Prince, Justin Timberlake, Michael Jackson, James Brown en Lennert Coorevits van Compact Disk Dummies. De laatste degene hoort niet in het rijtje thuis ? Allerminst :  de blonde van de broers Coorevits heeft net zoals de eerder vernoemde grootmeesters een snedige en sexy combi in zijn lijf. Hij zingt, en, wat een plezier om naar te kijken, hij kan dansen.

Na de succesvolle doortocht op de Humo’s Rock Rally in 2012 en de EP ‘Mess with us’ 2013 was het een dikke drie jaar wachten op het debuutalbum ‘Silver Souls’. De nummers van deze plaat ademen de electrosound van hun eerste voetstappen tijdens de Rock Rally uit. Er wordt echter ook plaats vrijgemaakt voor een ambachtelijk warm geluid, incluis blazers en een koor.

Is het een thuismatch in de Handelsbeurs of is het publiek gewoon blij ? Duidelijk : bij de opkomst van de broers Lennert en Janus, strak in het circuspak zoals de speelgoedfiguurtjes op de hoes van het album, is het enthousiasme groots. Bij de toegankelijke beats van “Silver” als opener en “What you want” wordt duidelijk dat gillende meisjes de golden circle bevolken. Bij iedere stap van de zanger dichter bij de rand van het podium gaan de decibels de hoogte in en start het dansapparaat van de zanger op : een lichtvoetige meringue, springen ofwel gewoon keihard beuken terwijl hij helder blijft zingen. “Mess with us” en “Monster” gaan op hetzelfde elan verder : de muziek is spontaan, lichtvoetig en Janus Coorevits brengt goedlachs een zeer cleane sound voort. Bij “Holy Love” en de Tame Impala-cover “Let it happen” gaat de verwarming ietsje de hoogte in met het opgetrommelde blazerskwartet, wat  zorgt voor instant herfstelijke gezelligheid en soul.
Echt interessant en een beetje vuil wordt het zo ergens tussen “True Colours” en “Girls keep drinking” . Dan daagt het dat de zanger niet gaat stoppen met dansen en dat zijn gitaarspel slick en sexy is. Een flard “Controversy” van Prince, en daar is het aha-moment : Vlaanderen heeft met Compact Disk Dummies simpelweg zijn eigen electro mini Princeversie. Hij geeft met zijn charisma dat onvergetelijk extraatje aan het optreden.

Het afsluitingstrio “The Reeling”, “Feers” en “Remain in light” zijn perfecte binnenkoppers, de zanger gaat met zijn gitaar nog even het publiek en de dankbaarheid van de broers is hartverwarmend en sprankelend.

Dank aan Ann – Luminous Dash voor pics homepag

Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)

Dansen op een vrijdagavond? Waar kon het afgelopen week anders dan in een uitverkochte Ancienne Belgique. De vrouw die voor het dansfeestje zorgde was Dua Lipa, de nieuwe poprevelatie van het moment.

Het ritme zat er van de eerste noot in. Dua Lipa opende met één van haar eerste singles “Last Dance”. Het beloofde een stomende avond vol hits te worden, waarop we bijna elk nummer konden meezingen. De tienermeisjes en het groot aantal jonge mannen, die in de zaal aanwezig waren, bevestigden dit.
Wat de nieuwe popzangeres zo leuk maakt is haar eerlijkheid en directheid met de fans. Tijdens “Blow Your Mind” selecteerde Dua Lipa lukraak enkele fans uit het publiek, die met haar mee mochten dansen op het podium. En dat werkte. Het publiek werd nog enthousiaster en ging nog meer uit zijn dak op nummers als “New Love” en “Running”, die we binnenkort kunnen terug vinden op haar eerste plaat.
Dua Lipa presenteerde in haar muziek vooral pop melodieën, onderdrukt door stevige beats. Soms zong ze wat op band, soms zelfs iets valser. Maar hey, we zijn nog steeds een popzangeres aan het bekijken.
Een full album heeft ze nog niet, maar toch kan ze al een hele resem fans op haar palmares schrijven. Hoe kan het ook anders met hits als “Be The One”, waar Dua Lipa tevens het eerste deel van haar set mee afsloot.
Bissen deed de nieuwe queen of pop met een iets rustiger en onbekend nummer “For Julian”. Nadien vuurde ze nog een keer een bom op het publiek van de AB af met publiekslieveling  “Hotter than hell”. Het publiek ging nog een keer uit zijn dak, danste alles er uit.

Zingen is Dua Lipa haar sterktste punt nog niet. Sfeer maken en ‘hotter than hell’ - zijn dan weer wel. Wij zijn alvast benieuwd naar dat binnenkort te verschijnen debuut!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dua-lipa-14-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

Het New-Yorkse Parquet Courts heeft zijn met ‘Human Performance’ veruit zijn beste plaat uit: minder experiment, van het eerste tot het laatste nummer voldragen nummers, rustiger ook, maar daardoor tot volle wasdom gekomen. Bij vorige platen dachten we nog, niet slecht, maar ook niet pakkend. Maar ‘Human Performance’ is toch een van de rockplaten van 2016, ook al halen ze heel erg de mosterd uit de jaren zeventig bij een Velvet Underground van de latere platen en vooral The Modern Lovers.

Het bestuur Openbare Werken had besloten om bij de start van het weekend de Brusselse tunnels af te sluiten, zodat we pas dik in het tweede nummer de Orangerie betraden. Er bleef genoeg Parquet Courts over, want ze zouden vanavond zo maar eens 22 nummers er door jagen, en dat ondanks de lange onderbrekingen tussen de nummers die de band opvulde door onzin te spuien. Ze waren in vorm, de klank zat goed, de gitaarnummers werden opgesmukt door een orgeltje, en de meer punky nummers die Andrew Savage zong, stonden recht op hun pootjes. Normaal zijn we meer fan van de nummers die de boomlange Austin Brown zingt, maar vanavond viel het in balans.
Naast de duidelijke jaren zeventig proto-punk invloeden, maken Parquet Courts ook meer dan geslaagde uitstapjes naar andere genres: “Captive of the sun”, met zijn parlando rap, had wel van Beck Hansen kunnen zijn, en “One man, no city” was een dikke kwak guacamole met zijn huppelend salsa ritme. Parquet Courts wordt dikwijls onterecht vergeleken met Pavement, landerig wordt het nooit bij deze New- Yorkers, en beide zangers zijn ook veel toonvaster dan Stephen Malkmus, maar kijk “Steady on mind” was toch een country trage die op het conto van Pavement had kunnen staan.
Het tegendraadse zat er hier en daar toch nog in, bv. in de non-song “I was just here”, maar dat was toch de uitzondering: vijf kwartier lang bewezen Parquet Courts dat ze sterke songschrijvers geworden zijn.  Het orgelpunt was wellicht het country geinspireerde “Berlin got blurry”, met zijn, pun-intended, invallend orgeltje.

Hun punk-ethos hebben ze nog: geen bisnummers en veel onzin tussen de nummers die de flow er wat uit halen. Deze band zal altijd het best tot zijn recht komen in de kleine en middelgrote zalen, en moet wat mij betreft niet groter worden. Small is beautiful!

Organisatie: Botanique, Brussel

Amongster - Explosies en hypnose gaan hand in hand
Amongster
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-13
Niels Bruwier

“We hebben iets te vieren”, zei frontman Thomas Oosterlynck na drie nummers in de set. Het klopt, begin september kwam hun debuutplaat ‘Trust Yourself To The Water’ uit en die moest Amongster wel voorstellen in de AB. In het lijstje electropop toppers dat ons kleine Belgenlandje de laatste tijd rijker werd (denk Bazart, Oscar & The Wolf, Warhola,…), klinkt Amongster als de puurste. In 2014 nog winnaar van De Nieuwe Lichting, maar ondertussen al helemaal ingebed in de Belgische muziekscene. Zwoel, sexy en sensueel wist de band  de uitverkochte zaal te begeesteren en had daarvoor niet meer nodig dan hun eigen, lekkere nummers.

Wanthanee, een andere winnaar van De Nieuwe Lichting, mocht het concert openen. Zoals we dat gewoon zijn van de dame, bracht ze gevoelige indie folk met een indrukwekkende stem. Ze kreeg de zaal zowaar helemaal stil, straf voor een voorprogramma!

Uiteindelijk zat iedereen vol ongeduld te wachten op Amongster (vanzelfsprekend). De band vloog er meteen in met “Teacher”, de eerste single van de plaat. Een herkenbaarheidsfactor is altijd goed om mee te beginnen, slimme zet van de band. Al snel werd duidelijk dat Oosterlynck zijn beste moves niet had thuis gelaten. Op de beats van de muziek bewoog hij zeer langzaam mee waarna het publiek niet anders kon dan hem na te bootsen.

Al snel werd duidelijk dat Amongster in het begin vooral inspeelde op de dromerigheid van zijn muziek. Met twee synthesizers op de achtergrond ontstond er wel een broeierige sfeer die de warmte in de zaal naar het kookpunt bracht. Af en toe kropen er ook wat psychedelische invloeden in de muziek, wat de variatie in de set alleen maar versterkte. Met “Trust Yourself To The Water” kregen we zelfs een zonnige, vrolijke sfeer. De rauwe stem van Oosterlynck maakte ieder nummer zo eerlijk en open. Het gevoel dat hij er in stak, kwam er live helemaal uit door de manier waarop hij zich inleeft in zijn muziek.
Dat is de sterkte van deze band: een frontman die op het eerste zicht wat schuchter oogt maar zich al snel ontpopt tot een echt podiumbeest. De band verbleekte er bij, al mag ook gezegd worden dat zij een fantastische ondersteuning gaven. Af en toe wat samenzang, soms zelfs een gitaarsolo en vooral de warme sfeer die zo goed bij de nummers past. Met wat rustigere songs kabbelde de set wat verder. Op zich niet erg, maar na een tijdje wou het publiek toch wat meer dansen. En alsof ze de gedachten van het publiek konden lezen, speelde Amongster “Bright Life”, één van de eerste hits van de band. Een spannend en explosief nummer dat eindigde in een fantastisch gitaarspel dat zelfs wat post rock invloeden bevatte. Meteen opgevolgd door “Butcher’s Boy”, het dansbaar nummer waar iedereen zo op wachtte. De vette synths penetreerden je oren en de gitaren deden denken aan Balthazar. Ja, daar zal Jasper Maekelberg wel voor iets tussen zitten. Het is een catchy song die zeker blijven hangen. Is het niet door het aanstekelijke sfeer dan wel door de instrumentaliteit.
Met “Runalong” doet het publiek voor het eerst mee met een sing-a-long. Toch wat vreemd, want het is niet de grote hit die op de radio word gespeeld. Plots nodigde Amongster voorprogramma Wanthanee mee op het podium. Ze is duidelijk goeie vrienden met de band en mocht zich even in het geheel mengen. Met haar zoete stem en viool bracht ze wat extra romantiek op het podium. “Leo” en “Salrow” staan niet op de plaat, maar behoorden wel tot de hoogtepunten van de set. Een dreigend geluid, angstaanjagende gitaarsound en vooral de hypnotiserende stem van Oosterlynck brachten deze nummers tot een waanzinnige apotheose. Het was alsof de wereld zijn laatste adem uitblies en Amongster ons mocht voorzien van de passende soundtrack. Jammer genoeg blies de band ook zijn laatste adem uit en verlieten ze met “Fear Until You Leave Me” het podium.

Gelukkig was er nog een enthousiast publiek dat  meer wou! Eerst kwam Thomas Oosterlynck helemaal alleen terug het podium op om het gevoelige “Welcome To My Friends” te brengen. Je kon een speld horen vallen in de zaal, iedereen was geconcentreerd op dit emotioneel nummer. Hij stuurde hij ons naar huis met een rustig en zweverige song om zo met een gerust gemoed te kunnen slapen.
Amongster bewijst met deze set dat ze helemaal volwassen zijn geworden. Klaar om nog meer zalen plat te spelen met hun duister geluid boordevol verrassende wendingen.

Met dank aan Dansende Beren - Link: http://www.dansendeberen.be/2016/10/14/amongster-ab-club-explosies-en-hypnose-gaan-hand-in-hand/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel