Alcatraz Metal Festival 2018 – een overzicht van de driedaagse
Alcatraz Metal Festival 2018
Lange Munte
Kortrijk
2018-08-10 t/m 2018-08-12
Erik Vandamme en Frederik Lambrecht
Door de jaren is Alcatraz Metal Fest uitgegroeid van één dag festival in Deinze tot een volwaardig festival van drie dagen, en twee podia. Vorig jaar stonden we wat sceptisch tegenover die nieuwe wending. We stelden echter vast dat de intimiteit en gezelligheid, zo eigen aan Alcatraz Metal Fest, ondanks die groei, toch overeind is gebleven. Ook in 2018 was dit de voornaamste factor waardoor we weer over de streep werden getrokken. Bovendien staan er over drie dagen verdeeld toch heel tot de verbeelding sprekende metal tot hardrock kleppers als Status Quo, Dee Snider, Helloween, Behemoth en Dimmu Borgir ander veel moois op de affiche.
dag 1 - vrijdag 10 augustus 2018 - Pro-Pain raast opnieuw, de betere versie van Manowar - Venom Inc. en Amorphis uitmuntend!
Eén van de meest ondankbare taken? Een festival weekend openen. De meeste mensen komen net toe, hollen naar de kassa voor drank bonnetjes of zijn bezig met hun tent op te zetten op de camping. En toch was de SWAMP tent al heel goed gevuld voor Belgische trots Bark (****). Niet zo verwonderlijk. Bark heeft een ijzersterke live reputatie. Dit in grote mate dankzij de kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs, een drummer die zijn drumvellen bedient alsof zijn leven daar vanaf hangt. Maar vooral een frontman/zanger die ondanks zijn kleine gestalte, grootheid uitstraalt van een imposante reus. En dan hebben we het zowel over zijn stem als zijn charismatische uitstraling op dat podium. Bark schudt dan ook, zoals we dat ondertussen van hen gewoon zijn, Alcatraz Metal Fest wakker door het brengen van een verschroeiende harde set, waarbij alle geluidsmuren prompt worden afgebroken. (Erik VD)
Na de wake-up call van Bark opende de Zweedse stoner/rock band The Quill (**) het hoofdpodium. Niet zo beukend als voorgaande band, maar meer een rustige mix van bands als Black Sabbath, Led Zeppelin en Soundgarden. De vocalen van frontman Ekwall waren een lust voor het oor, maar op zich was de muziek van deze band niet zo opzienbarend persoonlijk gezien. Ook het feit dat ik tijdig in de tent aanwezig was om één van mijn favoriete bands op deze planeet te aanschouwen – Pro-Pain – speelde niet in hun kaart. (FL)
‘Pro-Pain brengen de perfecte kruisbestuiving tussen metal en Hardcore in zijn meest pure zin, en dit zorgt voor een ware wervelstorm boven de festivalweide van Antwerp Metal Fest.’ schreven we over het aantreden van Pro-Pain (*****) op dat festival in 2016. We volgen de band reeds vanaf het prille begin, zagen hen meerdere keren aan het werk en stellen vast: Pro-Pain stelt nooit teleur. Dat is in grote mate dankzij het feit dat de band ondanks de grote successen altijd met beide voeten op de grond is blijven staan. Pro-Pain spreekt trouwens zowel de hardcore fan als de metal liefhebber aan. Maar het is dus de kruisbestuiving tussen klasse muzikanten en de impostante beer van een frontman die zijn publiek liefdevol omarmt om dan mokerslag na mokerslag uit te delen, waardoor de SWAMP stage heel vlug in vuur en vlam staat, dat ervoor zorgt dat ook nu het dak er compleet af gaat. (Erik VD)
Indien je aanwezig wou zijn op mogelijks één van de laatste shows van onze Belgen Diablo Blvd. (**), dan kon je vandaag niet om hun optreden heen. Vooral het feit dat Belgische bands steeds onderwaardeerd worden in de metalscène schopt zanger Alex Agnew tegen de schenen. Qua optreden was de show grotendeels vergelijkbaar met deze van op Graspop een kleine 2 maanden geleden. Muzikaal gezien niet zo bijzonder deze hard rock met blues en groove in verwerkt, maar de stem van Alex geeft mij nog altijd het gevoel dat ik naar Danzig aan het luisteren ben, en met een afsluiter als “Black Heart Bleed” bewijzen deze mannen toch dat ze een potje muziek kunnen maken. Feit is dat er toch heel wat volk stond te kijken, mede ook doordat er dus geen overlappingen zijn op Alcatraz, iets wat dezer dag nog heel uitzonderlijk is. (FL)
‘The Atomic Bitchwax, afgekort TAB, verwijst naar een song van Monster Magnet. De link naar de spacerockers is niet toevallig, want liefst twee derden zijn tewerkgesteld bij Dave Wyndorf. Het grote verschil tussen beide bands is echter het feit dat The Atomic Bitchwax volledig de richting kiest van de riff.’ Zo staat te lezen in de omschrijving over The Atomic Bitchwax (***1/2). We schreven in onze notities ‘riffen, riffen en nog eens riffen’. Want inderdaad daar draait het om bij deze band. De scheurende, soms ellenlange gitaar solo's snijden als een scherp scheermes in je vlees, waardoor je prompt begint te headbangen tot je hoofd dol draait. The Atomic Bitchwax dompelt de SWAMP Stage onder in een gezapig stonerrock sfeertje, en bezorgt de liefhebber van de ultieme riff dan ook de ene na de andere adrenalinestoot. (Erik VD)
Dat de gitaar ook bij Ross the Boss (***1/2) een belangrijke plaats inneemt is niet zo verwonderlijk. Als voormalige gitarist van Manowar werkte Ross The Boss mee aan de wellicht sterkste schijven van deze legendarische band, in de periode 1980 tot 1989 dus. Laten we alvast stoppen met vergelijken. Ross the Boss is geen Manowar en visa versa. Wat we wel voorgeschoteld krijgen is een gitarist die op zijn leeftijd nog niets van zijn vuurkracht heeft verloren. De man laat zich bovendien omringen door al even gedreven muzikanten. Zeg nu zelf. Bassist Mike LePond (Symphony X), drummer Kenny ‘Rhino’ Earl (eveneens ex-Manowar) en Marc Lopes blijken elk op hun eigen wijze een meerwaarde te vormen binnen het geheel.
Ross The Boss bracht op Alcatraz een speciale Manowar set, en deed de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Wellicht niet op datzelfde hoge niveau als het origineel, maar wel met diezelfde vuurkracht waardoor je met de vuist in de lucht elk van die songs uit volle borst meebrult van begin tot einde. (Erik VD)
Na de droge mond van het meekwijlen met ‘Battle Hymns’ was het tijd voor een potje Grieks thrash metal. Enkele jaren geleden werd ik positief verrast door het tempo waarop deze mannen hun muziek live neerzetten en dus was ik er als de kippen bij om Suicidal Angels (***1/2) te verwelkomen in Kortrijk. Met reeds 6 studio albums op hun conto sinds 2001 – en waarvan ik fan ben van ‘Dead Again’ en hun laatste full-length ‘Division of Blood’ hebben ze dus ook al moeite om een setlist unaniem vast te leggen veronderstel ik. De old-school thrash deed de tent daveren en de overgave van de Grieken ging vlotjes over naar het publiek. Moshen, headbangen en crowdsurfing was overheersend, en dan vooral bij nummers “Bleeding Holocaust” en “Seed of Evil”! Ja, jonge honden die de kunst van thrash metal onder de knie hebben. (FL)
De heer Dee Snider (****) is sinds die legendarische concerten met Twisted Sister op vorige edities van Alcatraz Metal Fest een graag geziene gast geworden in Kortrijk. De man stelt zijn derde soloalbum ‘We Are The Ones’ voor. Maar het zijn toch voornamelijk die Twisted Sister songs die het publiek wakker schudden. Kleppers als “You can't stop rock'n'roll”, “I Wanna rock” en het weer tot oneindig uitgesponnen “We're not gonna take it”, worden van begin tot einde, van vooraan tot ver naar achter mee gebruld tot de kelen schor beginnen te worden. Dee Snider brengt uiteraard songs uit zijn nieuwste schijf, die eigenlijk in verlengde liggen van zijn eerder werk. Echter, niemand maalt daar om. De man is een klasse entertainer die perfect weet hoe hij zijn publiek uit zijn hand moet doen eten. Ook al gebruikt hij daarvoor gedoodverfde kwinkslagen of clichématige trucs. Er ontstaat wederom een wervelende rock tot heavy metal feest zoals je wellicht al veel hebt meegemaakt met een artiest als Dee Snider. Maar waar je nooit genoeg van krijgt. (Erik VD)
Het verschil tussen Venom Inc. (*****) en Venom? Daar waar we bij het aantreden van Venom vorig jaar toch wat op onze honger bleven zitten, waren we deze keer direct vertrokken voor een wilde rit over hobbelige wegen boordevol gevaren. Venom Inc. bestaat niet alleen uit klasse muzikanten. De imposante stem en uitstraling van zanger Tony Dolan (‘The Demolition Man’) doet de haren op onze armen recht komen. Of dat van angst is of puur innerlijk genot? , dat laten we in het midden. Gerugsteund door een al even verschroeiend uitpakkende gitarist Jeff ‘Mantas’ Dunn en mokerslagen uitdelende drummer Anthony ‘Abaddon’ Bray werden niet alleen songs gebracht uit het overal heel goed ontvangen debuut 'Avé'. Uiteraard mag een Venom klepper zoals “Black Metal” niet ontbreken, maar dit werd in tegenstelling tot de tot vervelens toe uitgesponnen versie van Venom vorig jaar, met zoveel vuurkracht gebracht dat er een aardbeving ontstond in de tent. Waardoor we even vreesden dat de vier ruiters van de Apocalyps Alcatraz letterlijk zouden verwoesten.
Kortom, Venom Inc. blies ons compleet omver, door het brengen van een oorverdovende set die niet alleen trommelvliezen deed barsten, maar ook de zon ondergaan en de duisternis neerdalen over de festivalweide. (Erik VD)
Om eerlijk te zijn ik stond toch wat sceptisch tegenover de komst van Status Quo (****1/2) op Alcatraz Metal Fest. Mede door het overlijden van Rick Parfitt vreesde ik eerlijk gezegd voor een flauwe solo set van Francis Rossi, boordevol Status Quo songs. Vanaf opener “Caroline” konden we die sceptische kijk op de zaak prompt in de vuilnisbak gooien. Met respect voor het verleden, hoor je een fris montere band op dat podium, die er duidelijk zin in heeft. Francis Rossi heeft zich bovendien laten omringen door muzikanten die de songs naar een hoger niveau optillen. De band straalt na een moeilijke periode enorm veel vitaliteit uit. Dat is ook te merken als kleppers gebracht worden als “Roll over lay Down”, “Whatever You Want” tot “Down Down”. Gezapige meezingers waarop wij als tiener wijdbeens stonden te headbangen en de teksten meebrulden, bij voorkeur tijdens het bespelen van een luchtgitaar. Diezelfde jonge uitstraling van toen spreidt de band anno 2018 weer tentoon. Achter de coulissen vernamen we dat er zelfs een nieuwe plaat zou uitkomen. Op basis van dit sterk optreden op Alcatraz, ziet de toekomst van Status Quo er in elk geval weer heel rooskleurig uit. Met een cover als “Rockin' all over the world” zet Status Quo die stelling nog wat meer in de verf. Pure klasse. (Erik VD)
Amorphis (****) is een Fins metal band die reeds sinds 1990 stevig aan de weg timmert. De muziek van Amporphis staat bol van atmosferische, complexe riffs. De band wist ons vorig jaar al te overtuigen op Graspop metal fest. We schreven over hun optreden ‘Gaande van Doom, Death tot heavy metal. Maar ook 'non-metal' invloeden vinden we terug in de muziek van Amorphis. Zonder meer zorgt dit ervoor dat een ruim publiek aan liefhebbers van eerder ingewikkelde riffs en drumpartijen overslag zouden moeten gaan. Het bleek in de Marquee in elk geval te zorgen voor een hoogstaand potje metal, waarbij de haren op de armen haast de gehele tijd rechtop kwamen te staan van puur innerlijk genot.’
Ook op Alcatraz Metal Fest zorgden ze voor een intensieve, donkere trip die recht in je hart boort, tot geen spaander geheel blijft van je ziel. Althans zo voelt die complexe, gevarieerde set nog het meest aan. 'Intensief tot het kwadraat’ schreven we in onze notities. Maw een tot de verbeelding sprekende optreden van Amorphis op SWAMP Stage. (Erik VD)
Brides of Lucifer (***1/2) sloot op de eerste festivaldag de mainstage af met een heel theateraal aanvoelende set, waar bekende songs in een tot de verbeelding sprekend kleedje werden gestoken. In grote mate dankzij de talentvolle zangpartijen van het Scala koor, die met hun engelachtige - of zijn het duivelse - stemmen de aanhoorder in diepe ontroering brachten. De enige voorwaarde is dat u zich als aanhoorder letterlijk laat meedrijven over die walmen van intense duisternis, zonder daar teveel bij na te denken. Daardoor kwamen we weer een beetje tot innerlijke rust na al die orkaanuitbarstingen van voorheen.
Wie echter een feestelijk einde wilde breien aan die eerste festivaldag, vóór de nacht in te duiken zal zich wellicht beter hebben kunnen vinden bij Bizkit Park (****) die met een snoeiharde set, boordevol knipogen en kwinkslagen nu-metal kleppers bracht op een zodanige hoogstaande wijze waarvan Limp Bizkit - die op zaterdagavond de mainstage afsloot - nog iets kon van leren. (Erik VD)
dag 2 - zaterdag 11 augustus 2018 - Orange Goblin de stonerkoningen - Municipal Waste in hoogste versnelling en Limp Bizkit de valse noot
Was de eerste festivaldag geëindigd met enkele stevige regenbuien, dan straalde de zon weer uitbundig op de tweede festivaldag van Alcatraz Metal Fest. Opvallend, als je het over de gehele dag bekeek kwam er wel wat volk opdagen. Maar de eigenlijke volkstoeloop kwam pas op gang naar de avond toe. Veel mensen kwamen duidelijk om Limp Bizkit aan het werk te zien. De band zorgt voor heel wat controverse. De meningen achteraf lagen dan ook uiteen.
Fozzy (*) bestaat blijkbaar uit een ex-worstelaar Chris Jericho en maakt radiovriendelijke rock…behalve het feit dat hij intens omging met het publiek (hij maakt een wandeling door het volk) en het feit dat hij zijn worstelkunstjes voortoonde door in de tentpilaren te kruipen was er niet veel soeps aan deze band voor mezelf, maar ja, smaken kunnen verschillen natuurlijk en hopelijk hebben de fans genoten. Op naar de volgende. (FL)
Het Spaanse thrash metal vijftal Crisix (***1/2) opent de SWAMP stage met een knaller van formaat. In onze regionen is de band nog niet zo bekend. Nochtans bracht Crisix recent zijn vierde album op de markt. Het leuke aan een band als Crisix is dat ze zich niet laten vastpinnen op één enkele muziekstijl, dat bleek al uit hun vorige albums en wordt op de nieuwe schijf verder gezet. Ook live krijgen we en bont allegaartje van uiteenlopende stijlen. Op het fundament van thrash metal wordt duidelijk verder gebouwd met invloeden uit metalcore. Echter horen we eveneens death metal en punk binnen de sound van Crisix.
Kortom, herkenbare Thrash metal riffs naar voor brengen, maar heel bewust niet binnen de lijntjes kleuren, dat is de rode draad van wat Crisix ons voorschotelt. (Erik VD)
Act Of Defiance (***1/2) timmert met zijn mix van thrash metal en speed metal, waar ze ook nog wat elementen death metal aan toe voegen, sinds 2014 aan de weg. De bandleden zijn niet aan hun proefstuk toe. 'We vinden ex-Megadeth dienaars Chris Broderick (gitaar) en Shawn Drover (drums). Na hun debuut hadden ze zich versterkt met de veelzijdige strot van Henry Derek en Shadows Fall-gitarist Matt Bachand op bas', lezen we op de website. Dat resulteert in verschroeiende riffs gebracht door klasse muzikanten die inderdaad weten met wat ze bezig zijn. Gelukkig staat die perfectie de spontaniteit niet in de weg, waardoor de eerste echte moshpits een feit zijn.
Kortom, Act Of Defiance brengt net als zijn voorganger een vooral heel gevarieerde set , en weigert zich eveneens vast te pinnen op één enkele muziekstijl. Het siert hen. (Erik VD)
Na twee gezapige, maar heel degelijke optredens in SWAMP stage was de tijd gekomen voor een eerste echt hoogtepunt. Orange Goblin (****) is een Stoner rock band bestaande uit stoere bonken, waarmee we eigenlijk liefst geen ruzie krijgen. De heren stormen door de tent als een meute losgeslagen bloedhonden die in een porselein winkel zijn terecht gekomen. Vanaf die eerste noot grijpt Orange Goblin zijn publiek bij het nekvel, en laat niet meer los tot er iedereen murw is geslagen. Met als resultaat dat de moshpits en crowdsurfers ons over de hoofden vliegen. Mokerslag na mokerslag deelt Orange Goblin uit, tot geen spaander geheel blijft van de tent. Nochtans bezorgt de vriendelijke frontman ons eveneens meermaals een glimlach op het gezicht , net door regelmatig grappige kwinkslagen uit te delen, naast die voornoemde mokerslagen. De band haalde eveneens een fan met een beperking op het podium die even mocht meezingen, waardoor ze plots in onze achting zijn gestegen.
Kortom, net door te schipperen tussen humor en het uitdelen van kopstoten, ontstaat een wervelend stoner rock feest, met massa crowdsurfers en dergelijke meer. (Erik VD)
Na het overlijden van Lemmy werd ook Motörhead ten Grave gedragen. Phil Campbell and The Bastard Sons (****) speelt zowel eigen werk als versies van nummers van Motörhead naar voor. Het meest opvallende is dat Phil Campbell and The Bastard Sons het rock gehalte, zo eigen aan Motörhead hoog in het vaandel blijft dragen, maar er zich niet gemakkelijk vanaf maakt door enkel covers te brengen van zijn voormalige band. Net door het combineren van lekker aanstekelijke eigen songs, met Motörhead kleppers , krijgt hij de handen dan ook moeiteloos op elkaar.
Besluit: Vooral draait Phil Campbell and the Bastard Sons een bladzijde om, met respect voor het verleden en het oog op de toekomst gericht. De fans van eerlijke rock-'n-roll van de meest pure soort, waaronder wij onszelf ook erkennen, genoten met volle teugen van deze rock show. (Erik VD)
Mr. Big (*), een grote naam uit de rockscene stond ook op de affiche geprogrammeerd. Maar om nu helemaal warm te lopen van zijn show, neen, daarvoor klonk hij niet overtuigend en zat er te weinig schwung in de muziek. Er werd uiteraard wel geslowd op zijn bekendste hits “To be with you” en de verrassende cover “Wild World” van Cat Stevens. Een optreden om vlug te vergeten. (FL)
Terwijl we de slechte smaak van Mr. Big wegspoelden begon het aardig vol te lopen in de Swamp stage voor Municipal Waste (****). Deze crossover op hard en snel tempo was een verrijking in vergelijking met sommige rock bands op de affiche. De eerste tonen van “Mind Eraser” zette de tent op stelten, nummer “You’re Cut Off” ontwaakte de zweetdruppels op ieders hoofd en het einde van “Born To Party” bevestigde dit topoptreden! Ondergetekende voltooide 8x de crowdsurfpoging en danste gedwee mee in het feest met “Terror Shark”, het snelle “Beer Pressure”, “Sadistic Magician” en voltreffer “Unleash the Bastards” waarbij velen het tempo van de circlepit niet overleefden. Hoedje af!! (FL)
Ooit was ik een enorme fan van het zogenaamde Female Voice metal genre. De laatst jaren krijg ik echter het gevoel dat ik die stijl wat ben ontgroeid. Als er één band is die ik tot op heden nog steeds een warm hart toedraag, dan is het Epica (*****) wel. Niet alleen wat platenwerk betreft, ook live weet Simone Simons en haar band me steeds koude rillingen en kippenvelmomenten te bezorgen. Ook op Alcatraz Metal Fest legt Epica de lat enorm hoog, en brengt een gevarieerde set naar voor waar kleppers “Sancta Terra”, “Unchain Utopia” en indrukwekkende afsluiter “Consing to Oblivion” niet mogen ontbreken.
Kortom, Epica slaagt erin om een symfonisch hoogstaand concert te spelen, omgeven van donkere intensieve walmen, op een zodanig hoogstaande en verschroeiend intense wijze, zoals we dat helaas te weinig tegen komen binnen dat typische Female Voice Metal gebeuren. Dat was in de beginjaren het geval, dat blijkt nog steeds in 2018 het geval. (Erik VD)
Bij het vallen van de duisternis is de tijd gekomen voor de donkere acts om ervoor te zorgen dat die poorten van de Hel weer eens compleet open gaan. Dimmu Borgir (****) laat de lichten letterlijk doven op de Prison stage. Hun symfonische black metal bezorgt je koude rillingen, het lijkt wel alsof we in een satanisch ritueel zijn terecht gekomen. De band brengt uiteraard oudere songs, maar plaatst ook de nieuwe schijf 'Eonian' in de picture. Frontman Shagrath vroeg of we klaar waren voor de Apocalyps. Die werd meteen ingezet door “ Progenies of the Great Apocalypse” waarbij alle registers nog eens werden open gegooid. Prompt verdween de zon achter de wolken, en hulde Alcatraz zich in complete duisternis en dan moest de echte Apocalyps nog komen. (Erik VD)
Liet Dimmu Borgir die Apocalyps ontstaan, dan deed Satyricon (*****) daar nog een paar schepjes bovenop. Het grote verschil met hun voorganger is dat Satyricon veel melodieuzer tot intensiever klinkt. Vooral de duivelse stem van Satyr (Sigurd Wongraven) die recht door merg en been gaat, drijft je, eens onder zijn invloed gekomen, tot absolute waanzin. Gerugsteund door muzikanten die net door die donkere melodieuze riffs de vier ruiters van die Apocalyps pas echt doen verrijzen, verlegt Satyricon dan ook een grens waar eigenlijk geen grenzen zijn binnen het donkere Black en aanverwant metal gebeuren. Zowel vocaal als instrumentaal voelt het aan alsof een griezelige klauw je meesleurt naar de diepste kelders van de hel, waar de vuurtongen je voetzolen likken.
Kortom, was de temperatuur op deze tweede festivaldag al vrij hoog, dan doet Satyricon door middel van opborrelende lava komende uit voornoemde Hel, het tot een absoluut kookpunt stijgen. Diep onder de indruk, keken we na dit optreden onze eigen demonen dan ook strak in de ogen, en bleven totaal van de kaart achter in de meest duistere hoek van onze ziel. (Erik VD).
Na al die duistere gedachten was een lekker feestje een welgekomen verademing. Voor het eerst op deze tweede festivaldag was de festivalweide echt goed vol gelopen tot ver naar achter. Limp Bizkit (**) trok ons in het verleden net door de charismatische houding van Fred Dust gecombineerd met aanstekelijke songs ook als niet fan van het genre telkens over de streep. Helaas op Alcatraz Metal Fest zorgde dat ellenlange geleuter tussen de songs ervoor dat we eerder een uit de hand gelopen talkshow voorgeschoteld kregen, dan een concert. Nochtans waren er voldoende leuke meezingers zoals “My Generation”, “Rollin'” en “Take a Look Around” die de ook ons deden opspringen. Eveneens al dan niet geslaagde covers deden ons enerzijds meezingen, anderzijds eerder de wenkbrauwen fronsen. De fans zal het echter worst wezen, want we zagen mensen van vooraan tot helemaal achteraan mee dansen, springen en compleet uit de bol gaan. Iets waar eigenlijk bijna geen enkele band is in geslaagd tijdens het weekend stelden we naderhand vast.
Kortom, Limp Bizkit bracht een concert dat zal zorgen voor heel uiteenlopende meningen. Ons kon Limp Bizikt deze keer echter niet overtuigen, doordat te focus iets teveel lag op ellenlang geleuter, en te weinig op de muziek zelf. Maar entertainment en een wervelend volksfeest, Dat kregen we dan weer wel voorgeschoteld. (Erik VD)
Het Italiaanse Ufomammut (****) brengt een eigenzinnige mix van doom, sludge, psychedelica en stoner. De heren hebben negen full-albums uit sinds hun opstart in 1999 zodat we ons aan een bloemlezing van hun werk mogen verwachten. Toen we de band zagen aantreden op Dunk!festival enkele jaren geleden schreven we daarover: ' De snoeiharde gitaar/drum uithalen, gecombineerd met uiteenlopende beelden op het scherm, zorgden voor een oorverdovende en hard einde van een geslaagde dag. De songs zijn heel langdradig van opbouw, gaan soms de trage Doom weg op, om dan als een slag in je gezicht uiteen te spatten.'
Ook op Alcatraz Metal Fest werd deze stelling nog wat meer in de verf gezet. Als ultieme slaapmutsje, kregen we dus vooral een uiterst donkere psychedelische trip voorgeschoteld. De perfecte, rustgevende afsluiter van deze tweede festivaldag dus, waarbij we geen geestenverruimende middel nodig hadden, om in hogere sferen terecht te komen. (Erik VD)
dag 3 - zondag 12 augustus 2018 - Alestorm feest erop los, Behemoth laat Dimmu Borgir een poepje ruiken en nostalgisch Helloween
Het gespreksonderwerp van de dag bleek dat optreden van Limp Bizkit op zaterdag. De pro en contra's vlogen in het rond. De meningen liggen tot op heden nog steeds ver uit elkaar. Dit geheel terzijde maken we ons op voor de laatste festivaldag. Er was toch opvallend meer volk komen opdagen dan op de twee vorige festivaldagen hadden we de indruk. Ondertussen was er ook een programmawijziging en zou Sepultura omstreeks 22u30 spelen op de SWAMP stage en werd Exhorder verplaatst naar de Prison Stage. Terwijl Helloween met hun tour 'Pumpkins United' twee uur het beste van zichzelf mocht geven tussen 22u en middernacht, om de deze festivaldag af te sluiten.
Dag 3 begon wat vreemd, een grote massa death metal fans stond samengetroept in de Swamp stage, om tot de conclusie te komen dat Pestilence pas na Orden Ogan zou optreden…de reden dus ook waarom de affiche werd aangepast. Soit, ik slofte naar Orden Ogan (*) en aanschouwde enkele minuten de Wild West Metal (what’s in a name??!!). Neen, dan nog liever de pogingen tot hanteren van instrumenten in de ‘Monster tent’ aanhoren hehe. Dusja, terug naar het begin, want Pestilence (***) stond deze keer wel paraat. Hollander Patrick Mameli is nog de enigste originele bandlid van deze death metal band met fusion en progressieve invloeden in verwerkt. Met hun recentste plaat ‘Hadeon’ – die goed door de media werd ontvangen – was dit voor de meeste toeschouwers een nieuwe kennismaking met deze band. Voor de ietwat oudere fans zullen topplaten ‘Consuming Impulse’ en ‘Testimony of the Ancients’ nog verdacht goed in hun geheugen gegrift staan. Duidelijk werd dit toen nummers “Dehydrated”, “Chronic Infection”, topper “Out of the Body” van hun 2e album werden gespeeld en “Subordinate to the Domination” en “Commandments” van hun debuutplaat de zaal wild maakten. Waarschijnlijk zullen velen ook hun wenkbrauwen gefronst hebben bij de kleine gitaarsteel die door de frontman werd gebruikt.
Niettemin, deze show smaakte naar meer. Een circlepit werd aanbevolen door de band, ondanks het – volgens hen – vroege ochtenduur. Geen probleem voor de meesten, want ik durf wedden dat ze al erger hebben meegemaakt ;-) (FL)
Op naar de volgende death metal band dan: Gruesome! (***1/2) Ooit begonnen als eerbetoon voor legendarische gitarist/zanger Chuck Schuldiner van de band Death, ondertussen al bezig met het creëren van eigen muziek in dezelfde stijl. Oké, een nummer van hun held mocht niet ontbreken, en wat voor één!! “Pull the Plug” werd door deze mannen als afsluiter gebruikt in hun setlist en de headbangers en luchtgitaristen hadden de tijd van hun leven! Maar zoals gezegd: ook eigen materiaal klonk in de gekende Death stijl en het was likkebaarden. Fans van deze muziek moeten zeker en vast een hun albums ‘Savage Land’ en ‘Twisted Prayers’ uit 2018 checken! Gitaartechnisch stond deze band pal en koppel daar de uitstekende strot van Matt Harvey aan en je hebt een dodelijk collectief. Oké, niet alles verliep op hoog niveau, maar toch chapeau om deze muziekstijl en herinneringen terug naar boven te brengen! (FL)
Volgende band stond paraat op het hoofdpodium en betrof een reünie van Exhorder (**1/2). Deze thrash band met een grote portie groove in verwerkt heeft in de beginjaren ’90 twee albums uitgebracht, maar in 1994 werd de stekker uitgetrokken. Voor sommigen zal deze band niet zoveel belletjes doen rinkelen (ja, ik ben erbij), maar blijkbaar waren velen paraat om een oorlog te starten in de pit. Als je natuurlijk van jezelf als band zegt: ‘hoe meer jullie drinken, hoe beter wij klinken’,dan ontbeer je toch zelfovertuiging. Iets wat helaas ook merkbaar was tijdens de show. Nee, helaas zijn er betere thrash bands met voldoende groove in hun spel. (FL)
De Ierse band Primordial (***1/2) brengt een mix van Celtic Folk en black metal. Als openingsact op de derde festivaldag is het uiterst moeilijk om een vermoeid publiek echt over de streep te trekken. Echter slaagt Primordial er wel in duistere walmen over de SWAMP stage te doen waaien, die mooi aansluiten bij de donkere afsluiters van de tweede festivaldag. Leuke act om nog een beetje langer in die atmosfeer te vertoeven , deze Primordial. De Folk elementen doen ons eerder denken aan sage en legendes uit volksverhalen. De meest in het oog springende bandlid is frontman Alan Averill die net door zijn tomeloze inzet en stem die eerder vernoemde sage en legendes letterlijk tot leven brengt, alsof mystieke wezens elk moment uit het niets om de hoek zullen verschijnen. Heel intens allemaal, maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat deze bijzonder aantrekkelijke Folk/Black muziek het best tot zijn recht komt in een intieme en donkere omkadering, en niet op klaarlichte dag. (Erik VD)
Tijd voor een aantal wild piraten feestjes. Alestorm (****) heeft de gewoonte om, met het verstand op nul, een wervelend feest te doen ontstaan. De festivalweide is prompt heel goed vol gelopen. De band heeft er, naar goede gewoonte, weer enorm veel zin in. Alestorm neemt zichzelf niet al te serieus, er is al genoeg miserie in de wereld. Een opblaasbare eend, kilts, piratenliederen en veel bier. Het werd ons allemaal voorgeschoteld. Alestorm zorgde voor een zee van crowdsurfers, en de eerste echte grote wall of death. Er ontstaat prompt een indrukwekkend Folk/powermetal feest zoals je niet vaak tegen komt. Na al die donkere acts van voorheen, was dit volksfeest een ware verademing. Zowel de band als de fans tot ver naar achter gingen dan ook compleet uit de bol. Een uur lang worden alle registers open gegooid, en zien we naderhand niet anders dan lachende gezichten richting bar of SWAMP stage wandelen. (Erik VD)
Het optreden van de Amerikaanse melodieuze death metal band The Black Dahlia Murder (***) is prompt een domper op de feestvreugde. De band brengt een chaotische, oorverdovende set naar voor, die recht door je hart boort. Door de bonkende drum en gitaar riffs, en daarop volgende onaards aanvoelende vocalen, ontstaat een kortsluiting in je hoofd die je tot waanzin drijft. Alsof je zonder medelijden tegen een muur van geluid wordt gekwakt, telkens opnieuw en opnieuw. Helaas gaat alles net iets te veel die monotone kant uit, waardoor de aandacht gaandeweg verslapt. Een beetje meer variatie had gerust gemogen. Maar de aanhoorder die zich gewillig laat hypnotiseren door die verschroeiende klanken, vertoeft wellicht in hogere en donkere sferen, ver verwijderd van de realiteit. (Erik VD)
Geef ons , wat de mens onderdompelen in duistere atmosferen betreft, echter maar de Poolse symfonische blackened/death metal gezelschap Behemoth (*****). De gedreven manier waarmee de band op klaarlichte dag de zon doet verdwijnen achter donkere, dreigende wolken is best indrukwekkend te noemen. Net door het voortdurend schipperen tussen harde en meedogenloze death metal en satanische Black Metal rituelen, zorgt Behemoth voor een intensieve totaalbeleving waardoor het angstzweet je op de lippen staat. Frontman Nergal onderging ondertussen een beenmergtransplantatie en overleefde leukemie, maar daar is niets van te merken. De frontman ontpopt zich tot een ware volksmenner die zijn gelovigen bekeert tot het ultieme duister. Keer op keer krijgen we koude rillingen dankzij die bijzondere demonische stem van Nergal. Gerugsteund door muzikanten die door al even verschroeiende klanken, letterlijk vuurballen op het publiek afschieten tot niemand meer overeind staat. Die vuurtongen van de Hel komen zelfs van alle kanten, het lijkt wel alsof Behemoth in een uur tijd die poorten naar die Hel nog maar eens volledig heeft open gegooid, en demonische wezens het prompt van de mensheid gaan overnemen. Veel intenser en donkerder zou het de rest van de dag en avond niet meer worden. Pentagrammen werden in brand gestoken, de heren hulden zich in Duivelse maskers, waarna het licht aan het einde van de tunnel pijn deed aan de ogen. Indrukwekkend.
De horens gingen vlak daarna in stilte in de lucht, als eerbetoon aan Phil B. die in 2013 overleed, vlak voor hij zou moeten optreden met Channel Zero. Een intens moment dat zorgde voor een krop in de keel, werd gevolgd door een al even indrukwekkend applaus. ! (Erik VD)
De Franse post metal act Alcest (***1/2) bracht uiteindelijk een beetje rust in ons hoofd. De dromerige, ingetogen manier waarop de band rond Neige je raakt hoort misschien niet thuis op een metalfestival. Maar Alcest slaat en zalft tegelijkertijd. En doet je door het brengen van melancholische klanken zweven over de vloer waardoor je onder hypnose gebracht, compleet één wordt met de omgeving. Na al die overdaad aan geweld van de laatste dagen kon Alcest ons tot gemoedsrust brengen, zonder ons in slaap te wiegen. Eerder door telkens die gevoelige snaar heel diep te raken. Een verademing deze Franse band, zoals we niet vaak tegen komen op een doorsnee metal festival. (Erik VD)
Het Zweedse In Flames (*****) ontstond in 1990 en zijn ondertussen uitgegroeid tot pioniers binnen het typische melodisch death metal. Ondertussen voegt de band ook groove metal en zelfs metalcore toe aan hun sound. Daar waar we in het verleden al de vaak te indruk hadden dat en monotone set werd afgeleverd, zit er anno 2018 veel meer variatie in de muziek van In Flames. Meer nog , de heel spraakzame frontman Anders Fridén ontpopt zich zelfs tot een klasse entertainer. In het verleden bleven we al te vaak op onze honger zitten door dat gemis van enige spontaniteit van zijn kant uit. Anno 2018 staat een band op het podium die enorm veel spelplezier uitstraalt. Dat heeft zijn uitwerking op het publiek, die nog maar eens totaal uit de bol gaat. Crowdsurfers vliegen in het rond, tot jolijt van Anders Fridén die de fans aanspoort tot nog meer bewegen en meebrullen.
Kortom, In Flames ontpopt zich meer dan ooit tot een sterk geoliede machine, die perfectie van bespelen van instrumenten en vocalen, combineert met hoge dosissen spontaniteit. (Erik VD)
Het Amerikaanse Cannibal Corpse (****) zijn actief sinds 1988 en uitgegroeid tot één van het meest toonaangevende death metal bands. De band blijft, ondanks gedoodverfde opvolgers aan de deur kloppen, stevig in het zadel zitten. Ook live is Cannibal Corpse niets meer of minder dan een oorverdovende geluidsmuur die alles en iedereen plat walst. Op Alcatraz zet Cannibal Corpse dat nog maar eens in de verf. De band doet niet aan lange bindteksten of strelen. Nee, vanaf die eerste noot zodanig rauw, verschroeiend en luid uithalen zodat je in een roetsjbaan richting putten van de Hel bent terecht gekomen, zonder de mogelijkheid om terug te keren op Aarde. Eens een mokerslag in het gezicht je treft, voelt een optreden van Cannibal Corpse aan alsof honderden bulldozer over je hoofd zijn gedenderd. Dat was circa dertig jaar geleden al het geval, dat is anno 2018 nog steeds zo. En daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan. Missie '’vermorzel SWAMP stage'’ geslaagd!
Alcatraz metal fest 2018 sloot af met een wel heel bijzondere show: Helloween Pumpkins United (*****). Op het podium stond niet alleen de huidige bezetting van Helloween. Ook voormalige leden zoals Kari Hansen en Michael Kiske waren aanwezig, wat dit optreden toch een unieke totaalbeleving maakt voor elke fan van Helloween. Die mooiste momenten waren dan ook als beide zangers hun stem samenvoegen met deze van huidige zanger Andi Deris. Dan ontstaat een onaards aanvoelende kruisbestuiving die ons een ware krop in de keel bezorgt. Gerugsteund door die typische gitaar en drum salvo's zo eigen aan Helloween, werd de perfectie voortdurend benaderd. Getuige daarvan een verdovende drum solo van Dani Loeble, die sinds 2005 de drumvellen bedient. De band grasduint in hun volledige oeuvre met een twee uur durende show. Dat lijkt best lang, en gezien de wat monotone aard van de power/heavy metal van Helloween, niet voor iedereen vol te houden. De liefhebber van langdradige solo's, hoge stemmen en songs die je met de vuist in de lucht meebrult tot het einde werden echter op hun wenken bediend.
Wijzelf genoten vooral van de hoge dosis spelplezier dat de heren etaleren op dat podium. De plooien lijken glad gestreken, dat blijk als je ziet hoe de drie voormalige zangers gebroederlijk elkaar aanvullen bij mening van die songs. “Are You Metal?” we bleven het naderhand nog schreeuwen toen we huiswaarts keerden. “Heavy Metal (is the law)”, “If I could Fly”, het zijn één voor één songs die ons terugbrengen naar onze jeugdjaren toen we daarop stevig stonden te headbangen. Elk van die songs werden met zoveel vuurkracht gebracht, dat we er prompt koude rillingen van kregen. De ene vuurpijl na de andere vuurpijl schiet Helloween op de massa af. De heel mooie beelden vormen daarbij trouwens een meerwaarde.
Besluit: Helloween Pumpkins United tour was een totaalspektakel van licht, beelden, riffs tot drum partijen zo eigen aan het genre power tot heavy metal dat ons doet terugkeren naar de jaren '80. Deze nostalgie trip was echter heel bijzonder omdat elk onderdeel van wat Helloween zo groot heeft gemaakt uit de doeken werd gedaan.
Na twee uur genieten tot de toppen van onze tenen., verlieten we met een brede glimlach de festivalweide nog steeds neuriënde “Are You Metal!”.
Setlist: Let Me Entertain You (Robbie Williams song) //Halloween //Dr. Stein //I'm Alive //Are You Metal? //Perfect Gentleman //Starlight / Ride the Sky / Judas (Kai Hansen medley) //Heavy Metal (Is the Law) //If I Could Fly //Pumpkins United //Drum Solo (Ingo Tribute )//Livin' Ain't No Crime (Partial) //A Little Time //Sole Survivor //Power //How Many Tears ///Encore:///Eagle//Fly Free //Keeper of the Seven Keys (partial) ///Encore 2://Future World //I Want Out
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2018/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2018 – DAG 9 - Gary Numan, Front 242… - Zwarte zaterdag met bands in vorm
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-11
Wim Guillemyn
De zwarte scene was afgezakt naar Lokeren voor o.m. de oerband van de EBM met name Front 242.
Gary Numan mocht de avond, voor een reeds aardig volgelopen plein, openen. Na jaren min of meer in de vergetelheid doorgebracht te hebben zit Gary Numan terug in de lift. Zijn sound is sedert enkele albums donkerder dan vroeger en ook meer industrial gericht. Een combinatie die samen met zijn unieke stem wel gesmaakt wordt. Vooral zijn laatste album ‘Savages’ is sterk. Het sterkste in jaren. Verleden jaar deed hij ter ere van zijn laatste album ons land reeds aan. Benieuwd of hij met dezelfde set zou afkomen.
Hij opende met “Everything Comes To This” uit het uitstekende album ‘Splinter’ uit 2012. Het was meteen duidelijk dat Numan er zin in had en energiek voor de dag kwam. Meteen daarop volgde “Fall” (een herwerkte song uit ‘Pure’ sessies) gevolgd door “Metal”. Een oud gediende uit 1979 van zijn onvolprezen ‘The Pleasure Principle’.
Zo zat de set goed in elkaar: nieuw werk afgewisseld met oud werk in een typisch modern industrial jasje gestoken. Natuurlijk kwam ook ditmaal zijn dochter Persia meezingen tijdens “My Name is Ruin”. Nogmaals blijkt dat dit een sterk nummer is die wellicht de tijd des tands zal weten te doorstaan. “Cars” en “Are Friends Electric” mochten ook niet ontbreken. Er werd op hoog niveau gemusiceerd en de visuals waren hier en daar anders dan tijdens zijn passage vorig jaar. Op de zang van Numan (intussen al 60 jaar) viel niets aan te merken zodat we ons soms wel afvroegen of er niets op band stond. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Intussen stond het plein wel vol. Heel fans voor Front 242 waren naar Lokeren afgezakt. De pioniers van de EBM trekken nog steeds veel (vooral ouder) volk. Het was afwachten welke set ze gingen brengen en in welke versies. Want Front; dat kan een set met snedig versies, met enorm uitgerekte versies of met onherkenbare versies zijn.
Het moet gezegd zijn dat het er meteen bonk op was deze avond. Ze waren in vorm, snedig en heel dansbaar. Opener “Moldavia” vond ik heel sterk. De visuals waren ook heel goed. De set werd goed opgebouwd met weinig trage songs. “Body To Body”, “Religion”, “Funkhadafi” en “No Shuffle” passeerden de revue.
De climax van het optreden bestond uit “Headhunter”, “Im Rhythmus Bleiben” en “Welcome To Paradise”. Dit zorgde ervoor dat ze nog mochten terugkeren voor een bisnummer in de vorm van een fantastisch “W.Y.H.I.W.Y.G.”
Daarna mocht 2 Many DJ’s hun ding doen op het podium. Visueel zijn dit gewoon twee mannen achter een draaitafel. Maar het is geweten dat ze heel goed hun ding doen. Meer jongeren waren het plein opgekomen om te komen dansen. Zo ging de zwarte zaterdag na een geslaagde avond de nacht in …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 8 – Kasabian – dEUS – Manic Street Preachers – Warhaus: dEUS rules!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-10
Danny Feys
Het Belgische Warhaus kon dag 8 openen op de Lokerse Feesten , de band rond Maarten Devoldere van Balthazar en z’n vriendin Sylvie Kreusch. Van een leien dakje liep het niet niet. Het nog toekomende publiek bleef behoorlijk statisch en reageerde lauw op hun slome, sensueel prikkelende donkere muziek.
Met zijn diepe , slepende stem kreeg Devoldere het publiek niet op zijn hand. De sfeer was er eentje zoals het weer vanavond , grijs en kil. Enkel bij “Beaches” en “Memory” kregen ze de handen op elkaar. En op hun laatste nummer “Mad World” werd er wat meegezongen. Warhaus stond ietwat te vroeg geprogrammeerd . We hadden hier liever een Moulin rouge podium of een donkere kroeg om hun sound tot zijn recht te laten komen …
Daarna kwamen de Welshmen van Manic Street Preachers. Voor me persoonlijk een aangenaam, prettig weerzien na negen jaar. Ze hebben een nieuwe plaat uit , ‘Resistance is Futile’ , hun 13e intussen, die ze willen promoten aan het Belgische publiek . Manic Street Preachers houdt van live spelen in ons landje . Trouwens, voor James Bradfield en C° is het podium een tweede biotoop.
Ze begonnen met hun grootste “ Motorcycle Emptiness” . De hitmachine bleef op volle toeren draaien. De twee nieuwe nummers namen helaas de vaart wat uit het concert.
Maar het waren de herkenbare “A design for live” , “Tsunami”, “ Kevin Carter”, “You stole the sun from my heart” en de afsluiter “ If you tolerate this “ die luidkeels werden meegezongen.
Een concert in crescendo dat jammer genoeg na een uurtje was afgelopen. Het had wat meer mogen zijn want na 32 jaar zijn de Manics nog steeds top.
Hoofdact van de dag waren dEUS, hoewel ze niet afsloten … dEUS, één van de beste én na vanavond wel dé beste Belgische band! We zagen de band rond Tom Barmam al tientallen keren en ze waren vandaag beter dan ooit. De nieuwe gitarist , Bruno De Groote, deed zowel vocaal als muzikaal Mauro Pawlowski vergeten.
Anderhalf uur speelden ze snedig en strak. Tom en C° waren supergemotiveerd en enthousiast. We hebben ze nog anders gezien.
Vanaf het tweede nummer, “The architect” sloeg het vuur in de pan. De hoogmis ging door met een retestrak “Fell of the floor, Man” , het wondermooie ‘Instant street” , het duistere “Quatre Mains “ , vol ritmewissels, “ Little Arithmetics”, de meebruller “Hotel Lounge” en een nog steeds subliem en zwaar rockend “Suds en Soda”.
Hierna konden we even op adem komen want het was een rollercoaster van vijf kwartier van het beste wat België en ver daarbuiten aan rockmuziek te bieden heeft.
De bis werd ingezet door Tom alleen met “Roses” ; de afsluiter “Nothing really ends” moesten ze ironisch genoeghelaas wat vroeger afsluiten door een plensbui die het podium onderwater zette.
In oktober beginnen ze aan een nieuwe plaat en we kijken er reikhalzend naar uit.
Als afsluiter had Lokeren de uit Leicester afkomstige Kasabian geprogrammeerd. Groot in eigen land maar dat garandeert niet hetzelfde op het vasteland. Helaas voor hen was het terrein na de hevige regen koud en half leeg. Aan hen om dit te kunnen keren, wat helaas niet lukte …
Op het podium amuseerden zanger Tom Meighan en gitarist Sergio Pizzorno zich kostelijk met elkaar maar wij bleven des te meer letterlijk in de kou staan.
Het was maar bij de echt bekende nummers “Days are forgotten” en “Re-wired” dat er meegebruld werd. Maar om mee te klappen , zoals Tom tientallen keren vroeg, werd weinig gevolg aan gegeven .
Ze speelden routineus en tapten ietwat te veel uit hetzelfde vaatje op hun nummers. Het kon het publiek niet ontdooien. Met “Fire” brachten ze hun beste nummer waar we ons konden aan verwarmen , maar het was ook meteen het laatste.
Kasabian - Sterk in eigen land maar hier nog zeker niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 7 – The Prodigy – Soulwax – ’t Hof Van Commerce: So you can dance!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-09
Michaël Bultinck
De deuren van de Lokerse Feesten gingen open voor dag 7 en daarmee gingen ook de hemelsluizen open. Onstuimig herfstweer voor begin augustus met de troost in het achterhoofd dat de regen eigenlijk wel gekomen is. En om het helemaal goed te maken stond “’t Hof Van Commerce” geprogrammeerd als opener. Destijds vernieuwend, nu nog steeds marktleider en helemaal terug van nooit weggeweest.
… 20jaar … West Vlaamse hiphop gebracht door Buyse, Kowlier en 4T4. Niet mis te verstane teksten, een stevige beat, gekruid met een vleugje humor. Want dat maakt nu éénmaal ook deel uit van het product van ’t Hof. “Wen toch ook nooit sjance mee twere in Belgie, us playliste es utgelopen, …” dat is de spirit om de regen die met bakken uit de hemel valt te bestrijden. Terwijl alle moeite werd gedaan om de draaitafel droog te houden raasde de hit-machine door. Alle hits passeerden, en dat zijn er ondertussen heel wat.
Voor velen was ’t Hof dood en begraven maar niets is minder waar. Het klinkt vertrouwd maar zeker niet versleten. Drie topartiesten die lange tijd niet serieus werden genomen, verdienen ondertussen tonnen respect.
Hiphop viert nu éénmaal hoogtij dezer dagen maar ik ben benieuwd of de hedendaagse hiphopper er over 20 jaar nog zullen staan. Want vergeet niet: er is “NIEMAND GRODDER” dan ’t Hof Van Commerce!
Met de wind meegewaaid vanuit Gent recht op het podium van de Lokerse Feesten. Drie drums, synthesizers, drumcomputers, basgitaar,… kortom het podium was net groot genoeg voor Soulwax! Van het beste dat België te bieden heeft in de alternatieve dance-scene. Dat moet beschermd worden tegen weer en wind. De omstandigheden waren niet optimaal om hun nieuwste plaat ‘Essential’ voor te stellen maar ook dat hoort bij live shows. Een klassieker in het begin “No Drums” en één helemaal op het einde “NY excuse”. Daartussen één uur genialiteit zoals we dat al ruim 20 jaar kennen van Soulwax. Op het podium was het letterlijk zwart EN wit. Voor de doorsnede muziekliefhebber is dat ook zo bij Soulwax. Je bent ervoor of je vindt het maar niets. Wij zijn voor!
Tot zo ver de Belgische inbreng op dag 7 van de Lokerse Feesten wat het hoofdpodium betreft. Onder het motto: ‘wij zijn zo bizar als we eruit zien’, trekt The Prodigy nog eens op gang voor een reeks optredens. Keith Flint die volgend jaar 50 wordt met het eeuwige duivelskapsel en Keith Palmer (Maxim) met de al eeuwige witte schaduw rond de ogen. Samen met Liam Howlett vormen ze al bijna 30 jaar de meest extravagante Britse dansformatie die je kan denken. Een kat met negen levens want de carrière van The Prodigy is er één van toppen maar ook van dalen.
Telkens je denkt, nu is het definitief gedaan , zijn ze daar opnieuw. Blijven teren op die megasuccessen van de jaren ’90, plus de regelmaat van om de vijf jaar een nieuwe plaat, die evenwel nooit de successen kende van weleer. De laatste single met naam dateert van 2009 en is “Omen” waarmee ze de set begonnen. “Firestarter, “Voodoo People”, “Smack my Bitch Up” allemaal kregen ze een make over waardoor ze bijna onherkenbaar werden. Of het beter is? Nee. Is het vernieuwend? Ja. En daarmee baant The Prodigy zich een weg in het danslandschap van 2018. Gelukkig zijn er nog een paar vaste waarden die niet zullen verdwijnen. Flint heeft zich meer dan een uur staan opwarmen alsof hij de boksmatch van zijn leven tegemoet ging en Maxim ziet overal waar hij komt “Warriors”. Gelukkig is er op de Lokerse Feesten nog plaats voor een bisnummer, iets dat we in de huidige concertwereld jammer genoeg maar al te vaak moeten missen. Voor de grote fans onder ons, The Prodigy, 7 december, Vorst Nationaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 - DAG 6 – Punkrockdag: aardbeving verwoest Grote Kaai
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-08
Erik Vandamme
‘Aardbeving verwoest Grote Kaai op Lokerse Feesten'’ … Het zou een minder leuke titel kunnen zijn, maar is het deze keer niet. Traditiegetrouw organiseert de Lokerse Feesten naast de Metaldag ook een Punkrockdag. Deze keer stonden kleppers van formaat op de affiche als Suicidal Tendencies, Dropkick Murphys, Bad Relgion en Turbonegro. Elk van hen deed de aarde dan ook letterlijk daveren onder onze voeten, de ene wat meer dan de andere.
Deze punkrockdag 2018 op Lokerse Feesten gaat de geschiedenis als 'legendarisch' althans naar onze mening. Aan de vele reacties te zien en horen naderhand, waren wij niet alleen met die mening.
The Living End - Australische aanstekelijkheid die aan de ribben kleeft
Chris Cheney (Guitars/Vocals), Scott Owen (Bas) , Andy Strachan (Drums) vormen samen het Australische trio The Living End (***1/2). De band timmert reeds 25 jaar aan de weg. En heeft dus al heel wat ervaring in het vak. Op 28 september komt de nieuwste schijf, het 8ste album ondertussen, van The Living End op de markt. De Australische band gaat uitgebreid op tournee en houdt dus ook halt op Lokerse Feesten. Ze mogen deze punkrockdag openen met een pure punkabilly set, waarbij vooral de Contrabas een voorname plaats inneemt. De drie bandleden vullen elkaar blindelings aan en stralen, net als op de nieuwe schijf trouwens, enorm veel spelplezier uit. Door die dosis levenservaring te vermengen met de nodige jeugdige spontaniteit - frontman Chris spreekt zijn publiek voortdurend aan - worden ook wij over de streep getrokken. Echter is het eerder die bijzonder aanstekelijke combinatie tussen gitaar, contrabas en verdovende drums dat ervoor zorgt dat we de ene adrenalinestoot na de andere te verwerken krijgen, waardoor je prompt begint te heupwiegen. Want hierop stil staan is onmogelijk.
The Living End doet met andere woorden wat elke openingsact moet doen. Die lont aan het vuur steken, om de boel tot ontploffing te brengen. Missie geslaagd!
Suicidal Tendencies - Mokerslagen in het gezicht tijdens het voorhouden van een spiegel van de realiteit
‘Join the army’ (1987), ‘Lights … Camera … Revolution’ (1990) of ‘Suicidal for Life’ (1994). Het zijn één voor één platen die kunnen omschreven worden als ware klassiekers binnen het zogenaamde crossover gebeuren. Zonder schroom kunnen we Suicidal Tendencies (****1/2) dan ook omschrijven als 'levende legendes'. De band is ondertussen niet stil blijven zitten, en brengt nog steeds nieuwe klasse platen uit. Bovendien zijn hun shows nog altijd hoogstaande crossover feestjes, waarbij geen spaander geheel blijft van de zaal. Toen we de heren zagen aantreden op EMP Persistence tour 2017 schreven we daarover: ‘Ook Suicidal Tendencies legden de lat vanaf het prille begin enorm hoog. Ze lieten er bovendien geen gras over groeien, en razen door middel van loeiende riffs, duivelse vocalen en die snoeiharde drumsalvo's een hoge dosis adrenaline doorheen de menigte. Die, ondanks een lange dag, nog de energie vinden om een laatste keer een wild feest te laten uitbarsten. Ook deze band brengt geen routineuze set, de charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan.’
Op Lokerse Feesten zien we een band die er zin in heeft, en vanaf de eerst noot iedereen bij de strot grijpt en niet meer los laat tot het einde. Mike Muir is bovendien een ware spraakwaterval die wijsheden verkondigt die niet alleen over hem gaan, maar over iedere aanwezige. Gerugsteund door top muzikanten, zoals drummer Dave Lombardo die een voorname rol speelt binnen de instrumentale omlijsting, mokerslag na mokerslag uitdeelt. Telkens dus tijdens het voorhouden van een spiegel, maar eveneens met de nodige dosis humor. De adrenalinestoten die de band uitdeelt zorgen dan ook voor heel grote mosh en circle pits . Op het einde mogen fans zelfs mee dansen en springen op het podium.
Om maar te zeggen, Suicidal Tendencies mogen dan veel jaren aan de weg timmeren, die vuurkracht van hun jonge jaren zijn ze gelukkig niet kwijt gespeeld. Integendeel zelfs. Voor het eerst ontstaat een aardbeving, waardoor een alles verwoestende tsunami ontstaat die alles om zich heen plat walst. Het zou niet de eerste zijn op deze avond. De band brengt bovendien op 17 september een nieuw plaat uit en beloofde nog terug te komen. Op basis van deze verwoestende oerknal, zien we daar nu al naar uit.
Turbonegro - Turbo, Turbo, Turbo sputtert een beetje
Turbonegro (***) mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt lijken op deze affiche. De band brengt altijd een schare fans, getooid in typische Turbojugend vest. Die waren ook op Lokerse Feesten in groten getale aanwezig. Turbonegro heeft wellicht niet meer de impact op een ruim publiek, als weleer, maar kon toch op heel wat bijval rekenen. Vooral de eerste rijen gingen lekker uit de bol. Maar toch kregen we eveneens het gevoel dat het vet wat van de soep is. Voor veel mensen was dit optreden een gelegenheid om nog meer rond de bar te gaan vertoeven, met een frisse pint in de hand de toch wel hilarische show van deze Noren bekijken en beluisteren. Humoristisch en energiek was het zeker en vast. Maar ooit was Turbonegro een wervelstorm die opstak en alles plat walste. Anno 2018 is Turbonegro eerder een voortkabbelend beek geworden, waarrond het toch nog steeds fijn vertoeven is. De echte fans malen daar niet om, en dansen alsof hun leven ervan afhangt en brullen zich de longen uit hun lijf van begin tot einde van de set.
Bad Religion - De wilde rit over een roetsjbaan zonder eindpunt
Het was ons opgevallen dat de meeste punkrock fans toch naar Lokerse Feesten waren afgezakt om Dropkick Murphys aan het werk te zien. Echter kon ook Bad Religion (*****) op heel wat bijval rekenen. De band speelt hun set op het scherp van de snee, door middel van voornamelijk kort en krachtige songs waardoor de fans geen tijd hebben om op adem te komen. Die ene vuurpijl is nog maar afgeschoten, en daar volgt al een volgende. Door die monotone strakke lijn aan te houden bestaat het risico dat het gauw zou kunnen vervelen. Maar niet bij Bad Religion. Eens Greg Graffin en zijn kornuiten je in hun greep hebben, is er geen ontkomen meer mogelijk. Het is alsof je op een wilde roetsjbaan bent terecht gekomen, waar maar geen einde aan komt. Zonder oponthoud blijft Bad Religion beuken op de poort, worden alle registers gedurende dat 1 uur open gegooid tot niemand meer stil staat. Graffin doet niet echt aan bindteksten, de band laat die muziek voor zich spreken en zorgt voor een wervelend punk feest zoals we dat zelden meemaken. We bleven dan ook verweesd achter na deze woeste rit over hobbelige wegen, zonder eindpunt.
En dan moest het ultieme punkrock feest nog komen.
Dropkick Murphys - Iers/Amerikaans Folk feest dat zorgt voor een allesvernietigende aardverschuiving
Dropkick Murphys (******) had nog iets goed te maken. De laatste keer dat we de band aan het werk zagen leverde Dropkick Murphys een iets te routineuze set af om ons compleet over de streep te trekken. Vanaf opener "Captain Kelly’s Kitchen" steekt Dropkick Murphys zijn publiek in de achterzak en laat niet meer los tot het einde. "The Boys Are Back" werd als een voetbal hymne meegebruld van vooraan tot helemaal achteraan. Of de geluidsnormen werden overschreden? We vrezen van wel, maar niemand maalde daarom.
Ook bij de daarop volgende Folk rock songs "Sandlot", "Johny, I hardly Knew You", "Barroom Hero" en het overweldigende "Caught in A Jar" ging dat dak er telkens opnieuw compleet af. Dropkick Murphys liet zijn publiek geen seconde los. De crowdsurfers vlogen over de hoofden heen en er leek maar geen einde te komen aan het feest. Bij de bisnummers mocht tijdens "Kiss Me, I’m Shitfaced" een pak bevallige vrouwen op het podium plaats nemen om samen met de band deze song uit volle borst mee te brullen, en niet alleen een dansfeest voor maar ook op het podium te doen ontstaan.
Besluit: Meer dan een uur lang creëert Dropkick Murphys een oorverdovend volksfeest en doet De Grote Kaai op zijn grondvesten daveren tot er geen spaander geheel blijft van de het plein. Als kers op de taart voegt Murphys daar een AC/DC cover aan toe "Dirty Deeds Done Dirt Cheap .
Setlist: The Foggy Dew (Sinéad O’Connor song) //Captain Kelly's Kitchen //The Boys Are Back //Prisoner's Song //Sandlot //Johnny, I Hardly Knew Ya //Blood //Barroom Hero //Caught in a Jar //Buried Alive //The Wild Rover ([traditional] cover) //The State of Massachusetts //The Walking Dead //Paying My Way //First Class Loser //Worker's Song //Rose Tattoo //Going Out in Style //Out of Our Heads ///Encore:///I'm Shipping Up to Boston //Kiss Me, I'm Shitfaced //Dirty Deeds Done Dirt Cheap (AC/DC cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Sinds de overwinning in Humo’s Rock Rally werkt de band doelgericht en op eigen tempo aan de verdere ontwikkeling van de band en hun muziek. Ze gaan niet voor instant succes maar via hun eigenzinnige muziek en sound lijken ze stap voor stap beter en groter te worden. Na hun EP ‘Endless Party’ en een goed onthaalde Europese tournee verschijnt in het najaar hun debuut ‘Image’.
“Waste” is de eerste single en voorloper uit dit album dat nieuwe songs zal bevatten. De productie was in handen van Micha Volders en Bert Vliegen. “Waste” is alvast een geslaagd nummer dat langzaam opgebouwd wordt met de typische elementen van de band. De stem van Fenne Kuppens, de dragende bass en de opzwepende drums, de galmende gitaarlijnen en de donkere onheilspellende synths zorgen terug voor een pareltje postpunk muziek. In de eerste helft van de song wordt de spanning opgebouwd om dan samen met de start van de drums open te breken.
Als “Waste” voor de kwaliteit van het gehele album borg staat dan kunnen we niet wachten op dat nieuwe album. Feit is dat “Waste” meer dan de moeite waard is.
Potverdorie wat is het toch geweldig als de opener van een plaat je omverblaast. Niet omdat het zo hard of luid is maar omdat het bij je nekvel grijpt en je een oorlel verkoopt. Dat is het geval met opener “I Got Drive” van Komatsu. Een gejaagde song vol amphetamines, een lekkere riff, goeie zang en de nodige afwisselende overgangen. Op “Prophecy” wordt er meer op de groove gerekend maar het effect is er niet minder om.
Er zijn hier wel enkele overeenkomsten met Monster Magnet op te merken. De zang om te beginnen, de vibes en natuurlijk ook de stoner-elementen. Maar dan wel zonder hen na te bootsen. Het is gewoon een naam die ik meegeef zodat je weet welke richting hun muziek zoal uitgaat. Ook de song “Komatsu” is het vermelden waard. Ze bevat vette riffs, versnellingen, fijne synthsounds en een ‘alles of niets’-attitude. Maar vrees niet want alle tien de tracks zijn van hoog niveau.
‘A New Horizon’ is een wervelwind, een roadtrip op route 66 of een opgejaagd dier maar het is vooral heerlijke stoner/sludge muziek.
Deze Eindhovenaars geven hier met hun tweede full album een sterk visitekaartje af. Hun debuut ‘Manu Armata’ kreeg lovende kritieken maar deze lijkt mij nog sterker te zijn.
Het debuut van dit Noors trio klinkt zowel traditioneel, organisch als fris en eclectisch. Een kunst. Het grootste deel van de muziek die ze maken is instrumentaal. Soms zijn er spaarzame vocals aanwezig.
De bass van Chris Holm klinkt vrij seventies. Een dikke baslijn kleuren de songs. Luister maar eens naar “Joe Frazier” dat naast die bass sterk bluesrock gekleurd is. Andere tracks krijgen dan eerder een soort space/psychedelic jasje aan zoals op het uptempo “Atlantic Surfing”. “Le Mans” bevindt zich ergens tussen die twee tracks in. Een erg fijne track.
De muziekjes die ze uit hun mouw schudden kunnen zo als een soundtrack dienen voor een gestylede film. Op andere momenten doet het wat aan seventies politiefilms denken of aan één of andere loungefilm.
Orions Belte is wat moeilijk in een vakje te stoppen maar ze maken boeiende muziek waarbij ze gebruik maken van muziekelementen uit vervlogen tijden. Die gieten ze in songs waarmee ze hun eigen universum creëren.
‘Lucifer II’ volgt logischerwijze ‘Lucifer I’ uit 2015 op. Er is intussen wel nogal veranderd in de band. Buiten Johanna Sadonis (vocals) is de bezetting zowat compleet veranderd. In de zomer van 2017 werd het album opgenomen samen met haar nieuwe schrijfpartner en drummer Nicke Andersson (afkomstig van Entombed). Bij gebrek aan een volledige bezetting nam Nicke het grotendeel van alle partijen (drums, baslijnen, de helft van de gitaarlijnen) op zich. Gitarist Robin Tidebrink speelde de rest van de gitaarpartijen in. Tegen de release van ‘Lucifer II’ kwamen Alex Mayr (bas) en Martin Nordin (gitarist en afkomstig van het Zweedse Dead Lord) nog de band vervoegen.
Wat heeft dit op muzikaal vlak tot gevolg? Wel het geheel klinkt natuurlijker. De sound alsook de riffs gaan nog ietsje meer richting bands zoals Black Sabbath, Blue Oster Cult etc… De zang blijft het voornaamste aantrekkingspunt. Die contrasteert namelijk goed met de rauwere riffs en grooves. Ze zingt indrukwekkend en zorgt dat een aantal songs wel degelijk opvallen.
Songs gewijs zit alles goed in elkaar en de productie is ook goed gelukt. Heel erg origineel klinkt het allemaal niet maar het geheel is aangenaam om naar te luisteren. Het feit dat alles goed in elkaar steekt , maakt veel goed. Opener “California Son” (een heerlijk uptempo track), “Phoenix” (lekkere zang en psychedelische sound), “Eyes In The Sky” (lekker vette riffs) en “Dreamer” zijn heel fijne tracks. The Rolling Stones cover “Dancing With Mr D” is niet mis maar valt hier wat uit de toon en afsluiter “Faux Pharao” is wat routineus. Voor de rest een lekker album en goede vocals.
Wie houdt van jaren 70 hardrock in een moderne productie moet hier eens naar luisteren. ‘Lucifer II’ toont op vele vlakken progressie ten aanzien van ‘Lucifer I’.
Deze solo artiest die in Berlijn leeft , heeft op Manic Depression records zijn debuut uit. Hij werkte hiervoor samen met Alex Akers of Forces (Fleisch Records). Het resultaat vind ik indrukwekkend. We horen hier postpunk songs met invloeden uit shoegaze, electro, wave en synthpop. Het geheel klinkt fris en hedendaagser dan je zou denken. Het is qua intensiteit en stijl een beetje vergelijkbaar met The Soft Moon.
We krijgen op muzikaal vlak een donkere sfeer versterkt door de overstuurde synths, gitaren en backings. Paranoia, beklemming en troosteloosheid is vaak aanwezig maar de zin voor melodie en vakkundige songs maken het toch goed verteerbaar. Luister maar eens naar opener “Blue Romeo”. Een binnenkomer die aan je lijf en leden blijft hangen. En zo gaat dit gedurende acht songs verder. Soms is het ook vrij dansbaar zoals “Body of Glass” of “Wealth” (waar Mana richting EBM en electro gaat). Het sterke is dat nergens een Joy Division of Cure-kloon aan het werk hoort. Dit is muziek met een eigen smoel. Eigentijds en met een grootstedelijk underground gevoel.
Dit is, in zijn genre, een sterk en origineel debuut. Een sterke aanrader voor liefhebbers van het genre!
Wat begon als een idee aan de toog , mondt nu uit in een debuutalbum. Hoe snel kan het gaan in het leven? A Slice of Life begon oorspronkelijk met het brengen van The Cure nummers. Gaandeweg kwamen de eigen nummers erbij. De sound is een mix van o.a. The Cure, Joy Division en David Bowie. Het staat ook in hun statement: ze willen de postpunk, darkwave en new wave van de jaren 80 doen herleven.
Opener “Restless Gods” kenden we al van de demo-EP. Een nummer dat wat invloeden van o.a. David Bowie bevat. “Older” is jaren 80 postpunk. Denk aan Psychedelic Furs, The Cure… Een fijne song met een aanstekelijk refrein en een fijne gitaarlijn naar het einde toe. Alle nummers van hun demo-EP uit 2017 zijn hier aanwezig. Maar het geluid en de productie maakt dat de nummers hier op ‘Restless’ beter tot hun recht komen. De drums op “The Marionette” klinken stukken beter en voller. “Sweet Sin” is een energieke en aangename song. De stem en de tekst van Dirk Vreys lijkt wat op die van Iggy Pop. “Life As It Is” en “Feel Like Crazy” zijn melodieuze en catchy tracks. Op de fysieke cd staat er nog een bonusversie: “Liefde Is Oorlog”. Een uptempo track in het Nederlands gezongen. Dat geeft een beetje een andere twist aan de sound. Het doet meer aan de Belgische (garage)rock denken (en minder aan de new wave bands)zoals Aroma Di Amore, de vroege Noordkaap, Nemo… Het Nederlands is even wennen maar ik vind het wel een lekkere song.
Met ‘Restless’ slaagt A Slice of Life in hun opzet. Ze doen de new wave en postpunk uit de jaren 80 herleven. De invloeden zijn heel sterk aanwezig maar ze slagen er wel in goede en aanstekelijke songs te maken.
De productie vind ik ook meer dan ok. De zang is er, naar mijn bescheiden mening, op vooruit gegaan. Muzikaal hoor je dat ze een goed evenwicht hebben gevonden. Wie niet genoeg kan krijgen van de jaren 80 en houdt van donkere, melancholische muziek moet dit beslist eens checken.
Dee Snider voorstellen lijkt mij net zo overbodig als vertellen bij welke band Axl Rose of Bruce Dickinson zingen. Sedert 2002 waren ze met Twisted Sister terug op tournee met hun oude werk want nieuw werk kwam er niet. Dat oud werk ook door de jeugd (her)ontdekt en gesmaakt. Feit is dat na het Alcatraz optreden van 2016 in Kortrijk Twisted Sister op pensioen ging. Ze hadden het jaar voordien al hun drummer (A.J. Pero) verloren (dood in zijn slaap). Bij Dee was de goesting echter nog niet voorbij en zo zag dit album het levenslicht.
We moeten zeggen dat voor dit soloalbum van Snider niets aan het toeval heeft overgelaten. Hatebreeds vocalist Jamey Jasta deed de productie. Enkele bekende muzikanten hielpen mee aan het album zoals Mark Norton (Lamb of God), Howard Jones (ex-Killswitch Engage), Joel Grind en Nick Bellmore (Toxic Holocaust), Alissa White Gluz (Arch Enemy) en Charlie Bellmore (Kingdom of Sorrow).
Ik was vooraf wat sceptisch tegenover het album maar Dee Snider heeft mij toch positief weet te verrassen. Het album klinkt iets donkerder dan het meeste van Twisted Sisters werk en het klinkt vrij snedig. Het heeft toch wel wat moderne invloeden onder de huid meegekregen. Zo zitten er wat trash invloeden in het gitaarwerk. Voor de rest hebben we natuurlijk nog Snider zijn monumentale (en vrij herkenbare) stem en zijn vrij catchy refreinen. Dat alles maakt dat het album vrij aangename luistervoer is geworden. Oké, soms is het wat clichématig maar er zitten genoeg songs tussen die toch boven de middelmaat uitkomen. Het trashy “Running Mazes” of “Tomorrow’s No Concern” zijn vinnige stukjes metal. Het iets ingetogener “I Am The Hurricane” is ook goed geslaagd. Ook het titelnummer is genietbaar met zijn melodieuze gitaarlijnen en een refrein dat het waarschijnlijk goed zal doen tijdens optredens.
Met “For The Love of Metal” heeft Dee Snider in elk geval materiaal om terug mee op tournee te gaan. Hij slaagt erin om met zijn trashy elementen de Twisted Sister-sound te verjongen en te tonen aan de wereld waarom hij nog niet hoeft afgeschreven te worden.
Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.
Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.
Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.
Lokerse Feesten 2018 - DAG 5 –Novastar - The Pretenders - Triggerfinger- Rock-'n-roll in de regen
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-07
Erik Vandamme
Snikheet was het op dinsdagavond 7 augustus. Net zoals dat al heel de zomer het geval is eigenlijk. Een mens snakt naar verkoeling, die zouden we krijgen in de vorm van een kort maar krachtige regenbui met donder en bliksem daarbovenop. Schade werd er niet vastgesteld maar die ene bui had wel een invloed op het verdere verloop van deze avond. Er was trouwens niet zoveel volk komen opdagen als op eerdere festivaldagen. Met Novastar, The Pretenders en Triggerfinger stonden nochtans grote namen binnen hun genre op de affiche, die rock-'n-roll heel hoog in het vaandel dragen. Een overzicht
Novastar (****)
Door onvoorziene omstandigheden hadden we Faces On Tv net gemist. We waren wel net op tijd om voormalige helden Novastar aan het werk te zien. Het was namelijk een tijdje geleden dat we van Novastar nog iets hadden vernomen, het leek zelfs alsof de band van de aardbodem waren verdwenen. De laatste tien jaar bleef het zelfs vrij stil rond Novastar na enkele eerder tegenvallende platen zoals 'Inside, Outside' (2014). Ondanks dat heeft Novastar altijd een bijzondere plaats in mijn hart blijven behouden. Alleen al door die twee magische concerten op Rock Werchter (2001 en 2004) en in 2006 op Crammerock. Met zijn nieuwe single “Home is Not Home” als voorloper van de nieuwe plaat ‘In The Cold Light of Monday’ die later dit jaar in de rekken zou moet liggen, lijkt Novastar zijn demonen te hebben overwonnen. Ook anno 2018 blijft Joost Zweegers net door zijn bijzondere warmhartige stem en uitstraling die gevoelige snaar raken. Vooral als Joost plaats neemt achter zijn piano, gerugsteund door zijn klasse muzikanten, krijgen we datzelfde kippenvelmoment als toen we de band zoveel jaar geleden zagen optreden. Bovendien straalt Joost na een moeilijke periode in zijn leven, weer enorm veel spelplezier en levensvreugde uit. Hij staat gewoon te stralen van geluk.
Besluit: Novastar zet door middel van een gezapige en aanstekelijke set de puntjes op de 'i'. We zien al uit naar de nieuwe plaat. Op basis van dit gezapige, magisch mooi concert lijkt Novastar - bij wijze van spreken - uit de doden te zijn opgestaan, klaar om de wereld weer compleet te veroveren en te ontroeren.
The Pretenders (*****)
Nog zo één van mijn voormalige helden kunnen we The Pretenders ook noemen. De band rond Chrissy Hynde straalt puur rock-'n-roll uit. Dat was in de jaren '80 zo, en dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Dat zou later blijken. Die jaren '80 verliepen trouwens heel woelig door drugsproblemen binnen de band. Zo overleed gitarist Honeyman-Scot aan een overdosis in 1982, en ook Peter Farndon die net om zijn drugsprobleem uit de band was gezet, overleed in 1983. Maar The Pretenders zijn nooit bij de pakken blijven zitten, en steeds stevig begane wegen blijven bewandelen. Chrissy Hynde , de dame is ondertussen 66 jarige, blaakt ondertussen nog steeds van gezondheid. Op haar stem en typische rock uitstraling staat eveneens nog geen sleet. Het meest opvallende. The Pretenders stralen op Lokerse Feesten nog steeds even veel spelplezier uit als anno 1987, en dat is toch een enorm groot pluspunt aan deze band en dit concert. Lekker aanstekelijke songs als “Private Life”, “Back On The Chain Gang”, “Don’t Get Me Wrong” klinken dan ook nog steeds even fris en monter. Chrissy staat heel goedlachs op het podium, en spreekt haar publiek constant aan.
The Pretenders heeft ook een nieuwe schijf uitgebracht, ook daaruit worden songs gebracht die even goed worden ontvangen als de kleppers van toen. De stoere rock chick die Chrissy is, houdt daarbij de teugels stevig in handen. En toch geeft ze de klasse muzikanten van dienst voortdurend de gelegenheid zichzelf in de schijnwerpers te zetten, ook dat siert haar. Zo krijgen we een korte maar heel energieke drumsolo van de nog altijd uit de eerste bezetting afkomstige drummer Martin Chambers die ons best kon smaken. Maar ook de gitaristen van dienst betoveren ons met verschroeiende riffs, telkens opnieuw.
Besluit: Ook al trekt Chrissy anno 2018 nog steeds de meeste aandacht naar zich toe. Ze blijft ondanks al die successen enorm veel respect tonen voor haar entourage, mede muzikanten en fans. Ze slaagt erin met het grootste gemak iedereen tot voorbij de geluidstoren zonder enige moeite over de streep te trekken. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Triggerfinger (****1/2)
Triggerfinger had eerlijk gezegd bij ons nog iets goed te maken. Toen we de heren zagen aantreden op Rock Herk schreven we daar het volgende over: '' Menig gitaar riff klieft door je lijf als een botte bijl. Daarbovenop beschikt Ruben Block over een typische rock uitstraling, een stem die je murw slaat, en een charismatische uitstraling zoals je zelden tegen komt. Door het gemis van dat iets meer spontaniteit dan we van Triggerfinger gewoon zijn, bleven we ondanks alle positieve punten hierboven omschreven, helaas wel een beetje op onze honger zitten deze keer. Jammer."
Triggerfinger had er deze keer duidelijk wel zin in. Vanaf die eerste noot had de band niet alleen oog voor de verschroeiende instrumentale omkadering, eveneens sprak Ruben zijn publiek prompt aan. Helaas had Triggerfinger toen af te rekenen met de natuurelementen. Een kort, maar bondige, regenbui met alles erop en eraan dwong de band om het optreden stil te leggen.
Triggerfinger komt na die stortvlaag terug voor een akoestische set, maar ook dat lijkt dus niet te lukken. Bij gebrek aan de werkende muziekinstallaties besloot Block en de zijnen de circa 600 honderd die hard fans die nog overbleven te vergasten op een DJ set. Met twee laptops en Spotify kreeg Block en drummer Mario Goosens die circa 600 overgebleven fans - waaronder ikzelf - toch aan het dansen. Meteen verdient Triggerfinger daardoor een ster extra, net omdat ze hun fans ondanks die moeilijkheden niet in de kou laten staan. Triggerfinger straalt daardoor eveneens enorm veel rock-'n-roll uit. Het getuigt dan ook van pure klasse hoe de heren dit hebben aangepakt. Hopelijk zien we ze volgend jaar terug voor een full set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten Lokeren 2018 - Een avond boordevol hartenbrekers
Fonnefeesten Lokeren 2018
Prinses Joséphine-Charlottepark
Lokeren
2018-08-06
Erik Vandamme
Sfeerbeleving
Naast de Lokerse Feesten, dat doorgaat op de Grote Kaai, is ook Fonnefeesten - het gratis alternatief daarvan - aan zijn 25ste editie toe. We besloten op deze zomerse maandag een kijkje te gaan nemen, en vooral die bijzonder gezellige sfeer op te snuiven. Bij het binnentreden van het park komt die al direct- letterlijk zelfs - naar u toegewaaid. In de vorm van de vele foodtrucks waar je een uitgebreid palet aan eten krijgt voorgeschoteld. Van de gedoodverfde friet met mayonaise, naar eerder verfijnde keuken of pikante specerijen. Het is allemaal aanwezig.
Onder de bomen in het park is het bovendien aangenaam vertoeven. Eens voorbij de eetstandjes, kom je midden datzelfde Park in een oase van absolute rust terecht. Aan de drankstandjes wordt het bier aangeboden in een glas. En dan hebben we het niet enkel over Jupiler. De streekbieren staan ook op de kaart. Wederom onder die bomen zijn zitplaatsen voorzien, die uitkijken op het enorm grote podium. Helemaal rechts vind je dan ook de wellicht meest bezochte bar, waar de Lokeraar keuvelend over koetjes en kalfjes geniet van die enorm gezellige sfeer, bij voorkeur met een frisse Cesar in de hand. Of waarom geen pittige Lokereir? Eigenlijk is de muziek enkel een onderdeel van dat alles, valt ons op. Maar wel een heel belangrijk, aan het applaus te horen bij elke act.
Op maandag 6 augustus stonden drie bands op dat podium die vooral harten breken en gevoelige snaren raken.
Neo Minor (*****)
Begin januari waren we aanwezig op de openingsavond van Vagevuur, de nieuwe locatie van T-Klub. Een gezellige driedaagse, waar we ook enkele ontdekkingen deden. Een daarvan was Neo Minor. Een plaatselijke band boordevol talentvolle jongeren, die pas sinds 2015 aan de weg timmeren. We schreven daarover ‘Puur instrumentaal bekeken bezorgen de zwevende piano klanken, lekker aanstekelijk gitaar partijen en fijne drumsalvo's je alvast een krop in de keel, waardoor we prompt in een diepe trance terecht waren gekomen. Echter de grote meerwaarde binnen het geheel is de vocale inbreng. Astrid haar engelachtige stem en uitstraling doet ons hart compleet smelten. Ze beschikt dan ook over dat unieke talent om de luisteraar te ontroeren, hypnotiseren en te doen vertoeven in verre onontgonnen oorden.'
Neo Minor speelde voor een goed gevuld plein. De band speelt uiteraard een thuismatch, maar die moet ook altijd gespeeld worden nietwaar. De zenuwen waren heel hoog gespannen. Daardoor start de band eerder sober aan hun set. Eens de dames en heren aanvoelen dat ze het enthousiaste publiek gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten, worden echter alle registers open gegooid. Niet om geluidsmuren af te breken, eerder harten te breken. De band brengt bovendien een heel gevarieerde set naar voor met eerder dansbare songs, maar ook enkele die gevoelige snaren raken. Zo was er dit moment dat Astrid enkel onder begeleiding van pianotonen - gebracht door virtuoos Victor - een pakkende song bracht. Ik stond met de ogen gesloten te genieten en was even compleet van de aardbodem verdwenen. Ik hoorde zelfs het gekeuvel achter mij niet meer, maar enkel een wonderbaarlijke engelenstem komende uit het Aards Paradijs die mij hart doorboorde, en me tot tranen toe bedwong. Met een krop in de keel kwam ik terug op diezelfde aarde terecht en stond letterlijk trillen op mijn benen van het aanschouwen van zoveel schoonheid.
Neo Minor bracht ook een gewaagde cover van Eurythmics ''Sweet Dreams (are made of this)'' Een song die, net door die uitzonderlijke stem van Annie Lenox, bijna niet te coveren is naar mijn mening. Echt 100% geslaagd vond ik het dan ook niet, maar net door die song een eigenzinnig nieuw gezicht te geven, werd ik ook nu weer over de streep getrokken.
Besluit: Neo Minor is een heel jonge band die zeker en vast nog moet groeien. Dat merkten we voortdurend. Maar de getalenteerde muzikanten en indrukwekkende zangeres op de voorgrond, deden nu reeds de aarde voor onze voeten letterlijk wegzakken. Door het brengen van een portie zeemzoetige, adembenemende mooie potje dreampop die een verdovende indruk naliet, waardoor we totaal verweesd achterbleven nog nagenieten van zoveel innerlijke schoonheid.
Die lijn werd verder doorgetrokken bij de volgende acts op deze avond. Guy Verlinde & The Mighty Gators (****) doet door het brengen van opzwepende tot aanstekelijke blues songs de aanwezigen lekker heupwiegen en een dansjes plaatsen. De man straalt door de vele jaren dienst een natuurlijk charisma uit, waardoor hij iedereen met het grootste gemak uit zijn hand doet eten. Uiteraard gerugsteund door muzikanten die parels van klanken uit hun instrumenten toveren, creëert Guy Verlinde & The Mighty Gators een heel lekkere blues sfeertje dat aan de ribben kleeft.
Ook Dougles Firs (****) ontpopt zich tot een ware hartenbreker. Met zijn zwoele stem slaagt hij erin de gevoelige snaar te raken. Al dan niet akoestisch of bijna a Capelle samen met enkele van zijn bandleden. Dankzij het aanbieden van een gevarieerde set, blijven dan ook geboeid luisteren en genieten van die bijzonder warme uitstraling van Dougals Firs. Maar vooral zien we een artiest die volwassen is geworden, en de puberteit ondertussen totaal is ontgroeid, zonder echter die jeugdige spontaniteit uit het oog te verliezen. Pure klasse!
Algemeen besluit
Fonnefeesten is een gratis festival waar muziek, dans, gezelligheid, goed eten en drinken en samenhorigheid hand in hand gaan. Wil je op een relaxte wijze samen met vrienden of geliefden genieten van muzikanten die parels van muziek brengen, of je doen dansen doorheen de wolken. Of liever keuvelen met diezelfde vrienden die je al lang niet meer hebt gezien tijdens het verorberen van de smakelijke gerechten? Of het drinken van één van de streekbieren, in een glas? Dan is Fonnefeesten de perfecte plek om te vertoeven.
Staan de volgende dagen nog op het programma
Woensdag 8 augustus:
· Kindernamiddag 15u
· Musicdream 17u30
· The Backstreet Boppers 20u30
· Zap Mamma 23u00
· Sven Van Hees 00u30
Donderdag 9 augustus:
· High Hi 19u00
· The Schmutz 20u30
· Raymond van het Groenewoud 23u00
· Belpop party met Gust De Coster 00u30
Vrijdag 10 augustus:
· Was het nu 80,90 of 2000 (StuBru)
Zaterdag 11 augustus:
· Chackie Jam 18u30
· Slow Pilot 20u00
· Level 42 22u00
· Versuz on Tour 23u30
Zondag 12 augustus:
· Dynamo Zjosss 19u00
· Boogie Belgique 21u00
· Amy's house (tribute to Amy Winehouse) 23u00
· Charles 00u30
Voor alle informatie over Fonnefeesten 2018 verwijzen we jullie graag door naar de website: https://fonnefeesten.be/
Org: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 4 - Niels Destadsbader – Bart Peeters – Clouseau - Made In Belgium
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-06
Véronique Govaert
Waar de Nederlandstalige avond in editie 2017 nog quasi volledig import van bij de bovenburen was, krijgen we nu een muzikaal menu voorgeschoteld van Belgische makelij. En daar zijn we helemaal niet rouwig om, maar laat ik beginnen bij het begin . . .
Niels Destadsbader, valt de eer te beurt om de sfeer er alvast in te brengen en dat doet hij met verve. Zijn carrière sprong een kleine 10 jaar geleden uit de startblokken bij Ketnet, als duivel-doet-al en dat heeft hem geen windeieren gelegd. Van presentaties in programma's allerhande over interviews, jureren in een talentenshow tot een ochtendjongerenvoetbalshow, Niels is van geen kleintje vervaard. Een nevenactiviteit bij de radio kon er ook nog wel bij en de ervaring stapelde zich op, wat resulteerde in een overstap naar VTM, waar hij nog eens een min of meer gelijkaardig parcours aflegde en tevens nog meer naamsbekendheid verwierf.
Na zijn deelname aan Steracteur Sterartiest begon Destadsbader als zanger te werken aan een eerste muziekalbum, en dat brengt ons hier allemaal samen in Lokeren. Niels springt het podium op en pakt met “Vandaag gelijk” de héle meute in, er wordt gezongen en gesprongen dat het een lieve lust is. Met het “rode neuzenlied (Q-music-actie)”.
Een beetje anders' herinneren we ons gelijk weer wat een groot hart deze man heeft, zijn naam wordt wel vaker gelinkt aan een actie op poten gezet voor zij die het net iets minder makkelijk hebben. Uit Liefde voor muziek komt dan weer de herwerkte versie van “Paradise” (Whithin Temptation / met de wondermooie Sharon den Adel) Aan de piano hadden we al een bekend gezicht gespot, zowaar Miguel Wiels, en als talenten mekaar ontmoeten dan komt daar wel vaker iets moois van, “Ik heb je lief” (cover van John Legend) is daarvan het bewijs. Er komt een ode aan de papa met “Hey pa” en met “Speeltijd” houdt Niels de herinneringen aan zijn soulmate levendig, zo lijkt de veel te jong gestorven jeugdvriend en bassist Robbie toch nog aanwezig op het podium. Met “Gloria” krijgen we nieuwer werk te horen en dat smaakt naar meer, Lokeren kan 15.000 gasten ontvangen en op een paar onverlaten na zijn die nu al allemaal op het terrein, lijkt het wel.
Het Sportpaleis twee maal vullen wordt dan ook een eitje voor deze man, heb je interesse, er zijn nog kaartjes voor de show ‘Dertig' genaamd op 31/10 & 01/11, niet twijfelen, doen, daar krijg je geen spijt van !
Een Kortijkzaan is Niels, dus wat muziek in het West-Vlaams mag niet ontbreken en dat krijgen we ook met “Ik ben van ’t Stroate” op de beats van de 'The Dinky toys' (ken je die nog ?) en “Skown meiske” een Alvaro Soler cover.
Met “Verover rover rover rover mij” komt een einde aan de eerste set van vandaag, zalig genieten was dit. Het Sportpaleis dus in de herfst, daar moeten we heen, of had ik dat al vermeld ?
De tweede in de rij is een andere Jan Doetal, ofte Bart Doetal, nl. Bart Peeters, wat deze man op zijn conto kan schrijven is een eindeloos verhaal, maar ik tracht het toch kort voor u samen te vatten. Hij kwam een eerste keer piepen op tv als kleuter op schoot bij tante Terry & nonkel Bob, wat dateert van in de tijden toen de dieren nog spraken ;-) Begin de jaren 80 nam het een vaart van jewelste met deze man zijn loopbaan, acteren, presenteren, gekend op radio en tv, geliefd bij jong & oud.
Bij het volgende rijtje gaat er ongetwijfeld een belletje rinkelen : Elektron, het leugenpaleis, het peulengaleis, dag sinterklaas, de droomfabriek, Mag ik u kussen ? , Bart & Siska, The Voice en hoe kan het ook anders 'Liefde voor muziek' . . .
Gelijktijdig met het presenteren stampt hij ook een muzikale carrière uit de grond en dit leidde tot samenwerkingen met niet zomaar de minsten, maar met kerels van goede huize zoals o.a. Hugo Matthysen, Jan Leyers, Ronny & Robert Mosuse, en tal van anderen. Vanavond maken we ons op voor de 'Brood voor morgenvroeg' show en deze mist zijn start niet. De band geeft zich meteen voor de volle 100%, geflankeerd door Emile Verstraeten op de viool en met Cubaanse percussie alom weten we gelijk welke richting dit concert zal uitgaan.
Een groot(s) volksfeest zal dit worden en was het niet zo druk, er ontstond spontaan een polonaise op de Lokerse fiesta met zigeunertoets, “Twijfel niet en dans met mij” gevolgd door “Poolijs” en “Denk je soms nog aan mij” brengen de show gelijk op tempo. Op de cover van Celine Dion haar “Pour que tu m'aimes encore” (geschreven door Jean-Jaques Goldman) gaan de smartphone-lichtjes aan wat voor een feeërieke sfeer zorgt (maar de batterijen snel laat leeg lopen ...) We gaan verder met “Lepeltjesgewijs”, “Konijneneten” (ik verzin dit niet !) en ook “Twee paar poten & een staart” , een song over de hond op muziek die niet van de poes is, maar meer van de poesta dixit de heer Peeters. Van de Hongaarse volksdansen naar de funky disco sound, met een andere cover “September” (Earth, wind & fire) wordt het een echt soul feestje … wat zijn die blazers goed. We krijgen nog “Liefde is alles”, “Messias”, en hoe kan het ook anders, “Brood voor morgenvroeg”, en met een knipoog naar de Radio's is de hekkensluiter “I'm into folk” (and my kids are into hip-hop).
Een allegaartje van invloeden welke voor één homogene sound zorgen, enkele titelsongs zijn zo absurd en andere zijn dan weer zo uit het leven gegrepen. Het was een waar genoegen om dit spektakel mee te maken, ogenschijnlijk vlot en volks, maar zo professioneel hoogstaand, laat dat duidelijk wezen.
Clouseau mag de avond afsluiten met wat blijkt hun laatste optreden van 2018 te zijn. Sinds oktober 2017 trekken ze door het land met hun Clouseau 30 tournee, gestart in Heist-op-den-Berg, om 47 concerten later te eindigen hier in Lokeren, station terminus. Met “Perfectie”, “Brandweer”, “Anne” en “Sventibolt” trekken ze de hit-trein op gang en iedereen gaat zoals verwacht uit zijn dak en zingt uit volle borst mee. Dat de beide broers familiemannen zijn is geen geheim en nu mama en papa Wauters hun 60-jarig huwelijk gaan vieren wil Koen een 'specialleke' doen samen met het publiek. Koen brengt “Nobelprijs” wij zingen uit volle borst mee en de lichtjes van de smartphone zorgen voor wat extra sfeer, alles wordt gefilmd, dat wordt ongetwijfeld nagenieten op het familiefeest .
De hits volgen mekaar in een sneltempo op, zo zijn we dat gewoon , en Koen is energiek, ook dat zijn we gewoon. De sfeer en zang zijn optimaal, van “Daar gaat ze”, over “Zij is van mij”, via “Het zit van binnen” naar “Vonken & Vuur” komt het einde al in zicht. Maar zo lang als we “Domino” nog niet hebben gehad is er geen paniek, maar toch brengen ze ook dat sneller dan we willen. Misschien omdat het laatste concert is of gewoon omdat zij & wij er zin in hadden , komen er meer toemaatjes dan voorzien. “Hier bij jou” en “Verlangen” luiden het einde finaal in en met “Altijd heb ik jou lief” is het 01:00 geworden. Een fantastische belevenis, de broertjes mogen verdiend met verlof.
De trefwoorden van de avond : Klasse / Rasartiesten / Liefde voor muziek ... en het is nog maar maandag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 3 - Metaldag - Lokeren doet jong en oud samen headbangen tot de vroege uurtjes
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-05
Erik Vandamme
Lokerse Feesten heeft sinds enkele jaren een traditionele metaldag. Dit blijkt telkens een schot in de roos. In hoge mate doordat het genre nog steeds vele generaties samen brengt. Bovendien blijkt het bier consumptie op de metaldag eveneens heel hoog te liggen, zeker met dit warme weer. Maar vooral heerst er, zoals gewoonlijk op een doorsnee metalfestival - een heel gemoedelijke sfeer en samenhorigheid die je niet overal tegen komt. Dit en het programmeren van kleppers als Judas Priest, Gojira, Hatebreed op je affiche, zorgt ervoor dat ook deze editie een succes kan genoemd worden.
Kortom. Lokeren doen jong en oud samen headbangen tot de vroege uurtjes.
Diablo Blvd. (****)
Diablo Blvd. houdt ermee op. Beter stoppen op je hoogtepunt, dan een parodie op jezelf te worden. Ongelijk kunnen we Alex Agnew en de zijnen niet geven. Op 10 december geeft de band een afscheidsconcert in Ancienne Belgique - info: https://www.abconcerts.be/en/agenda/events/diablo-blvd/20909/ . Ondertussen schuimt de band de festivals af. Zo staan ze komend weekend ook op Alcatraz Metal Fest.
Diablo Blvd. mocht de metaldag openen op Lokerse Feesten en lijkt ons de perfecte band om de lont aan het vuur te steken, om de boel te laten ontploffen. Alex is een klasse entertainer en charismatische , humoristische frontman die zonder problemen elk publiek in zijn achterzak steekt. Met kwinkslagen als ''zijn jullie al wakker.. ik geloof er geen kloten van'', zorg je al meteen voor een glimlach op de lippen. Ook krijgt Diablo Blvd. ondersteuning van top muzikanten. Ware virtuozen met riffs zijn de gitaristen Andries Beckers en Tim Bekaert. Net als bassist Jan Rammeloo bezorgen de heren ons regelmatig kippenvelmomenten, door monumentale klanken uit die instrumenten te toveren. Ook al stonden ze deze keer een beetje meer statisch op het podium, dan we van hen gewoon zijn. Alex trekt dus nog meer dan ooit de aandacht naar zich toe. Ik ben niet echt een fan van zijn vocale capaciteiten - smaken verschillen nu eenmaal - maar de man straalt dus wel een charisma uit waardoor hij ook nu weer het publiek moeiteloos uit zijn hand doet eten. Missie '’de lont aan dat verdomde vuur steken..'’ . Geslaagd!
At The Gates (***1/2)
De Zweedse Melodieuze Death metal van At The Gates doet de temperatuur op het plein nog meer stijgen. Alsof het nog niet heet genoeg was. De heren zijn sinds enkele jaren aan een tweede leven begonnen. Tussen 1990 en 1996 leek de band aan een opmars naar boven toe bezig binnen het Melodieuze Death Metal gebeuren. Maar in 1996 hield At The Gates ermee op. Anno 2014 kwam het nieuws dat At The Gates terug samen was gekomen, met het album ‘At War With Reality’. At The Gates gaat anno 2018 nog steeds als een alles verwoestende wervelstorm tekeer op dat podium van de Lokerse Feesten. Zelfs een smeulende geluidsmonitor kon hen niet tegen houden - Een euvel dat snel werd opgelost door een ijverige roadie trouwens. At The Gates legt die lat van begin tot einde hoog en speelt een strakke, weliswaar redelijk monotone, set. Dat alles wat op diezelfde lijn ligt, daar stoort zowel de band als het publiek zich niet aan. Zorgde Diablo Blvd. al voor enkele voorzichtige mosh en andere pits, dan ging het dak er bij At The Gates eerder voorzichtig compleet af. En dan moest de echte orkaanuitbarsting nog komen.
Hatebreed (*****)
De Amerikaanse Metalcore/hardcore band Hatebreed hoeft eigenlijk geen introductie. De band timmert sinds 1994 aan de weg. En gaat telkens opnieuw als een pletwals tekeer, mening podia heeft Hatebreed op deze wijze al tot moes geslagen. Hatebreed was trouwens één van de eerste die een gemengd publiek van zowel hardcore als metalfans kon aanspreken. De band stond dan ook op zowel hardcore festivals als Metal festivals. Een extra pluim op de heren hun hoed is dat ze ondanks dat succes niet naast hun schoenen zijn beginnen lopen, integendeel zelfs. Ook op Lokerse Feesten zien we een band die spelplezier uitstraalt als jonge wolven, met de ervaring van oude rotten in het vak. Deden voornoemde band voorzichtig het dak er af gaan, dan was tijdens het optreden van Hatebreed het hek compleet van de dam. Mokerslag na mokerslag deelt Hatebreed uit, tot het plein - tot aan de PA - wordt omgetoverd tot een wolk van moshende en dansende fans. Met deze hitte, een heel sterke prestatie, geven we toe.
Uiteraard is dat de verdienste van steengoede en overenthousiaste muzikanten binnen de band, die de ene vuurbol na de andere afvuren. Echter de grote drijfkracht achter Hatebreed is toch de enorm sympathieke frontman Jamey Jasta. De man is niet alleen heel goed bij stem, hij spreekt zijn publiek voortdurend aan, betoont enorm veel respect voor zijn mede muzikanten, entourage, organisatie en de fans. Bovendien brengt hij een ode aan Judas Priest met “Perseverance “ en bedankt hen om metal levend te houden, eveneens de onlangs overleden Pantera drummer Vinnie Paul wordt niet vergeten.
Besluit: Hatebreed legt de lat zodanig hoog dat we ons afvroegen waarom die niet hoger op de affiche stonden? Een plaats net voor Gojira en Judas Priest had Hatebreed zeker verdiend. Dit terzijde, deed Hatebreed door deze verschroeiende aanpak de grond onder onze voeten daveren, alsof een aardbeving was uitgebroken in het centrum van Lokeren. Met tot gevolg dus een overvloed aan moshpits tot de geluidstoren, crowdsurfers en het doen ontstaan van een orkaanuitbarsting. Pure klasse! Zoals we dat van hen al zo lang gewoon zijn, maar het verveelt nooit. Integendeel.
Steel Panther (**1/2)
Ik had in mijn notities geschreven '’Borsten, Borsten'’. Want daar draait het eigenlijk om bij Steel Panther hebben we de indruk. De grap was wel leuk voor even, maar lijkt nu toch teveel uitgemolken waardoor het saai begint te worden. Uiteraard was het tonen van borsten eveneens overvloedig aanwezig, en mocht bij “17 Girls in a Row” en “Gloryhole” enkele bevallige dames het podium betreden. Echter bleven we op onze honger zitten door het al teveel keuvelen over koetjes en kalfjes in plaats van songs te spelen. En eveneens het tot oneindige grappen en grollen uithalen, begon na een tijdje eerder op onze zenuwen te werken dan dat we ermee konden lachen. Nochtans zijn we geen zuurpruimen en houden wel van een gezapig mopje links en rechts. Dit dienen we toch aan te geven.
En toch, Steel Panther bestaat uit top muzikanten, dat werd bewezen door menig aanstekelijke solo van de snarenplukkers van dienst. En uiteraard dien je een optreden van Steel Panther te bekijken als een uit de hand gelopen parodie. Zo kon de verkleedpartij waarbij Michael Starr een goede imitatie naar voor bracht als Ozzy Osbourne tijdens “Crazy Train” zeker een glimlach toveren op onze gezicht. De heren zijn daar trouwens jaren mee weg gekomen, omdat mensen graag eens met het verstand op nul uit de bol willen gaan. Ook wij hebben daar op zich dus totaal geen probleem mee. Het vet is ondertussen echter duidelijk van de soep. Tijd voor een herbronning, denken we. En vooral de muziek weer wat meer voorop zetten.
Gojira (******)
Gelukkig volgde toen het absolute hoogtepunt van deze metaldag, althans naar mijn mening. En zonder afbreuk te doen aan Judas Priest die later op de avond bewezen nog steeds stevig te kunnen uitpakken. Toen we de band vorige maand zagen aantreden op Main Square Festival schreven we: ‘Gojira bewijst dus niet alleen een top metalband te zijn, ze groeien langzaam maar zeker uit naar een fenomeen dat een compleet rock minnend publiek tot moes kan slaan. Kortom voor de zoveelste maal blaast Gojira ons compleet omver. Waar dit gaat eindigen? We weten het niet. Maar dat deze band kan uitgroeien tot een fenomeen binnen rock en metal middens, dat stond niet alleen in de sterren geschreven, dat bewijst de Franse band nog maar eens uitvoerig op Main Square Festival, waar de puntjes gewoon op de 'metal i' worden gezet.’
Dat proces zet Goijra ook verder op Lokerse Feesten. De band gaat als een pletwals tekeer, van begin tot einde. De band staat als een goed geoliede machine op dat podium, waarbij zowel muzikanten als frontman wild om zich heen slaan. Die waanzin op het podium heeft zijn uitwerking op het publiek als een rode lap op een stier. Meerder moshpits en gebalde vuisten in de lucht, tot fans die de teksten meebrullen tot ver naar achter. De band bewijst op Lokerse Feesten nogmaals dat Gojira op weg is groot te worden, heel groot. Net doordat de Franse band die lat door middel van een heel strakke en verschroeiend harde set heel hoog legt, en blijft op dit elan doorgaan tot geen spaander geheel blijft van de festivalsite.
Besluit: Goijra blaast ons voor de zoveelste maal compleet omver, en zelfs na zoveel maal die Franse wervelstorm te zijn tegen gekomen op onze weg, kunnen we er ook na deze passage op Lokerse Feesten nog steeds niet genoeg van krijgen. De Franse bom barst, en laat een onuitwisbare indruk na. Ook de aanwezigen smulden met volle teugen van deze oorverdovende oerknal.
Judas Priest (****1/2)
Met Judas Priest stonden persoonlijk metal helden op het podium. De band is, naast Black Sabbath en Motorhead, voor mij als jonge twintiger de aanleiding geweest om ook als new wave fan ook te vallen voor het hardere gitaargeweld. Anno 2018 zijn zij nog de enige overlevende van die Drievuldigheid. Zonder ophouden schiet Judas Priest vuurpijlen op ons af, die ons heavy metal hart diep raken. Halford blijkt trouwens nog goed bij stem, ook al beweegt hij iets houteriger dan voorheen. Wij ook trouwens.
Startende met Black Sabbath intro “War Pigs” en ook oog voor visuele effecten, legt Judas Priest die lat prompt enorm hoog. Mokerslag na mokerslag vuurt de band op ons af. Songs als “Sinner”,”Lightning Strike”, “Bloodstone” gaan erin als zoete broodjes, maar het zijn vooral kleppers als “Painkiller” die het publiek uit de bol doen gaan. Dat absolute hoogtepunt komt eigenlijk pas in de bisronde wanneer Glenn Tipton - de man dient door de ziekte Parkinson Judas Priest te verlaten - met “Metal Gods”, “Breaking the law” toont wat voor een virtuoos hij ondanks de ziekte . Hij krijgt dan ook de handen op elkaar, en zal duidelijk gemist worden binnen de band. Echter kweet ook Andy Sneap zich met brio van zijn taak. Andy ontpopte zich door middel van verschroeiende solo's dan ook tot DE perfecte opvolger van de legende die Andy toch is binnen de band. ‘The Priest is Back’ liet Halford weten. En ook dat bleek totaal niet gelogen te zijn.
Kortom Judas Priest bracht een ijzersterke set naar voor, waaruit vooral blijkt dat er totaal nog geen sleet staat op de goed geoliede metal machine die de band altijd is geweest.
Brides of Lucifer (***1/2)
De Grote Kaai liep langzaam maar zeker leeg na Judas Priest. Voor een half gevuld plein mocht Brides of Lucifer, het metalproject van Koen Buyse (Zornik), Steven Kolacny en een deel van het Scala-koor, de aanwezigen entertainen met een gedurfde set boordevol metal songs gebracht op een theatrale wijze. Niet elke song was even geslaagd, en vaak moesten we toch een geeuw onderdrukken. Het was ondertussen al heel laat geworden. Brides of Lucifer blijkt een project te zijn waarbij zowel het oog als het oor wordt aangesproken. De visuele effecten en vlammen zijn vaak een streling voor het oog. De stemmen bedwelmen je, en doen je wegzweven naar andere oorden. Geluidsmuren worden daarbij niet afgebroken, maar het combineren van dames koor in donkere kledij, met riffs die doorheen datzelfde hart boren doen wel een adrenalinestoot ontstaan waardoor je, willen of niet, sommige songs uit volle borst staat mee te brult.
Brides of Lucifer mag dan niet direct passen in het plaatje, velen zullen wellicht wenkbrauwen hebben gefronst. Eens onder ontroering gebracht door de engelen stemmen van het Scala koor worden gevoelige snaren geraakt, die rust brengen in ons hoofd naar voornoemde orkanen, wervelstormen en vulkaanuitbarstingen die we over ons heen kregen vandaag.
Goe Vur In Den Otto mocht de overgebleven metal fans verder entertainen tot de vroeg uurtjes. Wijzelf hielden het na die toch wel intensieve rustgevende en bevreemdend aanvoelende trip voor bekeken. En doken de nacht in voor nog één versnapering of twee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2018 – zondag 5 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Belgische acts sieren … ’t Hof zet de Westhoek op zijn kop en Willem zet de Kerk van Dranouter in de picture , verder een emotievolle passage van Passenger en tot slot de Balkan wervelwind van Goran die de succesvolle editie uitwuift …
Op de Kayam zagen we volgende bands
Meteen een schot in de roos met ‘t Hof van Commerce , de West-Vlaamse Drievuldigheid Kowlier – Buyse en 4T4 die nu twintig jaar bezig zijn , en dat moest worden gevierd . Die return komt nu net goed uit met die (her)opleving van de hiphopscene . De West-Vloamingen werden op handen gedragen en Izzegem kwam even in de spotlights . De drie beleven de ‘time of their life’ . Ze zijn fel gegeerd en elk optreden kan rekenen op een sold-out .Ook de Kayam leek bijna te klein . Iedereen genoot , heupwiegde , liet de dansspieren prikkelen of sprong in ‘t rond en zong luidkeels de refreinen mee .
‘t Hof zit in de lift , de beats kunnen kletteren , de scratches doen hun werk en sounds durven worden aangepast met de tand des tijds , in een beetje Chase & Status maatstaven . Mooi hoe de raps elkaar opvolgen , ze zijn ingenieus, vindingrijk en laten ruimte voor inspiratie.
De drie zijn op elkaar afgestemd . Met heel veel goesting . Ongelofelijk zelfs hoe ze hun cd’s aan de man kunnen brengen .
Zelfs de kleine spruit van 4T4 kon even het podium op om te zien wat een massa voor de bijl ging voor z’n pa . Schitterend beeld allemaal . De twee MC’s liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk . Ze maakten het gezellig met de classics “Dommestik en levrancier”, “Kom mor ip”, “Izzegem” , “Zonder totetrekkerie”, “Dikkenekke” en het latere werk “Stuntman” , “Wupperbol” , “Baes” en nu de recentste “Bam” en “Truckchauffeur” . Ook Wannes Cappelle van ’t Zesde Metaal deed mee .
‘t Hof maakte er een volksfeest van. Ze staan op scherp en schieten met scherp!. “Zunder zat’n zittn en wunder oak” …
We konden na het concert van Vermandere nog iets oppikken van The Mavericks , Amerikaanse rootsamericana, die al veel ups en downs kende . Ze swingen als een soort bigband door het eigen materiaal en covers . Een 50s doowop kruiste hun sound. De dansspieren werden geprikkeld en danspasjes werden gezet . “La bamba” , “Back in the USSR” , “Blue bayou” of “Back in your arms again” en “Dance the night away”. Interactie bleef grotendeels uit; als feestband gaven ze je zondagavond kleur en schwung .
Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . Een goede vijf jaar terug kwam Passenger aka Mike Rosenberg in de spotlights met “Let her go” . Meteen kon de straatmuzikant in de voetsporen van Ed Sheeran naar het clubcircuit , de grote zalen en op festivals staan .
Hij behoudt de soberheid van die sing/songwriting , is open , een verhalenverteller door z’n bagage en stopt z’n materiaal in een romantisch kleedje . 1 man – 1 gitaar , ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk zet hij z’n gitaar onder spanning met z’n warme stem . Een ‘lonesome traveller’ die ingetogen, innemend werk afwisselt met extravertie en dynamiek . “The sound of silence” van Simon & Garfunkel kreeg al die elementen over zich . “Fairytales & firesides”, “Life’s for the living”, “Rolling stone”, “Holes” of z’n doorbraak nummer , het maakt niet uit , hier zien en horen we iemand podium zeker. Hij betrekt z’n publiek bij z’n songs door handclaps en ‘oohoohs’.
Kortom; hij slaagt er in iedereen naar zijn hand te zetten , die het soloconcert compleet maken. Hij steekt er meer animo in dan Jake Bugg , die eerder de vrijdag afsloot ; Hij maakte na Pinkpop en Werchter de zomer op Dranouter nog mooier , leuker en warmer …
Goran Bregovic & The Wedding and Funeral Band - We weten waar bands als Beirut de mosterd vandaan halen … Jawel ,op iemand als Goran Bregovic die graag op Dranouter aanwezig is . ‘The man in white dress’ heeft een hitsige brassband mee , The Wedding & Funeral Band’. ’t Is maar zoals je ’t ziet …Een amalgaan van Balkan en gipsymuziek hoorden we. Alle windstreken zijn in die Balkan vervat . Een uitgebreid ensemble van blazers , drums, Gorans gitaar en vrouwelijke backing vocals op z’n Mystère des Voix Bulgares kleurden de sound . Goran is de orkestleider en zingt zelf af en toe , maar het is de andere zanger die breder in de world gaat . Bregovic zorgde voor een mate van toegankelijkheid en behield de traditie van die zigeunermuziek, Oost-Europese hoempapa, samba, etnische invloedssferen en zang . Een muzikale wervelwind , die z’n schoonheid niet verliest. Het ademde een Macarena en ‘60s swamp op z’n Balkans.
Op de andere podium stonden we stil bij volgende acts
Douglas Firs – de inspiratie van de nieuwe derde plaat ‘Hinges of luck’ haalde hij uit z’n trektocht in Canada . De band draait ‘em rond sing/songwriter Gerjan Van Hellemont die rootsamericana in indiepop stopt . Hij is een sympathieke , bescheiden gast , net als Vanparys Bony King , die z’n materiaal elan geeft in alle soberheid op z’n gitaar of in de begeleiding met z’n band . “Hannah”, “Don’t buy the house” , “The both of us , “Undercover lovers”, “Shine ‘em up Sadie “, “Judy” zijn maar een paar die in intimiteit en snelheid elkaar afwisselen.
Willem Vermandere was dit WE drie keer in de Kerk van Dranouter te zien . In alle bescheidenheid zette hij telkens in een volgepakte Kerk (waar zien we dit nog?!) een intense prestatie neer . Het publiek kon de optredens smaken , even weg uit de festivaldrukte …
We lieten ons van deze kleinkunstenaar - dichter – beeldhouwer – filosoof meevoeren in z’n gevatte vertellingen, gedichten , indrukken in z’n oeuvre, “La belle Rosselle” , “Bange blanke man”, “Lat mie mor lopen” en nog een handvol classics worden afgewisseld met enkele instrumentals in een uiterst sobere begeleiding in de meest geschikte locatie om te vertellen en te musiceren, de Kerk .
Milow aka als de charismatische sing/songwriter Jonathan Vandenbroeck kon de Clubstage afsluiten , in een sobere bezetting met een tweede gitarist en de aanvullende vocals van Nina Babet , die perfect aansloot op z’n zalvende , warme stem . Hij is momenteel ‘on the road’; aangenaam luistervoer kregen we van dromerige, sfeervolle gitaarpop. Een volle Club dreef mee op die instant classics als “You & me in the pocket” , “Little in the middle” , “Ayo technology” , “She might, she might” , “Dreamers & renegades” en “You dont know” . Songs die een campfire gehalte en een maatschappijkritische ondertoon hebben . Een samenhorigheidsgevoel dus , die ons in vervoering brengt . Allemaal erg gemoedelijk in z’n totaliteit . Hij bereikt een ruim , breed publiek voor zijn collectieve meezingers … Mooi!
Op die manier namen we afscheid van een vlekkeloos verlopen editie met leuke, aangename acts …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2018 - DAG 2 – The Colorgrey – Warhola - Coely - Die Antwoord - ' I fink you fweeky and I like you a lot!'
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-04
Erik Vandamme
Lokerse Feesten , dat is tien dagen lang genieten van een heel bijzondere sfeer niet alleen op de festivalsite op de Grote Kaai. Het is eveneens gezellig vertoeven op de markt en de daarbij horende kermis, met bovendien de Fonnefeesten waar de Volkse sfeer zo eigen aan de oorspronkelijke Lokerse Feesten stevig overeind is blijven staan.
Het volledige programma van Fonnefeesten kunnen jullie hier nog eens bekijken: https://fonnefeesten.be/ .
Ook al heerst er op de Lokerse Feesten eerder een festivalsfeer, je voelt toch aan dat gezelligheid en intimiteit ook hier een troefkaart is die de organisatie voldoende uitspeelt. Op deze zomerse zaterdag viel ons vooral op dat er een vrij jong publiek was komen opdagen. Verwonderlijk is dat niet. Met op het programma wervelende dansfeestjes van o.a. onze eigen hip/hop trots Coely , de 'Fweeky' show van Die Antwoord en DJ deadmau5 kwam de jeugd zeker aan zijn trekken op deze tweede festivaldag van Lokerse Feesten.
Verslag van een boeiende avond, waarbij dus vooral onze dansbenen voortdurend werden aangesproken.
TheColorGrey (****)
Openingsact zijn op een festival is altijd een ondankbare taak? Dat moest ook TheColorGrey ondervinden. TheColorGrey is de alias van de 22-jarige Antwerpenaar Will Michiels. Sinds 2014 brengt TheColorGrey enorm aanstekelijke rap met een knipoog naar reggae tot aanverwante warme dansmuziek. Dat moet in ieder geval er toch voor zorgen dat het dak er gewillig afgaat, zou je denken? Nu, aan TheColorGrey zelf heeft het niet gelegen, Will en zijn band doet er alles aan om het publiek tot bewegen aan te zetten. Meerdere kwinkslagen - al dan niet clichématige - ten spijt lukt dat echter maar met mondjesmaat. Er is al wat volk komen opdagen, maar het publiek is vooral op zoek naar de eerste bar of een koele plek in de omtrek om met vrienden te keuvelen over koetjes en kalfjes.
Ook al werd de muziek van TheColorGrey door diezelfde aanwezigen best gesmaakt, zo zou later blijken. Het publiek was echter voorlopig nog niet klaar om er op dit vroege uur al een wervelend dansfeest van te maken. Het siert Will Michiels dat hij blijft kloppen op die poort, tot de deur toch open gaat. Want op het einde van de set lijkt hij er in te slagen een deel van de aanwezigen alsnog aan te zetten tot springen en dansen. Op de tonen van “Jamaica” , een bijzonder aanstekelijke reggae song waarop je gewoon niet stil kunt blijven staan, gaat dat dak er dan toch af.
Het warm applaus naderhand duidt bovendien aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onder de moto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!
Warhola (***1/2)
Ook Warhola, die speelden voor een toch wat groter publiek dan zijn voorganger, had het aanvankelijk wat moeilijk om iedereen over de streep te trekken. Warhola, het project rond Oliver Symons toetsenist van Bazart, is ondertussen al wat gewoon, en Oliver heeft een charismatische uitstraling waardoor je prompt aan zijn lippen hangt. Die troef speelt hij dan ook uitvoerig uit. Omringd door al even gedreven muzikanten dompelt Warhola de Grote Kaai in eerste instantie onder in een eerder weemoedige tot melancholische atmosferen, waardoor de band in zekere mate een vreemde eend in de bijt zou kunnen genoemd worden op deze affiche. Niet dat de heren dat aan hun hart laten komen, integendeel zelfs. Warhola doet bovendien niet echt aan bindteksten, of beperkt ze, maar laat de muziek voor zich spreken. We sprongen toch even recht toen de Antwerpse Rapper Glint een refrein mocht inzingen op “Girl”. Waaruit vooral blijkt dat Warhola zich weigert vast te pinnen op één muziekstijl, en blijft evolueren.
Besluit: Op hun laatste schijf klinkt Warhola al veel toegankelijker dan voorheen, waardoor een ruim publiek kan worden aangesproken. Op de Lokerse Feesten kon de band door die bijzonder gevarieerde aanpak op heel wat bijval rekenen. Kortom. Warhola bewijst op Lokerse Feesten vooral over een eigen smoel te beschikken, steekt veel aanstekelijkheid en variatie in zijn set en trekt ook ons daardoor compleet over de streep.
Coely (****1/2)
Prompt zou het nog zwoeler worden op de Grote Kaai, met dank aan Coely. Laten we even terugkeren in de tijd. Toen wij in 2013 de artieste Coely zagen aantreden op Puntpop, viel ons vooral op dat we hier te maken hadden met een artieste met enorm veel potentieel. Die door haar opmerkelijke stem en uitstraling rap tot hip hop songs bracht, waarbij vooral gevoelige snaren werden geraakt. Bovendien stond de jongedame zeer bedeesd en verlegen op het podium. Op Suikerrock vorig jaar bleek al dat Coely volwassen is geworden. Op Lokerse Feesten laat Coely zich bovendien heel goed omringen. Haar mede muzikanten, en aantredende rap artiesten, zorgen ervoor dat de temperaturen op de Grote Kaai nog meer begint te stijgen. Maar vooral ontpopt Coely zich tot een charismatische frontvrouw, die het publiek uit haar hand doet eten en de teugels stevig in handen houdt.
Besluit: Als Co-healiner op deze festivaldag legt Coely die lat bijzonder hoog, en geeft de aanwezigen geen seconde rust. De ene vuurpijl is nog maar afgeschoten of daar volgt een andere mokerslag. Coely bezorgt de Lokerse Feesten vooral een lekker aan de ribben klevend soort rap hip/hop feest van enorm hoogstaand niveau. Maar wij persoonlijk zagen vooral een artieste die door de jaren heen is uitgegroeid van een ontluikende bloem tot een magische mooie roos.
Die Antwoord (*****)
Toen we vorig jaar de Zuid-Afrikaanse rave/rap formatie aan het werk zagen op Main Square Festival in Frankrijk schreven we daarover:'' Je hebt dansfeestjes, en je hebt dansfeestjes met een duister tot - laat ons maar zeggen - provocerend kantje. Die Antwoord, staat voor vurige danseressen, uitspattingen die schipperen tussen pure porno, en een hoge dosis zelfrelativering. Nee, een dansfeest van Die Antwoord is geen voer voor tere zieltjes, we zouden dit concert zelfs het label KNT opkleven, om eerlijk te zijn." Ninja en Yolandi Visser zijn, volgens onze bronnen, op Lokerse Feesten blijkbaar aan hun nieuwe wereldtournee begonnen, waardoor geen fotografen waren toegelaten. Of dat, in tijden waar je prompt filmpjes en instagram foto's op de sociale media ziet verschijnen, veel zin heeft? Dat laten we in het midden. Die Antwoord bracht een, naar hun normen, iets meer sobere - of laat ons zeggen minder pornografische - set naar voor. Wat niet wil zeggen dat Ninja en Yolandi niet lekker staan te provoceren, integendeel. Yoandi (ondertussen 34) danst zwoel over het podium, heft haar rokje voortdurend op en straalt iets jeugdig en vuurkracht uit waardoor de mannen op de eerste rij wel van hun stokje zouden gaan. Ninja vuurt dat publiek voortdurend aan tot bewegen, springt zelf in dat publiek en drijft het tempo - gerugsteund door DJ Hi-Tek - voortdurend op tot een climax. De waanzin op het podium zorgt er dan ook voor dat de Grote Kaai op zijn grondvesten staat te daveren, want ook het publiek gaat voor meer dan een uur compleet uit de bol.
Besluit: Die Antwoord geeft regelmatig aan lak te hebben aan regels door het publiek zinnen te laten meeschreeuwen als ''Fuck your rules'' bijvoorbeeld, of hen voortdurend op te jutten of lichtjes te provoceren. Wie de Zuid-Afrikanen eerder aan het werk heeft gezien, zag echter een band die iets braver op het podium stond dan voorheen, maar daarom niet minder vuurkracht , en met de nodige dosis humor tot waanzin alle regels aan hun laars lappende.
We besloten nog even na te genieten van de DJ set van deadmau5 (****) die door een combinatie van opzwepende beats met een verbluffende lichtshow de aanwezige nachtraven deed dansen tot de vroege uurtjes. Maar we genoten, tussen pot en pint, vooral nog steeds na van dat wervelende dansfeest dat o.a. Die Antwoord ons voorschotelde op deze avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 1 – Jasper Steverlinck – Arsenal – Simple Minds – soldout!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-03
Véronique Govaert
Jasper Steverlinck mocht de spits afbijten en dat deed hij ook stipt om 20:00 samen met zijn gitaren, zijn strijkkwartet & zijn pianist. De scène leek op een gigantisch zwart gat achter hen & op het terrein was het van bij aanvang op de koppen lopen. Gekend als voormalig zanger/gitarist bij Arid, bouwde Jasper sinds 2004 reeds aan zijn solocarrière, wat een enorme boost nam met het nummer Life on Mars. Een langdurige ziekte hield hem nadien lange tijd weg van het podium, maar in 2008 ging hij terug aan de slag, eerst nog met de band Arid om dan in 2012 toch finaal solo te gaan. Dit gaf hem ook ruimer de kans om allerlei zijwegen te bewandelen, van muzikale projecten allerhande over coaching in de talentenshow The Voice van Vlaanderen, tot een deelname aan het programma 'Liefde voor muziek'.
Een rasartiest pur sang krijgen we te horen & te zien, wat een vocaal talent. De nummers zijn zuiver en ontdaan van alle franjes, er ligt emotie in zonder melig te worden. De dames op de eerste rijen kijken toe en genieten, zingen en wiegen zachtjes mee. Want eerlijk is eerlijk, deze prachtige set gaat een beetje verloren in het feestgedruis. Het weekend begint, de 1ste dag van de feesten met nog een pittig programma voor de boeg, iedereen staat gezellig te keuvelen, slaat drankbonnetjes in en baant zich eerder een weg naar de bar dan naar de stage. Die Jasper is natuurlijk een professional op & top en ook hij begrijpt de situatie en ziet er wel de humor van in. Wanneer de pianist enkele toetsen harder aanslaat, pikt hij er gelijk op in, meer gedrum dan dit krijg je van ons niet te horen... Waarna het solo-album ‘Night Prayer’, aan bod komt, een album waarvan Jean Blaute meewerkte aan de eindproductie in de studio. Een cover van Niels Destadsbader volgt de revue, dankzij hun samenwerking in Liefde voor muziek, ben al benieuwd of Niels aanstaande maandag hetzelfde zal doen ... daar kom ik nog wel op terug ;-)
Met het wondermooie “We all fall in love sometimes”, een laatste 'lullaby' ofte wiegeliedje zoals Jasper het zelf aankondigde , komt een einde aan het voorprogramma van vanavond. Een fantastisch, muzikaal hoogstaand & bij tijden melancholisch concert was het, misschien wel niet de beste keuze als opener van vanavond, al was het maar uit respect voor de heer Steverlinck zelf.
De zon wil van geen wijken weten & het publiek is nu wel toe aan wat tropische beats, een broeierige set met veel conga's, percussie & opzwepende muziek graag ... Wel we worden op onze wenken bediend want wie kan daar beter voor zorgen dan juist ja, ook van eigen bodem, sterker nog uit dezelfde provincie, Arsenal (Niet van de voetbal ;-) ) Dat Joan Roan in bloedvorm is merken we van de eerste noten, hij is heer & meester, swingt & zingt en zweept de ganse meute op, al kost hem dat geen moeite. Na “Amplify” is het de beurt aan Leonie, om “Amelaka Motinga” in te zetten gelardeerd met flink wat zwoele djembé en dat is maar goed ook want haar stem is niet helemaal top. Maar aan de andere hand, wat wil je, onze stemmen zijn al weken schor door die aanslepende droogte en wij zingen geeneens om den brode. Joan geeft ons bij aanvang van “Black Mountain” nog de gouden tip om niet naar die dokter te luisteren, 2 glazen per dag, dat is véél te weinig, jong ... Die Gentse tongval is toch zo charmant, al horen we daar vanavond weinig van, want het plan is om alle energie in de zang & dans te steken, de bindteksten blijven dus achterwege. Alle begrip want dit neigt wel eens naar één van zijn betere shows ... en we zijn nog maar halfweg ! Is everybody feeling “Estupendo” ? Ja wat had je gedacht ?
De nummers rijgen zich aan mekaar, het éne al bekender dan het andere, en het feest blijft verder duren en dan hebben we “Melvin” nog niet gehad, dat wordt gebracht met een zijsprong naar “Love of the common people” je zingt het wel mee, maar kan het niet gelijk thuis brengen ... maar wel super leuk en dat vindt de zanger ook, Superrrrrrr zegt hij, vree wijs, denkt hij ;-) We krijgen nog “Sometimes” om af te kicken en met “Lotuk” geeft Joan zijn laatste beetje energie. Jawadde, de Max van een concert !! Wedden dat Jim al eens in zijn haar zal krabben daar backstage ...
Want hoe je het ook draait of keert, de T-shirts met opschrift 'Simple Minds' zijn niet te tellen op het festivalterrein, de concerttournee van de voorbije jaren en/of decennia valt van menig mannelijke lijf af te lezen, niet elk lijf ziet er even patent uit, maar dat is dan weer een ander verhaal ... De wandelende/waggelende billboards willen pintjes & jeugdsentiment. En dat komt er aan, Jim en zijn band bestormen het podium, aan de drum ontwaren we een jongere, energiekere versie van Leonie en aan de vocals een tropische gelaarsde kat.
Met “Broken Glass Park” gaan we van start gevolg door “Waterfront” en het is meteen duidelijk, de Schot is schor of zou het toch zijn dat zijn stem aan kwaliteit inboet ? Na de 2 veertigers van daarnet is het moeilijk om als (bijna) zestiger hetzelfde tempo aan te houden en al wie kan zingen op het podium zingt dan ook mee, of neemt even de lead.
Het is wat het is en Lokeren is een dankbaar & gul publiek, laat dat duidelijk wezen, we amuseren ons en zingen ook uit volle borst mee. Op simpel verzoek gaan alle armen in de lucht, oei echt fris ruiken de meesten al niet meer ... De hits, vaak in een eigentijds jasje, volgen de minder gekende nummers op en Jim put energie uit zijn publiek. “Mandela day” en “See the light” blijft voor kippenvel zorgen.
Het einde van de set nadert dan toch sneller dan je zou denken, jaja time flies when you're having fun. Met hoe kan het ook anders “Alive and kicking” gevolgd door “Sanctify yourself” komt een einde aan de 1ste dag Lokerse Feesten. Jim en zijn band springen in de klaarstaande mini-busjes en verdwijnen in de nacht & wij naar de bar ...
Het schooljaar is al lang uit én nog lang niet gestart, maar als er dan toch punten mogen worden gegeven van wordt het toch ‘12 points from Belgium to Belgium’ … Arsenal was de Topper en ik laat Jasper toch ook niet onvermeld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2018 – zaterdag 4 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
dag 2 - Het dagje van de reünies
Op de tweede festivaldag van Festival Dranouter 2018 hadden we op het podium o.a. Selah Sue, Absynthe Minded, Les Négresses Vertes, Gogol Bordello… De zaterdagprogrammatie, gecombineerd met animatie voor kinderen en een aangenaam briesje zorgde ervoor dat de organisatie op de avond van de tweede festivaldag het bord ‘uitverkocht’ mocht uithangen. Zo’n 16.000 festivalbezoekers waren er zaterdag bij.
Het Franse Les Negresses Vertes wordt dikwijls aangehaald als voorname inspiratiebron . Samen met Mano Negra waren ze een bepalende factor binnen de zigeuner/folklore worldpop. Check maar even een Beirut.
Boegbeeld Helno is al een tijdje niet meer onder ons. Hun debuut verscheen dertig jaar terug , tijd voor een reünie en om deze van onder het stof te halen; aangevuld met een rits andere nummers worden ze opnieuw gespeeld . ‘Mlah’ stond dus in the picture met o.m. “voilà l’été, “il” , “les yeux de ton père” , “la danse de Negresses Vertes” en “Zobi la mouche” . Swingers die de dansspieren prikkelen, een soort hoempapa door de tempowissels en de blazerssectie. De zang wordt afgewisseld onder de groepsleden, die hun uiterste best deden dat unieke stemgeluid van Helno te benaderen . “Zobi la mouche” werd in een ander jasje gestopt , ferm uitgediept , trager, slepender en minder feestelijk, zwierig . “Ce n’est pas la mère a boire” hoorden we niet, een gezellig “sous le soleil de Bodega” klonk aanstekelijk, fris , dansbaar .
25 jaar geleden steeg de temperatuur nog eens een paar graden in de Kayam , nu blies er een windje over de set …
Richard Thompson is een graag gezien gast op het festival . Hij was solo of met band te zien. Nog steeds komt materiaal uit van de bijna zeventigjarige artiest. Hij is nu ‘on the road’ in een basic bezetting van akoestische/elektrische gitaar , bas en drums . In het oeuvre wordt ruimte gelaten voor de instrumentatie en Thompson’s gesoleer .Hij is uitgegroeid tot een grandioze gitaarheld en begenadigd songschrijver.
The Richard Thompson Electric Trio - Elektriciteit in de lucht en op het podium ! Een snedige start hadden we met het nieuwe materiaal. Hij wisselt het af met z’n uitgebreid solo oeuvre en z’n muzikale partnership met Linda (Thompson) Peters. Ook eentje van 50 jaar terug met z’n Fairport Convention wordt opgehoest . Deze namiddag geen “I misunderstood” of “I feel so good” . Het werd voldoende gecompenseerd door een reeks broeierige, gedreven songs . Af en toe was er eens een akoestisch intermezzo , om er dan terug tegen aan te gaan . Hier sprak de oude rocker in het vak . Een sjieke prestatie!
Ook Absynthe Minded is terug , heeft een nieuwe plaat uit, ‘Jungle eyes’ en kan nog steeds rekenen op een sterke belangstelling . En dat voelde Bert Ostyn en z’n deels vernieuwende groep goed aan . Het recente materiaal mag dan deels minder spannend klinken dan vroeger,. ze speelden gretig en waren enthousiasmerend . Dranouter werd in hun greep gehouden . Een reeks melodieus broeierige , sfeervolle , opbouwende tracks kregen we, die de band afwisselde met enkele gewaagde experimentjes , die eigenlijk niet misstonden in de ganse set. De herkenbaarheid , de dynamiek , de spanning en intensiteit waren er. Ze hebben dan ook een pak mooie singles uit als “space” , “end of the line”, “moodswing baby”, “my heroics, pt I” , “envoi” en wisselden het af met het nieuwe als de titelsong, “Mr. Doom”, “Surrender” en de aan Posies gelinkte single “the execution”. Missie geslaagd , band op sterk en het publiek ingepakt.
Selah Sue bracht een heel persoonlijke en intieme performance , een nieuwe weg kan worden ingeslagen. De nieuwe songs zijn kwetsbaat en weerspiegelen de liefde tussen moeder en kind. Haar hits als “so this is love” , “fyah fyah”, “alone” , “this world” en een “raggamuffin’” op het eind , en het nieuwe werden in een breekbare versie gespeeld , solo of met voice/soundloops (challenging heet zoiets?) of verder in een jazzy concept van keys/piano, cello en akoestische gitaar , gedragen door haar indringende, doorleefde stem . Puur, eerlijk, oprecht , gevoelig , pakkend. Ze is niet vies van enige crooners in z’n totaliteit, anders haal je die “que sera” cover niet naar boven , die avontuurlijk, creatief klonk . Inspirerend en een gewaagde zet .
Ze stelde met trots haar werk voor en pakte het publiek in met nieuwe songs , herwerkte oude liedjes en een cover . Na Couleur Café , Gent Jazz en Dour gaf Dranouter haar een warm onthaal …
Gogol Bordello sloot de mainstage af en dat was een uurtje pure fun. ‘gypsy punk’ omschrijven ze zelf. Onze pogingen: Kozakkenrock? Pogues Go Balkan ? Ramones in Kazachstan? Om het even , de Piraat - Oekraïners mogen dan naar de Usa zijn uitgeweken , je krijgt steeds opnieuw , al vijftien jaar lang , een stomend concert . Vanaf de eerste seconde wordt , lekker gestoord , de vlam erin gezet. Ze gaan een paar versnellingen rapper dan hun ijkpunten . Een bruisende cocktail speelde dit uitgebreide combo rond hyperkineet Eugene Hütz, en de bevallige backing vocaliste, die zwierig met haar rok danste rond de groepsleden en hun instrumenten .
Gogol Bordello - een bende overenthousiaste circusartiesten in een nooit geziene speelvreugde. Een fanfare van honger en dorst! Dit was een pot fijne compromisloze herrie! De “Redemption song” wuifde ons letterlijk naar huis toe
Ook in de Clubstage viel interessants te horen …
‘Achterom kijken is schoon , zolang ge daarna verder kunt’ . Onder dit motto was Hannelore Bedert in beperkt gezelschap te zien onder een uniek fanproject ‘33’ , ontroerende en grappige verhalen die fans aan haar songs en 33ste verjaardag binden . We kregen een aangenaam , gezellig , emotievol optreden, een rewind van haar leven , om er dan opnieuw tegenaan te kunnen . Sfeervolle Nederlandstalige popsongs op piano en akoestische gitaar, sober begeleid loodste ze ons door de set . Terecht een warme respons …
Iets later Eriksson Delcroix waren te zien met het Sun sun sun orchestra . Rootspop in orkestratie en klassieke begeleiding. Hun materiaal werd in donkere romantiek ondergedompeld . Een cinematografisch concept door de melodie , de experimentjes en de orkestratie , de perfecte soundrack van een sinistere countrywestern movie door de psychedelische country en de zangpartijen van Nathalie (ijle zang) en Bjorn (donkere, grauwe bromzang) … een ‘Nashville/Tennessee’ uitgangspunt. Tja inderdaad Emmylou Harris – Gram Parsons en June Carter Cash - Johnny Cash zijn in elkaar verweven . “If I were carpenter, …” was dan ook ergens te horen . Eriksson Delcroix gaan te werk als hun collega Stef Camil met z’n vroegere Zita Swoon projecten … Gewaagd Goed …
Het Afro-Europese Zap Mama tot slot , is de volgende succesvolle reünie . Marie Daulne blies Zap Mama nieuw leven in . De a capella’s worden afgewisseld met groovy, dampende world pop , met invloeden uit hiphop, soul , jazz en funk . In die diepe grooves hoor je o.m. een Nile Rodgers . Een unieke afro zangtechniek trouwens , waarbij in de beatbox velen hun inspiratie haalden. Aanstekelijke, frisse songs over de 25 jaar heen . Dit was ‘Bandy bandy’ …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2018 – vrijdag 3 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-03
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival sleutelt ieder jaar … de bongs (bonnetjes) op je bandje; het in-uitscannen zijn een goed initiatief, maar moeten nog wat groeipijnen doorstaan.
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden. De ‘D’ van Duurzaamheid op zijn plaats …
De 44ste editie van Festival Dranouter is er een om niet snel te vergeten. Een indrukwekkende editie trouwens want op het festival kwamen in totaal zo’n 50.000 muziekliefhebbers af. Dat is het hoogste aantal sinds het festival verhuisde van locatie in 2015.
- donderdag 2 augustus 2018 - Succesvolle openingsavond Grondtonen Dranouter
De openingsavond op donderdag lokte al zo’n 5000 bezoekers naar Dranouter, dankzij sterke optredens van de bekende Canadese folkband SOLO en de Flemish Folk Caravan. Deze concerten kaderden in de GoneWest-productie Grondtonen Dranouter.
- dag 1 - vrijdag 3 augustus 2018
De 44ste editie van Festival Dranouter ging officieel van start. Op deze mooie zomerdag waren er ruim 12.000 festivalgangers .
Met een bijzondere goeie start lijkt Festival Dranouter dus goed op weg om het aantal bezoekers van vorig jaar te overtreffen.
Muziek nu …
Op de main stage kwamen we in de sfeer van de oude folktraditie met het Frans-Canadese Le Vent Du Nord. Ze zijn een graag geziene gast op het festival, namen het publiek in met hun instrumentals , hun folkpop en de a capella’s , een pracht van op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys en foottics/footdrums (door een Belg hier!), die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
De 22 jarige Angèle is één van de nieuwe sterwondertjes in ons land . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige reggae-ske elektropop slaat enorm aan in de festivalzomer . Een zomers zwoel sfeertje en een groove in de nummers wordt gestoken. Met haar rode Adidas-tenue dartelt ze als een sprookjesfee over het podium. “Loi de Murphy”, “Je veux tes yeux” en de nieuwe single ”La thune” zijn sterkhouders . Ze charmeert haar publiek en betrekt hen bij de nummers . Een jonge Christine & The Queens en een herboren Lio is opgestaan . Een volleerde jonge artieste dus …
Ook Intergalactic Lovers mogen we per plaat begroeten in Dranouter . Hun derde ‘Exhale’ verscheen vorig jaar. Tijd opnieuw om hieraan een uitgebreide tournee te koppelen en op verscheidenen festivals te spelen . De charismatische Lara Chadraoui is een sterke frontvrouw en biedt vocaal warmte, intensiteit aan het materiaal . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium . De band speelt cool , geconcentreerd, doordacht .
Dromerige , frisse , aanstekelijke gitaarspopsongs passeren de revue . Een rode , donkerblauwe gloed is het lichtdecor over de zwarte silhouetten . Ze hebben verdomd een pak goede singles uit , “Shewolf”, “Islands”, “Northern rd”, “Delay” en “Between the lines” . Een aan Sophia gelinkte “The river” sluit overtuigend de set af . Intergalactic Lovers mag dan een koel windje over je heen waaien , de songs zijn melodieus sterk en staan live als een huis. Met een sterke respons als resultaat.
Beetje verwonderd en benieuwd waren we wat Jake Bugg vanavond te bieden had , en solo afsloot op de main stage . Dat hij vanavond alleen stond op het podium, konden we al vermoeden; hij was in het najaar solo te zien in Antwerpen en speelde daar Britse rock’n’roll in een akoestisch jasje en voegde er wat intimistische, broeierige folkblues aan toe. Met een knipoog naar bands als The Kooks, Last Shadow Puppets of Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys .
Hij is gegroeid van een ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man , die zijn muziek met meer zelfvertrouwen brengt . Goed is dat hij interacteert met het publiek en zijn nummers situeert , gekenmerkt van een typisch Engels dialect .
Ondanks de mindere laatste plaat stond Bugg als 1 man, 1 akoestische gitaar. Hij speelt overtuigend een rits goed onderbouwde songs , wisselde innemendheid en extravertie af wat de set spannend , boeiend hield .
De bekende nummers zaten mooi verdeeld , “Seen it all” , “Taste it” , “Simple as this” , “Slumville sunrise”, “Two fingers” en natuurlijk “Lightning bolt” als uitsmijter . De belangstelling voor een groot publiek mag dan minder zijn , hij ontplooide zich tot een getalenteerd sing/songwriter . We kijken verder uit hoe het zal evolueren …
Ook op de andere podia was het aangenaam kennismaken
Geppetto & the whales hebben hun intense , broeierige indie omgebogen naar rootsamericanapop . Douglas Firs en Bony King zijn interessante ijkpunten, maar ook internationale bands als Bon Iver , Fleet Foxes en Midlake die schuilgaan in subtiliteit en (samen) zang . We kregen een melancholische , sfeervolle , dromerige , rustige , innemende set , met ruimte voor de instrumentatie . Tja, die oude single” Juno” blijft er eentje om te koesteren .
Dreamer’s Circus is het verhaal van drie Scandinaviërs , die het prachtige Noorden en z’n landschappen omzetten in sfeervolle , rustige en ietwat zwierige instrumentale traditionele folkpop, waarop een pianotune wordt toegevoegd. Een verademing in stressy tijden . Onthaasting is zeerzeker een sleutelwoord.
Een getalenteerd hiphoppoëet is Brihang wel , die al een prijs haalde van de Nieuwe Lichting een handvol jaar terug …. Hij zit een beetje in de lijn van artiesten als Ghostpoet , Guru en heeft ook iets mee van onze Vlaamse scene . Hij rapt er op los en weeft er minimalistische , sfeervolle, forsere beats aan door z’n DJ/scratcher. Een jong publiek draagt de gerespecteerde jonge rapper op handen . En hij stak een tandje bij en genoot ervan …
Op de Voute pikten we nog iets mee van de Nederlandse Stephanie Struijk. De beloftevolle artieste speelt zowel solo als met band . Ze nestelt zich ergens tussen Maaike Ouboter en Ilse Delange in . De vrouwelijke sing/songwriter gooit er nog een Gorki cover bovenop, “We zijn zo jong”. Een mooi eerbetoon …
Voor StuBru’s Nieuwe Lichting winnaar Portland kwam heel wat volk opdagen . De Voute was echt te klein om het kwartet bij te wonen . Een reeks weemoedige , zweverige indiepopsongs hoorden we onder die bezwerende stem van Jente Pironet en de aanvullende zang en backing vocals van Sarah Pepels .Ze zijn bepalend. Er word een beheerste dosis galm en effects toegevoegd in zang en sound.
Hun alt-J cover “Mathilde” en single “Pouring rain” raken sterk . Hun materiaal zijn groeinummers , die subtiel, doordacht in elkaar steken . Live wordt levendigheid geïnjecteerd. Mooi , beloftevol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Pop/Rock
Stones in the Kitchen – A double-sided split single
Charles in the Kitchen & Them Stones
Division Records
2018-08-02
Wim Guillemyn
Twee Zwiterse bands uit Neuchatel sloegen de handen in elkaar voor deze split-single. Dat levert een single met twee tracks op.
Met “Arrogant Teenage Rag” krijgen we van Charles in the Kitchen een energieke rocksong. Neem de vibes van The Hives en de Queens of the Stone Age en je krijgt deze sympathieke rock and roller te horen. Dit vijftal heeft al enkele albums op hun conto staan sedert ze begonnen in 2011.
Them Stones levert met “Alone” een iets donkerder nummer op dat in de verte wat aan Alice in Chains en Soundgarden doet denken. Hier krijgen we rock met grunge invloeden. Them Stones bestaat sedert 2012 en heeft in 2015 een album uitgebracht. Oorspronkelijk zaten ze muzikaal eerder richting stoner rock terwijl ze nu meer jaren 90 grunge invloeden verwerken in hun muziek.
Beiden leveren, elk in hun eigen stijl, een prima song af waarmee ze aantonen over de nodige kwaliteiten te beschikken. Nog een ietsje pietsje meer eigenheid en ze komen zo boven de middelmaat uit.
Het muzikale hart van The Breath vormen het duo Rioghnach Connolly en Stuart McCallum. Riognach is zangeres, fluitiste en van Ierse afkomst maar woonachtig in Manchester. Ze is bekend van haar werk met Afro Celt Sound System en Honeyfeet. Stuart is een echte Manchester boy en gitarist.
‘Let The Cards Fall’ volgt op hun goed onthaalde plaat (‘Carry Your Kin’) uit 2016. ‘Verander niet van winnend paard’ zeggen ze wel eens. Dat kan je ook zeggen over deze ‘Let The Cards Fall’. De elementen en stijl van hun voorganger zijn gebleven. Er wordt op dezelfde weg verder gegaan. Dat is niet meteen negatief want het betekent ook dat we terug goede songs krijgen. Dit allemaal in een modern indie/folk-jasje gestoken met o.a. akoestische gitaar, fluit, Ierse accenten en de indrukwekkende stem van Rioghnach. Soms zijn de songs dromerig of zweverig dan weer eerder indiefolky.
De opener is een korte vocale intro begeleid door enkel een gitaar. Het doet wat aan Clannad denken, maar verder ontplooien ze in het album volledig hun eigen stijl. “All That You Have Been” is dan de eerste echte song. En meteen raak: prachtige zang en catchy backings. Een mooi uitgewerkte song. Single en titelnummer “Let The Cards Fall” is ingetogener en fragieler gezongen maar minstens even mooi.
Acht songs bevat dit album die telkens tussen de vier en zes minuten lang zijn. Rijkelijk gestoffeerd met viool, backings, fluit, piano etc… Toch heb je geen gevoel van overdaad.
‘Let the Cards Fall’ is een goed en afwisselend pop/folk album geworden met mooie arrangementen en vocals. Zou niet misstaan op Dranouter, Sfinks of Gent Jazz.
Net zoals een zaadje in de grond tijd nodig heeft om uit te groeien tot een heuse boom, zo hebben sommige bands iets meer tijd nodig om uit te groeien tot absolute top binnen hun muziekstijl. Neem nu Carrion. Deze Gentse Death Metal band timmert sinds 2007 aan de weg. Heeft ondertussen heel wat water doorzwommen, en bracht in 2015 met ‘Revelation’ een gesmaakt debuut op de markt. Echter stak de band daarmee niet boven de gemiddelde bands binnen het genre uit. Onze recensent schreef daarover: ''Het mag duidelijk zijn, de heren van Carrion bewijzen met deze debuutplaat over voldoende potentieel te beschikken. Wat de toekomst zal brengen kan niemand voorspellen, hoopvol zijn we echter zeker gestemd!"
Door de jaren zagen we Carrion groeien in hun kunnen. Ook, en vooral, op het podium bleek dat het geval. Toen we de heren in 2017 zagen aantreden op het festival Black Out Bash konden ze ons puur muzikaal zeker overtuigen. Maar toch bleven we wat op onze honger zitten, door het gebrek aan spontaniteit.
Anno 2018 lijkt Carrion echter klaar om die grote stap voorwaarts te zetten naar - laat ons maar zeggen - eeuwige roem. In ELPEE te Deinze zagen we eindelijk die goed geoliede machine staan op het podium. Op 22 juni komt een gloednieuwe schijf van de Oost-Vlaamse band op de markt: ‘Time To Suffer’, via Mighty Music. Bij een eerste luisterbeurt waren we nog niet compleet overtuigd, maar dit blijkt een groeiplaat te zijn die je de nodige kansen moet geven.
Om met de deur in huis te vallen. Die eerste songs “So It Begins”, “Mutilation” en “Supreme” klieven als een botte bijl doorheen je vege lijf. Zoals dat binnen het genre gewoon moet zijn. Origineel is het wellicht allemaal nog steeds niet. De vraag is, hoeft dat? Of eerder, kan dat nog? Carrion brengt het soort gedoodverfde Death Metal en aanverwante waarmee bands als Aborted ook groot geworden zijn. Maar daar waar Carrion eerder wat bleef hangen binnen die gezapige middenmoot, blijkt uit deze schijf dat de band duidelijk is geëvolueerd naar absolute wereldtop binnen het genre. Echter het meest opvallende op deze tweede schijf is het aanbieden van enorm veel tempowisselingen en variatie.
Bij sommige songs worden alle registers open gegooid, geluidsmuren opgebouwd en in een razendsnel tempo terug afgebroken. Waardoor een chaos ontstaat, die als een mokerslag in het gezicht terecht komt. Bij andere songs zoals komt de meer groovy kant van Carrion naar boven. We houden van beide kanten van de band. Net omdat Carrion daardoor de aandacht scherp houdt op deze schijf. Er zijn weinig minpunten te vinden aan ‘Time To Suffer’. Behalve dus die ene bemerking dat je de plaat meerdere luisterbeurten dient te geven, eer je het allemaal echt zult begrijpen. Echter, en dat kunnen we niet voldoende herhalen, zien we anno 2018 zowel op als naast dat podium een band staan die eindelijk compleet volwassen is geworden. Nog opvallend? In ELPEE viel ons op dat die songs live nog het best tot hun recht komen. Eens op dat podium komen die namelijk compleet tot leven, waardoor menig putten van de Hel prompt compleet open gaan. Ga ze daarom zeker zien als ze uw voordeur passeren.
Carrion trad aan op Antwerp Metal Fest op zondag 1 juli, voor fans van het betere Death Metal tot Aborted. Een aanrader van formaat! Op basis van deze knappe schijf alleen al.
Info: https://www.antwerpmetalfest.be/
Tracklist:
1. So It Begins 01:20 instrumental
2. Mutilation 03:37
3. Supreme 04:12
4. Urge 04:26
5. Plague 04:58
6. Gingergrind 03:38
7. Death from Deep Within 03:14
8. Torment 04:29
9. Defiled Sanity 05:20
10. In The End, There Is Only Death 04:41
Na het eerder dit jaar uitgebrachte "Ever Since I Got To This Town" komt Vito, de Gentse band rond Vito Dhaenens, met een wel heel zomerse single. "Come See Me Again" opent vrolijk en vrijblijvend, als een beetje lo-fi-Beach Boys, om zich dan te ontpoppen tot een kruising tussen Tom Petty en The War On Drugs.
Deze nieuwe single klinkt meer dan de vorige als een rockband met een basisopstelling (gitaar, bas, drum) en met de toetsen helemaal op de voorgrond. Voor een goede rocksong zal er altijd wel een publiek blijven bestaan. De band herkent in het eigen repertoire een song met hit-potentieel en met een zanger met een aangenaam en heel herkenbaar stemgeluid als Vito Dhaenens zitten ze gebeiteld. Het geheime wapen van “Come See Me Again” is zonder meer de raak gekozen klank die de toetsenist uit zijn instrument tovert.
Deze single brengen ze overigens ook in hun Vinyly Live Session (te vinden op YouTube).
Laat deze Vito nog maar wat van die prachtige singles opnemen vóór ze aan een volledig album beginnen.
De Italiaanse multi-instrumentalist, experimentele kunstenaar en virtuoos K-Conjog brengt met ‘Milennials Otters’ een bijzonder veelzijdige EP uit boordevol remixes van die ene song. Telkens vanuit een ander oog of oorpunt uit bekeken. Vaak in samenwerking met al even begenadigde muzikanten die '’muziek tot kunst verheffen’' hoog in het vaandel dragen. De EP kwam op de markt via Schole Records. De man heeft al heel wat ervaring opgedaan binnen dat typische Elektronische muziekwereldje. Sinds 2004 vuurt hij parel na parel op de aanhoorder af. Ook anno 2018 komt dus nog steeds geen einde aan zijn onuitputtelijke drang zichzelf opnieuw uit te vinden, gelukkig maar.
Op zijn facebook pagina lezen we het volgende: ‘Simpele muziek voor vervormde geesten’. Dat is inderdaad de rode draad in elk van de remixes. Dat begint al met de originele track. Een experimentele parel van circa zes minuten, waarin K-Conjog laat zien en horen dat hij een elektronica expert is die heel bewust buiten de lijntjes kleurt. Met een enorme zin voor voortdurend improviseren, waardoor de luisteraar van het kastje naar de muur en terug wordt gestuurd. Net door op deze wijze een muur boordevol elektronische pareltjes op te bouwen, zorgt hij er dan ook voor dat de aanhoorder geboeid blijft luisteren en genieten.
Geluidsmuren afbreken en dreigend uithalen dat is er niet direct bij. Maar bij elke remix hoor je dan wel weer een andere zijde van die welbepaalde song, die je voordien nog niet had ontdekt. Meer nog het stopt niet bij één luisterbeurt. Na een tweede luisterbeurt doe je weer nieuwe ontdekkingen. En het blijft maar doorgaan. Tot het oneindige. Dat de man bewust kiest voor een samenwerking met artiesten die op diezelfde wijze muziek tot kunst verheffen, is eveneens een meerwaarde binnen het geheel. Dat blijkt bijvoorbeeld uit die fijne remix met Daisuke Miytatani, ook al geen onbekende meer voor ons.
Deze Japanse kunstenaar tast de grenzen van Ambient af waar eveneens geen grenzen zijn. In samensmelting met K-Conjog ontstaat dan ook iets onaards en onbeschrijfelijk magisch mooi. Het lijkt wel alsof buitenaardse muziek onze aarde is binnen gedrongen. Het meest opvallende, er ontstaat ondanks alle veelkleurige soundscapes die de artiesten op deze onaards aanvoelden remix op u afvuren geen chaos, wat nog meer indrukwekkend kan genoemd worden.
Besluit: K-Conjog brengt met ‘Millennials Otters’ vooral een veelzijdige EP uit, en laat enorm veel kanten van zichzelf horen en zien in die ene song en de uiteenlopende remixen daarvan. Maar toch laat hij heel bewust niet compleet in zijn kaarten kijken. Het is net dat mysterieuze binnen zijn muziek dat ons nog het meest over de streep trekt. De virtuoos met Elektronische klanken brengt een waar kunstwerk uit, waar de grenzen van dat onmogelijke voortdurend en tot het oneindige worden afgetast.
Deze EP is dus feitelijk geen voer voor gevoelige zieltjes of mensen die graag toegankelijke wegen bewandelen binnen de elektronische muziek. Maar eerder voor aanhoorders die eveneens houden van zich laten bedwelmen door bevreemdend aanvoelende klanken die je tot rust brengen maar ook je door elkaar schudden., en je met veel vragen achterlaten. Wat deze EP net zo buitengewoon spannend maakt, is dan ook dat boek meerdere keren lezen en gloednieuwe ontdekkingen te doen, bij elke nieuwe luisterbeurt, die je zal verwonderen en ontroeren.
Tracklist:
1. Millennials Otters 06:36
2. Millennials Otters (akisai remix) 05:42
3. Millennials Otters (daisuke miyatani remix) 04:20
4. Millennials Otters (edit) 04:00
Het leuke aan festivals bezoeken is dat je naast gevestigde waarden eens zien optreden tijdens het verorberen van een vette hamburger, ook ontdekkingen kunt doen die je de rest van het jaar en de jaren daarna zullen bijblijven. Op Rock Herk deze zomer waren dat een heel pak. Eentje daarvan is Mantis. Deze Alternative, noise, post-rock, pogojazz band - volgens de omschrijving op hun facebook pagina - timmert sinds 2014 aan de weg. Over hun optreden op Rock Herk schreven wij: " Opwerkende naar een ultieme climax, krijgen we een verschroeiende finale voorgeschoteld waardoor je niet alleen menig krop in de keel krijgt, maar dat het dak er uiteindelijk compleet afgaat. Op het einde van de set krijgt Mantis bovendien medewerking van Jan Viggria, gitarist van o.a. Statue en The Guru Guru en ook producer van het debuutalbum van Mantis,’Magnolia’'. Daarbij werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in en meer dan overdonderende , oorverdovende climax."
Dat zijn voldoende climaxen om ons aan te zetten dat debuut van de band ook eens onder de loep te nemen. ‘Magnolia’ doet ons met verstomming slaan, van begin tot einde. Net doordat je als aanhoorder ontelbare keren tegen die geluidsmuur wordt gekwakt, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft.
Vanaf “Miasma” trekt Mantis een blik boordevol chaos open, waarbij verschillende uiteenlopende tempowisselingen je wakker schudden, tot rust brengen, en daarna weer met een mokerslag van jewelste tot moes slaan. Daarbij is elke instrumentale inbreng even belangrijk, maar het zijn vooral die overdonderende drum salvo's die ons in eerste instantie met een oorverdovende knal van onze sokkel blazen. Waarna verschroeiende gitaar riffs je hart met een akelige soort precisie doormidden snijden.
Begane chaotische wegen worden trouwens verder gezet op “Mono No Aware”, “Malpurajo”, “-7”, “Monstro” tot “Must put Horns on it”.
De heren slaan bovendien aan het improviseren tot het oneindige, of dat nu is door zachtjes te strelen of een wervelstorm ontketenen die je hersenpan verplettert. Vandaar de verwijzing naar 'Jazz' binnen hun muziek. Mantis weet vooral verdomd goed waar en wanneer ze moeten toeslaan, of net dat rustpunt aanbieden om de aanhoorder op adem te laten komen. De perfectie zorgt echter niet voor het doen verdwijnen van enige spontaniteit. Integendeel zelfs. En dat is dus nog het sterkste punt van deze schijf. Het spelplezier loeit voortdurend uit de boxen. Dat merkten we al op Rock Herk, dat blijkt dus ook uit deze knappe schijf.
Besluit: ‘Magnolia’ is vergelijkbaar met het openen van de doos van Pandora. Je weet niet waar je aan begonnen bent als je deze trip aanvat. Je weet ook niet waar je gaat eindigen. Over hobbelige wegen kom je tot gemoedsrust, maar wordt je ook meegesleurd in wervelstormen, plots opkomende tsunami's en verwoestende orkanen. Om daarna, eens alles om jou heen is plat gespeeld, terug met beide voeten op de grond terug te komen. Totaal buiten adem en verweesd achterblijvende. Eigenlijk niet goed weten wat er nu juist is gebeurd. Deze schijf is bovendien zodanig verslavend waardoor je heel bewust die gevaarlijke plekken in dat bos terug gaat opzoeken. Want de muziek op deze schijf drijft je tot waanzin maar geeft je die adrenalinestoot die je terug wil voelen, telkens opnieuw, en opnieuw.. tot het oneindige. Je kunt er maar niet genoeg van krijgen. En nu gaan we terug de snelle achtbaan op om die adrenaline nog maar eens te voelen opborrelen. Want we krijgen er dus maar niet genoeg van.
Tracklist:
1. Miasma 04:12
2. Mono No Aware 06:01
3. Malpurajo 02:49
4. -7 09:45
5. Monstro 05:02
6. Must Put Horns On It 04:46
7. M 10:29
Jochen Tiberius Koch is een Duitse muzikant die de stilte van de natuur door middel van zijn muziek als het ware tot kunst verheft. Op 27 juli kwam zijn debuut ‘Walden’ op de markt via het label Schole Records. Dit debuut album is geïnspireerd op het boek ‘Walden, of the Life in the Woods’ geschreven in 1854 door de Amerikaanse auteur / filosoof Henry David Thoreau, lezen we in de biografie. Jochen Tiberius Koch weet de onbeschrijfelijke mooie rust van de natuur, ook omschreven in dat boek, dan ook perfect weer te geven binnen zijn muziek waardoor je tot complete rust en kalmte wordt gebracht binnen een melancholische sfeer.
Bewust wordt het tempo heel laag gehouden. Dat is zowel vocaal als instrumentaal het geval. Bij songs als “Solitude”, “The Ponds”, “Baker Farm” hoor je telkens een kloppend hart tevoorschijn komen, waarbij Jochen geen geluidsmuren optrekt maar je ook niet in slaap wiegt. Eerder voelen we ons wegglijden naar onaards mooie oorden, ver verwijderd van de harde realiteit. Dit is dan ook perfecte muziek om in een bos te spelen waar die magische muziek nog het best tot zijn recht komt, bedenken we daarbij. Meteen een hint naar organisaties van een festival als Dunk!festival.
De rustgevende wijze waarop Jochen Tiberius Koch bewust tewerk gaat , heeft een effect op ons zoals dat enkel voorkomt als je daadwerkelijk wandelt door de adembenemende schoonheid van een bos of die onbeschrijflijk mooie natuur; ver weg van de drukte van het leven word je op die plekken daadwerkelijk geconfronteerd met uw eigen kleinheid. Prompt doen songs als “Former inhabitants: and winter visitors, winter animals, the pond in winter” je wegdromen en vol bewondering staan kijken naar die magische schoonheid die letterlijk op jou afkomt.
Besluit: Jochen Tiberius Koch brengt je op zijn debuut in hogere sferen, niet door mokerslagen uit te delen, maar door heel bewust die gevoelige snaren te raken. Binnen hartverwarmend mooie songs, die je verdoven en heel klein doen worden in deze grote wonderbaarlijke mooie wereld van bomen en adembenemende mooie landschappen, boordevol oases van rust en vrede. Met de ogen gesloten voelen we een gelukzalig gevoel over ons neerdalen waardoor we tot complete zen worden gebracht, binnen toch ook een eerder weemoedige en melancholische omkadering. Waardoor tranen opborrelen, en een krop in de keel ons deel zijn.
Tracklist:
1. solitude 04:16
2. the bean-field 06:38
3. the ponds 04:04
4. baker farm 03:01
5. higher laws 07:03
6. brute neighbors 05:36
7. former inhabitants; and winter visitors 04:44
8. winter animals 03:40
9. the pond in winter 03:21
10. spring 05:31
Binic Folks Blues Festival 2018 - Rock-‘n-roll dood? Niet in Binic!
Binic Folks Blues Festival 2018
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2018-07-27 t/m 2018-07-29
Ollie Nollet
Twee jaar geleden had ik nochtans gezworen er nooit nog terug te zullen komen. Het eens zo pittoreske festival was compleet uit zijn voegen gebarsten. Ik ergerde me rot aan het zo goed als onbestaande sanitair en die zwalpende massa die hectoliters eigen drank het terrein op zeulde kon ook al niet op mijn sympathie rekenen.
Maar de line-up was dit jaar dermate indrukwekkend dat ik het er toch nog eens op waagde, zij het slechts voor één dag. En er bleek toch een en ander veranderd. De site was dit keer afgesloten ( niet hermetisch maar het hielp toch) en alle rugzakken en tassen werden gecontroleerd. Er werd duidelijk ingezet op de veiligheid en af en toe zag je piepjonge, tot op de tanden gewapende, militairen door de straten marcheren wat er dan weer helemaal over was.
Pijnpunt blijft evenwel, ondanks enkele aanpassingen, de sanitaire voorzieningen. Maar dat bleek geen rem op de opkomst die voor deze tiende editie weer duizelingwekkend hoog was. Voor de grote namen moest je er nochtans niet zijn. Zo was de afsluiter vrijdagavond op het grootste van de drie podia Endless Boogie, een groep die ik vorig jaar nog zag in café De Zwerver. Met zijn vijftig tot zestigduizend bezoekers verspreid over de drie dagen blijft Binic Folks Blues Festival een onverklaarbaar fenomeen.
Verslag van één dag
Het festival opende meteen met de, wat mij betreft, interessantste naam op de affiche : Mr. Airplane Man! Genoemd naar een Howlin’ Wolf song en met een duwtje in de rug van Mark Sandman (Morphine) en Jeffrey Evans (68’ Comeback) maakte dit duo uit Boston net na de eeuwwisseling enkele mooie platen op het legendarische Sympathy For The Record Industry label. Het sprookje duurde echter niet lang. In 2005 was het voorbij en nadat Margaret Garrett (zang/gitaar) een blauwe maandag bij Jack Oblivian’s Tennessee Tearjerkers speelde en Tara McManus (drums + orgel) een plaat opnam met de Turpentine Brothers kozen beiden er blijkbaar voor om moeder te worden en werd er verder niets meer van hen vernomen. Tot in 2014 ‘The lost tapes’, een verloren plaat die op de schappen van Fat Possum was blijven liggen, dan toch nog het levenslicht zag. Een jaar later begon het duo opnieuw te touren waarbij ze onder andere de Vera in Groningen aandeden. Dit jaar verscheen er zelfs een gloednieuwe plaat, het overigens uitstekende ‘Jacaranda blue’, op het Franse Beast Records, een label met een zwak voor schijnbaar uitgerangeerde artiesten. Denk maar aan Jerry en Pauline Teel (Chicken Snake) of Patrick Bourbonnais (Gravel Route). Van die laatste band verschijnt trouwens binnenkort een nieuwe plaat, ‘Mr. Gravel Men’, waarvoor ze samenwerkten met... Mr. Airplane Man. Hooggespannen verwachtingen dus maar ik werd niet teleurgesteld. De twee begonnen vrij indrukwekkend met “Red light” uit 2001. Direct daarna kreeg ik het even moeilijk met een drietal ingetogen songs. Mooi, daar niet van, maar ik miste wat power. Ze wilden het, ondanks het grote podium wat intiem houden (met enkele foto’s van hun helden tegen de gitaarversterker geposteerd) maar dit klonk net iets té laid-back. Na dit dipje herpakten ze zich en konden de wankele drums van Tara en de niet altijd even toonvaste stem van Margaret zich wel perfect integreren in die toch wel unieke sound van Mr. Airplane Man die soms aardig dicht in de buurt van Junior Kimbrough kwam. Die gruizige, repetitief klinkende gitaar had een hypnotiserend effect waarbij het verdomd heerlijk wegsmelten was. Naast eigen parels als “C’mon Dj” of “Blue as I can be” brachten ze ook enkele geïnspireerde covers: “Asked for water”van Howlin’ Wolf en “Black cat bone” van de ten onrechte vergeten bluesmadam uit Memphis, Jessie Mae Hemphill. Zelfs het eenvoudige en treurige “I don’t know why?” bleek hier veel meer in zich te hebben dan ik ooit had durven vermoeden. Het nieuwe “I’m in love” leek met zijn in reverb gedrenkte gilletjes dan weer een eerbetoon aan de betreurde Alan Vega. Alles leek plots van een onaardse schoonheid tot een hevige plensbui me plots uit mijn bedwelming deed ontwaken en waardoor Mr. Airplane Man het ook, wat vroeger dan voorzien, voor bekeken hield. Dju!
Op de Scène de la Cloche zag ik vervolgens The Floors, een harig trio uit het Australische Perth waarvan de drummer (Ash Doodkorte) net uit zijn grot in het Afghaans gebergte leek te zijn ontsnapt maar toch mooi een t-shirt van Future Of The Left droeg. Schipperend tussen hardrock en bluesrock hadden ze het bastaardkindje van The Gun Club en Motörhead kunnen zijn. Zwaar, vuil, wild en met net voldoende rock-‘n-roll in de aderen om een tevreden grijns op mijn smoel te laten verschijnen.
Met CATL (Toronto) zag ik de derde band op rij die net een plaat (‘Bide my time until I die’) uithad op Beast Records, hofleverancier van groepen op Binic. Uitgeklede ‘rock-‘n-roll dance songs’ met af en toe een neut blues gebracht door een hyperkinetische gitarist (Jamie Fleming) en de ravissante Sarah Kirkpatrick op staande drums. Eén brok energie waarbij één cover te noteren viel: “Thunderbird esq” van The Gories. Wat niet toevallig geweest zal zijn want Dan Kroha speelt af en toe mondharmonica op hun platen. Tussen de credits op die platen vinden we trouwens nog meer mooi volk. Zo wisten ze voor hun laatste Jim Diamond te strikken om de eindmix vast te leggen.
Ik had ze niet aangestipt maar omdat er op dat moment niets anders te beleven viel toch maar eens naar Les Lullies gaan kijken. Voor wie het Nederlands machtig is, een tot de verbeelding sprekende naam maar dat zullen de vier uit het Franse Montpellier wellicht niet weten. De groep bestaat amper twee jaar en heeft slechts twee singles op het actief, waarvan de laatste, “Don’t look twice”, op Slovenly Recordings. Desondanks zag ik een erg volwassen band aan het werk. Kick-ass punk met veel glamrock invloeden, het had zeker wat.
Tijd voor het wat grotere werk dan op de Scene Banche met Mark Porkchop Holder uit Chattanooga, Tennessee. Porkchop stond in 2003 mee aan de wieg van de Black Diamond Heavies maar hield het daar al vlug voor bekeken om solo zijn weg te zoeken. Een succes werd het niet want de man sukkelde van de ene depressie in een andere verslaving. Toch zag ik hem in die schimmige periode (in 2011) aan het werk in datzelfde Binic. Er volgde zelfs een plaat, ‘Fry Pharmacy”, maar die is zo obscuur dat hij niet eens vermeld wordt op Discogs. Vorig jaar maakte hij dan plots met groep twee lp’s, ‘Let it slide’ en ‘Death and the blues’. En dan nu op het podium in Binic, dit mocht ik niet missen. MPH (zo heet hij zijn groep) bleek niet meteen uit posterboys te bestaan. Porkchop mag dan al kogelrond zijn, vergeleken bij zijn bassist, Travis ‘T-Bone’ Kilgore, leek hij wel een anorexia-patiënt. Derde man was Doug Bales (Uncle Lightnin’), die, vrij naar Woody Guthrie, “This machine kills fascists” op zijn basdrum had geschreven. Kilgore had op zijn beurt dan weer een tape met de woorden “Fuck Trump” op zijn arm. Nogal gratuit ben ik dan geneigd te denken maar bij deze mannen voelde het spontaan en gemeend aan. Porkchop is een meester op de slidegitaar, een ware lust voor het oor, en samen met Kilgore en Bates vormde hij een erg strak klinkende groep.
Blues zoals ik ze het liefst lust: rauw en met de nodige dosis rock-‘n-roll terwijl de technische finesse toch niet ontbrak. Een set vol hoogtepunten waarin ik toch weer mateloos kon genieten van een Junior Kimbrough-cover: “Sad days and lonely nights”. Achteraf kon ik me alleen maar afvragen waarom het zolang geduurd heeft om met een groep als deze naar buiten te komen.
Digger & The Pussycats uit Melbourne zag ik enkele keren aan het werk in de Pit’s en dat waren telkens memorabele avondjes. Ook het daaropvolgende Kamikaze Trio vond ik best de moeite maar de herinneringen blijken na al die jaren toch wat vervaagd. Het is trouwens al negen jaar geleden dat Digger & The Pussycats nog een volwaardige plaat maakten. Maar nu werd ‘Watch yr back’ uit 2005 heruitgebracht (door Beast Records of wat dacht je) en dat diende gevierd te worden. Wat ook effectief gebeurde want een feestje werd het daar op de Scene Banche. Gitarist Sam Agostino leek nog steeds een springveer waar de tijd geen vat op krijgt. De conditie van staande drummer Andy Moore leek net iets minder maar dat kon niet verhinderen dat we een set stomende, pretentieloze punk voorgeschoteld kregen. Wat klonken die nummers toch bekend en even fris als destijds in de oren. “100 degrees”, “Coming to get you”, “Save yourself”,... Het bleken songs voor de eeuwigheid.
We hadden al zoveel moois gehad en na de splinterbom geheten Digger & The Pussycats vroeg ik me af hoe het volk zou reageren op de trage, uitgesponnen nummers van Endless Boogie. Maar wat dacht je? Het publiek was gekomen om te pogoën en te crowdsurfen en dat gebeurde dan ook, zoals steeds hier, in alle uitbundigheid.
De vier uit Brooklyn, New York zullen zich wel even de ogen hebben uitgewreven. Na wat technische problemen (tot tweemaal toe zorgde een basversterker voor een stroompanne) opende de band met het heerlijke “Back in ‘74”. De grommende zang van Paul ‘Top Dollar’ Major, de roesverwekkende gitaarescapades van diezelfde Top Dollar en Jesper ‘The Governor’ Eklow, stevig gedekt door bassist Marc Razo en drummer Harry Drudz... We leken op weg naar een grandioze apotheose van een sensationele festivaldag maar dat werd het nipt niet.
Het tweede nummer werd eindeloos uitgesponnen waarbij de heren het eerste deel van hun groepsnaam alle eer aan deden. De gitaren meanderden weliswaar sprankelend door elkaar maar telkens de eindmeet leek bereikt begon er, aangemoedigd door een uitzinnig publiek, een nieuwe ronde. Na zo’n twintig jaar ervaring weten deze mannen perfect hoe ze moeten jammen maar dit duurde me toch iets te lang. Tijdens de resterende nummers hielden ze het toch wat strakker maar de magie van hun set vorig jaar in De Zwerver was er dit keer niet bij, ook al omdat klasbakken als “Vibe killer” ontbraken. Voor hun tweede optreden op zaterdag beloofden ze totaal iets anders te zullen spelen maar daar was ik helaas niet bij.
Toch kon ik het niet laten om op zaterdag, een dure belofte negerend, nog eens terug te gaan om een tweede keer van Mr. Airplane Man te proeven, dit keer op de wat kleiner Scene Pommelec. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. De twee dames hadden hun setlist totaal door elkaar gegooid en zo werden de zachtere nummers perfect verdeeld tussen het stevigere werk. Van een dipje was hier geen sprake meer, integendeel, deze Mr. Airplane Man steeg boven zichzelf uit. Soms vragen mensen me waarom ik in godsnaam een groep twee dagen na elkaar ga zien. Na dit optreden zou ik er zelfs niet mogen aan denken dat ik het niet deed. Moeilijk uit te leggen wat er precies gebeurde maar diezelfde songs klonken allemaal net iets bezielder terwijl er een niet te bevatten magie in de lucht hing. Het zorgde voor een zinderende sfeer waarbij er zowaar twee crowdsurfende rolstoelgebruikers opdoken. Optreden van het jaar, tot nu toe.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Suikerrock 2018 - Bevestigingen, nostalgie trips en ontroeringen
Suikerrock 2018
Grote Markt
Tienen
2018-07-28 + 2018-07-29
Erik Vandamme
Daar waar sommige stadsfestivals - op een paar uitzonderingen na - het de laatste jaren moeilijk krijgen, weet Suikerrock zich te handhaven in de wirwar van dat festival aanbod. Want laat ons eerlijk zijn het is voor een organisator niet meer gemakkelijk geworden om een goed programma samen te stellen. In ons land is er namelijk een overaanbod aan festivals, waardoor bands of artiesten maar hebben uit te kiezen waar ze willen of kunnen spelen, en dus niet meer exclusief op bijvoorbeeld Suikerrock staan of eerder willen aantreden op de grotere festivals in diezelfde periode.
Maar toch slaagt Suikerrock er ook in 2018 in een mooie mix aan te bieden van bands die ooit enorm hoge toppen scheerden en niet meer zoveel te zien zijn in ons land. Tot talentvolle artiesten die aan het doorbreken zijn, klaar om de wereld te veroveren. Maar vooral schotelt Suikerrock een affiche voor die zowel kindvriendelijk is, jongeren - mede door de extra dance en acoustic stage midden in het centrum - aantrekt als de iets oudere festivalganger die komt voor een nostalgie trip.
Wij vertoeven twee dagen op het festival. Zaterdag 28 juli was met kleppers als The Goo Goo Dolls, White Lies, Alanis Morissette en Anouk compleet uitverkocht. Ook zondag was er veel volk komen opdagen. Dit vooral voor de kindernamiddag met The Ketnet band en Soufiane Eddyani en Gers Pardoel.
Wij kozen op zondag echter voor het avond programma met Stan Van Samang, OMD en Kool & The Gang. Ook bij Stan Van Samang stond de Grote Markt nog heel goed gevuld. Bij OMD en Kool & The Gang was dit plots heel wat minder.
zaterdag 28 juli 2018 - Girlpower een blij weerzien en een tijdreis naar de toekomst
Sons (****)
In eerdere verslagen gaven we het al aan. Sons is een jonge Belgische band dat op korte tijd aan een steile opmars naar boven toe bezig is. Het einde is totaal nog niet in zicht. Over het aantreden van de band op Rock Herk - vorig weekend - schreven we het volgende: SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk achter. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!"
Op Suikerrock had Sons aanvankelijk af te rekenen met een - laat ons maar stellen - iets moeilijker in te palmen publiek. Bovendien moesten ze het festival op deze zonnige dag - terwijl de meeste mensen nog fijn op het terras zitten te genieten van een frisse pint - openen. De meeste aanwezigen kwamen bovendien duidelijk voor White Lies, The Goo Goo Dolls, Anouk tot Alanis Morissette. Maar dat liet de hyperactieve frontman Robin Borghgraef niet aan zijn hart komen. Hij zet alles in het werk om er voor te zorgen dat het publiek alsnog uit zijn hand eet. En slaagt daar met brio in, na een wat moeizame start, net door zijn bijzonder charismatische uitstraling. Gerugsteund door uiterst strak spelende klasse muzikanten. Meerdere keren waren we onder de indruk van de virtuositeit van de gitaristen van dienst die door middel van betoverende solo riffs de haren op onze armen deden naar omhoog komen van puur innerlijk genot.
SONS bevestigt op Suikerrock dat ze in staat zijn om groot, heel groot te worden in de zelfs heel nabije toekomst. Als je erin slaagt om een vrij statisch publiek, dat nog geniet van de zon en omgeving, uiteindelijk compleet in vervoering te brengen, dan moet je heel sterk in je schoenen staan. Top concert!
Milo Meskens (***1/2)
Na die wervelstorm van Sons bracht singer-songwriter Milo Meskens weer wat rust in ons hoofd en hart. Twee jaar geleden waren we op het festival Little Waves in Genk al onder de indruk van zijn bijzonder warme stem, die gevoelige snaren raakt. Milo Meskens is zo een artiest die het niet moet hebben van grote gebaren en veel show elementen, maar zijn bijzondere stem voor zich laat spreken. Binnen de intieme omgeving op Little waves twee jaar geleden zorgde dat voor een kippenvelmoment dat we niet snel zullen vergeten. En toch op Suikerrock zagen we eveneens een artiest die eveneens de nodige interactie, kwinkslagen en humor boven haalt om zijn publiek over de streep te trekken. Wat weer een stap vooruit is op weg naar die eeuwige roep. Milo Meskens had het net als zijn voorganger in eerste instantie een beetje moeilijk om iedereen te overtuigen van zijn kunnen, maar ook hij liet dit totaal niet aan zijn hart komen, en zet alle registers open om zijn doel te bereiken.
In menig media lezen we vergelijkingen met Jeff Buckley. Milo Meskens heeft inderdaad diezelfde hemelse uitstraling als Buckley en beschikt over dat unieke stembereik waardoor harten worden gebroken. Ook al blijft alles wat hangen binnen gezapige middelmatigheid. Milo Meskens bewijst een unieke, sterk onderschatte parel te zijn binnen dat typische Belgische singer-songwriter gebeuren , die net door zijn stem en uitstraling, het inderdaad enorm stil maakt in ons hart en gedachten. En daardoor, vooral dan toch de voorste rijen, compleet in vervoering kan brengen. Tot we met de krop in de keel een traan wegpinken in diepe gedachten verzonken.
The Goo Goo Dolls (***1/2)
Goo Goo Dolls is in 1986 in opgericht door John Rzeznik, Robby Takac en George Tutuska, en heet eerst de Sex Maggots. De band verandert deze naam in Goo Goo Dolls (geïnspireerd door een advertentie in een True Detective magazine) op verzoek van een clubeigenaar die de band anders niet wil laten spelen. Zo lezen we in menig biografie. The Goo Goo Dolls werden vooral bekend dankzij die ene hit “Iris”. Van de soundtrack van de film ‘City of Angels’. De band heeft wel altijd zijn stempel gedrukt op de rock muziek in de jaren '90, maar een heel grote doorbraak is er nooit echt gekomen. Op Suikerrock zien we een band die anno 2018 vooral niet naast zijn schoenen is beginnen lopen, ondanks al dat succes. De beweeglijke frontman zoekt voortdurend zijn publiek op, port hen aan tot bewegen en slaagt er - wederom na een toch wat moeizame start - de meeste uit zijn hand te doen eten. The Goo Goo Dolls is een band die de stelling ‘schitteren in eenvoud' trouwens hoog in het vaandel draagt, waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Na een wat trage en moeizame stem, slaagt The Goo Goo Dolls er dus eveneens in ons en velen met ons te overtuigen van hun kunnen. Het is echter vooral het feit dat de band na al die jaren nog steeds een spontaniteit uitstraalt van jonge wolven in het vak, dat ons dus het meest over de streep trekt. The Goo Goo Dolls zijn bovendien een band die het dus niet moet hebben van overdreven show elementen, maar eerder overtuigen door het brengen schitterende gitaar muziek, gerugsteund door een heel goed bij stem zijnde frontman die bovendien een hoge dosis charisma uitstraalt.
Setlist: Dizzy //Slide //Big Machine //Rebel Beat //Here Is Gone //Black Balloon //Free of Me //So Alive //Name //Over and Over //Stay With You //Bringing On The Light //Better Days //Broadway //Iris
White Lies (****1/2)
Nog zo een levende legende, die vooral in de periode 2007 en 2009 hoge ogen gooide is White Lies. Hun debuut plaat ‘To Lose My Life’ is uitgegroeid tot een klassieker. Ook al deed de band het met ‘Ritual’ (2011) eveneens niet slecht. Het bleef de jaren daarop echter vrij stil rond White Lies. Ook al heeft de band ondertussen niet echt stil gezeten, het vet leek wat van de soep. Ook White Lies had het aanvankelijk wat moeilijk op het publiek van hun kunnen te overtuigen. Maar dat was weer eens buiten de al even charismatische frontman - blijkbaar waren er veel charismatische frontmannen en vrouwen op deze festivaldag - gerekend die bleef bonken op de poort tot die compleet open vliegt. White Lies legt de lat ook instrumentaal enorm hoog, en beschikt voldoende hits om ook de minder aandachtige toehoorder over die streep te trekken. Vooral met songs als “Hold back your love” en “Bigger than us” kreeg de band de handen uiteindelijk toch op elkaar.
White Lies overwon met brio deze toch wel heel moeizame trip om zijn publiek compleet in te pakken, net door niet te trappen in de val van het brengen van een vervelende routineklus maar een hoge dosis spontaniteit aan de dag te leggen waardoor je uiteindelijk gewoon overslag moet gaan. Maar eveneens door, ondanks die moeizame start, te blijven op die gaspedaal duwen, tot de motor vanzelf aanslaat.
Naar het einde van de set toe werden alle registers dan ook compleet open getrokken, en ging dat dak er alsnog volledig af. Waardoor de hard werkende band zijn doel uiteindelijk bereikte.
Anouk (***)
Het werd ons al vrij duidelijk wie de echte publiekstrekker zou worden van deze festivaldag. Anouk zorgde ervoor dat de Grote Markt voor het eerst op deze festivaldag pas echt compleet vol liep. Niet zo verwonderlijk de (jonge)dame straalt gebalde rock-'n-roll uit van zelden hoog niveau. En beschikt - naar mijn mening - over een stem en uitstraling die me subtiel wat doet denken aan Janis Joplin, wat kan gezien worden als een compliment. Anouk trekt direct alle registers open met een subliem gebrachte “Girl” en spreekt tijdens de eerste songs zowaar haar publiek aan.
De enorm goed bij stem zijnde zangeres gooit zowel bij de rustigere als rauwere songs vooral die bijzondere stem als wapen in te zetten in de strijd om het publiek in te pakken. Ze slaagt daar dan ook met brio in, want iedereen gaat prompt overslag vanaf de eerste tot de laatste noot. Bovendien laat Anouk zich omringen door al even begenadigde muziekanten, en top achtergrond zangers. Die een meerwaarde blijken te zijn binnen het geheel.
Helaas, door de stille momenten tussenin en de toch wel bitter weinig interactie, zakt alles gaandeweg als een pudding in elkaar en krijgen we plots een iets te routineuze set voorgeschoteld waardoor we wat op onze honger blijven zitten. Daar kunnen sublieme gebrachte songs als “Nobody’s Wife”, het pakkende en hartverscheurend mooie “Lost” en knetterende afsluiter “Good God”. Helaas niets aan veranderen.
Setlist:Girl //Been Here Before //Run Away Together //Burn //Down & Dirty //Modern World Killer Bee //Three Days in a Row //Looking for Love //Nobody's Wife //Lost //Jerusalem//Good God
Alanis Morissette (****)
Voor haar aantreden op Suikerrock circuleren op de facebook pagina Alanis Morissette berichten dat ze diende verzorgd te worden in het ziekenhuis, na een valpartij. We waren benieuwd of ze wel zou komen opdagen, en hoe. Blijkbaar hadden de nodige pijnstillers hun werk gedaan want Alanis bracht een heel energieke set n, ze bewoog haast voortdurend over dat podium. Echter hadden die pijnstillers wel effect op haar stem, hadden we de indruk. Ook het geluid zat niet altijd even goed. Maar toch. Hoe ze het deed met een kapotte knie, zo energiek voor de dag komen? Het is ons nog steeds een raadsel want Alanis stond gedurende de volledige set dus werkelijk geen seconde stil op dat podium, al zagen we soms aan de grimassen in haar gezicht dat ze de pijn verbeet. Bovendien straalt ze na al die jaren, met een heel andere look trouwens want haar lange haar is ze blijkbaar kwijt, een enorm hoge dosis spelplezier uit waardoor ze bij ons een paar extra goede punten scoort.
Alanis Morissette haar grote wapen 'de stem' liet het door omstandigheden deze keer lichtjes afweten. Maar voor haar uitstraling, doorzettingsvermogen en onuitputtelijke energie die ze na een zo pijnlijke valpartij naar voor brengt? Daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel respect opbrengen. Alanis Morissette bracht dus vooral een heel strakke, energieke set naar voor die aan de ribben blijft kleven van begin tot einde op een indrukwijkende wijze zoals enkel een rock artieste 'pure sang' als Alanis Morissette dat kan. Pure klasse!
Setlist: All I Really Want //21 Things I Want in a Lover //Forgiven //Woman Down //You Learn //Mary Jane //Guardian //Right Through You //Hand in My Pocket //Everything //So Pure //Head Over Feet //Hands Clean //Ironic //You Oughta Know ///Encore:///Uninvited //Thank U
Zondag 29 juli 2018 - Een avond boordevol bommetjes pure nostalgie
Stan Van Samang (*****)
We maakten ons op voor een avond boordevol nostalgie. Maar eerst mocht Stan Van Samang het namiddag programma afsluiten. We waren net op tijd op te zien hoe Gers Pardoel met een laatste song een overvolle Grote Markt in vervoering bracht. Ook Stan Van Samang kon, helemaal terecht, op veel bijval rekenen. Het was zijn eerste festivaloptreden van deze zomer wist hij te vertellen. Hij is ondertussen ook papa geworden, en daardoor is hij tien jaar ouder geworden, zo blijkt. Want de zoon is net als hem een nachtmens.
Om maar te zeggen. Stan Van Samang mag dan een succesvolle zanger, acteur en entertainer zijn. Je voelt prompt aan dat dit succes er niet voor zorgt dat de man naast zijn schoenen begint te lopen. Dat straalt hij niet alleen uit op dat podium, ook gaat hij na het concert gewoon een pak friet gaan halen op die grote Markt en laat hem gewillig fotograferen door zijn fans. Het siert hem.
Het concert zelf dan? Wel, eigenlijk doet Stan Van Samang gewoon wat hij ook tijdens zijn laatste passage in 2016 heeft gedaan. Een wervelend dansfeest bouwen, waarbij ook harten diep worden geraakt. Stan Van Samang speelt zijn talent als acteur eveneens uit om zijn publiek te bekoren, maar je voelt en hoort dat hij wel meent wat hij zegt en zingt. En ook dit siert hem. Menig hit zing je prompt uit volle borst mee, en ook gaat Stan zijn publiek letterlijk opzoeken, zowel in de middengang voor het podium als voorbij de PA. En zorgt zo voor een knallende afsluiter van de namiddag om plaats te maken voor de iets oudere muziekliefhebber die dus komt voor een potje nostalgie uit de jaren '70 tot '80.
OMD (****1/2)
Ondertussen was het publiek heel sterk uitgedund voor de afsluiters van deze laatste festivalavond. OMD wil de aanwezige Jaren '80 fans echter de avond bezorgen waarvoor ze gekomen zijn. Een avond gevuld met hits en een bord boordevol nostalgie uit die tijden toen OMD even hoge toppen scheerde als bijvoorbeeld Depeche Mode en aanverwanten. Startende met een klepper als “Enola Gay” legt de band de lat direct heel hoog, en grijpt zijn publiek letterlijk bij de keel om niet meer los te laten tot het einde.
Hoewel frontman Andy McCluskey de meeste aandacht naar zich toetrok, was het eerder de gezapige wisselwerking tussen hem en Paul Humphreys dat ons nog het meest over de streep trok. De heren voelen elkaar niet alleen blindelings aan, ze vuren grappige kwinkslagen naar elkaar af en gunnen elkaar voortdurend een bevoorrechte plaats in de spots. Paul, die nog steeds goed bij stem blijkt te zijn, mag zelfs geregeld zijn toch wel heel bijzondere warme stem in de strijd gooien. Een stem die trouwens heel goed past bij de aanstekelijke elektronische pareltjes van OMD . Meer nog, zijn inbreng vormt zelfs een meerwaarde binnen het geheel.
Dit zonder afbreuk te doen aan de overige muzikanten van de band. Zo waren we onder de indruk van de saxofoon inbreng van Martin Cooper die met enkele gesmaakte sax solo's ons meerder keren een krop in de keel bezorgde. OMD profileerde zich op Suikerrock dus vooral als een volleerde hitmachine. En vuurde de ene vuurpijl na de andere af op het publiek, dat dan ook uitzinnig reageerde op gedoodverfde hits als “Messages”, “Souvenir”, “Maid of Orleans”, “Locomotion” en “Tesla girls”. Om uiteindelijk af te sluiten met “Electricity” waarbij alle registers nog maar eens werden open gegooid en een wervelend dansfeest anno 1980 ontstond, dat ons met een goed gevoel achter liet.
OMD heeft al lang niet meer de impact op een ruim publiek als toen, zeker niet met hun nieuwste platen. Maar de band zorgt op Suikerrock wel voor een wervelend, gezapig dansfeest dat ons terug brengt naar die wilde jaren '80 toen we op wilde feestjes uit de bol gingen op “Electricity” en andere “Maid of Orleans”. Meer hadden wij, en de aanwezige fans, niet nodig om over de streep te worden getrokken. Want hun voormalige helden bezorgden hen gewoon de avond waar zij op hoopten.
Kool & The Gang (*****)
Ook Kool & The Gang heeft met songs als “Celebration”, “Get down on it”, “Cherish”, “Let’s go dancing”, “Joanna” een reeks hits gescoord die zoveel jaren later nog steeds zorgen voor menig wervelend Funk/Disco feestje. Van de originele bezetting schiet niet veel meer over, maar de songs staan nog steeds als een huis, en worden met nog even veel liefde gebracht als voorheen. Kool & The Gang zijn dan ook vaandeldragers van die typische Funk/disco muziek waarbij blazers, trompet en sax een voorname plaats innemen. Bovendien zijn er die aanstekelijke danspassen, kleurrijke kledij en zangers die door een al even veelzijdige aanpak het publiek aanzetten tot bewegen tot de vroege uurtjes.
Ook Kool & The Gang moest het doen voor een sterk uitgedund publiek. Maar liet dit totaal niet aan zijn hart komen. Integendeel zelfs. En bracht een stomende set naar voor, die ook ons aanzetten tot een dansje plaatsen alsof we weer in die jaren '70 waren aanbeland. De aanstekelijke muziek van Kool & The Gang past bovendien bij deze zomerse temperaturen. Tijdens hun show steeg die temperatuur zelfs langzaam maar zeker naar een kookpunt. Iedereen op dat podium was trouwens van begin tot einde in beweging, wat zijn uitwerking had op het publiek die meeging in het bouwen van een wild Funk/disco feestje zoals in de jaren '70. Hoewel de fans en de bandleden zelf niet meer zo soepel zijn als toen, zorgde dit aantreden van Kool & The Gang voor een swingende afsluiter van drie dagen Suikerrock.
Besluit : De organisatie van Suikerrock mag terugkijken op een succesvolle editie, want er kwamen circa meer dan honderdduizend mensen afgezakt naar het centrum van Tienen. Bovendien waren zowel combi tickets als de tickets voor zaterdag compleet uitverkocht. En kon de organisatie ook op de beide andere dagen op heel wat bijval rekenen. Suikerrock handhaaft daardoor zijn positie als succesvol stadsfestival, dat aan democratische prijzen een affiche voorschotelt voor alle leeftijden, kleuren en smaken.
Een uiterst geslaagd weekend in Tienen. Tot volgend jaar!
Organisatie: Suikerrock, Tienen
Nederlands 
Français 
