Neoklassiek, Folk en een streepje postrock. Dit is hoe het gezelschap Zura Zaj uit Gent zichzelf omschrijft. Via het Luikse label homerecords.be bracht Zura Zaj zijn debuut 'Small Obstacles' op de markt. De band profileert zich als 'huiskamermuziek'. En dat is inderdaad ook een sfeer die wordt gecreëerd op deze schijf. Zoals in een rustige omgeving in je eigen huiskamer zonder het geluid van voorbijrazende auto's, draaiende machines en stressvolle taferelen om je heen, kom je in jouw eigen huiskamer namelijk nog het best tot rust. Niet? Lieze Van Herzeele (viool), Jonathan Baltussen (French Horn), Gowaart Van Den Bossche (gitaar en percussie) brengen bij elke song betoverende mooie klanken naar voor die een diepe indruk nalaten. Telkens opnieuw.
Volgens de biografie op bandcamp timmert dit trio al circa tien jaar aan de weg en dat is ook te merken. De innerlijke rust van viool, gecombineerd met hoornklanken komende uit het Hemels paradijs en percussie en gitaar waarbij nooit geluidsmuren worden gesloopt, maar harten des te meer. Ze verraden meer dan eens dat Zura Zaj niet aan zijn proefstuk toe is. Door die jarenlange ervaring vinden de bandleden elkaar dan ook voortdurend blindelings. Dit resulteert uiteindelijk in dit sprankelend tot magisch mooi debuut, dat ons van begin tot bitter einde met verstomming slaat.
‘Small Obstacles’ is dan ook een langgerekte rit geworden over wegen boordevol innerlijke rust tot zachtmoedigheid, die je bedwelmd en tot complete 'zen' brengt. Dit trio pint zich bovendien totaal niet vast op één muziekstijl en slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Vandaar de subtiel verwijzingen naar Jazz, die we terugvinden in sommige biografie. Dit dus allemaal zonder die trommelvliezen te doen barsten of geluidsmuren op te trekken. Maar eveneens zonder je in slaap te wiegen uit verveling.
Besluit: Valt het u op dat we geen enkele songs hebben vernoemd? Dat deden we heel bewust. En dat kunnen we ook niet genoeg herhalen. Deze schijf moet je dus eerder in zijn totaliteit zien, beluisteren en beleven. Gebruik hiervoor dan vooral al je zintuigen. Het gehoor om die wonderbaarlijke klanken op te vangen, de ogen - bij voorkeur gesloten - om magische kleurrijke beelden op te roepen. En 'het gevoel' om de koude rillingen en de warme gloed letterlijk over je rug te voelen lopen. Want ‘Small Obstacles’ is dus vooral een plaat die je moet voelen en niet enkel beluisteren. Zura Zaj verstaat die unieke kunst om hun muziek zodanig op te bouwen dat je letterlijk onder hypnose wordt gebracht en weggevoerd naar een eigen diep verborgen hemels paradijs, waar percussie , viool en hoorn je tot een innerlijke rust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Meer nog, niet kunt ontsnappen. Want door de intensiviteit van elk van die instrumenten, word je meegezogen naar een onontgonnen prachtige, mooie wereld.
Tracklist: Exhale 04:11 Landfall 07:30 Eastbound 04:35 Nigh 03:07 Acres 03:12 Atoll 04:49 Tide 01:55 Still 02:17 Ever 01:22 Alight 03:48
Carlos Santana live op het podium en dat op een vrijdagavond in het Antwerpse Sportpaleis! Een evenement dat ik zeker niet mocht missen. De sound van Mister Santana is zo uniek dat zijn muziek uit de duizend wordt herkend. De meesten zullen zeggen: “Leeft die dan nog?”, maar niets is minder waar! Deze artiest gaat al zolang mee in de muziekbranche dat mensen hem ouder schatten. Toch werd deze Carlos Santana ontdekt op jonge leeftijd en was hij slechts 22 jaar toen hij zijn eerste Woodstock festival mocht bijwonen. En tot op heden is hij nog steeds één van de meeste invloedrijke artiesten. Jaja, Antwerpen werd een paar graden warmer tijdens de latino vibes van Carlos Santana.
De meester zelve begon direct aan zijn set. Zonder veel intro aankondigingen startte hij zijn hitnummer “Jingo”. De zwoele sfeer van latinovibes entert de zaal en het publiek begint automatisch te glimlachen. In het begin was de geluidskwaliteit minder, maar werd na 15 minuten goed opgelost door de PA. Zo kwamen de gitaarklanken en zangstemmen niet goed over vanwege een overload aan bas en percussie. Naderhand was de kwaliteit top.
Carlos Santana zelf is een koele kikker. Hij straalt niet zoveel sfeer of enthousiasme uit, maar hoeft dit ook niet te doen. Hij doet niet aan overacting en geniet op het podium van zijn andere 8 medemuzikanten. Overigens veel respect aan de mannelijke backings, de djembe-muzikant en zijn echtgenote/drumster Cindy Blackman. Deze dame gaf een solo om van te kwijlen! Gewoon subliem! Normalerwijs hou ik niet van drumsolo’s maar deze dame bracht leven in haar ritmesectie. Een solo van zo een 10 minuten waarbij heel het publiek laaiend enthousiast van werd!
Overigens is het Belgisch publiek geen makkelijke doelgroep om voor te spelen. In het begin leek het eerder een kamerconcert dan een ‘wannabe’ Woodstock beleving. Natuurlijk werd er geapplaudisseerd, maar rechtstaand dansen was zeker niet aan de orde. Dit had Carlos Santana door en gaf dan ook soms hints als “Let it out! Don’t have fear”. Gelukkig begreep een dame deze boodschap, die zich meer naar Santana begaf in tegenspraak van de security. Even een kleine discussie met Santana en er stond zo’n 300 man te dansen vooraan het podium. Eindelijk!
Het publiek werd echt wild van enthousiasme. Ze zongen luidkeels, fotografeerden hun gitaarheld en dansten gelijk crazy. Eindelijk kwam de sfeer los! Je zag ook onmiddellijk een andere prestatie van de muzikanten. In het begin deed niemand mee met hun energie, maar nu deed iedereen mee, waarbij ook de rechtstaande bezoekers op de tribunes. Carlos Santana was geslaagd in zijn missie en liet het publiek de vrije loop in hun ‘voodoo-energie’.
Kortom, het was weer een geweldige editie in het Antwerpse Sportpaleis. De sfeer kwam traag op gang, maar werd alsnog herboren. Ondanks dat Carlos Santana een dagje ouder wordt, blijft zijn sound uniek, krachtig en toonvast. Natuurlijk zijn de gitaarsnufjes niet meer zo makkelijk als vroeger, maar ik heb er 100% van genoten. Altijd leuk om zijn wereldhits als “Oye como va”, “Black Magic Woman” en “Samba Pa Ti” live te bewonderen.
Ik zou zeker en vast niet meer aarzelen als je fan bent van latinosounds en van Carlos Santana. Maar alvast een tip, begeef je maar onmiddellijk vooraan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/santana-22-06-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Het interview heeft wat voeten in de aarde, een subtiele verwijzing naar de single “Dag zonder schoenen”.
Na tien mails met het management prikken we eindelijk een datum. “Dit lijkt op Mick Jagger allures,” zeg ik lachend. “Hopelijk vertonen we geen uiterlijke kenmerken,” repliceert Wannes. Geen slecht woord over The Stones, maar zijn ouders hebben hem genoemd naar Wannes Van de Velde.
Het Zesde Metaal werd opgericht in 2005. Knack riep de debuut-cd ‘Akattemets’ uit tot meest onderschatte plaat van 2008. ‘Het kan verkeren,’ voorspelde Bredero want ondertussen zijn twee gouden platen een feit.
Ik toon hem een exemplaar van de Gintergazet en voeg eraan toe dat het interview nadien een eigen leven leidt via muziekwebsites als Musiczine. Jean-Marie Aerts genereerde zo 1 300 extra lezers en Cockney Rebel meer dan 1 700. Beeld je in, dat zijn 35 autobussen. “Dan gaan wij voor 2 000,” antwoordt hij kurkdroog.
Zijn groep Het Zesde Metaal krijgt wat mij betreft de Nobelprijs voor meest originele groepsnaam. Je kunt het de best geoliede band van het moment noemen. Het zijn stuk voor stuk supermuzikanten en het klikt. De camaraderie kan je van hun gezicht lezen. Het geheim? Ik vermoed dat ze na ieder optreden samen onder de douche staan. Zo belanden we naadloos bij de ecologische klassieker van André Van Duin: ‘Samen in bad. Ja, gezellig is dat. Het brengt je aan de kook en spaart nog water ook… ‘
Om de ijsbreker van wal te laten, haal ik een cd van onder het stof.
Herinner jij je Old Dog Yet?
Waar heb je dit op de kop getikt? Tjonge, dat was mijn allereerste cd. Ikzelf aan de elektrische piano en op zang. Eigen Engelstalige nummers, een instrumental en twee covers: ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen en ‘Suds & soda’ van dEUS. Inderdaad, een sobere pianoversie. Ik herinner me niet dat Tom Barman me ooit bedankt heeft.
Ik zie je zelden nog achter de toetsen zitten
Na mijn studies aan Studio Herman Teirlinck ben ik overgeschakeld van piano naar gitaar. Dit laatste instrument heeft minder barrière, je kunt meer bewegen. Het is een goedkope oplossing. Voor € 200 heb je al een redelijke gitaar.
Wanneer ben je overgeschakeld naar het West-Vlaams?
Ik kan je dat exact zeggen. Augustus 2001 toen ik Flip Kowlier bezig zag op het folkfestival van Dranouter. Eigenlijk kon je me al een figuurlijke Obelix noemen die in een vat Willem Vermandere gevallen was. De overdosis Vermandere die ik kreeg in mijn jeugd en de invloed die hij had, is gewoon niet te schatten. Ik ben niet de nieuwe Willem. Dat is nooit mijn ambitie geweest. Maar als ik een deel van zijn oeuvre opzet, denk ik altijd: “Dit is zo goed gemaakt, zo goed geschreven. Een taalvirtuoos.” Dat wordt onderschat. Maar Kowlier trok me over de streep.
Droom je van een internationale carrière?
Dat is mogelijk, zelfs in het West-Vlaams. Neem nu de IJslandse groep Sigur Ros. Je verstaat geen fluit van hun teksten en toch breken ze wereldwijd door. Om het internationaal te maken, moet je meer moeite doen. Het is geen noodzaak voor mij. Je bent dan veel meer onderweg, weg van thuis. Op de koop toe zit ik de laatste tijd om geen werk verlegen, integendeel.
Eigenlijk ben je begonnen als cabaretier
Dit project ontstond in De Kreun in Bissegem, samen met Dries Helsen. Als duo wonnen we de publieksprijs op Humorologie 2002. Mijn eerste nummer in het West-Vlaams, ‘Cowboy en Indiaan’, dateert uit die periode. Vier jaar lang traden we op als Wannes en Dries. In principe mocht je aan de Studio Herman Teirlinck niet optreden na de lesuren maar ze lieten het oogluikend toe. Na die vier jaar moesten we een nieuwe voorstelling maken om af te studeren. Er waren allerlei regeltjes: dit en dat mocht niet. Daarbovenop had je de dwang van de lach. Toen besloot ik om volop voor de muziek te gaan.
In De Kreun heb ik ooit een cursus djembé – je weet wel, zo’n Afrikaanse vaastrommel die aardig op de zenuwen kan werken - gevolgd. Vergeet niet te noteren dat ik naast acteur, scenarist, zanger, toetsenist en gitarist ook een gediplomeerd djembé-speler ben.
Naast muziek en teksten schrijf je mee aan scenario’s
Inderdaad, ik was coscenarist voor de succesvolle serie Bevergem. Bart Vanneste alias Freddy De Vadder geloofde keihard in het opzet. De kans dat dit tot een goed einde kwam, was miniem. Het werd uiteindelijk een fantastisch proces en op de koop toe een succesverhaal. Ik speelde Wantje, een onzekere wijkagent. Wist je dat het onbekende woord ‘nurfen’ dat in de reeks gebruikt werd, het tot het meest gegoogelde woord van 2015 schopte. Er komt helaas geen vervolg op de serie. De spontaniteit zou verdwenen zijn.
Momenteel schrijf ik aan een nieuwe tv-reeks. Daar mag ik nog niks over vertellen.
Is een zekere filantropie je niet vreemd?
Eén van de nummers op ‘Calais’, ons laatste album, draagt de titel ‘Onderbemand’. Ik schreef het nummer voor Buddywerking Vlaanderen, waar ik peter van ben. Deze werking koppelt vrijwilligers aan mensen met een psychische kwetsbaarheid, om hen uit hun sociaal isolement te halen. Een buddy is geen wonderdokter, wel iemand die z’n hand uitsteekt en zegt: “Laten we met z’n tweeën iets doen”. Dat verandert levens, zowel dat van de vrijwilliger als dat van de persoon met psychische problemen. Beiden hebben iets aan de Buddywerking, ze maken elkaars leven waardevoller.
Ik citeer hierbij graag professor Dirk De Wachter. ‘Hoog gevoeligheid vormt niet het probleem maar veeleer ongevoeligheid.’ Onze maatschappij is niet aangepast aan mensen met psychische aandoeningen
Laten we het hebben over ‘Ploegsteert’, jouw succesnummer bij uitstek
Ik schreef dit nummer in opdracht van het Wielermuseum in Roeselare. Ze vroegen aanvankelijk om ‘My way’ van Frank Sinatra te coveren, het favoriete nummer van Frank Vandenbroucke. Ik maakte een nieuw lied gebaseerd op zijn biografie. Lach niet, naast djembé speler was ik ooit Belgisch kampioen triatlon. Ik moest vaak trainen en zo heb ik Frank persoonlijk gekend. Tijdens zijn trainingen in het zwembad van Menen kwam VDB vaak meezwemmen.
Je zou kunnen stellen dat Frank aan een bipolaire stemming leed. Het was alles of niks, komen of gaan. Hij bleek zeer bevlogen in zowel goede als slechte dingen. Je moet eens zijn biografie lezen: ontroerend door de openheid en het zelfinzicht.
‘Ploegsteert’ is op één avond geschreven. Het moment dat ik de zin bedacht ‘Ge waart nog kind, ge ving nog nie veel wind’, dacht ik: “Wow, nu ben ik vertrokken.”
Het nummer slaat aan want 16.500 Radio 1-luisteraars stemden erop en zo werd het koploper in de ‘100 op 1’. Mijn pensioen lijkt verzekerd.
En zeggen dat we het nummer eerst niet op de plaat zouden zetten…
Hoe ga je te werk?
Ik zet me aan de piano of neem mijn gitaar en begin te improviseren. Ik neurie of zing en laat de woorden komen. Ik laat alle remmen los en ga erop door. Eigenlijk ga ik op zoek naar het kind in mezelf. Zo kom je op dingen die je niet met je verstand bedenkt maar met gevoelens. Ik zat eens aan de piano met mijn neefje van 3 jaar op mijn schoot. Het was verbazingwekkend hoe hij meedeed. Hij heeft nog geen enkele filter. Zoals Picasso zei: ‘Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt.’
Ik denk hierbij aan het nummer ‘Ier bie oes es ‘t goed’. Dat is gelijk een beeldhouwer met een stuk steen. Het zit erin, nu nog kappen. Zo kwam de zinsnede ‘Zoe ze gediend zin met een kartje?’ als een spontane vondst.
Mijn parrain heette Henri en had van die menten voor de asem. Als hij er eentje nam, kon hij die na twee uur van onder zijn tong halen. Vertel eens over jouw ‘Arrie’.
Eigenlijk heette hij ook Henri maar iedereen zei Arrie. Hij was niet mijn peter maar mijn directe buur. Wij woonden in nummer 16, hij in 14. Eigenlijk zat er nog een bewoner tussen op 15. Dat was aan de overkant. Zoals wel meer voorkwam in deze streek was Arrie vlasbewerker. Een intelligente man die niet gestudeerd had. Zeer godsvruchtig. Hij deelde in de kerk de boekjes rond en stak de kaarsen aan. Ik was de zoon die Arrie nooit gehad had. Een wijze mens. Als hij over iemand niks goed kon zeggen, dan zweeg hij er liever over.
Toen ik aan de Erasmushogeschool studeerde, werd Arrie opgenomen in de kliniek. Door mijn studies had ik niet veel tijd om afscheid te nemen. Maar ik heb een liedje voor hem geschreven dat hij nog gehoord heeft voor zijn dood.
Krieg ik nu min mente voor den asem
'k Zitte zonder van mie 't haasten.
De laatste keer ip strate a' j' mie nie herkend.
Ik zeie ‘Dag Arrie’. Gie zei ‘Wien es die vent?’
Dat lijkt me een mooi verhaal om af te ronden. Een laatste vraag: wat heb je gedaan met de twee gouden platen?
Eentje hangt boven de vier wasmanden in het waskot omdat ze past bij de kleurtinten. De andere zit nog in de verpakking.
Met nummers als ‘Naar de wuppe’, ‘Calais’ of ‘De vrede’ kan je Het Zesde Metaal een ethisch verantwoorde groep noemen. Ze staan achter het goede doel, drinken koffie van de Wereldwinkel en… douchen samen. Al was het maar voor het milieu.
Pics homepag – Pieter Verhaeghe
Het Zesde Metaal
voorprogramma: Higher Octane
vrijdag 6 juli 2018 om 20 uur
toegang € 5
info 059 27 98 71 of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.gistel.be
Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze artieste gehoord toen ik dit in mijn postbus kreeg. Mai Khoi is een Vietnamese popster én activiste die de communistische overheid uitdaagt met haar kritiek rond de mensenrechten in het land. Ze is ook een voorvechtster voor vrouwenrechten en heeft uitgesproken meningen rond sexualiteit. Ze werd dan ook jaren verbannen om live op te treden in haar eigen land. Ze ontmoette Barack Obama, toerde reeds de wereld rond en won in 2010 de award voor beste song in Vietnam. Op ‘Dissent’ staan twaalf liedjes gezongen in het Vietnamees. De liedjes werden live opgenomen gedurende 2016 en 2017 tijdens geheime optredens in Phùsa Lab (een theater). Ik vermoed dat dit zonder publiek was. Daar is in elk geval niets van te merken op de plaat.
Muzikaal klinkt alles dit keer toch als vrij rebelse pop of als een singer songwriter. De angel zit hem vooral ook in de teksten die gaan over heropvoedingskampen, vrijheidsbeperking. Alhoewel ik de taal niet spreek voel je de frustratie toch in de zang. Luister maar eens naar song twee “Chung Toi Muon (We Want)” of “Chuyen Xe” dat een beetje klinkt als de Vietnamese versie van Patti Smith. Naast akoestische gitaar horen we ook saxofoon, traditionele fluit en percussie. Op “Cuffed in Freedom” komt Anna Högberg zingen (in het Engels). Dat geeft een lichtjes andere vibe. Het urgente is er wat uit maar door de samenzang krijg je toch weer wat vuur in de song. Andere nummers klinken dan weer heel melancholisch. Voldoende variatie aanwezig dus.
‘Dissent’ verrast mij aangenaam. Haar vorig werk vond ik na beluistering nogal poppy geproduceerd en een kruising tussen Céline Dion en Lady Gaga. Maar ‘Dissent’ blijkt eerder een Vietnamese variant van blues, soul en singer-songwriterschap te zijn. Een apart plaatje maar de moeite waard om te ontdekken (als je wat open minded bent).
Yakchal is een Brussels trio dat instrumentale post-rock maakt, bestaande uit een drummer, bassist en gitarist. Daarmee weet je al een beetje aan wat je je mag verwachten. Nog niet alles natuurlijk maar geen paniek zelf weet ik er ook niet heel over. De bandleden luisteren naar de namen Davide, Ema en Paolo waardoor ik, mede door de groepsfoto, vermoed dat ze buitenlands bloed (of DNA) door hun aderen hebben stromen.
Muzikaal klinken ze als post rock. Hun vier songs op dit EP-tje, wat tevens hun debuut is, zijn atmosferisch en kennen een opbouw dat wat aan de getijden van de zee doet denken; namelijk het opkomen en wegtrekken van het water. Ik hoor fijn drumwerk en percussie, de bas brengt warmte in de songs en de gitaar kleurt en brengt sfeer. Het EP-tje werd vorig jaar live opgenomen op een zaterdagnamiddag in Saint-Gilles te Brussel. Michel Meulemeester stond in voor de opnames en de mixing.
‘00+5399+xo’ is een klein pareltje dat aangenaam luistervoer is. Ze treden ook live op. Onlangs in Elsene op het feest van post rock muziek en eind juni in Bergen. Een band in het genre om te volgen.
Een kwartet bestaande uit muzikanten die o.a. gitaar, bas, drum, zang, orgel, clavinet en prophet 5 bespelen. Wat moet dat geven? Moeilijk te zeggen maar als we erbij vertellen dat je moet denken aan een combinatie van Robert Wyatt en Syd Barret melodieën in een fusie met grooves en sounds uit de jaren 70 die neigen naar progrock bands zoals Camel, Caramel, Soft Machine of Gentle Giant dan weet je al welke richting hun muziek hier uitgaat. Met name echte prog rock met invloeden uit de rock en wat uit de jazz. Het geheel heeft een seventies sound en klinkt ook soms wat dromerig. Je zou kunnen zeggen dat één of ander instrument de hoofdrol speelt. In eerste instantie zou je zeggen dat het de toetsen zijn. Maar bij nadere beluistering speelt elk instrument wel op de één of andere manier zijn hoofdrol. De drums zijn stuwend en dwingend, de bas heel verhalend en melodieus, de toetsen heel karakteristiek en de gitaren kleuren het geheel in. De zang is eerder ondersteunend. Wie houdt van eerder genoemde bands uit de prog-geschiedenis, moet dit ook eens uitproberen want dit zijn hier wel vier klassevolle muzikanten die lijken weggelopen te zijn van Woodstock of iets gelijkaardigs. Mooie smaakvolle cover ook trouwens.
Ditmaal moeten we ons naar Genk begeven voor de band Barabbas. Barabbas bestaat uit vier veteranen die al vele watertjes hebben doorzwommen om in 2013 met een eerste split-EP voor de dag te komen. Zelf noemen ze Mastodon, Firebird, Queens of the Stoneage en Black Sabbath als invloeden . De riffs zijn wel geïnspireerd door Black Sabbath. Maar dat geldt natuurlijk voor duizenden bands in het zwaardere genre. Opener “Goldstone” klinkt zwaar, wat loom en doet dan ook aan eerder genoemde band denken. Op “Sister” gaan ze een versnelling hoger spelen en doen ze wat denken aan Prong of Danzig. Nu ga ik stoppen met te vergelijken en me op Barabbas zelf toespitsen. “Sister” vind ik echt wel te smaken. Een vinnige track met de nodige ‘f.. you’ - attitude. Zo staan er nog wel enkele nummers op. Op “Guy Tells Us How To Make An Omelet” is de tekst een uitleg hoe je een omelet moet maken. Het is een dunne lijn, tussen ironie en belachelijkheid, die ze hier bewandelen.
Ze weten hoe een song in elkaar te zetten, de sfeer en grooves zitten goed. De plaat is best genietbaar maar alleen is niet alles altijd even origineel. We krijgen nogal wat clichématige riffs te horen.
Een debuut dat er mag zijn maar hopelijk toont hun volgende worp nog wat meer eigenheid en originaliteit.
Doorheen de jaren hebben we Psy'Aviah zien uitgroeien tot een begrip binnen het elektronische muzieklandschap. Yves Schelpe is een bezige bij, stilzitten is niet aan hem besteed. Zo kwam in het begin van jaar een nieuwe schijf uit ‘Lighflare’. Waarover we schreven:''Psy'Aviah levert anno 2018 de perfecte elektronische muziek schijf af. Enorm dansbaar, emotioneel, lekker aanstekelijk tot bevreemdende schoonheid en weemoedige songs met een eerder duister kantje. Je vindt het allemaal terug op ‘Lightflare’. Kortom. een aanrader voor de globale liefhebbers van elektronische muziek in de enorm brede zin van dat woord.
We zijn nog maar net bekomen van dit pareltje van een schijf en daar is Yves al met een ander meesterwerk. ‘Looking For the Sun’ is een EP boordevol fijne remixen, uitgebracht via Alfa Matrix. Waarop Psy'Aviah begane wegen verder bewandelt, en eigenlijk net niet, maar vooral zijn eigen grenzen verder aftast.
De rode draad op deze EP zijn eigenlijk remixen rond steeds dezelfde songs. Zo komen we ‘Looking for the Sun’ in verschillende gedaantes tegen. Waardoor het wel lijkt alsof die ene song telkens een ander leven gaat leiden. Dat is uiteraard weer eens te danken aan de artiesten waar Yves mee samenwerkt. Zonder afbreuk te doen aan zijn eigen inbreng uiteraard. Van dansbaar gaat het over naar eerder melancholisch tot vaak meer atmosferisch. Elke keer krijgt die song net door die bijzondere samenwerking dus vooral een heel eigen gezicht mee, wat deze EP dan weer zo bijzonder aantrekkelijk maakt.
Ook bij “No More Heroes”, “Anchor Down” tot “Plan B”, waaraan Kyoko Baertsoen haar prachtige stem ontleent, blijft Yves grenzen van elektronische muziek verder aftasten tot het oneindige. Het verwondert ons ook nu weer hoe Psy'Aviah ondanks steeds opnieuw gebruik te maken van diezelfde ingrediënten, je heel subtiel, door middel verrassende wendingen, een enorme zin voor improviseren en experimenteren op het verkeerde been zet. Dit zorgt ervoor dat ‘Looking For the sun’ wellicht een aanvulling is van wat de man ooit heeft voorgedaan, of net niet. Omdat je bij elke song, na elke luisterbeurt opnieuw ontdekkingen doet.
Als er één groot verschil is met de eerder uitgebrachte schijf, die een donker kantje liet zien en horen van Psy'Aviah, dan klinkt deze EP positiever en zonniger. Ook al blijven melancholie en weemoedigheid nog steeds stevig overeind staan. Ook dat is weer te danken aan de bijzondere stemmen die een meerwaarde vormen binnen het geheel. “No More Heroes” (ft. Saydi Driggers) is daar een mooi voorbeeld van. Pijn en geluk worden hier nauw met elkaar verbonden. Net als in het leven is er uiteraard een dunne lijn tussen beide. Ook dat wordt op deze EP telkens uit de doeken gedaan. Maar evengoed gaat het er enorm dansbaar een vreugdevol aan toe zoals bij de remix van “Looking For The Sun” (ft. Lumí) (French Skies remix)
Besluit: Psy'Aviah brengt voor de zoveelste keer een parel van een schijf uit, waaruit dus vooral de drang naar zichzelf blijven heruitvinden tot het oneindige de eeuwige rode draad vormt in zijn werk. Als er één groot verschil is? Dan is het vooral dat de zon schijnt achter de wolken. Deze EP is dan ook gewoon uit het dagelijkse leven van ieder van ons gegrepen. Maar vooral bewijst Psy'Aviah dat het eindpunt nog niet is bereikt. De drang naar zichzelf heruitvinden, experimenteren en improviseren tot het oneindige blijft dus ook nu weer stevig overeind staan, wat ons doet uitzien naar meer veelzijdige, kleurrijke parels in de nabije toekomst. Want de inspiratie van Yves is bijlang nog niet opgedroogd, dat bewijst hij op deze EP uitvoerig.
Tracklist: Looking For The Sun (ft. Lumí) 04:32 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen) 03:41 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "radio edit" remix) 04:35 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (11grams remix) 05:05 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (radio edit) 04:22 No More Heroes (ft. Saydi Driggers) 03:30 Anchor Down (ft. Anewta C) 04:59 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (I:Scintilla remix) 04:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit" remix) 07:43 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended vocal" remix) 07:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies remix) 05:28 Looking For The Sun (ft. Lumí) (SD-KRTR remix) 04:12 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (Kilmarth remix) 04:58 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit - dub version" remix) 07:42 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended - dub edit" remix) 07:24 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies "dub edit" remix) 05:28 In The Sound (ft. Michael Evans) – Bandcamp Exclusive Track 03:13 In The Sound (ft. Michael Evans) (Incite remix) – Bandcamp Exclusive Track 03:29 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Stableform remix) – Bandcamp Exclusive Track 05:06
Ook aan te kopen en beluisteren via: https://alfamatrix.bandcamp.com/album/looking-for-the-sun-ep
Gris-de-lin is een multi-instrumentalist die naast het bespelen van een uitgebreid palet aan instrumenten, eveneens over een bijzonder heldere en bedwelmende stem beschikt. De artieste bracht eerder dit jaar haar debuut ‘Sprung’ op de markt via BB*Island. Twee songs op deze schijf “Ghost” en “Birthday” werden eerder op de markt gebracht in eigen beheer op 7" single. Dat is dus blijkbaar niet ongemerkt voorbij gegaan. Gris-de-lin laat zich bovendien begeleiden door al even begenadigde muzikanten die hun bijdrage leven aan dit sprankelende debuut. Zo verleent Bob Ellis (PJ Harvey/Anna Calvi) zijn medewerking als drummer aan enkele tracks op deze schijf. Maar het grootste deel van de instrumentale inbreng doet deze jongedame dus vooral zelf. En dat is toch heel bewonderenswaardig te noemen.
Vanaf die eerste song “You Ghost” neemt Gris-de-lin je mee op een adembenemende mooie trip, in vooral zonnige landschappen. De jongedame bespeelt niet alleen saxofoon tot gitaar als een virtuoos, vooral haar bijzondere stem, voelt aan als een zalf die elk hart en zielspijn probeert te verzachten. Zonder meer beschikt Gris-de-lin over die uitzonderlijk gave je letterlijk te hypnotiseren. Ik ben een heel grote fan van bijvoorbeeld Anna Calvi, en herken veel van Calvi haar stem en uitstraling in deze van Gris-de-lin. In elk geval hebben songs als “Birthday”, “The Kick”, “Sprung” tot “Marching” diezelfde verdovende en intensieve inwerking op mijn gemoedstoestand. Zoals de muziek en stem van een artieste als Calvi dat ook heeft. Maar daar houdt het niet mee op.
Breekbaar als porselein, maar krachtig genoeg om niet over haar heen te laten lopen. Het is de rode draad doorheen de gehele schijf. Gris-de-lin betovert je enerzijds door die wondermooie, sprankelende sax tot gitaar inbreng, en bezorgt je eveneens die ultieme krop in de keel door een vocale aankleding die ontroert en je wegvoert naar verre onontgonnen oorden. Naast de toegankelijke manier van zingen en spelen, zijn elk van de songs bovendien omgeven door walmen van eerder donkere melancholie. Echter zonder teveel te dreigen. Maar net genoeg duisternis om je rillingen tot de bot te bezorgen. Uiteraard kom je in die typische Alt-Folk nog wel vaker zulke artiesten tegen. Maar telkens zo een artiest je letterlijk diep raakt, in vervoering brengt en compleet van de kaart achter laat in de hoek van de kamer, kunnen we daar nooit genoeg van krijgen.
Besluit: Gris-de-lin treedt met dit sprankelende mooie debuut ‘Sprung’, boordevol songs die gevoelige snaren diep raken, in het voetspoor van veel al even indrukwekkende artiesten. Ooit dus wel ergens voorgedaan.
Maar net door het combineren van instrumentale virtuositeit, zich laten omringen door al even gedreven muzikanten, en die verdomd indrukwekkende mooie stem, die je in diepe trance doet belanden, is deze artieste een enorm grote aanwinst binnen dat aanbod.
Ze kan, mits de juiste begeleiding, uitgroeien tot een grote naam binnen de alt-folk, blues tot post rock scene. Zonder meer is ‘Sprung’ dan ook een hartverwarmend debuut geworden, waarbij je enerzijds met een krop in de keel een traan wegpinkt maar anderzijds een glimlach op je lippen verschijnt, die je totaal verweesd achterlaat.
Tracklist: Your Ghost 03:57 Birthday 04:16 The Kick 03:15 Muhammad Ali 02:58 Sprung 04:23 Reprise 00:59 Dead Wife 04:18 Russian Korg 00:31 Marching Band 04:08 I'm The King 04:02 Underground 02:46
… Met de ogen dicht waan je je bij Bob Marley, Prince, ... Lenny Kravitz, ach ja we zijn bij de laatste ! Bovenaan in het midden van het podium start Lenny en groep met “Fly Away” en dat is wat we 2 uur lang zullen doen, met een afwisseling van wereldhits uit een carrière van alweer 30 jaar !! “Dig In” en “Bring It On” brengen ons naadloos bij de cover van The Guess Who : “American Woman”; hij kijkt de menigte toe, schudt heel hard met zijn weelderige rastakapsel en ziet dat het goed is.
Alle vrouwen, waarvan vaak de partner mee moest , had ik de indruk, keken terug en zagen dat het zeer goed was. Nu zijn we voor echt vertrokken voor een strakke set in een net niet helemaal uitverkocht Sportpaleis.
Het podium was een goeie 25 meter naar voor geschoven zodat we precies in een mini-Sportpaleis stonden. De sfeer is Jamaicaans bij momenten en daarom is het ook niet verwonderlijk dat “Get Up Stand Up” van Bob Marley eraan komt. Lang uitgesponnen allemaal maar een perfecte sfeer, er wordt heerlijk heen en weer gewiegd door iedereen. “It's Not Enough” wordt gevolgd door een morele vraag van Lenny ‘over de wereld en wat er eigenlijk aan het gebeuren is’ … maar ja, we kunnen niet echt antwoorden allemaal ...
“Low” weerklinkt dagelijks op de radio tegenwoordig en is echt Lenny Kravitz zoals we hem liefst hebben, met een mooi oprecht nummer.
Om ons een allemaal goed in de ogen te kijken , gaat de zonnebril er af , en ja de dames laten hem duidelijk weten dat hij ook zonder ‘cool’ is !! ‘Cool’ is precies een woord dat voor hem is uitgevonden !
“It Ain't Over 'Till it’s Over”, “Can't Get You Off My Mind” en “Believe” volgen elkaar mooi op, veel gitaar maar toch niet te lang en te veel... Bij “I Belong To You” nemen velen in het mini-Sportpaleis dit persoonlijk op, al vele jaren denk ik.
Deze week kreeg Lenny nog te horen dat zijn acteercarrière voorlopig blijft bij ‘The Hunger Games’ en ‘Precious’; graag wou hij een rol in de tv-serie ‘Big Little Lies’ maar omwille van zijn huidskleur vinden de producers het moeilijk om hem een rol van schurk te laten spelen. Jammer want hij zou dit graag gedaan hebben, zijn dochter Zoë was immers al te zien in de eerste seizoen van deze serie. Deze gegevens even terzijde !
“Always on the Run” en “Where are We Runnin'?” volgen elkaar mooi en strak op, het voelt alsof we ons aan het opwarmen zijn voor de finale. Met het nummer van de vorige plaat, “The Chamber” kan er goed gerockt worden, de hele band laat zich dan ook goed gaan, het klinkt een beetje speciaal, een combi van rock met heel veel bas.
De band is dan ook heel goed afgestemd op elkaar, mooi worden ze 1 voor 1 voorgesteld: uit het oog springt toch wel Gail Ann Dorsey, de sessiemuzikant van o.a. Bryan Ferry, Tears for Fears, The Indigo Girls, Khaled en Skin (van Skunk Anansie), dit is niet alles, de laatste 10 jaar van David Bowie's carrière werkte ze voor hem ! Sinds 2012 is ze steeds mee op pad en op plaat met Lenny Kravitz.
Hier komt ook het moment dat hij als een klein en zeer gelukkig kind heel gek begint rond te lopen in het publiek, vooraan van links naar rechts , en dan ook nog ondertussen handtekeningen uitdeelt … en ja voor mij stond een dame die zonder nadenken haar borst ontbloot ; Lenny tekent met een grote glimlach … iedereen gelukkig !
Als 3 laatste nummers komen mooi achter elkaar “I'll Be Waiting”, “Let Love Rule” en “Are You Gonna Go My Way”, de enige vraag die ons nu nog rest is : Zet hij 's avonds voor het slapengaan dat kapsel af of is het echt ?
Leuke sfeer, het dak ging er niet helemaal af maar het is een rasartiest met een topband met 30 jaar archief aan goeie en vaak nostalgische nummers ! Niemand moet met de Taxi naar huis want “Mr. Cab Driver” hebben we niet gehoord.
Voor u beleefd, gehoord en gezien …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Rockhal Lux 23 juli 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lenny-kravitz-23-07-2018/
Organisatie: Live Nation
Antwerp Music City 2018 - Surya//Onrust// RZMNR - De 'Underground' leeft!
Antwerp Music City 2018
Antwerp Music City
Antwerpen
2018-06-14
Erik Vandamme
Naast Sportpaleizen, Vorst National tot Rock Werchter en Pukkelpop of dergelijke meer bloeit er ook iets in de 'underground' van het muziekgebeuren. Veel bands die kwalitatief bekeken totaal niet moeten onderdoen voor de grote namen binnen hun scene, vinden tegenwoordig nog moeilijk zalen of plaatsen waar ze zichzelf kunnen tonen aan hun fans. Gelukkig zijn er goed verstopte zalen als Antwerp Music City, die deze bands een plaats geven op hun affiche. Ze zijn niet de enige, maar ze worden helaas dus heel zeldzaam. Nochtans stellen we na ons bezoek aan Antwerp Music City op donderdag 14 juni vast, de Underground leeft. Meer dan ooit! Op het programma het betere donkere en zware post tot andere sludge metal met Surya, Onrust en RZMNR.
RZMNR, Stevige stoner met een hoek af? Een stelling die blijkt te kloppen als een bus
Het had niet veel gescheeld of we waren er zelfs niet geraakt. Wegens een vermoedelijk gaslek was de straat naar Antwerp Music City compleet afgesloten. Gelukkig waren enkele bereidwillige leden van Onrust zo vriendelijk me op te zoeken, en de weg te wijzen langs één van de zijstraten. RZMNR was net aan zijn set begonnen. "Instrumentale stoner" Of "Stoner met een hoek af'' zo omschrijft de band zichzelf op de facebook pagina. RZMNR is een vrij jonge band dat sinds 2016 de Vlaamse wegen onveilig maakt. Door middel van strakke gitaar en drumpartijen, die voortdurend in overdrive lijken te gaan, pakken de heren het publiek zonder veel moeite in. Veel woorden worden daar niet aan vuil gemaakt, de heren laten vooral de muziek voor zich spreken.
RZMNR lijkt me echter ook een band die nog kan groeien. Dat bleek op het einde van de set, toen alle registers plots compleet werden open gegooid. Verschroeiende riffs en drum salvo's als een plots opstekende wervelstorm , deden de trommelvliezen barsten. Prompt werd een geluidsmuur opgebouwd, die Antwerp Music City uiteindelijk voor het eerst deze avond op zijn grondvesten deed daveren. Een gewaarwording die we eigenlijk graag wat meer hadden ervaren tijdens de toch voor de rest vrij monotoon opgaande set.
Echter, wat we dus wel te zien en horen kregen is een band die potentieel heeft om binnen stoner - met inderdaad een stevige hoek af - heel hoge ogen te gooien naar de toekomst toe. Daarover bestaat op basis van dit stevige en strak optreden van deze heren in Antwerpen geen enkele discussie.
Onrust: De putten van de hel compleet open zetten!
Plots stond Antwerp Music City overvol voor Onrust. Zo verwonderlijk is dat niet. Deze sympathieke band heeft ondertussen al heel wat water doorzwommen. En ondertussen zijn stempel gedrukt op de 'underground' post metal en aanverwant gebeuren. De doorbraak naar een heel ruim publiek is er vooralsnog niet echt gekomen. En toch, deze jongens bewezen al meerdere keren dat ze totaal niet moeten onderdoen voor de grote namen binnen post metal/ sludge metal en aanverwante. In april van dit jaar bracht Onrust eindelijk zijn debuut ‘Oogst’ op de markt. We schreven daarover: ''Song na song bezorgt Onrust ons op dit debuut rillingen tot op het bot. Telkens opnieuw voelen we ijskoude klauwen uit de Hel ons de strot dichtknijpen, en glijden langzaam maar zeker af naar die meest duistere kant van onze ziel. Dat zijn allemaal ingrediënten die ooit wel eens zijn voorgedaan. Maar Onrust brengt het allemaal op een zodanig hoog niveau, dat we vanaf de eerste tot de vierde luisterbeurt compleet overslag gaan."
Hoe dat live klinkt: nu die putten van de Hel gingen nog maar eens compleet open. Onrust brengt vooral een gevarieerde set, waarbij door uiteenlopende tempowisselingen naar voor te brengen, al even uiteenlopende emoties worden aangesproken. Onrust doet ook niet aan veel bindteksten, maar spreekt zijn publiek al iets meer aan dan zijn voorgangers. Niet dat dit een must is. Ook deze band laat de verschroeiende muziek voor zich spreken. De grote meerwaarde is dat op dat geïmproviseerde podium - want eigenlijk stonden de instrumenten gewoon op de grond opgesteld - top muzikanten staan te spelen die tovenaars zijn met klanken. Gerugsteund door de frontman zanger die met een ijzingwekkende blik boordevol opgekropte woede, zijn frustraties voortdurend uitschreeuwt.
Nochtans werd die vocale aankleding in het begin van de set iets te vaak overklast door de instrumentale aankleding, een euvel waarop de zanger zelf geen vat heeft. Naarmate de set vorderde , lukte het alsmaar beter om met zijn grunts en growls ook boven de instrumentale aankleding heen te komen. Het meest indrukwekkende aan Onrust is dat de band dus voortdurend schippert tussen intieme momenten, waarbij de cleane vocale aankleding al minstens even dreigend klinkt, en oorverdovende climaxen, die recht doorheen je hart boren als vlijmscherpe messen.
Net ons door elkaar schudden, nog eens goed de hersenpan bewerken en de ziel doormidden scheuren, komen we prompt in een diepe trance terecht. De intensieve aanpak verdooft je dus enerzijds, bezorgt je koude rillingen tot zelfs een krop in de keel. Anderzijds worden mokerslagen uitgedeeld die aanvoelen als het geroffel van donder en bliksem, de voorbode van een opkomende zomerstorm. Willen of niet, je wordt uiteindelijk zonder medelijden meegesleurd naar uw eigen persoonlijke Hel.
Besluit: Onrust legt die lat van begin tot einde van de set, zowel vocaal als instrumentaal, zodanig hoog dat we compleet van de kaart uiteindelijk onze eigen demonen met het angstzweet op de lippen strak in de ogen kijken. Ja, ooit wel voorgedaan. Maar zo intensief als de manier waarop Onrust dit doet? Nee, dat komen we ondanks ons ellenlang parcours van bezoeken van concerten en festivals niet elke dag tegen.
Surya: De schoonheid en de lelijkheid van mens en natuur, in klank en beeld gebracht
Ter introductie van de Engelse band Surya citeren we even de Engelstalige intro over deze band op de facebook pagina: "The music is a mix of heaviness and subtle sonic landscapes, ugliness and beauty. Earth, Water, Air and Fire- all in it's eternal dance of creation and destruction. Surya is about bringing light through understanding the darkness." Inderdaad blijkt dit dan ook de rode draad doorheen het concert van Surya in Antwerp Music City. Donkere walmen van intensieve muziek, met beelden over aarde, water lucht en de mensheid worden voortdurend geprojecteerd waardoor zowel oog als oor worden aangesproken. En uiteindelijk alle zintuigen. Want de experimentele soundscapes zorgen ervoor dat je eens onder hypnose gebracht, wordt doorverwezen naar onaardse wegen, ver buiten de realiteit. En toch verbonden daarmee, door die heel herkenbare beelden op het scherm.
Surya bestaat uit muzikanten die dus de kunst verstaan om, door middel van deze samensmelting van beeld en klank, te spelen met emoties van de aanhoorder. Onophoudelijk worden drumsalvo's op de luisteraar afgevuurd die wel lijken te komen uit de putten van voornoemde hel. Zonder enig medelijden wordt het tempo opgedreven tot al even Helse climaxen, waarbij de riffs klieven door je hart en de vocale aankleding je ziel doormidden scheurt. Ook al gaat alles wat de monotone kant op, net door beeld en klank zo mooi te laten samensmelten stoort dit totaal niet. Integendeel zelfs. Je blijft geboeid luisteren en kijken, maar vooral genieten.
Besluit: Surya laat de meest donkere en ijzingwekkende zijde van natuur en mens samensmelten met het mooiste en meest tedere, binnen een set die je voor het laatste op deze avond confronteert met jouw eigen innerlijke gemoedsrust, maar ook die demonen die jou het leven zuur maken. Spelen met emoties? Het is dus niet alleen de rode draad in dat optreden van Surya. Het blijkt de ultieme rode draad te zijn van deze boeiende avond.
Organisatie: Ondergronds - https://www.facebook.com/ondergrondsvzw/
De Canadese rockband Monster Truck brengt de single "True Rocker" uit in de aanloop naar het gelijknamige album dat later dit jaar verschijnt. “True Rocker” is catchy en heel meezingbaar, maar ook een beetje doorsnee. Deze Canadezen maakten reeds betere singles, zoals “Don’t Tell Me How To Live” en “Old Train”.
De muziek van Monster Truck is klassieke rock ’n roll in de stijl van The Darkness, Wolfmother, Airbourne en AC/DC, maar op deze single krijgt de band vocale bijstand van Dee Snider, de zanger van het in 2016 opgedoekte Twisted Sister. Zijn aanwezigheid op de single zal de populariteit van Monster Truck op het internet goed doen, maar een echt memorabele single wordt “True Rocker” daarom nog niet. Laten we hopen dat de band de rest van het album op eigen sterkte volspeelt.
Dee Snider kan je deze zomer aan het werk zien op Alcatraz in Kortrijk, voor Monster Truck moet je wachten tot november. Dan spelen ze als support van Black Stone Cherry in de Trix in Antwerpen.
Oi Va Voi is een band uit Londen met een Joodse oorsprong, opgericht in 2000. Hun muziek is een mengsel van klezmer, Oost-Europese muziek en dance. Ze brachten drie albums uit, die goed werden ontvangen bij pers en publiek, maar toen viel het plots allemaal stil.
Na die radiostilte van ruim negen jaar maakt Oi Va Voi nu een comeback. In november is er het nieuwe album ‘Memory Drop’ van deze Britse crossoverband die opnieuw een brug slaat tussen hun Joodse- en Oost Europese roots en een modern geluid. Als voorproefje is er de single “Vanished World”, een loungy, bijna triphop-achtge track die vooral de nieuwe zangeres Zohora in de spotlight zet.
Deze “Vanished World” is een beetje Massive Attack meets Christine And The Queens meets Hooverphonic. Lekker poppy, een beetje Orientaals en toch nog geschikt voor Radio 1.
Vergeet Tinariwen, Tamikrest of Terakraft. De Afrikaanse desert blues heeft een nieuwe koning en die luistert naar de naam Bombino. Deze Nigeriaan is vaag geïnspireerd door de allergrootsten: Mark Knopfler, Carlos Santana, Jimi Hendrix en Bob Marley en dat hoor je toch wel een beetje in zijn muziek. Bombino heeft net zijn nieuwe album ‘Deran’ uit, waarbij hij die invloeden mixt met wereldmuziek.
Bombino moest in 1990 vluchten uit Niger vanwege een dreigende vervolging bij de opstand van de Toeareg. In Algerije en Libië begon hij als jongeling gitaar te spelen en kwam hij in de band van Toeareg-gitarist Haja Bebe. In 2007 kan hij terugkeren, maar enkele jaren later moet hij alweer vluchten als enkele van zijn bandleden vermoord worden omdat de regering gitaren beschouwden als symbolen van de Toeareg-revolutie. Nog een paar jaar later kan hij opnieuw terugkeren naar Niger. Intussen is Bombino’s muziek al internationaal opgepikt en wordt die een hit op de World Charts van iTunes.
Dat succes zorgt ervoor dat hij een Stones-cover mag opnemen met Keith Richards en Charlie Watts en dat Dan Auerbach van The Black Keys en David Longstreth van Dirty Projectors albums van Bombino gaan producen. Daar stapt de Nigeriaan helemaal van af voor het nieuwe album ‘Deran’. Die Amerikanen hebben zijn bekendheid misschien wel een boost gegeven en hebben vele deuren voor hem geopend bij labels, bij media en in het concert- en festivalcircuit, hij keert liever terug naar zijn roots.
Het nieuwe album werd daarom in Cassablanca opgenomen met de band die de Nigeriaan al langer begeleidt. Daarbij de Amerikaanse drummer Corey Wilhelm , de in ons land verblijvende bassist Youba Dia (Mauretanië), de Toeareg-gitarist Illias Mohammed, keyboardspeler Mohammed Araki uit Soedan en percussionist Hassan Krifa uit Marokko. Gastvocalen komen van Bombino’s neven Anana ag Haroun (zanger van de vanuit Brussel opererende Toeareg-band Kel Assouf) en Toulou Kiki.
Muzikaal en inhoudelijk keert Bombino op ‘Deran’ helemaal terug naar zijn roots. Hij mengt rootselementen met subtiele hints naar blues (Santana), rock, folk en reggae. Wie een beetje vertrouwd is met Ali Farka Touré, Habib Koité, Imarhan, Tinariwen of Tamikrest zal dit zeker weten te smaken. Het is zomers en het ademt warmte en een diep respect voor de tradities en waarden uit.
Deze zomer speelde Bombino reeds op het Ottertrotterfestival in Mechelen, maar in het najaar komt hij nog terug voor shows in o.m. Oud-Turnhout en Gent.
Het scheelde niet veel of het nieuwe album ‘Our Raw Heart’ van doommetallegende Yob was nooit opgenomen of uitgebracht. Frontman Mike Scheidt belandde vorig jaar plots in het ziekenhuis met maagproblemen, onderging een operatie die veel langer duurde dan gepland, waarbij zijn leven aan een zijden draadje hing. De vertaling daarvan hoor je op ‘Our Raw Heart’, al blijft het nog steeds doommetal. Toch is het nieuwe album een stukje beter dan het vorige.
Muzikaal is er een kleine verschuiving. Het is allemaal net iets minder donker, maar het blijft wel top-doom: log en vooral zwaar, met heel hoog opgetrokken gitaarmuren. Als geheel blijft het wel lekker donker en doomy, maar er zitten deze keer wel een paar positieve noten in. Een snuifje Black Sabbath en Pink Floyd, waar Yob al vaker inspiratie vond. Dat wordt doorgetrokken in de teksten: poëtischer en spiritueler dan op vorig werk. Maar het is nog steeds niet zo dat je spontaan vrolijk wordt van deze doom, de hoofdmoot blijft gedrenkt in ellende en pijn.
Het naar de standaarden van Yob afgemeten heel korte “Lung’s Reach“ (nog geen zes minuten) is één van de hoogtepunten op ‘Our Raw Heart’. Ook “Beauty In Falling Leaves” en titeltrack “Our Raw Heart” zijn sublieme doom. We mogen tevreden zijn dat Scheidt zijn operatie overleefd heeft.
In oktober speelt Yob op het Desertfest in Antwerpen, waar ze al voor de derde keer aantreden.
VAZAH, al ooit van gehoord? Wij moesten het ook even opzoeken. Nochtans timmert de band al circa 15 jaar aan de weg. VAZAH is het project rond Hans Helewaut, composer, producer van o.a. zijn zus Elisa Waut. De muziek van deze band kun je omschrijven als exotisch. Wereldmuziek dus met Afrikaanse vibes. Maar daar houdt het niet mee op. Via Starman Records kwam eindelijk de schijf ‘BXL-Tulear’ op de markt. Met de warme zomermaanden en festivals die eraan komen, is dit de perfecte plaat en band om wervelende dansfeestjes te doen ontstaan op menig festival.
VAZAH bestaat naast Hans uiteraard uit meerder klasse muzikanten. Om maar te zeggen: Dozzy Njava, die met een bijzonder warme stem iedereen in vervoering brengt. Drummer Cesar Janssens heeft ook al wat water doorzwommen, o.a. bij Raymond van het Groenewoud. Bassist Vincent Pierins verdiende zijn sporen bij Clouseau, en heeft het klappen van de zweep dan ook deftig onder de knie. Dit kwartet vormt dus VAZAH.
Je hoort vanaf die eerste song “Valiko” dat de heren zich vooral willen amuseren. Het spelplezier druipt er van af bij songs als “Olonay”, “Tsika Holy”, “Deza”.
De jazzy sound, met knipoog naar Afrikaanse en wereldmuziek, werkt voortdurend op de dansspieren. Hierop stil zitten is namelijk onmogelijk. Daarom denken we dat deze bijzonder warme muziek nog het best tot zijn recht zal komen op menig podia. Eens live gebracht, komen de songs nog meer tot hun recht. Elk van de muzikanten en vocalist binnen de band straalt spontaniteit uit en combineert dit met virtuositeit van eenzaam hoog niveau.
In donkere tijden, waar woede en haat overheerst , heeft een mens behoefte aan zonne-energie. VAZAH levert met ‘Bxl-Tulear’ de perfecte schijf af om wat meer kleur in ons en uw leven tevoorschijn te toveren. Zonder meer heeft dat vijftien jaar noest werken aan deze knappe schijf dan ook zijn vruchten afgeworpen. Song na song voelen we ons wegzweven over die dansvloer, gehypnotiseerd door die Afrikaans aanvoelende klanken en bijzondere stem van Dozzy die je telkens opnieuw omarmt en wegvoert naar nog verdere oorden.
De kruisbestuiving tussen die bijzondere warme stem, met een instrumentale aankleding die de heupen aanspreekt, en dit voortdurend combineren van Afrikaanse klanken met Jazz elementen, werkt dus enorm aanstekelijk en doet je prompt zweven in de huiskamer.
Maar laat vooral een gelukzalig gevoel over je hart neerdalen, waardoor je de harde realiteit, eens omgeven door zoveel kleurrijke en veelzijdige klanken, prompt vergeet.
Genieten doen we hiervan, tot de toppen van onze tenen. Nu u nog!
Tracklist:. Valiko 04:03 Olonay 04:14 Tsika Holy 03:46 bxl-tulear 04:36 Deza 03:50 Bonjour Vazah 03:57 Olomana 03:22 Vangy 04:28 Ampela 05:36 Mangina Zaza 04:19 Americana 04:28 Quand Etoiles recontre la mer 04:09 Soa Mamambaly 03:48 Namboatsy 05:09
Tom 'Tee' Tas is een muzikant die van enorm vele markten thuis is. Tom heeft zijn sporen verdiend bij bands als Ostrogoth, 23 Acez, Thorium en Neo Prophet. De man is niet alleen een uitzonderlijk getalenteerde gitaar virtuoos, maar ook iemand die niet kan stil zitten. Boordevol nieuwe ideeën stelt Tom Tas zijn nieuwste project voor , Entering Polaris. De band bracht een knappe heavy metal/power metal schijf uit ‘Godseed’, via Freya Records. De eerlijkheid gebiedt me echter te vermelden, de muziek van Entering Polaris labelen of er een muziekstijl opkleven? Het is die band tekort doen. De grote sterkte is dan ook vooral variatie, enorm veel variatie die ons van de ene kant naar de andere kant van de muur stuurt, tot we compleet murw zijn geslagen.
De gastvocalisten op deze schijf zijn ook geen koorknaapjes: Björn Strid (Soilwork), Henrik Fevre (Anubis Gate), Thomas Vikström (Therion), Lance King (Balance Of Power), Georg Neuhauser (Serenity), Audrey Dandeville (Irradiance), Sindre Nedland (In Vain), Fabio Lione (Rhapsody, Angra) en Arno Menses (Sieges Even, Subsignal). Elk van hen voegt dan ook een grote meerwaarde toe aan het geheel.
De rode draad in de songs als “Nostalgia for infinity”, “Flightless”, “Godspeed” is uiteraard die uitzonderlijk verschroeiende riffs die Tom uit zijn gitaar tovert. De man laat zich echter dus ook omringen door al even gedreven vocalisten en muzikanten, die door hun uitzonderlijke inbreng de songs naar een hemels niveau doen uitstijgen. Er is dan ook geen speld tussen te krijgen, de instrumentale en vocale perfectie wordt bij elke songs weer eens overschreden. Maar het voornaamste pluspunt is dus aanbieden van enorm veel variatie.
Een streepje power metal, progressieve metal tot heavy metal van de meest pure soort. We komen het telkens opnieuw tegen. Meer nog, daar houdt het zelfs niet mee op.
Entering Polaris overschrijdt bovendien telkens opnieuw de grens van perfectie. Door alle registers compleet open te gooien, kan daardoor een ruim publiek aan heavy tot puur metal fan over de streep worden getrokken. Telkens waren we op zoek naar die ene minder aantrekkelijke song, of één mispunt op deze schijf. We kwamen van een kale reis terug thuis. Want over deze schijf is nagedacht. En toch zorgt die perfectie niet voor een routineklus, gelukkig maar. Het spelplezier loeit door de boxen. Net doordat Tom als klasse muzikant, bij elk van zijn projecten of deze waar hij zijn medewerking aan verleent, enorm veel spontaniteit uitstraalt, waardoor je prompt overslag gaat. Bovendien laat hij zich bij dit project omringen door muzikanten en zangers die daar net hetzelfde over denken. Met alle gevolgen van dien.
Besluit: Is het nu door bewust die gevoelige snaar te raken bij “A song of Distant Earth” of verschroeiend hard uit te halen, waardoor geluidsmuren worden omver geblazen? Of door bijvoorbeeld door middel van een saxofoon je op het verkeerde been te zetten?
Entering Polaris verlegt niet alleen grenzen. De band legt de lat zowel instrumentaal als vocaal zodanig hoog dat je als aanhoorder niet gelooft dat het over een Belgische band gaat. Nochtans vormt een gedreven muzikant als Tom al vele jaren het levende bewijs dat er in ons land meer talentvolle muzikanten rondlopen, dan we zelf beseffen. Ook dat zet hij samen met de zangers en muzikanten op deze knappe schijf, nog meer in de verf.
Kortom. Ieder beetje metalfan, in de ruime zin van dat woord, zou al naar de platenboer moeten lopen om deze parel van een heavy/power tot progressief metal schijf prompt in huis te halen.
Setlist: Nostalgia For Infinity 04:39. Flightless 03:57 It’s A Good Day For Burning Witches 03:00 Godspeed 04:07 Clear Skies 04:46 A Song Of Distant Earth 05:12 Paradise Reclaimed 05:40 The Field Of Ghosts 05:49 The Long Run 08:38
Tijdens onze zoektocht naar nieuwe parels, stoten we soms op positieve recensies van gewaardeerde collega's, die ons dan ook benieuwd maken naar het wat, hoe of waarom. Zo kregen we al meerdere lovende recensies te lezen van het debuut ‘High Priestess’ van High Priestess. Dit vrouwelijk trio, afkomstig uit Californië, timmert pas sinds twee jaar aan de weg. Na een demo, die eveneens overal goed werd ontvangen, in 2017, bracht de band via Ripple Music eindelijk een debuut op de markt.
Binnen de Psychedelisch Doom Metal zien we ondertussen door het bos de bomen niet meer. Deze dames weten ons echter vanaf die eerste song “Firefly”, die afklokt op meer dan tien minuten, al compleet van de kaart te spelen. Naast de trage, zo typische doom metal riffs is het de cleane vocale aankleding die daarbij het meest opvalt. We halen prompt bands als Black Sabbath voor de geest bij opvolger “Despice”. Een weg die de band blijft verder bewandelen bij opvolgers “Banshee”, “Take the Blame”. Meesterlijke riffs die je koude rillingen bezorgen, met daarbovenop een boeiende stem die wellicht wenkbrauwen zal doen fronsen bij sommige doom metal liefhebbers. Maar net daardoor ervoor zorgt dat dit geen zoveelste doom act is in een lange rij.
High Priestess is eerder een Psychedelisch Doom band die durft buiten de lijntjes van deze muziekstijl te kleuren, zonder al teveel af te wijken van het origineel, waardoor liefhebbers van typische Doom over de streep worden getrokken. Maar vooral de avonturier in ons, die op zoek is naar nieuwe ontdekkingen binnen een muziekstijl nog het meest overslag gaat. Daardoor klinkt High Priestess net vrij uniek en vernieuwend binnen dat genre. Ook bij daarop volgende Doom kleppers als “Mother Forgive Me” en “Earth Dive “ blijkt dit toch de grootste rode draad in het geheel te zijn.
Besluit: High Priestess is net , door totaal niet binnen de gedoodverfde lijnen van het doom metal gebeuren te kleuren, dan ook één vrij originele parel te noemen binnen die muziekstijl. Daar waar veel bands gewoon de begane wegen tot soms vervelens toe blijven bewandelen, durft deze vrouwelijke Psychedelisch Doom band daar eerder iets uniek aan toe te voegen, waardoor wellicht de meningen wat uiteen zouden kunnen liggen. Wie echter houdt van avontuurlijke uitstappen binnen het Doom gebeuren , zal zeker vallen voor die combinatie tussen hemelse riffs met een vocale aankleding die je de krop in de keel, tot koude rillingen bezorgt.
‘High Priestess’ is dan ook een grensverleggende schijf geworden. Deze band slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. En vindt daardoor de muziekstijl Doom en Psychedelische doom opnieuw uit. We voorspellen hen om die reden dan ook een gouden toekomst binnen dat typische Doom en aanverwant gebeuren.
Tracklist: Firefly 10:12 Despise 08:04 Banshee 04:08 Take the Blame 06:36 Mother Forgive Me 05:04 Earth Dive 06:40
De carrière van Rita Coolidge in een notendop omschrijven is niet zo eenvoudig als je weet dat ze al sinds 1969 bezig is. Ze begon als background zangeres bij o.m. Joe Cocker, Bob Dylan, Eric Clapton en Kris Kristofferson. Met die laatste is ze ook getrouwd geweest. “Safe in the Arms of Time” is haar achttiende solo album.
Het idee achter dit album was om een plaat te maken die hetzelfde appeal heeft als haar vroeger werk. Teruggaan naar haar roots en dat gebruiken in haar nieuwe plaat. Ze verzamelde samen met producer Ross Hogarth een aantal top muzikanten rond zich om haar nummers in te kleuren. Ze had ook de hulp van enkele muzikanten om sommige songs te schrijven en op punt te zetten. Zo werkte ze samen met Gil Colucci voor de twee meest intieme songs “Walking On Water” en “Naked All Night”. Graham Nash schonk een song (“Doing Fine Without You”) aan Coolidge die ook hier op het album aanwezig is.
Dat alles levert ons een album op dat warm, volwassen en eerlijk klinkt. Een album dat een homogene klankkleur heeft maar wel elementen uit verschillende genres bevat. Elementen uit bluesrock, country, singer songwriting etc..
Soms gaan de songs, qua klankkleur en sfeer naar de vroegere Fleetwood Mac, Captain & Tenille, Helen Reddy of Melissa Manchester. Fijne songs zijn “Doing Fine Without You”, “The Things We Carry” en “Walking On Water”. Wie houdt van Jaren 70 klinkende singer- songwriters heeft hier een kwalitatief album voor zich liggen.
Dit zou hun vijfde langspeler moeten zijn dat ze op de wereld loslaten. Deze Noren zouden naar het schijnt enorm populair in Scandinavië zijn. Of dit een referentie is voor kwaliteit valt nog te bezien. Ze spreken hier over powerpop en pretpunk. Benieuwd of dit ook zo is.
Na enkele beluisteringen moeten we zeggen dat hun muziek wel ergens tussen pretpunk en powerpop in ligt. Het is vrij glad geproduceerd en dat drukt een beetje de pret. Punkliefhebbers gaan hierop wel afhaken vrees ik. Catchy , meezingbare refreinen hebben ze in hun songs wel, maar helaas weinig melodieën die blijven hangen. Het gitaarwerk is snedig, de solo’s zijn bondig maar net als de zanglijnen zijn ze niet onvergetelijk wegens te clichématig.
De teksten zijn eigenlijk wel nog te genieten. De foto op de hoes lijkt uit de jaren 80 te komen. Net één of andere glamrock band die erop afgebeeld staat. Met deze vijfde langspeler maakt de platenmaatschappij ons wijs dat het tijd is voor de grote doorbraak. Maar ik denk met dit album dat dit toch niet meteen zal gebeuren. De songs zijn vakkundig gemaakt en goed geproduceerd maar ik mis iets dat het verschil maakt om boven de middelmaat uit te steken. Maar middels een slimme marketingtruck, een reclamespot bijvoorbeeld, kan het toch wel gebeuren. De grote meerderheid op de radio lust wel wat ongevaarlijke en clichématige songs.
Zelf vond ik het album te voorspelbaar om verscheidene luisterbeurten te blijven boeien. “Haunt Me” en “Into The Night” zijn volgens mij het best te pruimen. The Strokes is een band waaraan ik bij die twee songs moet denken. Maar dan wel zo geniaal niet als het origineel.
Een potig trio gevestigd in Parijs brengt ons na twee EP’s een langspeelplaat dat ons een interessante mix brengt van power rock (Biffy Clyro), grunge (Alice In Chains) en alternatieve rock à la Foo Fighters. De ritmesectie weet mij te pakken bij mijn nekvel. De songs kennen daardoor de nodige wissels. De songs klinken stevig en potig ondanks dat sommige tracks ook wel ingetogener passages bevatten. Luister maar eens naar “Wywd” dat een aantal verschillende stijlen verenigt en haast progressief opgebouwd is. Met daarnaast nog een vrij catchy refrein ook. Ik moet ook vermelden dat hun Engels goed klinkt. Je kan niet horen dat het hier Fransen zijn die zingen. Op “Red Coach” krijgen we een uitgestrekte intro die vrij atmosferisch klinkt om dan open te breken waarna de song echt begint. Terug vrij uitdagende ritmes en versnellingen die je in de song meetrekken. Zo staan er elf vrij boeiende rocksongs op dit langspeeldebuut die potig maar ook soms met de nodig melancholie klinken.
Wie van bands als Foo Fighters, Biffy Clyro, Faith No More en dergelijke meer houdt , zal dit ongetwijfeld ook wel weten te smaken.
Als ze live ook zo potent zijn als op plaat , dan moeten ze live wel een bommetje zijn. Fijne kennismaking met deze band waar leven in zit.
Rostam Batmanglij, voormalig lid van de band Vampire Weekend, stelt zijn eerste solo album ‘Half-Light’ voor. ‘Half-Light’ is released in september 2017, maar kreeg tien jaar eerder al vorm. Op de nummers heeft Rostam dus lang gebroed met als resultaat dat het album tekstueel en muzikaal een inkijk geeft in zijn leven. Je kan de sound vergelijken met een smaakvolle gemixte soep. Zo bevat het veel verschillende stijlen, thema’s en instrumenten die uiteindelijk geblend zijn tot nummers. Dit met als resultaat dat ik geen naam kan plakken op de soep en laat dat nu het geheim zijn van onze chefkok Rostam. Hij doet zijn zin, test de grenzen van zijn ingrediënten en zichzelf.
Voor het optreden heeft Rostam drie strijkers, één cellist en één drummer mee. De strijkers en cellist zitten in een halve cirkel aan zijn rechterkant en de drummer links waardoor Rostam in volle glorie het midden inpalmt. De mooie Rotonde is net half gevuld waardoor het publiek de keuze had om te dansen op het middenplein of zittend te genieten op de tribune. Een betere setting voor een concert in deze zaal kan je niet hebben.
Rostam opent, onder luid gejuich van een select groepje superfans vooraan het podium, met het nummer “Don’t Let It Get To You”. Direct een levendig nummer dat ervoor zorgt dat menig zitplaatsen worden ingeruild voor een plaatsje op het middenplein. Een mooie opwarmer die doet verlangen naar meer… Het nummer “Sumer” volgt waarna Rostam ongemakkelijk vraagt of er Persians zijn in de zaal. Niemand snapt het mopje tot “Wood” klinkt. Een nummer waar hij duidelijk zijn inspiratie gehaald heeft bij de Perzische muziekstijl. Dit is Rostam zijn humor die nog enkele keren terugkomt. Het geeft toffe tussendoortjes en maakt hem een heel sympathieke artiest die graag binding maakt met zijn publiek. Ook het enthousiasme van zijn strijkers draagt veel bij aan de show. Deze beweging volop mee op de beats van de nummers. Kostelijk om te zien!
De show is een mix van allerlei soorten stijlen zoals we hem kennen. Van een geslaagde cover van Nick Drake’s “Pink Moon” tot een van zijn oudere nummers uit 2009 “It’s Not My Fault” dat naar mijn mening totaal niet in zijn show past. We horen harde beats, hiphop, reggae, dromerige ritmes en tot slot ook een monsterlijk stemeffect waarmee hij een onverstaanbaar politiek pleidooi opvoert.
Maar goed. Het is duidelijk. Ik ben fan van de performers en het album maar helaas kan ik dit niet zeggen van mijn live ervaring Rostam in de Botanique. Het geluid laat te wensen over waardoor de muziek chaotisch klinkt. Het zijn ook zoveel geluiden door elkaar en dat wordt dan snel lawaai. Ik heb niet de mooie evenwichtige nummers van het album gehoord, maar Rostam zijn stem die te luid staat en duizend andere geluiden die één soep worden. Het neemt de sfeer van vele nummers weg en maakt de show langdradig. Ook de zanglijnen van Rostam zweven live niet even mooi op het ritme als op zijn album.
De strijkers zijn voor de ‘live ervaring’ een meerwaarde en essentieel in bepaalde nummers, maar helaas worden deze de hele show links gelaten en mogen ze slechts in de bis enkele seconden hun kwaliteiten tonen. Echt een gemiste kans.
Nu en dan worden er beelden geprojecteerd op het scherm, maar hier kan ik niet altijd de meerwaarde van vatten. Het is een leuke extra, maar mijn vraag is: waarom?
Samenvattend is Rostam zijn album top, dit moet je zeker luisteren, maar na zijn optreden kan ik hem niet aanraden als live ervaring. Ik heb mensen zien vertrekken, maar ook mensen die dat niet konden stoppen met roepen voor meer.
Setlist: Don’t Let It Get To You(Reprise), Sumer, Wood, Bike Dream, Youn Lion, Never Going To Catch Me, EOS, Its Not My Fault, Rudy, When, Half-Light, Gwan; Biss: In A River, Pink Moon, Don’t Let It Get To You.
Organisatie: Botanique, Brussel
Best Kept Secret 2018 – Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2018
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2018-06-08 t/m 2018-06-10
Kimberley Haesendonck
Drie dagen paradijs op aarde. Hoe doet Best Kept Secret dat toch steeds om er voor te zorgen dat je voor altijd met je tent op die fameuze camping wilt blijven, je voeten in het Hilvarenbeekse water wilt vereeuwigen en vooral nooit meer terug naar huis wilt gaan?
Op dag 1, tijdens de weg van de auto naar de camping werd het meteen weer duidelijk waarom. De sfeer zat meteen goed, de vibe die er hing tussen al de aanwezigen was overheersend en de kelen waren gesmeerd en klaar om 3 dagen lang mee te brullen met al die fantastische bands.
dag 1 – vrijdag 8 juni 2018
Of ja, al die fantastische bands is misschien wat veel. Want uiteraard zaten er ook wat tegenvallers tussen het programma. Een van die tegenvallers en eerste act dat mijn muzikale oren tegemoet kwam was Mozes And The Firstborn. Een groepje psychedelische muzikanten uit Eindhoven. “Sad Supermarket Song” was de eerste van hun set en klonk eigenlijk bijna even triestig als de titel van het nummer. “Bloodsucker” klonk al iets meer overtuigend maar gaf me nog steeds niet de ‘goesting’ om te blijven staan.
Rex Orange County had het, in tegenstelling tot Mozes And The Firstborn, minder moeilijk om te overtuigen. Met zijn indie pop songs en zijn overvloed aan schattigheid palmde hij het publiek van stage three met gemak in. Hoogtepuntje was “Loving is Easy”, waarmee deze Brit ongetwijfeld al 1000 hartjes mee doen heeft smelten, inclusief dat van mij.
Jay Som is een multifunctioneel talent. Deze dame maakt slaapkamer muziek, om volledig bij weg te dromen. Ideaal eigenlijk om je Best Kept Secret mee te starten. Tal van stijlen, stemmen en instrumenten worden samen getrokken tot een mooi geheel en schotelen de muziek voor die Jay Som brengt. Haar set was euforisch, met een licht afwijkend kantje richting The Flaming Lips. Soms heel ingetogen en fantastisch mooi, soms heel dansbaar, dat het onmogelijk was om op stil te blijven staan!
Genoeg melig gedoe voor dag 1. Of toch voor eventjes. Tyler, The Creator stond klaar op de One om heel het strand van hun sokken te blazen. Of dat is toch wat ik dacht dat er ging gebeuren. Helaas werd het tegendeel bewezen en overtuigde Tyler alles behalve. Een one-man show, waar zelfs een DJ op het podium vragen te veel is, is misschien toch niet wat het moet zijn. Die fluo vest dat Tyler daar bovenop nog eens aan had, al helemaal niet.
Een les Turks nodig op Best Kept Secret? De Nederlandse band Altin Gün zorgt daar voor! Met hun Turkse psychedelische folkrock haalden ze de zon nog harder tot de Beekse Bergen en zorgden ze voor een temperatuurstijging van 10 graden. Dansbaar, sfeervol en al zeker niet iets om op stil te staan. Een heel goede , opbouwende set met als hoogtepunt hun meest aanstekelijke nummer “Goca Dünya”.
Deerhunter in combinatie met een festival is altijd een beetje vreemd. Topband, top frontman, maar de band kwam op Best Kept Secret niet volledig tot zijn recht. Was het publiek dan niet zo enthousiast? Of was het Deerhunter die de festival-vibe niet zo goed begrijpt? Wie zal het zeggen? Los van dat, zat de set wel goed in elkaar en gaf Deerhunter een sterke live set met veel afwisseling. Hoogtepuntjes waren “Revival”, “Helicopter” en “He Would Have Laughed”.
Waar Tyler een tekort had aan stijl, kwam Arctic Monkeys het podium op met een overkill aan kostuums en nette kleren. De rockster in Alex Turner is met de jaren mee veranderd in een lichte copy van Elvis Presley, gewoon nog net dat tikkeltje beter uitziende. Oh ja, Arctic Monkeys bestaat tegenwoordig niet meer uit 4, maar wel uit 9 man die er mee voor zorgden om die nieuwe plaat zo goed mogelijk te laten klinken. Jammer van die nieuwe formatie, maar laat dat nu niet hetgene zijn dat ik aan mijn hart liet komen. Met een wel opbouwende set, een goede afwisseling van zowel nieuwe als oude, als heel oude nummers en een bis die bestond uit onder andere “The View From The Afternoon”, wist Arctic Monkeys de weide van Best Kept Secret als geen ander te overtuigen. De Britten die mee met mij vooraan stonden te brullen waren fan, maar dat was de rest van het publiek ongetwijfeld ook.
Laatste in het rijtje om deze eerste dag af te sluiten was Job Jobse, een DJ uit Amsterdam die de afgelopen jaren enorm aan het groeien is. Met zijn mengeling van Disco, elektronica en House wist hij als geen ander het feest op gang te trekken en iedereen klaar te maken voor de eerste nacht op Best Kept Secret.
dag 2 – zaterdag 9 juni 2018
Eerste act op dag 2 was Pale Waves. Een van de Poulins van Matty Healy van The 1975. Met nog maar juist 1 EP op hun palmares en 2 singles die het niet slecht deden, wist Pale Waves vanaf minuut 1 op dag 2 van Best Kept Secret, te overtuigen. Cathy, dansbaar en van deze muziek krijg je vooral geen zin om stil te blijven staan. Bekendste hit “There’s a Honey” werd dan ook heel enthousiast onthaald door het publiek.
Angus & Julia Stone stonden wel heel vroeg geprogrammeerd op de mainstage van Best Kept Secret. Ideale muziek bij deze warme zomertemperaturen. Een pintje in de hand en de voetjes in het water, klaar om te genieten van deze folkband. Veel introductie hebben ze niet meer nodig. In 2014 stonden ze al eens op het podium van de Beekse Bergen en ook dit jaar deden ze dat zonder al veel moeite. Hoogtepunt voor velen was ongetwijfeld “Big Jet Plane”.
Nilüfer Yanya, een Britse die het net niet tot de top 5 schopte van BBC’s Sound of 2018. Ingetogen en verlegen stapte ze het podium van de three op en begon ze aan haar set. Wat we voorgeschoteld kregen? Schotste, scheefste en aanstekelijkste jazzy soulpop, die nog net niet volledig op het punt stond om iedereen mee te krijgen en te overtuigen. Geef deze madame nog 1 jaar en iedereen zal er zot van zijn.
Wie Best Kept Secret dan wel meteen wist te overtuigen was het Britse Slowdive. Gevestigde waarde in de dreampop en shoegaze wereld en dat was duidelijk te merken aan de massale opkomst voor deze band. Voor een stampvolle en snikhete tent mocht Slowdive het beste van zichzelf geven. En daar slaagden ze met glans in. Hoogtepuntjes van de set: ”When The Sun Hits” en “Alison”.
Nog een band die als geen ander wist te overtuigen op dag 2 waren The Kills. Nog nooit kwam deze band zo goed tot zijn recht als op het podium van Best Kept Secret. Was het het publiek en de omgeving wat Alison Mosshart zoveel zelfvertrouwen gaf, of was het volledig iets anders? Wie zal het zeggen. Alleszins deed het haar deugd, want The Kills kwamen, zagen en overwonnen.
En als we dan toch het rijtje ‘vrouwen op Best Kept Secret’ opsommen, past Warpaint hier perfect in de rij. Al was hun optreden iets minder overtuigend dan anders. Het geluid verwaaide een beetje op het grote podium en de songs kwamen niet volledig tot hun recht. Met een zeer sterke setlist, maar een slechte plaats om te spelen kon Warpaint het publiek van Best Kept Secret maar half overtuigen. Zonde voor zo een band vol potentieel.
Ook België mag niet ontbreken op de line-up van dit mooie festival. Dit jaar koos de organisatie voor het grote lawaai dat de naam Cocaine Piss met zich meedraagt. Ruig en fataal zoals altijd, maar laat ons zeggen dat de sfeer precies nog net iets beter zat dan anders. Ik had het gevoel dat de Nederlanders hun ogen soms niet konden geloven en niet wisten wat er gebeurde. Met een korte (standaard bij deze band hun optredens), maar zeer krachtige set, waarbij een mengeling van nieuwe en oude nummers naar boven kwam, wist Cocaine Piss Best Kept Secret in te palmen en maakte ze iedereen klaar voor een stevige nacht.
De headliner-eer voor dag 2 ging naar The National, die met hun ingetogen nummers het publiek moesten inpakken vanop de mainstage. Het eerste deel van hun show kwam niet zo overtuigend over en mensen bleven niet geboeid waardoor er te veel gebabbeld werd tussen en door de nummers. Wanneer “I Need My Girl” begon, wist de band te overtuigen en de nodige aandacht te trekken waardoor het tweede deel van hun set er met kop boven uit stak. “Vanderlyle crybaby geeks” werd zelfs in een akoestisch jasje gestoken en was ideaal om dag 2 van Best Kept Secret mee af te sluiten.
dag 3 – zondag 10 juni 2018
Heel moe, maar nog niet helemaal voldaan begon de massa en vooral ikzelf aan dag 3 van Best Kept Secret. Misschien wel een van de hoogtepunten en betere dingen van de afgelopen 3 dagen was Khruangbin. Met een mix van Perzisch, Aziatisch en stoffig Americana brachten ze zo een ontzettend goede show, waar elk nummer op zich klonk om bij achterover te vallen. Perfecte anti-kater muziek om je zondag mee te starten. Binnenkort ook te zien in de Botanique in Brussel. Bereid u voor op een heerlijk vertoeven!
Yellow Days, is een 18-jarige Britse plattelandsjongen die de voorbije jaren een heel eigen soort pop heeft ontwikkeld. Neem een vleugje Tame Impala en wat elementen van Thundercat en je bekomt wat Yellow Days je te bieden heeft. Een portie lekkere beats met een goede scheut soul bovenop. Gemist? Ga deze jongeman op 10 oktober ontdekken in Café Charlatan.
Nog zo een gezellig bandje was Hinds, bestaande uit 4 Spaanse vrouwen. Op de backdrop klaar en duidelijk: “Hi we’re Hinds, and we came here to rock”. Slordige rock, gebracht door 4 vrouwen die er staan. Heel shockerend is het niet, maar laten we zeggen dat hun optreden ons wel kon smaken. Een perfecte toevoeging aan onze festival namiddag.
75 jaar is hij al, de legende Rodriguez. En dat was te merken aan zijn set. Saai, zonder enig enthousiasme. Wonderbaarlijk zelfs dat zo veel mensen in het publiek zijn blijven staan. Zowel de covers als zijn eigen werk werden ronduit slecht gebracht en daar bovenop stond al het geluid nog eens veel te stil. Conclusie? Een zeer slecht gebracht optreden dat volledig in duigen viel. Duidelijk geen meerwaarde aan de rest van deze festival line-up.
Ty Segall speelde onlangs nog in de Trix op zijn eigen ‘mini festival’. Op dag 3 van Best Kept Secret mocht hij nogmaals tonen wat hij waard is. Hij begon zijn set waar anderen hun set meestal mee eindigen: een psychedelisch nummer van epische proporties. Met zijn Freedom Band staat Ty Segall er beter dan ooit. Niet als frontman, wel gewoon als bandlid waar hij de rest even veel credits mee geeft als zichzelf. Hoogtepunten van de set waren “Every 1’s a Winner” en “My Baby is On Fire”. De toon van dag 3 werd gezet en Segall legde de lat voor alles wat nog volgde meteen enorm hoog.
Waar Unknown Mortal Orchestra in de Ancienne Belgique helemaal niet overtuigde, kon deze band de tent van Best Kept Secret vrij goed inpakken. Met een trein aan hits waaronder “Multi-Love”, “So Good At Being In Trouble” en “Necessary Evil” wisten ze het publiek te overtuigen. Helemaal op punt stond het niet, maar laat ons toegeven dat we wel enorm goede vibes en veel ‘dans goesting’ kregen na het zien van dit optreden. Rematch op Pukkelpop!
Klein stuk pretentie op een podium, maar wat een held die Father John Misty. Met een performance, die live nog 1000 keer sterker klinkt dan op plaat, werkte Father John Misty zich naar de top 5 van beste optredens op Best Kept Secret. “Dissapointing Diamonds are the rarest of them all”, werd ongetwijfeld een hoogtepunt in zijn set. Nog net niet headliner waardig, maar geef deze man nog even en hij sluit over enkele jaren Best Kept Secret af.
Aan alle mooie liedjes komt een einde. Ook aan Best Kept Secret en de ongelofelijke leuke dagen dat dit festival ons weer voorschotelde. De laatste muzikale tonen werden voorgeschoteld door LCD Soundsystem. Een door iedereen gekende band met hier en daar een nostalgisch kantje. Met een grote discobal boven hun hoofd en een podium met gigantisch veel materiaal op, was LCD Soundsystem klaar om er aan te beginnen. Maar waar was al dat publiek gebleven? Het strand stond bijzonder leeg en overal tussen de mensen die er wel stonden zag je gaten. LCD Soundsystem begon er aan en wist meteen de mensen die er stonden mee te krijgen. Op uitzondering van mezelf. De band kwam niet overtuigend genoeg over en werd na een tijdje zelfs heel saai. Zelfs “Daft Punk Is Playing At My House”, een nummer waar het normaal gezien moeilijk is om je voeten niet te laten dansen, kon niet bekoren. Jammer, maar helaas.
En zo werd Best Kept Secret iets minder goed afgesloten dan gehoopt, maar laat dat nu iets zijn dat we niet aan ons hart lieten komen. De nacht was nog jong en volgende editie staan we er sowieso weer met even veel zin. Is het dan bijna 7 juni 2019?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/best-kept-secret-2018/
Organisatie: Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Terwijl elders in het land het mainstream bandje Foo Fighters een voorspelbaar blik greatest hits opentrekt en de Rode Duivels een stel Costa-Ricanen in de pan hakken, is de meeste geweldige belevenis van de avond ongetwijfeld de passage van het fantastische All Them Witches in de AB.
De band tourt momenteel in Europa voor een stel festivals, maar tussendoor is een zaalconcert natuurlijk lekker meegenomen, en al zeker als dat concert er eentje is in de AB. Hun vorige doortocht, in de sympathieke AB Club weliswaar, werd immers door AB geregistreerd en die opnames bleken de band zo goed te bevallen dat ze de hele zwik als live album hebben uitgebracht, een bijzonder sterke live plaat trouwens, als je ’t ons vraagt.
In een volgelopen AB Box blijkt dat All Them Witches zowaar nog progressie hebben gemaakt. De bedreven flow die hun sound zo kenmerkt blijft behouden maar de songs klinken precies nog strakker en intenser. Bovendien hebben ze een paar kersverse tracks meegebracht en die zijn nergens minder dan wonderlijk.
Ook al lijken ze soms te jammen in de richting van de seventies, bij All Them Witches valt alles steevast in de juiste plooi. Het is retro zonder oubollig te zijn, psychedelisch zonder de verdwalen in een veld vol verdachte paddenstoelen en heavy zonder te verdrinken in een zee van lawaai. Soms voelt het als Jim Morrison die wordt geruggesteund door Kyuss, elders als een soort avontuurlijke Black Sabbath, en tussendoor komt ook even Pink Floyd lonken. En laten we de Jimi Hendrix van Electric Ladyland niet vergeten. Jawel, gitarist Ben Mc Leod verdient echt zo veel lof, zo verheft hij de bloedmooie blues “The Marriage Of Coyote Woman” tot iets buitenaards. Iets later in de set kom All Them Witches in een nieuwe song nog een keertje met een bloedstollende blues opzetten, alle haartjes op onze armen komen recht te staan, dit is kippenvel bij de lopende meter.
De band vindt een harmonieus evenwicht tussen doom, stoner, psychedelica en blues, en steeds klinkt het alsof ze die vloeiende sound ter plaatse uitvinden. Altijd voel je dat een song zomaar kan gaan openbarsten, maar All Them Witches zijn meesters in het ophouden, ze dreigen en laten de songs opborrelen tot die knal er uiteindelijk komt. Soms komt die zelfs niet, zoals in het prachtige “Am I Going Up” dat constant blijft smeulen en gloeien. De song contrasteert perfect met de gloeiende stoner-knalpot “When God Comes Back”, die al headbangend de AB Box in de fik zet. Nog zo een briljant monster is “Swallowed By The Sea”, dat zich in verstilde modus op gang trekt en vervolgens de doom-metal wereld intrekt en uiteindelijk ergens met een noise-palet in de buurt van Swans terechtkomt. Ook dat kunnen ze, lawaai maken en dan net niet in overdrive gaan.
De schitterende bisronde is er eentje om in te lijsten, met een driftig “Mountain” en een stomend “Charles William”. Maar vooral de afsluiter “Blood and Sand / Milk and Endless Waters” is een kwartier lang fenomenaal. Een bijzonder lange track waarbij de rillingen minutenlang over onze rug lopen, constant dreigend, met de gitaar die als een ratelslang constant doorheen de song sluimert en een basgitaar die tot diep in onze darmen dreunt.
Van AB Club tot AB Box tot AB Zaal, mogen we aannemen. Voor volgend jaar misschien, beste AB programmator ? En och ja, als er ook vanavond toevallig opnames zouden zijn gemaakt dan mag daar gerust terug een live plaatje van komen. Heel graag zelfs, want dit was een 18 karaats concert.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear en Rami Jaffee mogen naast elkaar en in willekeurige volgorde vermeld worden … Het zijn rasartiesten stuk voor stuk , en hebben alle zes een ervaring om U tegen te zeggen.
Al 23 jaar is de band van voorman en massatemmer Dave Grohl aan de gang met 9 studioalbums (+ 25 miljoen verkochte exemplaren). Voor de 'Concrete and Gold'-tour stoppen Foo Fighters gelukkig ook in Antwerpen … én je moest er snel bij zijn, op 20 minuten was het uitverkocht.
Een avond in een verschroeiend tempo waar Dave Grohl meerdere keren pauze moest nemen, zelfs tijdens nummers door, omdat het niet vol te houden is. Die man heeft natuurlijk op zijn 49ste al een gigantische carrière achter de rug, hij vertelde zelf dat hij al 30 jaar in België komt, vroeger in kleinere zaaltjes (met Nirvana) maar nu, en dat vindt hij zelf top, in grote zalen en volle festivals.
“200 nummers hebben we” , zei hij en “we gaan ze allemaal spelen” … ze hadden er duidelijk zin in. (het waren er uiteindelijk 22)
Het is ongelofelijk om te zien dat ze vanaf het begin van de tour op een paar luttele verschuivingen na, een compleet identieke set spelen keer op keer. En toch , het voelt aan dat Dave & co zich keer op keer zich helemaal geven vanaf nummer 1 , “Run”, hij loopt dan ook 3 uur, jawel DRIE uur lang, het podium af en aan tot aan “Everlong”.
Dat er vandaag van een OVERVOL Sportpaleis nog weinig stem zullen hebben , moeten we er maar bij nemen … MET plezier trouwens .
Dat Dave's stem niet 100% zuiver is komt door het 'briesen'; hij laat ook meesterdrummer Taylor elke set een nummer van Queen zingen … fantastisch voor iedereen, gezien Taylor een stem heeft als Freddy Mercury. Grohl drumde nog eens zoals in de goede ouwe tijd van ... Nirvana. Van dat laatste las ik onlangs dat hij nooit meer naar nummers luistert van toen, hij krijgt er steeds de krop van in de keel... De enige die overgebleven was toen, is Pat Smear die de laatste 6 maanden mee tourde met Nirvana.
Tussen de nummers door spreekt hij ons toe, wie zag ons ooit al spelen : 3 kwart roept 'JAAAAAA !!', wie zag FF nog nooit : een aantal steken hun hand op en daarop zegt de meestermensentemmer: 'fuckers'. Heerlijke mens die Dave, een frontman en duidelijk de baas van de groep. “All My Life” als tweede nummer, “Learn to Fly”, “The Pretender” en dan al direct het nieuwere werk : “The Sky is a Neighborhood” ...
Het houdt niet op … het wordt afgewisseld met een oneindige drumsolo waar Taylor helemaal de hemel ingestuwd wordt (hydraulisch), wel 6 meter hoog; nog goed dat Dave er niet zat om vervolgens nog eens zijn been te breken als in 2015. Trouwens , een paar weken geleden deden ze dit in Noorwegen ... een acteur identiek aan Dave Grohl liep bij aanvang van het concert op met gitaar en 'viel' van het podium, een grap van de groep duidelijk, want ondertussen stond Grohl zijn eerste nummer (“Run” alweer) in te zetten... , dit terzijde.
Een cover plots die gevolg geeft aan een medley van covers, “Under My Wheels” van Alice Cooper, “You're the One That I Want/Imagine” (pianowerk van de enige die muziek kan lezen volgens Grohl: nl. Rami Jaffee)/ “Jump” en “Blitzkrieg Bop”. En dan dus “Under Pressure” met Taylor als zanger. Trouwens , hierover vertelt Grohl, “we hebben een advertentie in de krant gezet om een drummer te vinden 20 jaar geleden en we wouden een Beachboy uitziende kerel die een stem heeft als Freddy van Queen, VOILA we hebben wat we wouden”.
Aan de tientallen fans met een kartonnetje met daarop 'can I play Monkey Wrench with you?' zegt Dave dat hij dat niet/nooit meer zal doen na de ‘Kiss Guy’ die dit deze tournee deed, ongelofelijk wat die jongen kon. (zeker eens kijken op youtube) . Hierna zetten ze dit nummer in, “Monkey Wrench”, “Wheels”, “Breakout”, “Dirty Water”, “Best of You”..., iedereen roept, schreeuwt vrolijk mee !
Een korte pauze (begrijpelijk na bijna 2 uur en 45 minuten) wordt ingelast, op de schermen komen Grohl en Hawkins in beeld in de backstage, aan de hand van het geluid uit de zaal bepalen ze hoeveel bisnummers..... meestal 2, wij krijgen er 3 !!
“Times Like These”, “This is a Call” en “Everlong” , zoals vaak de afsluiter al jaren lang.
Grohl wist nog te zeggen dat ze een band zijn die net als anderen zal blijven bestaan ! Met een knipoog naar Mick Jagger & Keith Richards op hun 74 ste ! Dit was een no-nonsense rockshow die je niet mocht missen … onze oren tuiten nog na …of tenminste moet je een volgende keer hen zien en meemaken !
Je redacteur , voor jullie gezien, beleefd en gehoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foo-fighters-11-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Gisteren zakten we af naar het Sportpaleis voor de langverwachte kick-off van Shakira’s ‘El Dorado’ tournee. Het concert dat Shakira vorig jaar in november nog uitstelde door stemproblemen, vervult alle verwachtingen. De doorwinterde wereldster zorgde voor het feest waar iedereen op aan het wachten was. ‘El Dorado’ is al het elfde album op haar palmares. De monsterhits waarmee de Colombiaanse zangeres sinds haar dertiende de wereld mee bekoort, volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat haar show gedragen wordt door fantastische meezingers!
De verwachtingen liggen natuurlijk extreem hoog. Wanneer Shakira niet helemaal stemvast de spits afbijt met “Estoy Aqui”, houdt het publiek haar hart vast. De haarscherpe ballade die volgt bewijst echter het grote talent van de zangeres. De massa is bedeesd, als uit het veld geslagen door de verschijning van de latina. Maar daar komt al snel verandering in wanneer “Me Enamoré” door de zaal giert. Het feest begint. De confetti knalt.
Het publiek kan onmogelijk stilzitten op onder andere “Waka Waka” – het WK-lied en nog steeds één van haar grootste hits, “Chantaje”, “La Bicicleta” en zo gaat het maar door. Shakira huppelt vrolijk alle hoeken van het podium af. Haar knotsgekke moves doen haar sterke stem niet minder klinken. Meer confetti, meer vuurwerk en meer feest is de lijfspreuk van de avond.
Het is verbazingwekkend hoe veelzijdig Shakira is. Ze brengt pop rock, electropop, reggaeton, latin pop en dance en dat telkens met die heel eigen, typische stem van haar. Hier en daar is zelfs een flard reggae te horen en ook Oosterse invloeden zitten verweven in haar show wanneer ze gaat buikdansen. De afwisseling zorgt voor een onophoudelijke resem verrassingen. Het publiek dat haar komt bewonderen is al even gevarieerd; jong en oud swingt ongegeneerd mee!
De show krijgt een extra dimensie door de deuren die ze opent naar haar persoonlijk leven. Heel even kunnen we een glimp opvangen van haar twee zoontjes wanneer ze de foto op haar gitaar op groot scherm projecteert; een trotse mama glundert. Haar liefdevolle bindteksten maken haar weer even meisje, waarna ze met uitdagende heupwiegen de sterke en verleidelijke vrouw in haar naar boven haalt. Als Unicef Goodwill Ambassador en oprichtster van de Pies Descalzos Foundation kaart ze in een bindfilmpje het probleem aan van een wereldwijd tekort aan onderwijs bij jonge kinderen. Dit toont weer eens een andere kant van de wereldster.
Shakira geniet en geniet en geniet. Wanneer ze door de menigte loopt naar de b-stage verder in de zaal, omarmt, high-fivet en handkust ze. Het leuke aan deze show is dat Shakira heel echt is. Met een welgemeende glimlach is dit haar thuis: op het podium. Ze draagt hier geen masker.
Shakira moet je eens live gezien hebben: de heuse show wordt namelijk met pracht neergezet. Noch verveling, noch twijfel viel te bespeuren bij de opgezweepte massa fans. Het optreden wordt gekenmerkt door pure klasse van een ontegensprekelijke wereldster met bakken ervaring.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shakira-07-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Het was, op de invalswegen naar Sportpaleis, extra druk op deze donderdagavond 7 juni. Dat had in grote mate te maken met twee concerten zowel in Sportpaleis zelf, waar Shakira de zaal liet vol lopen, en in Lotto Arena, waar icoon Bryan Ferry met Metropole Orkest zorgde voor een nostalgie trip van goudwaarde.
Wij zakten af naar Lotto Arena en stelden vast dat Bryan Ferry op zijn 72ste nog steeds in bloedvorm verkeert en zich laat omringen door muzikanten die de magische songs van Roxy Music en Bryan Ferry meerwaarde geven, waardoor deze songs een nieuw leven wordt ingeblazen. Ondanks een weinig verrassende setlist werd dit veel meer dan puur en alleen een leuke nostalgie trip.
Charlie Austen - Een set boordevol soul, Folk en streepjes blues gecombineerd met een hartverwarmende stem en dito uitstraling
Door voornoemde files en dergelijke meer, arriveerden we vrij laat in Lotto Arena. Echter net op tijd om ook nog een stuk van het voorprogramma mee te pikken, en dat hebben we ons zeker niet beklaagd. Charlie Austen stond een beetje bedeesd en vrij eenzaam op dat immense podium. Deze jonge artieste vermengt Folk elementen met een bijzondere soulvolle stem tot aankleding. Charlie Austen had het aanvankelijk niet gemakkelijk om een overvolle Lotto Arena stil te krijgen. Maar slaagt, door middel van die enorm hartverwarmende stem en uitstraling, erin een soort huiskamerconcert atmosfeer te creëren.
https://www.youtube.com/watch?v=2CG417oG9yc
We werden er bij het binnen komen van de zaal er zelf stil van, en bleven gewoon even staan kijken en genieten van zoveel eenvoudige schoonheid die ons in vervoering bracht. Als je in een overvol Lotto Arena een publiek dat duidelijk enkel en alleen maar komt voor de headliner zonder enige moeite uit je hand kunt doen eten? En in diepe ontroering brengt? Dan moet je wel uit het heel goede hout gesneden zijn. En dat is een artieste als Charlie Austen, die ook als bandlid van Lux Lisbon haar sporen heeft verdiend, zeker en vast. Om die reden lijkt Charlie Austen dan ook een artieste om in het oog te houden naar de toekomst. Een toekomst die er, op basis van die sprankelende optreden in Lotto Arena alleen al, meer dan rooskleurig uitziet.
Bryan Ferry - Waardig ouder worden
In het begin van de set schreef ik in mijn notitieboekje: '' ondanks de sublieme instrumentale omlijsting verzandt het concert iets teveel in het afleveren van een routineklus''. Bij de start van het optreden bleek dat inderdaad een beetje het geval. Ook al werd die set ingezet met een aanstekelijke klepper als “The Main Thing”. Maar Bryan is anno 2018 een beetje als een dieselwagen, eens uit de startblokken geschoten is er geen stoppen meer aan. De registers werden gaandeweg inderdaad meer en meer open getrokken met nog meer pareltjes als “Don't Stop the Dance”, “Ladytron” - waaruit blijkt hoe ver Roxy Music zijn tijd vooruit was in de jaren '70. Ook als is Bryan Ferry zijn stem niet meer wat het ooit geweest is, zijn enorm charismatische uitstraling op het podium is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Die uitstraling waardoor menig vrouwenhart prompt gaat smelten bezorgt je bij songs als “Slave to love” een krop in de keel. Of doet je hart dansen van pure intensiviteit bij het opzwepende “Out of the Blue” - weer een typisch jaren '70 klassieker. Waardig ouder worden, noemen wij zoiets.
Alle registers open bij “In Every Dream Home a Heartache”
Samen met het opengaan van de gordijnen achter podium, werden bij “In Every Dream Home A Heartache” plots alle registers pas echt open gegooid. Een song, die net als op die iconische schijf ‘For Your Pleasure’ op gang wordt getrokken door Bryan Ferry die op een eerder ingetogen wijze de toch wel pakkende tekst langzaam deed opborrelen naar die iconische climax waarbij al die registers, ook instrumentaal werden opengegooid tot een wervelstorm ontstaat, die alles omver blaast.
Het was meteen het startsein voor een wervelende finale. Tijdens het al even indrukwekkend “If there is something” kriebelde het al om recht te springen van onze stoel. Bij “To the Strand” was er uiteindelijk geen houden meer aan en stonden prompt alle die hard fans vooraan het podium. Bij “Avalon” zat bijna niemand, ook niet in de tribunes, nog op de stoeltjes. We zagen koppels met elkaar dansen alsof ze de Lotto Arena voor zich alleen hadden. Fans de tekst meezingen uit volle borst, of gewoon in stilte genieten van zoveel innerlijke schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=dAIR2a3bbdA
'A Whaling Saxofoon'
Dat de instrumentale omlijsting een meerwaarde vormde binnen het geheel? Daarover bestaat geen enkele discussie. Bryan Ferry laat zich omringen door klasse instrumentalisten. Waaronder de gitaar virtuoos en oudgediende Chris Spedding, die ons meerdere keren met verstomming sloeg. Daarbovenop waren we meermaals onder de indruk van de verdovende baslijnen van Jerry Meehan of drum salvo's van Luke Bullen. Uiteraard zorgt de inbreng van dat orkest voor die extra pit om elke song naar een nog meer onaards niveau te doen opstijgen. Maar ondanks al die virtuositeit is het de saxofonist Jorja Chalmers die de gouden medaille in de wacht sleept. Haar inbreng, sensuele danspassen maar vooral de indrukwekkende saxofoon klanken die ze uit dat instrument tovert, lieten een meer dan diepe indruk op ons achter.
Toen Bryan iedereen nog eens voorstelde, kregen elk van de bandleden een welverdiend applaus. Maar Jorja kreeg eerder een oorverdovend applaus dat de Lotto Arena op zijn grondvesten deed daveren - bij wijze van spreken. Om maar te zeggen, we waren dus duidelijk niet alleen met deze mening. Haar inbreng binnen het geheel was, zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten, dan ook meer dan indrukwekkend te noemen.
https://www.youtube.com/watch?v=YmvDvDurXj4
Finale naar een ultieme climax
Sluitstukken “Love is the drug”, “Let's Stick together” en “Virginia Plain” deden het dak er uiteindelijk compleet af gaan. Als kers op de taart werd daar “Jealous Guy” aan toegevoegd, een song die je in tranen en met de krop in de keel achterlaat, om deze avond met een knal af te sluiten. Naast de virtuositeit van Bryan en zijn instrumentalisten, was het bij deze laatste song backing vocalist Hannah Khemoh die de haren op onze armen compleet deed recht komen.
Kortom. Een indrukwekkend einde van deze avond, die traag op gang kwam maar uitmondde in een verschroeiende finale
https://www.youtube.com/watch?v=ePszGjvFfWI
Besluit
Bryan Ferry bracht geen setlist naar voor met verrassende songs, maar eentje waarbij we - als fan van het eerste uur - op het puntje van onze stoel zaten te genieten van begin tot einde. Na tien songs op een gezapige wijze, werden de registers pas echt compleet open getrokken toen die gordijnen open gingen. Vanaf dat moment kwam er geen einde aan de mokerslagen en kippenvelmomenten. Bryan is niet meer zo goed bij stem als vele jaren geleden, dat is ook niet zo verwonderlijk gezien zijn leeftijd.
Echter straalt hij nog steeds dat natuurlijk charisma uit waardoor je prompt overslag gaat en gewillig uit zijn hand eet. De muzikanten van dienst, dat iconische orkest op de achtergrond en die verschroeiende finale nadat die gordijnen compleet open gingen, zorgden ervoor dat de fans van het eerste en het laatste uur het optreden nog lang zal verheugen.
Ook wij dansten, zongen uit volle borst en pinkten zelfs menig traan weg bij zoveel innerlijk genot.
Setlist
The Main Thing // Don't Stop the Dance //Ladytron //Out of the Blue //Oh Yeah //A Waste Land / Windswept //Bête Noire //Zamba //Stronger Through the Years //Slave to Love //Bitter-Sweet //In Every Dream Home a Heartache //If There Is Something //Re-Make/Re-Model //Do the Strand //More Than This//Avalon //Love Is the Drug //Virginia Plain //Let's Stick Together //Jealous Guy
Ism Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Greenhouse Talent
Becks muzikaal gedachtengoed is ondoorgrondelijk … De veelzijdige duizendpoot Beck Hansen heeft een nieuwe plaat uit ‘Colors’ en is , naast z’n sing/songwriting en 60sgevoel, verwant aan z’n mishmash van pop , rock , funk , hiphop, r&b, 80s dance en latino; een muzikale potpourri die ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en ‘Midnite vultures’ ophoest. Dit is vakmanschap, kunde en ingeniositeit van kwetsbare en openhartige nummers. Twee avonden waren in een mum van tijd uitverkocht voor de bezige bij, die al een pak albums en projecten achter zijn naam heeft .
Onze rasartiest speelde een set die deed denken aan die van twee jaar terug op het Werchter festival . Een mate van zekerheid ervaarden we , een ‘mix bizness’ en songwriting met een straf , strak spelende band en backing vocalisten, zonder al te veel tierlantijntjes in een pracht van veelkleurige lights en projecties.
Zijn nummers hebben een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts , meezinggehalte en intimiteit, gevoeligheid. Beck en z’n band amuseerden zich , het publiek ervaarde een feest- en zomergevoel . Mijlpaal in de backcatalogue is en blijft ‘Mellow gold’ , die z’n stempel drukt op de set . Als opener meteen een knaller, “Loser”, iets later “Beercan” en verderop “Devil’s haircut” . “Up all night” en “Wow” uit de recentste plaat behouden die dynamiek en opwinding. Het publiek is in de juiste stemming .
Het eerste deel van de set is beduidend extravert, in het midden gaat hij solo akoestisch . Fragiel en pakkend klinkt het als hij “Last cause” inzet, gevolgd door “Gemma ray”. Moeiteloos stapt hij over in een sober “Rasperry beret” . Hij trekt het publiek volledig naar zich toe . Een schoner eerbetoon kon Prince zich niet voorstellen.
Hij herneemt met enkele sfeervolle nummers en schroeft het tempo op met de feestelijkheid in “Dreams” , “Colors” en steekt dampende hitsige funk in “Sexx laws” en een rockende groove op “E-Pro”. Een uitmuntend , uitgediept “Where its at” stelt de band op grappige wijze voor, en artiesten worden in een plezierige, aangename jam geëerd, o.m. Chic “Good times” – “Miss you” (Rolling Stones) en “Cars” (Gary Numan) .
De heren amuseerden zich kostelijk en het publiek heupwiegde en handclaps volgden.
Kortom , de concerten van Beck zijn Safe, Good en Beautiful.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In onze zoektocht naar uitzonderlijke parels binnen de muziekwereld tasten we graag alle mogelijke grenzen af. Om dat doel te bereiken, moeten we durven buiten onze eigen lijnen te kleuren. Zo kwamen we eerder terecht bij Schole Records. Een label dat durft buiten de grenzen van het onmogelijke heen kijken, en die oogkleppen daarbij afzetten. Via het label kwam op het debuut ‘Diaro’ van de Japanse kunstenaar Daisuke Miyatani op de markt. Feitelijk kwam die schijf reeds in 2007 uit via het Duitse label Ahornfelder. Op deze release staan echter ook vier onuitgebrachte bonus tracks: “Brew”, “Itsumono”, “Utouto” en “Kurasu”.Wat de omschrijving betreft citeren we even de Engelstalige introductie: "Daisuke Miyatani establishes a reduced and minimal approach mostly based on guitars, accompanied by xylophones and other instruments. The songs have an open character, with a lot of silence, and repetition. These elements are contrasted with more ambient-like, electronically composed material. Hence the album is a fruitful interplay between constant atmospheres and point-like acoustic notes. The result is an interesting album very comfortable close to the works of Fennesz or Yuichiro Fujimoto."
Onze bevindingen - Daisuke gebruikt voor deze schijf veel veldopnamen. Het geluid van vogels in de lucht, of regendruppels. De man vermengt dat met enorm intensieve elektronische geluiden, gitaar noise tot ambient soundscapes. Gekruid met al even intensieve xylophone klanken. Opvallend aan deze schijf is de enorm korte duurtijd van elk van de songs. Sommige zijn zelfs maar enkele seconden lang. Zoals opener “View” of midden op de plaat “Niwa” die afklokken op amper 38 tot 33 seconden. Het is net daardoor dat je deze schijf dient te zien en beluisteren in zijn geheel. De trip duurt 54 minuten, en brengt je naar verschillende intense oorden van diepe gemoedsrust, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, die je verdooft en tot complete zen brengt.
Geluidsmuren afbreken daar doet Daisuke Myatani niet aan. Hij geeft de rust en kalmte van de natuur weer, waar regendruppels rain melodies tot bedwelmende piano tot gitaar klanken brew ons letterlijk tot tranen toe bedwingen.
‘Diaro’ is dus vooral een totaalbeeld van innerlijke schoonheid, die geen geweld toelaat. Eerder vleien we neer in het zachte gras, voelen een innerlijk tot intens mooi gevoel over ons neerdalen dat ons blijdschap schenkt maar ook verdrietig maakt. Heel bewust speelt Myatani dan ook met de emoties van de aanhoorder. Bij voorkeur beluister je deze schijf als je even tot complete rust wil komen. Laat daarbij al je pijn, verdriet en vreugde gewoon naar buiten komen, en voel een innerlijke geborgenheid over jou neerdalen die met geen woorden valt te omschrijven. Net door typische Aziatische elementen toe te voegen aan het geheel, is de schijf en talentvolle muzikant bovendien, voor de doorsnee Belg en Europeaan onder ons, een ware ontdekking.
Besluit
Ambient is steeds een muziekstijl geweest waarbij alle zintuigen ten volle worden aangesproken, dat valt ons bij die muziekstijl voortdurend op, dat is op deze trip dus eveneens het geval. ‘Diaro’ is dan ook een plaat die je bij voorkeur moet voelen en dus niet alleen beluisteren. De tastbare songs bezorgen ons kippenvelmomenten, een krop in de keel. Echter, net door die zo typisch Japanse elementen die je hier weinig tegen komt onze regionen, bevat deze plaat ook iets mysterieus en is dus eerder onaantastbaar. Dit maakt deze schijf dus extra bijzonder. Want wie Japan en bij voorkeur alle Aziatische muziek - nog steeds te onbekend en onbemind in onze regionen - wil ontdekken, kunnen we deze kunstzinnige schijf dan ook enorm aanraden.
Zet dus vooral niet gewoon je hart hiervoor open. Zet eerder al je zintuigen ten volle open voor dit bijzonder veelzijdige en mysterieuze meesterwerk. En vooral, beluister dit Ambient pareltje in zijn geheel. Dan pas is de inwerking op uw gemoed, uw hart en uw ziel echt compleet. Is ons eindadvies.
Tracklist: 01. View - 02. Edanone - 03. rain melodies - 04. old tape -05. summer child - 06. Niwa - 07. Yu - 08. water lights - 09. Michi - 10. Sampo - 11. Hidamari - 12. Hum - 13. Aiveo - 14. Iindayo - 15. dokusho-chu - 16. Brew - 17. Itsumo - 18. Utouto - 19. kurasu
Er zijn zo van die artiesten die niet alleen op of naast het podium een diepe indruk nalaten. Sommige van hen verleggen steeds opnieuw grenzen, waar er geen grenzen zijn. Neem nu BARST, het project rond multi-instrumentalist en virtuoos Bart De Smedt. Eerder sloeg hij, in samenwerking met al even gedreven muzikanten binnen dat project, ons met verstomming met ‘The Western Lands’. Via Consouling Sounds schiet BARST een gloednieuwe vuurpijl op ons af in de vorm van ‘The Endeavour’ . Een song van circa drie kwartier lang. Die aanvoelt als drie minuten.
De song bevat zoveel lagen en muziekstijlen, zodat je na zes luisterbeurten weer nieuwe ontdekkingen doet. Dat is nu eenmaal wat een artiest als BARST zo uniek maakt. Met deze song verlegt hij een grens binnen shoegaze, postrock, drones, noise rock, Ambient. En wat weet ik nog veel. Deze song bestaat uit zoveel tempowisselingen en verrassende neven effecten. Soundscapes waarbij je de versterker muisstil moet zetten om iets te horen dat klinkt als dreigend geruis. Om dan over te gaan tot die het trommelvlies doen barsten. Eer je het weet zit je weer in een ander verdieping van het huis dat langzaam wordt opgebouwd. Of eerder een doolhof in een landschap boordevol gevaren, rustpunten en onverwachte wendingen.
Ik houd van spannende thrillers, waar die spanning doorheen de gehele film met vallen en opstaan langzaam wordt opgebouwd tot een climax, af te raden voor mensen met hartproblemen. Nu, ook BARST verstaat die kunst om van deze song een horror film te maken die je op het puntje van je stoel doet zitten, vol spanning afwachtende of er om de hoek geen griezelig wezen tevoorschijn zal komen. Voortdurend bouwt BARST de climax op, doet je gemoed weer tot rust komen, om daarna weer verschroeiend uit te halen en je hart te verbrijzelen. Echter, is het eerder een langzame dood. Het mag niet te snel gaan. BARST verstaat trouwens die kunst om de aanhoorder aan te zetten zijn muziek tot de bot uit te spitten. Echter, dit vergt een inspanning van de luisteraar.
Zoals we aangaven, zelfs na vier of vijf luisterbeurten doen we nieuwe ontdekkingen. BARST maakt het de aanhoorder dan ook niet gemakkelijk. Ben je voorstander van deze aanpak, dan is deze plaat een sterke aanrader.
Besluit
BARST is steeds een artiest geweest die zijn grens verlegt. Tijdens deze song slaat hij als waanzinnig geworden aan het improviseren en experimenteren tot het bitter einde. Meer nog. Een echt eindpunt vinden we niet, laat staan een begin. Dit nummer zit zo complex in elkaar dat we enkel maar kunnen besluiten, dat BARST 'muziek tot absolute kunst verheffen', heel hoog in zijn vaandel draagt. Dat bewees hij in het verleden al meermaals. Op dit bijna drie kwartier intensieve tripje, zet hij dit nog meer in de verf. Geef deze song dus niet één maar desnoods tien luisterbeurten, en ga rustig op ontdekkingreis in het bosrijke doolhof, dat luistert naar de naam BARST. Het loont, als avonturier binnen de muziekwereld die je bij het beluisteren van dit meesterwerk toch moet zijn, de moeite om de trip tot de bodem te ondergaan. We wensen de aanhoorder veel succes.
Tracklist:
The Endeavour 42:42
Suntapes is het alias van Tomas Vanderplaetse. Die naam kan bij sommigen wel een belletje doen rinkelen want deze man speelt sedert 2015 de keyboards bij Arno. Voor de release van dit album haalde Tomas inspiratie uit zijn lange rondreizen door voornamelijk Azië. Dat heeft invloed op o.a. het gebruik van zijn instrumentarium. Naast zijn hoofdinstrument de piano heeft hij ook gebruik gemaakt van wereldse instrumenten zoals bv. De tanpura (India) en de ruan (China). Daarnaast maakt hij ook gebruik van analoge synths, mellotron, field recordings etc… Allemaal zelf ingespeeld in zijn eigen studio. De piano partijen werden door Tomas ingespeeld op de vleugelpiano in studio “Room 13” met Jesse De Roo als opname technieker. Er werd gekozen voor close miking met verschillende vintage microfonen.
Wat levert dit voor de luisteraar op? Dromerige, broeierige en atmosferische lappen instrumentale muziek. Heel mooi opgebouwde en traag voortschrijdende stukjes sfeer die makkelijk allerhande beelden bij je oproepen. Live wordt die muziek begeleidt met live-visuals door Kasper Jordaens waardoor de evenementen kleine audiovisuele gebeurtenissen worden. Die dromerige sound wordt ook mooi weergegeven via het artwork op de hoes waar je doorheen de nevel de heuvels van Tapei kan waarnemen.
‘Hunting For Hills’ is een dromerige soundtrack. Denk aan een warme zomeravond waarbij je buiten in de natuur zit met een glas rode wijn, met je geliefde en dit op de achtergrond… Heel fijne plaat dat ik aanraad om te beluisteren bij geschikte omstandigheden (niet in de auto of op café).
Nederlands 
Français 
