Het is een paar jaar stil geweest ten huize Dinosaur Jr, maar dat betekent geenszins dat de creatieve spil van dit Amerikaanse gitaarnoise instituut intussen op haar luie krent heeft gezeten. Frontman J. Mascis liet zich opmerken in allerhande al even luidruchtige als obscure hobbyprojecten (Sweet Apple, Heavy Blanket, anyone?) én lostte in 2014 nog een fraai tweede akoestisch solo album ‘Tied To A Star’. Het afwisselend intro- en extraverte enfant terrible Lou Barlow op zijn beurt riep eerst zijn maats van Sebadoh bij elkaar wat resulteerde in de geslaagde comeback plaat ‘Defend Yourself’ (’13) om erna terug de lo-fi toer op te gaan met het vorig jaar verschenen solo exploot ‘Brace The Wave’.
Het duurt nog tot deze zomer vooraleer de opvolger van de middelmatige voorganger ‘I Bet On Sky’ (‘12) officieel het daglicht zal zien, dus moet de huidige Europese tour van Dinosaur Jr eerder gezien worden als een soort opwarmertje. En ja, opwarmen deed de uitverkochte Kreun club afgelopen woensdagavond in geen tijd toen de drie veteranen behoedzaam aftrapten met het kwarteeuw oude “Thumb”. Al vroeg in de set werd met “Goin’ Down” een nagelnieuw nummer gelost, even later gevolgd door het eveneens verse “Tiny”. Beiden voelen onmiskenbaar aan als vintage Dinosaur Jr en doen het beste vermoeden om straks de nieuwste worp ‘Give A Glimpse Of What Yer Not’ blindelings in huis te halen.
Naar aloude gewoonte was het aanvankelijk wat zoeken naar de mistroostige misthoorn van
J. Mascis in de wall of sound die hij samen met de onwrikbare ritmetandem Barlow-Murph in Kortrijk op het canvas gooide, maar naarmate de avond vorderde hielden ’s mans stembanden en de monolytische gitaarbrij elkaar steeds beter in evenwicht. Lou Barlow kan je bezwaarlijk een veel beter zanger noemen dan Mascis, maar toch mag hij elke avond ook even zijn duit in het zakje doen al was het maar om de democratische schijn binnen Dinosaur Jr hoog te houden. Zo is de door hem gepende brok melancholie “Back To Your Heart” eigenlijk niets anders dan een fraai vermomd Sebadoh nummer dat op de gevierde comeback plaat ‘Beyond’ (‘07) van Dinosaur Jr werd gedropt en steevast een relatief rustpunt betekent in de set. Maar in Barlow schuilt evenzeer een hardcore punk jochie dat helemaal loos kon gaan tijdens “Training Ground”, een ultrakorte uppercut die werd opgediept uit het demo archief van het pre-Dinosaur Jr. groepje Deep Wound waar hij begin jaren ’80 Mascis voor het eerst tegen tegen lijf liep.
Maar eerlijk is eerlijk, écht vonken deed het pas toen de 90ies catalogus werd opengeslagen en evergreens als “Out There”, “Feel The Pain” en “Start Choppin’” uit de jukebox rolden. Het siert Barlow dat hij ook hier vol gas geeft, ook al zijn dit nummers die Mascis op z’n dooie eentje inblikte in een periode waar beide kemphanen niet door dezelfde deur konden. Ter compensatie volgde vlak erna de geniale slordigheid van “Freak Scene” en “Gargoyle”, twee classics uit de 80ies hoogdagen van een groep die cum laude afstudeerde aan de Hüsker Dü school of melodic hardcore.
Mascis, Barlow & Murph doen niet aan lange encores, dus mochten we ons reeds gelukkig prijzen dat er nog een opgejaagde versie van “The Wagon” en een wild om zich heen schoppend “Mountain Man” van afkonden. Het waren lekkere afsluiters waarmee het trio hun rol als antipode van de huidige generatie zelfverklaarde indierock groepjes die vooral inzetten op een vlekkeloze productie, steriele hooks en luchtige meezingrefreintjes nog maar eens in steen hebben gebeiteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op BestkeptSecret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dinosaur-jr-18-6-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De Britse Adele is een wereldster . Drie platen heeft ze uit , simpelweg ‘19’, ‘21’, ‘25’ , te maken met de leeftijd waarop de nummers werden geschreven. Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse - standvastige, welluidende stem -, charme , elan en extravertie aan haar materiaal geeft. Trouwens, ze is één van de grootste zangeressen van deze tijd , op de absolute top van haar kunnen . De drie optredens waren dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Ze bereikt een breed publiek , jong en oud. Ze heeft een aantal songs uit die gewoonweg universeel prachtig klinken en , in tegenstelling tot onze Rode Duivels maandagavond , was Adele - Adele Laurie Blue Adkins -, voor het tweede concert in bloedvorm in het Sportpaleis. Iedere seconde boeide en bracht ze ons in vervoering .
De prima zangeres was bij haar vorige tour misschien nog wat onwennig , introvert op het podium en concentreerde zich enorm op haar strem , nu was ze een spraakwaterval, relativerend en grappig uit de hoek komend.
Om iets voor half negen werden de lichten gedoofd; de begintunes van “Hello” weerklonken. Adele verscheen in het midden van de zaal, op een tweede podium, in een glinsterjurk. We hadden het al meteen door, wat een stem en wat een présence.
Tussen de nummers pakt ze het publiek in met grappige vertellingen over haar verleden en waarom ze een nummer schreef . Ze gooit er wat kwinkslagen tegenaan, met een vet lachske.
Ze maakte zich supersympa; na de akoestische versie van “Make you feel my love” trok ze een Rode Duiveltruitje aan en maakte tien minuten vrij om op groot scherm de wedstrijd België-Italië te tonen. Na dit intermezzo wilde ze het strakke truitje uittrekken maar dit lukte niet!
Geen probleem, de show must go on en ze zette dan maar “Sweetest Devotion” in. Na “Chasing Pavements” werd het haar toch te strak en te warm en kreeg een jongeling uit het publiek de kans haar uit het truitje te helpen. De lucky guy!
We waren serieus onder de indruk van elk nummer die Adele vanavond speelde , wat telkens ervaren werd als hoogtepunt. Op “Rumour has it “vroeg ze om te dansen, omdat dit het enige nummer is met een beat. “Some one like you” werd gretig meegezongen. En op Bob Dylan’s ”To make you feel my love” maakte ze het uiterst romantisch en intiem ; iedereen werd aangepord de zaklamp op z’n smartphone aan te zetten. Een zee van lichtjes overspoelde ons.
Het tweede podium werd evenzeer benut . Adele stond in een voor haar omringende regenval op “Set Fire to the rain”. Schitterend.
Afsluiten deed ze na één uur driekwart met een meebruller van formaat “Rolling in the deep”. Onder een staande ovatie, verdween ze van het podium. Een ware triomftocht!!!
Adele brengt veelzijdige treffende , gevoelige pop … Songs met een knuffelgehalte en een eeuwigheidswaarde … En dat hebben we letterlijk ondergaan!
Organisatie: Gracia Live
Het Amerikaanse Puscifer is het experimentele geesteskind van Maynard James Keenan, beter bekend als de zanger van Tool en A Perfect Circle. De band die het licht zag in 2007, kan men gerust beschouwen als het soloproject van Keenan: hij is het enige vaste lid van de band en de samenstelling ervan is onderhevig aan zijn creatieve hersenspinselen.
Met de ‘Money Shot Heard ‘Round The World’ tour doet Puscifer voor het eerst Europa en bijgevolg België aan. Een bijna uitverkochte AB bewijst dat dit nieuws echter niet in dovemansoren terecht kwam.
Dat Keenan en co een blijvende indruk willen nalaten, mag al blijken uit het voorprogramma dat deze tour vergezelt: Luchafer, een collectief dat een ware lucha libre worstelpartij (lees: Mexicaans worstelen) levert. Een puike zet want Puscifer weet blijkbaar wat een volk op een zondagavond wil: (vloeibaar) brood en spelen. Het duurt dan ook niet lang alvorens de AB luidkeels kamp rood of blauw toejuicht.
De worstelpartij die bij momenten wat aangebrand is, kan duidelijk de zaal bekoren. Wij onthouden vooral dat vrouwelijke genitaliën ook letterlijk een man op de knieën kunnen dwingen en dat een verzorgde ‘neck twister’ qua spektakel de hoogste decibelcijfers haalt.
Na een half uur Mexicaans vertier van de bovenste plank, wordt het licht gedoofd. Op twee lichtschermen, strategisch gepositioneerd aan de zijkanten van het podium, verschijnt Major Douche, één van de alter ego’s van Keenan. Douche deelt het volk op een militaristische toon mee wat en niet kan tijdens het optreden. Ondertussen wordt het decor opgesteld en krijgt de worstelring een prominente plaats als geïmproviseerd podium.
Het optreden is net zoals een theaterstuk (of worstelwedstrijd) opgedeeld in verschillende ‘acts’, vier in totaal. Opener van de avond is “Simultaneous”, gevolgd door “Galileo”. Tijdens deze tweede song komen de worstelaars opnieuw op het podium en om het ganse optreden te figureren als acteurs en als dansers. Act 2 begint met het logge “Vagina Mine” en wordt gevolgd door het verzachtende “Horizons”.
Tijdens de set probeert Puscifer het evenwicht te behouden tussen industriële en pyschedelische rock, en dit lukt hen wonderwel. Het optreden is zowel muzikaal als visueel van hoogstaand niveau: Keenan en zangeres Carina Round zijn goed bij stem en de band speelt strak. Op een grote lichtmuur worden ondertussen B-filmdecors en andere sfeerscheppende beelden geprojecteerd, die het ganse optreden een andere dimensie geven.
Bij momenten is het wel zoeken naar Keenan die zich graag op de achtergrond begeeft. De twee uur durende set wordt ten slotte afgekruid met “The Humbling River” en “Autumn”.
De reacties na het optreden liegen er niet om. Puscifer kwam, speelde en verwonderde. De heldenstatus van Tool werd nog niet bereikt, maar bij veel aanwezigen stijgen ze ongetwijfeld een trede in de juiste richting.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/puscifer-12-06-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent
Je kan als band de tijd te ver vooruit zijn: Yeasayer’s mix van psychedelische pop en electronica is pas de laatste jaren doorgebroken naar de mainstream zodat Tame Impala, Unknown Mortal Orchestra en Alt-J de grote festivals headlinen. Yeasayer, generatiegenoten van MGMT, zijn een beetje blijven steken, en de nieuwe plaat ‘Amen & Goodbye’ zal daar wellicht niet veel aan veranderen want ze werd door veel critici maar matig onthaald. Geen uitverkochte AB of Vorst Nationaal dus, maar de Handelsbeurs zodat Yeasayer al de vierde maal in Gent kwam optreden, waar de band best tevreden over was. Yeasayer speelde vanavond een straf concert bijeen, dat niet onderdeed voor die meer populaire bands, en de nieuwe nummers uit ‘Amen & Goodbye’ stonden een stuk steviger dan de bordkartonnen pop-art podiumrequisieten die als belichting dienst deden.
Met “Half asleep” begon het concert in Oosterse sferen, met gitarist Anand Wilder in een glansrol. Die nam, afwisselend met toetsenman Chris Keating, afwisselend de zang voor zijn rekening, waarbij de falsetstem voor die laatste was. “Gerson’s whistle” was elektronische psychedelica met stadionambities. Toch viel het op hoeveel nieuwe nummers toch op gitaarklanken gebouwd zijn, zij het dan sterk vervormde klanken.
Het grootste deel van de set kwam uit de nieuwe plaat, maar toch was de band niet te beroerd om zelfs uit hun debuut ‘All hour cymbals’ te putten: “2080” met Afrikaanse gitaar, klonk nog altijd even fris als in 2007: Talking Heads met een twist.
Het eerste meezingmoment kwam er met “Madder red”, euforisch en ijskoel tegelijkertijd, je moet het maar doen. Na dit eerste hoogtepunt, was het behoudens een dipje van één nummer, enkel maar in stijgende lijn naar de bisnummers: “Sunrise” uit ‘All hour cymbals’ schitterde even mooi als “I am chemistry” uit de nieuwe plaat.
De bis begon zonder drummer met “UMA”, kende een typisch rustpunt met “Silly me” om dan naar een absolute hoogtepunt te gaan met de topsingles uit ‘Odd blood’: “Ambling Alp” met zijn vervormde gitaar en “O.N.E” , die het dak van de Handelsbeurs er deed af gaan.
Voorlopig staat Yeasayer nog niet op een Belgisch festival, niet twijfelen Pukkelpop, dit gaat zóó goed werken in de Marquee of de Dancehall.
Setlist: Half asleep-Gerson’s whistle-Henrietta-2080-Cold night-madder red-tightrope-divine simulacrum-dead sea scrolls-Sunrise- I am chemistry
Bis: UMA-Silly me-Ambling alp-One
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Explosions In The Sky kunnen op vandaag nog steeds gelden als één van de belangrijkste pioniers van de post-rock. Hun meesterwerk ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place” uit 2003 is een mijlpaal in het genre en staat bij ons hoog aangeschreven in ons uiterst selectieve lijstje van Classic Albums.
Om te blijven boeien in een genre die zich uit in voornamelijk lange instrumentale nummers, gelaagde songstructuren en gitaarsalvo’s die naar de sterren reiken is het belangrijk dat men naar vernieuwing blijft zoeken. Explosions In The Sky heeft het met de nieuwe plaat ‘The Wilderness’ gedaan via een avontuurlijker geluid dat het experiment niet schuwt maar zich blijft richten op atmosferische klanken die de luisteraar langzaam in trance brengen. De songs op ‘The Wilderness’ zijn wel een stuk korter dan we van de band gewoon zijn en er is wat elektronica naar binnen geslopen, maar de Texanen weten ons nog steeds richting hogere oorden te doen wegdromen.
Om die hogere oorden te bereiken duurde het in de AB ook al niet te lang. “The Wilderness” zorgde al meteen voor de nodige sfeerschepping en “Catastrophe and The Cure” en “The Birth And Death Of The Day” brachten de extatische gitaarklanken van vroeger naar boven. Een bekoorlijk lichtspel zorgde voor nog wat extra atmosfeer, bij momenten leek het alsof de band achter een nevelig lichtgordijn stond te spelen.
De nieuwe songs bleken perfect te werken omdat die gedurende de set uitgewaaierd werden over een stel klassiekers, zo creëerde men een aangename symbiose tussen de aangrijpende soundscapes van het nieuwe album en het originele gloedvolle postrock-geluid van wonderlijke platen als ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place’, ‘Suddenly I Miss Everyone’ en ‘Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever’. Een nieuwe song als “Disintegration Anxiety” had zich bijvoorbeeld netjes genesteld als ideale overgang tussen de twee magistrale krakers “Your Hand In Mine” en “The Only Moment We Were Alone”, wat op het einde van de set zorgde voor een uitmuntend trio.
Als geen ander zijn Explosions In The Sky meesters in het opeenstapelen van glooiende en aanwakkerende gitaren om dan ten gepaste tijde fel uit te barsten. Misschien hadden er van die uitbarstingen iets meer mogen zijn, maar dit is dan zowat de enige detailkritiek die wij konden bedenken bij een concert die zich onderscheidde in atmosfeer, schoonheid, melodie en een gloed van wonderlijke gitaren.
Tot slot nog dit : Op tijd komen was een must vanavond, want als opwarmer van dienst kregen we één van de best bewaarde geheimen van de Belgische rock, The Germans, een eigenwijze band die hun prachtplaatje ‘Are Animals Different’ (eigenlijk één song) hier een overtuigende en bezwerende live vertolking meegaf. Hun geluid is zo apart en divers dat het in geen woorden te omschrijven valt en juist daarom volstrekt uniek is. Ware het niet dat we de plaat al hadden, we zouden ze direct gekocht hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/explosions-in-the-sky-07-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-germans-07-06-2016/
Organisatie: Toutpartout + Ancienne Belgique, Brussel
Binnen de rootsamericana dwingt Bonnie Raitt , inmiddels 66 , niks anders dan respect en waardering af , een toonbeeld in het genre, samen met o.m. een Emmylou Harris, Lucinda Williams en Dolly Parton. ‘Don’t shoot me’, maar het is voor mij van ‘91 geleden , dat ik de dame zelf nog aan het werk zag . Trouwens in die periode was er de verdiende doorbraak naar Europa toe. Vijfentwintig jaar later is dit een nostalgisch moment, en draag ik haar nog steeds een warm hart toe .
Bijna twee uur lang werden we ondergedompeld in een muzikale wereld van intense , broeierige , emotievolle rootsamericana , waarin blues , jazz, funk zijn verweven. Intussen heeft ze al bijna twintig albums uit , komt er met regelmaat van de klok een nieuw album en wordt daaraan een tour gekoppeld. Met een begeleidingsband van rasmuzikanten op de leest van Neil Youngs Crazy Horse spreken hier de instrumenten.
Raitt verkreeg vier jaar terug nog een tiende grammy award , met de comebackplaat ‘Slipstream’. Een nieuwe plaat heeft ze nu uit , ‘Dig in deep’, met daar de opvallende cover van Inxs’ “Need you tonight” in een opgepoetst frisse bluesrock versie, gedragen door haar kenmerkend bezield bluesy slide gitaarspel en haar doorleefde , slijtvaste, indringende zangstem.
De eeuwig jongvoelende rosse speelt met haar vier muzikanten een ongedwongen set van uptempo’s en ballads , joviaal , energiek en speels, in haar rijkelijk gevulde oeuvre , met veel covers en eerbetoons . Uit de recente cd kregen we een sfeervol broeierige “I knew” en een fel gekruid “Shakin’ shakin’ shakes” , origineel van Los Lobos. In “Used to rule the world” klinkt dan dampende funk en 70s keys door. Of op “Undone” , die haar fingerpicking spel voorop plaatst .
Je merkt meteen die fijne subtiliteit, intensiteit en variatie . Telkens werd ze warm onthaald en dat deed haar deugd . Ze heeft veel te vertellen en graaft diep in het verleden met ervaringen, samenwerkingen met andere muzikanten . Haar afkeer aan het adres van Trump , viel hier onverwachts door een bezoeker in het verkeerde keelgat; hij ageerde fors en verliet de zaal. Haar stadswandeling in Brussel beviel haar , de zaal bood iets harmonieus en ga zo maar door …. Magie ging in de lucht , het geeft die rootsmuziek een verhoogde emotionele waarde en iets betoverends. “Round & round”, een J.B. Lenoir nummer, grijpt terug naar de wortels van de blues, naar een New Orleans/Mississippi delta blues sfeertje . Met “I feel the same” gaat ze wel veertig jaar terug in de tijd . Heerlijk dat zoiets moeiteloos in elkaar vloeit . “Hear me lord” is meer gospel en is overtuigend door de aanstekelijke groove . Haar klassiekers “Something to talk about” en “I can’t make you love me” konden op heel wat (h)erkenning rekenen . “The comin’ round is going through” rockt en wordt afgewisseld met het aangrijpende , sobere “Angel from Montgomery” . Sterk wat we allemaal horen . Toetsenist Mike Finnegan eert , diep betreurd, op z’n beurt BB King , een ongeëvenaarde virtuositeit op z’n Hammond keys kregen we op een song als “Don’t answer the door” . Op piano zien we Raitt zelf met het rootspoppy “What are you doin’ to me “ , die de set besluit .
In de bis komen herinneringen naar boven met de samenwerkingen van Fabulous Thunderbirds , Bryan Adams , Bruce Hornsby , Jackson Browne en David Byrne . En hop, we krijgen een adembenemende versie van “Burning down the house” , net als “Crazy love” van Van ‘The Man’ Morrison , een duet die werd aangegaan met support Mark Cohn , die we kennen van het nummer “Walking in Memphis”.
Goede wijn behoeft geen krans . Roots ten top. Een dikke streep trekken we onder dit aangename, prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd van een enthousiasmerende Raitt!
Organisatie: Live Nation
Het heeft wat aarde aan de dijk gebracht, maar met veel vijven en zessen kon ik met ondersteuning van onze eeuwige sympathieke lads Alexander, Claryssee Leon en en Berre van Goose genieten met de nodige volle teugen van The Melvins. Zoals gewoonlijk wisten we niet wat we echt konden verwachten, behalve dat de muziek klopt als een Turk op een Griek en dat we gestoomd gingen worden.
Het parate publiek zag een Lou Reeds gewijze zanger Buzz grotendeels met zijn rug naar het publiek niet communiceren met het publiek. Laat de muziek maar spreken, zal de knorpot gedacht hebben. En dat gebeurde dus ook. Ondergetekende en vrienden konden getuigen van een van de betere no nonsense Melvinsconcerten. Geen pauze tussen de tracks, ga maar mee in de trance. D
ie gasten geven een lel van jewelste en drummer Dale Crover moet wel een van de beste rock/metal/drummers zijn. Niet dezelfde muziek als onze eeuwige gegrilde scampo Iggy Pop, maar toch: De batterijen zijn weer opgeladen.
The Melvins vatten, wat ons betreft (lees Goose guy Berre , funky guy Piet, alternative guy Alexander, and old fashinated Lou guy Lode) , perfect klassieke rock , psychedelica, riffs, metal en proto-grunge samen. I rest my Case.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-melvins-05-06-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Eén van de beste platen van 2014 was ‘July’ van Marissa Nadler: akoestische gitaarfolk die prachtig samensmolt met de etherische stem van Nadler. Twee jaar later is er nu ‘Strangers’, een plaat die meer de elektrische toer op gaat. In de Cactus Club kwam Nadler die nieuwe plaat voorstellen. De eerst vier nummers bracht Nadler solo; op elektrische gitaar, waarbij de kraakheldere gitaarklank mooi harmonieerde met Nadler’s smachtende stem, het ‘Twin Peaks’ gevoel was nooit ver weg, bijvoorbeeld in het uit ‘July’ geplukte “Firecrackers”.
Na deze introductie, kwam de band, die samengesteld was uit leden van haar voorprogramma, Wrekmeister Harmonies, haar vervoegen. Die band, is een experimentele groep rond J.R. Robinson die lang uitgesponnen, gothische, drone-achtige composities maken. Op hun laatste album, ‘Night of your ascention’ werkte Nadler mee, naast onder meer Alexander Hacke van Einsturzende Neubauten. Niet dat het optreden vanavond daardoor transformeerde in een gothische metalset, nee, deze experimentele muzikanten bewezen dat ze ook een traditionele rockgeluid kunnen neerzetten dat verdacht in de buurt kwam van Sharon Van Etten, wat wij altijd een compliment vinden. Nadler zette veel effect op haar gitaar, en ook de keyboardspeelster/violiste had haar viool op een effectpedaal aangesloten, zodat je ergens bij het vioolgeluid van een Godspeed uit kwam, maar dit alles binnen de rustige vaarwaters van folk en rock. In “Waking” ontbond Nadler haar duivels, en werden we getrakteerd op een stevige gitaaruitbarsting en dito solo in de stijl van Neil Young: traag maar majestueus. Ook in het daaropvolgende “Skyscraper” werd flink van jetje gegeven. Voor de finale van de avond, verliet de band opnieuw het podium, en speelde Nadler elektrisch onder meer een nummer uit haar eerste plaat en een cover van Townes Van Zandt, “Tecumseh Valley”.
Marissa Nadler trok live het geluid van haar jongste plaat door, meer richting rock, ergens tussen etherisch en majestueus. Tussen de nummers kwam ze heel bedeesd over, maar haar nummers bracht ze met veel vertrouwen, logisch ook als je al je tiende plaat uitbrengt.
Setlist
Solo: Drive- Dissolve –Firecrackers-We are coming back
Met band: Strangers-nothing feels the same-hungry-Are the colours-waking-skyscraper-katie-divers
Bis: Tecumseh Valley (Townes Van Zandt cover)
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Een uitverkocht huis voor Ty Segall & The Muggers, die hun nieuwe album ‘Emotional Mugger’ kwamen voorstellen. Deze 28-jarige Californiër heeft als muzikant en producer een hele scene rond zich opgebouwd met naast zijn eigen band ook bands als Fuzz, Wand, Meatbodies en The Oh Sees die allemaal grossieren in sixties en seventies garagerock, psychedelische rock en hardrock.
Daar waar de vorige , trouwens heel goede plaat, ‘Manipulator’ heel sterk de geest van de seventies uitstraalde met een geluid dat glamrock, psychedelische pop en rock en klassieke hardrock getrouw benaderde en eerde, is ‘Emotional Mugger’ een plaat die daar van weg muteert, omdat ze smeriger, atonaler, chaotischer en minder hapklaar is.
Dit werd doorgetrokken op het podium vanavond, het gros van de set (toch 10 nummers) werd uit ‘Emotional Mugger’ gepuurd, en verder kregen we ook nog een aantal nummers uit ‘Manipulator’ (2014) en ‘Twins’ (2012).
Het eerste nummer, “Squealer”, zette meteen de toon: Segall had een kale man masker opgezet, met griezelig realistische oren, de keyboards waren heel bepalend voor de sound van de band: schurend, atonaal, chaotisch en bijtend. Paranoia en ongerijmdheid die sterk refereerden naar David Lynch zijn ‘Lost Highway’: er is iets verschrikkelijk mis met de alledaagsheid, maar je kan er geen vinger op leggen, dat gevoel. Na het eerste nummer ging het masker af, maar de rock bleef overstuurd, maar wel met heel veel gitaarsolo’s door de drie gitaristen van de zeskoppige band.
Ontspoorde rock was dit, ver weg van rechttoe-rechtaan garagerock, dit had veel meer raakpunten met The Butthole Surfers en onze Belgische trots in de chaos, Evil Superstars. Enig punt van verschil misschien met deze chaoten waren de songteksten, die geen klinkklare onzin waren zoals bij de Superstars. Segall jutte het publiek op, “Let’s riot” de betogingen indachtig. Dat publiek ging er gretig op in, verschillende mannen beklommen het podium, en vooral de man die on stage zijn broek liet zakken en de zaal zicht gaf op twee halve manen en een klokkenspel deed iedereen inclusief Segall zelf grijnzen. The Stooges indachtig had een nummer een uit de kluiten gewassen saxofoon, en naast de onophoudelijke gitaarsolo’s en loodzware riffs, zat er ook een rustpunt in de set, met een opbouwend nummer dat de meeste ijle, zweverige kant van de psychedelische rock eer aan deed.
Beste nummers vanavond: de melodieuze meezinger “Candy Sam” uit de nieuwe plaat, “Thank God for the sinners” uit ‘Twins’ en “Manipulator”, met zijn repeterend gitaarlick en orgeltje wel heel erg schatplichtig aan The Who.
Ty Segall en The Muggers waren smerig, overstuurd, dikwijls chaotisch, maar toch met veel respect voor zijn publiek en net dat maakte het interessant omdat ze zo bewezen dat ze veel meer zijn dan een retro-band met een seventies fixatie.
Setlist: Squealer-California Hills-Emotional mugger/ Leopard Priestess-Diversion (The Equals cover)-Breakfast eggs-Baby big man (I want a mommy)-Mandy cream-Candy Sam-Squealer two-The magazine- Thank God for sinners-They told me too-You’re the doctor-Spiders- Manipulator- Feel
Bis: Finger- the Feels
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ty-segall-01-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-jungle-01-06-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Andy Shauf bracht kalmte op een regenachtige dag met zonnige tunes en tegelijk donkere teksten. Met een vierkoppige band nam hij het voortouw en speelde afwisselend elektrisch als akoestisch op zijn gitaar . Hij bepaalde het tempo, de band volgde als makke hondjes en speelde een subtiele achtergrondrol. Toch was die rol erg belangrijk in de kamerpop op het lijf van Andy Shauf. De band bracht kleine extra’s aan waardoor er telkens een nieuw element opdook en de verveling net niet opkwam.
Andy Shauf is een Canadese singer-songwriter uit het kleine dorpje Saskatchewan. Zijn vierde plaat ‘The Party’ kwam op 20 mei 2016 uit, tevens zijn debuut op Anti Records (het label waar onder meer Tom Waits opzit). De vergelijkingen met Elliott Smith, Sufjan Stevens en Neil Young zijn bij deze jongeman uit Canada nooit ver weg. Hij brengt in La Péniche zachte folkrock met een grote melodiewaarde.
Met een rustige compositie en simpele gitaarakkoorden begint Shauf aan zijn set. De spitsvondigheid van de drums springt er meteen uit. De drummer zit op de achtergrond en maakt nooit echt luide geluiden op zijn drumstel maar laat toch telkens een subtiele percussie horen om het tempo te bepalen.
Bij “Quite Like You” en “Jenny Come Home” brengt Shauf de zon op het podium. De vrolijke deuntjes wanen het publiek op een afgelegen strand met niemand in de buurt. Het brengt rust en laat je dromen van betere tijden.
Een ander instrument dat zich subtiel op de achtergrond bevindt , is de piano. Soms komen er zoals bij “Twist Your Ankle” en “Alexander All Alone” kleine pianopartijen bij die een vrolijke lo-fi sfeer brengen. Het zorgt ervoor dat het publiek meteen terug naar de seventies wordt gekatapulteerd.
In het middendeel gebruikt Shauf veelal dezelfde opbouw. Toch is deze dromerige muziek nooit slaapwekkend omdat er telkens een nieuw, klein element inkomt. Zo speelt Shauf eens een gitaarsolo, brengt hij duistere lyrics en zijn de noten altijd anders te horen.
Uiteindelijk gaat Shauf naar het einde toe de donkere kanten van zijn muziek tonen zoals bij “Martha Sways”. Zo zingt hij over de dood en ouderdom maar is de bijhorende muziek minimalistisch dat het bijna lijkt alsof hij uitkijkt naar de dood. Bij het bisnummer komt Andy Shauf helemaal alleen het podium op. Zonder muzikale begeleiding van de drie anderen, klinkt hij erg somber. De muzikanten brengen een vrolijke noot bij en dat was doorheen het volledige concert nodig.
Andy Shauf is een artiest die echte luistermuziek brengt die veel op elkaar gelijkt en toch boordevol subtiele arrangementen zit.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Yak bracht zijn bulldozer mee naar La Péniche en besloot er grondige verbouwingen door te voeren. Met de rommelige wagen werden de verbouwingen erg robuust uitgevoerd. Yak brak figuurlijk de boot volledig af , liet de brokstukken liggen , en gooide ze daarna lekker in het rond . Het publiek bleek dit allemaal niet erg te vinden en smeet zich volledig bij iedere diepe bas, zware riff of luide drum . Yak zette aan tot totale vernietiging …
Yak is een Britse rockband uit Londen; een trio, Oliver Burslem, Andy Jones en Elliot Rawson. Hun debuutplaat kwam uit op 13 mei 2016 en dat is meteen de perfecte reden om een tour te ondernemen. In hun eigen land worden ze omschreven als een van de beste nieuwe livebands; die reputatie bleken ze alvast waar te maken.
Een psychedelisch getokkel op een orgelachtig instrument maakt het publiek warm voor de band die niet veel later het podium opkomt. De diepe basgitaar en de luide drums maken meteen duidelijk dat Yak geen band is voor zachtaardige mensen. “Harbour The Feeling” klinkt live stukken harder en luider dan op de cd. Dit geldt trouwens voor alle nummers. Ze worden veel langer gespeeld en er is ruimte voor de solo’s dito gitaarriffs. De band geeft een vuile , robuuste indruk. Gierende gitaren dus! “Hungry Heart” is er eentje die een ongelofelijke energie uitstraalt. En het gaat alleen maar luider en de muziek klinkt steeds strakker.
“Smile” vormt een aangenaam, rustig intermezzo. De lichte gitaren en de donkere stem van zanger Oli Burslem doen wat denken aan The Doors. Toch duurt het niet lang vooraleer ze hier alles in de strijd gooien. Bluesy gitaren die wat aan Jack White doen denken en een bescheiden orgel maken dit nummer een unicum binnen de set. Met “Alas Salvation” moet alles weer kapot en gieren de gitaren zoals nooit te voren.
Alle nummers spint de band zo hard uit dat de muzikaliteit centraal staat. Hoe meer gitaren en hoe luider ze kunnen spelen, hoe beter.
Bij “Victorius (National Anthem)” schreeuwt de zanger alles bijeen en maken de instrumenten een pijnlijke indruk. Alles is zeer luid, zonder goeie oordopjes komt het publiek hier doof buiten. Toch is dit iets dat bij de muziek past. Naarmate de set vordert, blijft de band steviger spelen en gaat alles zeer snel vooruit. Het publiek danst ook telkens meer en meer mee waardoor de boot begint te trillen en hij wel kan zinken. Bij “Use Somebody” zingt de band samen. Met een bombastisch einde waarin ze nog eens alles in mootjes hakken, verlaat Yak het podium.
Met deze energie en instrumentaliteit is Yak live een unieke ervaring die hun gitaren als geweer gebruikt en iedereen neerschiet met vette riffs.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Bleached , een interessant opkomend bandje uit de Usa is in de buurt …ze brachten hun springerige garagerock op 24 mei in de l’Aéronef , Lille en iets later kwamen ze in Het Bos, A’pen (28 mei).
Het begon met een valse noot waarbij de gitaren niet meewilden, maar het ging snel over in een vrolijk geheel van lekkere rauwe gitaarriffs en drums. De blauwe, roze en bruine haren van de drie vrouwen waren een kleurrijk geheel in combinatie met de muziek. Heel wat beweging op en rond het podium, maar pas bij de bisnummers gaat het publiek pas echt wild en breekt het de zaal figuurlijk af.
Moshpits en dansmoves zijn de balans van een avond boordevol vuile gitaren en opgewekte melodieën.
Bleached komt uit LA en speelt surfrock die de stad aan de zee kenmerkt. Het viertal bestaat uit de zusjes Jennifer en Jessie Clavin, bassiste Micayla Grace en drummer Nick Pillot. Hun debuutplaat kwam in 2013 uit en in 2016 kwamen ze met ‘Welcome The Worms’. Een goede reden om een tour te ondernemen! Het geluid op de nieuwe plaat is wat voller en live wordt er mooi afgewisseld tussen het oude en nieuwe werk.
Het kwartet begint eraan met de recente, bescheiden radiohit “Keep on Keepin’ On”, die ze halfweg terug moesten beginnen door de gitaarproblemen. Het publiek maalt er niet om en roept luid mee met de vrolijke deuntjes van de begintunes. Met “Sleepwalking” gaat alles een versnelling hoger en nemen de strakke gitaren de bovenhand. Het klinkt allemaal iets meer rock’n’roll en beduidend luider. “Wednesday Night Melody” is de volgende single van de nieuwe plaat, hierbij komt de samenzang tussen de twee andere gitaristen, Micayla Grace en Jessie Clavin sterk naar voor, een zoet sausje op de robuuste stem van frontvrouw Jennifer Clavin.
Een concert in sneltempo dus, en al gauw zit de band aan het zevende nummer “Try To Lose Myself Again”. Jennifer Clavin is een erg uitbundige op het podium en als ze haar gitaar loslaat , is ze nog heftiger !
De oude nummers zoals “Searching Through The Past” en “Love Spells” klinken veel robuuster dan de nieuwe. Ze eindigen met “Dead In Your Head”, een rustige ballad. Ze spinnen dit op het eind zo uitbundig uit dat het volledige publiek wild gaat. De dames kruipen op de versterkers, springen in het publiek en wisselen van instrument. De drummer gaat hier zelfs plots gitaar spelen.
Toch is het nog niet gedaan. De band brengt nog vier bisnummers waarbij het publiek pas echt uit zijn bol gaat. Ze springen, smijten al hun drank in de lucht en dansen tot het zweet op de grond druipt. De bisnummers worden meteen de stevigste. Goed gevonden van de dames. “Next Stop” en “Looking For A Fight” zijn niet voor niets oude nummers die live een echte energiebom zijn.
Een gemolesteerde zaal is het resultaat van Bleached’s werk … ze laten het publiek verweesd achter …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Het Bos, Antwerpen (28 mei 2016) (België) met volgende supports
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bleached-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-high-wire-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moar-28-05-2016/
Organisatie: Aéronef, Lille (+ Het Bos, Antwerpen)
Nederlands 
Français 
