Gabriël Rios probeerde afgelopen vrijdag zijn nieuwbakken songs uit in de Minardschouwburg in Gent. Na een regenachtige vrijdag gingen de zonnige klanken van Rios erin als zoete koek en kon men spreken van een geslaagde solo try-out.
Een meer dan onderhoudend voorprogramma van het getalenteerde Hydrogen Sea kon het publiek opwarmen voor wat komen ging. De ietwat dromerige stem van Bircen Uçar werd begeleid door PJ Seaux die instond voor de bijpassende melodieën.
Daarna was het de beurt aan Rios. Onder luid applaus werd de artiest verwelkomd na zijn avontuur in New York. Rios nam de pose van de singer-songwriter aan, namelijk helemaal alleen op het podium met zijn gitaar. Hij opende onmiddellijk door te zeggen dat hij wat nerveus was.
Dat bleek echter niet uit het begin van de set. “Voodoo Chile” werd mooi zacht gebracht en leek uit een trage Amerikaanse roadmovie weggeplukt. Voor het inzetten van “City Song” vertelde Rios – overigens steeds in het Engels pratend – over Amerika. De song ging over het feit dat het niet zo makkelijk is om New York met muziek te veroveren, dat er vele anderen het samen met hem toch probeerden, hoe er in de Rockwood Music Hall soms 6, soms 27 mensen aanwezig waren enzovoorts. De song zelf was intiem en vol gevoel.
Dat gold eigenlijk voor zo goed als alle nieuwe nummers. Rios slaagde erin de basis telkens simpel en eenvoudig te houden, om af en toe krachtiger uit de hoek te komen. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij “Black Diamond”. Het nummer maakte trouwens duidelijk dat het wel degelijk een try-out was, want Rios vergat even de volgorde van zijn afwezige setlist. Gelukkig werd hij vanuit het publiek geholpen. Die nonchalance had bovendien zijn charme en kon regelmatig op gegiechel en gekir van de vele vrouwelijke aanwezigen rekenen.
In “Burning Son” kon de singer-songwriter zijn fake nail even niet meer gebruiken. “Die werkt niet voor dit nummer”, zei Rios, waarna hij het nummer met fijne en snelle opeenvolgende hogere noten speelde. Het gaf de typische Rios-ballade een luchtig effect.
Op het einde van de tamelijk korte set (ongeveer 40 minuten, inclusief een aantal verhalen) speelde hij nog enkele op tempo nummers, waarbij de zanger de teugels van zijn stem nog eens helemaal liet vieren.
Na de set kwam Rios terug voor drie bisnummers. Enkele dames die mompelden “dat hij nu wel één van zijn hitjes” ging spelen kwamen bedrogen uit, want Rios wilde van geen wijken weten en bleef enkel de nieuwe nummers spelen. Het publiek kon die wel smaken en reageerde enthousiast, maar toch bleef er achteraf duidelijk wat ontgoocheling hangen.
Dit was dus bij al dus een erg succesvolle try-out van een erg getalenteerde muzikant. Het deed ons verlangen naar de release van het album, dat wel eens een schot in de roos zou kunnen worden.
Organisatie: Democrazy, Gent
Goose - !!! (Chk Chk Chk) - Aanstekelijk dansfeestje
Goose - !!! Aéronef
Lille
Een dubbelaffiche om U tegen te zeggen en een garantie voor een zweterig volgepakt huis, zouden wij dan denken. Maar daar was helemaal niks van aan, de l’Aéronef was lang niet volgelopen en deed het vanavond dan nog hoofdzakelijk met jolige West-Vlamingen die hun lievelingen van Goose kwamen aanmoedigen en ondertussen de Franse tapkranen op volle toeren lieten draaien.
Wij waren hier echter naartoe gekomen voor het fantastische !!! (Chk Chk Chk) die de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ kwam voorstellen, dit nog vòòr de releasedatum, ook voor ons was dit dus onontgonnen terrein. Hoewel, hun sound was nu ook niet zo veel veranderd, maar die was wel nog een nog een stukje heter geworden, zo bleek. De live kennismaking met het nieuwe materiaal was alvast zeer hoopvol. Het prikkelde en het swingde als een bende opgegeilde slingerapen die aan de wodka hebben gezeten. Dit was zeer aanstekelijke funky shit die zaal Aeronef moeiteloos aan het dansen kreeg. Zanger Nic Offer’s outfit was op zijn zachts uitgedrukt nogal on-rock’n’roll, maar de kerel zijn gekke act en dance moves brachten de zaal al snel op kookpunt. Zeer snel eigenlijk, want opener “Get that rhythm right” deed zijn naam alle eer aan en ontpopte zich tot een lange funky jam die steeds heter werd. Meteen een voltreffer van jewelste, hier was geen sprake van een opwarmingsronde, dit was knal er op. De temperatuur werd vervolgens een uur aangehouden met de meest tintelende funk die een mens zich dezer dagen kan voorstellen.
De veelbelovende nieuwe songs, en dat waren er nogal wat, klonken gretig, fris, uiterst catchy en funky as hell. Die nieuwe plaat wordt gegarandeerd een kanjer.
Wij hebben zo een ernstig vermoeden dat deze band met hun opzwepende funkrock menig zomerfestival in vuur en vlam zou kunnen zetten, maar we zien !!! voorlopig op geen enkele affiche staan.
Nu LCD Soundsystem er de brui heeft aan gegeven en Radio Four en The Rapture ook al een tijdje dood lijken, is !!! de nieuwe koploper in wereld van de punkfunk.
Binnenkort op Les Nuits Bota op 6 mei 2013 (http://www.lesnuits.be)
Nog een zekerheid wat opgejaagde dansfeestjes betreft is Goose. In België weten we dat al lang, maar Frankrijk moest nog overtuigd worden. Laten we hopen dat de Fransen in de vorige optredens van de tour al overstag zijn gegaan want hier in Lille, op een boogscheut van hometown Kortrijk, stond Goose voornamelijk voor eigen publiek te spelen.
De talrijke West-Vlamingen moesten uiteraard niet ontgoocheld huiswaarts keren, want Goose stond op scherp en speelde hun gretige dance-rock met power en vuur, én met gitaren deze keer. Deze werden na jarenlange verbanning terug toegelaten op het nieuwe album ‘Control Control Control’ en mochten dus ook sporadisch mee het podium op. Helemaal op het einde mondde “Words” zelfs uit in een ware gitaareruptie die we eerder van hun streekgenoten van Steak Number Eight zouden verwachten. Laat ons stellen dat die gitaren een verrijking waren voor de gekende Goose sound, de gonzende beats moesten er heus niet voor inboeten en uiteraard bleef de ophitsende dance- en synth rock de hoofdmoot uitmaken. De band spetterde in het heerlijke “Synrise” en in het absolute hoogtepunt “Can’t stop me now” waarin wederom alle registers werden opengetrokken en het boeltje uiteen spatte.
Goose is één van de meest opwindende Belgische acts van het moment. Rock Werchter en Pukkelpop mogen zich nog maar eens aan een uitbundig feestje verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-26-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/26-04-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
Benjamin Biolay is een Franse singer-songwriter die al sinds begin jaren ’90 met eigen werk op de planken staat. Hij wordt beschouwd als één van veelzijdigste hedendaagse muzikanten in Frankrijk en zijn tegendraadse karakter gecombineerd met zijn knappe Zuiderse looks hebben al vele roddelblaadjes gevuld.
Vorig jaar kwam hij op de proppen met een zevende plaat ‘Vengeance’, waarin hij bewijst dat hij van alle markten thuis is: de plaat is een mix van rock, mierzoete ballads, hiphop en electronica. Op de plaat krijgt hij versterking van onder meer de Franse rapper Oxmo Puccino en de Engelse ex-Libertine Carl Barât. ‘Vengeance’ kreeg al vier sterren en werd geapprecieerd omwille van zijn experimentele karakter.
Heeft Biolay in Brussel de verwachtingen ingelost? Gedeeltelijk. Vooral de up-tempo nummers lokten veel reactie uit in de zaal. “Dans La Merco Benz”, “Laisse aboyer les chiens” en “Rendez-vous qui sais”, poppy nummers waarin een aanstekelijke melodie en nerveuze beat de hoofdrol spelen, laten niemand onberoerd. Ook “Qu’est-ce-que ça peut faire” en “A l’origine” zijn straffe nummers waarin Biolay handig electronica combineert met rock. De lichtpanelen rond het podium dragen bij tot het broeierige clubsfeertje in de zaal. Biolay raakt ook de gevoelige snaar met ballads à la Française zoals “La Pénombre des Pays-Bas”, “Aime mon amour” en “Chère inconnue”.
Met zijn ruige, diepe stem weet hij telkens een soort zenuwachtige staat van verliefdheid over te brengen, die op het punt staat uit te barsten. Toch kan Biolay niet altijd overtuigen. Vooral wanneer hij in één nummer van tempo of toonhoogte verandert of wanneer hij teveel experimenteert met andere genres (hij verwerkt zelfs een stukje van Gorillaz’ “Clint Eastwood” in een nummer), slaat hij de bal soms mis. “Ground Zero Bar”, “Ne regrette rien” en “15 Septembre” breken op dat vlak geen potten. Ook ballads zoals “La Superbe”, “Ton Héritage” en “Confetti” (op de plaat een duet met Julia Stone) gaan over de top in het mierzoeterige genre of komen erg flauw over. “Personne dans mon lit” is dan weer zo’n typische middelmatige Franse chanson, maar komt er dankzij de mooie melodie nog goed vanaf (zou hij het trouwens over zijn huidige burgerlijke staat hebben?!).
Een hoogtepunt van de avond was “Profite”, het eerste bisnummer en single uit ‘Vengeance’, een duet met Vanessa Paradis. Voor de gelegenheid was de zangeres helemaal vanuit de lichtstad afgezakt naar Brussel, een fijne verrassing voor de aanwezige muziekliefhebbers.
Ondanks de mindere momenten, hebben we erg genoten van dit concert, al was het omdat we dansend het weekend zijn ingegaan! De sympathieke Benjamin Biolay, die ooit bekend stond om zijn melancholisch oeuvre, slaagt er telkens in om zichzelf opnieuw uit te vinden.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de l’Aéronef, Lille op 11 mei 2013 (Org: Vérone Productions, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/benjamin-biolay-11-05-2013/
Organisatie: AJA concerts
Na veertig jaar platen maken vonden de heren van The Residents de tijd rijp om een overzicht te geven van hun rijkgevulde carrière. Voor het eerst zouden de bandleden hun identiteit onthullen, iets wat in hun geval niks meer betekent dan dat men de zanger Randy, de toetsenman Chuck en de gitarist Bob als (hoogstwaarschijnlijk fictieve) naam meegeeft. De twee muzikanten betraden als eerste het podium. Qua outfit hadden ze geopteerd voor een donker masker waaruit een kapsel oprees waar George Clinton trots op zou zijn. Niet veel later besloop Randy het podium in een kerstpak. Het ‘gekke grijsaard’-masker wijkt vermoedelijk weinig af van de reële tronie van de zanger, na al die jaren zullen de heren immers al lang op tram 6 zitten.
Hun huidige ‘Wonder of Weird’-tour is gewoontegetrouw theatraal van opzet. Het hoeft dus ook niet te verwonderen dat niet enkel muziek- maar ook theaterliefhebbers de weg naar Het Depot vonden. Dezer dagen gooit Grace Ellen Barkey hoge ogen (of moeten we hier zeggen ‘oogballen’?) met Mush-room (eind mei nog te zien in het STUK te Leuven!), een Needcompany-productie waarvoor The Residents de originele soundtrack leverden. Zowel Jan Lauwers als vele acteurs/dansers van Needcompany waren tijdens hun vrije avond dan ook volop geïnteresseerd in hoe de vaak als avant-garde performance-band omschreven groep het er op het concertpodium vanaf bracht.
Een eerste hoogtepunt was het aanstekelijke “Picnic in the Jungle”, een nummer dat net als het later in de set gebrachte “The Man in the Black Sedan” op de wereld werd losgelaten door Snakefinger, de man die in 1987 tijdens een tour met The Residents de dood vond in het Oostenrijkse Linz. Al kan het natuurlijk ook gewoon zijn dat Phil Lithman aka Snakefingers woensdagavond gewoon zichzelf verborg achter een masker op het podium van Het Depot. Met The Residents weet men immers maar nooit. Na “Give it to Someone Else” herinnerde Randy kort aan ‘The Commercial Album’ d.m.v. “The Simple Song” dat net als alle andere liedjes op die plaat slechts één minuut duurt (hetgeen meteen duidelijk maakt dat de titel van die plaat veeleer ironisch bedoeld was).
Na “The Confused Transsexual” mochten Bob en Chuck enkele minuutjes jammen hetgeen de frontman toeliet om wat te ontspannen achter de schermen. Niet enkel Randy maakte van de gelegenheid gebruik om een plaspauze in te lassen want echt veel schwung viel er na een tijdje niet meer te bespeuren in de iets te monotone performance van The Residents. Zo komen we meteen bij het grote minpunt van deze WOW-tour: al te lang beperken Bob en Chuck zich tot een weinig opvallende begeleiding van het door Randy gebrachte verhaal. Te weinig werden we verrast op wat variatie of uitspattingen waardoor er uiteindelijk soms meer te beleven viel in de zaal dan op het podium. Tot ergernis van de meer toegewijde fans enerzijds en tot vermaak van de gelegenheidsbezoekers anderzijds stolen enkele rare snuiters in het publiek meer de show met hun capriolen dan The Residents deden. We zijn van tijd tot tijd niet vies van een spooky soundscape, maar na een concert van twee uur hopen we vooral enkele onvergetelijke momenten te kunnen meenemen naar huis…quod non.
Af en toe kon er wel eens gegniffeld worden bij het aanhoren van Randy’s verhaal over zijn overreden doch niet overleden kat Maurice, over zijn 8ste vrouw die hem overhaalde om het te maken in Hollywood waar hij mede door Eddie Murphy faalde, over zijn 12de vrouw (Mandy met “The Black Behind”) die hij ontmoette tijdens zijn tot falen gedoemde pogingen om het te maken in de porno-business,…maar al bij al kon het verhalende luik te weinig boeien om ons tot op het puntje van onze trouwens best comfortabele Depot-zetel te brengen. Bovenop die hopelijk fictieve vertelsels herinnerde hij eveneens aan het succes dat The Residents in de jaren ’90 bij kritiek en publiek boekten met ‘Bad Day on the Midway’, een op CD-ROM uitgebracht spelletje dat de veelzijdigheid van (het team achter) The Residents illustreerde. Spijtig genoeg evolueert de technologie echter zodanig snel dat niemand 5 jaar na release het spel nog kon afspelen….
Tegen het einde van de set mocht gitarist Bob eindelijk nog eens een glansrol vervullen tijdens de glamrock-gitaarsolo in “Hanging by his Hair”. Ook het krachtige “March to the Sea” verdient een eervolle vermelding. Dit laatste lied stamt uit ‘Mark of the Mole’ dat de basis vormde voor hetgeen na ‘The Tunes of Two Cities’ de ‘Mole Show’ werd, de eerste waarmee The Residents ook buiten de Verenigde Staten optraden. Daarmee kon de cirkel als rond beschouwd worden en verliet het drietal rustig het podium.
De bisronde werd geopend met “Santa Dog” dat vier decennia geleden hun eerste single was. Terwijl het initiële decor (een opblaasbare kerstman, sneeuwman en twee snoepstokken) na anderhalf uur letterlijk in elkaar gezakt was, herrees op de achtergrond nu een kerstboom met als piek de iconische oogbal-met-hoed. Die kerstboom werd ritueel vereerd waarna het optreden definitief beëindigd werd middels het larmoyante “Dead Wood”. De openingszinnen daarvan vatten perfect de verzuchtigen van Randy samen: “I wish I was bigger, I wish I was tall”. Een gepast einde dus van het verhaal van de begrijpelijkerwijze gefrustreerde Randy.
Spijtig genoeg leidde deze laatste passage van The Residents echter ook bij ons tot wat frustratie want eerlijk gezegd hadden we op wat meer gehoopt dan de soms fletse bedoening die we nu gepresenteerd kregen. Wat meer variatie ware welkom geweest. Naar onze smaak weerklonk er namelijk te weinig rock’n’roll en te veel monotone elektronica. Sommigen beschouwen het veelvuldig gebruik van de Apple-computer misschien als een bewijs van het feit dat The Residents meegegaan zijn met hun tijd. Indien die hedendaagse sound echter maar tot een flauw aftreksel leidt van hetgeen vroeger veel prikkelender klonk, kan die ‘evolutie’ ons feitelijk gestolen worden. Maar bon, gelukkig verschillen smaken. Dat leidden we althans af uit de enthousiaste reacties van enkele opvallende toeschouwers. Al durven we te vermoeden dat zij aan dit optreden uiteindelijk nog een veel steviger kater hebben overgehouden dan wijzelf. Het Depot biedt dan ook niet enkel muzikaal vertier maar eveneens perfect getapte lokale producten….
Setlist: Loser = Weed, Picnic in the Jungle (cover van Snakefinger), Baby Sister, Give it to Someone Else, The Simple Song, Jelly Jack the Boneless Boy, The Confused Transsexual, Jam van Bob & Chuck – deel 1, (Let me be your) Teddy Bear (cover van Elvis Presley), The Monkey Man, Struggle, Mr. Lonely, The Man in the Dark Sedan (cover van Snakefinger), Hanging by his Hair, Jam van Bob & Chuck – deel 2, Bathsheba Bathes, Honey Bear, The Black Behind, March to the Sea
Bisronde: Santa Dog, Dead Wood
Organisatie: Depot, Leuven
Compact Disk Dummies – EP voorstelling - Succes voor Dummies
Compact Disk Dummies - Soldier’s Heart
Charlatan
Gent
Nog fris ruikend naar wasverzachter, hoe kan het ook anders na een ‘Wasserette-tour’, kwamen de winnaars van Humo’s Rock Rally 2012 hun 1e EP voorstellen in de Charlatan.
Democrazy had zowaar nog recenter, onontgonnen talent op de affiche geplaatst. Namelijk de winnaars van Humo’s ‘De nieuwe lichting’ 2013 Soldier’s Heart. Een ideale gelegenheid dus om dit jonge talent samen aan het werk te zien. Het belooft een mooi aankomend era te worden, als deze 2 bands de podia gaan bestormen, en hun plaats gaan claimen. Lefgozers, zelfbewust, spontaan en een eigen sound. The future is ahead!
De fraaie affiche zorgde voor een bomvolle zaal. Nauwelijks ademruimte, laat staan om te manoeuvreren met je fototoestel zonder iemands tenen te vertrappelen. Soldier’s Heart was appetizer van dienst. Een bizarre naam met een toch wel persoonlijk tintje. Een Engelse benaming blijkbaar voor schijnhartaanvallen bij soldaten, waar één van de bandleden last van had/heeft. Zangeres Sylvie, met het prachtige ravenzwarte haar, is duidelijk het sterke wapen van deze indie/dreampop band.
De symbiose van haar zeer gevarieerde stem en de elektronische deuntjes geven het iets zweverigs, naar het ijle toe. Ze wordt uitstekend begeleid met dudes die weten waar ze mee bezig zijn, en waar de fun er van af spat. De die-hards kennen deze band ondertussen, maar met meer airplay ligt de weg volledig open voor een glansrijke carrière.
Nadat de zwoele stem van Sylvie de temperatuur op de juiste hoogte had gebracht, was het de beurt aan de broertjes Lennert en Janus Coorevits uit Kortrijk. De Compact Disk Dummies hadden hard gewerkt aan hun 1e EP, en na een ‘propere’ tournee, landden ze opnieuw in Gent. Door Sid en Nancy goed begeleid brengen de broertjes elektropop met een serieus rock-‘n-roll gehalte.
De kids met laptops, en een fisher price cassettedeck, alliëren de bits en bytes van de elektronica , samen met gitaarrifs tot een smeltkroes van jeugdige elektropoprock. Vergelijken met een andere band doet deze jongens oneer aan. Daarvoor hebben ze teveel een eigen, direct herkenbare sound. Vooral in “What You Want”, “Mess with us”, en “ F.E.E.R.S.” , welke we nog kennen van de Rockrally, tonen de broertjes dat ze de juiste knopjes weten staan. Vooral in “F.E.E.R.S.” rijgen de gitaarrifs dit nummer aan flarden. Maar dat Lennert een stem heeft toont hij aan met “ Pale Eyes”. In “Toxic” bewijzen ze dat ze ook hun stempel kunnen zetten op een cover. Zo gelijkgestemd het duo is over de muziekkeuze, zo verschillend zijn ze qua karakter. Zo timide en rustig Janus is, zo’n spring-in-het-veld is Lennert. Mocht er een schaal van Richter zijn voor enthousiasme, is dit een orkaan met verwoestende kracht. Lennert ging bijna stagediven, maar bedacht zich dan toch maar. Afsluiten werd er met de 1e single “ The Reeling”.
Daarna werd dit nog eens overgedaan , maar dan met de leden van Soldier’s Heart erbij. Heel attent.
Het is duidelijk dat deze jongens andere paden durven bewandelen, en duidelijk vlug volwassen worden. Dit als we vergelijken welke stappen ze gezet hebben na hun overwinning in 2012. De goesting en gedrevenheid is zo gigantisch groot, en dat stralen ze ook uit. 2 brothers on a mission.
De komende zomer zal uitwijzen of België al gauw te klein is of niet. Één ding is zeker: het boekje ‘Succes voor Dummies’ hebben ze uitgelezen. J
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soldiers-heart-23-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/compact-disc-dummies-23-04-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
Met een heel zacht onschuldig stemgeluid en een nummer met bijpassende titel ‘Please don’t stare’ begint Imaginary Family aan een heel ingetogen voorprogramma van Marble Sounds in de labozaal in het Stuk. De nog vrij onbekende Joanna Isselé heeft haar eerste ‘Hidden’ EP uit en mocht deze onder andere op Studio Brussel bij Duyster reeds promoten. Ook op radio 1 kende ze al meerdere successen. Bij een aantal onder ons zullen de songs “Box” en “The bird watcher” dan ook bekend in de oren klinken.
Imaginary Family sluit muzikaal nauw aan bij de main act van de avond en zou het publiek dus meer dan moeten bekoren. Het beperkte publiek ging er echter snel bij zitten en al snel kwamen de eerste gezellige gesprekjes op gang. Joanna heeft het met haar heel breekbare stem moeilijk om alle aandacht naar zich te blijven trekken waardoor (luister)nummers zoals “Financial Crisis Blues” & “The professor’s wife”, stuk voor stuk prachtige teksten met een leuke persoonlijke anekdote niet tot hun recht komt.
Marble Sounds heeft net zoals Imaginary Family allesbehalve stilgezeten. Met hun tweede album, ‘Dear me, Look up’ probeert de groep rond Pieter van Dessel de lijn die ze in hun debuutplaat hebben uitgelegd, voort te zetten. Door de zeer vlotte afwisseling van nieuwe songs als kleppers “The time to sleep” & “A new breeze” merken we al heel snel dat dit meer dan gelukt is, misschien wel te goed. De nieuwe songs van het vervolgalbum ‘Dear me, Look up’ vallen dan misschien niet uit de toon, het publiek kent ze nog niet goed genoeg om volledig in op te gaan. Gelukkig kon Marble Sounds met “Dance Clarence Dance” de zaal in beweging krijgen.
Vaak wordt Marble Sounds vergeleken met een of ander obscuur post rock groepje, hier gaan we eigenlijk niet mee akkoord want deze mannen durven al eens stevig uit de hoek te komen. Hierbij denken we bijvoorbeeld aan het prachtige “My Friend” of “No one gave us the right”.
We kunnen concluderen dat de avond in het Stuk, een avond was die sterk op de emoties speelde, de gezellige zaal, de goede muziek vormden het perfecte sluitstuk van de dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-23-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marble-sounds-23-04-2013/
Organisatie: Stuk, Leuven
Coeur de Pirate is amper drieëntwintig maar behoort nu al tot het selecte kransje van wereldsterren aan het Franstalig popfirmament. De getatoeëerde schone – ze deelt de lakens met een tattookunstenaar – bracht vorig jaar haar tweede album ‘Blonde’ uit, een plaat waar poppy nummers en ballads elkaar afwisselen in een origineel retro-arrangement.
Het Koninklijk Circus is de laatste halte van een Europese tournee, getiteld ‘En tournée solo’, waarin ze gestripte versies van nummers brengt uit haar debuutelpee ‘Coeur de Pirate’ en ‘Blonde’.
Coeur de Pirate bevindt zich op de bühne voornamelijk achter een zwarte vleugelpiano en onder het zachte licht van een circuszeil van gloeilampen. Met nummers als “Cap Diamant” en een akoestische versie van “Adieu” legt ze meteen haar hart op tafel, in zinnen zoals “Je crois bien que je suis seule à t'aimer, tes lèvres brûlent tant de mille mensonges”.
Het zijn vooral zielenroerselen die ze aanhaalt, met een stem die twijfelt tussen naïviteit en valse onschuld. Deze engelenstem leende zich ooit tot geschreeuw en getier in de post-hardcore band December Strikes First waarmee ze een aantal jaren geleden de straten van Montréal onveilig maakte. Niets van dat alles is echter nog van tel bij het aanhoren van “Ensemble”, een single die zelfs in de Verenigde Staten een bescheiden hit werd, en het bloedmooie “Saint-Laurent”.
Ze waagt zich even aan de akoestische gitaar voor de meezinger “Verseau” en de elektrische gitaar voor “Hôtel Amour”, maar hangt de instrumenten dan weer aan de haak om zich neer te vleien achter de toetsen voor onder meer “Ava”, “Francis” en “Place de la République”.
Onder de hoogtepunten van de avond tellen we de Engelstalige covers van “You Belong to Me” van Sue Thompson en de fantastische intieme versie van het experimentele “I Love You” van artistieke duizendpoot Woodkid.
Na een klein uurtje en twee bisnummers – waarvan er één een verplichte “Exercise de chorale” - is het sprookje echter onherroepelijk voorbij.
De pianobegeleiding met eenvoudige akkoorden in mineur, die vaak doen denken aan het werk van Yann Thiersen, de vaak droefgeestige teksten en de wrange stem van Coeur de Pirate raken voortdurend nostalgische snaren, op gevaar van overbelasting. Afzonderlijk zijn het allemaal pareltjes, maar na tien nummers kan je wel even naar adem happen.
Toch kan je alleen maar bewondering hebben voor deze moedige singer-songwriter uit Québec die in Brussel bewees over voldoende troeven te beschikken om zich ook zonder band muzikaal staande te houden.
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
Ieder zichzelf respecterend fan van atypische en atmosferische black metal kent de Amerikanen van Agalloch. Zij brachten ons landje een bezoek op maandag 22 april in Aalter. Die datum deed menig werkend of schoolgaand metalhart breken maar bleek ideaal te zijn, gezien het ervoor zorgde dat het toch wel eerder kleine zaaltje niet stampvol zat. Er was dus ruimte genoeg om van de muziek te genieten.
Het Britse Fen was opener van dienst (als je op een avond waar 2 bands spelen al van openers kunt spreken natuurlijk). Deze jongens brengen atmosferische black metal overgoten door een post-rock sausje om u tegen te zeggen. Ik was onder de indruk van hun albums tot nog toe , dus ik zag het zeker zitten om ze eens live te zien. Ze zetten de toon voor de avond al stevig in maar helaas niet zonder enkele probleempjes. Alhoewel Fen op zich vrij goed speelde , waren er doorheen de set enkele geluidsproblemen. De zang stond veel te luid waardoor de rest van de instrumenten naast de drum op sommige momenten amper hoorbaar waren.
Naast die kleine probleempjes slaagde Fen er wel in om een kanjer van een set neer te zetten. Er werden vooral songs gespeeld van hun laatste 2 full-CD’s ‘Epoch’ en ‘Dustwalker’, maar daar hoor je mij niet over klagen – het zijn namelijk excellente platen. Ze slaagden erin om mij zelfs min of meer in een soort van trance te krijgen tot op het moment dat bassist Grungyn even alleen mocht zingen. In dat korte stukje zaten helaas serieus wat valse noten. Naast dit euveltje was het een zeer goeie set en (hoewel ik al uitkeek naar Agalloch) mochten ze van mij toch iets langer spelen dan drie kwartier.
Als bands worden afgedaan als de beste van een bepaald genre ga ik er meestal van uit dat dit erg overdreven is. Dit was ook het geval bij Agalloch. Zelf was ik niet zo bekend met hun materiaal en had naast wat individuele songs nog nooit echt de moeite gedaan om een volledig album uit te luisteren. Toen ik van verschillende mensen hoorde dat dit zo ongeveer de beste Amerikaanse black metal band ooit moest zijn dacht ik dat het wel wat overdreven was. Wat heb ik mij gruwelijk vergist.
Al van bij de intro slaagde Agalloch er in om mij op mysterieuze wijze vast te grijpen en met open mond naar het podium doen gapen. Vervolgens werd ik bijna volledig onbewust van mijn omgeving en werd ik meegesleept in hun muziek. Ik kan met een gerust hart zeggen dat dit één van de beste shows was die ik al heb meegemaakt.
Doorgaans heb ik het concentratievermogen van een hamster – je mag het al een mirakel noemen als een band mijn aandacht een half uur lang volledig weet te behouden - , maar Agalloch slaagde erin om dit 2 uur lang te doen en mij dan nog hongerig achter te laten naar meer.
Enige storende factor waren enkele mensen in het publiek zelf die het blijkbaar nodig vonden om naast mij volledig vooraan te staan en bijna de gehele set door zaten te praten terwijl dit net het soort band is waarbij dit extreem storend is.
Ach, nu ben ik eigenlijk gewoon maar aan het muggenziften om iets negatiefs te vinden. Het was gewoon uitermate goed en ik zal ze zeker nog eens proberen te zien als ze ons landje nog eens aandoen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fen-22-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/agalloch-22-04-2013/
Organisatie: JC Kadans , Aalter
Het Amerikaanse noise core trio Wolf Eyes uit NY is al zo’n vijftien jaar bezig met hun DIY praktijken . Naast eigen werk , oneindige reeks lp’s , split lp’s , cassettes en de incheck op allerhande projecten, hebben ze nieuw werk uit, ‘No Answer’ .
Hun tegendraadse , chaotische , verdwaalde noise terreur is hard, meedogenloos, oorverdovend , messcherp, destructief en geschift. De nummers lijken op hol geslagen en gaan compleet uit de bocht .
Wolf Eyes is live een beleven en ervaren, pijn en genot , afzien en gelukzaligheid. Indrukwekkend wat een spanning en variatie hun instrumenten en elektronica te verduren krijgen , net als de zang , de screamos en de vocodervocals. Af en toe klinkt een lome, verdwaalde klarinet door . Slepende , loodzware ritmes , knoppengefreak – effects, dissonantie en ronkende geluiden zijn een welig vertier. Wolf Eyes drijft ergens tussen de experimentjes van Big Black , Swans , Black Flag, het oude Sonic Youth, Godflesh , God , Pain Teens en ga zo maar door .
Hun sound blijft door de jaren nog even opzienbarend , hard en extreem. Het is en blijft een test op de toegelaten Dbs voor het gehoor .
Wolf Eyes doet zijn naam alle eer aan , is gejaagd , onrustig , wacht ongeduldig op zijn prooi, houdt van het donker en trekt zich op aan een mistig, nevelig decor . Wolf Eyes is duister, filmisch, duivels en hallucinant .
Hun wolfsogen zijn letterlijk wolfsklauwen en - klemmen, houden je als een ‘big brother’ in de gaten, bespieden en laten je niet los; hun klauwen knijpen, krassen, schuren, scheuren en hakken. Een ideale soundtrack voor elke suspense tv serie, science-fiction en horrorfilm. Ze laten je verdwaasd en verweesd in het donker achter in een godvergeten verlaten dor bos .
Af en toe viel een toegankelijk randje van rave, beats en wave te noteren, die de sound en het lot verzachten , en zelfs in het tweede deel van de set uitnodigden tot een explosieve pogo . We laten in het midden welke songs ze voorstelden , gezien hun sound in zijn geheel moet gezien worden .
Na al die jaren zijn ze nog even indrukwekkend en extreem . Drone noise . Doe het hen maar na!
Eerder werden we in een even aparte dissonante klankenwereld gedropt van André Stordeur die door een tweede persoon werd bijgestaan . In de voetsporen van een Pan Sonic , of is het omgekeerd - zo te zien aan de leeftijd van de twee heren! , hoorden we hier een huiverend elektronisch tapijt, een geluidsterreur van dreunende, donkere , neurotische , apocalyptische soundscapes , die het houdt op abstracte elektronica, avantgarde , drones en ruis.
Ook hier flitsten beelden en suspense van talrijke science-fiction , horror films ons voor de ogen …
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix Antwerpen (met The Soft Moon op 18 april 2013!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-eyes-18-04-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
In het Belfast van eind jaren ’70 had je als street kid op zoek naar wild muzikaal vertier maar weinig andere opties dan de militante en licht ontvlambare punk van Stiff Little Fingers. Wie zichzelf een beetje ernstig neemt als muziekliefhebber heeft op zijn minst één van de drie essentiële platen van dit viertal in huis: het rauwe debuut ‘Inflammable Material’ (‘79), de gepolijste maar zo mogelijk nog betere opvolger ‘Nobody’s Heroes’ (‘80) en de legendarische live schijf ‘Hanx!’ (‘80). Daarna leek het heilige vuur wat geblust, en dook de band onder leiding van de politiek incorrecte brulboei Jake Burns eerder sporadisch en in tal van verschillende bezettingen nog eens onder de spotlights.
Met de terugkeer van originele bassist Ali McMordie ligt Stiff Little Fingers de jongste jaren opnieuw goed in de markt van het live circuit. Om de opnames van de sinds lang aangekondigde nieuwe plaat te financieren trekt het Noord-Ierse gezelschap deze lente in full force door Europa. Lucky bastards als we zijn konden we een kaartje verzilveren voor de laatste avond van de ‘Up A Gear’ tour in de jarige 4AD club.
De hamvraag bij uitstek blijft of strijdvaardige bands als Stiff Little Fingers na al die decennia hun idealen nog geloofwaardig kunnen neerzetten, en welke songs de tand des tijds hebben doorstaan. Op die laatste vraag kregen vooral de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers prompt een niet mis te verstaan antwoord. Oudjes “At The Edge” en “Wasted Life” werden retestrak en melodieus geserveerd, en brachten al meteen enige beweging in de voorste rijen. De grove korrel in de schuurpapieren strot van Jake Burns is met de jaren wel flink wat afgesleten, met als logisch gevolg dat songs uit de eerste platen een pak minder gevaarlijk en baldadig klinken als in ’79. Gebleven zijn de vinnige commentaren van de frontman op alles wat ruikt naar sociale onderdrukking en politieke hypocrisie, zelfs op de vrij potige nieuwe nummers zoals “Trail Of Tears” en “Welcome To The Liars Club”.
Vooral in hun begindagen kreeg Stiff Little Fingers door de Engelse muziekpers wel eens de nickname ‘The Irish Clash’ opgespeld. De groep liet die vergelijking allesbehalve aan zijn hart komen, temeer er toen wel meer groepjes kwamen boven drijven die zich bedienden van working class punk en een vleugje ska. Burns & co werden uiteindelijk dikke maatjes met wijlen Clash opperhoofd Joe Strummer, en droegen ook in de 4AD hun gevallen kompaan een warm punkhart toe getuige het ontwapenende “Strummerville”. Ook de olijke vrienden van The Specials kregen met een vertimmerde versie van hun “Doesn’t Make It Alright” een eresaluut. Het werd zo mogelijk nog luchtiger toen ook “Barbed Wire Love” uit de debuutschijf ‘Inflammable Material’ werd opgevist, volgens Burns één van de weinige pogingen van Stiff Little Fingers om een love song te schrijven die uiteindelijk een soort kruisbestuiving tussen punkrock en doowop opleverde.
Niet dat er tijdens de eerste concerthelft niets opwindends te beleven viel, maar ergens hadden we toch de indruk dat de groep zich een beetje had gespaard voor een soort grand final tijdens het laatste halfuur. Net voor de bisronde hadden de punkveteranen al een eerste splinterbommetje gedropt met een snedige versie van hun allereerste single “Suspect Device”. Vlak daarna werden de encores afgetrapt met alweer een tribute song, dit keer aan het adres van hun semi-legendarische tijdsgenoten The Ruts wiens “Staring At The Rude Boys” van onder het stof werd gehaald. Met een militant “Tin Soldiers” en hun all-time signature song “Alternative Ulster” werden de laatste adrenalinestoten uitgedeeld.
Slotsom: Stiff Little Fingers is meer dan een museum voor en door overjaarse punkrockers. Hun arsenaal aan klassiekers in het genre blijft onaangetast, en alhoewel de nieuwe songs een paar versnellingen lager schakelen blijft hun onderliggende boodschap brandend actueel.
Als opwarmer van dienst kregen we het Westvlaamse Unwanted Tattoo voorgeschoteld. Aan het roer van dit kwartet staan twee ‘ervaren’ dames op gitaar en bas die samen met hun twee mannelijke kornuiten ons een heerlijk potje psychobilly voorschotelden. Referenties naar The Cramps waren bijwijlen wel erg duidelijk, inclusief de obligate tijgervelletjes, maar het speelplezier droop er zo van af dat je dit moeilijk een bezwaar kon noemen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Karl Hyde, muzikale helft en vocalist van het legendarische Britse duo Underworld, hoeft u helemaal niet te worden voorgesteld. Sinds de jaren '90 maakte hij zich onsterfelijk door zijn elektronisch huwelijk met Rick Smith. Een twaalftal albums en vermoedelijk evenveel grijze haartjes later besloten ze het succeshuwelijk even een pauze te gunnen. The Boy Hyde had na het overweldigende wereldwijde succes duidelijk nood aan wat intimiteit. Terwijl Rick Smith zich engageerde voor de soundtrack van Danny Boyle's recentste film 'Trance' trok Karl Hyde zich terug in een slaapkamer aan de rand van Oost-Londen om zijn solodebuut 'Edgeland' in elkaar te knutselen. Het resultaat werd een donker en uiterst ingetogen album met verhalen over een soort niemandsland dat zich op de rand van de grootstad bevindt.
Karl Hyde gaf onze Brusselse Ancienne Belgique de kans om in een interessant anderhalf uur zijn geesteskind aan een select zittend publiek voor te stellen. Kleinschaligheid was datgene wat Hyde beoogde maar ik weet niet of hij echt zulke lage opkomst had verwacht. Geen volgestouwde tribune maar dat zal de heel expressieve, praatgrage Brit met de volste overtuiging aan zijn laars gelapt hebben. De man doet wat hij wou doen en met deze uiterst persoonlijke performance laat hij een kant van zichzelf zien dat mijlenver verwijderd is van de dansvloer.
Dreunende beats maken plaats voor een etherische electronica/ambient met een duidelijke klemtoon op oprechte, soms bizarre poëtische teksten. Waar hij vroeger als zanger moest vechten tegen het beukende elektronische geweld komt nu een heel pak ruimte vrij om te laten zien wat hij als vocalist in huis heeft. Een onderlaag van atmosferische soundscapes, eenvoudige shoegaze gitaarlijnen en subtiele noises die over de zanglijnen heen waaien, kunnen de invloed van producers Leo Abrahams en Brian Eno niet verborgen houden. 'Edgeland' - dat trouwens integraal wordt gespeeld - is een illustratie van een volwassener geworden en sensitieve Karl Hyde.
Niet alle fans van het eerste uur hebben dit vanavond even goed verteerd. Toch werden de geduldigen onder hen op hun wenken bediend met een aantal opnieuw gearrangeerde en tot de essentie herleidde Underworld-classics zoals “Jumbo”, “Between Stars” en “Dirty Epic”. Nooit kregen de loepzuiver gezongen woorden in deze songs meer betekenis dan in deze lichtjes uptempo versies.
Hyde en zijn nieuwe vrienden reserveerden voor de bisronde het met Eno gecomponeerde en nog onuitgebrachte nummer “Up and Down”. “8 Ball”, een nummer uit de soundtrack van de film 'The Beach', werd tenslotte in een lekker groovende versie uiteengezet. Het publiek kreeg zowaar ineens zin in een feestje.
Een groot fan van dit nieuwe albummateriaal zal ik nooit worden maar de voldoening en de passie die Karl Hyde uitstraalt in dit zeer introspectieve en kwalitatieve werk dwingt mij zachtjes tot een oprechte appreciatie. Als Underworld-fan hoop ik toch stiekem op die beloofde, nieuwe samenwerking met zijn spitsbroeder Rick Smith.
Tracklist:
The Night Slips Us Smiling Underneath It's Dress / Your Perfume Was The Best Thing / Angel Café / Cut Clouds / Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers / Slumming It For The Weekend / Shadow Boy / Sleepless / Out Of Darkness / Jumbo / Between Stars / Dirty Epic / Up and Down / 8 Ball
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Gentse Hear, Hear! (A Cheer) mocht het voorprogramma verzorgen in de kleine, maar gezellige zaal van Trefpunt en deed dat met verve. De band haalde vorige week nog de finale van ‘De Nieuwe Lichting’ op Studio Brussel, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor Tout Va Bien, Soldier’s Heart en Rhinos Are People Too. De indierockers brachten sprankelende en melodieuze huiskamperpop met fijne ritmes. Wij moesten –vooral door het dichtgeknepen stemgeluid – spontaan aan Alt-J denken, maar dan met minder elektronica en meer subtiel gitaarwerk. Ook de link met Pavement was snel gelegd door het losse karakter van de songs.
Buke and Gase is een Brooklyns duo dat erom bekend staat zelf zijn instrumenten te maken en daar dan vervolgens zeer inventief mee weet om te springen. Zo had zangeres Arone Dyer een soort van tamboerijn op haar linkerschoen bevestigd. Hun songs – een mix van postpunk en mathpop- misten vaak enige vorm van structuur en sprongen alle kanten uit, waardoor je nooit wist hoe een nummer zou evolueren. Onvoorspelbaarheid troef bij deze band dus, en juist daardoor weet hun recentste album ‘General Doom’ wel te intrigeren. Live kwam hun show echter wat te monotoon over, werkte de scherpe stem van Dyer je al snel op de zenuwen en misten we een soort van urgentie. Bovendien hoorden we te weinig goeie songs. “Houdini Crush” en “General Doom” waren de zeldzame hoogtepunten, terwijl de rest van de nummers als onafgewerkte doorslagjes van die twee klonken. Helaas dropen wij na afloop teleurgesteld af naar huis.
Organisatie: Toutpartout (ism Trefpunt – Democrazy)
Nederlands 
Français 
