La Femme - Kraut punkers verkeren in bloedvorm
Er was even radiostilte rond psych punk kraut band La Femme maar na vijf jaar hebben Sacha Got en Marlon Magnée hun derde langspeler ‘Paradigmes’ (2021) de wereld ingestuurd. Dezelfde herkenbare hypnotiserende en surrealistische deuntjes uit ‘Psycho Tropical Berlin’ (2014) en ‘Mystère’ (2016) weerklinken ook in hun laatste muzikale telg. Afgelopen zondag kregen ze (eindelijk!) de kans om die laatste plaat live uit de doeken te doen.
Een uitverkochte AB was hun aandeel want in eigen land, Frankrijk, zijn ze al een klein decennia een waar fenomeen. En wat bij onze zuiderburen gebeurt, slaat al eens makkelijk over tot bij ons. De broeierigheid van het publiek voelde wonderwel prettig aan.
Nog voor dat het duo met vijf backing muzikanten, waaronder twee zangeressen, het podium opkwamen, zorgde het publiek voor een opgewekte sfeer. Met opener “La femme” was de toon en de sfeer meteen gezet. De herkenbare kraut-elementen en het ijle maar toch zachtaardige Franse gezang gaf een vertrouwd gevoel. Ze lieten er geen gras over groeien want al meteen kwamen daar de nieuwe songs als het funky nostalgische “Nouvelle-Orléans” en het snedige quasi morbide “Le sang de mon prochain”. De hele beleving werd met indrukwekkende hologrammen ook visueel gesterkt. De roadtrip van “Cool Colorado” was een lekkere binnenkomer bij het publiek die het refrein heerlijk meezong.
Hypochonders moesten even de oren en de ogen sluiten bij “Mycose” dat luider, scherper en beukender dan anders klonk. Uit volle borst krielden de toeschouwers ook mee met “Nous étions deux”, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam! La Femme vond het momentum en liet niet los tijdens “Foutre le bordel”. Magnée, intussen half uitgekleed, stond er zelf niet bij stil en nam regelmatig de zware keyboard in de handen om daar losjes een solo uit te tokkelen. Het tempo bleef hoog met het van onder het stof gehaalde “Paris 2012”. Een theremin kan uiteraard voor een psych-kraut band niet ontbreken en die werd gretig gebruikt in het absurde opborrelende “Antitaxi”.
Even hadden we de tijd om tijdens “Le jardin” (met spaanstalige lyrics!), “Va” en “Tu t’en lasses” om op adem te komen. Dit was ook het moment waar het geheel wat minder boeide en de band haar concentratie verloor… Gelukkig hielden ze hun meest bekende single “Sur la planche” maar ook “It’s Time to Wake Up” en “Tatiana” achter de hand om ons finaal door elkaar te schudden.
Setlist: La femme (intro) - Nouvelle-Orléans - cool colo - le sang - mycose - nous étions 2 - télé - foutre - Paris - anti - suive - Jardin - ou va le monde - Elle e t aime pas - plancher - wake up - vagues – tat
Organisatie: Backinthedayz (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Weedpecker + An Evening With Knives - Fijnbesnaarde psychrock
Asgaard is een sympathieke metalclub in Gentbrugge waar doorgaans nogal wat onguur en extreem metalgeweld de revue passeert, maar vanavond zocht men het toch wat meer in de richting van de psychedelische en harmonieuze stonerrock.
An Evening With Knives serveerde een massieve heavy sound die nogal dicht aanscheurde tegen de zware klanken van YOB. Het klonk misschien niet echt origineel, maar was wel stevig en bronstig genoeg om indruk na te laten. Sterke band. Nog iets meer aan een eigen sound en smoel werken en dan komen ze er wel.
Bij het Poolse Weedpecker werd de heavyness wat teruggeschroefd ten gunste van een meer gelaagde en bij wijlen melodieuze stonerrock sound. Fijner, avontuurlijker en meer verassend, meer in de richting van bands als Causa Sui, Yuri Gagarin, Samsara Blues Experiment, The Re-Stoned en ook wel een beetje Motorpsycho. De keyboards en de vocals werden naar onze zin iets te veel weggemoffeld in de mix, maar de songs hadden voldoende variatie en vernuftige muzikale hoogtepuntjes om dat euvel snel te doen vergeten. Onder meer het knappe soleerwerk van beide leadgitaristen bracht dit concertje tot een hoger niveau.
Voor een kot waar gewoonlijk de meest ruige metal genadeloos door de speakers knalt, viel dit misschien wat te licht uit, maar voor ons was dit zeker iets om met volle teugen van te smullen.
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge
Bambara - Hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen
De honger naar luide rock-'n-roll bleek groot want de foyer liep helemaal vol voor dit optreden dat aanvankelijk in het café gepland was.
Lustrous, een vijftal uit Gent, had de eer het publiek te mogen opwarmen en ze deden dat met verve. De groep opende met "Good grief", meteen met een binnenkopper van formaat. Een lillende brok luide post-punk met een hardcore randje waarin meteen duidelijk werd dat zanger Laurens Van Moorleghem de sterkhouder van de band is. Een heen en weer wiegende rots in de branding die zijn woorden uitspuwde als waren het stuk voor stuk vreselijke krachttermen en zo onvermijdelijk deed denken aan Joe Talbot, voorman van IDLES.
Na dat eerste overweldigende nummer zakte het tempo en leek Van Moorleghem zich danig te verslikken in een poging om de woede in zijn stem wat te temperen. Een zinloze poging waarna de groep zich meteen herpakte en een beklijvende set neerpootte waarin een mooi evenwicht gevonden werd tussen hard en zacht maar de urgentie van die eerste song werd helaas nooit meer gehaald.
Bambara, genoemd naar een personage uit een mij onbekende animatieserie ‘AEon Flux’, werd in 2009 op de wereld gezet door de tweelingbroers Reid en Blaze Bateh (respectievelijk gitaar/zang, drums) en bassist William Brookshire. Plaats van het gebeuren was Athens, Georgia maar de groep zocht al snel haar geluk in Brooklyn, New York en heeft intussen 5 albums en 4 EP's op haar actief.
Joe Talbot zou grote fan zijn, in ieder geval toerden ze met IDLES door de VS. Een referentie die kan tellen en toch waren mijn verwachtingen niet bijster hooggespannen. Oorzaak was hun recent verschenen EP, ‘Love on my mind’ waarop zanger Reid Bateh zich vanop de hoes als een ware posterboy presenteert en de groep haar grillige post-punk lijkt ingeruild te hebben voor gladgestreken new wave.
Mijn vrees voor een nefaste koerswijziging leek toch te voorbarig. Bambara speelde uiteraard nog heel wat oud werk. De meeste nummers werden geplukt uit hun laatste twee platen, ‘Stray’ en ‘Shadow on everything’, terwijl zelfs een nieuwe song als "Mythic love" veel meer in huis bleek te hebben dan ik kon vermoeden.
Live laat de groep zich bijstaan door twee extra leden: Bryan Keller Jr. (gitaar) en Sam Zalta (gitaar, keys) zodat Reid Bateh zich volledig kan concentreren op de zang. En of hij dat deed! Hij mag er dan al als een posterboy uitzien op de hoes van hun laatste EP, hier verscheen eerder een bezeten roofdier op de planken. Hoewel hij de andere groepsleden voortdurend complimentjes gaf was het toch hij die met alle aandacht ging lopen. Getormenteerd struinde hij over het podium waarbij hij de aanslagen op zijn lichaam niet schuwde (hoe hij meermaals neerplofte op zijn knieën!).
Een intens schouwspel waarbij een uitstapje tussen het publiek niet kon ontbreken hoewel een botsing met zijn schouder mijn kaakbeen haast ontwrichtte. Zijn stijl en manier van zingen deed onmiskenbaar denken aan een Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, een groep waarmee Bambara tot in den treure toe wordt vergeleken. Maar buiten die zang vond ik eigenlijk weinig gelijkenissen met dat legendarische groepje uit Australië. Bambara vaart een behoorlijk eigen koers waarbij ze put uit een amalgaam van niet altijd makkelijk te verifiëren invloeden.
Een zich uit de naad meppende drummer zorgde met een onversaagde bassist voor brutale tempo's terwijl de gitaren verrassend toegankelijk klonken. De gitaar van Bryan Keller leek wel weggelopen uit de soundtrack van een spaghettiwestern terwijl het subtiele spel van Sam Zalta voor de nodige nuances zorgde.
Samen met de hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen van Reid Bateh leidde dit tot gevaarlijk dreigende rock-'n-roll zoals ik die al lang niet meer meegemaakt had. Na een tijdje werd hun modus operandi wel wat voorspelbaar. Eerst declameerde Reid zijn poëtische, door de dood geobsedeerde teksten waarna de overige muzikanten invielen en het gehuil begon om uiteindelijk tot een brullende finale te komen. Maar dat werd telkens zo knap en intens gedaan dat ook dit geen bezwaar mocht vormen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, leffinge
De New Yorkse band Bambara kwam ons meer dan aangenaam verassen in de Aeronef Club. Jazeker, na albums als ‘Shadows On Everything’ en ‘Stray’ waren we al overtuigd van hun kunnen, maar dat ze zo straf voor de dag zouden komen hadden we nu ook weer niet verwacht.
Live kwam er met name nog heel wat meer oerkracht, suspens en razernij uit deze gloeiende post-rockband. Dat was vooral te danken aan de alom aanwezige verschijning van zanger Reid Bateh. Qua presence en furie deed hij ons denken aan de jonge Nick Cave toen die nog ongedwongen het hellevuur deed branden bij The Birthday Party.
De rauwe live sound greep wel vaker terug naar de intense garage-rock van die tijd, met als referenties vooral de opgehitste jungle rock van The Gun Club of de grillige sound van The Scientists. Als we het wat korter in de tijd gaan zoeken kwam de onbegrensde intensiteit van Daughters ons ook meermaals voor de geest.
Bambara hield het een uur lang boeiend, furieus, overweldigend en gloeiend heet. Briesende songs als pakweg “Monument”, “José Tries To Leave”, “Serafina” en “Mythic Love” kwamen er met zijn allen steviger en intenser uit dan dat ze ooit in de studio werden opgenomen. “Filled Up With Night” was een razende afsluiter die neigde naar “Preachin Blues” in de kolkende versie van The Gun Club, maar dan zowaar nog een stuk feller.
Bloedstollend concertje.
Organisatie: Aéronef, Lille
BAM! Trio - Balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie
Sounds jazz club houdt al sinds 1985 de vinger op de pols van de jazz scene in Brussel, ze doen dat uiteraard niet als enige , want de scene is momenteel vrij levendig. Maar in het pittoreske jazz café in het hartje van Brussel komt de moderne jazz samen met de ‘groovy old skool’, waardoor het genre zo groot is geworden. Een verdienste algemeen door de uitnodigende gezelligheid van deze bijzonder club alsook de kracht van de band.
Vanaf dat je binnen komt met een eerste pintje en je plaats neemt aan één van de tafeltjes, waan je je meteen in die magie uit de jaren '50 tot '60. Maar deze club staat met beide voetjes in het heden, en dat maakt het plaatje compleet.
Info op https://www.sounds.brussels/
Op deze vrijdagavond kwam BAM! Trio (*****) en maakte een balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie.
Onlangs bracht de band het album 'One ' uit, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten zijn klankentovenaars . De aanstekelijke gitaar lijntjes, de bedwelmende piano klank - tussen rock en jazz - en de bijzonder catchy, groovy drums brengen ons onder de indruk. Het combo speelt ingetogen tot lekker de registers opentrekken. De elektronica en gitaarriedels zorgen voor een lichte botsing tussen jazz en dance. Een botsing tussen lichamen weliswaar, de betekenis 'BAM' waardig. BAM! Trio klinkt gevarieerd en gaat subtiel , uitgekiend te werk. Een echte stijl kleven op hun muziek is dan ook geen evidentie.
Improvisatie en variatie is de rode draad. BAM! Trio verlaat graag de comfortzone van jazz, maar blijft het genre ook trouw. Dat bewijst Bastien op het einde van de set met een gitaar solo die doet terugdenken aan de grote jazz gitaristen. In het midden van de set toverde Maxime dan weer piano klanken, die de jazz pianisten uit een ver verleden doen herleven. En drummer Arnaud verstaat de kunst tussen groovy jazz en lekker rock-'n-rollende drums als geen ander.
Gitarist Bastien Jeunieaux spreekt zijn publiek voortdurend aan, op gemoedelijke wijze. Een meerwaarde. Het is dan ook sterk hoe drummer Arnaud Cabay, pianist Maxime Moyaerts en uiteindelijk ook Bastien zelf, de ene magische solo na de andere spelen. Een hemelse climax samen. Wat een groovy klankentapijt!
Organisatie: Sounds jazz club
Peaches - Smells like circus - Smells like Peaches
Het muzikale werk van de Canadese Peaches staat garant voor electroclashende bitchpunk . Als buitenstaander zul je een kreet slaken van, wat is me dat, maar Merrill Nisker aka Peaches, reeds de vijftig voorbij, is een feministische allround artieste, die na een handvol platen de brug slaat met plaatselijke circus- en performance artiesten en zorgt voor een wilde mix van muziek, performance, circus, acrobatie en queer acts.
Getiteld ‘Smells like Peaches’, is een totaalspektakel, met schaars geklede dames, (deels) ontblote vrouwenlichamen, gebed in haar ravissante kostuumwissels , als de outfits en de verkleedpartijen van haar artiesten.
Het is allemaal in kader van een boeiend weekend, een eclectische meltpot van een ‘smells like circus’. Ergens borrelt in die extravagante kostuums de persoon Roisin Murphy op.
De Canadese muzikante, producer, regisseur, beeldend kunstenaar en performance artieste Peaches overvalt ons muzikaal met vettige, dreunende, neurotische basses, pompende, groovy synthbeats en aanstekelijke, vunzige refreintjes van ‘tits’, ‘dicks’ ‘fucks’, …
Ze bijt van zich af met een pittige, gedreven, seksueel prikkelende, erotiserende, fantasierijke (freak)show.
Een koor opent en eindigt deze. Het is een spectaculaire, een tot de verbeelding sprekende show, een circusact met uitdagende bewegingen, sensuele danspassen enz in een onbevreesde originaliteit. Ze oefent een immense invloed uit op de vrouwenbeweging en haalt de gendernormen onderuit. Het publiek weet dit enorm te smaken. Ze wordt met haar show sterk onthaald.
Grensverleggend, absurd en toch hard realistisch hoe de kijk op seks in de popmuziek wordt onderuit gehaald in die groovy , dansbare , hitsende , feestelijke en huiverende, angstaanjagende synthbeats , die Daft Punk met Suicide versmelt.
Smells Like Peaches! Zoveel is duidelijk muzikaal, het is een trip van ‘Teaches of Peaches’, die goed twintig jaar verscheen , naar ‘Fatherfucker tot het jongste ‘Rub, die de basis vormen van het optreden, de show en de performance . Elk van de performers heeft een passend nummer gevonden dat ze op hun manier interpreteren.
Peaches is een feministische allround artieste met een iconische uitstraling , die haar rauwe en seksueel progressieve attitude verbindt met snedige , slepende synthpop .
Onderga die kletterende sound in die barrière. De elektropunk godin verbaast steeds opnieuw.
Ohja, later dit jaar trekt Peaches speciaal voor je haar pretty-in-pink-ste tenue nog eens aan: in de AB komt ze de 22ste verjaardag vieren van haar debuutplaat ‘The Teaches of Peaches’. Je bent gewaarschuwd.
Organisatie: Vooruit, Gent
Amy Macdonald - Deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie
Het mag weer, in een bomvolle Ancienne Belgique genieten van fijne concerten. Zonder mondmaskers en amper afstand houden. Het optreden van Amy Macdonald, mag nu twee jaar na de release van haar laatste album ‘The Human Demands’ eindelijk live worden voorgesteld. Het was dan ook compleet uitverkocht. Niet alleen Amy zelf, ook de fans slaakten een diepe zucht van opluchting en genoten intens van de fijne melodieuze sound.
Emmy D’Arc (*****), support act, is van het goede hout gesneden. De zelfverzekerde jonge dame stond helemaal op haar eentje op het podium. Enkel stem en gitaar! Eerst wat afwachtend , nerveus, maar eenmaal bezig, bezorgde ze ons met haar prachtige vocals en de wisselende songs de ene na de andere adrenalinestoot. Ook de meer uptempo songs met een country inslag waren meer dan de moeite Ze heeft een sterk charisma , biedt entertainment en spreekt de dansspieren aan. Emmy D’Arc is een talent en kan een grootse artieste worden. Klasse hier vanavond.
Lees ook maar ons interview en concertverslagen hier .
Setlist: One of the weak // Go! // Good old days // Road//White Flag // On Fire // Troy (Sinead O’Connor cover)
Ook Amy Macdonald (*****) was toen een beloftevolle artieste die zich bewees. Intussen al vijftien jaar ervaring en omringd door een complete band. Een adembenemende mooie lichtshow op de schermen siert. Amy brengt een deugddoende sound in melancholie, weemoed en extravertie, gevoeligheid met groove. Ze grasduint in haar oeuvre , en plaatst ook de spotlight op de laatste plaat . Vaak gaan de handen in de lucht, maar de meest intense momenten waren deze waarbij de gsmlichtjes werden omhoog gestoken, wat een golf van solidariteit betekende.
Amy Macdonald spreekt haar publiek telkens aan, soms met lange, niet saaie monologen; het speelse karakter van weleer blijft aanwezig. De ultieme hit “This is the life” wordt uit volle borst door alle fans mee gebruld; het sloot de reguliere, afwisselende set af.
In de bis worden de registers nog even opengetrokken. De AB wordt nog éénmaal ondergedompeld, deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie.
Setlist: We Could Be So Much More //The Hudson //Mr. Rock and Roll //Dream On //Automatic//The Human Demands //Don't Tell Me That It's Over //Bridges //Slow It Down//4th of July //Feed My Fire //Run //Poison Prince //Statues //This Is The Life
Encore://Never Too Late //Down By The Water //Let's Start A Band
Neem gerust een kijkje naar de pics
Amy MacDonald 6/3/2022 (musiczine.net)
Organisatie: Live Nation
Ludovico Einaudi - Het bewijs dat muziek verbindt en houvast biedt!
Ik hoop dat het één van de laatste malen hoeft te zijn dat ik dit moet schrijven… Maar ook dit concert, van de wereldvermaarde pianist en componist Ludovico Einaudi werd t.g.v. corona gedurende bijna twee jaar uitgesteld. Hoe dan ook, na een zonovergoten dag was het dan eindelijk zover: omstreeks zeven uur ‘s avonds stonden er al een tiental mensen aan te schuiven voor het neoklassieke Capitole gebouw in Gent. Wat mij betreft, een ideale locatie voor wat later zou blijken, een memorabel concert.
Na een drankje in de koepelbar, begaf het volk zich naar de uitverkochte theaterzaal en iets later, rond acht uur doofden de lichten zich. Toen ik goed keek, zag ik op het podium een man voorzichtig plaatsnemen achter de impressionante, zwarte vleugelpiano. Rondom het geheel hingen doeken, waarop blauwe waterachtige schakeringen geprojecteerd werden. Heel zacht bereikten Ludovico Einaudi’s handen de toetsen en ontstonden de eerste subtiele, fragiele klanken uit de piano. Zo opende het nummer “Underwater”, het titelnummer van Ludovico’s laatste plaat op strelende wijze het concert. De hectiek in mijn hoofd, van het alledaagse leven, maakte onverwacht snel plaats voor een gevoel van intense ontspanning en melancholie. De eerste nummers van het concert werden solo gespeeld en hier was ik eigenlijk oprecht blij om: dit was Ludovico Einaudi in z’n puurste vorm.
De mate waarin hij zijn instrument beheerst vond ik aandoenlijk: verschillende ritmes, speelvolumes en tempo’s vulden elkaar naadloos aan, tot wat je mij vraagt, gewoonweg perfecte composities. Op een gegeven moment vielen de doeken naar beneden en werd Ludovico bijgestaan door Frederico Mecozzi op viool, Redi Hasa op cello en een percussionist. Hierdoor klonken sommige nummers zoals “Andare”, “Golden Butterflies” en “Low Mist” nog intenser, voller en dramatischer.
Het concert duurde bijna twee uur en werd opgebouwd op basis van zorgvuldig uitgekozen nummers, die zowel oudere als nieuwere platen omsponnen. Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij “Le Onde” vanop zijn debuutalbum ‘Le Onde’ uit 1994, “Divenire”, het titelnummer vanop Ludovico’s doorbraakalbum uit 2006, “Nuvole Bianche” vanop de alom geprezen klassieker ‘Una Mattina’ (2004) en “Experience” vanop mijn persoonlijke favoriet ‘In a Time Lapse’ (2013).
Eerder zelden, zag ik zo’n stil, aandachtig en dankbaar publiek. Zoals het concert begon, eindigde ze ook met Ludovico Einaudi, solo achter zijn piano. Bij afloop van het concert kon Ludovico Einaudi en zijn crew rekenen op een langdurige, staande ovatie.
Vanavond betekende opnieuw het bewijs, dat muziek mensen verbindt en houvast biedt. En zolang we hierin af en toe even collectief mogen ontsnappen, blijf ik geloven in een betere wereld.
Organisatie: Greenhouse Talent
Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’
We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs! Voorverkoop via www.polderrecords.be vanaf midden februari 22. Release begin maart 22. Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo.
Op de nieuwe 'Loofbos' intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus!
Eerst kwam Gnome (****) getooid in kabouter mutsen, om de aanwezigen een uppercut van jewelste toe te dienen. Gnome trekt een ondoordringbare geluidsmuur op, met enkele venijnige weerhaakjes. Ze hadden alvast succes met hun debuut 'Father of Time' uit 2018, waarop ze riffs stapelen als legostenen, en ze veroverden Europa evenzeer met scheen-schoppende livesets.
Het powertrio uit Antwerpen legt de lat nu hoger met het majestueuze tweede 'King', dat in mei uitgebracht wordt. De band heeft een instrumentale als vocale vuurkracht. Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donkere en rauw, met een dosis humor. Ze verlaten de comfortzone van stoner/sludge. Eigenlijk wel een vrij toegankelijke sound dus. Een band om in het oog te houden.
Ondanks het feit dat Idealus Maximus (****) de interactie naar het publiek enorm beperkte, wisten ze muzikaal sterk te overtuigen. Een ondoordringbare instrumentale muur trokken ze op. De band heeft geen vocale versterking nodig, hun instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Er was ook een zekere zachtmoedigheid, gemoedelijkheid en rust te horen, om dan even verderop te worden overspoeld in angst door tsunami's, wervelstormen en orkaanuitbarstingen. Tot slot werd je compleet omvergeblazen als de registers werden open getrokken. Een set van intensiteit, oor streling en uppercuts.
Muzikaal een variërende, avontuurlijk landelijke trip, een uurtje puur intens genieten. Na de regulaire set volgde nog een bis om de totaalbeleving compleet te maken . Sjiek.
Het zou mooi zijn, indien de muziek kon omkaderd worden door beelden op de achtergrond, wat het filmische aspect ten goede zou komen.
De beelden van deze 'road trip' prikkelden onze fantasie tot we na een klein uurtje totaal verweesd achterbleven. Overtuigende liveset.
Organisatie: N9, Eeklo
Turpentine Valley zet grote stap vooruit met album ‘Alder’
Eén van de eerste post-coronaconcerten in de befaamde Elpee in Deinze was de officieuze albumreleaseshow voor ‘Alder’ van Turpentine Valley, meteen een thuismatch voor het instrumentale postmetaltrio uit Zulte. De support kwam van de labelgenoten van Eleanora.
Eleanora’s muziek is dreigend, krachtig en donker, maar dat zegt misschien nog niet veel. Het wordt al duidelijker als we vertellen dat deze Gentse band een eclectische mix brengt van sludge, screamo en postmetal. Ze maakten een blitz-start in 2014 door een splitalbum met Amenra uit te brengen en daarna brachten ze nog albums en EP’s uit bij het toonaangevende Consouling Sounds. Intussen zitten ze bij dunk!records en kunnen ze knappe referenties voorleggen als Desertfest Belgium en het komende dunk!fest.
In de Elpee lag met drie songs (“Mere”, “Principes” en “Elders”) het zwaartepunt van hun set op hun jongste album ‘Mere’, van 2020. De set werd geopend en afgesloten met songmateriaal van ‘Allure’: “My Scepter, Sword of Vengeance” en “Telos”.
Hoewel Eleanora’s muziek niet zo heel ver ligt van die van Turpentine Valley, deelde het publiek in de Elpee geen vrijgeleide uit. De Gentse band moest hard werken om wat respons te krijgen, maar slaagde daar wel mooi in. Vooral zanger Mathieu smeet zich met veel overgave en passie.
Voor Turpentine Valley was de passage in de uitverkochte Elpee één van de haltes voor de release van ‘Alder’. Daarop hoor je een band die de zaken matuurder aanpakt en die nog beter weet dan op voorganger ‘Etch’ waar ze naartoe willen met hun muziek.
Na de release van ‘Etch’ (ets) speelde Turpentine Valley dat album live telkens integraal (op één track na) en in de volgorde van het album. Dat doen bands in postmetal wel vaker, want over de volgorde van de songs wordt vaak lang nagedacht. Het leek alsof ze dat voor ‘Alder’ in de Elpee zouden overdoen, met “Veeleer I”, “Sereen” en “Parabel” als openingstrio. Maar dan brengen ze “Teloor” niet, halen ze de albumvolgorde van “Neuron”, “Respijt” en “Tremor” door elkaar en voegen ze nog twee songs toe van ‘Etch’: “Vergeten” en “Trauma”.
Inzake spanningsopbouw en sfeer klopt het wel allemaal, maar wie gehoopt had op een doorslagje van het album, die was er aan voor de moeite.
Nu, afgaand op de reacties uit het publiek, was dat voor de fans helemaal geen probleem en ‘Alder’ werd toch zo goed als integraal gebracht zodat wie het vinyl nog niet in huis haalde, toch al een goede indruk kreeg.
De hoofdjes knikten mooi mee op de ritmes en tussen de songs was er telkens veel applaus. Leuker wordt het meestal niet bij instrumentale postmetal.
Turpentine Valley heeft met het nieuwe ‘Alder’ een flinke stap vooruit gezet en ook live lijkt deze band klaar voor de grotere festivalpodia en concertzalen.
Organisatie: Elpee + Turpentine Valley
Aeveris -try-out- Uitzonderlijke virtuositeit, een speelsheid van jonge wolven
AEVERIS is een gloednieuwe metal band bestaande uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. Met hun eerste single “Shapeless” lieten ze al horen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Door enkele try-out shows komen ze zichzelf live aan het publiek voorstellen. Wij waren erbij in de Asgaard, Gentbrugge en zien een bende virtuozen, die ervoor gaan.
Het zaaltje was goed vol gelopen. Een band vol potentieel. De gitaristen Jeffrey Behiels en Dennis Wyffels spelen naar goede gewoonte vlijmscherpe riffs, aangevuld door het intense basspel van Pieter Nyckees en de mokerslagen van drummer Louis van der Linden. De emotioneel beladen, gevarieerde vocals van Louis Soenens zijn een meerwaarde.
De virtuositeit en het spel-speelplezier siert. Jonge wolven die er tegenaan gaan. Er ontstond een kleine moshpit en de hoofden gingen gewillig op en neer. Louis sprak zijn publiek voortdurend aan. Zijn vocals intrigeren.
De muzikanten zijn beweeglijk en staan met grimassen in volle overgave te spelen. De songs zitten in een dreigend, donker sfeertje en de registers worden open getrokken.
Het was een korte set, zoveel songs zijn er nog niet uit, maar in die korte tijd liet Aeveris een overtuigende, positieve indruk na. Ze zijn niet vies de comfortzone te verlaten en durven de grenzen in het genre te verleggen .
Ze bereiken hiermee een breder publiek in/rond het genre. We houden hen in het oog!
Volg hun FB pagina https://www.facebook.com/Aeveris/
Pics homepag @Tom Van Meerssche
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism Aeveris
Damon Albarn - Duizend-en-één ambachten in wondermooie muziek
Muzikale duizendpoot Damon Albarn bundelt de uitgangspunten , de veelzijdigheid en de stijlen van z’n muzikale projecten samen in een solo album, live gebracht in stemmigheid, intimiteit , breekbaarheid en extravertie. Een louterende ervaring ,een katharsis in een filmisch beleven van IJsland, waar hij de plaat schreef; die de natuur met zijn landschappen, waters en z’n kilte, warmte uitdrukt in een klein anderhalf uur durende set.
In 2020 was hij bezig aan het voorbereidend werk van deze soloplaat , en zouden we in dat voorjaar al een tip van de sluier horen , maar toen gooide het coronavirus roet in het eten … Twee jaar later is de plaat af . ‘The nearer, the fountain, more pure the stream flows’ is een orkestraal avontuur in z’n tweede thuisland IJsland; het weer , de zee en de wijsheden zet hij met een rits muzikanten om in z’n landhuis aan de kust van Devon in een integer, pakkend, visionair album .
Vanavond maakten we kennis met zijn leefwereld in dit werkstuk, waar de songs van de plaat, mooi uitgewerkt, met z’n band en strijkersensemble, op elkaar volgden.
Anderhalf jaar coronapandemie heeft ons en Albarn in zijn greep gehouden , maar het werd letterlijk afgeschud in afwisselende fraaie nummers , die ergens het midden houden tussen het werk van Blur (pop), Gorillaz (worldgroove), The good, the bad, the queen (donkerte), z’n ervaringen in film-/opera-/theaterkringen (soundtrackgeluiden) en bands als Sigur Ros , Bjork (typical Iceland); bovenop creëert hij nog een dreigend, spannend doomdrone sfeertje op z’n Swans.
Hij heeft nog maar net in Nederland een paar concerten achter de rug met het Concertgebouworkest onder de noemer ‘symphonic loops’. Wat kan die man nog allemaal?
De titelsong zet meteen de sfeer, opener van de plaat als van de avond. In het donker zien we Albarn, die dus een soort drieluik voorstelt met verder “The cormorant” en de single “Royal morning blue”. Albarn plaatst op de half instrumentale , half gezongen nummers het pianogetokkel centraal , het is de rode draad, sober, lichtvoetig, dromerig en dreigend omlijst door z’n band en strijkers. Van minimal tot pop.
Elk instrument heeft z’n plaatsje , de pianotunes , de (verdwaalde) gitaarslides, de lapsteelgeluidjes (knipoog Swans) , de diepe (groovende) bas, de zachtstrelende , aanzwellende drumpartijen , de soundscapes-oriënterende keys, een verdwaalde blazer en de innemende , zwierige strijkers.
Een heerlijk , genietbare trip aan de IJslandse geisers , vulkanen , waar de eerste zonnestralen op ons gezicht priemt , de wind over ons heen waait, … “Royal morning blue” mondt uit in klassiek, groove en pop. Een warm applaus volgt na dit sterk kwartier.
Het instrumentale “Combustion” volgde en kon evenzeer nog worden toegevoegd in dit eerste geheel. Het klinkt zachtmoedig, zalvend als dreunend, noisy, experimenteel. Een soort misthoorn als instrument, door Damon zelf gespeeld, siert het nummer. Een mistig decor duikt op en doet een soundtrack opborrelen van mystery/sf films op z’n Stephen King/John Carpenter, denk maar even aan ‘The fog’ bijvoorbeeld.
Het publiek wordt meegezogen op de pianotunes van “Daft wader” , Albarm hitst het publiek op, handclaps volgen. De sound zwelt aan door een vol instrumentarium. Het klinkt zelfs dansbaar en barst uit in een lavastroom van fuzz en distortion . “Darkness to light” brengt opnieuw innerlijke rust door de sfeervolle , dromerige aanpak.
Zon , zee, een blauwe hemel , een IJslandse bries voelen we op het filmische “Esja” door de vibrafoon, de soundscapes. We wanen ons dus aan de kust , met het klotsende water en vogelgeluidjes om ons heen. Het gaat hier over in de groovende jazz van “The tower of Montevideo” en “Giraffe trumpet sea”, een zachte , feller wordende en gedreven sound, die tintelt, sprankelt en dan terug uitdeint.
“Polaris” roept ergens Gorillaz op , het werkt in op de dansspieren door de bas , percussie , harmonium en strijkers; “Particles” wuift ons uit .
Het uur ging zo voorbij , sfeervol wegglijdend in de IJslandse en Britse vlakte en de kust . Met een knipoog naar de orkestrale periode van Blur kregen we “The bollocked man”, een innemend “Island” en tot slot “Strange news from another star” , een nummer opgestoft van het ‘Blur’ album van 97, waarvan we “Beetlebum” en “Song 2” kennen . Het nummer werd sterk uitgediept , aangepakt met lapsteel , experimentjes en allerhande geluidjes.
Vanavond telt de ingetogenheid die het publiek ondergaat . Een andere Albarn zien we , die anders z’n publiek nauw betrekt ophitst .Een overtuigende set van een orkestraal project in een soloplaat, kleurrijk , intiem , die donker en licht weet te kruisen . De sing/songwriter en artiest die z’n duizend-en-één ambachten bundelt, en allerhande gevoelens speelt in wondermooie muziek.
Een tweede avond in de Bozar staat geprogrammeerd om de wonderschone sound en beelden vast te houden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/bozar-brussel/damon-albarn-28-02-2022.html
Organisatie: Bozar, Brussel
Nederlands 
Français 
