Umberto Tozzi - Gloria forever!

Een jaar nadat onze Sandra Kim het Eurovisiesongfestival won, scheerde de  Italiaan Umberto Tozzi hoge toppen met “Gente di mare”, samen met grande amico Raf Riefoli. Ze wonnen niet, maar Tozzi was toen al onnavolgbaar ontwapenend. En dat is hij nu, 45 jaar later, nog steeds. De intussen zeventigjarige ‘mens van de zee’ heeft al een rits onvergetelijke klassiekers aaneen geregen. De 2000 toeschouwers van het (door corona uitgestelde) jubileumconcert in het Kursaal Oostende (organisatie Concertevents) genoten dan ook volop en zongen met volle teugen mee. Gloria forever!

De zaal baadde in het roze licht voor de opener “Notte rosa”, waarbij Tozzi en zijn zeskoppige band al onmiddellijk met een stevige rockbeat de handen van het publiek op elkaar kregen. Na “Eguivocando” communiceerde hij in het Italiaans met het publiek. Dat deed hij nog meer gedurende het concert, en er ontstonden enkele fijne en ongedwongen dialogen met de Italianen in de zaal. Dat waren er niet zoveel, maar het overige publiek kon intussen gewoon genieten van de poëtische taal van Dante en waande zich in het muziekparadijs.

Il grido (De schreeuw)
Na het eerste hoogtepunt “Ti amo”, waarbij de telefoonlichtjes heen en weer gewiegd werden, kreeg de sax een prominente rol bij de volgende nummers. En ook de rauwe stem van Tozzi natuurlijk, want die hoorden we soms iets te weinig tijdens de stevigere nummers. Vooral bij “Il grido”, waar hij zonder gitaar op het podium stond, kreeg die een hoofdrol, al zaten er ook wat haperingen in de uithalen. Met zijn blinkende schoenen – hoe kan het ook anders voor een Italiaan – en zijn stijlvolle, toch wat baggy broek en hemd, bewees hij nog steeds een uitstekend performer te zijn zonder te veel capsones.
Vanaf “Dimentica, dimentica” werden enkele ballades in sneltempo op ons afgevuurd. Bij wijlen heel gevoelig, maar soms ook wat minder beklijvend. Zo kon de cover “The sound of silence” weinig bekoren, door het slechte Engels en het uitblijven van de crescendo. Een uitstekende pianist en vooral violiste brachten er toch nog wat meer diepgang in en zij zorgden ook voor de ondersteunende vocals. Die waren niet nodig voor het volledig akoestische “Perdendo Anna”, dat sierde door zijn eenvoud. Nadien kreeg het concert weer meer rockgehalte en vanaf “Si può dare di più” werd opnieuw met het volledige orkest gespeeld. Bij “Immensamente” kreeg dat zelfs een etnisch tintje met twee djembés erbij.

Buitenaardse allure
De apotheose begon met “Gente di mare”, enkel door Tozzi gezongen uiteraard, waarbij de anders zo karakteristieke wisselwerking met Raf helaas niet kon goedgemaakt worden. Daar had het publiek echter geen last van en een groot deel van de mensenzee stroomde naar voren. Bij “Io muoio di te” werd zelfs een spandoek boven gehaald. Tijdens “Tu” en “Stella stai” stond intussen heel de zaal recht en Tozzi en zijn band hitsten nog meer op. Het lied “Gloria” begint zo’n beetje als een ruimteschip dat opstijgt, en Tozzi heeft inderdaad na al die succesjaren een wat buitenaardse allure gekregen.
Toch verdienstelijk dat een artiest zoveel weerklank heeft gekregen over de hele wereld, in een taal die we niet verstaan. Na het zeeconcert trekken wij – mensen van de stad – weer landinwaarts. Nog steeds meedeinend en meedeunend.

Setlist: Notte rosa, Equivocando, Ti amo, Roma Nord / Qualcosa qualcuno / Se non avessi te / Gli innamorati, Gli altri siamo noi, Il grido, Io camminerò, Dimentica, dimentica, The Sound of Silence (Simon & Garfunkel cover), I giardini di marzo (Lucio Battisti cover), Donna amante mia, Perdendo Anna, Si può dare di più (Umberto Tozzi & Raf cover), Immensamente, Gente di mare (Umberto Tozzi & Raf cover), Io muoio di te, Tu, Stella stai, Gloria

Organisatie: Concertevents (ism Kursaal, Oostende)

Demented Are Go - Pyschobilly uppercuts en een alles verpulverende raw power!

De Casino organiseert in het kader van DC Rocks een breed spectrum aan bands uit het hardere genre. Binnen de psychobilly kwam nu als headliner Demented Are Go. Ze zijn al van 1982 bezig en delen nog steeds mokerslagen en uppercuts uit.
The Caravans en Het Gentse Tuesday Violence waren de supports en lieten ons genieten van hun energieke set.

De vrij jonge band Tuesday Violence (****) is een trio met Crystal op toetsen, Denevey op  drums en de beweeglijke gitarist Niels. Het trio vliegt er meteen zonder opkijken in en duwt het gaspedaal stevig in. Tuesday Violence is in dit half uur op een strak, stevig, snel tempo bezig. Minpunt is dat alles wat hetzelfde klinkt, maar het trio slaagt in een zinderende, potige set. Band met groeipotentieel.

The Caravans (*****) is net als Demented Are Go al bezig van in de eighties. We krijgen een portie stevige  punk/rock met een country invloed. Een aanstekelijke sound dus. De contrabas weert zich in een wall of sound van gitaar en drums. The Caravans brengt letterlijk een bulldozersound, en de rauwe zang maakt het feestje compleet! Niemand kan stilstaan. Top!

Demented Are Go (*****) is op hetzelfde elan bezig, het is lekker om zich heen stampen en het publiek wordt aangepord. De band spuwt zijn gal uit en grijpt iedereen bij de strot. Provoceren of niet, het is hier doorgaan tot op het bot door de muzikale variatie en de krachtige adrenalinestoten. Het gaspedaal blijft ingedrukt, de Casino davert en iedereen geniet, beweegt, danst, springt, hotst heen en weer  … We worden lekker door elkaar geschud.
Wat een energieke band na al die jaren, zowel in de instrumentatie als in de vocals. Het siert hen in dit genre met pyschobilly uppercuts en een alles verpulverende raw power!
De uitzinnige sfeer met potten bier in de hoogte en enkele moshpits spreekt voor zich. Deze Welshe psychobillyband klonk overweldigend!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv DC Rocks)

Sara Salvérius & Aino Peltomaa - Magie van een oorverdovende stilte …

De magie van een oorverdovende stilte in een sprookjesachtig kader, die een hypnotiserende invloed heeft op je gemoed, je meegesleept wordt naar fijne oorden waardoor je compleet ‘zen’ wordt, …  Dat gevoel verkregen we met het duo Sara Salvérius & Aino Peltomaa (****1/2) in een goed gevulde HA concerts in Gent.
Sara Salvérius van haar kant, is een accordeon speelster die de grenzen van haar instrument voortdurend aftast, het lijkt alsof het instrument in haar handen een eigen leven gaat leiden. Ze wordt voor de gelegenheid bijgestaan door Aino Peltomaa , een Finse multi-instrumentalist met een opera stem die harten breekt; door die combinatie van instrumentatie en de bijzondere vocals ontstaat een onaardse magie die je moeilijk in woorden kunt omschrijven.

De betoverende klanken van het duo , incluis de vocale pracht, bezorgt ons ruimschoots een uur lang kippenvel. Een innemend totaal beleven. De subtiele variaties zijn boeiend, verrassend. Er zijn o.m. de fijne accordeon klankentapijtjes van Sara, die flirten tussen absolute stilte en aanstekelijke refreinen, met als gevolg een brede klank. Ook Anio Peltomaa van haar kant, haalt een heel arsenaal van uiteenlopende instrumenten naar boven; ze klinken  intimistisch mooi of brengen een folkloristisch sfeertje die lichtjes inwerkt op de dansspieren. En soms flirt ze daarbij met de geluidsnormen, om later weer in alle intimiteit rust te brengen. Haar brede vocals maakt de sound compleet en magisch.

De muzikale kruisbestuiving van beiden, de ruimte voor improvisatie, experiment, de stemvariatie en het feit dat ze hun publiek aanspreken, zorgen ervoor dat die stilte inderdaad oorverdovend mooi, verslavend klinkt.
Een sprookjesachtig geheel dus , alsof je eeuwig zou kunnen wandelen in de mooiste (droom) landschappen.

Organisatie: Ha concerts, Gent

Ruben Block - Herkenbaarheid en Avontuur tekenen de puike set
Ruben Block, Jimmy Diamond

Ruben Block, één van de Triggerfinger kompanen, net boven de 50, klinkt solo iets minder strak in het pak en breit die kenmerkende TF rock’n’roll met elektronica en klankexperimentjes. We kregen een goed uur lang een intens, dampend, broeierig, dwars, melodieus concertje van een kwintet die Triggerfinger bij het nekvel houdt, maar aantoont dat er leven is na … Triggerfinger.

Ruben Block heeft bij het concert eigenlijk Triggerfinger bij zich, wel te verstaan de vernieuwde band, gezien eerder de week bassist Lange Polle (Paul Van Bruystegem) besluit, na de 25^ste verjaardag van het trio deze zomer, andere wegen in te slaan. Geoffrey Burton (o.m. oud-gitarist van Arno, Iggy, Hong Kong Dong) neemt z’n plaats in. Mario Goossens is de vaste slagwerker en verder hebben we hier Lies Lorquet (van Mintzkov) en Gilles Vandecaveye-Pinoy op keys (o.m. Steiger/Uma Chine). Een compleet kwintet om het solodebuut ‘Looking to glide ‘ van Block kleur te geven en optimaal te ondersteunen.
Net als op ‘Colossus’ werd beroep gedaan op producer Mitchell Froom (gekend van Crowded House, Los Lobos, Suzanne Vega, Elvis Costello, Randy Newman en Paul Mccartney). Ruben ging dus opnieuw naar Californië; het herkenbare TF geluid kreeg in z’n klankenspectrum meer avontuur en experiment toebedeeld. Een brede sound dus, sfeervol, kleurrijk, bevreemdend, die gedurfder klinkt en niet vies is experimentjes. Een donkere speeltuin voor onze man met z’n begeleidingsband, dat ons brengt tot een melodieus dwars geluid. De songs zijn intrigerend, boeiend, pakkend door de wisselende ritmiek , de verrassende wendingen en het akoestisch-elektrische gitaarspel van Block-Burton. Het geheel klinkt aanstekelijk, meeslepend als stevig, pittig als ingenomen, gevoelig, en daarmee heb je alles bijeen.

Er werd geput uit de soloplaat, in het najaar van 22 verschenen, de voorafgaande EP met o.m. enkele opmerkelijke covers en enkele meer recente Triggerfinger nummers, die de samenwerking Block-Froom sterken. Een goed gevulde Casino, met vooral een ouder, doorwinterd publiek, genoot van de ‘showtime’ van Ruben, wat hij vanavond zo graag omschreef.
Opener “There isn’t time” gaf meteen de toonaard van dit muzikaal recept, een nummer van in de lockdown verschenen EP, het werd mooi uitgediept en was spannend door de tempowissels, de onderhuidse dreiging, de (akoestische en elektrische) gitaarriedels met z’n -erupties , de explosies, en tot slot door de elektronica en z’n loops. We werden meegezogen in dit geluid.
De song ging zo goed als mogelijk over in “Doing love”, “The key”, “Tripping down”, die het gitaarwerk mengden met elektronica, soundscapes en drumgrooves, zwevend, kleurrijk en broeierig. Hier borrelde deels de 90s dampende funkrock door van Soapstone/Soulwax. Een opbouwend, potig “Big hole” (uit ‘Abscence of the sun’ van TF) piepte tussenin. Een mooie intense, vaardige reeks hoorden we.
Een eerste echte ijkpunt was de single “Lights” (de keytune is gekend van Alloo’s ‘Bij de verkeerspolitie’), een warme, sfeervolle rocker , die ons bracht naar een emotievol slepende “Awake” en het avontuurlijke “Turning on a fan”, live tot op het bot ontrafeld, sfeervol, dreigend, gedreven, een vat onverwachtse wendingen en geïnjecteerd van klankexperimentjes en spacey loops. Sterke overstapjes.
“That ‘ll be the day” (van ‘Colossus’) werd op het eind opgehoest, was opbouwend extravert en kreeg een kenmerkend 90s God Machine ritme mee, homogeen, hakkend, explosief. Intussen werden we getrakteerd op twee fijne covers , het catchy “Turn the tide” (Sylver), ook al niet vies van creatieve wissels en grooves; en iets later Madou’s “Niets is voor altijd” die het donkere, sinistere van het nummer bewaarde, omgeven van keys en een scherp, snerpend, verminkte (gitaar)geluid. “That’s just the way” besloot het groovy, afwijkende geluid dat we vanavond hoorden van dit solodebuut.
De fijne, overtuigende respons vroeg naar meer … “Showtime” werd akoestisch neergepoot, sober, fragiel, elegant, treffend, ontdaan van enige franjes; het was een ode aan z’n gezin, die hem door weer en wind steunde als artiest en sing/songwriter. Het dromerige “Better best” klonk spannend, meeslepend door die gitaar-keys en besloot definitief de set; het verbond de rock’n roll  met 90s indiepop.

Ruben Block trad uit de herkenbaarheid en comfortzone van z’n Triggerfinger; hij daagde uit met een breder geluid en sleurde en overtuigde ons moeiteloos mee in z’n persoonlijk stemmig, kleurrijk, melodieus grimmig avontuur. Apart en sterk!

Het Nederlandse Jimmy Diamond, de support, brengt ons in een waas van americana en rootspop, met een psychedelische tune. De gitaarsoli en de steelpedal onderstreepten hun broeierige, extraverte sound.
Het trio is de Europese band voor Tim Showalter’s Strand of Oaks, maar ontpopt zich evengoed op eigen benen. Een eigentijds geluid , die de seventies een warm hart toedraagt. In hun halfuurtje kregen we een rauwe , doorleefde melodieuze sound, die eigenzinnigheid en herkenbaarheid , als bij Ruben Block, vertegenwoordigde.

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas