A.A. Williams weet onze aandacht te trekken met haar verstilde post-rock in de richting van Emma Ruth Rundle, Chelsea Wolfe en Esben & The Witch. Best knap. Vraag is of ze haar streng zal kunnen trekken in een genre waar het echt wel dringen wordt. Geef haar nog wat tijd, A.A. Williams.
Bij Brutus gaat er het al heel wat heviger aan toe. Het trio is nog maar net terug van een Amerikaanse toernee maar er zit nog genoeg adrenaline en power in hun stomende mix van metal en post-rock om de Trix plat te spelen. Stefanie Mannaerts schreeuwt en timmert het er met volle teugen uit en de gitaar klinkt wederom furieus en barstend. Wat een band ! wat een sound ! en wat een songs !
“Cemetery”, “Horde II”, “Drive”, “War”, “Justice De Julia” beuken dat het geen naam heeft. En wat is afsluiter “Sugar Dragon” wederom fantastisch. Een kanjer ! Brutus is van het meest opwindende wat ons Belgenlandje op heden op een podium te bieden heeft.
Dit is maar een tussenstap, ze zijn al weer vertrokken naar Engeland. Maar nog eventjes eerst in de AB, Brussel op 14 december! De wereld veroveren, zo hoort het.
Ieder kind moet een naam hebben. Vandaar dat ook ooit post-metal is geboren. Een genre dat, hoewel het zich doorgaans in een daglicht-schuwende ondergrond voortbeweegt, ondertussen toch wat oververzadigd is geraakt. Wanneer te veel bands in hetzelfde donkere water gaan vissen, dan gaan die stilaan ook op mekaar beginnen lijken en zien wij het bos door de bomen niet meer.
Ons lijkt het altijd interessanter om dan terug te grijpen naar de bron waaruit al dat gevaarte is ontsproten. Bij de bron zijn immers de ruwste parels te vinden.
Dan denken wij bijvoorbeeld aan het geweldige Neurosis, maar die komen helaas maar sporadisch nog eens uit hun donkere hol. Of aan Isis, helaas zijn die dan weer al enkele jaren geleden ten grave gedragen (gelukkig is uit hun as het onheilspellende Sumac opgerezen, een zowaar nog ruiger en zwaarder vehikel).
Dan komen we uit bij het Zweedse combo Cult Of Luna, een band die vanaf het eerste album anno 2001 gestaag doorgroeide tot vaandeldragers van de post-metal. Hun recentste monsteralbum ‘A Dawn To Fear’ lijkt een nieuwe mijlpaal te gaan worden in hun repertoire, een geweldige brok onheil die wij op hetzelfde schavotje durven zetten als het meesterwerk ‘Vertikal’ uit 2013.
Met vier knoerten van songs uit ‘A Dawn To Fear’ en drie uit ‘Vertikal’ zit het dus wel goed vanavond. De band zet een sound neer die staat als een bunker. Cult Of Luna is dan ook een omvangrijke bende, een half leger zeg maar. Drie gitaristen, twee drummers, een bassist en een keyboard speler zorgen voor de meest pompende, ruige, massieve, rauwe en verzengde post-metal die wij in jaren gehoord en gezien hebben. Ze doen ons terugdenken aan het al even geweldige Isis die wij hier nog in diezelfde zaal van jetje hebben zien geven, het moet zowat een decennium geleden zijn.
Een Cult Of Luna gig is er weer zo eentje die je ondergaat, waar je volledig wordt in meegezogen. Ze pompen, ze barsten open, maar ze kunnen ook op tijd en stond de gevoelige snaar raken zoals in het verstilde “And With Her Came The Birds” of het zwevende “Passing Through”. De intro van “Lights On The Hill” is hemels en bloedmooi, de songs stevent vervolgens af op een allesvernietigende moordende climax. Briljante herrie ! Cult Of Luna ontploft zo wel meermaals met een apocalyptische knal. Check “Nightwalkers”, “In Awe Of” of de allesverslindende afsluiter “The Fall”. Allemaal ferm uit de kluiten gewassen bloedzuigers van songs die zich in ons nekvel vastzetten en er de eerste dagen niet meer zullen uit geraken.
Een bommenwerper van een concert, een helse belevenis. Miljaardedju, hier zijn we efkes niet goed van.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Bijna zeven jaar geleden won Soldier’s Heart de eerste editie van De Nieuwe Lichting. Toen al werd duidelijk dat frontvrouw Sylvie Kreusch een podiumbeest is met een ongeziene podium presence. Nadat ze vast lid was van Warhaus, gaat ze nu volop voor een solocarrière waarmee ze zich als één van België’s strafste performers profileert. In september kwam haar uitstekende EP ‘BADA BING! BADA BOOM!’ uit, dat ze gisteren in een uitverkochte AB Club kwam voorstellen.
In mei 2018 gaf Kreusch in de Rotonde haar solo live debuut en zette ze er een show van jewelste neer, waar we nog steeds graag aan terugdenken. Anderhalf jaar later heeft ze dus eindelijk een eerste project gelost, dat uiteraard een belangrijke rol in haar nieuwe show speelt en haar muzikaal nog iets breder opstelt. “Please To Devon”, toen al een orkaan van een nummer, wervelde al vroeg door de boxen en zorgde voor de juiste vaart dankzij een slimme opbouw.
Het podium was druk bevolkt, want naast vier muzikanten had ze eveneens vier fantastische dames achter een micro staan die haar muziek nog een voller karakter gaven. Eefje De Visser en Justine Bourgeus vervoegden hun beste vriendin op het podium en leken vrede te hebben met een plekje als backing vocal. Ze deden het dan ook ontzettend goed en klonken in bijvoorbeeld “Just Like a Fyah” heerlijk opwindend. Nooit namen ze de spotlight weg van Sylvie, maar toch waren ze een absolute meerwaarde voor de show.
Niemand steelt de show van Sylvie, zelfs haar vriendinnen op het podium niet. Haar coole attitude en ongelofelijke inleving zorgen telkens weer opnieuw voor hoogtepunten in de set. In het epische “Flaunt It, Try It” liet ze zich omringen door enkele danseressen, zelf noemt ze hen ‘witches’, maar toch trok zij op een charmante manier alle aandacht naar zich. In het onuitgebrachte “Voodoo” kwam ze vocaal ook nog eens extra straf uit de hoek en bleven we aan haar lippen hangen, net zoals in het betoverende “Belle” dat voor een rustige noot in de show zorgde.
Muzikaal kende haar liveshow een echte upgrade in vergelijking met haar eerste shows. “Come Around” begon bijvoorbeeld nog rustig met een saxofoon solo, maar overrompelde door een feeërieke opbouw in het refrein. Wellicht één van haar beste nummers in de live set, wat we ook van “Wild Love” kunnen zeggen. “Wild Love” is nog niet eens uit, maar werd toch tweemaal in een verschillende versie gebracht. Eénmaal deed ze het a capella met een dreigend geluid op de achtergrond, maar vooral de versie van de bisronde kon ons helemaal bekoren. Ster van het nummer is met zekerheid haar stem, want die krijgt er de kans om al zijn facetten te ontplooien.
Sylvie Kreusch is een artieste waar we heel trots op mogen zijn, want haar show en muziek stralen gigantisch veel internationale allures uit. Elk detail is tot in de puntjes uitgewerkt en toch weet ze er een ruw kantje aan te geven door zich extra hard in te leven of vocaal nog eens uit te pakken.
Eén uur en tien minuten hing er een duivelse kracht in de lucht, die zowel angstaanjagend als bloedmooi was en nooit aan kracht moest inboeten. De band bracht haar muziek helemaal tot leven en haar vier vriendinnen waren de perfecte vocale aanvulling.
Een show die nog even zal nazinderen in onze diepe gedachten.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In 2009 betrad White Lies het muziektoneel met hun debuut ‘To Lose My Life’… Met doorbraaknummers “Unfinished Business”, “Death”, “Farewell To The Fairground” en de titeltrack zetten ze zich meteen op de muzikale kaart en worden ze gebombardeerd tot nieuwe koningen van de indierock. Tien jaar en vijf albums later blijft het oudere werk nog steeds het sterkste wat de band te bieden heeft. Dat laat zich elk concert opnieuw blijken aan de euforie van het publiek bij het horen van deze nummers. De tournee voor laatste plaat ‘FIVE’ zat er nog maar net op of het Britse trio trekt er alweer op uit om de tiende verjaardag waardig in de verf te zetten. Daarbij kon Brussel, de stad waar ze het album destijds opnamen, uiteraard niet ontbreken.
White Lies - Bij het betreden valt meteen op dat vooral frontman Harry McVeigh er duidelijk zin in heeft. De Britten volgen gedwee hun debuut en steken meteen van wal met “Death” en “To Lose My Life”. Veel sterker openen kan bijna niet en eigenlijk een beetje spijtig dat deze twee toppers zo vroeg al de revue passeren, maar zo zit de plaat nu eenmaal in elkaar. “A Place to Hide” is door de jaren heen weggeëbd uit de setlist, maar blaast hier nog eens in volle glorie. Het nummer werd duidelijk gemist want na afloop zingt het publiek de melodie nog na. Van een eerste echt hoogtepunt spreken we bij “Unfinished Business”, de allereerste single ooit van de band. Net zoals op Pukkelpop deze zomer hoor je meteen dat het nummer een speciaal plekje heeft bij het publiek, ‘Let’s dance like we used to!’.
De band verkeert na het uitgebreide touren van de voorbije jaren in bloedvorm. Elk nummer wordt voorzien van een geweldige lichtshow en frontman Harry McVeigh heeft er duidelijk zin in. Dit hebben we vroeger wel anders geweten. Op luid enthousiasme wordt “Farewell to the Fairground” onthaald en zoals gebruikelijk wordt er nog lang na verder geklapt en gezongen. Zelfs bij de immer stoïcijnse bassist Charles Cave kan er een lach af. Een melancholisch startend “Nothing to Give” ontplooit zich in een krachtige instrumentele outro die niet mis had gestaan op de originele versie. Daarmee komen we bijna aan bij het sluitstuk van de plaat. Dit eerste deel van de show wist op enkele rustigere nummers na alvast te overtuigen, maar er volgt nog meer.
‘We’re gonna run through some of our favourites of the other records now.’, verkondigt de frontman. De donkere bombast “Time To Give” bouwt in zeven minuten op naar een climax doorspekt van zang, synths en gitaren. Smaakmakers “Big TV” en “There Goes Our Love Again” brengen het publiek aan het dansen en zingen. Puntje van kritiek is de soms krakende of wegvallende zang bij sommige van de hogere stukken zoals bij “Is My Love Enough?”. Het nieuwere werk kent ook voldoende uitblinkers maar hier en daar zien we de oude fans toch een beetje wegzakken, zo had van ons “First Time Caller” bijvoorbeeld wel achterwege mogen blijven.
Ook speciaal aan de show is het debuteren van single “Hurt My Heart”. Het nummer ontstond in de nasleep van het laatste album en werd nog maar twee maanden geleden op de wereld losgelaten. Minder gekend dus, maar dankzij zijn stevigheid weet het wel te overtuigen. Frontman McVeigh windt met gemak het publiek keer op keer om zijn vinger, zo ook tijdens “Tokyo” wanneer hij in de tekst ‘Bangkok’ vervangt met ‘Brussels’. De band verlaat even het podium en als de kat van huis is dansen de muizen, traditiegetrouw zet het publiek tijdens het wachten “Farewell to the Fairground” nog eens in.
Bij het terug ten tonele verschijnen, worden we verrast met “Taxidermy”. Een oude b-kant die het eerste album destijds spijtig genoeg niet haalde. Een mooie toevoeging voor de echte fans. Harry McVeigh vertelt ons wat een geweldige ervaring het is om hun debuutplaat live te brengen in de stad waar het tien jaar geleden opgenomen werd. En slechts weinig locaties die beter geschikt waren voor dit euvel dan het Koninklijk Circus.
Het beste nummer dat White Lies maakte, komt echter wel van een andere plaat. Steevaste afsluiter “Bigger Than Us” brengt nog een laatste keer de vlam in de pan en zorgt voor kippenvel. Terwijl grote witte ballonnen worden losgelaten, zingt het publiek zich voor de laatste keer de longen uit het lijf.
We zien een tevreden band het podium aftreden na een waardig verjaardagsfeestje. ‘Let’s grow old together and die at the same time!’, als het van ons af hangt met veel plezier!
Setlist: Death - To Lose My Life - A Place to Hide - Fifty on Our Foreheads - Unfinished Business - E.S.T. - From the Stars - Farewell to the Fairground - Nothing to Give - The Price of Love - Intermissie (Space ii) - Time To Give - Big TV - There Goes Our Love Again - Intermissie (Space i) - First Time Caller - Is My Love Enough? - Morning in LA - Swing - Hurt my Heart - Tokyo
Encore/ Taxidermy - Bigger Than Us
Ism Dansende beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics @Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/white-lies-16-8-2019.html
Organisatie: Live Nation
Charli XCX is al een hele tijd geen onbekende meer. In 2013 scoorde de Britse een monsterhit met Icona Pop. In tegenstelling tot het Zweedse duo wist Charli wel nog verschillende hits te scoren zoals “Boom Clap” en “1999”. De electropop is radiovriendelijk, maar Charli weet zich toch te onderscheiden van de vele andere jonge vrouwelijke artiesten. Eerder dit jaar verscheen het derde album genaamd ‘Charli’ en daarvoor werkte ze samen met een hele hoop andere artiesten. Zo kregen we onder andere Troye Sivan, Lizzo en HAIM te horen, maar ook drag queen Pabllo Vittar en Christine And The Queens maakten deel uit van het album. Vooraleer de show begon waren we nieuwsgierig of één van deze artiesten misschien aanwezig zou zijn. Of zouden we alleen Charli XCX te zien krijgen?
Charli opende met “Next Level Charli” en meteen was de toon gezet. Er was veel sfeer en de AB zong al snel mee. Doorheen de hele avond werd er veel gezongen in de zaal. In tegenstelling tot op het podium wel eens waar. Het was meteen duidelijk dat de zangeres aan het playbacken was. Veel meer dan “Make some fucking noise” kregen we tijdens de eerste nummers niet live te horen. Het publiek trok er zich niet al te veel van aan en de sfeer nam alleen maar toe tijdens “Vroom Vroom” en “Gone”. Beide hits vielen verdacht vroeg in de set en tijdens die tweede kregen we gastzangeres Christine And The Queens niet te zien. De uitgelaten AB leek dit niet erg te vinden en zong dan zelf maar de Franse lijnen uit het nummer. Christine was niet de enige zangeres die afwezig was. Op Charli na kregen we geen enkele andere artiest te zien. Soms zong Charli de tekst van bijvoorbeeld Haim, maar op andere momenten hoorden we pakweg Lizzo haar stem door de zaal galmen.
Lizzo was lang niet de enige die we wel konden horen, maar niet konden zien. Ook de band was reeds in de studio opgenomen en werd hier met behulp van een tape opnieuw het leven in geblazen. De zangeres stond dus helemaal alleen op het podium en vooral tijdens de tragere nummers zoals “I Don’t Wanna Know” en “Toughts” miste we een live band zeer hard. Het zou een aangename afwisseling zijn geweest hadden we eens naar een gitarist of toetsenist kunnen kijken.
Vooraleer u zich afvraagt of er dan helemaal niets live was aan het optreden zeggen we u al dat er soms wel echt gezongen werd. Onder andere tijdens “White Mercedes” hoorde je dat Charli wel degelijk kan zingen. Eens de tragere nummers voorbij waren kregen we terug een tape te horen wat uiteraard een jammere zaak was. Het is niet dat Charli zich aan ingewikkelde choreografieën waagde waardoor zingen haast onmogelijk werd, meestal stond ze vrij stil, zwaaide ze met haar armen of huppelde ze over het podium. Als de zangeres dan toch live zong was het vaak met autotune, dus Charli’s echte stem hebben we live niet al te veel te horen gekregen.
Tussen de nummers door kregen we de zangeres haar echte stem dan wel te horen. Zo bedankte ze de LGBTQ+ gemeenschap voor ze “Shake It” inzette. Een groot deel van de zaal behoorde ook tot die gemeenschap en dus haalde Charli er enkele drag queens bij. De queens hadden een positieve invloed op de reeds goeie sfeer, maar wat waren we blij dat we eens naar iets anders konden kijken dan Charli XCX! De focus lag dan toch niet de hele tijd op Charli zelf,; muzikaal was er wel de klemtoon op ‘Charli’, het album dan. Na “Vroom Vroom” duurde het een uur vooraleer we nog eens een ouder nummer te horen kregen. Tijdens de bisronde kwamen vooral de oudere nummers, maar hits als “Boom Clap”, “Fancy” of “Break The Rules” kregen we niet te horen. Wie zich aan een greatest hits show verwachtte zal op zijn of haar honger zijn blijven zitten. Afsluiten deed de zangeres met de grootste hit die ze scoorde met dit album. Tijdens “1999” werd er voor een laatste keer gefeest in de zaal.
Charli XCX stond jammer genoeg helemaal alleen op het podium, maar de AB leek dit niet al te erg te vinden. Het publiek at uit de hand van de zangeres en zong maar al te graag mee. De gemiddelde toeschouwer heeft waarschijnlijk meer gezongen dan de vrouw waarnaar we deze avond kwam kijken. Dat er dan ook geen live band was maakt de zaak nog wat meer betreurenswaardiger.
Het optreden was muzikaal geen hoogvlieger, maar de sfeer was wel tip top in orde. Charli liet het publiek makkelijk meezingen, met de armen zwaaien en zelfs in elkaars nek gaan zitten. Dat dit allemaal zo makkelijk ging , lag misschien meer aan het enthousiasme en de vrolijkheid van het publiek zelf dan aan de overtuigingskracht van de zangeres.
Het publiek vierde feest terwijl er op het podium een vrouw stond te doen alsof ze aan het zingen was.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Zaterdag 23 november stond nog eens een echte avond rock'n'roll met ballen op het programma in De Casino in Sint-Niklaas. En neen, het waren geen ijscreme ballen van het nabijgelegen ijssalon Foubert maar echte 'bollocks'!
De legendarische The Bollock Brothers stonden namelijk op de affiche in de stad van de heilige man en local heroes The 5z mochten eerst het publiek proberen in de juiste stemming te brengen.
The 5z is eigenlijk een bende lokale muzikanten die te pas en te onpas optreden, afscheid nemen, terug beginnen en gewoon sporadisch een heel leuke show neerzetten. Zaterdag was het ook weer prijs, uitgerekend in de zaal waar ze zogezegd hun definitief afscheid hadden gevierd, namen ze weer hun instrumenten van stal en speelden ze de pannen van het dak. Hopelijk is dit geen éénmalige réunie maar komen er nog dergelijke optredens. Want hun show was goed! Meer dan goed! Sterke muzikanten, straffe vocalen en goed gekozen covers. En bovenal een opvallende frontman die werkelijk een echt podiumbeest (nen beir) is en zich helemaal geeft! Gekke bekken, 10 wissels van t-shirt en een stemgeluid à la Jello Biafra! En heel verdienstelijk geflankeerd door een meer ‘normale’ zanger van dienst.
Een diversiteit aan nummers en bands worden moeiteloos nagespeeld en de set vormt een heel leuk geheel van rock, punk en eigenzinnige popnummers. Wij onthouden vooral een fantastische versie van “Hanging on the telephone” van The Nerves (of Blondie), een keiharde versie van Black Flag’s “Nervous Breakdown”, een snelle en punky versie van “Crazy” van Seal en geslaagde Nirvana cover en een eigenwijze maar smaakvolle herneming van de Joy Divison parel “Transmission”.
The Bollock Brothers gaan al mee sinds 1983 en worden nog altijd geleid door de flamboyante Jock Mc Donald en trouwe makker Chris McKelvey op gitaar. De hoogdagen van de band liggen al enige tijd achter ons maar met België is er altijd wel een speciale link geweest en gebleven. De publieke opkomst vanavond was dan ook niet slecht! De zaal liep zeker niet vol maar was toch behoorlijk gevuld met hoofdzakelijk oude rockers en punkers. Zo ook de zanger van de Belgische punkband Definitivos gevormd in 1979 en de laatste tijd weer af en toe live aan het werk te zien. Als je weet dat drummer Patrick Pattyn als rasechte Oostendenaar al jaren deel uitmaakt van The Bollock Brothers is de extra connectie met ons land nog beter te begrijpen.
Jock zag er goed en gezond uit (63 jaar) alhoewel hij duidelijk slecht te been was. Zijn outfit in ‘Schotse’ ruit is niet veranderd en zijn specifiek stemgeluid al evenmin.
Wat meteen opviel was de stevige en solide sound die de band neerzette. Geen overheersende keyboards maar in de eerste plaats een vette gitaarsound op de voorgrond, dankzij oude rot van dienst (en notoir Glasgow Rangers fan) Chris McKelvey. Natuurlijk zat hier en daar een behoorlijke portie electro in de nummers verwerkt, echter nooit overheersend maar heel subtiel en zo kenmerkend voor deze toch wel unieke bende muzikanten.
“Woke up this morning, found myself dead” is een treffend voorbeeld van het hierboven beschreven ‘bollocks’ geluid. “Jesus lived 6 years longer than Kurt Cobain” is nog zo’n klepper. Jock vertelde de fans dat dit nummer hen een tour in de US zou opleveren, indien de ‘fucking’ Brexit geen roet in het eten ging gooien. Bij het gekende “The Bunker” trad de toetsenist voor het eerst op de voorgrond. Het hele nummer drijft op een genietbaar keyboardstukje dat vocaal aan elkaar wordt gepraat/gezonden door Dhr. McDonald. “Where is my girl” klonkt heel poppy en groovy en “The Beast is calling” (ook met veel percussie) was dan weer een iets trager nummer maar daarom niet minder aangenaam klinkend.
Halfweg de set werd weer overgeschakeld naar een pittig rockgeluid en nam zelfs gitarist Chris even de vocalen voor zijn rekening. Het resultaat was een knaller van song in ware old school punk stijl. Meezinger “Harley David” en “Henry VIII” volgden in snelvaart en rockten als de beesten. Daarna was het tijd voor een heel leuk muzikaal moment. Drummer Patrick Pattyn (die banden heeft met het vroegere Nacht und Nebel) eerde met veel overgave Patrick Nebel (blijkbaar was het zijn verjaardag in de hemel) en vroeg het publiek om vocale steun toen hij de grootste hit van Nacht und Nebel “Beats of Love” inzette op drums. Hij nam tevens de zang voor zijn rekening en zorgde, samen met alle aanwezigen, voor een prachtige rock’n’roll versie van deze klassieker. Kippenvel toch wel. Met een heavy uitvoering van “The Last Supper” nam Jock weer het heft in eigen handen en besloot hij het eerste deel van de set op overtuigende wijze.
Het bisgedeelte kende een vrij voorspelbaar maar niet minder interessant verloop aangezien enkele gekende nummers de revue nog niet gepasseerd waren. “Faith Healer” en “King Rat” werden zeer enthousiast onthaald door de fans en bij een korte ode aan The Sex Pistols, werd de zanger van Definitivos zelfs op het podium gehesen om mee te brullen. Zijn passage on stage was echter van heel korte duur (10 seconden tijdens “Pretty Vacant”) en tegen het moment dat “God Save the Queen” werd ingezet zat de brave kerel alweer tussen het publiek. Altijd leuk die nummers van DE punkband bij uitstek, maar weinig origineel en bovendien heeft nooit iemand anders deze nummers beter kunnen brengen dan The Sex Pistols zelf!
Tijd om definitief afscheid te nemen van het Waasland moet Jock gedacht hebben en de band speelde als slot van dit optreden een knappe versie van “Horror Movies”, nog zo’n gekend nummer dat de unieke sound van The Bollock Brothers typeert en de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.
Verrassend fijn optreden dat mijn persoonlijke verwachtingen ruimschoots overtrof! Zowel van opener The 5z als van de oude knarren van The Bollock Brothers! Meer van dat! En dank aan Casino Sint-Niklaas om deze bands te programmeren!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-5z-23-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-bollock-brothers-23-11-2019.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Monotrol Kid is het project rond Erik Van Den Broeck. De stijl die ze brengen wordt omschreven als alternatief/Americana/singer-songwriter. De band zag het levenslicht in 2008-2009 en heeft ondertussen een hele weg afgelegd. Het debuut schijfje in 2011 was eerder een singer-songwriter solo plaat, maar vanaf de tweede schijf laat Erik zich omringen door Dries Vanhove op gitaar, Phil Mathuis op drum en Bart Strubbe op bas.
Muzikaal haalt The Monotrol Kid (*****) zijn invloeden uit artiesten als Bon Iver, Wilco en The Jayhawks, lezen we op de facebook pagina van de band. In een aardig vol gelopen, en wederom zeer gezellig, Café Bonaparte zagen we vooral een band die aanstekelijke refreinen drenkt in een bandje boordevol melancholie. Goed passende binnen de intieme setting in Bonaparte, maar even goed kan het zorgen voor een gezapig rock/folk feestje op één of ander fijn festival. Meteen een hint aan menig festivalorganisator om deze band zeker te boeken in de zomer van 2020.
The Monotrol Kid kwam o.a. zijn nieuwe plaat 'Exhale' voorstellen, en dat is een parel van een plaat geworden neem dat gerust van ons aan.
Een verslag van deze bijzonder veelzijdige avond.
De rode draad in de muziek van The Monotrol Kid is een perfecte kruisbestuiving tussen die bijzonder aanstekelijke instrumentale aankleding , die ervoor zorgt dat je wegzweeft over die walmen van intense melancholie, maar ook lekker staat te dansen tot zelfs lichtjes headbangen. Met daarbovenop een vocale inbreng van Erik. Een man die met zijn stem enorm veel toonaarden aan kan. Enerzijds klinkt die stem breekbaar, zacht en warm zoals op een song als “Cold After Dark” of “Good Enough” het geval is, beide ook te horen op de nieuwe plaat trouwens. Maar even goed gooit hij, gerugsteund door zijn muzikanten - één voor één top virtuozen met hun instrumenten - alle registers open met een bijzonder emotionele vocale inbreng. Waardoor de muren van Bonaparte zelfs lichtjes gaan trillen. Dat voortdurend variëren tussen zowel vocaal als instrumentaal lekker loos gaan, en de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgen, zorgt er dan ook voor dat je van begin tot einde van de avond aan de lippen van de band gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten. Erik is bovendien een spraakzame, charismatische frontman die daardoor iedereen uit zijn hand doet eten.
De band speelde een set in twee delen. Dat eerste deel ging eigenlijk nog de iets te gezapige maar daarom niet minder sfeervolle weg op. Na de pauze werden de teugels pas echt gevierd en naarmate de set vorderde werd de lat steeds hoger gelegd tot een wervelende finale, waarbij nogmaals opviel hoe het breekbare voortdurend werd gecombineerd met best energieke rock muziek die aan je ribben kleeft. De band mocht nog terug komen voor enkele bisnummers, en ontving een daverend applaus. Iedere aanwezige was het er dan ook over eens hier een band te hebben gezien die op internationaal niveau staat te soleren, en het soort typische folk/americana brengt waarvoor ze niet moeten onderdoen voor de grotere namen binnen dat genre integendeel.
Besluit: Het is als band of artiest uiterst moeilijk geworden om met je muziek op te vallen, je ziet namelijk door het bos de bomen niet meer. De releases en nieuwe bandjes swingen dan ook de pan uit, we merken het zelf elke week aan den lijve. Het aanbod is daardoor zodanig groot geworden, dat zoeken naar een uitzonderlijke parel vergelijkbaar is met zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar soms doe je onverwachte ontdekkingen, net door het niet te ver te gaan zoeken. In ons geval op een paar honderd meter van de deur.
The Monotrol Kid is een band die door een melancholische aankleding perfect te verbinden met aanstekelijke rock en folk muziek, een zeer ruim publiek aan alternatieve rock fans over de streep zou moeten trekken. In Café Bonaparte zagen we in elk geval een band die beide aspecten zodanig perfect verbindt, dat je enerzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt en later lekker headbangende de neiging voelt opborrelen om compleet uit de bol te gaan. Waardoor een feest ontstaat voor hart en dans spieren. En dat in alle eenvoud en bescheidenheid, want aan sterallures doet The Monotrol Kid gelukkig niet mee. Eerlijk? Dat komen we ondanks onze drukke agenda echt niet elke dag tegen.
Organisatie: Café Bonaparte, Lokeren
Het is een typische, koude, grillige novemberavond wanneer ik mij begeef naar één van de meest authentieke venue’s in ons Belgenlandje. Als fan vanaf het eerste uur kijk ik hals reikend uit naar vanavond. Want uit ervaring weet ik dat het missen van een Year Of No Light-show ‘much worser’ is dan het missen van de Trans-Siberische trein op een koud, desolaat perron in Rusland. Dit gezegd zijnde… Geef ik jullie mijn korte, maar stevige relaas over Year of no Light’s show.
Ietwat jammer, maar na drie, vrij langdurige sets van de bands Monarch!, Levthm en Absynth bleek er niet zoveel tijd meer over te zijn voor het optreden van Year Of No Light****. Al vanaf de eerste loodzware en snedige riffs werd meteen duidelijk dan YONL trouw blijft aan zijn gekende sound. De nummers bouwen langzaam, maar met dreigende ondertoon op, tot een wall-of-sound dat je meer omver rijgt dan een pletwals zou kunnen doen. Dit patroon herhaalt zich in al hun nummers, maar toch steeds op een andere, complexe manier.
Year of no Light bracht vijf nummers, waarvan drie nieuwe, ongekende songs. De nieuwe songs bliezen duidelijk niet alleen mijzelf, maar ook het gehele publiek omver. Iedereen leek opgeslokt te zijn door het gehele gebeuren en dit zag ik ook duidelijk aan ieders bewegingen.
Year of no Light stelde, zoals altijd, niet teleur en bewezen zich deze avond opnieuw tot één van de grootmeesters binnen het post-metal/sludge genre!
En ik…?
Ik bleef na hun korte maar slopende set achter in een roes, die langzaamaan van mij zou moeten afdruipen.
Pics homepag Frederic Boivin
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Opwarmer van dienst was Whorses, een viermanscollectief uit Kortrijk aangevoerd door de enthousiasmerende Harry Descamps, zoon van Dick (Ugly Papas, Id!ots,...) en zelf ook gekend van The Lumbers en Gèsman. Whorses viel moeilijk te situeren: noiserock, dat zeker, maar voorts hoorde ik ook krautrock, sludge en zelfs dreampop invloeden. Niet alle keuzes waren even gelukkig maar dankzij die gedurfde variatie bleef het ten minste boeien tot het einde met als constante de immer splijtende gitaren. Harry Descamps bleek een bijzonder gedreven frontman, geboren om op een podium te staan. De passie voor zijn muziek straalde van hem af al bleef het moeilijk om voor een ‘leeg gat’ te spelen. De opkomst was niet bijster groot en de aanwezigen hadden zich dan nog zo ver mogelijk teruggetrokken. Nochtans waren de reacties behoorlijk uitbundig maar de schroom om wat dichter bij het podium te komen was weer onoverkomelijk. Nadat enkele pogingen om het volk dichter te lokken mislukten sprong Descamps dan maar zelf van het podium, met wat feedback als gevolg, om zo de afstand wat te overbruggen. Dat getuigde van een juiste instelling en de nodige dosis lef die de set nog een extra impuls gaf. Whorses, een naam om te onthouden.
The Cutthroat Brothers, met als uitvalsbasis Tacoma, Washington (stad waar ook The Sonics vandaan komen), worden wel eens de Sweeney Todds van de punk genoemd. Nu is Sweeney Todd mij eigenlijk niet bekend maar wat opzoekingswerk leerde me dat Todd ‘the demon barber of Fleet Street’ is, een filmpersonage gecreëerd door Tim Burton. Dat terwijl onze broertjes in het echte leven beiden kapper zijn die ook al eens roekeloos durven omgaan met het scheermes als ik zo hun, met bloed bespatte, shirts bekijk.
The Cutthroat Brothers traden aan in de meest elementaire opstelling: gitaar en drums. Ik hou er zeker van hoewel het zijn beperkingen kent. Jason Cutthroat, die er met zijn priemende ogen veel gevaarlijker uitzag dan hij klonk, ging echter nog een stapje verder door enkel slide gitaar te spelen. Dat terwijl zijn dreinerige stem ook al niet bijster expressief was waardoor ik in het begin wat om mijn honger bleef zitten. Dit klonk me toch wat te mager maar gaandeweg wisten de twee, die ons voortdurend bedankten of uitnodigden om samen bier te drinken, mijn hart toch voor zich te winnen. Daar zorgde in de eerste plaats Donny Paycheck voor, een bijzonder explosieve drummer die niet voor niets vele jaren de vellen roerde bij Zeke, de punkrockband uit Seattle waarmee hij maar liefst elf albums opnam. Verder raakte ik ook steeds meer geïntrigeerd door hun muziek: een mix van no nonsense rock-‘n-roll en uitgebeende glamrock met af en toe een scheut grunge.
Zelfs de stem bleef niet langer een obstakel vormen. In enkele trage nummers klonk Jason zelfs als een aan lager wal geraakte Elvis en daar kon ik alleen maar blij van worden. De Brothers kwamen steeds beter op dreef (daar kon zelfs een stroompanne waarbij de lichten uitvielen niets aan veranderen) en ze hadden er zo te zien tijdens dit laatste optreden van hun tour ongelofelijk veel zin in. Dat werkte natuurlijk erg aanstekelijk maar ook de nummers zelf leken steeds beter te worden. Zo had “Candy Cane” wel een hit uit een ver verleden kunnen zijn. Helemaal op het einde lieten ze die korte, strakke songs voor wat ze waren om wat te experimenteren door The Gun Club aan Bo Diddley te koppelen. Uiteindelijk werden we finaal gevloerd door een moordende versie van “I wanna be your dog” (The Stooges) waarin de gitaar van Jason Cutthroat dan toch plots gruizig kon klinken, wat eigenlijk al veel eerder had gemogen.
Een prijs voor originaliteit zullen ze nooit winnen en de groep die de tegenwoordig zieltogende garagerock weer op de kaart zal zetten zijn ze ook al niet maar voor een avondje pretentieloze rock-n-roll waarbij het met een pintje in de knuist goed shaken was waren we bij deze kappers wel aan het juiste adres.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Fulco - Top!
Mauro + Fulco
Kreun
Kortrijk
Hij mag er morgen terug staan, op het podium van het Wilde Westen! Ik ga opnieuw en opnieuw en opnieuw..., en bovendien is de kans groot dat ik telkens opnieuw uit mijn dak ga.... Zo gevarieerd en begeesterd is deze man door muziek en performen, dat hij keer op keer overtuigt. Als was hij bezeten van Satan en overmand door kwelduivels, toeters en bellen, alter ego's en schimmige lyrics, laat negentiende-eeuwse poëzie en niet in het minst door Mauritz Pauwels zelve. Vermomd in een niet mis te verstane Europe-look met zonnebril en bijhorende zweetband, of die keer met koeiebel en claxon - zich smijtend op de grond en zo overtuigd van wat hij aan het doen is. Ik weet niet waar dit eindigt met deze mens. Maar uit dEUS stappen getuigt van veel lef. Om dan dit te gaan doen, getuigt van nog veel meer lef! Leve Mauro!
En net toen deze man dacht dat hij het wel gezien had, staat Fulco op de planken. Mauro en Fulco.... ze zijn elkaar waard, believe me.
Een eigenzinnig, naar psychedelica ruikend duo, die me verbaasde van begin tot eind. En ik was niet alleen. Met songteksten die me deden glimlachen en fronsen tegelijk. Een beetje verfrommeld.... te lang in één kamer gerommeld. Echt, waar haalt ie het uit. Fulco Ottervanger... Mij niet onbekend als lid van De Beren Gieren en Beraadgeslagen (met Lander Ghyselinck), nu zijn eigen 'stuff' met Fulco. Blijft hangen, dansbaar, grappig.... maar dan écht grappig en instrumentaal helemaal top. Simpele baslijnen, vlijmscherp gitaarwerk en pompende beats. ‘De sms-ende mens’! Wie bedenkt zoiets? of... 'dit is geen meezinger' of 'nergens heen'. Nergens kun je heen als je niet thuisblijft... geef toe, bij deze one-liner moet ieder weldenkend mens toch even over nadenken.
Fulco Ottervanger, blijf vooral bij ons in Gent hangen. Niet te verre weglopen! en o ja, de toevoeging met Mauro op gitaar was er te kloef op! en ja, ook de enige cover in de set van wijlen Bram Vermeulen (‘politiek’!) was op zijn plaats.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/fulco-22-11-19.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/mauro-pawlowski-22-11-19.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Sheila Divine scoorde eind de jaren 90 in ons land enkele hits maar verdween na een paar albums terug in de anonimiteit. Sedert 2010 zijn ze terug actief en vanavond kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen in de aangename zaal, De Zwerver.
Er was geen support mee gekomen maar niemand die daar maling aan had. Even na 21u begonnen ze aan hun show. De derde in ons land trouwens. Er werd geopend met de titeltrack “The Beginning of the End” dat eerder een ingetogen en retro perspectieve song is met een sterke tekst. Er volgden nog drie nieuwe liedjes met o.a. “Age is Just a Number” dat het publiek opwarmde en deed hoofdschudden. Een fantastische song.
Daarna kwam “Like A Criminal” dat het publiek spontaan meezong. De band genoot ervan en je zag het spelplezier er van afspatten. Ook de onderlinge reacties logen er niet om. Toen de gitarist, die er nog steeds een beetje uitziet als de jonge Paul (Josh Saviano) uit de jeugdreeks ‘The Wonder Years’, wat rommelde aan zijn gitaar , wilde de zanger een mop vertellen maar hij kon op geen goeie komen zei hij. Dat werd op gegrinnik onthaald door de rest en de drummer kwam dan vooraan staan om een grapje te vertellen die hij van zijn zoontje had gehoord. Tot zover het intermezzo.
Het leeuwendeel van de songs kwam uit “The New Parade” (o.a. “Hum”, “Opportune Moment”, “Like A Criminal”, “Spacemilk” en “Automatic Buffalo”) dat trouwens dit jaar zijn 20ste verjaardag viert. De rest waren bijna allemaal songs uit hun nieuwste album. En het moet worden gezegd dat die songs het goed deden op het podium en bij het publiek. Het klonk onmiskenbaar als The Sheila Divine maar je hoorde ook dat ze proberen muzikaal te evolueren. Tijdens “Hum” verwerkten ze flarden o.a. The Cure en The Smiths in de song. Mooi gedaan. De avond ervoor verwerkten ze er trouwens “Head Like a Hole” van NIN in. Ze spelen dus een beetje met hun setlist gedurende de tournee.
Het geluid was heel goed. De zang klonk ook erg goed, alleen tijdens één oud nummer had hij wat last met de hoge noten.
Na een dik uur verlieten ze het podium om terug te komen voor drie bisnummers. De eerste was “Melancholy MA” dat een sneer is naar het huidige America waar er baby’s in gevangenissen zitten, de politie mensen doodschiet en veel mensen mentale problemen hebben. Een sterke song en dito tekst. Tenslotte werd de aangename avond afgesloten met “Automatic Buffalo”.
The Sheila Divine kon mij moeiteloos ,ook met hun nieuw werk, overtuigen!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Underworld - De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd!
Het Britse Underworld serveerde ruim twee uur lang een fris , sprankelende groovy show; die kleur kreeg op de vijf grote schermen, de mooie visuals , de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects deden hun werk .
Underworld houdt ons nu al vijfentwintig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks , je geniet, golft , zwalpt, danst en je hotst heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven.
De doorbraakkiller ‘Dubnobasswithmyheadman’ (94) en zijn opvolger ‘Second toughest in the infants’ plaatsten hen in de frontlinie van de Britse dance. Underworld gaf samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht . Underworld is gelijmd rond het vaste duo Karl Hyde (62 - zang) en Rick Smith (60 - knoppenfreak) die de elektronica een gezicht geeft.
Een dubbel jubileum , want de twee zijn zo’n veertig jaar geleden samen begonnen muziek te maken. Hun nieuwe project ‘Drift series’ (een zevendelig albumset btw!) is een concept waarbij ze een jaar lang elke week een nummer opnamen, een creatief hoogtepunt in het Underworld-oeuvre; een handvol lieten ze hier vanavond los op de menigte.
Na de passage op Werchter afgelopen zomer , hadden we opnieuw vuurwerk dus! Beter kon het weekend niet worden ingeleid . De NOTP hebben hun credo om de mensen te entertainen, Underworld heeft als motto een clubsfeer en samenhorigheid creëren … Straf staaltje!
Underworld brengt uitgerekte meeslepende minimal , groove georiënteerde elektronica , Britpop, perfect op elkaar afgestemd en kleurrijk via de visuals en de lichteffects in een opwindende show .
Beneden was het in de Lotto Arena een fijn samen-grooven , en boven was stilzitten geen optie. Sjiek dus , wat die twee op het imposante podium verwezenlijkten.
In de sfeer geraakte je met de openers “Star” en “Listen to their no” , eventjes de heupen loswiegen en de schoenveters dichtknopen. Hyde gaf het tempo aan met z’n handbewegingen, de ogen halfopen en de danspasjes op de stage en op een verhoogje .
Adembenemender werd het met “Rez/Cowgirl” , met een knipoog , eerbetoon aan Christophe Lambrecht van StuBuu, die Underworld tot z’n favorieten rekende. Mooi .
De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een weekendgevoel. Opwindend ! Een staat van euforie!
Oud en nieuw werk versmolten , het publiek was van alle leeftijden , het genoot en liet zich leiden door de repetitieve, opbouwende ritmes en knallende beats. Underworld teerde niet op nostalgie , het recente materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe , met “This must be drum street” en “Border country” als absoluut hoogtepunt. Imponerend.
‘Can you feel it’, mompelde, brabbelde Hyde tussendoor , heerlijk doordenderend met een “Juanita” in al z’n muzikale vormen, “Beautiful burnout” , “Dirty epic” en een rockend , ronkende “I exhale”, die een extatisch gevoel creëerden. “Push upstairs”, “Two months off” effenden het pad naar een climax van rollende beats op “King of snake” en “Born slippy (.NUXX)”, die de ‘Underworld’ clubsfeer en samenhorigheid bevestigden.
Virtuositeit met de praatzang van Hyde, warm , onderkoeld, op z’n eigen unieke manier en Smith die de batterij elektronica bediende. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. “Moaner” was de terechte afsluiter in dit concept .
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we waren verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwe, boeiende materiaal probleemloos deed aansluiten op de oude (dancefloor) killers. Underworld stapt met opgeheven hoofd naar hun gouden bruiloft van vijftig jaar samenzijn . De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd dus!
Organisatie: Live Nation
De Casino ontving op woensdag 20 november een trio bands uit het electro en EBM-genre met als hoofdbrok de door kenners alom geprezen heren van Nitzer Ebb, die zonder twijfel mogen gerekend worden tot één van de absolute pioniers van de EBM (Electronic Body Music).
De opkomst was vrij mager, de zaal was nauwelijks half gevuld, maar door het afsluiten van het balkon en het vakkundig ‘verkleinen’ van de ruimte door middenin een reuze ‘gordijn’ te hangen, viel het minder op en hadden de aanwezigen comfortabel plaats om te bewegen en een bijzonder goed zicht op het podium.
The Juggernauts mochten de spits afbijten en deden dat met veel enthousiasme! De groep van Peter Mastbooms (alias DJ Borg) trad op in de gekende zwarte outfits met helm en vertolkte hoofdzakelijk nummers uit hun CD ‘The Juggernauts are coming’ uitgebracht in 2016 (Out of Line). Hun muziek is een zeer verdienstelijke mix van electro en EBM en resulteert in een aanstekelijk en dansbaar geluid dat soms doet denken aan early Neon Judgement gecombineerd met de typische electrosound uit (vooral) Duitsland. Misschien niet de meeste originele sound maar wel perfect gebracht en goed onthaald door het aanwezige publiek. Check out songs als “Plastic World” en afsluiter “Follow” en overtuig uzelf van de kwaliteiten van deze band van eigen bodem. Hopelijk komt zeer binnenkort de opvolger van hun debuut CD uit, die “Fear” zou gaan heten en waarvan live ook al de titeltrack wordt gespeeld.
Vervolgens mocht Liebknecht (uit Duitsland) het publiek verder opwarmen tijdens deze koude novemberavond. Het bleek eerder een electro DJ-set te zijn dan een echte band, onder leiding van Daniel Myer die voor de gelegenheid werd bijgestaan door een 2de knoppendraaier. Vele liefhebbers van het electro en EBM genre zullen Dhr. Myer ongetwijfeld nog kennen als de frontman van Haujobb, een band opgericht in 1993 die vooral eind jaren 90 en begin jaren 2000 vrij populair was in de (Europese) industrial scene. Liebknecht bracht dit jaar met ‘Produkt’ een eerste CD uit.
De set was een aaneenschakeling en gesmaakte combinatie van techno en electro. Een voortdurende wisselwerking van enerzijds commerciële beats met duistere en zware industrial beats en ritmes. Een soort van ‘Tomorrowland meets EBM’. Getuige daarvan was de zeer geslaagde remake van het nummer “Killer” van Adamski dat meesterlijk verwerkt zat in de energieke set. Een machtige maar donkere wall of sound met dreigende vocale ondersteuning van Herr Myer himself.
De band waar het vanavond voornamelijk om draaide was zoals reeds gezegd Nitzer Ebb. Afkomstig uit Groot-Britannië en actief sinds 1982 mag je gerust stellen dat dit heerschap bij de grondleggers hoort van de ganse EBM en industrial rock strekking die rond die tijd begon furore te maken. Hun grote doorbraak kwam er met debuut CD ‘That Total Age’ en met hun rol als voorprogramma van Depeche Mode tijdens diens uitgebreide Europese tour in 1987.
Net als in augustus van dit jaar op het W-Fest brachten de stichtende leden Douglas Mc Carthy en Bon Harris hun originele vrienden en bandleden uit de begindagen mee als livemuzikanten : David Gooday en Simon Granger.
Frontman Douglas Mc Carthy kwam als vanouds stijlvol het podium op in keurig maatpak en met de onafscheidelijke zonnebril. Hij benut telkens het ganse podium en marcheert onafgebroken van links naar rechts met op de achtergrond de 3 ‘muzikanten’ van dienst, terwijl hij vol overgave zijn teksten krachtig debiteert over de pompende ritmes heen.
Opener “Blood Money” maakte al onmiddellijk duidelijk dat Douglas er zin in had en zonder twijfel meer in goede doen was dan afgelopen zomer in Waregem. Zijn typische podiummoves, zijn speciaal timbre en zijn coolness maken van hem nog altijd, na meer dan 35 jaar dienst, een charismatische frontman. “For Fun” en “Captivate” zetten het sterke begin extra in de verf en later zou blijken dat het hoge niveau van presteren gans het optreden werd aangehouden. Bij het pittige “Getting Closer” kwam Bon Harris vanachter zijn toetsen om op beweeglijke wijze zijn jeugdmakker vocaal bij te staan. Aan mister Harris is niet echt een groot zanger verloren gegaan maar met zijn ‘gebrul’ voegde hij wel een extra dimensie toe aan het geluid. Een lekker ‘agressieve’ toevoeging die Nitzer Ebb altijd al heeft onderscheiden van menig andere EBM bands.
“Lightning Man” en “Once You Say” zitten als nummers iets complexer in elkaar en kunnen bogen op een knappe opbouw en dito finale, maar nog mooier is de beklijvende versie van “Come Alive” die in Sint-Niklaas heerlijk wordt gebracht. Het iets tragere nummer wordt met veel gevoel en sfeer losgelaten op de aanwezige fans en die tonen meermaals hun enthousiasme en appreciatie.
Stilaan blijkt het echter tijd om het meest gekende werk van de band boven te halen en zo de set naar een climax te voeren. Een krachtige en zeer uitgesponnen uitvoering van “Join in the Chant” is een eerste duidelijk signaal in die richting. Gans de zaal brult het nummer uit volle borst mee en zowel fans als band komen nu definitief op dreef met de vaste overtuiging het EBM feest nog wat intenser te maken.
“Control i’m here” klinkt snel en vastberaden en vanaf “Down on your knees” gaat het concert moeiteloos crescendo naar een absoluut hoogtepunt en dat omvat enkele parels uit de beginperiode van de band (vooral ten tijde van debuut CD ‘That Total Age’). Wat te denken van het alomgekende “Let your Body learn” en de moordende afsluiter “Murderous”, een echte klassieker die na al die jaren nog altijd niets heeft ingeboet aan kracht en populariteit. Voor het podium ontspon zich dan ook een waar EBM dansfeest(je) onder de trouwe Nitzer Ebb volgelingen.
Als eerste toegift mocht een toetsenist de brulboei van dienst uithangen tijdens “Alarm”. Mc Carthy bleef heel even op de achtergrond en liet de anderen hun ding doen. Het resultaat was verrassend maar klonk toch vrij monotoon en minder ‘catchy’. Dan toch liever de donkere en beukende versie van “Godhead” uit de gelijknamige CD, waarmee de frontman en zijn muzikanten waardig afscheid nam van het publiek en een einde maakten aan een zeer geslaagde passage in Sint-Niklaas.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/nitzer-ebb-20-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/liebknecht-20-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-juggernauts-20-11-2019.html
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
