Leuk om het Britse Hot Chip op een zaterdagavond te programmeren, de ideale cocktail om nog een stapke in de wereld te zetten , te fuiven en eens goed door te zakken op de zaterdagnacht, tenminste … als je er ergens bij kunt overnachten . Dit terzijde, zorgden ze voor een onweerstaanbaar dansfeestje , uitbundig, levendig , speels en dansbaar …
We hadden het al gemerkt in de Marquee op Pukkelpop, hier trokken ze de kaart van heerlijke danspopelektronica en kwam ook het party gevoel naar boven , een ‘mishmash’ van hits, aanstekelijk inwerken op de dansspieren … Real Hot Shots!
Hot Chip, al een kleine tien jaar in de running overtuigt in de livegigs ; enthousiast en bruisend, ondanks dat ze eigenlijk per plaat wat middelmatiger klinken, maar de rits hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle singles maken steeds veel goed. Een ‘best of’ komt goed van pas, want de selectie songs die ze speelden, pasten ideaal in deze outfit …
Na talrijke uitstapjes van de voornaamste leden, hebben ze een nieuwe cd uit, ‘One life stand’, die vanavond deels in de spotlights kwam, maar mooi afgewisseld werd met de sterkste songs doorheen hun carrière .
De drie- eenheid Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle beschikt live over een goed op elkaar afgestemde band ; drumster Sarah Cane ( van de New Young Pony Club ) , de enige vrouw bij de band btw , en multi-instrumentalist Rob Smoughton ( synths – bas - bijkomende percussie) eisen hun plaatsje op in de band . Met zeven waren ze . Een hoop elektronica sierde het podium. Kortom , synthpop met live instrumenten !
Wat maakt Hot Chip zo groots? In hun groovy dance/synthpop zijn er linken zijn met disco, soul, house en psychedelica en wordt de brug geslagen met o.m. Giorgi Moroder/New Order/Leftfield tunes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd , leuk en vooral relaxt dansbaar . Geen moeilijkdoenerij, maar gewoon , eenvoudig en treffend met een meer krachtige, pompende beat, waar nodig. De zalvende , dromerige zang van Alexis Taylor, schoolnerd/loverboy op leeftijd ( en dat bedoelen we niet verkeerd!) en de aanvullende grauwe zang van Joe Goddard, ondersteunen de sound .
Ze kwamen op gang met “Shake a fist” . Het luchtige , dansbare gehalte kwam snel naar boven met “And I was a boy from school” , “Don’t deny your heart” , “One life stand” , “Night & day” en “Over & over” . De songs vloeiden soms in elkaar over en gaven het partygevoel, wat door het publiek enorm werd gewaardeerd . Band als publiek op stoom dus …
Al ver in de set , kregen we een rustmoment met de sfeervolle sleper “Look at where we are” en het subtiel dromerige “Brothers” . Ook de meer broeierige “Flutes” en “How do you do” stonden meer dan overeind . Nee , er moest niet altijd een krachtig motief zijn.
Hun doorbraaksingle “Ready for the floor”, werd in een mix gebracht met “Hold on” en Fleetwood Macs “Everywhere” , om dan terug te eindigen in aanstekelijke synths, percussie en gitaarmotiefjes van “Ready for the floor”, met dat aangenaam voortkabbelende refreintje. Schitterende vondst!
De intensiteit behielden ze in de bis; de drie songs “Cap craft dinner”, “I feel better” en “Let me be him” werden inventief opgebouwd, durfden aan te zwellen en te exploderen . Sjiek!
Ruim anderhalf uur genoten we van die heerlijke songs en deuntjes , die van Hot Chip een onweerstaanbaar, stomend bandje maken . Uiterst genietbaar en dansbaar dus …
Organisatie: Live Nation
Een volgeladen Lotto Arena zocht bij Bon Iver beschutting tegen het gure herfstweer dat dezer dagen onze contreien geselt. File op de Antwerpse ring zorgde ervoor dat we vrijdagavond slechts de laatste tien minuten van het voorprogramma konden meepikken. De zussen die samen onder de noemer The Staves een akoestisch folk-rock-trio vormen, lieten het niet aan hun hart komen dat te veel mensen al te luidruchtig lieten blijken dat ze niet voor hen gekomen waren. Samen met hun violist kweten ze zich goedgemutst van hun taak, maar ja, het geroezemoes belemmerde dus dat we daar veel van gehoord hebben. We zullen dus hun debuutalbum, het binnenkort te verschijnen ‘Dead & Born & Grown’, moeten afwachten alvorens een gegrond oordeel te kunnen vormen over deze dames uit het Engelse Watford. Vocaal hebben ze alleszins wat in hun mars, anders zouden ze immers nooit door Tom Jones zelve gevraagd geweest zijn om hem te assisteren op diens ‘Praise & Blame’-album.
In afwachting van de hoofdact weerklonk de prachtige ‘Pride’-plaat van Phosphorescent door de Lotto-Arena, ideaal om in de stemming te komen voor het moois dat ons nog te wachten stond.
De huidige tour van Bon Iver staat nog steeds in het teken van het vorig jaar verschenen ‘Bon Iver, Bon Iver’, de ietwat gecontesteerde opvolger van het unaniem de hemel in geprezen ‘For Emma, Forever ago’.
Opener “Perth” beschouwen wij persoonlijk als het beste dat Justin Vernon en de zijnen ooit op plaat gezet hebben en ook live blaast het ons meteen omver. De opbouw en arrangementen van dit lied blijven ons keer op keer met verstomming slaan. Dit op volle kracht mogen ervaren , rechtvaardigde op zichzelf reeds de tocht naar ‘t stad. Pas na het naadloos aan die opener gelaste “Minnesota, WI” trakteerde het publiek de 9-koppige band op een eerste welverdiende applaus. Het hemelse “Holocene” bewees vervolgens nogmaals dat elk van de 4 blazers en 2 drummers een meerwaarde betekenen voor de sound van dit combo. Het iets mindere “Towers” sloot de vier-eerste-songs-op-een-rij van hun laatste plaat af.
Hierna greep men voor het eerst terug naar ‘For Emma, Forever ago’. Een subtiele, lichtjes jazzy schuiftrompet-intro werd gevolgd door het met zeer lage stem gezongen eerste couplet van “Creature Fear” om uiteindelijk uit te monden in een verschroeiende versie van dit nummer. Indrukwekkend! Gelukkig liet het duo “Hinnom, TX” en “Wash” het publiek opnieuw wat naar adem happen.
In ieder geval was toen al duidelijk dat Bon Iver met verve de strijd tegen het huidige herfstweer in zijn voordeel beslecht had want hoe onwaarschijnlijk dit ook lijkt, denken we niet dat we de komende weken nog meer koude rillingen zullen voelen dan tijdens de vele muzikale hoogtepunten die er in de Lotto Arena te beleven vielen.
Justin Vernon kondigde met “Flume” vervolgens het eerste lied aan dat de ondertussen reeds 5 jaar bestaande band gemaakt heeft. In die tijd brachten ze naar eigen zeggen 2,5 platen uit. Bovenop de volwaardige albums is er immers ook nog de EP ‘Blood Bank’ waarvan het titelnummer gespeeld werd alvorens volop de vocoder aan het werk te zetten tijdens het er eveneens op prijkende “Woods”.
Het enthousiast onthaalde “Skinny Love” werd een beetje ontsierd door een beperkt aantal schoonheidsfoutjes van de frontman (zowel op gitaar als vocaal holde hij soms eens achter de feiten aan), maar niet zodanig dat we van een echt mislukte versie kunnen spreken. Na het applaus voor “Calgary” beloofde een dankbare Vernon dat hij ons binnenkort terug zal zien. De speculaties over welk festival Bon Iver zal mogen verwelkomen kunnen dus alvast beginnen. Aangezien de groep zich de ganse avond strikt gehouden heeft aan de volgorde van hun laatste plaat, is het niet te verwonderen dat het concert beëindigd wordt met diens afsluiter. Justin Vernon mag dus nog eens de Bruce Hornsby in zich loslaten tijdens “Beth/Rest”, het lied dat misschien in zijn eentje verantwoordelijk is voor de gemengde gevoelens die “Bon Iver, Bon Iver” oproept.
In de bisronde waagt men zich aan het van Björk ontleende “Who is it”. Erg geslaagd kunnen we die cover niet noemen, maar ook hier weer zijn we één en al waardering voor het risico dat Bon Iver durft te nemen. We zien dan ook volop uit naar wat de toekomst voor hen zal brengen.
Ondanks de afsluiters, “The Wolves (Act I and II)” en “For Emma”, hoorden we na afloop verschillende concertgangers klagen over het feit dat er te veel geteerd werd op de laatste plaat. Zelf vinden we dat dan net weer een pluspunt want aldus illustreerden Justin Vernon & Co dat ze weigeren om gemakkelijkheidshalve terug te vallen op het befaamde blokhut-album.
Zonder twijfel zouden ze nog verschillende gelijkaardige platen kunnen maken en zich daarmee gegarandeerd geliefd houden bij een vast publiek. Gemakzucht heeft echter zelden tot muzikale hoogtepunten geleid. Laat de muzikanten van Bon Iver dus maar volop de kaart van de vernieuwing kiezen. De kans lijkt me klein dat die met zulke klasbakken tot teleurstelling zal leiden. Laat die 3de (of 3,5de) plaat dus maar komen. Om nog maar te zwijgen van de live-uitvoering ervan!
Organisatie: Live Nation
Er zijn weinig hedendaagse groepen die erin slagen om verschillende generaties bij elkaar te brengen. Muse, Coldplay, MGMT, Radiohead? Wel, M83 maakt deel uit van deze categorie. Ontstaan dankzij Anthony Gonzales, afkomstig uit Antibes, combineert M83 met succes de erfenis van het verleden en de moderniteit.
Het verleden, dat zijn de verwijzingen naar progressieve rock (Pink Floyd, Rush, J.-M. Jarre), krautrock (Kraftwerk, Schulze, Ash Ra Temple) en new-wave (Talk Talk, Tears For Fears). Het heden, dat zijn de klanken van electropop, zelfs trance en de super vervalste stemmen.
Niet verbazend dan ook om in het publiek van de AB een mengeling te vinden van tieners en veertigers, tijdens wat - na de PIAS Nites in februari en de Ardentes in juli - niet minder is dan het derde bezoek van het combo in België in één jaar tijd.
Bij het vallen van het doek brachten de Galliërs van Man Without Country een kwaliteitsvolle shoegaze electropop, gebaseerd op krachtige synthesizers, snijdende gitaren en luchtige stemmen. In tegenstelling tot verschillende ‘supporting acts’, die zich tevreden dienen te stellen met een beperkt geluid, geniet Men Without Country van het ‘krachtige geluid’ van M83. Een interessant optreden. Hun eerste album ‘Foe’ werd geproduceerd door Ken Thomas, die eveneens “Saturday = Youth” van M83 produceerde. Een groep om te volgen!
Terwijl de eerste noten van het concert van M83 majestueus weerklinken, zijn we getuige van de eerste verwijzing naar progressieve rock. Morgan Kibby, de zangeres/keybordspeelster, komt alleen het podium op, gekleed in een lange zwarte jurk en met een dierenmasker op, dat ons aan het vossenhoofd van Peter Gabriel in Genesis herinnert. Een verrassende verwijzing! Vervolgens nemen de andere muzikanten het podium in, Anthony Gonzales op kop, gevold door Loïc Maurin op de drums en door de piepjonge Jordan Lawlor op gitaar/keyboard. In het stuk met de passende titel “Intro” neemt Morgan de gedeeltes die origineel door Zola Jesus in de studio werden ingezongen uitstekend voor haar rekening.
Het decor is kosmisch, bijna Floydiaans, met een sterrentapijt en met dromerige lichtstralen: we zijn klaar voor een ruimtereis naar sterrenstelsel Messier 83 (vanwaar de naam van de groep). De AB is uitverkocht en het publiek geheel enthousiast!
Na het zeer elektronische “Teen Angst”, die Fischerspooner oproept, gaat het optreden écht de hoogte in dankzij “Reunion”, de tweede single van ‘Hurry Up, We're Dreaming’. Een stuk waarvan de intro onvermijdelijk aan de Canadese prog-rockgroep Rush doet denken. Tijdens het refrein bewijst Gonzales dat hij het publiek reeds in de hand heeft door hen de ‘oh oh oh’s te laten herhalen. En daarna, een kleine verrassing in de vorm van een electro-house break die tot een grandioos einde leidt. Bekijk dit moment, gefilmd van op het balkon: http://www.youtube.com/watch?v=5EdL6F4e1CY.
“Sitting” is de eerste lange instrumentale ‘psychelektro’ van het optreden, één van de handelsmerken van M83. Vervolgens is het de beurt aan het folkklinkende “Year One, One UFO”, dat doet denken aan Yes en MGMT. “We Own The Sky” is een ander sterk moment : het ritme is kalmer en het gezang zweverig. Het einde van het nummer werd veranderd voor het optreden. Het ritme versnelt plots, ondersteund door de herhalende noten van Morgan Kibby: een fijne verrassing!
“Steve Mc Queen” is een ander voorbeeld van een electrohit die gedomineerd wordt door de kreten van Gonzales en door de veranderingen in dynamiek. Prachtig. Vervolgens toont “Wait” zich als hun eigen “Us and Them”. Zowel de harmonie als de structuur van het stuk roept zeer duidelijk het meesterwerk van Pink Floyd op. Het doet ons eveneens denken aan de recente albums van Anathema. Het einde van het nummer is groots, omhuld in keyboardwolken en een mooie gitaarsolo, die Gonzales doet op zijn knieën vooraan het podium. Video : http://youtu.be/UN2XwQB2UXc.
Na “Graveyard Girl” horen we de vocale riff van “Midnight City” en een enorm geschreeuw vult de AB. Met deze riff heeft Gonzales een universele ‘hook’ gevonden, die perfect instemt met onze tijd. Hij hoeft slechts zijn armen in de lucht te werpen en “Bruxelles!” te roepen en het publiek zingt volop de zes bekende noten mee, vooraleer een saxofonist dit moment ietwat verpest met een te schelle solo. Bekijk hier de video: http://youtu.be/JVkyt-M_Oqk.
Het optreden eindigt vervolgens in gehele zachtheid met het zeer rustige “My Tears Are Becoming A Sea”, dat een halve toon lager gespeeld wordt dan op de cd.
Maar de groep komt al snel terug om het excellente “A Guitar And A Heart”, één van mijn favoriete nummers van het album ‘Before the Dawn Heals Us’ (2005), te brengen. Het nummer kent een trage voortgang die doet denken aan het bekende “One Of These Days” van Pink Floyd (uitgegeven op ‘Meddle’ in 1971) en die trouwens in dezelfde toon gespeeld wordt (jawel). Het ritme wordt sterk geaccentueerd op een tapijt van synthetische geluiden en zwelt langzaam op tot het zijn hoogtepunt bereikt in een explosie van drums en gitaren.
Het concert eindigt uiteindelijk met het zeer plechtige “Outro” en het hoogstandje dat “Couleurs” heet. Ook hier vinden we een lange elektronische opbouw van meer dan 8 minuten. Bij de basisriff van de synthesizer voegen zich nu de ritmiek en de gitaren. De groep breekt echt los op dit nummer, dat eindigt in een geluidsorgasme.
Na dit optreden is het onbetwistbaar: M83 is een voorname groep geworden en mag zich nu tot de grote jongens rekenen… Enige kleine bedenking, het lichtjes te harde geluid van de drums en het probleem van de playback, dat helaas onvermijdelijk is in deze tijden. Het is moeilijk om te onderscheiden wat de muzikanten écht spelen, aangezien enkel de stemmen en de drum een 100% live bijdrage leverden.
Maar laten we ons plezier niet versmaden: de setlist was fantastisch, de muzikanten perfect, het geluid overweldigend en de lichtshow verbazingwekkend. Een stellair, fonkelend en verbluffend concert!
Setlist Intro; Teen Angst; Reunion; Sitting ; Year One, One UFO ; We Own The Sky
Steve McQueen; Wait; Graveyard Girl ; Midnight City; My Tears Are Becoming a Sea
Bisnummers: A Guitar And A Heart; Outro; Couleurs
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Op geen beter weekend kon de Amerikaanse avant garde band Liars geprogrammeerd staan … we werden al goed voorbereid, want op de vooravond van Allerheiligen, Halloween , kreeg je een reeks Canvas sf /horror films, was er de huiver van ‘Season of the witch , en tot slot de ingetogen mijmer, herdenking van wie je dierbaar is met Allerheiligen en Allerzielen. De sound van het geschifte, chaotisch ontregelde Liars vormde de ideale soundtrack in die dagen. Drie heren in een slordig kostuum, half dichtgeknoopt, hemd uit de broek en een loshangende das.
Al de heiligen, martelaren en fans fronsten de wenkbrauwen als het trio er aan begon, muzikaal een kruising van The Birthday Party, Sunn o)) en Swans. Bezwerende, sfeervolle en schurende synthpunk, die vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads klinkt , zonder de ‘toegankelijkheid’, de melodie en het ritme uit het oog te verliezen; het ‘toegankelijk’ randje viel zeer zeker te noteren; middenin de korte, krachtige, energieke set met “N°1 against the rush” en “Brats” van de recente zesde cd ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’ ( btw hun meest bedachtzame plaat totnutoe!) , die de dansspieren wisten aan te spreken; verder van hun befaamde ‘Drum’s not dead’, doorbraak ruim 6 jaar terug, het sfeervol , ingenomen “The other side of mt Heart Attack” , ooit in Brussel geschreven, een lekker uitgesponnen liefdes(?)song, dé potentiële Liars hit bij uitstek, die er nét geen werd … Tja , vergeet niet , Liars heeft oog voor subtiliteit …
Dat Liars al curator was van het alternatieve Sonic City festival in de Kreun, Kortrijk bewezen ze met het andere materiaal dat live geselecteerd werd; hier koesterden de drie het experiment: hard, dreunende, bezwerende sounds van elektronica, gitaarlijnen, samples en percussie, gekenmerkt van donker, dreigende repeterende ritmes en verrassende wendingen, wat kon exploderen, gedragen door die zweverige, zoemende , galmende, bulderende praatzang en screams van Angus Andrew, die allerhande rituelen uitvoerde met z’n handen. Je kwam uit op songs als “Scarecrows on a killer slant”, “Flood to flood” , “Broken witch” en “Plaster casts of everything” , een mooi overzicht van hun weirdo oeuvre.
De lighteffects , de stroboscoops en de abstracte zwart-wit en kleurrijke projecties maakten het Liars-plaatje in avantgarde compleet .
Liars - Muzikale genialiteit en gekte, dolgedraaide muziek , alternatief, experimenteel en toegankelijk, de subtiliteit en finesse niet verliezen. Heerlijke huiver dus …
Support was The Haxan Cloak , het soloproject van Bobby Krlic, die uitgeweken is naar Londen en een wolkendek creëerde van abstracte elektronica, donkere ambient soundscapes en gedreun. Tja , voor wie houdt van de sounds van o.m. Burial, Aphex Twin, Squarepusher, Flying Lotus en natuurlijk Liars, kwam hier aan z’n trekken
Organisatie: Botanique, Brussel
Je hebt zo van die bands , lekker ontstemd, onvast, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Het Londense Micachu & The Shapes is er zo eentje. Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Ze zitten net als een Liars in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel en geeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van hun muzikale vrijheid en gekte . En dan is er nog die neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Op losse , spontane en onstuimige wijze ging dit buitenbeentje een klein uur lang te werk . Het was genieten van die complexe relaxte structuur , de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de subtiele ritmes, die we hoorden in songs als “Vulture”, “Ok” en “Nothing” . Het publiek werd meegevoerd in die muzikale variatie, genoot ervan en onthaalde de band warm op elk nummer .
Twee keer kwam Micachu & The Shapes terug , en het afsluitende “Golden phone” klonk genadeloos en werd in een klankenrijkdom en fuzz gedompeld . Stuurloos, onbevangen, zware kost en toch catchy … Kortom , dit was Michachu & The Shapes. Overtuigende livegig … !
Organisatie: Botanique , Brussel
De kans is groot dat u van deze Liverpoolse band nog maar weinig of niet gehoord heeft. Begonnen als doom-metal groep gooide Anathema in 1999 het roer volledig om en richtte zich met het album ‘Judgement’ op een soort gelaagde hedendaagse prog rock ergens tussen Pink Floyd, Archive, Porcupine Three en Dream Theater. Niet bepaald het meeste sexy genre, en zeker niet in Engeland, waar de pers altijd naar de nieuwe Arctic Monkeys zit te zoeken.
Anathema wordt ook nu nog vakkundig doodgezwegen door de Britse pers maar stilaan werd met de jaren een trouw publiek opgebouwd en liepen de concertzalen vol voor wat steevast kanjers van concerten van meer dan twee uren zouden worden.
Ook Frankrijk heeft een zwak voor Anathema, getuige het uiterst enthousiaste publiek. Te enthousiast, zo bleek. Fransen weten immers niet wanneer ze moeten juichen en wanneer ze hun klep moeten houden. Het handgeklap tijdens de meer intieme passages was bij momenten ontzettend irritant en het gejoel midden in de songs was ferm storend. Iemand moet die mensen eens dringend uitleggen wat het verschil is tussen een tempowisseling en het slot van een song. Al moet gezegd worden dat het een beetje de schuld was van de gitarist die het ook op de meest ongepaste momenten nodig achtte het publiek op te jutten.
Hoewel ze al 13 albums op hun rekening hebben, concentreerden ze zich vanavond op hun beste vier werkjes ‘Judgement’, ‘A natural Disaster’, ‘We’re here because we’re here’ en ‘Weather Systems’. Met het openingsduo “Untouchable” (parts 1 en 2) uit het imposante en prachtige nieuwe album ‘Weather Systems’ was meteen duidelijk dat dit een onvergetelijk concert zou worden. De sound zat perfect, de stemmen van Daniel Cavanagh en Lee Helen Douglas klonken uiterst helder en de muzikale kunde van de band was van een zeldzame pracht. In de intro van het overigens bloedmooie ”Emotional Winter” kwamen de Pink Floyd geesten heel dichtbij, we waanden ons midden in ‘Wish you were here’, en dat is uiteraard als compliment bedoeld.
Dat de band het metal verleden nog niet helemaal van zich heeft afgeschud was te merken met enkele heerlijke stevige uitspattingen, onder meer in “A simple mistake” en “Closer”.
Voor de rest was het genieten van de harmonieuze schoonheid van songs als “Thin Air”, “Everything” en “Wings of God” die stuk voor stuk melodieuze intimiteit en krachtige rock in zich droegen en gespeeld werden met evenveel gevoel als muzikale perfectie.
“The Storm before the Calm”, nog zo een geweldige gelaagde song uit ‘Weather System’, was zonder meer een hoogtepunt, het waren tien magische minuten waarin de Fransen omwille van de verrassende tempowisselingen weer zo een drie songs meenden te herkennen. Hierop haalde Anathema nog zo een parel uit hun mouw, “The Beginning and the End” was van een bovennatuurlijke schoonheid.
De reguliere speeltijd werd afgesloten met publiekslieveling “Flying” waarin een mondje mocht worden meegezongen, de song eindigde met een crème van een gitaarsolo die geleidelijk aan subliem wegdeemsterde tot de band achter de coulissen verdween.
Uiteraard moest zo een spectaculaire prestatie (we waren inmiddels al twee uren verder) vervolgd worden met verlengingen met daarin de nodige hoogstandjes, wat dan ook het geval was. In de bisronde werd nog even dieper in het (metal)verleden gegraven met een krachtig “Empty” en “Fragile Dreams”, dit tussenin alweer knappe symfonische pronkstukken “Internal Landscapes” en “One last goobye”.
Een indrukwekkend concert van maar liefst twee en een half uur met 21 songs om duimen en vingers van af te likken (de setlist om van te likkebaarden vind je terug op http://www.setlist.fm ). Anathema is een groep met pure klasse en een indrukwekkende muzikale bagage.
We hebben trouwens ook nog een pluim over voor het voortreffelijke voorprogramma Astra, een spacerock groep die met de teletijdmachine meer dan 30 jaar terugkeerde naar de oorspronkelijke progrock van bands als Jethro Tull en Yes (en dan bedoelen we niet de plastieken Yes van in de jaren tachtig die u kent van het gedrocht “Owner of a lonely heart”). De seventies dropen er af, niet alleen van hun uiterlijk (check de lange haren en wijde broekspijpen) maar ook van de songs die moeiteloos de 10 minuten grens overschreden en de solo’s die ons rond de oren vlogen. Je moet natuurlijk liefhebber zijn, maar wij konden dit wel smaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-31-10-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Six Organs of Admittance is het muzikale project van gitarist Ben Chasny. Hij brengt verknipte folk met invloeden uit de psychedelica, americana en stonerrock. Vaak treedt hij in zijn eentje op, maar op zijn huidige tour brengt hij telkens zijn begeleidingsband mee, die ook meespeelt op zijn nieuwste plaat ‘Ascent’.
Chasny bleek een enorm verlegen man te zijn op het podium. Al stotterend en met het charisma van een lavabo bedankte hij het publiek dat het zo talrijk was komen opdagen. Maar goed, uiteindelijk is het wel de muziek die telt. Helaas was die vaak te eentonig, waardoor de band geen hele set kon blijven boeien.
De opener klonk zeer vaag en psychedelisch tot een splijtende gitaarrif het heft in handen nam. Wat volgde was een oorverdovend adrenalineshot van jewelste, waarvan je trommelvliezen spontaan gingen trillen. Een vette baslijn, een drummer die tot het uiterste ging en Chasny die de meest freaky geluiden uit zijn gitaar kreeg. Een trucje dat helaas snel ging vervelen naarmate de set vorderde. Telkens kregen we een eenvoudige ritmesectie van bas en drum te horen waarover Chasny dan zat te soleren. Een begenadigd gitarist is hij zeker en vast, maar het zou beter zijn mocht hij zijn kunde ook kunnen etaleren in goede songs.
Nu kregen we een mooie verpakking voorgeschoteld, die ons eerst reikhalzend liet uitkijken naar meer. Halfweg moesten we echter constateren dat we een lege doos toegeworpen kregen. Na 45 minuten hielden ze het voor bekeken al keerde Chasny op zijn eentje nog eens terug om akoestisch twee bisnummers te brengen. Een verademing na al dat gitaargeweld.
Goede muzikanten, maken nog geen goed optreden. Eerst klonk de sound van de band nog spannend en opwindend, maar na een tijdje heb je het wel gehoord. Wat meer afwisseling had het optreden zeker goed gedaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/six-organs-of-admittance-30-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Een slabbakkende economie, vallende bladeren en een jonge generatie die graag thuis aan de haard keuvelt met vader en moeder. Het moet een ideale tijdsgeest zijn voor singer songwriters die een zekere ‘authenticiteit’ uitstralen. Hoe verklaar je anders een maandenlang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique voor The Tallest Man On Earth, een jongeman die met zijn vrouw een paardenfokkerij runt ergens in het hoge noorden van Zweden en in onze contreien nauwelijks airplay geniet op de radio?
De technologische ontwikkelingen spelen hier uiteraard geen onbelangrijke rol. En het is alvast bemoedigend dat ook in de huidige ‘download cultuur’ de beste artiesten nog steeds komen boven drijven. Want tot deze categorie mag Kristian Matsson, alias The Tallest Man On Earth, zich na zijn pakkende performance wel degelijk rekenen!
Ondanks zijn relatief jonge repertoire (in 2012 kwam het derde album ‘There’s No Leaving Now’ uit) sleept The Tallest Man On Earth al een karrenvracht aan ambachtelijke nummers met zich mee die in de traditie van Bob Dylan volstrekt tijdloos klinken. Dit volstond ruimschoots om bijna anderhalf uur lang de sterren van de hemel te zingen zonder zich te bezondigen aan grootspraak of grootse gebaren.
Het op luid herkenningsapplaus onthaalde “Love Is All” aan het begin van de set klonk reeds als een (te) vroeg gekomen hoogtepunt, maar deze taaie, gepassioneerde man uit het noorden zou dit niveau met parels als “Wind And Walls”, “King Of Spain” en “The Gardener” nog verschillende keren moeiteloos te weten evenaren. Inspiratie leek vooral te komen aangewaaid vanuit het Westen, inclusief een eerbetoon aan Americana boegbeeld Jason Molina.
Tijdens het afsluitend bisnummer “The Dreamer” solo aan de piano liepen de emoties in het publiek nogmaals hoog op. Een memorabel concert van een grote meneer!
Pics homepag: Bart Vander Sanden – http://www.indiestyle.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Crime and The City Solution is, net als The Bad Seeds, in de jaren tachtig ontsproten uit de assen van The Birthday Party. De band heeft evenwel niet zo een succesvolle carrière als Nick Cave kunnen uit de grond stampen en is min of meer altijd in de underground gebleven tot ze er in het begin van de jaren negentig de brui aan gaven.
Zanger Simon Bonney vond de tijd rijp om er na meer dan 20 jaar samen met violiste en tevens echtgenote Bronwyn Adams een vervolg achter te zetten. Een nieuwe compilatie cd is pas op de wereld losgelaten (vreemd genoeg werden hierbij de eerste twee fantastische platen over het hoofd gezien) en eind dit jaar zit er een kersvers album ‘American Twilight’ aan te komen.
Naast het koppel en tweede gitarist Alexander Hacke zitten er geen originele groepsleden meer in de band, maar Bonney heeft in de plaats wel heel proper volk meegebracht, onder andere Dave Eugene Edwards (Woven Hand, Sixteen Horsepower) en Jim White (Dirty Three).
Dat een man als Dave Eugene Edwards zich als een visje in het water voelt bij die grillige Australische woestijnrock is niet te verwonderen. De spirit, de bezetenheid en de onderhuidse dreiging van Crime and The City Solution is ook terug te vinden in het werk van Woven Hand, Edwards weet zich bijgevolg gretig in te leven in de grimmige songs van zijn tijdelijke bondgenoten. Naast Edwards laat ook keyboardspeler Matthew Smith de songs sluimeren en nagloeien via enkele orgelpartijen die het meest donkere van The Doors naar boven brengen.
De bezwerende sound van weleer is op vandaag nog steeds de belangrijkste factor in de muziek van Crime & The City Solution, zo blijkt. Ook de nieuwe songs klinken bezeten en creëren een broeierige sfeer.
In tegenstelling tot de pas uitgebrachte compilatie laat men deze keer die eerste twee platen niet links liggen en krijgen we tot onze grote opluchting twee van die knarsende en sublieme oude songs, “Rose Blue” en “Six Bells Chime”, meteen twee absolute hoogtepunten van de avond.
Ook “All must be love “ en vooral een verslavend “One every train” zijn gedreven en spannend. Het uiterst fijne album ‘Paradise Discotheque’ wordt eveneens niet onberoerd gelaten met “The Last Dictator” en een scherp “I have the gun”. De band sluit op een schitterende manier af met het gloednieuwe uitmuntende “American Twilight”, de song werkt zichzelf sluimerend naar een verzengende climax toe en ontpopt zich zo tot een klassieker in wording.
Dit is nog maar eens zo een terechte reünie van een zwaar onderschatte band die veel te vroeg de handdoek in de ring had gesmeten. Na de prestatie van vanavond kijken wij reikhalzend uit naar die nieuwe plaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/crime-the-city-solution-29-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Hybris #1: a secret, pre-Halloween ‘Saturday Night Live’ full of occult surprises in France
Secret Chiefs 3
Aéronef
Lille
De l’Aéronef ontving eind oktober, gedurende één week de excellente Amerikaanse band Secret Chiefs 3 voor een creatieve residentie. De gedroomde gelegenheid om hun ambitieus concept ‘Hybris #1’ nog meer glans te geven. Een concept dat het modale, traditionele concert wil overstijgen door de toeschouwer mee te nemen in een parallel universum: een samensmelting van artistieke hoogstandjes, bizarre podiumkunst, aparte decoratie (Materia Prima Art Factory) en muzikale performances (DJ Tess Wassila + Joy as a Toy + Secret Chiefs 3).
Materia Prima Art Factory (Fr) ontvangt ons op de binnenplaats van de l’Aéronef, waar we in een zee van vuur warm worden onthaald met een performance door van zwarte paterspij voorziene middeleeuwse figuren die om de haverklap met grote spades in brandstapels slaan, waardoor de gensters metershoog opvliegen, terwijl een gesluierde vrouw een wit paard in deze heksenketel van vuur probeert in toom te houden. Op de binnenmuren worden occulte tekens geprojecteerd die door likkende vlammen worden omringd, terwijl centraal op de grond het woord ‘INRI’ in grote letters letterlijk in brand staat. Met mondjesmaat wordt het publiek de foyer binnengelaten voor het volgend schouwspel. Eerst krijgen we nog een briefje met vermelding “Nous vous informons que certaines scènes du spectacle auquel vous allez assister, pourraient heurter la sensibilité des plus jeunes ainsi que des personnes non averties”. Met andere woorden: KNT en niet voor gevoelig kijkers!
We worden op een van donkere doeken voorziene set binnengeloodst waar we op een bed van donkerbruine herfstbladeren 2 bizarre miniperformances bijwonen. In een eerste scène wordt een vrouw met een trechter in de mond levend begraven door een topless hogepriesteres en in een andere set worstelt een naakte man met een dood en dichtgenaaid varken (geen nepvarken maar de real deal). We kijken met open mond naar deze ‘ancient middle ages revisited performances’.
Als we dan eindelijk de verduisterde grote zaal binnen mogen, worden we geconfronteerd met 4 minipodia van 2 op 2m, waarop de meest bizarre attributen al klaarliggen voor de volgende podiumacts. Onder een mix van duistere tonen, een brandend gebrom en angstaanjagende riedeltjes graaft DJ Tess Wassila (Fr) perfect onze verborgen angsten op en is het bang afwachten voor wat komen zal. En ons angstig wachten wordt beloond met een schitterende performance van 4 aparte personages. Terwijl op een podium een mansfiguur met een beendermasker en in kostuum met witte vrouwelijke hakschoenen afwisselend sissend en ratelend een occulte tekst uitspuwt, worden we op de 3 andere podia overstelpt met occulte taferelen en kunnen we een half uur huiveren naar hartenlust. We onthouden jullie de details maar denk: stukken rauw vlees, bloed, duivelshoornen, naakte lichamen, demonisch gekrijs en gekreun… laat jullie verbeelding spreken. Tot zover het artistieke performance gedeelte.
Joy as a Toy (Be), het uit Brussel afkomstige zootje ongeregeld, heeft de moeilijke taak om na zoveel prikkeling van de zintuigen, onze geest scherp te houden. Onze landgenoten slagen hier echter ‘cum laude’ in. We krijgen een klein uur Zappa-iaanse kronkels, vette knipogen naar Captain Beefheart en muzikale mayhem à la Mauro Pawlowski van 3 jonge snaken die weten wat ze willen en bovendien overduidelijk muzikaal geschoold zijn. Progressieve power pop met een hoek af. Ze zijn vlijmscherp, duister, gestoord, grappig, schurend, donker en venijnig en dat straalt van het podium af, waardoor het publiek spontaan in een dansmodus schakelt. Het hoogtepunt van de set is ongetwijfeld “Attaque des Vampires Suceuses de Sang” dat perfect bij deze thema-avond past. De Noord-Fransen sluiten met volle overgave onze landgenoten in hun armen en trakteren het trio met een daverend applaus. Mission accomplished! Geen slecht woord over deze band, hetzij samengevat: Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!
Zoals in http://www.youtube.com/watch?v=vKm3T0Fuvi8&feature=relmfu
Set list Joy as a Toy: [1] Zombie Safari [2] Disco Dog [3] Subway to your Brain [4] Joy as a Toy [5] Successful Failure [6] Sub Rosa [7] Carrousel [8] Robots [9] Home [10] Attaque des Vampires Suceuses de Sang
Het is natuurlijk voor Secret Chiefs 3 (USA) dat we afgezakt zijn naar het zuidelijk gelegen Lille. SC3 is het geesteskind van gitarist/componist Trey Spruance (ex Mr. Bungle & Faith No More). Het is de verzamelnaam van 7 verschillende bands die elk een verschillend aspect van Spruance’s muzikale en filosofische belangen behartigen. De zeven bands zijn The Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS en Noddingturd Fan (NT Fan). Muzikaal zorgt dit voor een spannende mix van klassiek, Bollywood Funk, Surf Rock, traditionele geluiden uit het Midden-Oosten, Death Metal en Drum’n’ Bass.
Voor de gelegenheid gedeeltelijk omgedoopt tot Forms, met naast de harde kern van SC3 onder leiding van Trey Spruance, het klassiek geschoolde koppel Jessika Kenny (vocaliste) en Eyvind Kang (violist) en een niet nader genoemde harpiste. We worden een triptiek van muzikale verscheidenheid voorgeschoteld.
In deel 1 laat gitarist/componist Trey Spruance (een Zappa/Les Claypool look-a-like) zijn band de typische mix van SC3 etaleren. Naast de klassiekers “Toccata” en “Danse Macabre” (telkens met violist Eyvind Kang in een glansrol), tajineschotels vol Oosters gekruide klanken en met een op een neer huppelende en rond zijn as draaiende gelukzalige Spruance (“The 4”, “Fast”) en Perzische tapijten doorweven van weirde sounds (“Vajra”) krijgen we ook filmische muziek in de vorm van “Sophia’s Theme” aangereikt. Tijdens deze laatste song komt een vrouw volledig in witte kant gedrapeerd het minipodium juist voor het podium op om er met 3 witte duiven ondertussen een jongleeract op te voeren. Ondertussen staan op de balkons van de zaal geblindeerde vrouwen topless stokstijf en worden er drie naakte mannen via touwen ondersteboven vanop het balkon in de zaal neergelaten. Het lijkt wel een scene uit het chef d’œuvre “Eyes Wide Shut” van meester cinematograaf Stanley Kubrick. Het Franse publiek raakt uitzinnig en ondergetekende ook.
In het intiemere deel 2 (zang – klassieke harp – viool – Oosterse harp) dat zich aan de linkerkant van het hoofdpodium concentreert worden we meegenomen naar een sombere herfstavond in het hedendaagse Syrië, waar een schitterende Jessika Kenney de rol vertolkt van alle Syrische vrouwen, die dagelijks hun kinderen zien vermoord worden door een op hol geslagen regime, dat kost wat kost de macht in handen wil houden. Drie elegieën zuigen ons mee in de zielenroerselen van een verdrukt volk dat enkel hoopt op vrijheid, vrede en wat menselijkheid. Een meditatief half uurtje waarin ons hart meebloed met zoveel kommer en kwel. Spruance (deze maal tokkelend op een kleine Oosterse harp) kan zijn bewondering voor vocaliste Kenney niet onder stoelen of banken steken en maakt dit duidelijk na elke song, waar hij ze telkens uitvoerig bedankt. In het publiek kunnen enkele zatte Fransen het echter niet laten om als storende factor, dit intiem schouwspel, tussen de nummers telkens te voorzien van nodeloos luid gebrabbel. Jammer, want dit was adembenemend mooi. Maar het overgrote publiek negeert deze stoorzenders straal en applaudisseert hartelijk bij zoveel schoonheid.
In deel 3 gaan alle remmen los en krijgen we het hardere SC3 aan het werk met een loodzwaar uptempo versie van “Radar – the day the earth stood still” en een death metal coverversie van het “Halloween”-thema van de gelijknamige horrorfilm van John Carpenter. Tevens hun laatste wapenfeit van de avond, ware het niet dat het publiek maar blijft roepen om meer. SC3 kan niet anders om nog 1 maal terug te keren voor een encore. Het wordt – met een cynische vette knipoog – een knappe versie van de Amerikaanse Traditional Mars “Stars and Stripes forever”, die een glorieuze uittocht inleidt. Secret Chiefs 3 ten voeten uit! Zeer gesmaakt! Mis ze zeker niet tijdens hun doortocht in Trix Antwerpen op woensdag 28 november.
Set list Secret Chiefs 3:
Deel 1: [1] Toccata [2] The 4 [3] Fast [4] Vajra [5] Danse Macabre [6] Sophia’s Theme
Deel 2: [1] Song1 [2] Abwoon [3] Tistriya
Deel 3: [1] Radar [2] Traditional’s Medley [3] Halloween // Encore: Stars & Stripes forever
Het thema: ‘L’occulte et l’étrange’ dekt vanavond de volledige lading en is erg toepasselijk op het komende Halloweenfeest. Een meer dan geslaagde zaterdagavond en een totaalspektakel dat we in ons muzikaal hart zullen blijven koesteren. Op naar Hybris #2! We hopen stiekem op Mike Patton als resident artist en een optreden van zijn fantastische Fantômas… we mogen toch nog een beetje dromen in deze donkere en bizarre tijden, niet?
Neem gerust een kijkje naar de (sfeer) pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joy-as-a-toy-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/materia-prima-art-factory-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/secret-chiefs-3-27-10-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille ( i.s.m. Lille3000)
Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …
Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen …
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te laisserai des mots” horen en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren .
Patrick Watson & Band – theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Met classic rock millionsellers als ‘Fly Like An Eagle’ (‘76) en ‘Book Of Dreams’ (’77) heeft Stevie ‘Guitar’ Miller zich dan wel van een stevig pensioentje verzekerd, toch lijkt de inmiddels 69 lentes tellende Amerikaan nog bijlange niet uitverteld. Na een lange radiostilte verschenen afgelopen jaren immers twee nieuwe albums waarop de kwieke Miller met ongeziene spontaniteit en virtuositeit teruggrijpt naar de bluesroots die hij als kleine Texaanse uk persoonlijk kreeg ingelepeld van ondermeer Les Paul en Muddy Waters.
Wie de man tegenwoordig live aan het werk ziet wordt getrakteerd op een genereuze set waar interpretaties van blues standards netjes worden afgewisseld met een ferme graai uit zijn indrukwekkende lijst poprock classics. Tot die laatste categorie behoren “Jungle Love” en “Take The Money And Run”, de twee opwarmers van dienst waarmee de zeskoppige Steve Miller Band de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers in de vlotjes uitverkochte AB welkom heette. Tijdens “Abracadabra” kreeg de bejaarde rocker een tekstvel voor de neus gepland, maar desondanks leek het nummer hem vocaal wat te ontglippen. Het zou achteraf gezien het enige schoonheidsfoutje blijken in een set die verbluffend vitaal en nergens gedateerd klonk.
Met het aan ZZ Top schatplichtige “The Stake” en het funky “Mercury Blues” ontplooide Miller zich vervolgens als een doorleefde bluesgitarist waar Blues Peer een moord zou voor begaan. Het geheime wapen van de Steve Miller Band anno 2012 is echter de 72-jarige soulman Sonny Charles. Deze voormalig frontman van het bij ons minder bekende 60ies r&b combo Checkmates, Ltd. mocht met volle overtuiging originals van Bobby ‘Blue’ Bland en Otis Rush nieuw leven inblazen, en fungeerde tijdens de rest van de set als een volleerd publieksanimator.
Naar aanleiding van de recente reissue van diens eerste platen ging Miller ook erg diep in zijn eigen back-catalogue grasduinen. De Amerikaan refereerde met enig cynisch leedvermaak naar zijn eerste stappen in de muziek business waar hij door zijn toenmalig label Capitol al vlug als een artistieke melkkoe werd aanzien. Miller en zijn maats vonden het toen dan ook niet meer dan normaal om vier albums in te blikken op amper twee jaar tijd. Uit die tijd stamt ook “Kow Kow”, een bijzonder aanstekelijk psychic bluespareltje dat in een betere wereld tot het collectief geheugen zou behoren.
Zoals het een echt 70ies icoon op leeftijd betaamt stond de even minzame als goedlachse Miller ineens ook eventjes moederziel alleen en enkel gewapend met een acoustische gitaar op het podium. Met uitgeklede versies van “Wild Mountain Honey” en de grappige niemendalletjes “Gangster Of Love” en “Dance, Dance, Dance” bewees hij eens te meer een neus te hebben voor perfecte popliedjes die in om het even welke vorm met sprekend gemak overeind blijven.
De grand final van de avond werd ingeleid door het instrumentale “Space Intro” dat naadloos overging in “Fly Like An Eagle”, één van de onbetwiste signature songs van de Steve Miller Band die hier een uitgesponnen funky spaceblues versie meekreeg dankzij de virtuoze orgelexploten van ‘choral master’ Joseph Wooten. De classic rock radio staples “Jet Airliner” en “Rock’N Me” maakten het feest der herkenning compleet.
De kaap van de twee uur werd netjes gehaald toen Miller en zijn vijf maats het funky “Swingtown”, “Space Cowboy” en het even onvermijdelijke als redelijk overbodige “The Joker” als encores serveerden. Toeval of niet, maar laat die twee laatste nu net de populairste nicknames zijn die Miller al een paar decennia lang achtervolgen. De kwieke veteraan ziet er ongetwijfeld de humor van in en geniet met volle teugen van de hernieuwde aandacht. Festivals zoals Blues Peer zijn nu aan zet om daar binnenkort een vervolg aan te breien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-miller-23-10-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
