Uit Texas is het trio True Widow afkomstig en ze omschrijven hun muziekstijl als ‘stonergaze’, pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom. Een muzikale trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks intrigeert, bouwt en dweept de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in diepe een duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.
Ze zijn voor enkele optredens in ons land, en waren eerder te zien in Diksmuide (4ad ) en AB Brussel. Live kon het trio deze sfeer duidelijk overbrengen en ze speelden op die manier een boeiende set van een handvol songs als “Blooden horse”, “Wither” en de single “Skull eyes”, die het meest directe nummer van de avond was. Een episch concept door de klanklagen die een rits postrock bands opriepen als Low, Codeine, Earth en verder My Bloody Valentine en Sonic Youth.
De nieuwe plaat ‘As high as the highest heavens and from the center to the circumference of the earth’ is een mondje vol als titel, maar geeft ontegensprekelijk ook de brede dimensie en inhoud aan. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Zelfs een gebroken snaar bracht hen niet uit hun lood, integendeel het ijs werd gebroken voor een leuke , ontspannende babbel, wat aangename lichtpuntjes opleverde.
Ook de support Papermouth stond er duidelijk vanavond. Het Belgische kwartet speelde broeierige ‘70s retrorock, americana en songwriting en lieten hun instrumenten spreken; een licht zwevende zang sierde het geheel. Door de variaties en de soms snedige, felle aanpak, boeide dit kwartet uitermate. Beloftevolle band die binnenkort hun materiaal op de markt zal brengen …
Organisatie: Trix Antwerpen
UUR KULtuur, een organisatie van de KULeuven, houdt zich bezig met Cultuur naar hun studenten. De start van het Culturele Academie jaar komt er muzikaal met de Intergalactic Lovers. De studenten kunnen gebruik maken van hun cultuurkaart. Het opkomend Belgisch talent bewijst het waard te zijn om in de spotlights te staan.
De band komt de ‘stage’ op en opent met één van hun voorname singles “Shewolf”, een broeierige rockende sfeermaker . Na het eerste nummer gaf zangeres Lara aan wat ziekjes te zijn, wat ervoor kon zorgen dat ze vals zou zingen. Onnodige info achterna, gezien zij & haar band het volle pond gaven. Haar stem klonk warm, venijnig, scherp en uitdagend. De singlereeks “Delay”, “Bruises” en “Fade away”. werden sterk onthaald. “Drive” en “Howl” raakten het publiek.
Een aangename afwisseling van hun charmant dromerige gitaarpoprock … Pop met weerhaken dus, dit debuut ‘Greetings & Salutations ‘.
Al bijna het ganse jaar hebben we live hier te maken met een spannende band . Heerlijk zoiets!
Setlist: Shewolf, Like a fool, Fade away, Look at those boys, Drive, Howl, Soul for hire, Bruises, Delay
Pretty baby, Queen of Sighs
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: UUR KULtuur, KULeuven
Puerto Rico, zo zocht ik op, is een klein eiland naast de Dominicaanse Republiek dat soms wel eens de 51ste staat wordt genoemd. Tot nu toe viel er muzikaal niet heel veel te rapen tenzij u natuurlijk houdt van Ray Baretto, Eddie Palmieri, José Feliciano of arggh... Gabriel Rios. Tot enkele jaren geleden deze blinde vlek op de rock-'n-rollkaart dan toch ingevuld werd door Davila 666, die een contract wisten te versieren bij het prestigieuze 'In The Red'. En nu is er ook nog Los Vigilantes dat tekende bij Slovenly Records en een gitarist in de rangen heeft die al eens durft meespelen met Davila 666.
Dinsdag kwamen ze hun plaat voorstellen in de Pit's en dat optreden werd één adrenalinestoot. Live kwamen de Puertoricanen een stuk snediger uit de hoek dan Davila 666, die het geijkte pad der garagerock al eens durven te verlaten. Los Vigilantes daarentegen zweren bij de sixties garagepunk en raasden zonder omzien door hun set.
Korte, explosieve songs, krachtig gezongen door maar liefst drie zangers en waarschijnlijk rap meebrulbaar mits enige kennis van het Spaans. Naast het onweerstaanbare geram van gitaar, bas en drums mocht een tweede gitarist haast achteloos zijn gitaar fijn de vrije loop laten. De nieuwe Black Lips zijn ze nog niet maar echt veraf leek het nu ook weer niet. Achteraf sleten ze hun LP's aan 10€ en hun CD's zelfs aan 5€, rijk zullen ze er niet van worden...
Vooraf miste ik de helft van het optreden van The Skeptics, een nieuw project van een jongen uit La Rochelle, Frankrijk die zijn sporen reeds verdiende bij Wild Zeros en Mean Things. Wat ik wel hoorde was vrij traditionele garagerock in de "Back to the grave"-traditie, Link Wray ook, gezongen door een stem die duidelijk jaren in een vochtige kelder gelogeerd had. Enkele versnellingen trager dan hetgeen nog komen moest maar lang niet slecht. Spijtig dat enkele technische problemen er op het einde de vaart helemaal uithaalden en het nog snakken werd naar de eindmeet.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Begeleid door een vijfkoppige band (cello, contrabass, schuiftrompet, gitaar en drums) trapte Jonathan Jeremiah zijn uitverkochte show in de tijdelijke uitvalsbasis van Het Depot af met “If you only”, de openingstrack van zijn verdienstelijke debuutplaat (‘A solitary man’).
In het daaropvolgende nummer, het als een ware crooner gebrachte “See (It doesn’t bother me)”, werd de ietwat jazzy sfeer in grote mate bepaald door het gevarieerde instrumentarium van dat vijftal. Die eerste twee nummers werden echter iets te gezapig gespeeld om van een werkelijk felle start te kunnen spreken.
Veel vroeger dan verwacht pakte men vervolgens evenwel uit met “Happiness”, een song die enkele maanden terug de ether opvrolijkte. Live kreeg deze hit een indrukwekkende schuiftrompetsolo mee, een inbreng die door het qua leeftijd gevarieerde publiek erg gewaardeerd werd. De als gospelorgel afgestelde synthesizer zorgde er samen met de overeenkomstige vocalen voor dat we ons tijdens “All the man I’ll ever be” even in hogere sferen waanden. De eerste cover van de avond, “These days” van Jackson Browne, illustreerde dat Jeremiah als singer-songwriter goed geluisterd heeft naar de juiste voorbeelden.
Een enkel door cello ondersteund “How half-heartedly we behave” zette opnieuw in op sfeer, waarna sympathieke Jonathan solo het drieluik “Stormy”, “Sweet sunshine” en “A solitary man” ten berde bracht. De flair waarmee hij zich van die taak kweet, toont aan dat deze kerel het podium als zijn natuurlijke biotoop beschouwt waardoor hij er makkelijk in slaagt om zijn publiek op het gemak te stellen. Zodoende voelde de zaal aan de Kapucijnenvoer (die begrijpelijkerwijs niet kan tippen aan het sfeervolle onderkomen aan het Martelarenplein) toch aan als thuis.
De groep kwam na dit solo-moment terug om het soulvolle “Heart of stone” te voorzien van een ware STAX-sound. Opnieuw kon de schuiftrompet, bediend door een kerel die ondanks de hitte in de zaal consequent zijn warme wintersjaal omgesjord hield, op het merendeel van de waardering rekenen. Na “That same old line” sloot jolige Jonathan de set af met de spiksplinternieuwe single “Lost”.
Het enthousiaste publiek deed de man echter op zijn stappen terugkeren. Het eerste bisnummer, “Protection”, kreeg ietwat van een Kings of Leon-touch, vooral in de manier waarop Jeremiah het vocaal inkleurde. Niet dat we denken dat hij ooit in die neefjes hun voetsporen zal treden, enerzijds leent zijn muziek zich daar niet toe en anderzijds denken we ook niet dat hij überhaupt wenst om voor grote stadions op te treden. Laat hem maar rustig verder doen in wat hij goed is, namelijk het verzorgen van leuke optredens op gezellige locaties. Zeker niet groots of legendarisch, maar wel vermakelijk. Zie ook het optimistische “Lazin’ in the sunshine” waarmee hij ons hoopvol de donkere nacht instuurde. Was het leven maar altijd zo mooi….
Organisatie: Depot, Leuven
Na passages eerder op het jaar in o.a. de Botanique en de Arenbergschouwberg, hield de man uit Australië halt in Brugge voor een zo goed als uitverkocht concert.
CW Stoneking werd geboren in Australië en bracht een deel van zijn jeugd door bij de Aboriginals in de buurt van het stadje Papunya. Met zijn gitaar, zijn vermaarde banjo en begeleid door een stel koperblazers heeft hij zich een eigen muzikaal pad gebaand waarbij hij vooroorlogse blues vermengt met voodoo jazz en jungle. De teksten van zijn laatste album ‘Jungle Blues’ brengt hij met een gemeende onbevangenheid, die de door de jaren ’20 getekende muziek overstijgt.
Zijn primitive Horn Orchestra bestaat uit James Clark (Tuba, Double Bass), Kynan Robinson (Trombone), Stephen Grant (Cornet), Ollie Browne (Drums).
Hoge opkomst voor deze Aboriginal-TomWaits figuur, en eerlijk gezegd wist ik niet goed wat te doen met deze metafoor. Na zijn passage bij Jools, had ik het niet zo erg goed voor met de man, maar de lovende recensies van zijn vorige passages brachten me ertoe toch een bezoekje te wagen op de bewuste avond.
CW Stoneking: je houdt ervan of je houdt er niet van. Wie komt om ruwe en scheurende gitaar en-of swamp gitaarblues te horen, is er aan voor zijn moeite. Stoneking moet het hebben van zijn jaren’20-30- klank, waar zijn Hornband dan ook op voortreffelijke wijze voor zorgt. Swampblues, maar dan op vooroorlogse wijze.
Stoneking put voornamelijk uit ‘Jungle blues’, zijn meest recente werk. “Jungle lullaby”, brave “son of America” en vooral het voortreffelijke “Jailhouse blues” swingen als een tiet, ook met voornamelijk akoestische instrumenten. Het is even wennen, maar eens je in de sfeer zit, kan de klank niet meer stuk en wil je ook niets anders meer. De man die wel es last heeft van een sssssspraakgebrek zingt dan ook als hing zijn leven ervan af. “Early in the mornin’” (eveneens uit ‘Jungle lullaby’) opende trouwens de set, en deed ons zonder enige moeite aan de andere Tom Waits denken.
Stoneking was beter bij stem dan enkele dagen geleden. CW breit de set heel gevat in elkaar en voorziet de meeste nummers van passende bindteksten, vaak met een knipoog naar het verhaal achter de nummers.
“Don’t go dancing down the darktown strutters hall” passeert nog, waarbij hij op banjo begeleidt… O ja, een pracht van een resenatorgitaar gebruikt de mens. Voor degenen die niet weten wat ’t is: http://nl.wikipedia.org/wiki/Resonatorgitaar
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het Gentse Blackup stuurde vorige zaterdag zijn (zwarte) kat naar Trix en zo waren het de Engelse heren van The Computers die het moesten opnemen tegen het Amerikaanse The Icarus Line. De four lads kwamen volledig in het wit getooid het podium opgestormd. We kregen een groot half uur een muzikale kruisbestuiving tussen McClusky en Danko Jones voorgeschoteld. Alleen ontbrak het vuur aan de lont. De bedoelingen waren goed maar alles kwam iets te gerepeteerd en te geforceerd over, waardoor de vlam niet echt oversloeg op het 50-tal aanwezigen. Een publiek dat op 5 meter van het podium aan de bar bleef hangen, waardoor de zanger het opportuun vond zijn microfoonstandaard 2 meter voor het podium te plaatsen. Het moet een enorm contrast geweest zijn voor deze mannen uit Exeter, die de avond ervoor in de legendarische Brixton Academy in het voorprogramma van Death from Above 1979 speelden. Ondanks de vele verleidingspogingen van de frontman werd het publiek in de Trix-bar er toch niet wild van. Volgende keer iets minder computerachtig en iets natuurlijker spelen en het komt ooit nog goed.
The Icarus Line uit Hollywood (California) toonde hoe het echt moest: organische rock & roll vanuit de onderbuik. Krassende gitaren, opzwepende bas en ontketende drums die alle ledematen door elkaar schudden en je gedwongen lieten meeshaken op deze razernij. Als je dan ook nog over een zanger met tonnen charisma beschikt, kan het niet meer fout gaan. Joe Cardamone kan je vocaal omschrijven als de bastaardzoon van Iggy Pop en fysiek deed hij me denken aan de jonge Nick Cave ten tijde van The Birthday Party. Hij eiste dan ook de hoofdrol op: kronkelend over het podium, zichzelf geen seconde rust gunnend: wat natuurlijk aanstekelijk werkte op het enthousiaste publiek. Als je een tijdje je ogen dicht deed en je oren wijdopen, hoorde je letterlijk de jonge Iggy van in de beginjaren van The Stooges.
Een groot uur werden we begeesterd door deze bende gretige jonge wolven die vooral songs brachten uit het nieuwste album ‘Wildlife’, dat in augustus werd uitgebracht. En een wildlife was het: zowel op het podium als ervoor, dierlijk en rauw! Hoogtepunten waren: “Spit On It” uit het in 2004 uitgebrachte “Penance Soiree”-album en “Slow Death”, een ranzige cover van The Flamin’ Groovies’ song, die ons verraste op het einde van hun magistrale set.
Met gesmolten vleugels lieten de jonge snaken van The Icarus Line ons achter: geen encores, take it or leave it! De eindscore was duidelijk: The Icarus Line vs. The Computers: 5-0 of forfaitscore!
Setlist The Icarus Line:
1] King Baby [2] Spit On It [3] Bad Bloods [4] No Lord [5] Venomous [6] We Sick [7] It’s Alright [8] All The Little Things [9] Kingdom [10] Slow Death [11] Junkadelic
Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix, Antwerpen)
Een dikke tien jaar geleden zagen we Goose in een club aan de boorden van de Leie in het hart van Kortrijk aan het werk voor een handvol ‘curieuzeneuzen’. Net daarvoor werd Central Park in New York overrompeld door een invasie van gansen. ‘Goose invaders’ was toen de titel in menig dagblad. Anno 2011, meer bepaald op vrijdag 7 oktober, pakte het Kortrijkse kwartet met ‘Goose Invades’ hun eigenste home town in. Op vijftig meter van hun ‘repetitieho(n)k’ boven Den Bras en Den Trap.
Het was lang geleden dat de elektro-dance-band hun eigenste stede nog aangedaan had. ‘Wij willen hier pas opnieuw optreden als we voelen dat het moment juist is. Als we bijvoorbeeld een eigen avond in elkaar kunnen boksen in een niet voor de hand liggende zaal. Maar dan nog moet de tijd er echt rijp voor zijn’, had frontman Mickael Karkousse laten optekenen in een interview met Indiestyle een jaar eerder.
En zie: een dag na Student Welcome in Kortrijk was het zo ver. Goose bepaalde, De Kreun organiseerde mee. Een democratisch (5 euro) buitenluchtoptreden op het Schouwburgplein voor het grote thuispubliek, een aftershow in De Kreun voor de intimi met de Franse invasie van kleppers als Alex Gopher, Djedjotronic, Black Strobe.
Karkousse, Dave Martijn, Bert Libeert en Tom Coghe maakten er een spetterend feestje van, maar hadden het geluk dat de echte spetters niet naar beneden kwamen tijdens hun gig, wat bij de bevriende SX, eveneens uit Kortrijk, even tevoren wel het geval was geweest. Hun hele show lang had de elektropopgroep, die haar doorbraak kende met “Black Video”, striemende regen voor zich zien neerplensen.
Als bij wonder hield het op toen Goose zijn opwachting maakte en nog wonderbaarlijker: het begon opnieuw te druppelen, seconden na het orgastische einde met “Words”, schitterend in twee delen opgesplitst.
Goose bracht alles wat van hen verwacht werd in een show van een klein anderhalf uur. Openen met “Synrise” – net als in de AB toen ze ons acht maanden eerder overweldigden en tevens ook de opener van jongste album dat ze zelf produceten – waarna alle hits de revue passeerden, stilaan groeiend naar een hoogtepunt.
Minder strak dan in het binnenconcert Brussel toen, maar des te opzwepender. De 5.000 ‘Kortrijkzanen’ deinden mee op en neer. Niet enkel de diehardfans, maar evenzeer de nieuwsgierige vijftigers die even wilden ontrafelen waar dat (internationaal) fenomeen Goose voor staat. Wel, ze ontdekten het: Goose staat voor dance–lightshow–beats–gitaar én synthesizer–moderne eighties-feest ! Zoals het Engels voor ‘goosebumps’ staat voor kippenvel…
Neem gerust een kijkje naar de pics (zie pics concerten Stadsschouwburg)
Organisatie: Goose (ism de Kreun, Kortrijk)
De Engels DJ/sing-songwriter Fin Greenall is een goed bewaard geheim die het DJ bestaan in de koelkast heeft geplaatst en sinds een zestal jaar melodieus minimale, innemende, akoestische popsongs aflevert gedragen door z’n zachte, nasale, donkere en pastelkleurige stem . De man uit Bristol hielp zelfs nog mee aan het werk van Amy Winehouse.
In het wereldje van de indiefolk sing/songwriters krijgt Fink met de jaren meer respons en de laatste plaat liegt er niet om, ‘Perfect Darkness’ van de charismatische Brit is boeiende luisterpop en klinkt donker en zoet, brengt troost, genegenheid en gemoedsrust, geruststelling. Met een knipoog naar Bruce Cockburn.
Live is Fink een trio en brengen ze gevoelig, treffend gitaargetokkel van een reeks elektrische en akoestische gitaren, spaarzame drums (Tim Thorton) en diepe bas (Guy Whittaker).
Ook het decor was de moeite. Wel vijftig bureaulampjes waren als ruikers bloemen opgesteld. Voor deze gelegenheid kon het publiek zittend het concert bijwonen. Ideaal om de integere sound te laten indringen.
Een kleine twee uur hield Fink het publiek in de ban. De songs werden warm onthaald. Tussenin hoorden we hoe sommige songs tot stand kwamen of hoe ze een andere invalshoek kunnen krijgen op een gig of tijdens een festival. De klemtoon kwam op de recente cd …”Om de nieuwe songs te promoten”, verhaalde hij . We kregen er een pak te horen als “Fear is like fire”, die een zachte en krachtige aanpak had, de spaarzaam gespeelde titeltrack, het subtiel uitgekiende “Yesterday was hard on all of us” en het intens broeierige “Warm shadow”. Sfeervol spannende gitaarsongs dus …
Dicht bij elkaar opgesteld gooide het trio een blok hout op het haardvuur, o.m. op “Trouble’s what you’re in”, “Berlin sunrise” en “Wheels”, gitaargetokkel, een bassdrum en stemcapriolen creëerden sfeer. Ze waren zelfs niet uit hun lood te slaan toen gekraak en een versterker uitviel op één van die sober, prachtig uitgewerkte nummers.
De projecties op de schuin opgestelde doeken gaven elan. Het DJ verleden sijpelde door in de laatste songs van de set, “Sort of revolution” neigde naar Little Axe door de dub-, de bluesy - en pedaaleffects; de gitaarakkoorden klonken feller . Sterk !
“A rich DJ, a poor sing/songwriter” omschreef hij zichzelf, maar iemand die ‘happy days’ beleeft. Intussen had hij het publiek in de ban en door de schreeuw naar toegiften, was Greenall onder de indruk. Solo speelde hij nog heerlijke versies van het oude materiaal, “Pretty little thing” en “Pills on my pocket”.
Wat een emotionele, semi-akoestische trip van Fink , die net als wij diep geraakt was … Zucht …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Geen enkele van de drie Subways albums zal de prijs der originaliteit winnen. Maar daar is het er bij dit energieke trio ook niet om te doen. Hun fijne catchy punkpop songs zijn gemaakt om vooral op het podium te spetteren. En of dit het geval is !
De bijzonder sympathieke frontman Billy Lunn is een podiumbeest die in het aangename concertzaaltje Grand Mix zijn publiek danig wist op te jutten dat er in de frontzone voor het podium nogal wild werd gesprongen, gemoshed en geskydived (zelfs een gebroken poot en een stel krukken konden een zwaar uit de bol gaande fan er niet van weerhouden zich in de gevarenzone te begeven). De songs, en vooral de energie waarmee deze gebracht werden, waren dan ook zo aanstekelijk dat stilstaan hoegenaamd niet mogelijk was.
Lunn, zijn bevallige bassiste Charlotte Cooper en drummer Josh Morgan maakten er met hun simpele maar krachtige en puntige songs een geweldig feestje van. Lunn nodigde tijdens het punkertje “Turnaround” de zaal uit tot een massale circle pit, wat zowaar nog meer vuurwerk teweegbracht bij het al uitfreakende Franse publiek, maar tot de verhoopte circle pit kwam het niet echt. De Fransen hadden enkel het woord circle begrepen en maakten er dan maar een soort kusjesdans van. Maar goed, de extreem goedgeluimde zanger kon er wel om lachen en bedankte zijn fans vooral voor het ongebreidelde enthousiasme.
Uiteraard was hun anthem “Rock & Roll Queen” één van de kleppers van de avond, maar een nieuwe song als “We don’t need money to have a good time” was al even sterk en zal volgens ons tot een bescheiden klassiekertje uitgroeien die niet moet onderdoen voor “Rock n roll queen”. Nog twee nieuwe songs heet van de naald waren “Celebrity” en de stampende afsluiter “It’s a party”, heerlijke fuifsongs zeg maar.
Verder rolden The Subways met het tempo van een dolgedraaide metro doorheen een handvol felle rockertjes als “Oh yeah”, “Shake shake shake” en “With you”, allemaal even gedreven en barstend van de adrenaline.
The Subways speelden simpele, maar goudeerlijke en bijzonder potige punkpop samengebald in iets meer dan een uur. Uiterst dynamisch en energiek, meer moest dat niet zijn.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Anna Calvi, Jong Brits Meisje, een wolvin in schaapskleren, rood hemd, hoog opgetrokken zwarte pantalon, hoge hakken, de lippen mooi gerood en de haren strak achteruit in een bolletje … ietwat verlegen soms, maar een lieflijk uiterlijk en met een glimlach . Ze komt naar voor, omgordt de gitaar, tokkelt en speelt hard alsof haar leven er van af hing … wat een ‘rockchick’ …
Haar debuut dat met de jaarwisseling verscheen, is tijdloos en vernieuwend. Totnutoe dit jaar maar zelden zo’n werkstuk gehoord. De cava borrelde over het glas. Haar gitaarcapriolen waren als een zuur die onze huid doorkliefde … Ze kwam in de belangstelling toen ze op tournee trok met Cave’s Grinderman; in dat kleine half uurtje zagen we al tot wat deze jonge dame in staat was … een eigen geluid, duister en begeesterend. En dan nog in de Botanique begin het jaar … Het gaat snel voor de kleine, mooie Calvi! Terecht stond het talent hier op haar plaats. Het ganse debuut slingerde ze ons om de oren. De AB ging plat voor haar … Een zinderend, duivels, huiverend concert! We waren sterk onder de indruk. Tja, Cave weet z’n muzikale bengels uit te kiezen …
Een indringend gitaargetokkel begon, “Rider to the sea” startte ze solo … alsof Ennio Morricone een nieuwe soundtrack peinsde … sober, elegant, treffend, adembenemend en dreigend; de song zwol aan met drums en de percussie van haar multi-instrumentaliste Mally Harpaz , die verder nog schitterde op harmonium. Vocaal kon ze heel wat aan, soms Cocorosie proporties , indringend, diep, rauw, opera, energiek en galmend. Een bijzonder sfeertje creëerde, dat leunde aan cabaret van de jaren ’30. Niet voor niks is Piaf een voorname invloed … Hier kruisten A. Badalamenti’s Twin Peaks, de D. Lynches en de E. Morricone’s elkaars pad , stonden Edith Piaf, Patti Smith, Polly Jean Harvey, Julie Cruise en Alison Goldfrapp bij elkaar en stond Cave goeddunkend in de verte te kijken op z’n ‘bijoutje’.
Meteen een goed uur kwalitatief sterke songs gekenmerkt door die zachtheid, subtiliteit, dynamiek en hardheid dynamiek. Een eenvoudig instrumentarium van 1, 2 gitaren, percussie en harmonium zorgden voor de nodige wind- en energiestoten.
Op “No more words” kon ze stoer uithalen en “Blackout” refereerde aan Cave’s debuut van ‘The firstborn is dead’ met bluesy riffs en slides . “First we kiss” had een sfeervolle aanzet, was opbouwend en smeulde krachtig, explosief en dreigend verder. Deze elementen vormden letterlijk de rode draad door de set … Wat o.m. op “Morning light”, “Suzanne & I”, het nieuwe “Wolf like me” als op de toegankelijke “Desire” en het uitsponnen “Love won’t be leaving” te horen was. Ze was onder de indruk van de sterke respons .
En ze eert artiesten: de rock’n’roll van Elvis speelde ze op het intense “Surrender” die door de harmonium leunde aan Dave E. Edward’s 16 Horsepower, er was Piaf’s bewerking van “Jezebel” en solo rezen de haren ten berge en ontroerde ze met Cohen’s “Joan of Arc” …
Deze Jonge Dame palmde moeiteloos de AB in! Schuchter, onwennig, verlegen of niet, ze beet van zich af en overtuigde … Haar toekomst zit in de lift. Houden zo!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In een oud zaaltje in een achterbuurt van Lille gaat een spot aan. Daarin gevangen, een meisje. Een meisje dat haar hoog omgorde gitaar op autoritaire wijze alleen de nacht injaagt op de jankende riffs van “Rider to the Sea”. Welkom in het unieke universum van Anna Calvi!
Alhoewel haar debuutplaat in 2011 al veel hoge ogen gegooid heeft - waaronder een shortlist-nominatie voor de prestigieuze Mercury Prize - is Anna Calvi toch vooral een live-ervaring die geen mens onberoerd laat. Live trekt ze immers haar nummers met vier sterke troeven naar eenzame hoogte: haar prachtige krachtige stem en bezield gitaarspel vormen dé muzikale spil, maar het zijn haar podiumprésence en de manier van omgaan met de dynamiek die in haar songs zit ingebakken, die het geheel tot zulk een adembenemend totaalspektakel maken. De sfeer die het geheel uitademt is zo weggelopen uit een film van David Lynch.
Gedurende de avond passeert de volledige debuutplaat de revue waarin onder meer “No More Words” en - nieuwe single – “Suzanne and I” eruit springen als staalkaarten van haar vocale kunnen. De set wordt daarnaast gekruid met een aantal passende covers, iets waar ze ook veel tijd en moeite in investeert. Zo komen haar singles op vinyl steeds uit met zo’n cover op de B-side, covers waaruit ze iedere keer ook weer de juiste dynamiek weet te puren. In “Surrender”, een cover van Elvis Presley (en de B-side van Blackout) bijvoorbeeld, schurkt ze zich verleidelijk tegen de microfoon aan waarbij ze het publiek zachtjes “be mine tonight” in het oor fluistert. Om even later dan weer alle registers open te trekken voor een bijna onherkenbaar maar witheet verschroeiend “Wolf Like Me” van TV On The Radio. Respect ook voor de begeleidende bandleden die zich nederig ten dienste stellen van hun leading lady daarbij haar dynamiek perfect aanvoelend en aanvullend.
Op het einde van de set nog een onbetwist hoogtepunt met “Love Won’t Be Leaving”. De albumversie laat ze hier ver achter zich, vooral dankzij een geniaal goed gitaar-intermezzo waarin ze ongeremd volledig in haar instrument opgaat.
Het publiek laveert het hele optreden door tussen respectvol muisstil en laaiend enthousiast met lang aanhoudende applausgolven. Zeker wanneer het prachtige en als laatste bisnummer opgespaarde “Jezebel” een - tweetalige - versie meekrijgt waar Edith Piaf fier op zou mogen zijn.
Door de perfecte mengvorm te vinden tussen intimiteit en bombast, tussen stem en gitaar, heeft Anna Calvi met haar atmosferische pop een niche voor zichzelf geboetseerd waarin het aangenaam wegdromen is, op de onaangenaam warme zweetlucht die er in de Splendid hing na misschien. Topprestatie!
Neem gerust een kijkjen aar de pics
Organisatie: Agauchedelalune, Lillle
Zaterdag 1 oktober mochten we de geboorte meemaken van de eerste Full-cd ‘Grab my hand’ van Dear Hearts. Deze jonge punkrock groep uit de streek van Oeselgem is sedert 2009 bezig en het lukt vrij aardig. Het bracht hen al dit jaar naar Engeland en binnenkort staan er een aantal optredens gepland in N-Frankrijk.
Die avond stelden ze hun nieuwe CD voor in het JH in Wakken, die een eerder verschenen EP ‘Tail Lights & Bygones’ opvolgt. Aan de band te horen een fikse onderneming en achterna gezien waren we vrij aangenaam verrast: strak gespeeld door het kwartet, goede baslijnen, prima gitaarwerk, puik drumwerk en een goede zang en samenzang! De volumeknop werd gretig opengedraaid, zonder dat het rommelig en schreeuwerig klonk. Het was duidelijk dat de heren al vele uren in het repetitiekot hadden gezeten !
Scheirder, de bassist en zanger, stond er met z’n band en zorgde tussen de nummers voor leuke grapjes en zelfs een amusante praktische proef. Sammy en David waren duidelijk geen ‘groene’ gitaristjes meer. En Wim, de drummer, sloeg er flink maar gepast op los zodat de sound het juiste ritme en tempo behield. Het kostte hem liters zweet. Feilloos speelden ze de songs.
Het enthousiasme van de groep kwam ook ten goede aan het publiek. Er werd duchtig gecrowdsurfd.
Dear Hearts bracht bijna volledig hun nieuwe CD, aangevuld met het betere werk van hun EP en een cover van de Misfits. Dear Hearts onderscheiden zich en zijn dus goed bezig. Zeker de moeite om te horen, te zien én … te beleven.
Nederlands 
Français 
