van in de tijd dat ze samenwerkten met het video-collectief Pfadfinderei in hun underground-club Kurvenstar nog voor er sprake was van Modeselektor. Pfadfinderei ontwierp ook hun Monkey-logo voor hun Monkeytown label. Modeselektor mixen techno, break-beats en hiphop en gebruiken graag gastzangers op hun producties.
Modeselektor en Apparat vormden samen Apparat, maar na drie platen en passages in Vorst-Nationaal hield Moderat het voor bekeken en gaat dit duo weer verder als Modeselektor met dit jaar hun nieuwe plaat ‘Who Else’. Modeselektor is net bevestigd voor Pukkelpop, maar woensdag had je de kans ze te zien in de Botanique, een buitenkansje omdat ze meestal in veel grotere zalen spelen.
Modeselektor speelden in de Botanique een uitgebreide set, waarin ze veel nummers van de nieuwe plaat speelden, die net iets toegankelijker klonk dan hun vroegere werk, met bijvoorbeeld het pompende “Who” met de zanglijnen van Tommy Cash, een nummer dat zich kan meten met Major Lazor, of de hiphop-grime met Flohio in “Wealth”, dat het dan weer bij Dizzee Rascal ging gaan zoeken.
Kenmerkend voor Modeselektor zijn de dubbele baslijnen, maar nergens hoor je een simpele 4-kwarts beat, alles is veel grilliger, met beats als aan elkaar geklikte legoblokjes. Sebastian Szary was de volksmenner van dienst, die het publiek opjutte.
De visuals waren weer top, met de vlaggen van de Verenigde Naties in “One United Power”, en verder de zo kenmerkende Modeselektor typografie inclusief de “Monkey” in een Egyptische tempel.
Climax was het tweeluik, “I am your god”, een woeste electro-anthem en “Evil twin” uit ‘Monkeytown’. De melancholie van Moderat kwam enkel terug in een nummer, “Wake me up when it’s over”, met Bronsert op zang, maar dat was enkel de eerste minuten zo, want daarna ontaarde het nummer in een geontspoorde drillcore waar Aphex Twin patent op had.
Modeselektor speelde al zijn troeven uit, en kreeg de handjes van het publiek met gemak in de lucht. De Orangerie was woensdag getransformeerd naar een groezelige Berlijnse underground-club, en daarvoor moesten we niet eens 800 kilometer noordwaarts rijden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Even leek het alsof de carrière van White Lies er opzat. Na de flop van het album ‘Friends’ uit 2016, leek niemand nog te geloven in een toekomst voor White Lies. Maar ze bewezen ons van het tegendeel met een geweldige nieuwe plaat ‘FIVE’. Het zorgde ook voor een boost in de ticketverkoop voor hun show in de Ancienne Belgique, want het bordje uitverkocht mocht worden bovengehaald. En de band werd als helden onthaald, en gaf een strakke show waarin ze toonden dat ze helemaal herboren zijn.
Voorprogramma Boniface mocht ons opwarmen met opgewekte indie pop, overtuigen deden ze minder. De band kwam speciaal van Canada om mee te gaan op tour met White Lies. Sympathiek van de band om zo’n beginnende groep te ondersteunen, maar vocaal wist Boniface wel niet uit te pakken. Het waren wel heel vriendelijke gasten en ze waren zichtbaar onder de indruk door de grote opkomst, maar misschien was het net daardoor dat de stem van de frontman er niet helemaal doorkwam. We geven de band alvast het voordeel van de twijfel, want potentieel hebben ze.
White Lies moest zichzelf terug weten te bewijzen in de Ancienne Belgique en met “Time To Give” gingen ze meteen gewaagd van start. Gehuld in een blauwe waas, startte het nummer met een simpele repetitieve synth gevolgd door de uitgesproken stem van Harry McVeigh. De man was duidelijk in zijn nopjes en al van bij het begin zagen we een uitgesproken smile op zijn gezicht verschijnen. Verrassend voor een band die in het verleden vooral depressieve nummers schreef. Tegenwoordig is dat depressieve aspect bijna volledig verdwenen, ze maken nummers die opgewekt klinken en zorgen ook voor een kleurrijke lichtshow. Blauw het centrale kleur dat bijna constant terugkwam, geen zwart/wit meer, dus die tijd zijn ze gepasseerd.
De band was duidelijk naar de Ancienne Belgique gekomen om te heersen en met “Farewell To The Fairground” werd meteen een eerste meezinger op het publiek afgevuurd. Ook “Believe It” van de nieuwe plaat bevatte dezelfde portie energie, 1en gaf duidelijk aan dat de groep er heel veel zin in had. Het was pas vanaf dat de band nummers uit ‘Friends’ begon te spelen, dat de set wat inzakte. Zo merkten we al bij “Hold Back Your Love” de nodige kitsch op en dat was jammer. In de rest van de songs overheerste kracht en hier moest een overdreven foute eighties sound de bovenhand nemen, gemiste kans.
Ook bij “Swing” hoorden we dit terug, het met voorsprong zwakste nummer uit de hele set. Een nummer dat een ware marteling was en waarbij we de seconden aftelden vooraleer het voorbij was. Gelukkig was dit van korte duur en wisten de andere nummers wel te boeien. Dat viel ook op aan het publiek. Iedereen stond van begin tot eind alles mee te zingen en als McVeigh vroeg om te klappen, dan deden ze dat ook gewoon. Eerste single ooit “Unfinished Business” zette de zaal in uur en vlam , “Take It Out On Me” bracht nog eens heel wat energie in de set.
Die energie werd ook heel hard versterkt door de fantastische lichtshow die de band had meegebracht. Gigantische lichten die achter hen stonden verlichtten het podium nu eens fel, dan eens donker, maar altijd met een blauwe gloed. Het versterkte de sfeer bij ieder nummer en zelfs nu nog staan die lampen op ons netvlies gebrand. Bij grootse nummers zoals “Big TV” of “Take It Out On Me” kregen we alvast hoopvolle lampen die ons helemaal warm maakten.
Er was een goed evenwicht tussen heel strakke, harde nummers en iets meer naar ballad neigende songs. Die laatste zijn soms wel moeilijk om toonvast bij te blijven, zo bleek bij “Kick Me”. Niets om ons zorgen over te maken, want opvolger “Death” begroef dat euvel en knalde de AB bijeen. Een furieus einde trouwens, want ook “Tokyo”, een heel leuke aanstekelijk nummer en “To Lose My Life” brachten de zaal aan het zingen en springen.
Het publiek wilde en kreeg meer. Eerst Harry alleen achter zijn piano om daarna een stadionanthem van jewelste uit zijn gitaar te laten knallen. “Fire And Wings” is vurig en klinkt even groots als andere bands in hun genre dat kunnen maken. Zou het feit dat White Lies met een plectrum van Editors speelde daar voor iets tussen zitten? Het zou zomaar eens kunnen, maar het zorgde ervoor dat het nummer alvast van de punch en intensiteit miste die het nodig had . Afsluiter “Bigger Than Us” gaf iedereen nog een hoopvol gevoel alvorens ze voldaan naar huis konden.
White Lies bracht iets meer dan anderhalf uur een bloemlezing uit hun discografie met de nadruk op de laatste twee platen. Als ze de voorlaatste plaat binnenkort uit hun setlist halen, dan zien we het wel terug helemaal goed komen met de band. Ze lijken goed in hun vel te zitten, brengen hun muziek zoals het hoort en weten ook perfect hoe je een publiek naar hun hand zet. Met een geweldige lichtshow en heel wat strak gebrachte nummers, was de volledige zaal van begin tot eind mee in het verhaal van White Lies. Meer van dat deze zomer op Pukkelpop.
Setlist: Time To Give - Farewell To The Fairground - Believe It - There Goes Our Love Again - Is My Love Enough - Hold Back Your Love - Unfinished Business - Jo? - Don’t Want To Feel It All - Take It Out On Me – Swing - Big TV - Never Alone - Kick Me – Death – Tokyo - To Lose My Life – Change - Fire & Wings - Bigger Than Us
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Sylvain Texier ( Ô Lake ) is een Franse pianovirtuoos. Zijn muziek wordt omschreven als cinematic piano, een term die goed past bij zijn debuutalbum 'Refuge'. Sylvian haalt zijn inspiratie bij één van de beroemdste gedichten in de Franse literatuur '’The Lake'’ door Alphonse de Lamartine. We citeren: ''Sylvain Texier vond de inspiratie in één van de beroemdste gedichten in de Franse literatuur: «Het meer» door Alphonse de Lamartine. Met «Ô Lake» sluit de Franse componist opnieuw aan bij zijn contemplatieve passies, waar de thema's die hem dierbaar zijn, harmonieus worden verzameld. Hier wordt zijn fascinatie voor de natuur en zijn relatie tot het verstrijken van de tijd gecombineerd. Met een echte geluidspoëzie drijft de muzikant ons naar nieuwe prachtige kusten waar de woorden afwezig zijn, en hij biedt ons een aantal geruststellende stukken en rauwe emoties.''
Poëzie vertolkt in filmische muziek en niet in woorden? Dat is inderdaad de rode draad in deze heel breekbare en intensief rustgevende mooie plaat van Ô Lake. Vanaf die eerste song “Refuge” voelen we ons dan ook letterlijk wegdrijven naar andere oorden, daarbij is het aangewezen uw fantasie de vrije loop te laten. De beelden er dus zelf bij bedenken. Het is namelijk een heel filmische schijf geworden die inderdaad de fantasie prikkelt. Ondanks de sombere omkadering van songs als “Reveries”, “Portrait Of Solitude” en “Conversation” straalt er telkens een beetje hoop uit de verdovende mooie pianoklanken.
Fans van modern klassiek en een elektronisch geluid, van Ólafur Arnalds, Ben Lukas Boysen, Jon Hopkins, Brambles en, natuurlijk, Nils Frahm zullen in deze knappe, heel fragiele schijf, hun gading vinden. Het is dan ook niet zozeer de songs afzonderlijk die er voor zorgen dat we met meerdere kroppen in de keel een traan wegpinken van innerlijk genot.
Het is het totaalplaatje dat belangrijk is bij deze plaat. Wij legden even alles stil rondom ons, en lieten ons - met de ogen dicht - gewillig meedrijven over die magische golven van innerlijke rust en stilte die Ô Lake ons aanbood. De man is dus niet enkel een pianovirtuoos, hij weet ook perfect de emoties van de luisteraar aan te spreken in een breekbaar concept dat harten breekt.
Elektro/Dance
Refuge
Ô Lake
Patchrock & Night-Night records
De Nederlandse band Moonstruck bestaat nog maar sinds 2015, maar aan de muziek is dat niet te horen. Ze zijn niet te verwarren met gelijknamige bands uit het verleden. Er was een melodic deathmetalband en er zijn nog hedendaagse bands onder die naam zoals een Zweedse metalband en een Amerikaanse band die hardrock speelt. Het is dus wel even zoeken op Spotify om de juiste Moonstruck terug te vinden.
Na een EP in 2016 hebben ze nu hun debuut uit. De invloeden van bands zoals Iron Maiden, Rush en vooral Queensrÿche zijn aanwezig maar ze maken er hun eigen ding mee. En we moeten het zeggen dat het goed klinkt. De zanger heeft een krachtige stem die uitstekend blendt met de muziek. De gitaren klinken vertrouwd, soms stevig en soms melodisch. De ritmesectie vormt een solide en stevig geheel. “Web of Deception” is een meteen een knaller van een opener. Op “Dark Medicine” trekken ze die lijn door. De zang- en gitaarlijnen zijn best catchy bij momenten. “Metamorphoses” is een echte progressieve track van elf minuten. Akoestische gitaren trekken de song op gang, de vocals vallen in. Daarna wordt de song een ballad. Uiteindelijk wordt de song helemaal opengebroken en bloeit die helemaal open. Er komt ook nog een mooi gitaarduel voorbij in de solo. Een prachtige track.
Ook afsluiter “The Assassin’s Blade” heeft een gelijkaardig songstructuur maar met een andere inkleuring. Hier zijn de piano, wat subtiele gitaartoetsen en andere sounds die de intro kleuren. Eveneens een geweldig mooie song.
De meeste nummers zijn vrij potig en uptempo zoals “Beyond Your Wildest Dreams”, “Moonstruck” etc… Enkel de lange en progressief gerichte tracks hebben enkele rustige passages in hun song zitten. Ook zo tijdens “The Observer Of Chaos” dat voortdurend wisselt tussen uptempo (zwaar rockend) en slow tempo (meer laidback en melodisch).
Moonstruck heeft een fantastisch debuut afgeleverd. Laten we zeggen dat ze dicht bij de NWHOBM aansluiten. Echt vernieuwende dingen ga je hier niet horen, maar wat ze brengen is echt van een hoog niveau. Ze slagen erin om hun eigen wereld op te bouwen in hun debuut.
Sinds de reünie van 2008 (ongeveer) was het wachten op nieuw werk van The Specials, de band die van 1979 tot 1981 de 2-Tone ska op de kaart had gezet en die tot 2008 in onderlinge ruzies was verzand. Opgetreden werd er al wel opnieuw gedaan.
Van de oorspronkelijk zeven Specials zijn er op ‘Encore’ nog drie over: zanger Terry Hall, gitarist Lynval Golding en bassist Horace Panter. Een beetje jammer dat ze toaster Neville Staples, recent weer in goeden doen, over het hoofd hebben gezien, maar wie de bandgeschiedenis een beetje heeft gevolgd, snapt ook wel waarom.
The Specials hebben zichzelf een nieuwe band cadeau gedaan, met Nikolaj Torp Larsen, Steve Cradock, Kenrick Rowe, Tim Smart en Pablo Mendelsohn. Voor de opnames van Encore kwamen daar nog een strijkertrio, een cello-speler en gastzangeres Saffiyah Khan bovenop. Deze laatste mag op dit album de stem van MeToo vertolken op “10 Commandments“. Het klinkt een beetje als een knieval voor de (licht) vrouwonvriendelijke lyrics uit de begindagen van The Specials. Chapeau dat ze zo openlijk schuld bekennen en daarvoor zelfs het heilige huisje van Prince Buster durven slopen.
En het valt op dat deze versie van The Specials heel goed bij de les is, met zowat actuele issues op een rij: racisme (“Black Skin Blue Eyed Boys” (van The Equals) en “Black Lives Matter”), de U-bochten van politici (“Vote For Me”), de risico’s die de wereld neemt door presidenten als Trump de code van kernwapens toe te vertrouwen (“The Lunatics” (Have Taken Over The Asylum, een cover van Fun Boy Three), de druk van het internet en social media (“Breaking Point”), wapendracht (“Blam Blam Fever”), het moeilijk vinden van mentaal evenwicht (“The Life And Times (Of A Man Called Depression)”. Zelfs de jeugd met hun hoodies en gangs krijgt een ferme veeg uit de pan op “Embarrased By You”.
Het valt overigens op dat ‘Encore’ geen volbloed ska-album is geworden. “Black Skin Blue Eyed Boys” is disco-pop en ook “Black Lives Matter” drijft op een oldschool discodeun en met die parlando/halve rap eroverheen doet deze track wat denken aan “Rapture” van Blondie. “Vote For Me” doet inzake toon en sfeer dan weer heel hard denken aan het morbide van “Ghost Town”, de oude wereldhit van deze Specials. Volbloed-Specials is “Vote For Me” dus zeker wel, maar een volbloed ska-track zeker niet. “The Lunatics” is ska op een wals-ritme, wat als geheel een beetje klinkt als The Nits. Pas op “Breaking Point” valt er voor ska-liefhebbers muzikaal al wat te rapen, maar nog veel meer kunnen zij hun hart ophalen op “Blam Blam Fever” en “Embarrased By You”. “10 Commandments” en “The Life And Times (Of A Man Called Depression)” zijn opnieuw parlando/half rap en zeker die tweede mellow track is er eigenlijk al te veel aan. Het goud zit zoals wel vaker helemaal op het einde van de mijngang: “We Sell Hope” is een met doom en gloom overladen reggaeballad met harmonische zang en zelfs een leuk strijk-arrangementje. Pas op deze track bewijst het overblijvende trio dat ze ook zonder Jerry Dammers recht in de roos kunnen mikken.
Wie een beetje uitkijkt kan dit album als CD aanschaffen met een bonus-CD. Daarop krijg je liveversies van een reeks Specials-klassiekers als “Gangsters”, “A Message To You Rudy”, “Stereotype”, “Too Much Too Young” en “Ghost Town”, aangevuld met het betere coverwerk (o.a. “Redemption Song” van Bob Marley).
We schrijven oktober 2016. Toen zakten we af naar W.E.R.F. labelnight in Concertgebouw in Brugge. We waren diep onder de indruk van de manier waarop een zekere Ben Sluijs zijn saxofoon bespeelde, alsof hij een onderdeel van dat instrument is geworden. Vanaf die avond waren we hevig fan van deze jazzvirtuoos. In februari zakte Ben Sluijs af naar de Lokerse JazzKlub en kwam daar zijn album 'Particles' onder de naam Ben Sluijs Quartet voorstellen. Dit leek ons een goede gelegenheid om die schijf, ook al is die al in 2018 op de markt gekomen, nog eens onder de loep te nemen. Met Bram De Looze (piano), Dré Pallemaerts (drum) en Lennart Heyndels (contrabas) weet Sluijs weer muzikanten rond zich te verzamelen die zijn intens mooie muziek tot een hemels hoog niveau doet opstijgen.
In alle bescheidenheid is Ben aan de weg blijven timmeren. In Ben Sluijs huist een uitzonderlijk getalenteerde muzikant die letterlijk zijn instrument tot leven brengt. Waardoor hij eerder thuishoort in de hoge regionen binnen het jazzgebeuren i.p.v. veilig verborgen voor de buitenwereld. Maar we vermoeden dat de man heel bewust voor deze weg heeft gekozen, en ook dat siert hem. Op de schijf is het dan ook die (alt)fluit en saxofoon die de toon aangeven van de plaat. Echter blijkt dus de inbreng van zijn medemuzikanten een enorme meerwaarde te zijn in het geheel. Getuige daarvan een sprankelend mooie “Air Castles” waar Bram zijn pianoklanken je een ware krop in de keel bezorgen, laat klinken als een warme gloed tegen koude winteravonden. Die lijn wordt eigenlijk doorheen de volledige schijf doorgetrokken.
In de Lokerse Jazzklub waren we danig onder de indruk van Dré zijn uitzonderlijke drumwerk. Dat hoor je ook op deze schijf terug. Luister maar naar songs als “Cell Mates” en “Mali” twee songs die worden gedragen door een uitzonderlijk gevarieerd drumwerk, van uiteenlopende kwaliteit, met zelfs een zekere zin tot experimenteren en vooral heel intensiviteit gebracht. Breekbaar als porselein, maar ook net energiek genoeg om je niet in slaap te wiegen is de rode draad doorheen voornoemde songs maar ook doorheen de gehele schijf. De zin tot improviseren tot in het oneindige, iets wat ik zo bijzonder vind aan jazz, keert eveneens terug op deze plaat.
Meermaals tuimel je van de ene adembenemende verrassing in de andere. Ben Sluijs laat niet direct in zijn kaarten kijken, waardoor je deze schijf toch enkele luisterbeurten moet geven, om dan weer andere ontdekkingen te doen. Zwevend, adembenemende songs als “Mali”, waarbij dus dat perfecte drumwerk wordt aangevuld met een fluit/saxfoon-inbreng die je onder hypnose brengt, is daar een mooi voorbeeld van. Het doet wat denken aan rituelen waar een fluitspeler de aanhoorder in een soort diepe trance doet belanden door middel van spelen met emoties van de aanhoorder.
U hebt nog niets gelezen over de inbreng van de contrabas? Nu, als je een kers op de taart zoekt in deze schijf dan is het net dit. De baslijnen van Lennart zorgen er namelijk voor dat een warme gloed neerdaalt over je hart. Telkens opnieuw. Tot je, eens in die trance beland, niet wil ontsnappen. Waardoor zijn inbreng van al even grote meerwaarde kan genoemd worden in het geheel.
Ook al ligt de focus enorm op de saxofoon en (alt)fluit van Ben zelf, je hoort hier een band waarvan elk van de leden hun instrument niet bespelen. Nee, ze brengen dat instrument letterlijk tot leven waardoor een perfecte jazzplaat ontstaat. Fragiel als de glimlach van een kind, en net ruw genoeg om je zodanig te hypnotiseren op een zelfs lichtjes dreigende wijze, dat je murw wordt geslagen. Niet door het optrekken van een geluidsmuur, maar door net op die plaats je hart diep te raken waardoor je wegzakt in een andere, mooiere wereld die dit kwartet je aanbiedt.
Tracklist: Particles, Song For Yusef, Miles Behind, Air Castles, Cell Mates, Mali, Jemima, Ice Chrystal
Blues/Jazz
Particles
Ben Sluijs Quartet
Ben Sluijs
On Purpose Records
Quentin Sauvé kent iedereen wel als een bandlid van de post-hardcoreband Birds In Row, met wie hij deze zomer nog op tour ging met Neurosis en Converge. De Franse artiest bracht zijn eerste solo-album op de markt: 'Whatever It Takes'. Een heel persoonlijke, pakkende folkschijf die een heel andere zijde laat zien en horen van deze klasbak.
Vanaf de eerste song, “Dead End”, krijgen we dan ook een vrij emotionele trip aangeboden waar een lach en een traan perfect met elkaar zijn verbonden. Want dat is toch uit het leven van iedereen gegrepen? Ook uit dit van Sauvé zo blijkt uit de teksten. Bitter klinkt het echter nooit, eerder doet de man een warme gloed van melancholie en weemoedigheid over jou neerdalen die je hart tot innerlijke rust brengt. Begane wegen worden verder bewandeld op “Half Empty Glass” en “People To Take Care Of”, waarover Sauvé het volgende zegt: ''People To Take Care Of" is a song about my grandparents and our family vacation home in the country side where we used to spend a lot of time, holidays and all."
Sauvé maakt ook duidelijk dat hij de positieve kant van dat eventuele verdriet uit de doeken wil doen op deze schijf. Daar slaagt hij dus volledig in, want tussen het wegpinken van een traan door bezorgt hij je een glimlach op de lippen terugkijkende op een rijkelijk verleden. Daar kan “Bad News Bearers” niets aan veranderen. De songs ademen diezelfde sfeer uit als wanneer je bladert door het familiefoto-album en je dan die vergeelde foto vindt van je lang overleden grootvader of grootmoeder. Een foto die je gegarandeerd toch even verdrietig zal maken, maar waarbij je vooral terugkijkt op die mooie en onvergetelijke momenten die je met deze mensen hebt doorgebracht. De boodschap is duidelijk: het is nooit verkeerd eens terug te keren naar je verleden, daar even bij stil te staan en door te gaan met het leven.
Gelukkig trapt Quentin Sauvé niet in de val om zijn songs saai of al te zeemzoetig te laten klinken. Het gaat altijd de boeiende en doorleefde weg op, alsof hij je meeneemt naar zijn verleden en je confronteert met het jouwe. Zonder al te klef te gaan klinken, maar eerder door je te overstelpen met weemoedige gedachten die je een krop in de keel bezorgen. De missie om even terug te keren naar zijn verleden en de aanhoorder daarvan een onderdeel te laten zijn? Daarin is Quentin Sauvé met dit knappe conceptalbum met brio geslaagd.
Tracklist: Dead End (3:00); Half Empty Glass (4:25); People To Take Care Of (4:17); Love Is Home (3:59); Ghosts (4:05); Selfless (2:53); Bad News Bearers (4:03); Riddled (5:21); Disappear (5:30)
SOAR is een Schotse blackmetalband, met invloeden uit de Keltische folk en uit Schotse mythes, opgericht in 2013 door Andy Marshall. We citeren: ''Een unieke expressieve benadering die diep induikt in lyrische thema's gebaseerd op literatuur, landschappen, geschiedenis, verdriet, de natuur en de majestueuze bergen van zijn vaderland''.
SOAR brengt een nieuw meesterwerk uit waar Keltische folk weer perfect wordt verbonden met intensieve symfonische black metal. We namen 'Forgotten Paths' onder de loep en doken onder in de meest donkere gedachten, waaruit we niet meer wilden of konden ontsnappen eens in trance gebracht.
De best lange duurtijd van songs als “Forgotten Paths”, “Monadh” en “Bròn” - afklokkend rond tien tot twaalf minuten - zijn zelfs een meerwaarde in het geheel. Langzaam maar zeker grijpt SOAR je bij de keel, knijpt die al even traag dicht en laat niet meer los tot je tot bloedens toe geslagen uw eigen demonen strak in de ogen kijkt. SAOR bezorgt je een intensieve, donkere trip in deze landschappen en bossen. Daarbij valt de gestroomlijnde instrumentale aankleding op. Maar het is die bijzonder griezelige grafstem van een vocalist die klinkt als een demonische wezens uit eveneens voornoemde mythische verhalen, die ons naar adem doet happen, terwijl we baden in het angstzweet op een koude winteravond. Of althans, zo voelen elk van die songs aan.
De absolute echte reden waarom we zo onder de indruk zijn van deze schijf is dat SOAR geen typische blackmetalplaat uitbrengt, maar wel die donkere kant van die muziekstijl zodanig brengt dat het aanvoelt alsof je in een donkere mist bent terecht gekomen. Griezelige geluiden vanuit alle uithoeken van het bos komen je tegemoet en laten je verweesd achter. Met de waanzin in de ogen hoor je niet alleen het ritselen van de bladeren, maar eveneens een stem uit het duister. Een geschreeuw van demonische wezens die het duidelijk niet goed met u menen.
Daardoor is 'Forgotten Paths' een topplaat geworden die pure black metal perfect verbindt met mythes, folklore en absolute duisternis. Op een zodanig intensieve wijze dat je eens dat bos binnen gestapt, er niet meer uitgeraakt tenzij compleet waanzinnig geworden van pure angst. En dat is hoe we onze boterham met symfonische blackmetal nog het liefste verorberen.
Rosalyn is het zijproject van Frédéric Aellen die daarnaast voornamelijk bezig is met The View Electrical. Je moet eens hun debuut ‘Roseland’ checken, een pareltje. Rosalyn ontstond vlak na het maken van ‘Heiligenstadt’. Dat was ergens eind 2017-begin 2018. Hij voelde de drang om iets totaal anders te maken. Iets introverts, intiemer en akoestisch. Zo begon hij eraan met enkel zijn gitaar en een laptop. Hij ontdekte de software garageband en dat was zijn redding aangezien hij er niet meteen in slaagde om een band op poten te zetten voor zijn zijproject.
In de zomer van 2018 sloot hij zich op in de No Sun studio’s met zijn View Electrical-kompaan Raul Bortolotti om aan songs te werken. Het is niet helemaal akoestisch geworden; er zijn namelijk ook wat elektrische gitaren en piano te horen. Uiteindelijk had hij maar liefst zestien gevoelige songs klaar. Het thema in de meeste songs ging over tragische of getraumatiseerde vrouwenfiguren.
Op ‘Single Mother’ krijgen we al een voorsmaakje van het album ( ‘All Your Silences’) . Vier songs waarvan “Single Mother” en “Laura” het meest naar indiepop en folk neigen. Een beetje de Zwiterse variant van Milow, maar dan met iets meer diepgang. Op “Broken Again” krijgen we weidse gitaargeluiden. “Rusty” wordt voornamelijk door piano ondersteund. Het is een eerder donkere song en iets minder toegankelijk dan de andere.
Deze voorbode doet het beste verhopen voor het komende album in het voorjaar. Wie fan is van The View Electric zal dit ook weten te waarderen. We mogen het niet zeggen, maar de songs hier hebben toch veel weg van die bij The View Electric. Alleen is het soberder verpakt.
Audi, Mercedes, BMW, Volkswagen of Porsche. Subtiel, stevig, sportief, kwalitatief of keihard. Elk zijn merk, elk zijn eigen karakteristiek. Eén voor één ook een toonbeeld van de overbekende Deutsche Gründlichtkeit; merken die getuigen van gedegenheid, ambacht en een zeer lange staat van dienst. En op zo’n lange staat van dienst kan al eens een heel klein beetje roest zitten. En laat het voorafgaande net ook allemaal van toepassing zijn op de zaalconcertpassage van Paul Kalkbrenner in Vorst Nationaal.
Met deze keer een sportshirt met opschrift München 1974 (een verwijzing naar de gewonnen Eurocupfinale van Bayern München tegen Atletico Madrid in, jawel, Brussel in dat jaar), zijn sneakers-met-print die de helft van de tijd het grote zwart-wit scherm achter de dj vullen en een enorme glimlach op zijn gezicht start de Berlijnse dj onder blauw-paarse minimalistische horizontale en verticale belichting rustig zijn show op met “Part 8” van zijn laatste album ‘Parts of life’.
Ook al begint dit concert bijna absurd vroeg, net na half negen en na een intro van een half uur durende film, heb je instant het gevoel dat je ettelijke uren later met een Duitse auto zonder trajectcontrole de Autobahn op raast. Want zo voelt de muziek van Paul Kalkbrenner : een nachtelijke soundtrack waar je in de repetitieve kadans van de tarmac en een blik op oneindig op meedeint. De artiest geeft ieder liedje voldoende tijd om het te laten groeien. Hier geen razendsnelle drops, bombastisch vuurwerk of schreeuwerige confettikanonnen zoals bij het door de Duitse dj verfoeide EDM, wel een zee van ruimte die Paul Kalkbrenner gretig gebruikt om zijn assemblages ingenieus aan mekaar te koppelen. Met zeer simpele en kundige overgangsmomenten krijgt het publiek in een half uur “Battery Park”, “Part 3”, “Wir werden sehen” en “Part 2” op een mooi aan mekaar gesmeed presenteerblad vers opgediend.
Dat publiek draagt Paul Kalkbrenner dankbaar op handen : iedere mijlpaal uit de carrière van de dj wordt bij de eerste herkenning enthousiast onthaald. En datzelfde publiek laat eigenlijk ook liefdevol toe dat de muziek op sommige momenten op een implosie afstevent. Vooral op de meedaverende tribunes krijg je minutenlang enkel de keiharde beats te horen en zakt de signature melodie waar Paul Kalbrenner zijn faam mee maakt volledig weg.
Vooral na de mix van “Mad world” op drie kwartier in de set is er een half uur waar het zelfs even op de horloge kijken is met de vraag hoe lang dit nog duurt in het achterhoofd. Past de muziek van Paul Kalkbrenner in een zaal als Vorst Nationaal ? Maakt de dj niet te veel een spreidstand tussen dj-set en een klassiek zaaloptreden waardoor de dj aan frisheid inboet en een beetje metaalmoeheid toont?
Gelukkig is er licht op het einde van de tunnel met het ingenieuze en milder gebrachte “La Mezcla” en is er zelfs een kwartier later sprake van een hitsige mini dj-set. Vanaf dat moment is het ook duidelijk dat het einde van het concert eraan komt, met regelmatige stiltes tussen de tracks waarbij de dj grijnzend het publiek dankt.
Na de platinumhattrick “Sky and sand”, “Feed your head” en “Aaron” sluit Paul Kalkbrenner mooi om 23 uur stipt het concert af. Ja, die Duitsers, die zijn naast gründlich dus ook zeer pünktlich.
Organisatie: Live Nation
Lemuria - The Hysterical Hunt - cd release
Terwijl de eerste lente zon nogal vroeg in het jaar de terrasjes vol doet lopen en de temperaturen naar zestien graden stijgen, zakten wij op vrijdagavond af naar de donkere kerkers van de Hel. Lemuria kwam in JC Vizit in Wilrijk zijn cd ‘The Hysterical Hunt' voorstellen en deed de zaal heel goed vol lopen, al zou het toch duren tot Furia het podium betrad eer JC Vizit echt goed gevuld zou zijn. De affiche oogde trouwens heel gevarieerd met voornoemde twee kleppers gecombineerd met Symfonische Death metal act Innervate en Pagan/Folk metal band Vanaheim.
Dat het een boeiende avond zou worden vertoevende in de donkere, mysterieuze bossen waar al even mystieke wezens uit vele sage en legendes huizen? Het stond in de sterren geschreven. Innervate (****) is een Symfonische Death Metal band uit Heist-op-den-berg die is ontstaan in 2014. De band haalt volgens zijn facebook pagina zijn invloed bij acts als Dark Tranquillity, At the Gates of Insomnium en dat is ook te merken aan de letterlijk verschroeiende gitaar riffs die klieven als een botte bijl door je vege lijf. De band bracht ondertussen een EP op de markt 'Unconquered' en timmert ondertussen noest verder aan de weg om zijn stempel te drukken op het typische Symfonische Death Metal gebeuren. Als je, door middel van eerder vernoemde riffs, gecombineerd met een ijzingwekkende growls uit die eerder vernoemde donkere bossen het gevoel krijgt alsof die poorten van de Hel voor het eerst, maar niet voor het laatst, deze avond openzwaaien dan lijkt het een kwestie van tijd eer Innervate in zijn opzet slaagt. Op ons heeft de band alvast een al even verschroeiende en intensieve indruk gemaakt, dankzij die verdovende gitaar solo's die de haren op onze armen doen recht komen. Van angst of innerlijk genot? Dat laatste laten we in het midden.
Voor de tweede band op deze avond stond al iets meer volk in de zaal. Op een vrijdagavond dien je niet alleen rekening te houden met de legendarische files rond de Antwerpse ring, het mooie weer zorgde er wellicht voor dat veel aanwezigen toch eerst genoten van een fijn terras voor naar de putten van de Hel af te zakken. Vanaheim (****) tapt met geverfde gezichten en een typische Pagan/Folk metal inbreng uit een heel ander vaatje, maar sluit toch perfect aan op zijn voorgangers tot de daarop volgende bands.
Dat is trouwens het leuke aan deze avond stellen we vast, ondanks de verschillen zijn elk van de vier bands door die donkere, occulte omkadering eigenlijk enorm met elkaar verbonden.
Vanaheim moet het hebben van tot de verbeelding sprekende verhalen over trollen, vreemde wezens uit donkere bossen en weerzinwekkend ogende schepsels uit sage en legendes die je angst aanjagen. Niet het soort sprookjes over prinsessen en de prins op zijn witte paard, maar het soort dat je tot waanzin drijft. De grimassen op het gezicht van de frontman zegt al meer dan genoeg. Werd de poort van de ene Hel open gezet door Innervate, dan zet Vanaheim een andere deur open om ervoor te zorgen dat die wezens de zaal bestormen klaar om iedere aanhoorder te verscheuren door middel van al even ijzingwekkende riffs en growls die duidelijk komen uit de kerkers van die Hel.
FURIA (*****) is in het Antwerpse - tot ver daarbuiten - uitgegroeid tot een begrip. De band speelt in Wilrijk een soort thuismatch en kon blijkbaar het meeste volk lokken naar dit evenement. Zelfs iets meer dan de afsluiter van de avond zo zou later blijken. Al meerder keren stellen we vast dat FURIA zijn naam niet heeft gestolen. Dat blijkt in Wilrijk ook weer het geval te zijn. De band gaat zowel instrumentaal als vocaal zodanig furieus tewerk dat de grond begint te daveren onder onze voeten. Die aardverschuiving in de buurt van Wilrijk die u voelde tot in Antwerpen centrum? Daar is dus nu een verklaring voor gevonden. FURIA doet naar goede gewoonte er alles aan om op een razendsnel , verschroeiend tempo dat dak er meerdere keren te laten afgaan. Dompelden de andere bands de zaal onder in eerder sombere atmosferen, dan mag er bij FURIA echter ook eens gelachen worden, want de band straalt wel donkere intensiviteit uit , maar overgiet dit met de nodige dosis humor en zelf relativering. Besluit: Zowel naast als op het podium gaat het bij FURIA vooral om een daverend feest bouwen. Uiteraard binnen een eerder duistere omkadering, maar je wordt daar dus ook vrolijk van en dat mag ook al wel eens op deze uiterst donkere avond.
Lemuria - 'The Hysterical Hunt' release - Terug naar de sombere en duistere realiteit met Lemuria (*****) een band die al Sinds 1999 aan de weg timmert. Ook al hield de band er even mee op in 2006, ze hebben steeds hun stempel weten te drukken op dat typische Symfonische Black Metal gebeuren in ons land. Hun meest succesvolle jaar tot nu toe was 2012 toen de band als winnaar werd uitgeroepen van de 'Graspop Talent Quest'. Sinds o.a. de komst van Daan Swinnen als zanger/frontman lijkt er een heel andere wind te waaien binnen Lemuria.
Op de cd voorstelling "Chapel of Abhorrence'' van Carnation vorige zomer zagen we Lemuria al aan het werk en schreven daarover: ''Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren. Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren."
Laat dit laatste nu ook de rode draad zijn in hun eigen CD voorstelling. ‘The Hysterical Hunt’ laat een band horen die duidelijk een bladzijde uit zijn rijkelijk verleden omslaat, maar op het oog naar de toekomst gericht zijn ervaring binnen dat vak uitvoerig in de strijd gooit. Dat hoor je aan de perfect gestroomlijnde, ijzingwekkend donkere riffs waarbij weer eens de haren op onze armen recht komen. Binnen donkere sferen die gaan van intensief, log op je gemoed inwerken naar zodanig verschroeiend strak en harde uithalen dat het lijkt alsof vele bosmaaiers zonder ophouden op jou inbeuken tot je hersenpan compleet is ingeslagen.
Ondanks het bewieroken van Daan zijn inbreng binnen dat geheel staat de man uiteraard te roepen in de woestijn zonder die al even verschroeiende en perfect in elkaar geknutselde instrumentale aankleding. Dat blijkt als de heren in een korte instrumentale intermezzo tussen de songs door alle registers compleet open trekken en dankzij een al even ijzingwekkende solo van gitaar en drum het doet aanvoelen dat elk moment de duivel himself je hart uit je vege lijf zal komen scheuren. Dat laatste gebeurt uiteindelijk ook als Daan bij de daarop volgende song het podium terug betreedt. Die demonische uitstraling van Daan is daarbij niet enkel een streling voor het oog, hij staart je zodanig strak in de ogen dat je eens onder hypnose gebracht je eigen demonen nog maar eens strak in de ogen kijkt. Zijn uitzonderlijke vocale inbreng doet me naar adem happen en met het angstzweet in de lippen eveneens hetzelfde doen, mijn eigen demonen in de ogen kijken dus. Best indrukwekkend trouwens hoe die sympathieke jongeman naast het podium, eens hij dat podium betreedt zich ontpopt tot een demonische duivel die je hart uit je vege lijf rukt en je ziel doet branden in de putten van de Hel.
Besluit: Daan zijn indrukwekkende inbreng binnen het geheel, kan ondanks de verschroeiende instrumentale aankleding, niet voldoende in de verf worden gezet. Maar het is dus vooral duidelijk dat je anno 2019 een band hoort waarbinnen iedereen dezelfde richting uitkijkt, namelijk recht naar de Hel. En daar kunnen we enkel en alleen heel blij om zijn.
Tracklist: Intro// A Plague upon the land // The Hysterical Hunt // The Cross & the crusade // Deceptive Hibernation // As Darkness Falls// of winter & hell// Requiem // Between Man & Wolf//Endgame (The Impending Hurt) - BIS - A Coming Storm.
Besluit: Het meest opvallende op deze avond? We zagen vier bands die op hun eigen wijze sage en legendes uit occulte verhalen tot leven brengen binnen een donkere omkadering die je angst aanjaagt, tot waanzin drijft en murw slaat. Al dan niet door middel van een eerder humoristische inbreng, maar telkens met dat ene doel voor ogen. De winter in je hart nog even laten voort duren, zelfs tijdens het opkomen van de eerste echte lentezon op een zachte februari avond. Net na Valentijn was het dan ook gezellig die donkere zijde van onszelf weer op te zoeken, maal vier. Is onze eindconclusie na weer een geslaagde avond vertoeven in de donkere krochten van de 'underground' van de zware en duistere metalen.
Organisatie: Lemuria + JC Vizit, Wilrijk
Steel Panther, het is een band die de controverse niet schuwt. De laatste jaren kregen ze zowel fans (vooral mannen) als tegenstanders (vooral vrouwen) bij. Dit is uiteraard te wijten aan de vrouwonvriendelijke en schunnige teksten van het Amerikaanse viertal. The Pussy Melter Pedal van gitarist Satchel zorgde vorig jaar nog voor een feministische golf van verontwaardiging en bijgevolg extra naamsbekendheid voor de karikaturale glamrockers.
Afgelopen zaterdag stonden Michael Starr (zang), Lexxi Foxx (bass), Stix Zadinia (drums) en Satchel (gitaar) met hun nieuwe tour ‘Sunset Strip Live’ in een uitverkochte Mast in Torhout. De titel van de tour verwijst naar de plaats waar het voor de band allemaal begon: de Sunset Strip te Las Vegas. Hier traden ze vroeger op als een covergroep van de betere glam- en hairmetal. In Torhout kregen we dus niet enkel eigen hits voorgeschoteld, maar ook enkele evergreens uit de rockwereld. Dat het grootste deel van het publiek naar De Mast afgezakt was om een stevig feestje te bouwen bewezen de talrijke foute outfits en een gemolesteerde sekspop.
Nadat Gus G. en Dj Matt Stocks het publiek aardig opwarmden, stak Steel Panther het vuur aan de lont met de klassieke opener “Eyes of a Panther”. Het was duidelijk dat de leden er veel zin in hadden, hoewel het einde van de Europese tour in zicht was. Na twee liedjes en een lange inleiding kregen we de eerste covers voorgeschoteld, namelijk “You Really Got Me” van The Kinks en “Jump” van Van Halen. Het moment dat op het meeste bijval kon rekenen was toen Starr verkleed als Ozzy Osbourne een akelig accurate versie van “Crazy Train” zong.
Tijdens deze show geen “17 Girls in a Row”, maar dat betekende niet dat er naar het einde van de set toe geen uitbundige schare vrouwen op het podium te zien was. Deze keer was die eer weggelegd voor de Def Leppard cover “Pour Some Sugar on Me”. Afsluiter van de avond was “Gloryhole”, dat luidkeels meegekweeld werd door jong en oud.
In het recente verleden kreeg de band vaak als kritiek dat er teveel uit hetzelfde grappenvaatje getapt werd en te weinig muziek gespeeld werd. In Torhout werd duidelijk dat dergelijke kritiek grotendeels voor dovemansoren geuit werd. Steel Panther leek opnieuw de standaard vuilgebekte stand-up comedy show te geven maar deze keer met een iets gevarieerdere muzikale omlijsting. Ondanks de hoge amusementswaarde dreigt er dus toch wat sleet op de formule te komen.
Op de setlist: Eyes of a Panther – Goin’ In The Backdoor – You Really Got Me – Jump – Fat Girl – Asian Hooker – Poontang Boomerang – Kickstart My Heart – Crazy Train – Guitar Solo – Party All Day (Fuck All Night) – Pour Some Sugar On Me – Livin’ On A Prayer – Community Property – Death To All But Metal – Gloryhole
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/73-de-mast-torhout/steel-panther-16-02-2019
Organisatie: Vzw Strike Torhout + Biebob
Yo La Tengo, een band die al 3 decennia lang weet mee te gaan en zich telkens toch weer durft vernieuwen. Niet enkel plaat-gewijs, ook live doet de band telkens net dat tikkeltje anders. Wie al vaker naar een Yo La Tengo-concert geweest is, weet dat ze nooit dezelfde setlist te horen zullen krijgen. En dat siert, want uiteindelijk weet je nooit wat je te wachten staat.
Zo was dat niet anders afgelopen zaterdag in de l’Aéronef in Lille. De Amerikanen hadden 2 sets voor ons voorbereid. Eentje om de avond rustig mee te beginnen en vervolgens een om de avond scheurend mee af te sluiten.
Hun eerste deel van de avond noemden ze zelf de ‘quiet’ set. Niet dat deze persé heel stil was, maar laat ons zeggen dat in vergelijking met deel 2 onze oren iets meer gespaard werden. Beginnen deden ze met het nummer “You Are Here”, het intro nummer uit hun laatste plaat ‘There’s a riot going on’. Het publiek in de zaal dad het, toen de lichten uitgingen, nog wat moeilijk had om te zwijgen, werd vanaf het begin van dit nummer zodanig meegezogen dat praten geen optie meer was. Ook “What Chance Have I Got”, “Ashes”, “She May She Might” en “Here You Are” komen uit hun laatste plaat en kregen ook een plekje in de quiet set.
Behalve nieuwe nummers werden er in het eerste deel van de avond ook oude nummers gestoken, o.a. “Black Flowers” en “Can’t Forget”.
Voor het tweede deel van hun set koos Yo La Tengo voor iets meer uptempo nummers. Openen deden ze met een ode aan Michael Hurley door een cover te brengen van zijn nummer ‘Polynesia #1’. Nadien volgden onder andere “Here To Fall” en “Shaker”. Op “Stockholm Syndrome” kreeg zelfs gitarist James de kans om zijn zangtalent aan de l’Aéronef te tonen. Met onderscheiding geslaagd, als je het ons vraagt.
In deel twee werden ook nog eens 2 nummers van hun laatste langspeler gespeeld, “For You Too” en “Shades Of Blue”. Iets rustiger dan wat we verwacht hadden in een ‘Loud Set’, maar ze konden ons toch nog steeds bekoren. Deel 2 eindigen deed Yo La Tengo met “I Heard You Looking” een nummer dat live zo een 10 minuten duurde en scheurde als geen ander.
Het publiek, wat trouwens gedurende heel de show al razend enthousiast was, kreeg maar niet genoeg van deze 3 indie-goden en smeekten met een lang applaus om meer. Zelfs nadat de lichten in de zaal aan gingen applaudisseerden de meesten nog waardoor Yo La Tengo besloot toch nog eens terug te komen.
De bisronde bestond uit 3 covers. “Swallow My Pride”, een cover van The Ramones, “Griselda”, een cover van The Holy Modal Rounders en het wondermooie “By The Time It Gets Dark” van Sandy Denny.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/yo-la-tengo-16-02-2019
Organisie: Aéronef, Lille
Even leek het erop alsof Paul Collins een grote ging worden toen hij eind jaren ‘70, begin jaren ‘80 twee knappe platen vol sprankelende power pop (‘The Beat’ en ‘The kids are the same’) uitbracht bij CBS, één van de allergrootste platenmaatschappijen. Helaas bleef een echte doorbraak uit en deemsterde Paul Collins in de loop der jaren steeds verder weg. Af en toe probeerde hij het nog eens maar het duurde tot 2014 vooraleer hij gerehabiliteerd werd dankzij ‘Alive Naturalsound Records’. Intussen heeft hij al drie albums gemaakt voor dat label en rijgt hij de ene tour aan de andere. Zo belandde hij zaterdag voor de derde keer in nauwelijks evenveel jaar tijd in Den Trap.
Een goedgeluimde Paul Collins trapte zijn set af met “Dreaming” een nummer uit ‘The kids are the same’. En net als de vorige keren kwam ook nu het leeuwendeel van de songs uit die twee eerste platen, gelukkig maar. Zijn stem is zeker niet immuun gebleven voor corrosie maar zijn ongebreideld enthousiasme en de stevige begeleiding (bassist Paul Stingo en drummer van het eerste uur (!) Michael Ruiz) compenseerden dat ruimschoots. Bovendien bleek hij ook nog een aangenaam causeur die ons enkele pittige anekdotes uit zijn beginperiode vertelde. Uiteraard moest ook de nieuwe plaat, ‘Out of my head’, gepromoot worden en niet alle nummers daaruit waren even sterk. “Killer inside” kon me nog bekoren maar “Tick tock” had de impact van een vallend blad en zo zaten er nog een paar mindere broeders tussen. Beste song vond ik “On the highway”, dat een stuk bluesier klonk dan destijds.
Hét hoogtepunt kwam evenwel uit totaal onverwachte hoek toen de baas van het etablissement de vocals van “Rock ‘n roll girl” voor zijn rekening mocht nemen en zo zijn niets vermoedende vrouw, Nina, op een wel heel origineel verjaardagscadeau trakteerde. En de man deed dat werkelijk voortreffelijk, inclusief een wijdbeense metalpose. Zelfs de nogal talrijk aanwezige lallende drankorgels hielden het toen enkele minuten stil.
Het bekendste nummer spaarde hij tot helemaal op het eind: “Hanging on the telephone”, vooral bekend van Blondie maar origineel van The Nerves, Collins’ eerste groepje waarin ook Jack Lee, die het nummer schreef, en Peter Case zaten.
Urgent is hij allang niet meer maar de ongekroonde ‘king of power pop’ bezorgde ons toch weer een heerlijk nostalgische trip.
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Al bijna drie jaar tourt Italiaans meest gerenommeerde orkestleider Europa rond met zijn ‘60 years of Music tour’. Ennio Morricone weet van geen ophouden. Alleen de grootste helden in de muziekwereld komen maar liefst vier keer naar België met bijna exact dezelfde tournee. Twee maal het Sportpaleis, één maal Paleis 12 en ook nog het openlucht concert op het Sint- Pietersplein in Gent niet te vergeten. Het Sint-Pietersplein, dat mocht toch niet ontbreken voor deze grote ster uit Rome. Straks nog een aantal concerten in zijn geliefde Italië en dan zou het voorbij moeten zijn voor de inmiddels 90-jarig Ennio Morricone. Al weet je natuurlijk nooit.
Hier en daar al wat klachten horen erbij voor een man van zijn leeftijd maar het moet gezegd zijn, weinigen hebben het hem voor gedaan. Bijna twee uur vol passie samen op het podium met het Tsjechies Symfonisch orkest samen met het 72 koppig koor Fine Fleur Choir. Van “The Battle of Algiers” tot “The Hateful Eight” een verschil van 55 jaar. In die periode zijn de meesterwerken van Ennio niet meer bij te houden en bijgevolg barst de prijzenkast inmiddels uit zijn voegen.
Om dan een setlsit samen te stellen voor bijna twee uur is al een kunstwerk op zich. Begin met “The Dream Go On” was voor de hand liggend. Natuurlijk mogen de samenwerkingen met zijn boezemvriend Sergio Leone niet ontbreken. “The Good, the Bad and the Ugly” en “Once upon a time in the West” zijn klassiekers, net zozeer als “The Ecstacy of Gold” met de Zweeds Italiaanse sopraan Sussana Rigacci. Maar het is meer dan die ‘spaghetti westerns’ alleen, daarom kan hij zich daar wel eens druk om maken. En gelijk heeft hij misschien wel. Het is de kunst als toeschouwer om te achterhalen welk geluid van welk instrument afkomstig is. Bij “The Working Class Go To Heaven” is het onwaarschijnlijk welke diversiteit van geluiden je kan creëren. “La luz Prodigiosa” werd vocaal kracht bijgezet door Dulce Pontes. Net zoals later bij “Abolisson” zorgde ze voor meer drama en kracht bij de nummers. Terwijl we bij “Gabriels Oboe” moesten denken aan een kabbelend beekje.
Om maar te zeggen dat we diversiteit gehad hebben van rust naar opbouwende hoogtepunten, hedendaagse invloeden met gitaar en drum, drama en vooral veel passie. Heel veel passie. Net zoals bij zijn goede vriend Quentin Tarantino, die zou stoppen na “The Hateful Eight” maar ondertussen bezig is aan de afwerking van “Once upon a time in Hollywood”. Met filmmuziek van… de Maestro!!
Organisatie: Greenhouse Talent
Twintig jaar. Dat is een hele tijd. Dit jaar bestaat Triggerfinger twintig jaar en dat is een prestatie op zich voor een band, maar het trio is meer dan gewoon een band. Triggerfinger is een begrip in de Belgische muziekwereld. Het trio – strak in pak – hebben verschillende hits op hun naam staan. “All This Dancin’ Around” en “Is It” zijn er slechts twee. De band staat er ook om bekend niet vies te zijn van covers. Toch heeft de groep rond Ruben Block, Lange Polle en Mario Goossens niet altijd succes gekend. Lange tijd speelden ze in de kleinste en vuilste café’s. Ooit stond het trio op te treden voor één militair, maar dat is verleden tijd. Deze week staat Triggerfinger maar liefst vier keer in De Roma. Vier keer hangt het bordje ‘Uitverkocht’ boven de deur.
Triggerfinger betreedt het podium wat later dan verwacht en nemen hun wapens te hand. Ruben Block draagt een pak met vijftig tinten groen en ook Goossens en Den Polle verschijnen in pak. Uiteraard. Ook de vierde musketier verschijnt met gitaar ten tonele en de veldslag kan beginnen. “I’m Coming For You” geeft het startschot van de avond. Niet meteen het schot in de roos, maar er volgen al snel meer nummers. Er wordt stevig doorgespeeld en na een half uur klinkt de eerste ‘Hallo’. ‘We spelen tot het zweet op ons hoofd staat, dan zeggen we ‘hallo’ en we spelen verder’. Het energiepijl ligt op dit moment op het podium nog hoger dan in de zaal. Maar de drie musketiers zijn nog maar begonnen.
Triggerfinger heeft na een carrière van twintig jaar veel kruid om te verschieten. Dat doen ze ook. We krijgen van alle albums een reeks nummers te horen. Dit betekent ook een hele hoop nummers uit de periode waarin Triggerfinger nog niet bekend was bij het grote publiek. Het publiek is dus niet altijd even geboeid, maar drummer Mario Goossens weet ze op de juiste momenten op te zwepen. Hetzelfde gebeurt als frontman Ruben Block tijdens korte gitaarsolo’s naar de rand van podium komt. In het begin zat er nog niet veel beweging in de zaal, maar Triggerfinger brengt daar verandering in. Stil staan is onmogelijk tijdens nummers als “All This Dancin’ Around”. Ook tijdens “Funtime” van Iggy Pop worden de benen nog een allerlaatste keer los gesmeten.
“Funtime” is trouwens niet de enige cover van de avond. Onder andere Rihanna en The Scabs vinden ook hun weg naar De Roma. Eén van de hoogtepunten is ongetwijfeld “I Follow Rivers”. De Lykki Li cover zit boordevol intensiteit tijdens de opbouw naar de climax van “My Baby’s Got A Gun”. De spanning was te snijden tijdens het gefluit van Ruben Block. De veldslag van de Drie Musketiers kent spanning, momenten waarop alles werd gegeven en ook momenten waar een lossere ludieke sfeer in de zaal hing.
Tijdens de bisronde gaan de mannen zelf naar popmuziek toe. Om maar te zeggen dat we veel verschillende Triggerfingers te horen kregen.
Triggerfinger speelde meer dan twee uur de beste nummers uit hun carrière. Het duurde even tegen dat de set goed op gang kwam, maar er werd op het einde toch goed bewogen in de prachtige Roma. Er zijn momenten waarop er luid en hard wordt gesleept, op andere momenten was de spanning te snijden en wat later bevinden we ons in een dancing. Een avond vol variatie met de mannen in het pak. Niet alle nummers weten ons evenveel te boeien, maar tijdens andere songs hingen we aan de lippen van Ruben Block. De Drie Musketiers hebben niet elke veldslag gewonnen, maar de oorlog wel.
Setlist: I’m Coming For You - First Taste - Lit It Ride - Short Term Memory Love - By Absence Of The Sun – Soon - Big Hole - Flesh Tight - My Baby’s Got A Gun/I Follow Rivers (Lykke Li cover) - Off The Rack - Robbin’ The Liquor Store (The Scabs cover) - Man Down (Rihanna cover) - On My Knees – Colossus
Drum Solo
All This Dancin’ Around - Is It- It Hasn’t Gone Away - Perfect Match - Bring Me Back A Live Wild One - Need You Tonight (INXS cover) - Funtime (Iggy Pop cover)
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Real World Records werd in 1989 opgericht door Peter Gabriel en leden van WOMAD (een kunstenfestival). Vooral in de beginjaren stonden ze bekend om de releases van wereldmuziek. Met artiesten zoals Papa Wemba (rumba rock), Estrella Morente (flamenco) en Abderrahmane Abdelli (berber) kwamen ze volop in de aandacht. Wereldmuziek is nog steeds hun uithangbord.
The Gloaming maakt ook een soort van wereldmuziek. De band is van Ierse afkomst en gebruikt traditionele Ierse elementen in hun muziek. Die combineren ze met post-rock, moderne jazz en nog veel meer. Voor hun derde album trokken ze naar New York en werden ze bijgestaan door Thomas Bartlett (o.a. Sufjan Stevens, St. Vincent) en Patrick Dillet (o.a. David Byrne, Laurie Anderson). Hun instrumentaria bestaat uit piano, keys, twee violen, gitaar en zang. Zanger Iarla O’Lionard was vroeger lid van The Afro Celt Sound System. Het moet gezegd de man heeft een karakteristieke stem die eerder ruw maar ook teder kan klinken. Er zit veel variatie in het album. Sommige tracks zijn echte Ierse tunes zoals “Sheegan’s Jigs” of “The Old Road To Gary”. Die boeien mij persoonlijk minder. Gelukkig trekken ze dikwijls hun songs open door er andere invloeden aan toe te voegen. “Athas” is zo’n voorbeeld. Het is heel sfeervol en neigt naar post-rock.
Nogal wat tracks zijn gebaseerd op gedichten. “Reo” is een bewerking van een gedicht van Sean O’Riordan. “Méachan Rudai” bevat stukken tekst uit het gelijknamig gedicht van Liam O’Muirtile en “My Lady Who Has Found The Tomb Unattended” is gebaseerd op een tekst uit circa 1609. Daarnaast bewerken ze ook een aantal traditionals. Je ziet dat de roots van hun land er diep inzit. Soms klinkt het vrij etherisch zoals “The Song of Glens”. De mooiste songs vind ik “Méachan Rudai”, “Athas”, “The Lobster”, “Reo” en “My Lady Who Has Found…”. Heel sfeervol en soms intens. De echte Ierse traditioneel ingevulde songs vind ik soms wat te langdradig en te klassiek.
The Gloaming heeft een heel sterk Iers klinkend album gemaakt. De elementen uit andere genres die ze eraan toevoegen vind ik hun sterkte. In de helft van de tracks overstijgen ze daardoor het gemiddelde. Geef mij tien van deze tracks en ik ben helemaal verkocht. Wie helemaal voor de traditionele Ierse muziek is zal dit album geweldig vinden.
Soms pik je uit het aanbod een band of album omdat je al meteen een woordgrapje in gedachten hebt. Zo dook bij het nieuwe album van Ellende spontaan het idee op dat dit album ‘een schoon ellende’ of ‘een doffe ellende’ zou kunnen zijn. Ellende is ook gewoon een Duits woord en dus de geknipte naam voor een Oostenrijkse atmosferische blackmetalband.
De band Ellende werd in 2011 opgericht als studioproject door de Oostenrijkse multi-instrumentalist LG en heeft reeds twee albums uitgebracht. Vooral het tweede, ‘Todbringer’, wist heel wat Europese blackmetalfans te bekoren.
Met ‘Lebensnehmer’ legt Ellende, sinds enige tijd een duo, de lat een stuk hoger dan op ‘Todbringer’. Vooral het drumwerk is beter. Bij heel wat studioprojecten in de (atmosferische) blackmetal wordt met drumcomputers of andere elektronica gewerkt en dan maak je met een echte drummer toch wel het verschil. Met’ Lebensnehmer’ zet Ellende nog twee stappen vooruit ten opzichte van ‘Todbringer’. Niet alleen inzake opname, productie en mix, maar ook inzake compositie.
De instrumentale intermezzo’s tussen de echte songs gaan al na een paar luisterbeurten vervelen, maar daarvoor bestaat de doorspoelknop (toch als je niet op vinyl luistert). Wel meteen raak is “Augenblick”, een flinke portie dood en verderf die zonder genade je oren wordt binnengeduwd. Hier klinkt het atmosferische het zwaarst door. Ook “Die Wege” is een heel sterk nummer. De lijkenliefhebberij gaat door met “Der Blick wird leer” en “Du wärst eine schöne Leiche”. Die laatste track is echt veruit het beste nummer van dit album en wordt terecht als ambassadeur naar voren geschoven. Hij begint als een kopstoot van agressieve riffs, vertraagt even, gaat dan naar een lange break en daarna komt nog een lang eindoffensief met agressieve en toch bijzonder melodieuze riffs. Het is vooral die combinatie van agressieve blackmetalzang en die mooie, heldere gitaarmelodieën die van Ellende een unieke band maken. “Atemzug” is een fraai staaltje speed-blackmetal om een fijn album mee af te sluiten.
Ellende heeft met ‘Lebensnehmer’ een ellendig mooi (te mooi om te laten liggen) album gemaakt. Fans van Drudkh en Wiegedood moeten dit zeker eens checken.
Ik zou graag deze recensie willen beginnen met een rechtzetting. Toen we Earupt aan het werk zagen op Pluto Metal Fest eind vorig jaar schreven we daarover: "De band brengt zijn debuut 'Elements' op de markt en liet op Pluto Metal Fest al eens in zijn kaarten kijken:" Die informatie blijkt dus niet te kloppen. Earupt, opgericht in 2007, bracht reeds in 2014 zijn eigenlijke debuut op de markt: 'Belief/Relief'. Bij deze mijn excuses voor het misverstand. Ondertussen bleef de band noest aan de weg timmeren. Opvolger 'Elements' wordt opnieuw in eigen beheer uitgebracht.
De eerste song, “Shedding Skin”, geeft al de toon aan. Verschroeiende, lekker aan de ribben klevende riffs klieven als een botte bijl door je vege lijf. Gerugsteund door een gestroomlijnd drumsalvo blijkt echter vooral de energieke en hoogstaande vocale aankleding de ultieme kers op de taart te zijn. Een lijn die Earupt doortrekt over het volledige album. Zowel “Bloodstain”, “Hooked On Life” als “Bareknuckle Fight” zing je prompt uit volle borst mee, en zorgen ervoor dat je hevig headbangende, bij voorkeur met de vuist in de lucht, overgaat tot een potje luchtgitaar spelen. De band combineert trouwens zowel groovy metal als grunge met vette knipogen naar bijvoorbeeld blues. En schotelt dus een heel gevarieerde schijf voor die elk beetje liefhebber van grunge tot aanstekelijk potje metal en hardrock over de streep zou moeten trekken.
Het meest opvallende: na al die jaren hoor je een band waarbij alle bandleden duidelijk dezelfde kant uitkijken. 'Elements' is een schijf waar puur technisch dan ook geen speld valt tussen te krijgen, alles zit perfect in elkaar. Maar gelukkig blijft de spontaniteit en het spelplezier ook overeind. Wij zijn vooral onder de indruk van die bijzonder veelzijdige stem van zanger Rik, die over een stembereik beschikt waardoor de geluidsmuren gaan trillen. Echter is het vooral de samensmelting tussen al die verschillende elementen en het aanbieden van een plaat waar snelheid en rustmomenten elkaar in een razend snel tempo opvolgen dat ons het meest over de streep trekt. Ook bij de daaropvolgende songs, “Elements”, “Rebellion” en afsluiter “Heatwave” worden vooral de nekspieren aangesproken en bezorgt Earupt ons de ene na de andere oorgasme.
Wij waren op Pluto Metal Fest al overtuigd van de heren hun kunnen, op 'Elements' zet Earupt enorm veel stappen voorwaarts om door te breken naar een heel ruim publiek binnen het typische groovemetal- en grungegebeuren. We krijgen een aanstekelijke, groovy en catchy schijf voorgeschoteld die goed in het gehoor ligt en heel toegankelijk en gevarieerd klinkt waardoor je de songs prompt begint mee te brullen, zelfs na één luisterbeurt. Maar vooral blijkt deze schijf een pareltje van een plaat te zijn die van begin tot einde aan je ribben blijft kleven.
Tracklist: 1. Shedding Skin 5:30, 2. Bloodstain 4:19, 3. Hooked On Life 5:14, 4. Bareknuckle Fight 3:52, 5. Elements 6:19, 6. Rebellion 5:11, 7. Writings On The Wall 3:56, 8. Broken Wings 6:49, 9. Heatwave 4:23.
Toen we vorige zomer de Duitse Thrash Metal band Dust Bolt zagen optreden op Antwerp Metal Fest waren we danig onder de indruk van de stevige en gevarieerde performance. We schreven daarover: ''Dust Bolt zorgt, door middel van een wervelende show, dan ook voor één van de hoogtepunten op de eerste festivaldag. En dan hebben we het dus zowel over de instrumentale als vocale aankleding die ons met verstomming slaat, als de enorm spontane manier waarop alles gebeurt." De band timmert sinds 2006 aan de weg en bracht zijn nieuwste schijf uit: ‘Trappend In Chaos'. Waaruit blijkt dat Dust Bolt over de grenzen van het doorsnee thrashmetalgebeuren heen kijkt, met het oog naar de toekomst gericht, maar ook met respect voor hun verleden.
Want vanaf die eerste songs, “The Fourth Strike”, “Dead Inside” tot “The Bad Ad” hoor je dat Dust Bolt heel bewust kiest om niet meer puur en alleen thrashmetal te brengen. Er worden bladzijdes omgeslagen naar andere muziekstijlen in het metalgebeuren. Hoewel de roots niet wordt vergeten, luister maar naar het typische thrashmetalpareltje “Rythm to My Madness”, waar verschroeiende riffs de haren op onze armen doen rechtkomen van innerlijk genot. Het is net dat schipperen tussen verleden en toekomst dat niet enkel de rode draad vormt doorheen deze plaat, maar dat ook de reden is waarom wij over de streep worden getrokken. We houden nu eenmaal van bands die zichzelf blijven uitvinden. En dat is wat Dust Bolt anno 2019 dus doet.
Meerdere adrenalinestoten en kroppen in de keel verder blijven we dan ook totaal van de kaart achter in een hoekje van de kamer. Dust Bolt moet al lang niet onderdoen voor de grote namen in de thrashmetal. Anno 2019 doet Dust Bolt er gewoon meerdere scheppen bovenop. En zet de Duitse and nog maar eens meer stappen voorwaarts naar compleet volwassen worden. De toekomst van Dust Bolt zag er al rooskleurig uit. Op basis van deze gloednieuwe schijf zien we vooral een band die zijn eindpunt totaal niet heeft bereikt, integendeel. En dat is dus de verdienste van een band die toekomst, heden en verleden perfect met elkaar verbindt.
Tracklist: The Fourth Strike, Dead Inside, The Bad Ad, Bloody Rain, Rythm To My Madness, Shed My Skin, Killing Time, Trapped In Chaos, Another Day In Hell, Chaos Possession, Who I Am.
Wat begon als een jam in 2017 met doomy en donkere muziek met Scandinavische folkinvloeden ontaardde uiteindelijk in iets groter. Dun Ringill (ook een songtitel van Jethro Tull) bestaat uit een zeskoppige bende Gothenburgse muzikanten die hun sporen verdien(d)en in bands zoals The Order of Israfel, Doomdogs, Intoxicate, Grotesque en nog zoveel meer. Daarnaast zijn ook gastverschijningen van o.a Per Wiberg (Candlemass), Kamatcha en Opeth.
Het album begint in elk geval indrukwekkend. “Welcome To The Fair Fun Horror Time Machine” is even uitgebreid als zijn titel lang is. Dat wil niet zeggen dat het langdradig is. Deze track is goed uitgebouwd. Er is eerst een vrij lange intro waarin je je op de kermis waant. Dan valt er een lange en logge riff in die de song op gang trekt. De vocals zijn hier schitterend. Ze leunen dicht aan waanzin en klinken groots. Beetlejuice komt hier zomaar mijn hersenpan binnenschieten. Er zit ook een folky passage in. Een beetje zoals Ayreon ook wel eens doet.
Op “Welcome Black Eyed Kids” gaat het tempo de hoogte in en deze track bevat een mooie bridge waar o.a. de bas en een fijne gitaarsolo samen met een fluit de hoofdrol mogen spelen. “Open Your Eyes (And See The Hapinness)” is ook een sterke track. In de intro horen we iemand een wijsje fluiten wat dan terugkomt in het gitaarwerk. Mooi gedaan en catchy. “The Door” is misschien het meest toegankelijke nummer van het album maar is dan daardoor weer net iets te gewoontjes. Wel terug een fijne bridge halfweg. Deep Purple en Iommi zijn waarschijnlijk hun grote voorbeelden. Luister maar eens naar “Snow of Ashes” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De afsluiter “Demon Within” is terug een grootse song. We krijgen engelengezang (hier door Mathilda Winberg) om de track te openen, daarna hebben de vocals (Thomas Eriksson) iets sacraals. Met hier ook een riff die meteen onder je huid kruipt. Het orgel (Per Wiberg) naar het einde toe is de kers op de taart.
Slechts zes songs (ze duren wel allen tussen de zes en de negen minuten) maar een volwaardig album. Wat een sound zetten ze hier neer. Je hoort dat dit rasmuzikanten zijn. Hun debuut heeft een kloppend hart en smaakt naar meer.
Donder is een trio talentvolle jazzmuzikanten die met hun debuut 'Still' - helemaal in eigen beheer - in 2016 heel hoge ogen gooiden. De band hoort zonder schroom thuis in het rijtje van bijvoorbeeld De Beren Gieren, SCHNTZL of Steiger, eveneens opkomende jazztalenten die het genre nieuw leven inblazen en heruitvinden. De lovende recensies in binnen- en buitenland over dit debuut zijn daar het levende bewijs van. De band nam in 2017 deel aan de STORM!contest en werd daar eveneens met lovende woorden overladen. Ondertussen zijn we 2019 en bracht Donder een nieuwe schijf uit: 'Keukenpraat'. Eentje die eigenlijk al vorig jaar op de markt verscheen, maar gezien de status van deze topband in het jazzgebeuren -en tot ver daarbuiten- ook zoveel maanden later de nodige aandacht verdient.
Harrison Steingueldoir op piano, Stan Callewaert op double bass en Casper Van De Velde op drums leggen de lat dan ook vanaf die eerste song enorm hoog. “Dinosaurus 1” komt op een intieme, verstilde wijze binnen en dan zijn we vertrokken voor wat een trip is die je gemoed tot innerlijke rust zal brengen. Geluidsmuren afbreken daar doet de band niet aan, maar een gevoelige snaar raken op een zeer intensieve en enorm intimistische wijze, dat weer wel. Op hetzelfde elan gaat Donder door op daarop volgende - vaak korte - songs als “Don't Stop, It Feels Like Paradise”, “Tuimelen”, “Nostalghia” of “Alpeis”. De duurtijd ligt telkens tussen één minuut en dertig seconde tot één lang nummer van meer dan vijf minuten: “Alphabet Town”.
De verdovende pianoklank knoopt perfect aan bij drumpartijen die aanvoelen alsof een zachte hand je hart raakt waardoor de pijn prompt verdwijnt. Waarna een contrabasgeluid dan weer eerder aanvoelt als een deken tegen de koude nachten. De muzikanten vullen elkaar bovendien blindelings aan en doen er alles aan om de aanhoorder te hypnotiseren. In tegenstelling tot wat de bandnaam doet vermoeden komt er geen gedonder of bliksem aan te pas. Of het moet de beeldschone samensmelting zijn tussen drum, adembenemende mooie piano en contrabas die een kortsluiting doet ontstaan in je hersenen, waardoor je daadwerkelijk begint te zweven naar heel andere oorden, ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
In deze circa dertig minuten lange weemoedige trip die je ziel doet bloeden, raakt Donder niet één maar veel verschillende gevoelige snaren. Zoals een bladzijde omslaan in het leven belangrijk is om de volgende stap te kunnen zetten, is het aan te raden deze parel van een schijf in zijn geheel te beluisteren. Want elke song sluit zo perfect op de volgende aan, dat het eerde het totaalpakket is dat ons ontroert en ons hart diep beroert. Eens gegrepen door zoveel weemoed en intensiviteit tot intimiteit is geen weg terug meer mogelijk. Het enige minpunt? Donder maakt zodanig intensieve mooie muziek dat je uit die wereld niet meer wil ontsnappen. Meer nog, de koude wind en regen bij het buiten gaan voelen we dankzij deze hartverwarmende trip in eerste instantie zelfs niet meer. Want Donder is erin geslaagd binnen die dertig minuten een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Indrukwekkend!
Tracklist: Dinosaurus 1 (03:45), Don't Stop, It Feels Like Paradise (01:28), Alphabet Town (05:36), Tuimelen (01:27), Keukenpraat (03:10), Nostalghia (01:28), Paul, Dancing (04:04), I Remember Oranges (03:09), Izgnanie (03:54), Alpeis (02:00), Ekster (03:34).
Blues/Jazz
Keukenpraat
Donder
Nederlands 
Français 
