Behind The Veil - Een release avond van knalrood tot donkerzwart
Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 zelfs op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad. Voor een groot deel dankzij de versmelting tussen twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band, waardoor Behind The Veil is uitgegroeid tot één sterk geheel.
Ze waren op het festival MenTal Fest in Roeselare, waarover we schreven: ''Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld."
In een goed vol gelopen DVG Club in Kortrijk kwam Behind The Veil zijn album 'Betrayed By Shadows' voorstellen. Ze brachten nog twee bands mee, het werd dan ook een avond van felrood tot donkerzwart.
Neem nu Ironborn (****1/2), een brok graniet op het podium die duisternis omarmen en als een pletwals tekeer gaan. Al vele jaren staat de band als een blok op het podium, door de verpulverende riffs en het verpletterend drumwerk. Neem erbij een charismatische zanger met een loepzuiver en rauw stembereik. Je hebt de perfecte band om een feestelijke avond met een knal in te zetten. Een nietsontziende muzikale rollercoaster dus.
Ze zitten tussen donkere grauwheid en lichtvoetigheid. Ze spreken een breed publiek aan. Ironborn kreeg iedereen bij elkaar en wist ons te bekoren met een verpletterende set.
X-Pozed (****) tapte uit een ander vaatje. De metalcore formatie voegt er HC elementen aan toe. Een pittige sound zondermeer. Op razendsnelle wijze drijft de band het tempo op. Wat een oplawaai, mokerslagen en uppercuts. Al gauw ontstonden enkele moshpits. X-Pozed drukte hier het gaspedaal stevig in.
Iedereen was voldoende opgewarmd voor Behind The Veil (*****), met twee voorprogramma's die het publiek murw hadden geslagen. Ze begonnen er meteen aan met sublieme songs als “Carry On”, “Downfall” en “Loser”. De band zette de puntjes op de 'i'. Uiteraard zijn het de twee boegbeelden Sofie en Delphine die de aandacht naar zich toe trokken, met hun vocals en hun uitstraling, die zich verenigen als het donker van de nacht, en de opkomende zon bij dageraad.
Ook de bandleden eisten hun plaatsje op. We waren onder de indruk van de verbluffende wisselende drum solo’s van Lennert De Ketel. Ook de duivelse riffs van Pedro Naye en Dominique Himpe klonken lekker goed, aangevuld door de hemelse baslijntjes van Jasper Degryse.
Hier stond een sterk geoliede band op dat podium, goed op elkaar ingespeeld. De hoogtepunten volgende elkaar op, maar het absolute kippenvelmoment was toch de titeltrack “Betrayed By Shadows”, een binnenkomer hoedanook. “Wildflower” mocht de overtuigende set besluiten. Er hing hier een soort magie in de lucht.
Behind The Veil is door de diverse aanpak eindelijk echt klaar voor de grote doorbraak, en liet ons compleet verweesd achter na een release avond knalrood en donkerzwart.
Pics homepag @Luc Ghyselen
Met dank aan Musika.be
Organisatie: DVG, Kortrijk ism Behind The Veil
Escape-ism - Rock-'n-roll op zijn elementairst
Het was al een hele tijd geleden dat ik nog eens in Le Watermoulin was geweest, maar veel leek er niet veranderd. Zelfs de drankprijzen bleken onaangetast gebleven. Toch besefte ik meteen dat ik vooral die uitgelaten sfeer gemist had en die bleek nog wat uitbundiger dan gewoonlijk. Want met Ian Svenonius kwam een oude bekende terug - hij was er al eens in 2018 - en de Doornikse club koestert duidelijk zijn helden.
Christophe Clébard, enfant terrible van de Brusselse synthpunk, had zijn kat gestuurd zodat Die Anstalt, een trio uit Berlijn, de feestelijkheden in een uitverkochte Water Moulin mocht openen en dat deden ze met verve. Nochtans waren mijn verwachtingen niet bijster hooggespannen. Ik zat niet echt te wachten op een portie synthpunk, die zijn inspiratie vond in eighties new wave en/of in die Neue Deutsche Welle, en met de Duitse taal heb ik ook al weinig affiniteit. Maar Die Anstalt wist er onverwacht een explosief brouwsel uit te puren. Minstens een paar nummers deden me denken aan D.A.F., en dat is, vooral dankzij "Der Mussolini", één van de weinige groepen uit die Neue Deutsche Welle die ik wel kon pruimen. De metronomische, bijna militaristisch aandoende ritmes werkten erg aanstekelijk en werden bovendien ook nog eens geaccentueerd door de houterige bewegingen van Carmen Redeker. En zo ben ik beland bij de grootste troef van deze groep. Deze frisse verschijning stond in voor de energieke zang en bleek vooral het soort frontvrouw van wie je je ogen nauwelijks kon afhouden. Ze maakte voortdurend de meest onverwachte dansmoves en was ook niet te beroerd om het publiek in te duiken om dan helemaal aan het andere einde van het pand op de toog te klauteren.
Aan spektakel geen gebrek, maar ook muzikaal wist dit trio me overstag te laten gaan. Zo kom ik bij hun tweede troefkaart: Jakob Feyerherm die zowel de elektronica als de gitaar voor zijn rekening nam. Vooral op dat laatste instrument wist hij zijn duivels te ontbinden met een hele waaier aan klankkleuren, gaande van ijle ambient-achtige golven tot duistere industrial.
Tot slot was er Emanuele Mattei, de man die net voor de start nog vlug de setlist neerkrabbelde en de groep met zijn jakkerende bas een nerveuze energieboost verschafte. Die Anstalt wist me te bedwelmen met een combinatie van muziek uit een ver, grijs verleden en tomeloze jeugdige energie.
Ian F. Svenonius (Washington D.C.) wist me in 1997 met zijn toenmalige band The Make-Up compleet van de sokken te blazen in de 4AD, die toen nog gehuisvest was aan de Bortierlaan. Een jaar later deed hij dat nog eens over. Hij had er toen al een verleden bij Nation Of Ulysses (ontstaan in 1988) opzitten. Nadien volgden Weird War, Chain and The Gang en uiteindelijk Escape-ism maar ik zag hem nooit meer terug. Maar dat eerste optreden in de 4AD is me altijd bijgebleven, vooral door zijn onwaarschijnlijke podiumact in de stijl van James Brown, bij wie hij ook muzikaal veel mosterd vond. Die James Brown-invloeden zijn intussen verdwenen maar de naam ‘Escape-ism’ verwijst ongetwijfeld naar de gelijknamige James Brown song.
Escape-ism is tegenwoordig een duo met naast Svenonius, Sandi Denton op bas en elektronica. Beiden verschenen keurig in een gestreept maatpak op het podium, hoewel Svenonius er toch wat slonzig uitzag.
Dat Escape-ism lo-fi klinkt is eigenlijk een understatement. Svenonius kan in wezen nauwelijks gitaar spelen maar hij steekt dat ook niet onder stoelen of banken. Soms creëerde hij wonderlijke kinderlijke melodietjes maar de helft van de tijd gebruikte hij het ding gewoon als stoorzender. Gelukkig werd hij in de rug gesteund door een drumcomputer en de sierlijke bas en spaarzame elektronica van Sandi Denton, die enkele keren ook voor betoverende backing vocals zorgde. Dat laatste had ze veel meer mogen doen, wat mij betreft.
Maar het was toch vooral de 57-jarige Svenonius die voortdurend de show stal. Voorovergebogen aan de rand van het podium - een houding die erg aan Nick Cave deed denken - wist hij zijn publiek als geen ander te bespelen.
De set bestond zowat voor de helft uit werk van hun vijfde en laatste plaat, ‘Charge of the love brigade’, waaruit hij de mooiste nummers plukte. Zoals "Black gold", aangekondigd als de eerste protestsong tegen de elektrische auto en waarin hij het volk de titel luidkeels liet meebrullen. Of "The rebel outlaw", "Last of the sellouts" en "Rock 'n' roll man", titels die hem telkens op het lijf geschreven leken terwijl ook oude publieksfavorieten als "Rome wasn't burnt in a day" niet ontbraken. Voortdurend gezongen met een verstikkende intensiteit waarbij het leek alsof hij zijn microfoon wilde verorberen. Niet zonder gevolgen blijkbaar want zijn bovenste snijtanden waren in een boogje afgebroken.
Svenonius bleek een geboren performer die zijn show met al dan niet absurde humor doorspekte. Zo volgde plots een reeks bizarre aankondigingen dat begon met ‘de president en de eerste minister zijn dood’ en eindigde met ‘China en Afrika komen ons bevrijden’.
Een uitermate entertainende set eindigde nogal chaotisch toen twee mannen op het podium klauterden. Het waren duidelijk geen vreemden voor Ian Svenonius, want één ervan, de zanger, gooide hem meteen met een soort karate greep over zijn schouder! Het bleek om twee leden van Spagguetta Orghasmmond, een groep uit Charleroi, te gaan. Na heel wat gerommel werd "Gianni Ricordati" ingezet, een Italiaanse versie van "Johnny remember me", een hit uit 1961 van Joe Meek protegé John Leyton en tevens bekend in de Nederlandstalige versie van Guido Belcanto en Naomi Sijmons. Het nummer met Svenonius als special guest is te vinden op een plaat van Spagguetta Orgasmmond uit 2023. Zijn bijdrage leek me toch eerder bescheiden. Hij murmelde de tekst wat mee via een spiekbriefje terwijl Sandi Denton werkloos mocht toekijken. Maar de stemming werd alleen maar feestelijker, wellicht ook omdat de gitarist zelf tot de sterkhouders van Le Watermoulin behoort.
Na dat Italiaanse intermezzo mocht Escape-ism nog één nummer voor het voetlicht brengen, waarna het duo met een simpel "Let's go" verdween. Rock-'n-roll op zijn elementairst!
Organisatie: Le Watermoulin, Tournai
Hooverphonic - Emotioneel en grenzeloos, het bijna afscheid van Geike in Luxemburg
Na een autorit van drie uur – die me door het glooiende landschap richting het zuiden voerde – kwam ik aan bij Den Atelier in Luxemburg-Stad. De vermoeidheid van de weg viel direct van me af zodra ik de kenmerkende sfeer van deze legendarische zaal opsnoof. Het was een bijzondere avond: de voorlaatste zaalshow van Hooverphonic met Geike Arnaert, die vorig jaar voor de tweede keer haar vertrek uit de groep aankondigde. Een historisch momentje dus, en dat was voelbaar in de lucht.
De avond werd geopend door Frizzy P & Mister Cole. Dit duo bracht een meeslepende, eigenzinnige mix van Franse hiphop, soul, triphop en elektronica. De zangeres maakte indruk met haar sterke stem, maar vooral met haar persoonlijke inleidingen. Bij elk nummer deelde ze een verhaal over familiebanden, moeizame relaties of trauma’s uit haar jeugd. Die openheid gaf hun dromerige set een diepe, menselijke laag.
Toen Hooverphonic het podium betrad, viel direct op hoe anders deze setting was dan hun recente passage in de Lotto Arena. Waar de grootsheid van een strijkersorkest daar soms voor een afstand zorgde, was de connectie met het publiek in Den Atelier vanaf de eerste noot tastbaar. De zaal ademde een internationale sfeer. Vooraan stond een extatische Spanjaard te dansen, en ik sprak zelfs een Amerikaanse die speciaal met haar Nederlandse vriendin was meegekomen. Met fans uit Duitsland, Frankrijk en uiteraard België voelde het als een Europees onderonsje.
Alex Callier was in topvorm en toonde zich een charmante gastheer, laverend tussen Frans en Engels. Hij benadrukte meerdere keren de bijzondere band die hij heeft met Luxemburg. Hij grapte zelfs dat hij er zijn pensioen zou kunnen doorbrengen, meteen gevolgd door ‘maar nu nog niet’. Wat hem vooral fascineert, zijn de scherpe contrasten van de stad: de groezeligheid rondom de concertzaal waar de junkies rondhangen, om slechts een paar straten verderop te belanden in de chique, peperdure wijken. Die rauwheid versus elegantie lijkt naadloos aan te sluiten bij de muziek van de band.
Toch was er ook een zweem van weemoed die verder ging dan alleen het vertrek van Geike. Het was namelijk pijnlijk duidelijk dat Raymond Geerts er sinds het concert in de Lotto Arena niet meer bij is vanwege gezondheidsproblemen. Zijn plek op het podium werd nu ingenomen door Simon Raman, die in de Lotto Arena ook al stand-by stond om in te springen. Het deed me beseffen dat de show in de Lotto Arena misschien nog wel meer het definitieve afscheid van Raymond was dan dat van Geike. Simon deed het overigens uitstekend, maar de afwezigheid van het vertrouwde gezicht van Raymond bleef voelbaar voor de trouwe fans.
Het middelpunt van de avond was echter Geike. Ze begon zichtbaar emotioneel aan de set. Tijdens de eerste nummers oogde ze schuchter en trok ze zich bijna letterlijk terug in de veiligheid van haar rolkraag. Maar gaandeweg de avond zag je haar ontdooien. De schroom maakte plaats voor passie en tegen de tijd dat klassiekers als ‘Mad About You’ en ‘Amalfi’ voorbijkwamen, was ze volledig losgekomen en stond ze zelfs te dansen op het podium. Het was prachtig om die transformatie van dichtbij te zien; een artieste die haar rol nog een keer met hart en ziel omarmde.
De setlist van de avond: Intro/ Autoharp, The Magnificent Three, Out Of Sight, You Love Me/ Hiding, No More Sweet Music, 2 Wicky, The Wrong Place, Stranger, Anger Never Dies, Romantic, Expedition Impossible, Eden, Vinegar And Salt (piano), Jackie Cane, The Night Before, Mad About You, Badaboum, Amalfi, Bis 1: Inhaler, Barabas, Bis 2: The World is Mine, Sometimes
Na het concert verplaatste de actie zich naar de merchandise-stand. Er was net een verse lading vinyl met herdrukken van hun eerste albums geleverd die massaal werden aangekocht, en Alex nam uitgebreid de tijd om elk exemplaar te signeren. Tijdens dat momentje bij de fans liet hij ook een interessant nieuwtje vallen over de toekomst van de band: mogelijks zou één van de vorige zangeressen terug een aantal concerten meespelen zodra Geike definitief vertrekt. Wie zou dat kunnen zijn?
De melancholie van het naderende afscheid en de warmte van de show in Luxemburg galmden nog lang na. Een waardig en emotioneel 'au revoir' aan een tijdperk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hooverphonic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9076-hooverphonic-21-03-2026?Itemid=0
Frizzy P & Mister Cole
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9078-frizzy-p-mr-cole?Itemid=0
Organisatie: Atelier, Luxemburg
De Dolfijntjes toveren 'Muur van Liefde' in uitverkochte Cactus Club
De Cactus Club in Brugge was de place to be voor wie van een stevige portie West-Vlaamse overgave houdt. Het concert van De Dolfijntjes was al wekenlang tot de laatste plaats uitverkocht, de TicketSwap app werd gretig gebruikt door zij die er last minute nog bij wilden zijn. Wie de drukte op de vloer wat wilde mijden, had snel een plekje op het balkon bemachtigd, wat een prachtig uitzicht bood op de kolkende massa beneden.
De avond werd geopend door bvba Vandamme. Vanuit het zuiden van West-Vlaanderen brachten zij muziek recht uit de buik. Mandolinist en tekstschrijver Sam Vandamme bewees een meester te zijn in onopgesmukte, eerlijke teksten ‘des volks’. Samen met zijn band creëerde hij een klank die zowel intiem als uitbundig was. Tussen de nummers door zorgde de band voor de nodige humor met een wel heel specifieke oproep: of het publiek de volgende dag mee wilde helpen in het containerpark van Roeselare? Er was een tijdslot gereserveerd en alles moest er op 20 minuten uit. De beloofde boterkoeken voor de helpers maakten het aanbod bijna onweerstaanbaar.
Toen De Dolfijntjes het podium bestegen, ging de Cactus Club over op volledige ambiance-modus. Dit prettig gestoorde, surrealistische, eclectische en caleidoscopische ensemble staat er als een huis.
De kern, bestaande uit Wim Opbrouck, Wim Willaert, Luc Byttebier, Marc Holvoet en Dick Vanhoegaerden, werd deze avond indrukwekkend versterkt door de frisse virtuozen Yves Fernandez op trompet, Marc De Maeseneer op saxofoon en Hannes Pype op gitaar.
Wim Opbrouck, volledig in zijn element als podiumpersona, had de zaal vanaf de eerste seconde in zijn greep. Een absoluut hoogtepunt was de ‘Muur van Liefde’. Wim doopte de klassieke wall of death om tot een verbindend moment, refererend aan het handenschudden in de kerk om nieuwe banden te smeden. Ook het nieuwe nummer “Mie & Gie”, een heerlijke knipoog naar ABBA’s “Knowing Me Knowing You”, liet de hele zaal uit volle borst meezingen.
Als uitsmijter van de reguliere set vuurde de band het nieuwe nummer “Marche-en-Famenne” op het publiek af. De intro was een komisch steekspel met de zaal: Wim vroeg wie er al eens in de Ardennen was geweest, gevolgd door een eindeloze opsomming van alle bekende Ardense steden en dorpen. Hoewel het nummer nieuw is, spatte het potentieel ervan af en werd het door de Bruggelingen onthaald als een instant klassieker.
Een extra vermelding voor de blazers die het beste van zichzelf gaven en samen met Wim Opbrouck de zaal introkken voor een ware triomftocht.
Na dit Ardense offensief verliet de band onder luid gejouw het podium, om al snel terug te keren voor een bisronde. Met het beklijvende “Apart Gevoel” en de ultieme publiekslieveling “Kom Toch Were” werd de avond in totale euforie afgesloten.
De volledige setlist: Monique, J'aime la vie, Annie, De Moment, Dick, Wit Konin, Priere, Mie & Gie, Dimanche, Verre Rien, Jefrey, Marche-en-Famenne
Bis: Apart Gevoel, Kom Toch Were
Kortom, een triomftocht voor De Dolfijntjes en bvba Vandamme. Een avond vol West-Vlaamse ambiance en verbindende momenten die nog lang zal nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
De Dolfijntjes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9075-de-dolfijntjes-20-03-2026?Itemid=0
bvba Vandamme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9077-bvba-vandamme-20-03-2026?Itemid=0
Organisatie: Yeke Yeke Concerts ism Cactus Club, Brugge
Unknown Mortal Orchestra - Verloren in eigen improvisatie
Al anderhalf decennium lang bouwt Unknown Mortal Orchestra, rond frontman Ruban Nielson, aan een eigenzinnige wereld van psychedelische rock met een warm, analoog randje. Hoewel hun laatste langspeler ‘V’ (2023) intussen wat ouder is, blijft de band toeren met nieuw werk uit de EP ‘CURSE’ (2025). Daarbij kiezen ze resoluut voor geïmproviseerde setlists, wat elke avond een andere ervaring belooft. Ook in De Roma hing die verwachting van het onvoorspelbare in de lucht.
De avond begon echter wat moeizaam. Openingsnummer “Hunnybee” werd enthousiast onthaald, maar de geluidsmix liet meteen te wensen over. De zang van Nielson verdween geregeld onder een laag scherpe toetsen en overstuurde gitaren, waardoor de fijngevoelige charme van het nummer verloren ging. Ook tijdens “American Guilt” bleef het zoeken naar balans, al hielp de sobere, soms sfeervolle belichting om toch enige cohesie te bewaren. Met het stevigere “One Hundred Bats” koos de band voor een ruwer geluid, maar ook daar kwam het geheel nog niet helemaal tot zijn recht.
Het concert kende vervolgens een hobbelig verloop. De band nam ruim de tijd voor uitgesponnen jams en improvisaties, wat enerzijds hun muzikale vrijheid onderstreepte, maar anderzijds niet altijd even overtuigend uitpakte. Sommige solo’s voelden zoekend aan of misten scherpte, waardoor de spanningsboog geregeld verslapte. De drummer hield het geheel knap samen, maar vooral de keyboardpartijen dwaalden soms af van de kern van de songs. Het resultaat was een wisselvallige dynamiek waarbij de aandacht in de zaal merkbaar verschoof. Het geroezemoes nam toe en hier en daar haakten concertgangers vroegtijdig af, alsof de setting eerder aan een losse festivalsfeer deed denken dan aan een geconcentreerde clubshow.
Toch waren er voldoende momenten waarop de klasse van Unknown Mortal Orchestra naar boven kwam drijven. “Necessary Evil” klonk warm en gelaagd, terwijl “Strangers Are Strange” indruk maakte met een rauwere, meer noisy uitbarsting. “Swim and Sleep (Like a Shark)” werd misschien iets te routineus gebracht, maar bleef overeind dankzij zijn sterke melodie. Het publiek leefde zichtbaar op bij “Multi-Love”, ondanks een wat vrijblijvende intro, en ook “Can’t Keep Checking My Phone” bracht eindelijk wat beweging in de zaal met zijn licht dansbare groove. Afsluiter “So Good at Being in Trouble” herinnerde eraan hoe scherp en meeslepend de band kan klinken wanneer alles op zijn plaats valt.
Na een uitgebreide set van bijna twee uur bleef een gemengd gevoel hangen. Unknown Mortal Orchestra toonde flarden van hun unieke kunnen, maar verloor zich te vaak in vrijblijvende improvisatie en een onevenwichtige sound. Wie zich liet meevoeren door
de grilligheid van de avond, vond zeker zijn momenten. Maar wie hoopte op een strakker geheel, bleef hier en daar op zijn honger zitten.
Setlist
Hunnybee - American Guilt - ONE HUNDRED BATS - The Internet of Love (That Way) - Secret Xtians - No Need for a Leader - Necessary Evil - Shin Ramyun - Major League Chemicals - Strangers Are Strange - Monki - Waves of Confidence - Swim and Sleep (Like a Shark) - Chaos - Multi-Love - Ministry of Alienation - Meshuggah - Can't Keep Checking My Phone - So Good at Being in Trouble
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Ghost Funk Orchestra - Zinderende soulfunk
Een aangename kennismaking met Amaea Rae, een ontluikend talent met een wonderlijke stem (niet te verwarren met de populaire Amerikaanse r&b zangeres Amaarae).
De beloftevolle zangeres laat zich enkel begeleiden door een bassist, waardoor haar prachtige stem in vol ornaat kan schitteren. Af en toe beroert ze zelf even de elektrische gitaar om die fluwelen stem een wat ruwer duwtje in de rug te geven. Ze creëert op het podium een intieme sound die bij momenten het Wintercircus muisstil krijgt.
Het ontbreekt haar misschien nog een aan een paar onsterfelijke songs, maar dit is alvast een onmiskenbaar talent die we een mooie toekomst toewensen. Als ze maar niet de toer van de stroperige r&b opgaat, want in die vijver zwemmen al te veel vissen, en die zijn niet bepaald uniek.
Op naar Ghost Funk Orchestra, het project van bandleider Seth Applebaum, die steeds een schare topmuzikanten rond zich heen weet te verzamelen om samen een bruisend mengsel van funk, kosmische jazz, triphop, surf, soul en psychrock te brouwen. Applebaum zelf speelt zelf gitaar en is daarin uitmuntend met zijn bijzonder fijne mengeling van surfklanken, psychedelische tinten en freaky solo’s, zijn gitaarstijl lijkt wel geboetseerd door zowel Dick Dale, Frank Zappa als Nile Rodgers.
Het kloppend hart van deze band is echter de constante groove die voortgebracht wordt door de immer opwindende blazers. De virtuoze sax- en trompetsolo’s swingen de pan uit en brengen voortdurend ritme en animo in dit zinderend potje funky soul. Zo werken de ultraswingende tracks als “Your Man’s No Good”, “Blockhead” en “Fuzzy Logic” sterk op de dansbeentjes. Met een duo uitstekende zangeressen die het boeltje met stijl en panache aan elkaar zingen wordt de atmosfeer nog wat meer verhit. In “Again” mogen de seventies soul en funk even volledig loos gaan en in “Blood Moon” wordt zowaar een salsa feestje opgezet.
We bespeuren wel eens sporen van het geniale Goat, met dat verschil dat Ghost Funk Orchestra misschien iets minder geschift klinkt en meer op de groove mikt. Soms merken we ook een knipoog naar het muzikale genie van Frank Zappa zoals zich dat manifesteert op ‘Waka Jawaka’ en ‘The Grand Wazoo’, platen waarop blazers een prominente rol krijgen. Niet toevallig twee albums uit de seventies, want dat is toch de periode waar Ghost Funk Orchestra het meeste van de invloeden heeft gehaald.
De groovy seventies funk is immers prominent aanwezig, alsook de typische jazzfunk zoals die in de tijd gebracht werd door aanstekelijke bands als The Incredible Bongo Band of Lafayette Afro Rock Band, om er maar een paar te noemen.
Die prikkelende retro sound is bijvoorbeeld ook terug te vinden bij hedendaagse bands als The Sorcerers, The Budos Band en The Heliocentrics. In dat rijtje kunnen we Ghost Funk Orchestra plaatsen.
Het is daarom nogal opvallend dat Ghost Funk Orchestra een volledig blank gezelschap is, want het klinkt alsof er een guitige portie zwarte soul door hun aderen vloeit.
Maakt niet uit welke kleur, dit is zonder meer een avondje zinderende soulfunk.
Pics homepag @Democrazy
Organisatie: Democrazy, Gent
Remy Bond - De ‘Backstage at the Tropicana’ tour voelde wel heel erg backstage aan
Remy Bond
Op Werchter 2025 (Klub C) nog net gemist, een plotse regenbui hield het publiek net iets te lang vast in the Barn. Zonde, het optreden vaanvond in de altijd charmante Brusselse Botanique moest instaan als herkansing. De New Yorkse Remy Bond is nog maar sinds 2023 muzikaal actief maar zette haar eerste stappen in de schijnwerpers al als kind-actrice in NBC-series en later als reality-persoonlijkheid in onder andere ‘Masterchef USA Junior’ samen met zus Olivia. Die laatste, Olivia Bond, verzorgt nu 10 jaar later ook haar voorprogramma, schattig!
De Rotonde was, ondanks haar intieme karakter (amper 300 plaatsen) 2 minuten voor show-aanvang nog niet voor een derde gevuld, wat voor een ietwat koele publiekssfeer zorgde. Het gigantische roze Fabergé-ei (zie foto), waar Remy overduidelijk 2 minuten later uit tevoorschijn zou komen tijdens intro ‘Sunset Claws’, was een welgekomen afleiding.
‘Skin Tight Jeans’ en ‘Simple Girl’ brachten al snel wat punten van herkenning in de set. Remy heeft veel geïnvesteerd in haar vintage esthetische branding en image, van uitgebreide music video’s tot een artificiële kloof tussen haar voortanden en tache de beauté boven de lip.
Een image is anno 2026 belangrijker dan ooit voor een startende artiest, maar de live-act en présence mogen ook niet ontbreken. Of het aan de soundmix lag was onduidelijk, maar het begin van de set neigde meermaals naar playback en oogde zo een tikkeltje energieloos. Jammer, want zo gingen beide nummers, die op plaat wel wisten te overtuigen, een beetje aan de zaal voorbij…
We mogen niet vergeten dat de New Yorkse nog maar een dikke twee jaar aan haar muziek-avontuur aan het timmeren is en proberen de moeizame start dan ook snel te wijten aan onwennigheid of zenuwen. Met “Don’t Go Back To Paris” spreekt ze voor een eerste keer het intieme publiek aan en verschijnt ook een eerste lachje, mooi om zien, het begint zo ook iets oprechter aan te voelen. Met een toegift aan het publiek: “No One” in zijn volledige originele lengte, overtuigt ze met de band nu voor het eerst ook live.
Tijdens het nog-niet-uitgebrachte “You Don’t Say”dat live dan weer allesbehalve overtuigend klonk, vroeg ze het publiek speels of ze het wel moest uitbrengen ‘I shouldn’t release this right?, It’s bad right?’. Ik zal maar niet toegeven dat ik volmonds ja had willen antwoorden. Naast het – sinds het begin – te lage microfoonvolume, viel nu ook het gebrek aan zelfvertrouwen van Bond sterk op. Met momenten dwaalde ze wat verdwaald rond op het podium en staarde ze soms minutenlang licht angstig voor zich uit richting de techniekers.
Over “American Wedding” verklapte ze dan weer dat het haar volgende single zou worden. Na een onwennige korte bandintro, die omwille van luide instrumentals onverstaanbaar was, klonk de toekomstige single live toch een stuk sterker dan vorige nummers, mede door het catchy gospel-geïnspireerde refrein. Een duidelijk ingestudeerd huwelijksaanzoek door een ‘fan’ deed de oprechtheid dan weer volledig teniet. Snel doorspoelen dit vreemde interactiemoment, met grootste hit ‘Summer Song’ bijvoorbeeld! Met meer dan 20 miljoen streams het grootste herkenningspunt in haar set. Het sterke nummer met duidelijke Lana Del Rey invloeden bleef live wel overeind, oef!
Na 45 minuten kwam Remy met een slappe lach het podium terug op, ze kon “Sugar Man” niet inzetten voordat haar vriendin vanuit het publiek een plakkaat met de lyrics zichtbaar hield. Je zou het haar kwalijk kunnen nemen, maar het publiek vond het schattig en het rustige nummer kwam uiteindelijk wel tot z’n recht. ‘Sorry guys, I love this song but I don’t know the lyrics’. Tijdens het op ABBA geïnspireerde “Moviestar” kwam zus Olivia gezellig meedoen om uiteindelijk af te sluiten met “Red White and Blue”.
Een zeer matig optreden, maar vervelen deed het nooit.
Setlist: Sunset Claws – Skin Tight Jeans – Simple Girl – Don’t Go Back To Paris – No One – Orlando – You Don’t Say – American Wedding – Summer Song – Hawaiian Dream – Star Shaped Baby – Cherry Red Balloon – Walk Like An Angel – Moviestar – Red White and Blue
Organisatie: Botanique, Brussel
Miles Kane - Verjaardagsfeestje met Britse flair
Een nobele onbekende is Miles Kane al lang niet meer, en toch blijft hij ergens onder de radar zweven. Met zijn zesde langspeler ‘Sunlight in the Shadows’ (2025), geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys, serveert hij opnieuw een mix van glamrock en psychedelische indierock, overgoten met onmiskenbare Britse flair. Meer van hetzelfde, zou je denken, maar net doordat Kane koppig zijn eigen koers blijft varen, blijft hij intrigeren.
Het Gentse Lézard mocht de avond op gang trappen. De vijfkoppige band, die stilaan wat radioplay verzamelt, bewees waarom ze steeds vaker als must-see worden bestempeld. Hun eigenzinnige mix van surrealisme, snedige gitaarhooks en funky baslijnen klonk nooit kitscherig of afstandelijk. Het Franstalige “Manifastique” deed denken aan Pas de Deux, terwijl het kronkelende “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” ergens tussen Bolis Pupul en Charlotte Adigéry laveerde. Tegen het einde van hun set was de zaal mooi volgelopen en het enthousiasme bij de vroege aanwezigen duidelijk voelbaar. Een sterke en veelbelovende opener.
Bij de ombouw vielen meteen de luipaardprintinstrumenten op, samen met ballonnen en feesthoedjes: Miles Kane had iets te vieren. Op de dag van het concert werd hij veertig, en dat liet hij niet onopgemerkt voorbijgaan. Iets later dan gepland betrad hij, samen met zijn band en onder junglegeluiden, het podium.
Stijlvol uitgedost met sjaaltjes en hakken zette hij met “Sing a Song to Love” meteen de toon. Een gedurfde keuze om al vroeg nieuw werk te brengen, maar het publiek slikte het moeiteloos. Met “Rearrange” volgde al snel een eerste explosie: de herkenbare riff en aanstekelijke energie zorgden ervoor dat de Roma meteen losging. Tijdens “Troubled Son” rekte Kane zijn stem tot het uiterste, terwijl hij zijn band zichtbaar ruimte gaf om te schitteren. De bassist kreeg een prominente rol in “Cry on My Guitar”, al was het Kane zelf die met een scherpe solo opnieuw de aandacht naar zich toe trok. Het publiek bedankte hem met een luidkeels ‘Happy Birthday’.
De setlist zat slim in elkaar, met een vloeiende afwisseling tussen nieuw en ouder werk. “Without You” bracht een eerste rustpunt, waarna “Love is Cruel” het tempo opnieuw de hoogte in joeg.
Met het rauwe “Inhaler” volgde een eerste echt hoogtepunt, naadloos overgaand in het titelnummer “Sunlight in the Shadows”. Kane toonde zich een geboren entertainer, maar ook een crooner in wording. Dat kwam volledig tot uiting tijdens “Colour of the Trap”, waar zijn flair en présence samenkwamen.
Met “My Love” koos hij voor een intiem moment: akoestische gitaar in luipaardprint, een verstilde zaal en een a capella einde dat bleef hangen. Het feestje kreeg een extra dimensie toen een crewlid plots een verjaardagstaart met vuurwerk het podium opbracht. Kane leek oprecht verrast en genoot zichtbaar, net zoals hij dat even later deed toen hij bloemen en kaartjes uit het publiek aannam.
Met “Walk on the Ocean” volgde een van zijn persoonlijke favorieten, gedragen door een gelaagde opbouw en uitgesponnen solo’s die de aandacht moeiteloos vasthielden. De Roma bleef geboeid luisteren, tot “Coup de Grâce” de lont opnieuw aanstak en zelfs een moshpit ontketende.
Richting finale werd het tempo nog eens opgetrokken: “Never Taking Me Alive” barstte van de energie, terwijl “Don’t Forget Who You Are” de zaal liet meezingen op de bekende lalala’s. Afsluiter “Come Closer” werd uitgesponnen tot een grootse finale, met Kane die zijn laatste kreet de zaal in slingerde.
Op zijn veertigste heeft Miles Kane niets van zijn scherpte verloren. Zijn kenmerkende Britse rock, zijn flair en zijn podiumprésence blijven overeind, en misschien klinken ze zelfs zelfverzekerder dan ooit. Hij vierde zijn verjaardag zoals het hoort: met een sterke set, een dankbaar publiek en een zaal die nog lang nagenoot.
Setlist: Sing a Song to Love - Electric Flower - Rearrange - Troubled Son - Cry on My Guitar - Without You - Love Is Cruel - Inhaler - Sunlight in the Shadows - Blue Skies - Colour of the Trap - My Love - Heal - Walk on the Ocean - Coup de grace - Never Taking Me Alive - Don't Forget Who You Are - Come Closer
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Mystery Lights - Okselfrisse garagerock met een sixties touch
Tribute bands, doorgaans zijn we er niet gek van, het zijn kopieermachines zonder opties. Maar voor Straight Shooter hebben we wel een pluim over. De band brengt immers een eerbetoon aan iemand die wel wat meer aandacht verdient, namelijk het onderschatte garagerock icoon Greg Cartwright (aka Greg Oblivion), een man die met zijn verschillende bands Oblivians, Compulsive Gamblers en Reigning Sound de meest rauwe en compromisloze garagerock heeft gemaakt.
De set van Straight Shooter was, volledig in de geest van Cartwright al zijn bandjes, even eenvoudig als efficiënt. In een mum van tijd werden een hoop pure en onvervalste punk/garagerockers er met volle gas en zonder onderbreking doorgejaagd. Zoals het hoort trouwens bij dit soort punk’n’roll.
Mystery Lights uit California spelen authentieke garagerock met een psychedelische inslag en met een vette knipoog naar al die heerlijke sixties bandjes die terug te vinden zijn op die fameuze nuggets-verzamelaar uit 1972 (‘Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era 1965-68’).
We gaan eventjes 9 jaar terug in de tijd, want onze eerste live kennismaking met Mystery Lights zullen we niet snel vergeten. Het was in 2017 als support act van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende en oververhitte Kortrijkse Kreun, een legendarische avond. Mystery Lights hadden toen net hun geweldige debuutplaat uit, vol met okselfrisse garagerock die op het podium knetterde en vonkte dat het geen naam had. Op basis van hun bruisende set voorspelden we de band een gouden toekomst. Maar zoals zo dikwijls is Mystery Lights blijkbaar een goed bewaard geheim gebleven, want op vandaag was de Casino helaas maar voor een derde gevuld, uiteraard wel met een select kransje fans die wel degelijk wisten dat ze hier met een uniek bandje te maken hebben.
Mystery Lights produceert een authentieke retro sound en heeft met de immer enthousiaste Mike Brandon een frontman in huis die weet hoe een feestje te bouwen. Zijn unieke, hoge en rauwe stem neigt niet toevallig naar die van wijlen Fred Cole, zanger/gitarist van Dead Moon, misschien wel de meest legendarische garagerockband ooit, en één van de grote voorbeelden. Zo durven Mystery Lights geregeld al eens “Dead Moon Night” in hun setlist opnemen, helaas niet vanavond, maar dat was dan ook maar een kleine smet op een wervelend concertje.
De ongeremde energie die Mystery Lights 9 jaar geleden in de Kreun tentoonspreidden was op vandaag nog steeds onaangetast, getuige een snedige aftrap met “Mighty Fine & All Mine” en “Melt”, twee straight-forward tracks die de lont kwamen aansteken. Met “Memories” ging de tijdmachine in één ruk naar de sixties en met een handvol songs uit de meest recente plaat ‘Purgatory’ gooiden ze het over een iets gevoeliger boeg, maar daarom niet minder intens en steeds met behoud van die fuzz ondertoon.
Mystery Lights deden geregeld het tempo zakken om er dan met een knal terug in te vliegen, het nieuwe en jachtige “Kids Of Today” paste op die manier perfect in het plaatje. In “Can’t Sleep Through the Silence” kwam nog maar eens dat tintelende sixties orgeltje opdoemen, een steeds terugkerende sterkhouder in hun sound.
“Wish That She’d Come Back”, “Don’t Want No Don’t Need No” en “Follow Me Home” klonken, dankzij dat lekkere retro orgeltje, eeuwig fris en bijzonder aanstekelijk. “Flowers In My Hair, Demons In My Head” was dan weer zo een fantastische valse trage met een psychedelische insteek, voor zo een kanjer van een song zouden The Black Angels een moord begaan. “Cerebral Crack” was ook zo een fraaie sleper, wij moesten hier zowaar even aan The Beasts Of Bourbon denken.
Helemaal op het eind trok de zinderende knaller “What Happens When You Turn the Devil Down” alle registers open, de gitaren gingen in overdrive, de drums knalden de boel aan flarden, de band ging volledig uit de bol. Die apotheose sloeg onmiddellijk over in een stomend en geweldig “Thick Skin” dat helemaal in de geest van Dead Moon de boel nog eens finaal kwam ophitsen.
Een bisronde kon niet uitblijven, daarin werd het nieuwe rechttoe rechtaan garagerockertje “Before You Realize It” voorgesteld, gevolgd door een ophitsend “I’m So Tired of Living in the City” en een gedreven “Someone Else Is In Control, dat opgevrolijkt werd door een Oosters klinkend gitaardeuntje.
Mystery Lights zorgden voor anderhalf uurtje excellente garagerock van het meest prikkelende soort. Zulke bandjes worden steeds zeldzamer, en dat is des te jammer. Het is dringend tijd voor een nieuwe garagerock revival.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Tom Robinson - Blijven gaan, uit liefde voor de fans
Tom Robinson + Adam Phillips
Tom Robinson vierde recent zijn 75ste verjaardag en het is exact 50 jaar geleden dat hij zijn grote hit “Glad To Be Gay” uitbracht op single. Dat was genoeg aanleiding voor Tom om nog eens naar België af te reizen voor een paar concerten. Wij gingen luisteren in Oosterzele.
De getalenteerde singer-songwriter en Britse icoon van de punk- en LGBTQ-gemeenschap kwam in 2022 nog naar Vlaanderen met een volledige band, maar deze keer was het als duo, met gitarist Adam Phillips. Die kan je kennen van begeleidingsbands voor Tina Turner en Richard Ashcroft.
De optredens in Oosterzele en Antwerpen waren uitgesteld door een hart-operatie van Tom. Dat het concert nu midden in de week georganiseerd werd, maakte dat enkele fans afhaakten, maar toch zat De Kluize tot het laatste stoeltje vol.
Tom Robinson komt al sinds 1979 naar België. Eerst met zijn Tom Robinson Band en later als solo-artiest. Hij kwam er al zo vaak dat het voor hem ‘home from home’ is. Hij heeft zelfs een in Vlaanderen opgenomen live-album met die titel uitgebracht. Deels heeft het ermee te maken dat hij een Belgische tourmanager had, maar wat vooral telt is dat het Belgische publiek hem koestert en waardeert.
Met zijn 75 jaar is Tom’s stem niet meer zo indrukwekkend als vroeger. In de duo-bezetting wordt dat al snel duidelijk. Dan is het opvallend dat hij in zijn set toch kiest voor niet die nummers waarin hij vaak lang hoog moet uithalen. Alsof hij nog niet wil toegeven dat de 50 jaren van opnemen en concerten spelen hun tol hebben geëist. Het is nu zeker niet dat hij slecht gezongen heeft, verre van. De patine op de vocalen heeft zelfs zijn charme. Zijn fans vinden het overigens helemaal niet verkeerd dat hij zich vocaal nog niet gewonnen heeft.
Tom zet de avond in met “You Tattooed Me”. Dat hij daarvoor koos als openingssong heeft misschien te maken met de vermelding van de Belgische steden Antwerpen en Zaventem in de lyrics. Verderop in de set zat “Spain”, een song die eigenlijk over Griekenland vertelt, maar Greece paste niet in het rijmschema. Het zijn dergelijke anekdotes die het leuk maken om naar zijn concerten te gaan kijken en luisteren. Naast een begenadigd zanger, muzikant en songschrijver is hij ook een verteller met een hoge entertainment-factor, ook al komen sommige verhalen en grapjes steeds vaker terug.
Ook een volgende song kwam met een verhaal. Die schreef hij op bestelling voor Elton John. Alleen had hij nog geen titel toen het nummer klaar was en schreef hij “Elton’s Song” op als werktitel. Elton was daardoor zo gecharmeerd dat hij die titel gewoon overnam. “You Tattooed Me”, “Spain” en “Elton’s Song “waren overigens bij de weinige songs die in Oosterzele hun originele lyrics mochten behouden. In de meeste nummers smokkelt Tom wel een sneer naar recente politieke of maatschappelijke fenomenen. Dat lukt allemaal zonder haperingen, maar voor een paar songs liggen toch spiekbriefjes en een leesbril klaar. (What If We Make It To) “Fifty” schreef hij op 45-jarige leeftijd en die songtitel heeft hij al een paar keer moeten ‘opschuiven’. In Oosterzele werd “Fifty” dus “Eighty”. Het aanpassen van de lyrics naar recente gebeurtenissen is altijd al een constante geweest. Britse fans vertelden mij ooit dat ze nog nooit een identieke versie gehoord hadden van “Glad To Be Gay”, ook niet nadat ze al meer dan 100 van zijn concerten bijgewoond hebben. Het inleidende grapje (to sing along, you don’t have to be glad, in plaats van you don’t have to be gay) is dan weer wel een vaste waarde.
In de set in Oosterzele zat vooral ouder werk en niets van zijn meest recente studio-album ‘Only The Now’. Om Tom’s stem te sparen, mocht Adam Phillips twee van zijn eigen nummers brengen (“A Song For Everyman” en “Lost Without You”). In de set zat ook een misschien wat overbodige Beatles-cover (“You’ve Got To Hide Your Love Away”). Het voorlezen van een oude brief met daarin een ode aan de inwoners van Ieper en Brussel, werd op enthousiast applaus onthaald. In de finale zaten “War Baby”, “Atmospherics (Listen To The Radio)” en “2-4-6-8 Motorway”, allemaal netjes meegezongen door de fans.
De toegift begon met nog een cover. Tom Robinson heeft op zijn Belgische concerten al heel wat Belgische artiesten gecoverd, van “Les Bourgeois” van Jacques Brel tot “Ik Ben Zo Eenzaam Zonder Jou” van Will Tura. In Oosterzele bracht hij – in Frans met een leuk accent – een a capella-versie van “Les Yeux De Ma Mère” van Arno, die hij omschreef als de David Bowie van Oostende. Het publiek zong het refrein mee uit volle borst.
Voor de laatste toegift haalde Adam Phillips op advies van zijn jongste zoontje de ‘special guitar’ boven: een blikken ukelele. “Up Against The Wall” kennen we vooral als potige rocksong die we liefst met een volledige bezetting beluisteren, maar deze ukelele-versie krijgt ook een plekje in ons hart.
We hopen dat Tom Robinson’s hart het nog een paar jaar volhoudt en dat hij dan nog een paar keer de oversteek kan maken voor nog een paar concerten.
Setlist: You Tattooed Me / Fifty / You’ve Got To Hide Your Love Away (Beatles) / Elton’s Song / Spain / A Song For Everyman (Adam Phillips) / Glad To Be Gay / Days / Too Good To Be True / Lost Without You (Adam Phillips) / War Baby / Atmospherics (Listen To The Radio) / 2-4-6-8 Motorway / Les Yeux De Ma Mère (Arno) / Up Against The Wall
Organisatie: vzw GNISP
Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group
Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …
De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen
Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.
Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.
Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
