Axelle Red - A very special X-Mas - X-Mas time met een boodschap

‘Do they know its X-Mas time’ , Axelle Red wist dit dubbel rood maximaal te onderstrepen met haar ‘A very special X-Mas tour’ in deze periode . De magie van kerst, het chique en de kitsch met de kerstboom, het kerstverhaal, de -liedjes , de sprookjes, de lichtjes, de sneeuwvlokjes, de markten, de gezellige sfeer, enz , … vroeger en nu verenigen zich. Anderhalf uur genoten we van haar X-Mas songs in een soul/funk/jazz popkader , die ze opgestoft had in een album die deze knusse sfeer perfect benadert.

Axelle Red is een gerespecteerde dame van een bijna 30 jarige succesvolle carrière. Haar puike sing/songwriting tekent de ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk; naast haar eigen materiaal zitten deze X-Mas songs, in deze zelfde formule, eenvoudigweg goed in elkaar.
We ervoeren letterlijk een rode gloed van haar warm concert in een emotievol kader van tristesse, melancholie, vreugde, samenhorigheid en herkenning door de integere, aanstekelijke ritmes.
Axelle Red heeft een goed op elkaar ingespeelde begeleidingsband , met negen staan ze op het podium, twee backing vocalistes en blazersectie incluis, een soort bigband, wat haar talent en materiaal onderstreept. Het tilt het niveau van het kerstmateriaal op. Erg mooi!

Onze ‘el sympathico’ heeft een X-Mas album uit , een album van gekende en minder gekende kerstliederen, nummers die je altijd hoort en ... niet altijd hoort; het is goed dat ze even worden bovengehaald in deze periode . Ze geeft er met haar band een eigen swing en muzikaal gezicht aan .
Een ‘winter wonderland’ wordt gecreëerd , met een gordijn van lichtjes, bandleden met een rendiermuts , haar eigen witte bontjas, glitters en een grote kerstbol midden het plafond, omgeven van een rode gloed.
Erg mooi is dat ze muzikaal wordt omgord van een eigen ‘rood’ jasje van pop , soul, funk , jazz en variété . Een cabaresk muzikaal pakje dus door die brede aanpak , die de Engelse , Franse en de Nederlandse taal samenbrengt .
“White X-mas” en “White X-mas what it means to me” openen het toepasselijke concert in deze donkere dagen van vrede, solidariteit en family time. Tussenin geeft ze indrukken weer , heeft ze enkele verhaaltjes klaar , blikt ze terug naar wat deze tijd betekende in familieverband en maakt ze de link met haar eigen gezin .
En er zijn de anekdotes of het spelen met vertalingen, en kom je al snel uit op “Santa Claus is coming to town” , een dertig jaren klassieker die al oneindig vele versies kent, maar nog steeds die kenmerkende sfeervolle touch kent . “Rudolph , the red nose reindeer” kreeg een swingende jazz sound en Piafs “Le Noël de la rue” behield z’n ingenomen karakter .
Het verhaal is even belangrijk … elkaar niet afweren , maar elkaar vinden, samenbrengen, elk met z’n goede en minder goede kantjes. De kindertijd verbonden aan sprookjes, dromen hebben hier ook hun plaatsje veroverd.
De funk van James Brown en Stevie Wonder was evenzeer verbonden met deze optredens. “Brand new X-Mas” (Hot Chocolate) werd mooi uitgediept, en “Someday X-Mas” werd sober gehouden met de pianotunes , gedragen door haar innemende , emotievolle vocals .
De kersttijd werd meer dan ooit beklemtoond met “My favourite things” , “What the world needs now”, “Little drummer boy” en “Stille nacht” . Haar drie dochters (Billie-Gloria-Janelle) schoven vocaal aan de dis in de refreinen en melodietjes. Mooi om dit ‘Red’ gezinnetje bij elkaar te horen zingen .
De X-Mas sfeer werd optimaal door de stroop en meligheid van het cozy “Let it snow” en het cabaraske “Santa baby”. En net dan laat Axelle haar eigen hits los als “Le monde tourne mal”, “Sensualité” en “Parce que c’est toi”. Iedereen veerde recht , klapte in de handen en maakte een heupwieg . Een kerstfeestje met een diverse invalshoek dus . Uitwuiven gebeurde door die ultieme “Xmas song war is over“.

Dit optreden was er één van kitsch en emotie door een dame die er staat, speelt met taal, indrukken, ervaringen , wijsheden vertelt en die de liefde naar elkaar een warm hart toebedeelt; het is een feest van herkenning met X-Mas time, die muzikaal evergreens met minder gekende nummers in die stijl versmelten. Kortom, X-Max time met een boodschap dus!

Organisatie: Greenhouse Talent ism Cultuurcentrum Brugge

Sylvaine - ‘Nova’ release - Hier heerst de duisternis

Kathrine Shepard, is een Noorse multi-instrumentalist wiens laatste elpee, 'Nova', in maart verscheen onder het pseudoniem Sylvaine. Sylvaine kwam deze plaat voorstellen in een zeer goed vol gelopen Jeugdklub Paddenstoel in Groot-Bijgaarden, een klein en intiem zaaltje dat wat doet denken aan een kelder , vergelijkbaar met die obscure underground clubs waar we vroeger wel eens vertoefden. Binnen een donker doomachtig kader stonden naast Sylvaine nog drie andere bands op de affiche: Aufhetsung, Splendidula, Fvnerals, die de duisternis als vriend hebben.

Aufhebung (****) is een Belgische post-metalband die in de zomer van 2020 werd gevormd door leden van twee voormalige bands. Aufhebung,, is sindsdien meermaals van bezetting veranderd, met als enige drie vaste leden de componisten/gitaristen Simon Neskens en Sebastiaan Wets en geluidsontwerper Joris Vanschoren. Zij worden nu aangevuld met August Corthouts op bas en Vladimir Navrat op drums. De band slaagt er over de hele lijn in die haren op je armen recht te laten komen door de intens verschroeiende riffs en diepgaande drum partijen en ze telkens weet op te bouwen naar een donkere climax. Het opbouwen en afbreken van die geluidsmuur (alle registers opentrekken door een spervuur van gitaar, drums en keys) en de ingetogen passages weten in te werken en zijn pakkend. Aufhebung  bracht eerder dit jaar zijn debuut 'Chasms' uit. De keys zorgen voor een uniek mystiek sfeertje. De band klinkt hierdoor origineel in het genre van post metal en wist ons goed te overtuigen.

De doom/sludgeband Splendidula (*****)  heeft niet de gemakkelijkste periode achter de rug …  Hoe vang je het verlies van een bandlid op en het feit dat de line up compleet door elkaar wordt geschud … Veel bands zouden al lang de handdoek in de ring hebben gegooid. Maar Splendidula blijft niet bij de pakken zitten, en gaat gewoon stevig door.
Splendidula is een band die duisternis prefect aanvoelt. We kregen weer dat intense, warme gevoel van vroeger. Ohja, in Asgaard Gentbrugge, een goede maand geleden, vielen ze wat lichtjes door de mand. Voor sommige muzikanten leek het wat zoeken naar de juiste plaats en sound binnen de band, begrijpelijk gezien de omstandigheden.
Een maand later zien we echter een zeer goed geoliede machine op het podium. De muzikanten, gitaristen halen niet alleen verschroeien uit, ze staan ook heel beweeglijk te soleren, en zorgen voor ondoordringbare muur rondom de fragiele Kristien Cools, die een soort bescherming heeft tegen demonen die haar willen aanvallen. De knallende drumpartijen doen naar goede gewoonte de muren om ons heen daveren. Kristien kan haar veelzijdige stem op de voorgrond laten komen. Haar vocals balanceren tussen zalvend en hoog uithalen, die wat ligt tussen angst en weemoed.
Kortom: Splendidula is nu duidelijk klaar om de duisternis muzikaal effectief goed te omarmen.

Fvnerals (****), ontstaan in 2013, moet het vooral hebben van een eerder intieme, ingetogen hypnotiserende sfeer. Een muzikale wandeling in donkere gedachten biedt Fvnerals ons aan. Ze doen het via een behoorlijke minimale aanpak waarbij toch lichtjes met geluidsnormen wordt geflirt. De magische  klankentapijtjes en de subtiele vocalen  hebben een bijzondere bedwelmende inwerking. De band vermengt dan ook  op zeer uitgekiende wijze elementen van donkere ambient, doom, drone, post-rock... om dit doel te bereiken, en slaagt met brio in hun doel, zalvend en rusteloos.

Ook die uitersten zijn te horen in de set van Sylvaine (*****) . Op de Elpee  'Nova'   wordt gezocht naar een evenwicht tussen sereniteit en chaos. Tussen een uiterlijke en innerlijke wereld. Tussen menselijk leven en het spirituele. Een scala aan extreme emoties dus, waarbij het menselijke bestaan op uiteenlopende wijze uit de doeken wordt gedaan. 
Het balanceren tussen zoveel uitersten is wat Sylvaine echter niet alleen op plaat doet, ook live blijkt de band rond Kathrine Shepard een veelzijdigheid te brengen, gedrenkt in een doom sfeertje, van stiltes naar een verschroeiende aanpak waarbij alle registers worden open getrokken. De lagen bouwen op, en er zijn verrassende en onverwachte wendingen.
Sylvaine speelt vocaal als in de instrumentatie in op elke emotie op uitgekiende wijze. Een boeiend, gevarieerd aanbod; het roept engelen als demonisch wezens op, een wandeling tussen donkere krochten met een bundeltje van licht.
Sylvaine gaat ruim een uur die confrontatie aan tussen licht en duisternis. Een overweldigend gevoel van welbehagen van de duisternis werd gecreëerd.

Erik Vandamme - Met dank aan Musika.be

Organisatie: Season of Mist, JK Paddenstoel, Groot-Bijgaarden + Sylvaine (release)

The Antler King - Binnen een weemoedig kader biedt The Antler King een zwevend gevoel

"Je hebt artiesten of kunstenaars waarvan de leden elkaar telkens opnieuw blindelings vinden, en net door die kruisbestuiving onaards mooie dingen weten te creëren. Dat is niet enkel in de muziek zo, maar o.m. ook in alle culturen en kunstvormen. Ook het duo Maarten Flamand en Esther Lybeert, die sinds 2011 het project The Antler King vormen, kun je onder die categorie onderbrengen. Wat ze samen aanraken, wordt gegarandeerd tot goud omgetoverd." schreven we in 2018 nog over 'Ten for a Bird' van The Antler King.
Dit duo timmert ondertussen meer dan tien jaar aan de weg, en nog steeds vullen ze elkaar perfect aan en slaan ze zelfs nieuwe wegen in. Dat bewezen ze met hun laatste release 'Dances'. "Magische schoonheid is de rode draad. Het tekent de variatie van sfeer, ontroering en groove." , schreven we daarover, de recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88184-dances.html  
The Antler King stelt momenteel deze plaat voor o.m. in de Ha Concerts in Gent. In een goed volgelopen zaal zorgden ze voor de nodige warmte in ons hart.

Maar eerst mocht singer-songwriter Wolf Vanwymeersch (****) met zijn prachtige stem en akoestische gitaar, -snaren ons diep raken. Ook hij bracht een prachtige plaat uit 'Early Years' - https://wolfvanwymeersch.bandcamp.com/album/the-early-years . Hij combineert die breekbaarheid in zijn stem met de nodige weemoedigheid en melancholie, maar voegt er voldoende dansbare klankentapijtjes aan toe. Eerst op zijn eentje, daarna met extra hulp een keyboardspeler die met een magische piano klank, zorgt voor een adembenemend sfeertje die perfect aansluit op die warme stem van Wolf zelf. Een sterke start van een avond, die weemoed en groove samenbrengt.

The Antler King (*****) biedt een veelkleurig klankentapijt, binnen een weemoedig kader een zwevend gevoel. Een bijzonder spraakzame Esther intrigeert op drums op uitgekiende wijze, en is eveneens een klasse entertainer die met haar bindteksten zorgt voor een lach en een traan. Ze heeft een heldere, warme stem, een meerwaarde voor de sound.
Maarten Flamand is een begenadigd gitarist, die er als multi-instrumentalist bas en andere klanken toevoegt; ook hij heeft een pakkende stem. De kwinkslagen sluiten er perfect op aan. Een mooi geheel dus.
Als een soort Siamese tweeling vult en voelt het duo elkander perfect aan. De elektronica is een pluspunt en wordt live gebracht - zonder laptop dus. De geanimeerde tekeningen als visuals (van de hand van Steffie Van Cauter) zijn de kers op de taart.
Al die elementen samen zorgen ervoor dat het duo klinkt alsof er een volledige band op het podium staat. Hun enthousiasme in die weemoed zorgt ervoor dat hun entourage en hun fans een warm hart toegedragen krijgen; de bindteksten zijn een warme gloed.
Ze kregen trouwens ook nog bloemen op het podium, gebracht door enkele kinderen, om de magie compleet te maken.
De knappe nieuwe en oudere songs en de mooie anekdotes onderstrepen nogmaals dat mooie zwevend gevoel binnen die melancholie .

Setlist: Bolero // Swing448 //Foxtrot// pixie led//siberian time// orange monkey// Patterns//trip the light fantastic,//cha cha Bird,//Pavement Polka,//Moon shaped sounds. Bis:  Pet Waltz // Slow.

Organisatie: Ha Concerts, Gent

Suicidal Angels - Horen, Zien en Aanraken!
Suicidal Angels + Cobracide


Is de Elpee niet een maatje te klein voor Suicidal Angels, een band die in de zomermaanden toch gewoon alle grote festivals speelt? Wel, het concert was razendsnel uitverkocht en het was lekker intiem. Het werd een beetje een concert in drie dimensies. Je kon de band niet alleen horen en zien, maar zelfs aanraken.

De support voor Suicidal Angels kwam van het Brugse vijftal Cobracide. De combinatie van thrash en death bestaat in veel variaties, maar deze jongelingen mengen die genres tot een heel aangename eigen blend. De band bestaat pas sinds vorig jaar en bracht reeds één single (“Trails Of Destruction”) één EP (‘Inner gression’) uit. En het gaat snel voor Cobracide. De optredens in eigen land stromen vlot binnen en ze stonden ook al op een Nederlands podium als support van de Braziliaanse band Crypta.
De Elpee was overigens al hun tweede keer als support van Suicidal Angels. Dat zo een band hen terugvraagt, is een mooi compliment. Waar komen al die positieve vibes rond deze band vandaan en zijn ze terecht? Helemaal terecht. Muzikaal zitten alle songs heel degelijk in elkaar, de bandleden halen technisch een hoog niveau en vooral live kunnen ze meteen overtuigen. Dat ligt dan niet aan de muzikanten. Die staan zoals bij wel meer jonge bands nog te vaak naar hun snaren te kijken. Diegene die Cobracide naar het next level meeneemt is zanger Jens. Niet alleen heeft die een moordstrot waarmee hij zowel clean zingt als grunt, hij heeft vooral charisma en uitstraling. Vlaanderen heeft wel meer degelijke metalzangers, maar het is lang geleden dat we een jonge wolf bezig zagen die zo makkelijk een publiek wist in te pakken, terwijl dat publiek eigenlijk vooral voor Suicidal Angels gekomen was.
Live vulde Cobracide de vijf tracks van hun EP aan met het nieuwe “Unholy”. Het publiek was bijzonder blij met hun versie van “Black Magic” van Slayer, een cover die ook al op ‘Inner Agression’ staat.
We hebben al veel bands een grote toegewenst, maar bij Cobracide zijn wensen overbodig. Als deze wolfpack bij elkaar blijft, zijn de grote festivalpodia onvermijdelijk.

Het feestje was al goed op gang geschoten en dan moest Suicidal Angels nog beginnen. België houdt van deze Grieken. Met deze halte in Deinze breien ze een vervolg aan hun passage op Alcatraz en hun concert eerder dit jaar in Roeselare. En in maart van 2023 komen ze al terug naar Aalst voor Oilsjt Omploft.
En dat zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze naar ons land. Drummer Orpheas was een beetje ziekjes, maar daar heeft niemand wat van gemerkt. Zanger Nick kwam het podium op en vroeg met een handgebaar meteen om een circle pit. Hoe enthousiast het publiek ook was, dat krijg je in Vlaanderen niet cadeau. Voor die beloning moet je eerst voor werken. En dat gebeurde ook meteen. “Endless War”, “Born Of Hate”, “Years Of Agression”, “Bloodbath”, … de mokerslagen volgden elkaar op. Al van bij “Born Of Hate” ontstond er een wilde moshpit voor het podium en bij “Bloodbath” ging de eerste crowdsurfer door de Elpee. Crowdsurfen doe je doorgaans om van achter in het publiek tot aan het podium te geraken, maar in de Elpee doen ze dat net andersom. De beleving is hetzelfde, alleen ziet het publiek de crowdsurfer netjes aankomen en krijg je niet onverwacht een laars in je nek gestampt.  Naar het einde toe vroeg en kreeg Nick ook een ‘wall of death’, voor zover dat voor het podium van de Elpee mogelijk was.
Suicidal Angels werkte de vaste setlist van deze ‘Winter Agression Tour’ helemaal volgens plan af en was verrast blij met de vele positieve reacties van het publiek. De roadies werden door Nick opvallend vaak aangemaand om filmpjes te maken met hun mobieltje. Achteraf aan de merch-stand vertelden ze dat ze nog zelden in zo’n kleine venue staan, maar dat het enthousiasme van de fans hen dan nog harder raakt.
De set werd afgesloten met een bulderende versie van “Apokathilosis”, waarna de band nog uitgebreid de tijd nam voor handtekeningen en selfies.
Suicidal Angels zal vast nog vaak terugkeren naar Vlaanderen, maar dit was zo’n optreden waarover je tien jaar later nog steeds herinneringen ophaalt aan de toog van de Elpee.

Organisatie: Elpee, Deinze