Diane Grace maakte indruk tijdens de finale van Humo's Rock Rally. Of viel toen toch minstens op dankzij een liveshow met een dominatrix, een kwaadwillige dwerg en een alpenhoornspeler. Muzikaal leken ze - toch in verhouding tot het spektakel - minder indruk te maken met hun gestoorde punkrock die teruggaat tot The Stooges, MC5 en Black Flag. Met een moderne twist en een scheut Suicide komt Diane Grace uit bij ander volk dat naar dezelfde roots grijpt: The Caveman en Heck/Baby Godzilla. Dat zijn niet toevallig ook bands waarbij er echt wel iets gebeurt op het podium op het moment dat de zaallichten gedoofd worden en die tegelijk nog een deftige song in elkaar kunnen boksen.
Sinds kort is er de debuut-EP Pan!c van het trio, die digitaal uitgebracht wordt door Starman Records. De drie songs verschenen – eentje per week - sinds 7 september op alle digitale platformen, samen met de drie video’s die deel uitmaken van de 7 minuten durende kortfilm ‘Pan!c’, een visuele trip in en regie van Kris Verdonck. Die is intussen geselecteerd voor het filmfestival van Napels.
Deze EP leert ons dat de muziek van Diane Grace ook zonder gestoord gespuis op het podium en zonder YouTube-beelden overeind blijft. Het is smerige, rauwe en huilende bluespunk. Die wordt met een grove korrel en zonder veel nuances opgediend, maar dit soort muziek kan dat wel verdragen. Heeft dat zelfs nodig. Vernieuwend is het allemaal niet, maar niet elke muziekfan zit reikhalzend op een nieuw geluid te wachten. Dat nog steeds nieuwe, jonge bands teruggrijpen naar wat eind jaren ’70 van vorige eeuw als vernieuwend werd beschouwd, geeft mij zelfs het vertrouwen dat het wel goed komt met deze generatie van bands. Laat deze Diane Grace maar donker en wild stoeien op het podium. Met of zonder gestoord gespuis, maar laat dit vooral nooit saai worden.
The Nits, maar dan met meer melancholie als die Nederlandse band. Dat is het eerste wat in je opkomt als je "The Mountain" hoort, de debuutsingle van El Mischi, het pseudoniem van Bart Michiels. Met zijn fluwelen stem en zachte piano-poprock komt hij ook in de buurt van Henk Hofstede van The Nits, maar ook van Frank Boeijen of het solowerk van Henny Vrienten. In eigen land zie ik hints naar Slow Pilot en zelfs Jasper Steverlinck.
Dat is al veel lof bij elkaar, maar evengoed zijn er nog wat werkpunten. Het Engels is niet helemaal foutloos en de tekst kleeft nog wat aan het papier. Dat laatste willen we meteen met de mantel der liefde bedekken, want je hoort toch wel behoorlijk wat potentieel in dit ene nummer. Als er wat routine komt in het songschrijven en het opnemen, misschien met een ervaren producer erbij, zal alles wel een stuk vlotter klinken. Durf en vertrouwen komen niet zomaar op bestelling. Maar als je die vocale uithaal net voor het einde voor elkaar krijgt, dan zit je op de goede weg. Muzikaal zit het wel meteen helemaal goed: knap gecomponeerd en foutloos ingespeeld.
Dit is het soort nummers dat ons hoopvol stemt over de toekomst van de Belgische popmuziek.
Vanuit de assen van Nagrach ontstond deze post metal band die zich situeert in de Denderstreek. Een trio werd een kwartet. Ze schreven muziek en repeteerden. Ze zochten vruchteloos naar een geschikte zanger en besloten dan maar om hun verhalen te vertalen in instrumentale stukken muziek. Ze gingen hierbij niet over één nacht ijs. Gedurende vijf jaar schreven ze liedjes, traden ze op en gooien ze hier en daar ook liedjes weer weg. Dat is nu eenmaal zo in een ontwikkelingsfase. Uiteindelijk komen ze nu met een debuut af: ‘Swarm’ dat acht tracks bevat en het verhaal van een invasie vertelt. Allemaal songs van tussen de vijf en dertien minuten. De songs klinken heel verhalend en filmisch. Opener “Omen” roept reeds vanaf de intro allerlei beelden op. Ik hoor en zie vliegtuigen, bommenwerpers en een geladen sfeer. Op “Anomalie” krijgen we een wat zwaarder geluid maar dan nog blijven ze emotioneel en vrij melodisch klinken. De track bevat fijne versnellingen. “Verlossing” is een heel catchy en opwekkend post rock nummertje.
Het lang werken en schaven aan de muziek heeft zijn vruchten afgeworpen want dat is heel volwassen klinkende post-rock/metal. Voila, we zijn weeral een goeie band rijker in Vlaanderen. Het aanbod is groot dezer dagen en dat vinden we fijn natuurlijk!
Er zijn debuutplaten en debuutplaten. Soms klinken die zoekende, sterk en soms volwassen. ‘Godspeed’ is het debuut van de Belgische band Entering Polaris en klinkt volwassen. Dat mag niet zo verwonderlijk heten want gitarist Ton Tas is ook bekend van zijn bijdragen bij o.a. Ostrogoth, Thorium, Quantum Fantay en Neo Prophet. Hij zorgt voor virtuoze en melodieuze lijnen in de songs. De grote hoeveelheid tracks die geschreven worden , maakt dat hij met Entering Polaris nu een album uitbrengt en dat is meer het melodische part. In het najaar verschijnt onder de bandnaam In Motion het album ‘Thriving Force’ waar de nadruk meer op melodieuze trash/death metal zal liggen.
Zelf zingen doet Tas niet , maar hij maakt gebruik van een aantal gastvocalisten. En dat zijn niet van de minsten. Thomas Vikström (Therion), Björn Strid (Soilwork), Georg Neuhauser (Serenity) zijn slechts enkelen van de gastzangers. Dat zorgt ervoor dat het album gevarieerd klinkt. Niet alleen door de verschillende zangers. Ook door het instrumentgebruik. Op “Flightless” zit er een heerlijke saxofoonlijn in de lange outro. Op “It’s A Good Day For Burning Witches” en “Godspeed” levert Vikström telkens mooi vocaal werk af, net als het fijne gitaarwerk trouwens. Voor het drumwerk is Vincent van Kerckhove verantwoordelijk. Die kwijt zich goed van taak. Op het openingsnummer “Nostalgia For Infinity’ knalt hij ferm op los. Afsluiter is track 9 , “The Long Run”, waar alle gastzangers aan bod komen. Een sterk stukje van episch songschrijven dat wat aan Ayreon doet denken qua opzet. Een fantastische track met stevige en gevoelige passages.
Wie houdt van bands zoals Symphony X, Ayreon, Rush of Blind Guardian zal hier wellicht ook van houden. Om het even, dit is een album van hoog niveau. Het is voor gitaarliefhebbers een lekker kluifje om aan te knagen met voldoende afwisseling en emotie in.
Dark synthpop
Egoprisme is een Frans project (Brest) van ene Jean Marc Le Droff. Een éénmansproject dus die soms gebruik maakt van vrouwelijke backing maar voor de rest alles zelf doet. Ook live blijkbaar. Op zijn eerste album (in 2015 had hij een demo-EP uit) laat hij ons meteen 15 tracks horen die samen goed zijn voor bijna een vol uur muziek.
Het zijn goedgemaakte synthpop tracks die we te horen krijgen maar wel met een donker randje. Een beetje logisch en volgens de traditie/visie van Manic Depression Records. Een label dat fantastisch werk levert inzake releases van donkere electro, postpunk en/of darkwave. Op ‘Among Noise’ krijgen we een aantal heel dansbare tracks (zoals bv het titelnummer en “Twisting”) en ook meer rustiger nummers. “A Tour De Role” doet wat aan Telex en Kraftwerk denken maar soms gaat het richting synthwave zoals “Here For The Thrills”. Die laatste is één van mijn favoriete tracks. Maar ook “Etendard” is een heel fijne song. Soms wordt er ook in het Engels gezongen maar de Frans gezongen nummers blijven bij mij toch net iets beter hangen. Ook de afwisseling tussen de mannelijke en vrouwelijke vocals zoals op “La Plage” of “I Am the Sun” zijn geslaagd en zorgen voor de nodige afwisseling en diepte.
Heel erg vernieuwend klinkt de muziek op ‘Among Noise’ niet, maar ze is meer dan degelijk en bestaat uit meerdere lagen. De donkere touch die Le Droff aan de muziek meegeeft, is een pluspunt. Wie niet op zoek is naar nieuwe hypes of sounds zal hier meer dan tevreden mee zijn.
Electropunk
Dear Deer maakte sinds hun ontstaan in 2015 al wat furore in de underground scene. Mainstream zal dit Frans duo wel nooit worden. Daarvoor is hun muziek niet hapklaar genoeg. Na een demo en een debuut album is hier nu hun tweede album.
Ze maken songs bestaande uit electro met een punk attitude. Hier en daar verwerken ze er ook wave, postpunk of zelfs disco in. De zang bestaat soms uit roepen, ritmisch gesproken of is gezongen. Het doet soms wat aan een minder commerciële of experimentele versie van The Ting Tings denken. Veel samenzang tussen Sabatel (die wel de meeste hoofdvocals en de bass voor haar rekening neemt) en Frederico Lovino (vocals, gitaren, synths…). Dat levert bij momenten leuke tracks op zoals “Dogflight” waarin ze een hond imiteert tijdens het zingen. Ik vind de songs wel goed opgebouwd wat maakt dat ze in hun gekte ook beluisterbaar blijven. Er is aandacht voor melodie. “Deadline” is vrij radiovriendelijk, “Earworm” featuring Loto Ball (een artiest uit L.A. die ook op hun vorig album op een nummer verscheen) is vrij experimenteel, “Stracila” gaat meer richting Vive La Fête uit. Na negen songs is het feestje over.
‘Chew Chew’ is toegankelijker geworden dan hun vorig album ‘Oh My’. Radiovriendelijk zijn ze nu ook niet meteen geworden maar het vraagt minder inspanning om het album te beluisteren. De punk en DIY- attitude is gelukkig gebleven alsook de zin voor experiment. Je krijgt zo het gevoel dat je zelf ook wel iets zou kunnen maken maar toch zit alles intelligent in elkaar. Een nice plaatje.
De zomer is voorbij, de herfst is in het land. Dat zorgt voor frissere temperaturen, en al eens een spatje regen links en rechts. Op zo een herfstige dinsdag zakten we af naar Trix in Antwerpen voor een avond boordevol intensieve mokerslagen, die je doorheen schudden en compleet murw slaan. Elk van de drie bands op het podium - Deafheaven, Inter Arma en Sons Of A Wanted Man - doen dat op hun eigen wijze, het resultaat is echter hetzelfde. Trix was trouwens aardig vol gelopen op deze dinsdagavond. Wij waren er ook bij, en lieten ons gewillig tot moes slaan door de verwoestende wervelstormen die op ons af kwamen. Een overzicht
Mokerslag 1: Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur
Een Belgische band die aan een steile opmars naar boven toe bezig is, dat is Sons Of A Wanted Man (****1/2) zeker en vast. Zowel het debuut ‘Black Days Black Dust’ als het recente ‘Awaking’ lieten al een diepe indruk op ons achter. Ook live wist Sons of A Wanted Man ons ondertussen eveneens al compleet te bekoren. Hun gedenkwaardig optreden op Rock Herk deze zomer zit nog vers in het geheugen.
Sons of A Wanted Man wist me trouwens te vertellen dat ze het eigenlijk niet gewoon zijn om in zo een grote zaal voor zoveel publiek te spelen. Optreden in een zaal als Trix is dus een mijlpaal voor de band. Vanaf die eerste noot raast Sons Of A Wanted Man over de hoofden van de fans heen, en haalt in de volledige set telkens opnieuw even verschroeiend uit zodat je geen tijd hebt om op adem te komen. Bovendien straalt Sons Of A Wanted Man, naast de perfectie overschrijden, enorm veel spontane professionaliteit uit, waardoor een geluidsmuur op jou afkomt die niet alleen de trommelvliezen doet barsten. De muren in Trix beginnen te barsten van zoveel oerkracht die de heren uit hun instrumenten toveren, gerugsteund door een beweeglijke frontman, die met zijn stembereik demonische wezens uit de Hel letterlijk oproept, is het hek vrij snel van de dam. Zowel instrumentaal als vocaal worden vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook alle registers compleet open getrokken. Er is totaal geen speld tussen te krijgen. Zenuwen? Niets van gemerkt trouwens, en ook dat getuigt van pure klasse.
Besluit: Sons Of A Wanted Man is klaar om de wereld van Blackned/post/sludge of welke metal je het ook kunt noemen, compleet te veroveren. Wij wisten dat eigenlijk al een tijdje, in Trix zet Sons of A Wanted Man dat nog wat meer in de verf. Missie geslaagd mijne heren!
Mokerslag 2: Het opentrekken van een doos van Pandora doet vreemde wezens ontsnappen uit de Hel
De muziek van Inter Arma (****) in één woord omschrijven is bijzonder moeilijk. De band combineert Sludge met Blackned/death metal ingrediënten en voegt daar streepjes post-metal aan toe die aanvoelen alsof de vier ruiters van de Apocalyps de Trix gaan overnemen. De heren delen voortdurend oorverdovende mokerslagen uit, maar net door daar telkens opnieuw verrassende wendingen aan toe te voegen zet de band je eigenlijk voortdurend op het verkeerde been.
Inter Arma , die trouwens al sinds 2006 eigenzinnig aan de weg timmert, trekt dus eigenlijk een soort doos van Pandora open, waaruit heel vreemde wezens uit de Hel ontsnappen, die je enerzijds koude rillingen bezorgen en anderzijds eerder stevig doorheen schudden. Net door de wat vreemde chaotische aanpak die Inter Arma naar voor brengt, dient de aanhoorder dus toch een inspanning te doen om het echt te begrijpen. Enerzijds dompelt de band je bewust onder in een logge en trage doom sfeer, om daarna zodanig verschroeiend hard uit te halen waardoor je tegen een muur van geluid wordt gekwakt. Om, eens terug op positieven gekomen, door diezelfde eerder trage en dreigend soundscape ervoor te zorgen dat er koude rillingen over je rug lopen, van pure angst.
Besluit: De logge riffs die Inter Arma drie kwartier door de boxen doet loeien, vormen telkens een wat vreemd, maar boeiend contrast met het rammelende drumwerk. Waardoor je als aanhoorder letterlijk van het kastje naar de muur wordt gestuurd, en niet goed weet wat er juist is gebeurd. Net die eigenzinnige aanpak, en het niet binnen die lijntjes willen kleuren tot voortdurend improviseren en experimenteren, is de grote sterkte van een band als Inter Arma. Eens je door de psychedelische, donker aanvoelende walmen bent bevangen is geen weg terug meer mogelijk. Net als die doos van Pandora, verrast de band je dan ook voortdurend, tot je totaal van de kaart en verweesd achterblijft, in een donker hoekje van de kamer.
Mokerslag 3: De ultieme doodsteek...
Nu die poorten van de Hel dankzij voornoemde bands compleet open zijn gegaan, is de tijd gekomen om de aanhoorder die ultieme doodsteek te bezorgen. Dat moet Deafheaven (*****) moeten hebben gedacht toen ze aan hun set begonnen. Deafheaven brengt een heel melodieuze, intensieve set die je verdooft en tot waanzin drijft. Twee gewaarwordingen die refereren naar Helse tochten in griezelige bossen en donkere landschappen. De heren hebben maar acht songs nodig om ons compleet te overtuigen van wat we eigenlijk al wisten. Niet alleen gekende kleppers. Ook de songs uit hun recente album ' Ordinary Corrupt Human Love' staan als een huis, waaruit dan weer blijkt dat Deafheaven na al die jaren nog steeds even vuurkrachtig en verschroeiend uithaalt als in zijn beginjaren.
Deafheaven combineren shoegaze met black metal en overgiet die met postrock elementen. In golvende bewegingen, die aanvoelen als een rit over wilde wateren, doet de band een ware aardbeving ontstaan in Trix. Het publiek deint gewillig mee over diezelfde golvende lijnen, en lijkt onder hypnose te zijn gebracht door de krachtige riffs tot drum salvo's.
Het is echter frontman George Clarke die met zijn ijle stem en charismatische uitstraling de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man ontpopt zich tot een ware volksmenner, van het eerder donkere soort. Als het ware grijpt hij de aanhoorder voortdurend bij de strot, knijpt de keel dicht en laat geen spaander geheel van je hersenpan. Zo een moment, typisch aan een optreden van Deafheaven, is “You Without End” in de bisronde. Een song die begint met een atmosferische piano klank, waarbij je zelfs een speld kan horen vallen in de zaal. Dreigend bouwt de band een intensieve muur van geluid op, die uitmondt in een climax waardoor de trommelvliezen barsten en die geluidsmuren prompt worden omver geblazen. Indrukwekkend!
Besluit: Deafheaven zorgt dus inderdaad voor de ultieme doodsteek. Telkens opnieuw en opnieuw, in eerder golvende beweging van zalven en slaan. Tot je compleet één geworden met die onaards aanvoelende wervelstorm, nog maar eens jouw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Met het angstzweet op de lippen, trillende van emoties, van ontroering tot innerlijk pijn. Zoveel uiteenlopende gevoelens maakt de band los, zoveel intensiviteit in een uur en half schotelt Deafheaven ons voor, dat we op het einde van de set, nog trillend op de benen de zaal verlaten de donkere nacht tegemoet. Na een intensieve avond boordevol onaards aanvoelende mokerslagen.
Setlist: Honeycomb - Canary Yellow - Sunbather - Brought to the Water - Worthless Animal
Encore: You Without End - Glint - Dream House
Organisatie: Trix, Antwerpen
Miles Kane bracht in augustus zijn derde album ‘Coup De Grace’ uit en kwam dit afgelopen dinsdag voorstellen in een uitverkochte Botanique. Een nieuwe band rond hem, een iets anders klinkende sound, maar wel nog steeds even veel rockster gehalte is wat we voorgeschoteld kregen.
Met een pak door hem, in samenwerking met Ray Brown Fashion, ontworpen kroop Miles Kane het podium op. Enthousiast zette hij de eerste noten van “Too Little Too Late” in. Meteen gevolgd door oudere nummers “Better Than That” en het aanstekelijke “Inhaler”.
Het midden van zijn set werd vooral gevuld met nieuwe nummers waaronder “Cry On My Guitar”, “Loaded” en “Killing The Joke”. Dat het publiek nog niet echt vertrouwd was met deze nummers viel enorm op. De meesten stonden maar stijf te staren en in de achterkant van de zaal stonden mensen zelfs gewoon te praten. Aan de songs en performance van Kane lag het alleszins niet, want Miles bracht deze nummers op de manier dat hij dat voordien ook altijd deed. Cover “Hot Stuff”, origineel van Donna Summer, deed dan wel weer mensen dansen en trok de laatste goeie spurt naar het einde van zijn set.
‘Coup De Grace’ toonde aan dat Miles Kane het ook met zijn nieuwe plaat nog steeds in zich heeft. Met “Come Closer”, duidelijk de publiekslieveling (eigenlijk altijd al geweest), sloot de Brit af.
Met een set van één uur, wat overigens veel te kort was, toonde Miles Kane dat hij het nog steeds in zich heeft. Wie daar zijn twijfels over heeft, kan volgende keer maar beter thuis blijven. Zo is er meer plaats voor het publiek dat wél enthousiast is.
Organisatie: Botanique, Brussel
Ieper Hardcore Fest zonder (straight) edge
Ieperfest (wintereditie) 2013
JOC Perron
Ieper
Ieperfest hield z’n wintereditie in het Jeugdhuis Perron. Het merendeel van het publiek bestond dan ook uit jeugd. De plattegrond lijkt treffend op deze van de 4AD in Diksmuide; een ruime zaal, een doorgangsruimte waar platen aan eerlijke prijs verkocht werden en een cafetaria met enkele zetels om te verpozen. Daar ging later op de avond ook een interview door met Colin H. van Eeckhout, zanger van Amenra, die vertelde over het concept van Amenra in verleden, heden en tegenwoordige tijd. Een jeugdhuis die toch wel heel wat te bieden heeft qua ruimte, geluid en aanbod.
De jeugd van tegenwoordig kwam hier vanavond samen om aan hun post hardcore imago te bouwen en zich te amuseren. Dit eerder op een onbewuste manier, nl. door zich te verheerlijken aan bier eerder dan aan de muziek. De principes van straight edge vonden we enkel terug in het aanbod van vegan food. Tegen de avond was Ieperfest uitverkocht, vermoedelijk samen met de biervaten. Men kan dus spreken van een geslaagde editie! Wie echter houdt van de intimiteit van optredens was hier niet op de juiste plaats. Daarvoor was er te veel geruis van enthousiaste jeugd voor, tijdens en na de optredens.
King Hiss was kickstarter van de dag en brengt onstuimige rock in een energiek pakje. Ze stonden reeds samen met Red Fang en Sungrazer op het podium . De zanger steelt de show door z’n enthousiaste act en zingt alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Een typische rauwe stem als Chris Cornell van Soundgarden, in een geheel van vette riffs en strakke drumritmes. Een geheel die soms doet denken aan de Sore Losers. King Hiss liet zich duidelijk niet kennen door het vroege aanvangsuur van hun show. Het publiek evenmin. In april komt hun gloednieuwe EP ‘Snakeskin’ uit.
Het contrast met de verwoestende sound van These Mountains Are Ghosts was dan ook groot. Met chaotische ritmes a la Drums Are For Parades schudden ze je door elkaar. De zang kwam er niet altijd goed door wegens de overweldigende bas en drum waar je haren van gingen rechtstaan. Waarschijnlijk was de bedoeling een wall of sound te creëren maar het zorgde vooral dat alle nummers te veel op elkaar leken terwijl de twee gitaristen hun uiterste best deden op het podium. De zanger leek bezeten te zijn door een soort van oerdrift en brulde erop los, afgewisseld met primitieve bewegingen.
Net tijdens het laatste nummer van The Black Heart Rebellion “Into the land of another” kwamen we terug van een welverdiende pauze. The Black Heart Rebellion bracht begin dit jaar hun nieuwe plaat uit, ‘Har Nevo’, en mocht reeds prijken in zalen als de 4AD en de AB. Ze zijn deel van het collectief Church of Ra, en dit is meteen al een garantielabel. Hun allesomvattende sound vulde de zaal zó dat de ruimte leek te verdwijnen. The Black Heart Rebellion maakt deel uit van de schitterende affiche van Dunk!festival die eind maart doorgaat in Zottegem.
Celeste is een post metalcore band uit Lyon die onder het bekende label van Denovali zit sinds hun begin. Hun idee van een lichtshow is het dragen van rode koplampen omringd door liters mist. Zo plaatsen ze de focus op de muziek en door de zwaartekracht die ze met hun instrumenten en stem over de zaal heen roepen is er geen ruimte voor bezinning. Een bulderende orkaan komt op je af en dit tempo houden ze dan ook aan tot het eind van hun show. Ze waren dan ook de muzikale delicatesse van de avond, op Amenra na uiteraard.
Knuckle Dust vertegenwoordigde van alle bands deze avond de zuivere post hardcore. Non stop gebrul geweven door een standvastig ritme. Voor een leek lijken alle nummers uit hetzelfde te bestaan, maar de ware kenner weet deze band zeker te waarderen.
Amenra was de headliner deze avond, en werd onlangs ook aangekondigd om op de zomereditie van Ieperfest te spelen. Bij het opstellen van hun ruimte komt heel wat voorbereiding kijken. Wat opvalt is dat elk weet wat z’n taak is op het podium en de focus zo gericht is als een arend op zoek naar een prooi. Het zijn duidelijk allemaal dienaars van het grote geheel; het collectief van het leven.
Amenra doet je de goddelijke beweging van een kniebuiging maken, en zij buigen op hun beurt naar de oneindige leegte voor hen. Hun brandende pijn is de jouwe, je kan ze gewoon in hun handen geven en zij geven het aan hun Alles en Niets terug. De kruisiging van Amenra gaat over het verenigen van tegenstellingen. Amenra is een band met een duidelijke visie die ze al jaren zo helder houden dat de core blijft. Het is een band die zowel muzikaal als artistiek nooit teleurstelt. Hoe veel optredens je ook bijwoont, nooit treedt er een gevoel van verzadiging op. Het is altijd Alles en Niets.
Ze slepen je mee tot aan je grens en wanneer je denkt niet verder te kunnen, trekken je ze erover, opnieuw en opnieuw, verder en verder. Het repetitieve in hun muziek is deze beweging. Ze houden je een spiegel voor, wat symbool zou kunnen zijn voor het zwarte doek die in het begin wordt neergelaten. Een spiegel met een oneindige diepte waar je in wordt meegezogen tot je de bodem bereikt. Een bodem waar alles die verscheurd en gebroken leek terug geheeld wordt. Amenra is zoveel meer dan post hardcore. Ze zijn dan ook het lelijke eendje van de avond, in die zin dat ze er uitsteken als band, als geheel. Wat ik mis in de pure hardcore is subtiliteit, het latente. Post hardcore lijkt enkel de rauwheid naar voor te brengen, zonder de tegenbeweging van zuivering. Het raakt de diepte niet, het raakt de ziel niet maar blijft aan de oppervlakte als een soort oerkracht die door het starre vasthouden niet getransformeerd kan raken. Amenra neemt op dit vlak dan ook risico’s, door verder te gaan, dieper en verenigt hierdoor wat manifest en latent is tot één geheel.
Echter een ideaal optreden waar Amenra als hun ware Zelf kan verschijnen en jij samen met hen gewoon kan Zijn bestaat enkel als illusie want waar je ook staat tijdens hun show, altijd is er iemand die niet begrijpt wat niet in woorden uit te leggen valt. Maar misschien is dat net de uitdaging dat wanneer je in contemplatie valt, het leven van alledag je er af en toe uit probeert te halen. Misschien is het de uitdaging om de stoorzenders in het publiek te zien als kansen om je hieruit los te trekken.
Ik quoteer hier graag Rupert Spira daar deze de essentie vat van wat Amenra ís:
“ I, Awareness, cannot be enlightened. I am already the light that illumines all experience. Nor can a separate self be enlightened for when the separate self faces the light, it vanishes, just as does a shadow when exposed to the sun.”
Amenra is dàt wat diep in ieders ziel wordt bewaard. Alta mente repostum.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bands die geprogrammeerd werden
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Vzw De Vort'n Vis en Genet Records)
'De Underground Leeft' … We hebben dit al zoveel maal aangegeven in vele van onze recensies en concertverslagen. We gaan dit blijven herhalen. Want inderdaad, binnen elke muziekstijl bloeit er wel iets binnen die underground. Neem nu een band als Lethal Injury. Ooit begonnen als een doorsnee Thrash Metal band van de betere soort, en ondertussen geëvolueerd tot een volwaardige gouden parel aan de horizon. Want hen het label 'thrash metal' opkleven is ondanks alles deze band tekort doen. Dat bewijst Lethal Injury o.a. met zijn debuut dat eindelijk op de markt is gekomen. Een debuut dat trouwens op 28 september werd voorgesteld in de historische locatie 'De Grote Post' ,omgetoverd tot een heus cultuurcentrum, in Oostende.
Over 'Melancholia' schreven we: '' Song na song slaat Lethal Injury ons met verstomming, en biedt ons zoveel verrassende wendingen aan op dit klasse debuut, dat we dus niet zomaar een zoveelste thrash plaat, maar een pure klasse metal schijf – in de ruime zin van dat woord – aangeboden krijgen, waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Voor een debuut is dit dan ook een ware mokerslag in het gezicht geworden, die ons doet beseffen dat we hier te maken hebben met een band die binnen het metalgebeuren nog hogere ogen zal gooien dan ze dankzij voornoemde live reputatie al doen. Bovendien, en dat is nog het meest opvallende, bij elke luisterbeurt doen we telkens opnieuw andere ontdekkingen, waaruit blijkt dat de band stevig aan het improviseren is geslagen op hun debuut".
Lethal Injury had een gezellig metal avondje op poten gezet, om dit debuut voor te stellen. In een goed gevulde bovenzaal kreeg de band het gezelschap van Motsus en Speed Queen die de temperatuur in de zaal deden stijgen, waarna Lethal Injury het potje deed overkoken. Een overzicht
Donkere riffs, om de lont aan het vuur te steken en ervoor te zorgen dat de boel pas echt ontploft!
Eigenlijk was het stoner/sludge gezelschap Motsus een beetje de vreemde eend in de bijt op deze avond boordevol thrash en andere aanverwante heavy/speed metal. Echter is dit naderhand bekeken de perfecte band geworden om de gedoodverfde lont aan het vuur te steken, om de boel te doen ontploffen. Riffs, Riffs en Riffs is de rode draad in de donkere sludge/stoner muziek van Motsus. De band timmert sinds 2012 aan de weg, en blijkt binnen een muziekstijl die we toch al enkele jaren volgen, een meerwaarde te zijn. Geen idee waarom ons dat is ontgaan, want het was de eerste keer dat we deze band echt hebben opgepikt. Dit geheel terzijde.
Motsus brengt verschroeiende riffs naar voor, die als kokende lava je hersenpan binnen dringen en je ziel doen branden in de Hel. Althans zo voelt dat aan. De spanning is gedurende de volledige set namelijk gewoon te snijden, waardoor de temperaturen - die in de zaal eigenlijk al redelijk hoog lag - naar een kookpunt beginnen te stijgen.
Snel, Sneller, Snelst.. en dodelijke riffs die snijden als scheermesjes. Missie geslaagd!
Speed Queen heeft zijn naam niet gestolen. Want inderdaad snelheid is de rode draad in de muziek van deze band. Snelheid en technisch hoogstaande gitaar/drumwerk dat als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Ook al gaat alles wat diezelfde lijn uit, dit stoort allerminst. Doordat Speed Queen die lat zodanig hoog legt, dat je gewoon vanaf de eerste noot omver wordt geblazen. En tot de laatste noot wordt meegesleurd in de oorverdovende wervelstorm die de band je aanbiedt. Naar goede gewoonte gaat Speed Queen dan ook als een horde olifanten in een porselein winkel tekeer, tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Bovendien beschikt Speed Queen over een frontman die niet alleen enorm veel charisma uitstraalt, maar eveneens over een stem beschikt waardoor geluidsnormen nog maar eens worden overschreden. Ook al hebben we de man in het verleden nog beweeglijker gezien dan nu. Zijn aangeboren charisma en het uitdelen van kwinkslagen zorgen ervoor dat Speed Queen de boel pas echt doet ontploffen, waardoor de weg open ligt voor Lethal Injury om de ultieme doodsteek toe te dienen. Een betere opener van de finale kon deze laatste zich dan ook niet dromen.
Een gevarieerde set die schippert tussen duisternis, feestjes bouwen en koude rillingen over de rug laten lopen!
Het valt ons bij een cd voorstelling toch telkens op. Ondanks de inspanningen die de voornoemde bands leveren, het merendeel van de aanwezige komt voor één reden. De cd voorstelling van de band zelf. Dat was ook bij Lethal Injury het geval. Kreeg Speed Queen de handen op elkaar, dan was het hek pas volledig van de dam bij Lethal Injury. Het meest opvallende op de nieuwste schijf is dat Lethal Injury is uitgegroeid tot een totaal omvattend metal band, pure sang. Alles wat het genre zo mooi maakt, vind je namelijk terug op deze schijf. Duisternis die je tot waanzin drijft, ingetogen momenten die je een krop in de keel bezorgen. Verschroeiende riffs die als een bot mes in je vlees snijden. Of het doen ontstaan van een feestelijke stemming. Het keert allemaal terug op dit bijzonder tot de verbeelding sprekend debuut.
Die vele emoties, worden dus ook op het podium naar voor gebracht. In Oostende schippert Lethal Injury tussen het bouwen van een wervelend Thrash metal feestje en je koude rillingen tot het bot bezorgen door middel van black/death metal ingrediënten, en daardoor de duisternis letterlijk doen neerdalen over de zaal. Na de ene mokerslag, volgt wederom een moment dat de band de poorten van de Hel compleet open doet zwaaien. Waarna uiteindelijk een wervelend feest ontstaat waardoor die poorten worden gesloten, om opnieuw plaats te maken voor een eerder feestelijke stemming. Een gevarieerd aanbod, dat is wat de band ons voorschotelt. Lethal Injury is dus duidelijk volwassen geworden, en legt de lat zodanig hoog dat je van de ene aangename verrassing in de andere verschroeiende wending terecht komt. Dit getuigt van pure klasse van eenzaam hoog niveau.
Valt het u op dat we hierbij geen pluim steken op de hoed van de gitaristen/bassist, of een extra woordje aandacht schenken aan de vocale inbreng en drumsalvo's? Dat laatste is heel bewust. In de volledige set valt het op dat Lethal Injury anno 2018 vooral een goed geoliede machine is geworden, waarbij elke schakel, elke inbreng, minstens even belangrijk blijkt te zijn. Bovendien, de muzikale smaken van elk van de bandleden zijn wellicht wat verschillend, maar toch voelen de heren elkaar blindelings aan. Wat ervoor zorgt dat we een optreden aangeboden krijgen dat niet alleen technisch de perfectie overschrijdt. Bovendien straalt deze band enorm veel spelplezier en spontaniteit uit waardoor een nieuwe bladzijde kan worden omgedraaid, en de weg naar eeuwige roem - in zoverre dat nog kan - open ligt.
Besluit: Op basis van dit debuut, en deze show in Oostende ziet die toekomst voor Lethal Injury, binnen het globale metal gebeuren - in een enorm brede omkadering - er dan ook meer dan veelbelovend tot rooskleurig uit.
Naast de knappe prestatie van de bands zelf willen we toch ook een pluim op de hoed steken van de geluidsman. Want de mix bij een instrumentale muziek van bijvoorbeeld Motsus is uiteraard heel belangrijk, en dat bleek ook duivels goed te zitten. Niet alleen bij Motsus, maar over de ganse avond bekeken, was dit trouwens het geval. Eveneens bij Speed Queen en Lethal Injury was er geen speld tussen te krijgen, de perfectie werd dus ook wat de geluidsmix betreft voortdurend overschreden. Ook dit mag eens in de verf worden gezet.
Organisatie: Lethal Injury + HLP
Suede bestaat al sinds 1989. Mens, we worden oud. Het lijkt amper tien jaar geleden dat ze de Britse hitlijsten en tabloids aanvoerden. Helaas niets is minder waar. De band stopte in 2003 en Brett Anderson richtte The Tears op waarin hij terug samenwerkte met Richard Butler (de eerste gitarist van Suede). Daarna ging hij solo. Dat werd niet echt een succes. In 2010 kwam er een reünietour en in 2013 kwam Suede op de proppen met het goed onthaalde ‘Bloodsports’. In 2016 hadden we het eveneens goed onthaalde maar donkere ‘Night Thoughts’ dat vergezeld was van een speelfilm. Nu zijn we terug 2 jaar later en krijgen we ‘The Blue Hour’ waarmee Anderson en co de zalen mee rondtrekt. Benieuwd hoe hij dit zal brengen waren we in ieder geval.
We kregen eerst het schatplichtige voorprogramma in de vorm van Gwenno. De frontvrouw had een ferme stem en weirde moves. De band produceerde verdienstelijke indierock. Niets meer maar zeker ook niets minder.
Voor het begin van het optreden van Suede werd een gordijnnet vóór het podium opgehangen. Klokslag 9 uur klonken de tonen van “As One” wat het startsein was. Witte spots vanop het podium zorgden dat je de bandleden als schaduwen zag opkomen. We kregen drie nieuwe nummers “As One” , “Wastelands” en “I Don’t Know How To Reach You”. Allemaal vanachter het gordijn. Gelukkig lieten ze daarna het gordijn opengaan wat het contact met het publiek een stuk groter maakte. Op de achtergrond stijlvolle visuals. Daarna kregen we een rij bekend materiaal met o.a. “We Are The Pigs”, “So Young”, “Flashboy”. Het tempo en de temperatuur gingen hierbij in de hoogte. Ook “Tides” en “Roadkill” die hierna kwamen, konden bekoren en stonden zeker hier op hun plaats. Daarna kregen we terug een rij hits (“Filmstar”, “Animal Nitrate”…) waarbij Brett het publiek en zichzelf verheerlijkte. Het moet gezegd worden dat Brett er niet alleen nog steeds goed uitziet voor zijn leeftijd maar ook nog steeds een geweldige stem heeft. “Europe is our Playground” was een meezing moment voor het publiek. Brett zong zonder versterking en met enkel een akoestische gitaar als begeleiding. En ja ook het publiek natuurlijk. Mooi. Afgesloten werd er met “The Invisbles” en het wondermooie “Flytipping”.
Voor de bisronde kregen we “The Beautiful Ones” en als afsluiter probeerde Brett van “Life is Golden” een nieuwe anthem te maken. Dat laatste nummer is trouwens geheel terecht de nieuwste single. Een heerlijke song.
Suede heeft een goed nieuw album uit. Live spelen ze de pannen van het dak. We kregen veel nieuw werk te horen en dat nieuw werk deed het live goed. Een prachtig en professioneel podium. Het gordijnnet mag wat mij betreft achterwege blijven omdat het afstand schept en er weinig mee werd gedaan. Voor de rest tip top.
Organisatie: Live Nation
Moses Sumney is een talent voor de toekomst. De boomlange Amerikaanse zanger gaat creatief, venijnig om met z’n muziek en haalt vocaal sterk uit . Samen met z’n twee muzikanten, krijgen we in een amalgaan van stijlen een balans van spanning , opwinding , extravertie, ontlading , soberheid en intimiteit.
Een intens broeierig, avontuurlijk , onheilspellend , huiverend , breekbaar en bevreemdend duister geluid kregen we van iemand die eerder al het podium deelde met Sufjan Stevens en Solange . Het debuut ‘Aromanticism’ werd als één van de revelerende platen aanzien. Muzikaal klinkt het allemaal subtiel , grillig, inventief en goed doordacht. De sound is niet in een hokje te duwen, een gedurfde mengeling van soul, r&b, pop , jazz , triphop, psychedelica funk , gospel , blues in een artyfarty kleedje . Kan het nog complexer? Vocaal kan hij met z’n falset hoog uithalen, evenals smachtend als rauw.
Hij verwerkt een pak invloeden o.m. heb je ergens d’Angelo, Perfume Genius , Grizzly Bear, Tricky, Anthony Hegarty , James Blake en Alison Goldfrapp. Verdomd goed! We horen het allemaal ergens in de nummers , die slepend, bezwerend zijn en teder raken . En een schop onder de kont krijgen door vervormde loops . Bakken sfeer dus .
“Self-help tape” is een filmisch donkere track die je naar adem doet happen . “Quarrel” onderstreept de sterkte, de kwaliteit en de variatie van Sumney . Ook “Lonely world” toont alle muzikale uithoeken . “Rank & file” laat afro toe en klinkt groovy, bezwerend. Het getuigt tot wat de drie muzikanten in staat zijn , die durven te experimenteren met geluid en dat samen met Sumney z’n stem .
Hij staat dicht bij z’n publiek, is de bescheidenheid zelve en grapt er soms op los . Het zijn ‘songs from his bedroom’ . “Come to me” wordt onderhouden door een diepe jazzy basstune en vioolgetokkel . In een grimmig sprookjesdecor krijgen we “Doomed” te horen .
Ingenomen solo komt hij terug voor enkele nummers . In de ban houdt hij ons door het gitaargetokkel gedragen door z’n vocals, richting gospel/acapella in een doomy sfeertje. Op verzoek brengt hij één van z’n eerdere nummers in een sobere versie en na het afsluitende “Plastic” komen we terug in de realistische wereld en op de begane grond.
Sumny heeft ons een uur lang bij het nekvel gegrepen met iets ondefinieerbaars , huiverend en bovenaards . Kwaliteit en sterkte in een niet alledaags geluid . Sjiek !
Organisatie: Botanique, Brussel
Tim’s Favourite maakt muziek dat wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen-metal noemen. Met ‘We, The Willing’ zijn ze aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. Toch had ik nog niet eerder van dit Belgisch (Aalst) trio gehoord. Nochtans het album is meer dan de moeite waard. De muziek heeft in een flinke plas grunge gelegen maar de songstructuren zijn eerder van progressieve aard. Dat maakt het tot boeiende songs. Verwijzingen naar Alice In Chains en Tool ( bv op de song “W(hole)” )kan je maken maar dat is maar een verwijzing want er zit meer in hun muziek. Nu en dan komen er bijvoorbeeld ook wat trash elementen, bv op “A Legacy” voorbij in de songs. De zang is vrij traditioneel en aangenaam om naar te luisteren. Een warme stem. De ritme sectie is ook meer dan de moeite en biedt voldoende variatie. “No Means No” is één van die songs die acht minuten duren en een progressief karakter hebben. “No Means No” heeft een vrij gevoelige kant. De uitgesponnen intro doet aan bands zoals Opeth, Pineapple Thief en Alice in Chains denken. De zang heeft iets tranche-achtig in zich. Het nummer bouwt zich mooi op om tot een climax met trashgekleurde gitaarlijnen te ontwikkelen. Zo ontplooien zich in die regio tussen grunge, trash en progrock 12 tracks op “We, The Willing”. Met mooi artwork ook trouwens.
Tim’s Favourite heeft een unieke sound en een heel fijn album dat mij meteen mee nam op hun avontuurlijke trip. Met korte en lange songs. Met soms snedige en dan weer uitgesponnen tracks.
Deze nieuwe band bestaat uit een Frans duo. Max Balquier (zang, synths en gitaar) en Bren Costaire (drums) zijn beiden overblijvende leden van de band Frigo. Aanvankelijk is het begonnen als een solo project van Max. Na het leggen van de basis heeft hij er Bren met zijn drumstel bijgehaald. Synths en slaggitaarpartijen worden door elkaar gemengd. Soms doet het wat denken aan The Rapture zoals bijvoorbeeld in “Pretty Is All You Have”. Een dansbare track met een weemoedige ondertoon. Maar ook andere tracks zoals “Dance with the Shaman” zijn vrij dansbaar. Hier gaat de muziek meer richting electrodance. “Puzzle In Me” lijkt ergens tussen kunst en kitsch te zweven. Op “Control Freak” horen we postpunk bedolven onder de synths en een mooi binnen de lijntjes kleurende gitaar. Op het vlak van de gitaar doet Max hier zeker geen wonderen. Hij is eerder een middelmatige gitarist maar het gitaarwerk dient dan ook vooral ter ondersteuning van de songs. En dat doet hij dan wel goed. Doorheen het album verkennen ze een beetje de uithoeken tussen electro, pop en wave. Maar alles blijft heel beluisterbaar en luistervriendelijk.
Soms mochten ze nog ietsje meer uit de band springen maar al bij al is dit heel degelijk gemaakte muziek en heel aangenaam luistervoer.
Wij volgen de veelzijdige artieste Simi Nah, in het verleden ooit bassiste van Praga Khan al vele jaren. Ook als solo artieste wist Simi ons al enkele keren te bekoren. We vernamen dat haar laatste album 'La Terre Est Noire' - compleet in het Frans gebracht - haar zwanenzang is geworden, althans wat dit project betreft. Op zich heel jammer, maar de artieste neemt in schoonheid afscheid van Simi Nah project.
We laten ons gewillig onderdompelen in een sprookjesachtige wereld, waarin Simi - met haar betoverende, donkere stem - je mee troont naar duistere bossen waar mythische wezens huizen. Wonder bij wonder bezorgt die duisternis je geen angst, maar eerder rust en voldoening. Simi zingt over de donkere aarde, 'La Terre Est Noire' of dompelt je heel bewust onder in al even duistere intensieve gedachten, waar geen geluidsmuren worden gesloopt, maar donkere zielen diep worden geraakt.
Elke song ademt diezelfde weemoedigheid en melancholie uit binnen een al even intensieve omkadering die je hart verwarmt en/of een krop in de keel bezorgt. Dat Simi Nah naar goede gewoonte inspiratie haalt uit de donkere elektronische muziek van de jaren '80 bewijst ze eveneens meermaals. Maar vooral voert Simi Nah de luisteraar over de hele schijf mee naar haar onaards mooie, duistere wereld met songs als het bijna fluisterende “Mettre Fin A Ses Nuits”. Soms refereert ze heel bewust naar de dood bij “Morte et Moi”. Een zachte dood welteverstaan, waar het enige lawaai de volstrekte rust is, die je donkere ziel tot rust brengt. Bovendien, door de songs in het Frans te brengen leunt Simi dicht aan bij Franse Chanson. Daardoor worden we tot nog meer tranen toe bewogen.
Besluit: Nergens klinkt Simi Nah , ondanks die subtiele verwijzingen naar dood en vergankelijkheid, depressief of zo. Eerder blijft deze artieste hangen binnen die eerder vernoemde walmen van melancholie en weemoedigheid, waardoor je een traan wegpinkt en met verstomming je gewillig laat meevoeren over de duistere walmen die deze artieste je aanbiedt. Dit door haar bijzondere stem, uitstraling en gerugsteund door een al even intense instrumentale aankleding.
Kortom. Het is na deze onbeschrijfelijk mooie, donkere trip doorheen onze duistere ziel dan ook bijzonder jammer dat dit project hiermee eindigt. Maar als kers op de taart van dat project, kan het zeker tellen. We zien nu al uit naar veel meer andere pareltjes binnen andere projecten.
Deze zwanenzang van Simi Nah is - met twee bonus tracks - verkrijgbaar via bandcamp: https://why2kmusic.bandcamp.com/album/la-terre-est-noire
Tracklist:
Le chant des loups 05:35
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn zeer uitgebreid. Gaande van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs enkele streepjes Pink Floyd te herkennen. De band bracht in augustus dit jaar een nieuw single uit, “Nothing Here”. Omdat deze psych-rock act, die in het verleden ook ons hart wist te stelen, meer aandacht verdient. Met “Silhouette” worden alle registers langzaam maar zeker open getrokken tot een Hemelse climax. Tombstones In Their Eyes serveert de aanhoorde een veelkleurig palet, dat hem of haar mee doet drijven naar ontgonnen oorden. Net dat combineren van psychedelisch, eerder bevreemdend aanvoelende klanken, met een streepje post rock tot aanverwante - opstijgende tot een climax waarbij geluidsmuren worden afgebroken, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt. Van meeslepend naar oorverdovend, het zit allemaal verbonden in elk van die ene song.
Ook bij “Take Away” drijven de verdovende drum salvo's, en andere wederom erg vreemd aanvoelende klanken je tot enerzijds waanzin, anderzijds brengt een toestand van innerlijke gemoedsrust. Van dat kleurrijke palet van de eerste song, wordt de lijn hier verder door getrokken. De band houdt bewust het midden tussen dreigende tonen en je hart verwarmen door spookachtige, dromerige soundscapes, waardoor je weer eens wegglijdt naar het Vagevuur - tussen hemel en hel.
De single “Nothing Here” laat een toch wat meer donkere kant horen van Tombstones in Their Eyes. Nog steeds geen complete duisternis, maar het klankenbord dat hier wordt aangeboden bezorgt je toch een krop in de keel en een gevoel dat je kunt vergelijken met een wandeling in een donker bos, waar het gevaar achter elke hoek schuilt.
Besluit: Tombstone In Their Eyes is een band die allerlei muziekstijlen tot een emotioneel geheel verbindt, waardoor de lijn tussen angst en vreugde telkens wordt overschreden. De liefhebbers van typische Psychedelische rock, met een vette knipoog richting postrock.
Wie houdt van een potje experimenteren met licht en duisternis, zullen zeker te vinden zijn voor deze knappe schijf.
Op zoek naar meer muziek van Tombstone In Their Eyes? Check hen zeker uit op bandcamp, Het loont de moeite: https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com/
Tracklist:
Silhouette 03:45
Take Me Away 03:51
Nothing Here 04:06
In 2017 maakte ik middels het album ‘Bounce Back’ kennis met deze Vlaamse zangeres. Het album kon mij bekoren met haar in folk en aanverwante stijlen gedrenkte muziek. Ze stond dus ook op Jazz Middelheim maar je kan haar bezwaarlijk een jazz zangeres noemen. Op Middelheim stond ze samen met de Amerikaanse jazz-gitarist Bill Frisell op het podium. Daarvan is er nu dus een album uitgekomen en dat is zeker en vast de moeite waard. Daarop staan zes songs waarvan de helft van haar laatste album maar dus enkel zang en gitaar. Dat geeft een heel andere dimensie aan de muziek. Het krijgt haast iets sacraals en etherisch. Bill Frisell doet heel mooie dingen op zijn gitaar maar hij dringt zich niet op. Hij eist geen hoofdrol op. De stem blijft bovendrijven en het gitaarwerk is ten dienste van de song en het optreden.
Deze live opname is heel geslaagd en zeker een toevoeging aan haar oeuvre. Chantal Acda blijft een naam om op te volgen.
Toen we Belgische formatie Black Mirrors live aan het werk zagen op Desertfest 2016 schreven we daarover: '' De kruisbestuiving tussen instrumentale huzarenstukken, en de adembenemende uitstraling - zowel vocaal als wat integrerende danspassen betreft - van Marcella zorgt ervoor dat we hier een ware ontdekking doen binnen het globale, grensverleggende, blues tot garagerock gebeuren." We waren op slag verliefd op deze klasse band, en bleven hen dan ook op de voet volgen. Na hun knappe EP 'Funky Queen', die werd uitgebracht via Napalm Records, was het reikhalzend uitzien naar het daadwerkelijke debuut van een band die ondertussen tot één van onze Belgische favorieten is uitgegroeid. 'Look Into The Black Mirror' bevestigt wat we ondertussen al wisten. Black Mirrors is een ontgonnen Belgische parel die binnen de kortste keren de wereld zal veroveren, zeker weten.
Het meest bijzondere aan een band als Black Mirrors is dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Het groovy karakter van veel nummers wordt voortdurend overgoten met funky klanken en streepjes psychedelica. Maar eveneens kom je strak rockende songs tegen die je stevig doen headbangen. Dat is de rode draad in songs als “Funky Queen”, “Inner Reality”, “Till the land Wind Blows”. Dit is allemaal een grote verdienste van de fuzzy gitaar klanken en drumsalvo's als donderslagen.
Maar, en ik hoop dat de muzikanten het me niet kwalijk nemen, het aller grootste pluspunt binnen Black Mirrors is de magische performance van zangeres Di Troia die door haar uiteenlopende vocale inbreng je enerzijds verdooft, je anderzijds bij het nekvel grijpt, en uiteindelijk verweesd doet achterblijven.
Het lijkt wel of de jongedame op de schijf haar frustraties en pijn ofwel uitschreeuwt, eerder croont of met een helder stem je hart beroert. Daardoor spreekt Black Mirrors niet alleen uiteenlopende emoties van de luisteraar aan. Hierdoor blijkt nog maar eens dat Black Mirrors een veelzijdige band is, die uiteenlopende muziekstijlen vermengt tot een hemels mooi geheel. Bluesy riffs die doen denken aan Led Zeppelin. bezwerende of eerder opzwepende geluiden en vocalen. Psychedelische songs die je doen zweven naar onaards aanvoelende oorden. Het is maar een tipje van de sluier van wat de band ons aanbiedt op dit debuut.
Besluit: Black Mirrors brengt een plaat uit die alle kleuren van de regenboog bevat. Van donker, naar wit. Van zon naar duisternis. Van paars naar geel, enz.
De band, onder leiding van een bijzonder tot de verbeelding sprekende frontvrouw, laat je alle hoeken van de kamer zien, door het brengen van een debuut dat je doorheen schudt, of net je eerder, eens onder diepe hypnose gebracht, tot gemoedsrust brengt. Ondanks de fuzz gitaarlijnen, groovy klinkende drumsalvo's, die ons zeker kunnen bekoren, is het de stem en uitstraling van Di Troia dat ons het meest over de streep trekt. Ze slaat en zalft, is vertederend of bezorgt je koude rillingen van angst. Ze schudt je dooreen of omarmt je met veel liefde en genegenheid. Zoveel kleuren van die voornoemde regenboog komen we tegen, enkel alleen maar binnen de stem en uitstraling van deze bijzondere zangeres.
Kortom. De muziek van Black Mirrors gaat letterlijk zoveel kanten uit, dat de aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd, murw wordt geslagen, gestreeld en of moes geslagen. Een indrukwekkende gewaarwording, zoals we zelden meemaken.
Tracklist:
De uit Mechelen afkomstige band Marche Funèbre timmert sinds 2007 aan de weg. Een weg boordevol pure duisternis, die resulteerde in al even indrukwekkende albums. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Naast het verder uitbouwen van een ijzersterke live reputatie stelde Marche Funèbre in 2017 hun nieuw album aan het publiek voor. 'Into the Arms of Darkness'. We schreven daarover: 'Marche Funèbre heeft al enkele jaren een heel sterke reputatie binnen het Doom gebeuren. Met 'Into the Arms of Darkness' bewijst Marche Funèbre niet alleen dat ze nog steeds meesters zijn in de aanhoorder onderdompelen in de ultieme duisternis. De band verlegt na al die jaren zowaar grenzen binnen hun eigen kunnen.' Nochtans is de band als puur Doom metal act omschrijven, hen tekort doen, stelden we toen reeds vast. Marche Funèbre brengt op 14 oktober een gloednieuwe EP op de markt 'Death Wish Woman'. Een EP waarop de band zijn eigen donkere grenzen verder aftast.
Dat blijkt al uit verschroeiende hete en duistere tracks als “Broken Wings” en “Death Wish Woman”. Twee songs waar alle registers worden open gegooid, net als de poorten van de Hel die eveneens gewillig open zwaaien na deze intensieve donkere wervelstormen. Echter het meest spraakmakend nummer op deze EP is het meer dan twaalf minuten lange “A Departing Guest”. Binnen die ene song laat Marche Funèbre helemaal in zijn kaarten kijken. Deze gevarieerde song zit boorde vol snoeiharde riffs die refereren naar death metal, maar ook trage tot verdovende tussenstukken die de haren op je armen doen rechtkomen van pure angst. Binnen een doom sfeertje worden eventuele demonen uit voornoemde Hel prompt opgeroepen. Deze song bewijst nog maar eens wat een veelzijdige band Marche Funèbre toch is. En hoe ze bovendien totaal niet moeten onderdoen voor enige zogenaamde grote Internationale naam binnen de scene.
Als kers op de taart brengt March Funèbre een al even indrukwekkende cover van de Paradise Lost song “As I Die”. Een versie die recht doorheen je hart boort als een vlijmscherp zwaard. Een ultieme doodsteek die kan tellen. De band benadert het origineel akelig dichtbij, en voegt er iets eigenzinnig aan toe, wat wijst op een uitzonderlijke virtuositeit van zowel de muzikanten als brulboei van dienst.
Besluit: Naar goede gewoonte verlegt Marche Funèbre op deze EP nog maar eens een donkere grens, waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Bovendien worden Doom elementen en Death Metal uitspattingen zodanig gecombineerd, dat we met verstomming geslagen uiteindelijk onze eigen demonen strak in de ogen kijken.
Tracklist: Broken Wings - Death Wish Woman - A Departing Guest - As I Die (Paradise Lost cover)
Crowsview is een brutale hardcore/metalcore band die is ontstaan uit de as van Core of Anger en Deconsecrate. Ondertussen heeft Crowsview zijn kunnen al bewezen op menig podium. De heren stelden onlangs hun debuut album 'Lost Resistance' voor in een uitverkochte De Verlichte Geest te Roeselare. We schreven daarover ' Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen, het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?' Dit debuut is niet alleen een volgende stap naar eeuwige roem. Het is een mijlpaal waarmee de band bewijst dat hen in dat hokje hardcore/metalcore duwen, ondanks de vele verwijzingen daarnaar, tekort doen is.
De band start alvast met een mokerslag van jewelste in de vorm van “My Disgust” en laat er geen twijfel over bestaan dat hier een put van de Hel wordt open gezet, die je confronteert met uw eigen meest weerzinwekkende demonen. Net doordat Crowsview ook, eerder subtiel, black metal invloeden laat doorsijpelen in hun typische naar Hardcore/metalcore leest geschoeide sound. Luister maar naar “Burn It Down”, waar de combinatie tussen vlijmscherpe riffs en verschroeiende, rauwe vocalen je gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Crowsview is een band die dus duidelijk grenzen aftast van andere donkere muziekstijl, maar blijft zijn hardcore/metalcore roots evneens trouw. Daarvoor kunnen we enkel en alleen maar enorm veel bewondering opbrengen. Elk van de songs ligt in diezelfde harde, meedogenloze lijn. Storen doet dat totaal niet, omdat je als aanhoorder tegen een geluidsmuur wordt gekwakt, tot je compleet murw geslagen in de touwen terecht komt. Bij elke songs opnieuw. Hoewel de songs live nog beter tot hun recht lijken te komen, zo bleek o.a. op de release show in Roeselare, voel je die mokerslagen recht doorheen je lijf razen, tot geen spaander geheel blijft.
Besluit: Crowsview brengt een snoeihard, razend snel en verschroeiend debuut uit. Waarmee ze niet alleen grenzen van het typische hardcore/metalcore aftasten. Maar ook, zowel instrumentaal als vocaal, knipoogjes sturen naar andere eerder donker metal en aanverwante muziekstijlen. Waardoor de band bewijst een pure topact te zijn geworden binnen het globale hardcore/en metal gebeuren die bovendien van enorm veel markten thuis is.
1 My Disgust
2 Burn It Down
3 The Proposal
4 Of Skin And Nails
5 Lost Resistance
6 Face Your Supreme
7 MMXV
8 Beneath The Flesh
Na het voorprogramma door de Brit Jon Allen was het de beurt aan Dionne Warwick om het beste van zichzelf te geven. En het moet gezegd , de 77 jarige zangeres staat er nog altijd na een carrière van 55 jaar. Dit optreden dat ook meteen het laatste was van haar tournee, duurde liefst 2 uur. Na een ietwat te lange monoloog over wat we konden verwachten begon ze eraan. Alle grote hits passeerden de revue. Van “Walk on by” tot “I’ll never fall in love again”. Ze bracht in totaal 35 nummers. Dit gebeurde grotendeels in medleyvorm waardoor iedereen wel het nummer hoorde waarvoor hij kwam. Maar voor je het wist was je nummer dan ook alweer voorbij …
Op deze avond had ze ook 2 duetpartners. Haar oorspronkelijke versie van “I Say A Little Prayer” kan bijvoorbeeld op veel enthousiasme rekenen: met een ietwat andere timing dan de latere hitcover van Aretha Franklin is het voor sommigen even wennen, maar het wordt er niet minder mooi van. Drummer en zoon David Elliott blijkt bovendien een prima duetpartner tijdens deze vertolking.
Een andere duetpartner voegt zich aan het einde van de avond bij het gezelschap: kleindochter Cheyenne Elliott. Samen zingen ze onder meer het Whitney Houston-duet “Love Will Find A Way” en “That’s What Friends Are For”. Een leuke toevoeging aan de avond, maar de zangstijlen van Elliott en Warwick staan te ver van elkaar af om van een echt geslaagde combinatie te spreken.
Toch kreeg ze een staande ovatie aan het einde van het concert. Ze verdween gracieus van het podium. Het mag gezegd, het is na al die jaren nog altijd een grote dame.
Setlist
Don't Make Me Over / Walk On By
Anyone Who Had A Heart
Reach Out for Me / You'll Never Get to Heaven (If You Break My Heart)
(There's) Always Something There to Remind Me
One Less Bell to Answer / Message to Michael / Trains and Boats and Planes / (They Long to
Be) Close to You
I Say a Little Prayer
Do You Know the Way to San Jose
This Girl's in Love With You / I'll Never Fall in Love Again / Make It Easy on Yourself / Promises, Promises
Then Came You / Deja Vu
Heartbreaker
Brazil (Aquarela do Brasil)
Here I Am / The April Fools
Raindrops Keep Fallin' on My Head / Arthur's Theme (the Best That You Can Do) / (Theme From) Valley of the Dolls / The Look of Love / A House Is Not a Home
Alfie
Love's (Still) the Answer
99 Miles From L.A.
I'll Never Love This Way Again
Love Will Find a Way
(with Cheyenne Elliott)
Let There Be Love
(with Cheyenne Elliott)
What the World Needs Now Is Love
That's What Friends Are For
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Marble Sounds – een muzikale parel die nog onontgonnen is voor het grote publiek … Ondanks een resem sterke nummers blijft vreemd genoeg het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel dwarrelen in de kleine clubs . Ze zijn toe aan de vierde plaat, die vanavond in de spotlights stond. Ingetogen, melancholiek horen we een immer sympathieke band met een palet van herfstige kleuren.
Een sterke spanningsopbouw krijgen we van fijnzinnig, ongepolijst materiaal in een schilderachtig decor die mooie beelden van landschappen doet opborrelen en veel aan de verbeelding overlaat. Een extraverte, ruwere tint kan worden toegevoegd . Alles is erg goed beheerst en de geluidjes vallen op hun plaats. In perfecte balans worden de sfeervolle tracks gespeeld . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
‘The advice to travel light’ vertaalt het muzikaal gedachtengoed van het verblijf in Canada van Van Dessel . Er wordt aangenaam gestoeid met toetsen , blazers, vioolpartijen en vrouwelijke backing vocals vullen aan . Met acht kunnen ze op het podium en kompaan Gianni Marzo van Isbells geeft een subtiele , snedige draai aan z’n gitaar en steelpedal.
“Fire in the lake” , “In time” en de titelsong van de recente plaat brengen het publiek in de juiste stemming. Jeugdherinneringen flitsen voor de ogen; het is mijmeren over hoe het vroeger was of hoe we eens kunnen lekker uitwaaien als iets verderop “The summer of the sun” en “The little lows” wordt gespeeld. Introvert lieflijk loodst Van Dessel met z’n band ons door het stemmige materiaal. “My friend” is er eentje over de liefde van zijn leven ; een breekbare hardheid door een aanzwellend, voller geluid . “39” verwijst naar de leeftijd van twee jaar terug.
De herkenbaarheid komt er met de huidige rocksingle “Anyhow even now” en het oudje “Leave a light on”, die eerlijke , weemoedige popsong van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt en sober , sfeervol verpakt. Eigenlijk was dit de aanzet voor een doorbraak, maar hierna bleef de band bizar genoeg op het achterplan op de jongerenzenders.
Van Dessel heeft de kunst om goede popsongs e schrijven , dat voel je genoeg, “Keep repeating” en “One last regret” maken het pad vrij naar een overtuigend slot. Solo overtuigde hij nog met een lovesong, gedrenkt in een bad van tekstvel ; in een filmische dreiging werd definitief besloten .
Marble Sounds stond garant voor een goed uurtje bedwelmende droompop en rock in variabelen van mijmerende emotievolle klankkleuren.
Support act was Moonboat rond Michael Lamiroy die hun eerste EP uithebben . Sferische, hemelse pop van semi akoestische gitaarspel , beheerste elektronica in zacht vocalen . In een aangenaam timbre slagen de drie erin om net als Marble Sounds heel wat beelden op te roepen.
Organisatie: Botanique , Brussel
De Limburgse heavymetalband Hell City stelde zijn album ‘Flesh & Bones’ voor in de Muziekodroom in Hasselt en in muziekcafé Elpee in Deinze. Het album en de release-shows moeten de band opnieuw op de kaart zetten, en dat is met verve gebeurd.
Carneia mag in Deinze het publiek opwarmen en doet dat met een mix van emotioneel geladen en groovy metal en agressieve post-metal en post-hardcore. Carneia is de ‘andere’ band van zanger Jan Coudron, die ook bij het net iets bekendere King Hiss achter de microfoon staat. Carneia werd in snelheid gepakt. De band was van plan om dit najaar met de pas gevonden nieuwe drummer een nieuw album op te nemen. Maar toen bekend werd dat de band beschikbaar was voor optredens, zat de agenda meteen vol en moest meteen worden gerepeteerd in plaats van gecomponeerd of opgenomen. Het nieuwe album zal daardoor waarschijnlijk pas voor volgend jaar zijn. In Deinze werden alvast twee nieuwe nummers uit hun kooi gehaald: “Alter Ego” en “The Making Of The Universe”. Voor het overige veel nummers uit ‘Symmetry Of Mind’, het uitstekende vorige album van Carneia.
Hell City was van 2012 tot 2015 goed op weg om het helemaal te gaan maken in België en vooral in het buitenland. Knappe albums met spraakmakende producers als Mikey Doling van Soulfly en Channel Zero, kunnen spelen op Graspop, Dokkem Open Air, Summer Breeze en Suikerrock, tournees in de UK, Frankrijk en Denemarken, … Alles liep gesmeerd tot bassist Michael plots sterft na een val. Op dat moment valt het raderwerk stil en dat betekent bijna het einde van de band, maar twee jaar later staan ze er weer, met een nieuwe samenstelling en met een nieuw album. Dat werd opgenomen met de bekende producer Dan Swanö (Millencollin, Therion, Opeth, …) en uitgebracht bij het Nederlandse Painted Bass Records.
Zodra Hell City het podium van de Elpee opstapt, is aan niets te merken dat de band een paar jaar stilgelegen heeft. De band kijkt het publiek met veel vertrouwen in de ogen. De bandleden zijn perfect op elkaar ingespeeld en het enthousiasme staat op hun gezicht te lezen.
Deze reïncarnatie van Hell City brengt alle tracks in dezelfde volgorde als op het album, te beginnen met de introsong “Resurrection” en “Playing With Fire” als eerste echte track. Daarna volgt de catchy single “Your Darkest Hour” die aan het album vooraf ging en even later is het de beurt aan “Supernatural”, de tweede single. De cleane vocalen van zangeres Michelle zitten mooi vooraan in de mix en ter afwisseling is er af en toe de grunt van drummer Tommy. Zingende, dan wel gruntende drummers zorgen vaak voor een statisch live-gebeuren, maar hier werkt het perfect omdat Tommy slechts de accenten moet leggen. hij kan zich qua grunten eens helemaal laten gaan op de anti-Trumpsong “Bogus Potus”, terwijl Michelle tijdens die track het publiek ingaat om mee te headbangen. Bij titeltrack “Flesh & Bones” geeft Michelle nog de boodschap mee dat we allemaal gelijk zijn, van vlees en bloed, en dat we daar beter wat meer zouden moeten naar handelen. Het is, met het einde van de set in zicht, het eerste nummer waarop de band wat gas terug neemt.
Na het hele ‘Flesh & Bones’-album, was er in Deinze nog tijd voor twee tracks uit het vorige album ‘Victorious’: “Victorious” en “Ice Cold Rage”.
De trein van Hell City is opnieuw vertrokken. Hopelijk kunnen ze nu snel voortbouwen op de successen die ze eerder in het buitenland hadden, want in eigen land ben je snel rond als liveband.
Organisatie: Elpee, Deinze
Veldrock is een gratis festival dat voor de vierde keer doorgaat in Temse. Binnen een gezellige, intieme tot kindvriendelijke omkadering biedt de organisatie een affiche aan boordevol ontdekkingen en bevestigingen. Naast de optredens, die vanaf de middag tot in de late uurtjes doorgaan, zijn er enkele foodtrucks, een springkasteel voorzien en een zorgt een DJ, die tussen de optredens door plaatsjes draait, ervoor dat je je geen moment verveelt. Gezeten vlak boven de ingang/uitgang van het festivalterrein, spreekt hij de dansspieren de geanse namiddag tot avond aan. Dat terrein is bovendien vlakbij de parking gelegen, geen lange wandelingen na een vermoeiende nacht dus.
Helaas had de organisatie af te rekenen met de eerste echte herfstdag van het jaar. Met regen, wind en frisse temperaturen daarbovenop. Het publiek liet het een beetje afweten, tot de laatste acts van de avond. Toen stond die tent wel goed gevuld voor SONS en Manouvres (met Sean D'hondt). Een kleine domper op de feestvreugde echter. De aanwezigen fans of optredende bands, die speelden voor een beperkt aanwezig publiek, lieten dit zich dit namelijk niet dat aan hun hart komen. Elk van hen speelden een set alsof hun leven daarvan afhing, en lieten daardoor een heel sterke indruk achter. Ook wij deden dus enkele nieuwe ontdekkingen en zagen bands die we al een tijdje volgen, nog maar eens bevestigen wat we al wisten. En beleefden dan ook een uiterst fijne, gezellig en intieme namiddag tot avond boordevol dansen en swingen of ons gewillig laten meevoeren naar verre oorden en onwaarschijnlijk mooie plaatsen in ons hart. Een overzicht
Swingen, Rock-'n-roll, weemoedige klankenbord en Ska...
We arriveren in een nagenoeg lege tent rond het middaguur, als swingende klanken ons tegemoet komen. En wanen ons terug in de jaren '50, met een streepje jazz daarbovenop. Sunrise Swing Band (*** 1/2) is een collectief van gedreven muzikanten, en een zangeres die met haar soulvolle stem een warme gloed over de aanhoorder doet neerdalen. De heren en dame slagen er dan ook in om de mensen aan het dansen te krijgen. Mede door opzwepende trompet en koperblazers klanken, die zodanig aanstekelijk werken, dat stilstaan hierop onmogelijk is. Het enige minpunt aan dit in twee delen opgesplitste concert? Dit collectief aan top muzikanten had moeten optreden voor een volle tent swingende en dansende koppels, ze verdienen dat gewoon!
Driving Miss Take (****) is winnaar van de Veldrally 2018 en mocht dus de eigenlijke concertavond openen. " Driving Miss Take, een band uit Klein-Brabant, brengt muziek die je ontroert, meesleept, maar je ook uit je stoel zuigt & doet bewegen!" lezen we op de vi.be pagina van de band. Die stelling blijkt compleet te kloppen. En dat is de verdienste van het combineren van twee stemmen, zijnde de zachtmoedige stem van Kaat Verhelst - die ook als bassist haar mannetje staat - en de heel warme vocale inbreng van toetsenist Toon Andries. Die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer. Gerugsteund door magische saxofoon klanken van Yorick Van Hoeymissen, die een warme gloed doen neerdalen over de zaal. Samen met verdovende drum partijen van Dominique Verschueren en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs van gitarist Glenn De Boeck. Houdt Driving Miss Take dan ook het midden tussen, de gevoelige snaar te raken tot jou een krop in de keel bezorgen en net door daar aanstekelijke en opzwepende klanken aan toe te voegen, eerder die dansspieren aan spreken.
De tweede winnaar van die Veldrally Koala Commission (****) is geen onbekende meer voor ons. Toen we de Ska band uit het Waasland zagen aantreden in Sint-Niklaas, circa twee jaar geleden, schreven we daarover. '' Kortom: Koala Commission leggen de lat enorm hoog. Van begin tot pril einde brengen deze jongens ons in diepe vervoering, en laten ons naderhand verweesd achter. Door een ska feest naar voor te brengen, zoals alleen de groten der aarde - binnen het genre - dit kunnen. Indrukwekkend! En bovendien, enorm hartverwarmend.'' Op Veldrock trad Koala Commission voor het eerst aan met een gloednieuwe drummer. Zanger Folkert Van Kerckhove houdt de teugels stevig in handen, en ontpopt zich tot een charismatische klasse entertainer. Gerugsteund door muzikanten die één voor één tovenaars met klanken blijken te zijn, zorgt dit weer eens voor een buitengewoon hoogstaande Ska feestje, zoals we dat niet elke dag tegen komen. Ook al stond het publiek er wat onbewegelijk bij, het warme applaus was echter wel heel gemeend en vanuit het hart. De perfectie wordt, op een klein schoonheidsfoutje midden in de set na, dan ook compleet overschreden. Bovendien wordt de spontaniteit niet uit het oog wordt verloren. Wat de feestelijke stemming alleen maar ten goede komt. En dat is dus eigenlijk niet de verdienste van één bandlid, maar net doordat elk van hen dezelfde kant uitkijkt. Meer nog. Koala Commission doet de ska punk gebeuren herleven, door het brengen van een wervelende show. Ondanks de opvallend weinig aanwezigen, speelt de band een set alsof daar een kolkende massa staat te dansen tot het zweet op de lippen staat. Dat siert hen eveneens, en daarvoor krijgt Koala Commission ook van ons een daverend en dik verdient applaus.
The Sugar-Free Daddies zijn een concept dat pas in 2018 is ontstaan uit bands als ‘The Norwegian Socks’ en ‘50 Tinten Brys’. Getooid in opvallende kostuums, met hartjes en andere frivole tekeningen op hun kledij, zorgt The Sugar-Free Daddies (***1/2) voor een feestelijke stemming in de tent, waardoor het dak er compleet afgaat. De band brengt eigenzinnige covers van dan al niet gekende rock, punk tot pop en aanverwante songs. Die je, willen of niet, gewoon meebrult. De charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, door het uitdelen van kwinkslagen en aanzetten tot mee bewegen. De band sleept wellicht veel ervaring in het vak met zich mee, maar heeft gelukkig zijn jeugdige spontaniteit niet overboord gegooid. Ook een toch wat moeilijk in beweging te krijgen publiek, draait Herman Brys en de zijnen dan ook moeiteloos rond zijn vingers. Zo zingen we songs als 'We are the Champions' tot achteraan uit volle borst mee, of staan te dansen - eveneens die tekst meebrullende - op de tekst 'You have to fight, to the right to Party..'. Want daar draait het uiteindelijk toch om bij The Sugar-Free Daddies. Een wervelend feest laat ontstaan, waarop jong en oud compleet uit de bol kan gaat. De band krijgt daardoor de handen uiteindelijk, na een wat moeizame start, dan toch helemaal op elkaar. Het dak er doen afgaan? Missie geslaagd.
Een Lokerse parel, schitterend aan de horizon, in volle bloei...
De eigenlijke reden van onze aanwezigheid, naast het proeven van die gezellige sfeer en het ontdekken van bands en artiesten, was Neo Minor (*****). Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ondertussen is de band bezig hun eerste volwaardige EP voor te bereiden, via een heus crowdfunding: ( Meer informatie: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6JkaGgzZPb ).
Over dat optreden op Fonnefeesten schreven we: '' Neo Minor is een heel jonge band die zeker en vast nog moet groeien. Dat merkten we voortdurend. Maar de getalenteerde muzikanten en indrukwekkende zangeres op de voorgrond, deden nu reeds de aarde voor onze voeten letterlijk wegzakken. Door het brengen van een portie zeemzoetige, adembenemende mooie potje dreampop die een verdovende indruk naliet, waardoor we totaal verweest, achterbleven nog nagenieten van zoveel innerlijke schoonheid." Alsof dat nog kon, doet Neo Minor daar op Veldrock een paar schepjes bovenop. Toch eerst even deze rechtzetting, in eerdere recensies kleef ik de label 'dreampop' op de muziek van de band, dat is hen tekort doen. Neo Minor laat zichzelf eerder omschrijven als: Melodische soundpop. Hierin kan ik me, naderhand, eveneens veel beter vinden.
Was ik in het verleden vooral onder de indruk van de vocale capaciteiten van Astrid - wat nog steeds het geval is uiteraard - dan blijkt de instrumentale inbreng ondertussen minstens even belangrijk geworden. En dat is nog het grootste verschil met die eerste maal toen we de band live aan het werk zagen. Meerdere kruisbestuivingen tussen de bas/elektronica van Ewout met de piano/toetsen virtuositeit van Victor bezorgen mij dan ook geregeld koude rillingen tot de bot.
Gerugsteund door verschroeiende tot verdovende drum partijen van Tanguy, zie ik voor het eerst een sterk geoliede machine op het podium staan waar de bandleden, meer dan ooit tevoren, elkander blindelings lijken de vinden. Naast enkele songs, waarvan er ook op de EP zullen verschijnen, was het toch weer dat ene magische moment waarbij Astrid enkel onder begeleiding van Victor op piano een pakkende versie bracht van het breekbare, wondermooie “Nightmare” dat me het meest over de streep trok. Een moment waarop ik, net als voorheen, compleet weg van de harde realiteit even vertoefde in een heel andere - eerder donkere tot weemoedige - wereld. Een song die me trouwens ook nu weer tot tranen toe bedwong, werd gevolgd door een finale waarbij alle registers, zowel instrumentaal als vocaal compleet werden open gegooid.
Besluit: In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.
Het wervelende feest van SONS en Manoeuvres doen de tent op zijn grondvesten daveren
Nog een band dat ons deze zomer al enkele keren met verstomming deed slaan was SONS (*****). Telkens zijn een festivalweide, tent of concertzaal betreden, ontstaat er een ware aardverschuiving, waardoor die site op zijn grondvesten staat te daveren. Geluidsoverschrijdend gedrag zouden we het vuurwerk aan riffs kunnen noemen. Over het optreden van SONS op Rock Herk schreven we: ''SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk na. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!'' Ondertussen moet de band niets meer bewijzen, maar toch doen ze het weer. Door vanaf de eerste noot de lat hoog te leggen, alle registers compleet open te gooien en door te gaan tot niemand meer stil staat, gaat inderdaad die tent op zijn grondvesten daveren. Voor het eerst op deze avond staat de tent bovendien ook heel goed gevuld. Het publiek reageert enthousiast, en hoe reageert SONS daarop? Ze doen er nog een paar schepjes bovenop! Gestuwd door een altijd bewegelijke en charismatische frontman, razen ook de overige bandleden als waanzinnig geworden over dat podium. Dat zorgt ervoor dat ook het publiek compleet uit de bol gaat, waardoor SONS hun status van 'één van de betere live acts tijdens de festivalzomer' nog maar eens bevestigt. Pure klasse!
Ook bij Manoeuvres (****) stond die tent nog aardig gevuld. Met een boegbeeld en icoon als Sean D'hondt - bekend als presentator van Qmusic en VTM - is dat ook niet verwonderlijk. Ook al trekt Sean , dankzij zijn aangeboren charisma, de aandacht naar zich toe. De man laat zich toch omringen door muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Meerdere keren doen de meeslepende riffs je wegdromen, tot zelfs even in een donkere omgeving terechtkomen. Want de muziek van Manoeuvres straalt veel weemoedigheid en melancholie uit, naast de aanstekelijke aankleding. De band speelt al zijn troeven uit om de aanwezigen dus te laten wegzweven, maar ook aan het dansen te krijgen. Bovendien is Sean dus niet alleen op TV en radio een klasse entertainer. Ook op Veldrock doet hij door zijn gezapige kwinkslagen iedereen uit zijn hand eten. Echter waren we vooral onder de indruk van de warme stem van Sean, en zijn enorm gevarieerd stembereik waardoor hij harten breekt, maar ook geluidsmuren doet barsten.
Besluit: We lieten de beide dj acts van meesters als Tomas De Soete en 2CHE dan ook voor wat het was, en besloten dat goed gevoel vanbinnen dat Manoeuvres ons van begin tot einde gaf, mee te nemen in ons hart onderweg naar huis.
Kortom. Manoeuvres waren voor ons het deken tegen de koude nacht, om deze gezellige avond af te sluiten met een knal van formaat. Een betere kers op de taart op deze geslaagde dag Veldrock konden we ons dan ook niet dromen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Manoeuvres
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manoeuvres-22-09-2018/
Organisatie: Veldrock
Neo Minor – Ambitie? Een knaller van een debuut EP maken en dat laten resulteren in meer bekendheid en een drukke concertagenda''
Op zaterdag 22 september zakten we naar het gezellige, gratis, festival Veldrock in Temse. Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band Neo Minor hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ook op Veldrock kon de band compleet overtuigen. We schreven daarover: '' In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.'' Naderhand hadden we een fijn gesprek met Neo Minor over heden, verleden maar vooral de toekomst.
Heren, dame. Stel uzelf eens voor. Wie is Neo Minor? Hoe is alles begonnen? Kortom.. voor zij die u nog niet kennen
Ewout: Neo Minor bestaat uit zangeres Astrid Vlaminck, toetsenist Viktor Verstraelen, drummer Tanguy Heireman & bassist Ewout Picavet. Vertrekkende uit de nood naar een nieuwe muzikale prikkel en de zoektocht naar een vernieuwend geluid vonden we elkaar in de zomer van 2015. We leerden elkaar kennen door samen achter de schoolbanken te zitten en ook doorheen onze muzikale opleidingen kwamen we elkaar meerdere malen tegen. Het is een project waarbij elk van ons zijn muzikale grenzen wou aftasten.
Waar komt de bandnaam vandaan, heeft die een speciale betekenis?
Tanguy: Een zatte avond. Na het repeteren houden we in de zomer vaak een BBQ, uiteraard met de nodige drank daarbij. We hadden al wat nummers geschreven, maar we zochten nog enkel een goede bandnaam. Onze naam is eigenlijk afgeleid van Leo Minor (sterrenbeeld). Dit evolueerde tot Neo Minor. Waar een zatte avond al goed kan voor zijn.
Ik vind dat jullie muziek schippert tussen het betere dream pop, met knipogen naar andere muziekstijlen? Mee eens? Kortom, hoe zouden jullie muziek jezelf omschrijven?
Astrid: In een bepaalde recensie stond de term van Dream Pop en dat is ons een beetje blijven achtervolgen. Maar zelf noemen we onze muziekstijl liever 'Melodische soundpop'.
Ik zag op Veldrock toch voor het eerst een band die elkaar 'blindelings vindt'. Dat heb was de vorige keren ook wel een beetje, maar nu toch heel opvallend. Een verklaring voor?
Ewout: We proberen steeds wel andere dingen uit en willen op elk vlak elkaar uitdagen. Hoe meer we repeteren hoe beter we elkaar vinden. Een logische evolutie als je veel samen speelt en repeteert eigenlijk.
Er was duidelijk dus meer variatie, dat viel me op. Maar ik was toch weer onder de indruk van die ene song “Nightmare” waar Astrid onder begeleiding van Viktor me weer in een heel andere wereld laten vertoeven. Wie heeft die tekst geschreven?
Vikor: We proberen altijd heel veel dynamiek in onze muziek en set te leggen. Een element dat we zelf heel belangrijk vinden. Die tekst heb ik geschreven, het is een heel persoonlijk verhaal.
De teksten raken trouwens steeds een gevoelige snaar. Wie heeft die teksten geschreven? En gaat het over persoonlijke ervaringen?
Viktor: De meeste recente teksten schrijft Astrid nu. Ik heb wel de basis gelegd voor de oudere nummers. En ja, teksten schrijven gaat altijd een beetje over persoonlijke ervaringen. Of dingen die ons bezig houden.
Het jaar is heel sterk gestart bij de opening van Vagevuur was ik enorm onder de indruk van jullie performance. Er is ook een soort medewerking geweest met 'Tees is Lokers' heeft dat ook deuren geopend?
Tanguy: 'Tees is Lokers' heeft zeker een extra ‘boost’ gegeven voor de boeking van Fonnefeesten. We hadden die contacten naar Fonnefeesten eigenlijk al daarvoor ook, maar het heeft de organisatie misschien overtuigd om te durven gokken op lokaal talent. Dus op zich heeft dit wel een impact gehad. Ook dat optreden in Vagevuur heeft veel reacties uitgelokt. Maar echt deuren openen? Als je bedoelt dat het ons meer bekendheid naar buiten toe heeft bezorgd dan zeker en vast wel. Echter hadden we ook al in Bar Bagijn en JH Okapi gestaan in Lokeren, dus hadden we ons toch al getoond naar het Lokerse publiek toe.
Komen daar nog meer samenwerking met Tees is Lokers in de toekomst?
Astrid: Momenteel staat daarvoor niets op de agenda.
Op Fonnefeesten stond er meer volk voor jullie dan voor Douglas Firs (die trouwens een schitterend concert bracht) hoe waren de reacties achteraf?
Tanguy: We hadden er heel hard voor gewerkt en hadden daar op diverse kanalen ook heel veel promotie rond gemaakt. De zenuwen waren wel hoog gespannen. Maar de reacties waren achteraf uitermate positief. Het publiek was ook heel enthousiast. Dat geeft uiteraard een boost. Het was gewoonweg zoals we hadden gehoopt. Dat deed wel deugd, want het was toch een thuismatch en die win je liefst.
Kunnen we met andere woorden stellen dat 2018 het jaar van een doorbraak is geworden?
Ewout: We blijven gewoon verder evolueren. Vorige zomer hadden we na een succesvolle zomer gezegd, we willen nog beter doen dan deze zomer. En laat ons stellen dat we daar zijn in geslaagd, want de zomer van 2018 was enorm succesvol. Maar eigenlijk kan 2019 nog beter worden - dat hopen we toch - met het uitbrengen van onze eerste EP. Hopelijk kunnen we dan volgend jaar zeggen dat 2019 het jaar van Neo Minor was.
Er zou volgens wij hebben vernomen een eerste EP uitkomen binnenkort, met crowdfunding? Vertel er meer over
Astrid: We voelden, vooral na deze zomer aan, dat de tijd gekomen was om die nummers ook eens uit te brengen. We hadden al wat demo's maar het is tijd voor een stap vooruit. Alles van administratie, reservatie van de studio, datum van de EP release, ... ligt vast. Op 1 maart zal er in Lokeren in JH Okapi een grote EP voorstelling zijn. Met alles erop en eraan. Om dit allemaal te bekostigen hebben we een crowdfundingscampagne opgericht. Deze loopt momenteel en gaat de goede kant uit. We zijn er ook echt helemaal klaar voor.
https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6kERPmYSUn
Welke songs mogen we op die EP verwachten?
Viktor: Op onze debuut EP staan de vijf songs die onze identiteit het meest omvatten. Maar misschien moeten we ook nog niet alles verklappen.
Zijn er nog optredens gepland? Met andere woorden waar kunnen we jullie nog zien in 2018?
Ewout: 6 oktober staan we in Tielt ''Switch off on tour'', op 28 oktober in Okapi , Lokeren (aanrader) en op 9 november in Aalter ''Switch Off on tour''. Tussen de optredens door en in grote mate daarna zal de focus liggen op die EP die dus in maart 2019 uitkomt. 2019 zal dus eigenlijk ook in het teken daarvan staan, voordien zal het druk genoeg zijn om ons daarop voor te bereiden.
Vandaag staan jullie redelijk hoog op de affiche, vlak voor SONS bijvoorbeeld die toch zijn doorgebroken naar een redelijk ruim publiek dit jaar, met erkenning op Studio Brussel. Wat is jullie uiteindelijke ambitie, buiten het ondertussen gedoodverfde wereld dominantie? Een soort 'einddoel' laten we maar stellen?
Tanguy: Bands als SONS zijn eigenlijk bekend geworden naar een ruim publiek toe dankzij wedstrijden als 'de nieuwe lichting' of dergelijke, dat is altijd een goede springplank. Ook wij zouden hiervan graag gebruik zouden. Tot nu toe hadden we nog geen tracks die van voldoende kwaliteit waren om aan prestigieuze wedstrijden te kunnen deelnemen. Ook een van de redenen om een EP uit te brengen, iets in handen hebben dat we met trots de wereld kunnen insturen. Onze ambitie moet zijn om een knaller van een debuut EP te maken en dat te laten resulteren in meer bekendheid en een drukke optredenagenda.
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe? Waar kunnen we jullie vinden op sociale media (facebook, twitter, youtube, etc..)
Astrid: Neem zeker eens een kijkje op ons crowdfundingsplatform als je interesse gewekt is!
· Crowdfunding: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor
· Website: http://www.neominor.be/
· Spotify: https://open.spotify.com/artist/6WI7oVvE0kTrkGoZhMlGdJ?
· Instagram: https://www.instagram.com/neominor/?hl=nl
· YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCtU9_v4dl8nAMoXeU2FfB9w
· Facebook: https://www.facebook.com/neominorband/
Hartelijk dank voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. We blijven de activiteiten op de voet volgen.
Het fenomeen Rick Astley (****) doet me terugdenken aan de tijd toen ik als rock, punk en postpunk liefhebber een afkeer had voor de al te afgeborstelde artiest die met afgelikte pop songs als “Never Gonna Give You up” een huivering over mijn rug deed lopen. Echter zijn die songs eveneens zo aanstekelijk, dat je - willen of niet - ze staat mee te brullen, met de heupen wiegende op die al even aanstekelijke klanken. Rick Astley bracht recent een gloednieuwe plaat uit 'Beautiful Life'. ''Cheesy pop songs is altijd het handelsmerk geweest van Rick Astley. Dat is op ‘Beautiful life’ nog steeds het geval. Rick Astley laat op de plaat vooral meer in zijn hart kijken, en daar hoort niet alleen een lach bij maar ook - eerder subtiel een traan. Met de emoties van je fans spelen, ook dat is steeds het sterke punt van Rick Astley geweest. En dat is het nog steeds. Maar toch. Het is gewoon uiterst jammer dat de man over de gehele lijn angstvallig op veilig blijft spelen. Echter, het hem compleet kwalijk nemen, kunnen we dan ook weer niet. Met deze formule heeft hij altijd succes gehad, die formule past hij nog steeds toe. En waarom een formule die aanslaat bij je publiek veranderen? Vroegen we ons ook af …" Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/rick-astley/beautiful-life/
Rick Astley kwam zijn nieuwste plaat voorstellen in een volgelopen Ancienne Belgique. Die was omgetoverd in AB Flex - gedeeltelijk zitten en deel staande. Het publiek op de zitplaatsen zou echter niet lang blijven zitten, zo zou later blijken. Al waren de meeste toch voornamelijk gekomen om die hits van toen te horen. Maar een feestelijke stemming heerste er wel de hele avond. En dat was vooral de grote verdienste van de charismatische klasse entertainer die Rick Astley na al die jaren nog steeds is. Hij ontpopt zich dan ook tot een ware volksmenner die iedereen van vooraan tot volledig achteraan moeiteloos uit zijn hand doet eten. Uiteraard grasduint Rick Astley uit zijn nieuwe plaat. Zo blijkt opener “Beautiful Life” een song die naar mijn mening niet moet onderdoen voor meerdere kleppers uit zijn oeuvre. Waaruit blijkt dat er niet alleen op plaat, maar ook live nog steeds geen sleet staat op de gedrevenheid van deze voormalige pop grootheid. In tegenstelling tot comebacks die vaak resulteren in een routineklus of een afkooksel van wat ooit was, brengt Rick Astley dan ook een show die tot de puntjes is uitgewerkt. Maar waarbij het spelplezier en spontaniteit eveneens de rode draad vormen.
Volgens mening interview is: 'Beautiful Life' één van Rick Astley zijn meest persoonlijke platen geworden. Bij breekbare songs als “She Makes Me” voel ik inderdaad rillingen over mijn rug lopen, en pink een traan weg. Dat is wat mij betreft dan ook de sterkste kant van Rick Astley anno 2018, de crooner die de gevoelige snaar raakt. Rick Astley blijft eveneens de bescheidenheid zelf. Zo geeft hij aan dat zij in Brussel staan om hard te werken om hun publiek te bekoren. Een uitspraak die op veel bijval kan rekenen en zorgt voor de nodige hilariteit. Bovendien zet Rick zijn band voortdurend in de schijnwerpers en geeft bijvoorbeeld de dames die het achtergrondkoor vormen, de nodige kans zich van hun beste kant te tonen. Hij prijst de gedrevenheid en de vocale capaciteiten van deze dames dan ook voortdurend aan en zet ze zelfs vooraan het podium, wat eveneens zorgt voor een welverdiend applaus voor zowel de inbreng van beide dames zelf, als het feit dat Rick Astley ondanks al die successen dus niet naast zijn schoenen is beginnen lopen. Het siert hem. Je voelt trouwens aan dat hij meent wat hij zegt en zingt, waardoor ook wij compleet over de streep worden getrokken.
Met de nodig kwinkslagen en hits als “Whenever you Need somebody” slaagt Rick erin iedereen tot bewegen en meebrullen aan te zetten. Eveneens rijdt hij met een fiets rond op het podium, en doet het publiek meezingen over hoe hij met de fiets door België rijdt. De strofe van gelegenheid song “Cycling to Belgium, Cycling with friends, I Hope it never ends” blijft in ons hoofd zitten en wordt eveneens door iedereen enthousiast meegebruld.
Persoonlijk was ik dus echter vooral onder de indruk van de breekbare songs waar Rick Astley zich ontpopt tot een ware crooner, zoals in “Angels on My side” , een song die hij trouwens opdraagt aan zijn volledige band. Zijn ‘Angels on his side’ om elk concert weer een wervelend feest te maken. Ook zijn oproep om nooit op te geven - 'Keep Singing' - zorgt voor een krop in de keel.
Om maar te zeggen, Rick Astley spreekt voortdurend de emoties van zijn aanhoorders aan, waardoor je enerzijds stil wordt en anderzijds de dansschoenen aantrekt.
In een wervelende finale sluit Rick Astley de avond af met de ultieme klepper “Never Gonna give Me Up”. Waarbij niet alleen alle registers worden open gegooid, maar hij zijn bandleden één voor één voorstelt. Waarna elk van hen een solo mag brengen. Zo klinkt de baslijn heel funky, of speelt de gitarist van dienst een verdienstelijk stukje “We Will Rock you” van Queen op zijn gitaar, begeleid door de drummer. Om maar te zeggen, Rick Astley mag dan goed bij stem zijn, hij kan nog steeds entertainen en de show stelen. Hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die tovenaars met klanken blijken te zijn.
Besluit: Rick Astley doet vanaf de eerste tot de laatste noot de zon schijnen in ons hart. Zijn warme, soulvolle, stem en uitstraling zorgen voor een glimlach op de lippen. Hij spreekt je haast persoonlijk aan als hij je begeleidt op zijn trip in Brussel. Of bezorgt je tranen in de ogen bij enorm persoonlijke anekdotes. Of doet later weer een wervelend pop dansfeest ontstaan, dat je terugbrengt naar die jaren '80.
Afgeborsteld, cheesy, te braafjes binnen de lijntjes kleuren of niet. Rick Astley zet in Ancienne Belgique de puntjes op de 'i' door een show neer te zetten die het midden houdt tussen gestroomlijnde perfectie en vooral het uitstralen van enorm veel spelplezier dat trouwens heel aanstekelijk werkt. Waardoor het dak van Ancienne Belgique er meerdere keren compleet afgaat.
We zagen dan ook niet anders dan lachende gezichten bij het verlaten van de zaal, want Rick Astley bracht de zon in ons hart, die schijnt voor iedereen.
Setlist: Beautiful Life// This Old House// Together Forever // It would take a strong strong man// Change to dance // Keep Singing // She Makes me // She wants to dance with me// Hold me in Your Arms// Shivers// God Says// Whenever You need somebody // Pray with me // Last Night on Earth // Angels on my side // Cry for help ///
ENCORE /// Cycling to Belgium// Take me to you heart - we found love //Try // Never gonna give you up
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rick-astley-21-09-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elise-legrow-21-09-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Je hebt artiesten of kunstenaars waarvan de leden elkaar telkens opnieuw blindelings vinden, en net door die kruisbestuiving onaards mooie dingen weten te creëren. Dat is niet alleen in muziek zo, dat kom je in alle culturen en kunstvormen tegen. Ook het duo Maarten Flamand en Esther Lybeert, die sinds 2011 het project The Antler King vormen, kun je onder die categorie onderbrengen. Wat ze samen aanraken, wordt gegarandeerd tot goud omgetoverd. De band bracht eerder een onwaarschijnlijk mooie debuut uit in datzelfde jaar 2011. Ook opvolger 'Patterns' heeft een onuitwisbare indruk nagelaten. Met de nieuwste schijf 'Ten For A bird' bevestigt The Antler King zijn status, en doet daar zelfs nog een paar schepjes bovenop.
De hoge verwachtingen worden al vanaf die eerste song “448 Figures” compleet ingelost. Dit duo verstaat de unieke kunst om eerder donkere melancholie zodanig intens te laten klinken dat het niet dreigend aanvoelt, maar eerder als een deken tegen de koude winternachten. En dat is net de verdienste van twee uitzonderlijk talentvolle muzikanten die al hun capaciteiten in de weegschaal gooien, om de aanhoorder een sprookjesachtige wereld aan te bieden. Na het lekker up tempo “Orange Monkey” bezorgt een bijzonder weemoedig klinkend “Siberian Times” je o.a. door breekbare vocalen een ware krop in de keel. Diezelfde melancholische naklank, met de engelenstem van Esther , die je duistere hart verwarmt, gerugsteund door klanken virtuoos Maarten , die deze vocale inbreng perfect aanvult, met nog meer perfectie. Zowel vocaal als instrumentaal.
Nogmaals het bewijs dat dit uitzonderlijk getalenteerd duo elkaar blindelings aanvult. Mijmerend de zon tegemoet wandelen, ontroerende schoonheid, een traan wegpinken of een vreugde dans doen door de regen. Het zit allemaal verborgen binnen deze klasse plaat. En dat zelfs in elke song apart.
Variatie is namelijk één van de voornaamste reden, waardoor we vanaf begin tot einde geboeid blijven luisteren en tot de toppen van de tenen genieten van deze parel. Datzelfde mijmeren onder de sterrenhemel, met een klankenbord dat het midden houdt tussen bevreemdend en enorm veel weemoedigheid, keert ook terug bij “Beatles” en “Foreign Land”.
Mogen we trouwens ook een pluim op de hoed steken van Tom Callens, die zijn beeldschone saxofoon klanken leent voor enkele songs, en zo een meerwaarde vormt binnen dat geheel. Alsof dat nog kon. Want de perfectie wordt bij elke song opnieuw overschreden.
Besluit: De derde is altijd een moeilijke bevalling. Maar dit duo verlegt een grens, waar geen grenzen zijn. Alsof Antler King niet van deze planeet afkomstig is, zo klinkt: 'Ten For A Bird'. Telkens opnieuw wanen we ons in een heel andere wereld. Zoveel betoverende mooie kleuren, zoveel adembenemende soundscapes, zoveel uiteenlopende en indrukwekkende vocalen komen op jou af dat je onder hypnose wordt gebracht en in diepe gedachten, ver verwijderd van die harde realiteit, tot gemoedsrust komt zonder in slaap te worden gewiegd; eerder in een diepe trance, compleet zen en dus weg van deze wereld. Een gemoedstoestand waaruit je niet meer wil ontsnappen, waardoor je die trip nog maar eens aanvat tot het oneindige. Want bovendien heeft de plaat een enorm verslavende inwerking op datzelfde gemoed; na meerdere luisterbeurten krijgen we er nog niet genoeg van. Kortom, en indrukwekkende plaat brengt Antler King uit die enorm veel donkere emoties losmaakt, en zelfs dat is een understatement.
Tracklist:
1.448 Figures
2.Orange Monkey
3.Siberian Times
4.Beatles
5.Foreign Land
6.Pixie-Led
7.Future Echoes
8.Birds in Disguise
9.Moon Shaped Sounds
10.Il est où le Manchot?
Kloot Per W/Claude Perwez. De man is een monument in de vaderlandse indierockscene. Hij speelt sinds de jaren ’70 in talloos veel bands en is als gastmuzikant of producer betrokken bij heel wat muzikale projecten. Nu heeft hij zich gewaagd aan een tribute-album voor de Velvet Underground, een band die hij reeds lang bewondert. Mauro Pawlowski mocht als één van de gasten meespelen.
Per W heeft wel iets met tribute-albums. Hij was samensteller van een dubbelalbum met vooral Belgische en enkele internationale bands die nummers van The Ramones coverden (en maakte deel uit van een reeks bands op dat dubbelalbum). Op ‘1,2,3,4... A Lo-Fi Ramones Tribute’ uit 2001 staan heel wat covers die dicht bij het origineel blijven, maar evengoed tracks waarin je nog nauwelijks iets van het origineel herkent.
Per W is onder het pseudoniem The Claudio Serpentino in 2015 ook het brein achter het Wide Album, een door sommigen als pastiche aangeduid album met zo goed als onherkenbare Beatles-tracks. Hij is ook de spilfiguur van de ‘coverband’ Belpop Bastards, de behoeders van het Belgische rockerfgoed.
Op ‘Inhale Slowly And Feel’ blijft Per W verrassend dicht bij de originele versies. “Real Good Time Together” is geen platte kopie, maar wel meteen herkenbaar. “European Son” krijgt een postpunk-bas die diepe voren ploegt in de intro en eigenlijk in heel de track. Per W benadert het experimentele sitar-achtige gitaarsolo-geluid van het origineel, maar dankzij de prominent aanwezige volle, warme bas en de fijne keyboard-lijntjes, is deze versie makkelijker te verteren voor een ‘gemiddeld’ rock-publiek. Ook het oorspronkelijk arty “Venus In Furs” krijgt een donker postpunk/Bauhaus-jasje met broeierige drone-drums.
Wat na een paar nummers opvalt: Per W is een betere zanger dan Lou Reed of John Cale ten tijde van de Velvet Underground. Op “Lady Godiva’s Operation” zit hij ergens tussen de eerder vermelde postpunktoets en het oorspronkelijke, kalere geluid en komt hij vocaal in de buurt van de jonge Lou Reed, al had het net zo goed de jonge David Bowie kunnen zijn. “Foggy Notion” is in zijn oorspronkelijke versie al een – toch voor de Velvet Underground – heel rechttoe-rechtaan bluesrocktrack en Per W doet daar nog een klein schepje bovenop.
Per W’s dochter Mona krijgt de rol van Maureen Tucker op “Afterhours”, een lekker onschuldig nummer dat al werd gecovered door Eddie Vedder, REM, Babyshambles en The White Stripes. Mona brengt een leuke versie van het nummer, die dicht bij het origineel blijft. Ook “Sweet Jane” is reeds vele malen verschenen als cover. Per W’s versie is een brave, klassieke rock-variant. Gelukkig probeert hij de solo’s niet noot voor noot na te spelen, maar kneedt hij die naar zijn eigen gevoel.
De vinyl-versie van ‘Inhale Slowly And Feel’ stopt na “Run Run Run” en “What Goes On”, maar elke koper van het vinyl krijgt tegelijk een CD met het album en nog vijf extra nummers: “Pale Blue Eyes”, “Can’t Stand It Anymore”, het heel bekend “Waiting For The Man”, “Beginning To See The Light” en “Femme Fatale”, met Mona als Nico.
In zijn poging om The Velvet Underground te rehabiliteren heeft Kloot Per W de meeste scherpe kantjes van de tracks afgevijld. Een beetje een gemiste kans, want als je een muzikaal enfant terrible van zijn niveau loslaat op het reeds tegendraadse werk van die band, hoop je eigenlijk ergens uit te komen voorbij de Evil Superstars en de Ugly Papas. Het is pas bij bonusnummers als “Can’t Stand It Anymore” en “Waiting For The Man” dat Per W voorzichtig de teugels viert en het nummer zijn eigen weg laat zoeken. Tegelijk zijn er op dit album nog genoeg scherpe kantjes om de originele intenties van de tracks te herkennen.
Zo kan dit album een respectvolle introductie zijn om alsnog het werk van de Velvet Underground te gaan ontdekken.
Het Italiaanse trio European Ghost is geen onbekende voor ons. Reeds in 2016 deed deze band ons met verstomming staan. We schreven over het toen op de markt gebrachte album 'Pale and Sick' het volgende: " Door het aanbieden van een bonte variatie tussen new wave, post punk, krautrock - ja zelfs EBM vinden we terug op deze plaat - zou een breed publiek aan liefhebbers van het donkere elektronische genre, hierin zijn of haar gading moeten vinden. We besloten, European Ghost vindt geen nieuwe muziekstijl uit, maar verlegt wel grenzen binnen dat aanbod van eerder vernoemde muziekstijlen, die we nog maar zelden zijn tegengekomen." In juni dit jaar bracht European Ghost een nieuwe plaat uit via UnknownPleasures Records. Op 'Collection Of Shadow' blijft de band bewust ingeslagen paden verder bewandelen.
Duistere melancholie, overgoten met een saus van vreemde klanken. Dat is wat we voorgeschoteld krijgen bij die eerste songs “Suspended In The Void”, “Another Vision”, “Dream House”. Dat is de rode draad zou later blijken. European Ghost blijft gewoon op datzelfde elan doorgaan als ongeveer twee jaar geleden, en betovert de aanhoorder door enorm veel variatie aan te bieden, waardoor je geboeid blijft luisteren en genieten.
De doorsnee Postpunk liefhebber, die houdt van bands die hun eigen grenzen aftasten tot het oneindige , zullen zich in deze knappe schijf zeker kunnen vinden. Is dat door je koude rilling over de rug te laten lopen door intens darkwave klanken? Of luide drumsolo's door de boxen te laten loeien, waarbij je de neiging voelt te dansen in de huiskamer? Telkens speelt de band met donkere emoties van de aanhoorder. Echter is het vooral het feit dat deze band aan het improviseren slaat en bewust buiten die darkwave tot postpunk lijntjes kleurt, dat ons nog het meest over de streep trekt. Ook al zitten daar wel degelijk typische postpunk songs in, zoals het wondermooie “Acid Man”.
De spanning is gedurende de volledige plaat dan ook gewoon te snijden. Van een loeiende harde “Moderate” - waarbij alle registers compleet worden opgegooid in een verschroeiende finale die je de ultieme doodsteek bezorgt - gaat European ghost gewoon over naar songs die eerder gevoelige snaren raken, echter steeds binnen diezelfde donkere omkadering. Zoals bij het wondermooie, typische darkwave klanken geschoeide, “Return” het geval is. En zo kunnen we nog even doorgaan.
Besluit: Een sound die vertrouwd klinkt, maar ook weer anders. Dat schotelt European Ghost ons voor. Telkens zet de band je heel bewust op het verkeerde been, waardoor je enerzijds gaat zweven over de dansvloer, zoals we dat in de gouden tijd van postpunk deden. En anderzijds twijfelend in diepe donkere gedachten tot gemoedsrust komt. En net dat variëren in stijlen en brengen van al even gevarieerde emoties, trekt ons nog het meest over de streep. Pure klasse wat de band weer doet, door zijn eigen grenzen verder te verleggen.
Tracklist:
1. Suspended In The Void 04:56
2. Another Vision 04:26
3. Dream House 04:08
4. Skeletons Are Dancing 04:14
5. Collection Of Shadows 04:36
6. My Hibernation 05:16
7. Acid Man 04:23
8. Moderate 03:44
9. Return 04:18
10. Black Ocean 05:52
Op de creativiteit van Gert De Meester staat geen maat. Wij leerden hem kennen door zijn Ambient projecten. Maar Gert is ook bassist geweest van o.m. The Seven Laws en The Hindu Needle Trick. Hij steekt dus ook zijn voorliefde voor rock, punk tot funk niet onder stoelen of banken. Wat dan weer aangeeft dat Gert van veel markten thuis is.
Neem nu zijn project Distant Fires Burning, wat zich ontpopt tot een speeltuin voor Gert waar hij zich naar hartenlust kan uitleven en experimenteren met allerlei klanken en drones, tot in het oneindige. Op 12 september kwam er een gloednieuwe plaat uit, verkrijgbaar op cassette. 'For the Love Of...' staat boordevol soundscapes die je verdoven, hypnotiseren en tot diepe innerlijke rust brengen. Zonder je in slaap te wiegen. Eerder zal de aanhoorder bewust vertoeven in andere oorden, binnen Gert zijn eigen wereld.
De rode draad op de plaat is zijn geliefkoosde Fender Jazz bas geluid, dat in elk van de songs wordt verfijnd. Verder uitgewerkt en aangesterkt door heel aanstekelijke drumpartijen. Distant Fires Burning brengt minimalistische Ambient die langs je oor, afzakt naar je hart, waarna je ziel diep wordt geraakt. Langzaam maar zeker doen de, op het eerste zicht, monotone drones je in een diepe trance belanden waaruit je niet wil ontsnappen. Net door het experimenteren en improviseren met diezelfde monotone drones, krijg je dus niet het gevoel dat alles diezelfde lijn uitgaat. Heel bewust zorgt Gert ervoor dat de aanhoorder een inspanning moet doen om de muziek echt te begrijpen. Je moet die drones echt op jou laten inwerken, zoals dat bij Ambient eigenlijk altijd gaat, door je gehoor, hart en vooral al je zintuigen compleet daarvoor open te zetten. Anders werkt het niet.
Gert brengt eigenlijk zes nummers. Daarbovenop zijn er al even interessante remixen en samenwerking met al even grote meesters in drones en bevreemdende klanken. ‘Stratosphere’, ‘Misantronics’ en ‘Ashtoreth’. De housebeats die ‘Misantronics’ bewust toevoegt aan “I Would Move” zorgen ervoor dat deze song zo mogelijk een danshit zou kunnen worden, een rave op de dansvloer. Die typische eerder donkere aankleding van ‘Ashtoreth’ doet je dan weer naar adem happen. Zoals bij die “Channeling Distant Fires Burning: Any” het geval is. Of neem nu de typische melancholische walmen die ‘Stratosphere’ over jou doet waaien binnen een song zoals “Mountain”. Dit door middel van o.a. intensieve mooie strijkers. Elk van de medewerkende artiesten bezorgt de plaat extra meerwaarde, waardoor we nog meer met verstomming worden geslagen.
Besluit: Distant Fires Burning gooit zijn jarenlange ervaring in het vak in de strijd, samen met zijn geliefkoosde basgitaar die de rode draad vormt. Hij brengt een heel gevarieerde, kleurrijke ambient plaat uit, waarbij hij je heel bewust alle hoeken van de kamer laat zien en horen. De enige voorwaarde om de plaat echt te begrijpen. Zet je hart, ziel en geheel lijf tot gehoor compleet open voor deze indrukwekkende drones parel. Vooral omdat je de muziek moet voelen tot het diepste van je genen, en niet zomaar beluisteren.
Tracklist:
K & J 09:38
I Would Move 09:02
Any 05:22
Mountain 08:10
And More 04:26
each Day 09:00
K & J (Stratosphere Cave Mix) 08:26
Ashtoreth channelling Distant Fires Burning: Any 09:00
I Would Move (Misantronics Remix) 08:35
Mountain (Stratosphere Plus Mix) 08:12
Op de virtuositeit van Jonas Meersmans staat geen maat. In het verleden heeft deze klasse muzikant zijn sporen verdiend bij het gezelschap Codasync. Ook schreef hij muziek voor succesvolle films. Waaronder het bekroonde 'Broeders' van Adil El Arbi en Bilall Fallah. In 2017 bracht Jonas Meersman een solo album uit 'Monnift'. Een knappe schijf met vijf akoestische gitaar parels, en een afsluiter “Eindstrijd” met een prachtige viool. Deze plaat werd overal heel goed ontvangen, en geprezen om de manier waarop Jonas schittert in eenvoud. Eind augustus bracht Jonas Meersman een gloednieuwe uit 'Monnift II'. Volgens zijn vi.be pagina: '' meer aandacht voor interactie en het zoeken naar compositie. De viool heeft een prominentere rol, ondersteund door af en toe koperblazers." Het eindresultaat is een instrumentale schijf die je tot gemoedsrust brengt, en waarin de virtuositeit van Meersman en zijn kompanen nog meer in de verf wordt gezet.
Vanaf het circa zeven minuten lange “Busmalis” zijn we vertrokken voor een trip die een warme gloed op ons doet neerdalen. De Folk elementen komen daarbij nog het meest naar boven drijven. Naast de wonderbaarlijk gitaar klanken, zorgt de magische viool van Nikki Verlinden ervoor dat we wegzweven naar heel andere oorden. Door de eerder melancholische tot weemoedige ondertoon van songs als “Kytti”, “General Konrad” en “Hanekop” krijgen we prompt een krop in de keel, en pinken we zelfs een traantje weg dankzij zoveel innerlijk genot.
Jonas laat zich dus vooral omringen door muzikanten die zijn eenvoudige maar heel verdovende muziek nog meer doen stralen dan op de eerste plaat, luister maar naar die “Misjka’s Quest”. De kruisbestuiving tussen Jonas en Nikki, maar ook de inbreng van French Horn van Tinne Dehertefell, benaderen de perfectie niet. Ze overschrijden deze.
Besluit: Net zoals op de eerste schijf, valt ook op hoe Jonas Meersmans het gegeven 'schitteren in eenvoud' hoog in zijn vaandel draagt. Telkens de gitaar, viool en koperblaas instrumenten samensmelten tot één geheel, ontstaat iets onbeschrijfelijk mooi, dat we moeilijk onder woorden kunnen brengen.
In vergelijking met het debuut krijgen we deze keer een veel voller geluid, waaruit blijkt dat Jonas Meersmans zijn grenzen verder aftast. Maar vooral. Ga het dus niet te ver gaan zoeken, het is net die eenvoudige maar zo magische mooie aanpak waarmee Jonas ons bij de eerste schijf bij het nekvel greep, dat er ook nu weer voor zorgt dat we volledig onder hypnose gebracht wegzinken in diepe gedachten. Gerugsteund door muzikanten die hem perfect aanvullen, kan deze nieuwe schijf ons zelfs nog meer bekoren dan het wondermooie debuut.
Tracklist:
1. Busmalis 07:15
2. Kytti 02:45
3. General Konrad 04:46
4. Whitewing 04:23
5. Hanekop 04:26
6. Misjka's Quest (part one) 03:31
7. Misjka's Quest (part two) 03:48
8. Konrad Reprise 02:21
9. Paw Paw 06:14
Nederlands 
Français 
