Frayle – Hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een situatie van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om het duistere te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols


Frayle is een doom/post-rock band uit Cleveland, Ohio, opgericht in 2017 door Sean Bilovecky en Gwyn Strang. Ze worden ook wel omschreven als een "female-fronted doom and witch-rock band" met een kenmerkende stijl die doom, triphop, post-metal en stoner-invloeden mixt. Hun muziek wordt beschreven als "Heavy, Low, & Witchy" en kenmerkt zich door zware riffs, hypnotiserende klanken en de etherische zang van Strang, met thema's als verlies en de zoektocht naar betekenis.
Frayle stond deze zomer op Alcatraz, en bracht ondertussen een nieuw album uit ‘Heretics & Lullabies’, een plaat met een  sprookjesachtig kantje.
We hadden een fijne babbel met Sean en Gwyn over de plaat, het optreden op Alcatraz, de ambities en de verdere plannen.

cd review Heretics & Lullabies

Het verhaal dat jullie elkaar al kenden in 2015, toen jullie samen in een kledingwinkel werkten, is interessant. Kun je ons misschien kort vertellen hoe het allemaal begon muzikaal?
We hebben elkaar eigenlijk ontmoet toen ik Sean inhuurde om patronen te ontwerpen voor mijn kledinglijn. In 2016 werden we een stel en met Kerstmis gaf ik hem opnamesoftware cadeau. Op dat moment schreef hij nog niet veel muziek, maar nadat hij was gestopt met drinken, werd zijn creativiteit weer aangewakkerd. Hij wilde een project starten dat we samen konden doen, gewoon voor de lol, dus namen we een paar nummers op. We hebben ze geüpload naar Bandcamp, in de hoop elke maand een paar EP's te verkopen om de kosten van de site te dekken. Opmerkelijk genoeg hadden we binnen twee weken een contract getekend bij een platenlabel en binnen zes maanden traden we op op festivals in heel Europa.

Je hebt al een aantal geweldige albums uitgebracht en nu heb je een contract bij Napalm Records en je derde album. Voelt dit als je doorbraakalbum, of meer als een moeilijk derde album?
We zijn erg trots op deze plaat. Ik denk dat we echt gegroeid zijn sinds Skin & Sorrow. Met de toevoeging van Aaron, de producer, vind ik dat ons geluid voller en meer afgerond is. Het voelt niet zozeer als een ‘moeilijk derde album’, maar meer als een statement. Alles wat we in de loop der jaren hebben geleerd, komt op een authentieke en krachtige manier samen.

Ondertussen heb je deze zomer op het Alcatraz Metal Fest in Kortrijk gespeeld. Hoe vond je het... en wat van het Belgische bier?
Alcatraz was mijn favoriete festival deze zomer. De energie was geweldig! Als je de positiviteit van het publiek voelt, is het altijd een geweldige show... Helaas drinken we geen van beiden, dus ik kan geen mening geven over het bier.

Dit interview gaat natuurlijk over het nieuwste album, ‘Heretics & Lullabies’. Het is een doomalbum in de stijl van Black Sabbath. Was die band een bron van inspiratie?
Black Sabbath is een eeuwige inspiratiebron. Ik denk dat iedereen in dit genre echt een knipoog naar hen moet geven. Voor dit album hebben we echter besloten om afstand te nemen van onze inspiratiebronnen en elkaar gewoon te inspireren om grenzen te verkennen en te verleggen. We wilden de geest van wat bands als Sabbath hebben gecreëerd, dat gevoel van zwaarte en sfeer, overnemen, maar het door onze eigen ervaringen kanaliseren.

Ik hoor ook andere ‘donkere’ stijlen. Ik heb gelezen dat Portishead een van je favorieten is?
Ik hoor die invloed ook. Beth Gibbons is altijd een grote vocale inspiratiebron voor mij geweest. Er is iets echt boeiends aan de manier waarop ze zingt. Ze is zo kwetsbaar, emotioneel en onbeschaamd imperfect. Die rauwe eerlijkheid trekt je aan en zorgt ervoor dat elk woord persoonlijk aanvoelt. Voor mij is het diezelfde rauwheid die ervoor zorgt dat muziek op een dieper niveau aanslaat. Het   doorbreekt de barrière tussen artiest en luisteraar en creëert een ruimte waar emoties volledig oprecht en gedeeld aanvoelen. Ik heb het gevoel dat ik terugga naar mijn kindertijd.

I think there's something fairy-tale-like about what you do, with elves, demons, and all kinds of evil and sweet creatures wandering around in the dark forest... Is that the intention, or is that a stretch?
I think if that’s what you take away from it that’s wonderful! I love that people can find their own worlds within the music. Whether someone sees it as a fairy tale, a dream, or nightmare, that personal interpretation is part of the magic. I never want to dictate what people should see or feel. I just hope the music invites them to explore.

In een interview zei je: “Als je je in een donkere plek bevindt, blijf daar dan niet. Doe alles wat je kunt om eruit te komen. Ik beloof je dat er morgen een hele nieuwe dag is.”
Duisternis is vaak de  enige plek waar ik me op mijn gemak voel. Wat denk je zelf?
Dit is misschien een discussie over semantiek. Een donkere plek is voor mij over het algemeen een toestand van wanhoop of hopeloosheid. Een plek waar je jezelf kunt verliezen als je er te lang blijft. Duisternis, creatief ervaren, is echter niet per se negatief. Het kan rustig, introspectief en zelfs troostend zijn. Dus hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een plek van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om de duisternis te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols.

Dat is ook wat ik in jullie muziek heb ontdekt. Duisternis die aanvoelt als een ‘deken tegen donkere gedachten’. Is het een manier om de duisternis te omarmen?
Ik denk dat we onze eigen duisternis moeten omarmen en begrijpen en eraan moeten werken. Je kunt het werk dat gedaan moet worden niet omzeilen, je moet het omarmen.

Over naar de plaat, wat waren de algemene reacties?
De reacties waren overweldigend positief. Ik denk dat we iets magisch hebben gecreëerd en we zijn zo blij dat we het kunnen delen.

Er zijn ook enkele tourplannen, je gaat op tournee met Dogma... Kijk je er naar uit om met hen op tournee te gaan?
We zijn net begonnen met de tournee en we zijn enthousiast dat we eindelijk deze nieuwe nummers live kunnen spelen. We kijken er echt naar uit om contact te maken met onze mede-ketters, te baden in de energie die wordt gecreëerd en mooie herinneringen op te doen.

Is de muziek van Dogma iets wat je in de toekomst wilt voortzetten? Of zijn er andere wegen die je wilt inslaan?
Ik weet niet precies wat je bedoelt met Dogma's muziek nastreven? Ze hebben een heel sterke identiteit en energie die aanstekelijk is. Maar creatief gezien denk ik dat het belangrijk is dat we onze eigen weg blijven verkennen en ons op onze eigen manier blijven ontwikkelen.

Wat zijn de verdere plannen?
Na deze tour spelen we in Detroit op het Krampus Ball. Volgend jaar zijn we van plan om verder te toeren en aan ons vijfde album te werken.

Plannen maken is leuk... Zijn er ambities en doelen die je wilt bereiken?
Ik denk dat het belangrijkste doel voor ons is om zowel creatief als persoonlijk te blijven groeien. We willen onszelf blijven uitdagen en muziek schrijven die eerlijk aanvoelt en persoonlijk resoneert. Natuurlijk zouden we graag meer mensen bereiken, grotere shows spelen en misschien onderweg onverwachte samenwerkingen verkennen.

Ik hoop jullie snel weer in België te zien voor een clubtour. Gefeliciteerd alvast met dit prachtige album... Als jullie nog iets willen zeggen, ga je gang
Bedankt aan iedereen die ons heeft gesteund. Of je nu merchandise hebt gekocht, onze muziek met je vrienden hebt gedeeld of zelfs iets op sociale media hebt geliket of gedeeld, heel erg bedankt. Zonder jullie zouden we hier niet zijn!

Blues Town 2025 - Roland Van Campenhout - Putting some soul into the Blues
Roland Van Campenhout + Black Label

We spreken hier over legendarische Belgische muzikanten binnen een bepaalde muziekstijl … Bij jazz denken we prompt aan een Toots Thielemans of Philip Catherine. Binnen het 'Vlaamse chanson' aan Guido Belcanto en bij kleinkunst aan kleppers als Willem Vermandere. In de Belgische Blues is er een muzikant die al decennia tot de verbeelding spreekt: Roland Van Campenhout (****), intussen de 80 gepasseerd. legde hij in een goed gevulde Casino zijn ziel bloot en trok zijn publiek mee in het verhaal.

Ook Black Label (****) - Remko Van Damme - weet perfect hoe hij z’n ziel kan stoppen in de typische Mississippi Delta-Blues. Naast eigen nummers brengt Black Label interpretaties van bekende klassiekers als “Me and te Devil blues”, “Hellhounds”, “On my trail” en “Crossroads blues”.
Helemaal op zijn eentje met mondharmonica en akoestische gitaar , gedragen door z’n warme stem, zorgt hij voor een gezellig sfeertje van rond-het-kampvuur'. Black Label is een geboren entertainer en trok iedereen mee door handclaps en meezingen. Een sfeervolle set dus in de voetsporen van Roland.

Roland straalde, zoals we het gewoon zijn van hem, enorm veel charisma uit. Met een kwinkslag besteeg hij het podium, zette zich neer en pingelde aan zijn gitaar; hij ging er total voor. In momenten klonk het ietwat routineus, maar door de man zelf kwam hij er moeiteloos mee weg.
De spontaniteit en de manier waarop hij elk nummer anders interpreteert maakt van elk optreden van Roland een unieke totaalbeleving. Op zijn 81ste heeft hij nog steeds die soulvolle stem die muziekstijlen met elkaar verbindt.
Roland is steeds goed omringd. De muzikanten bieden een meerwaarde. Hij blikt terug op het oudere werk en linkt het met nieuwe.
Muziek voor alle leeftijden. De jongere generatie reageerde enthousiast op Rolands oeverloos gepingel. Hij is een bron van inspiratie voor hen, een levende legend.
Erg positieve reacties en uiterst genietbaar dus, deze gezapige soulvolle blues.

'Putting some soul into the Blues' was hoedanook de rode daad van de set. We waren erg blij dat we deze man nog  steeds live aan het werk kunnen zien.
Op zijn 81ste blijkt hij nog steeds jong en oud diep te ontroeren. Mooi!

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie : De Casino, Sint-Niklaas

Blues Town 2025 - Dom Martin, The Bluesbones - Als gitaren konden praten?!
Dom Martin

Onder de noemer 'Blues Town' organiseert De Casino, Sint-Niklaas drie avonden voor de blues liefhebbers pur sang.  Warme klanken die we kunnen gebruiken in deze donkere periode.
De eerste avond stond in het teken van de uit Belfast afkomstige grootmeester Dom Martin die op z’n gitaar op virtuoze wijze uitblonk. Hier bonkten de blues harten!

Bij Belgische Blues denkt men prompt aan Roland Van Campenhout, die trouwens de tweede festivalavond zou afsluiten. In deze Belgische Blues ontdekken we heel wat artiesten.
Neem nu de formatie The Bluesbones (****) die na meer dan een decennium uitgegroeid zijn tot een vaste waarde binnen de Europese Blues scene. Doorwinterde heren zijn het intussen, wat we hoorden op de scherpe, snedige gitaar/bas riffs en -licks. Samen met de opzwepende drums en pianotunes, voelden we de ‘blues vibe’ indringen. Frontman Nico komt charismatisch voor de dag, is een volkmenner en overtuigt met z’n warme vocals.
Het zijn gevoelige songs die durven aan te zwellen en je lekker doen headbangen. Op het einde van de set volgde een intiem moment, over iemand die plots is ontvallen en wie je nog zoveel kan vertellen. Een emomoment.
The Bluesbones onderstreepten een pure blues sound, die nog niet gedateerd is en dus springlevend klinkt.

Als de  gitaren maar konden praten …, dachten we na het wervelende concert van Dom Martin (*****) die wel kon zingen, maar toch vooral z’n gitaar het werk liet doen. Het ging alle kanten uit en klonk boeiend gevarieerd. Scherp, snedig als de support-act dus.
Hij blies de Casino aan gruzelementen. Hij werd geruggesteund door twee muzikanten die hem perfect aanvoelden.
Dom Martin en C° trokken het publiek naar zich toe. De klankkleur, het werken naar een climax toe en de grimassen op het gezicht, het tekende Martin en de sound. Hij gaat zijn publiek trouwens persoonlijk opzoeken, een extra dimensie binnen de set.
Dom Martin - Wat een gitaarvirtuositeit hoorden we hier met de talloze riffs , surplus z’n charisma … Een emotioneel muzikale verhalenlijn toverde hij uit z’n gitaar.
Hier werd iedere bluesliefhebber op z’n wenken bediend. Wat een warme gloed ervaarden we van deze eerste avond ‘Blues Town’

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Groundation – Een spirituele viering

De Californische reggaeband Groundation (*****) staat sinds de jaren '90 aan de top van de Amerikaanse reggae. De groep combineert standaard reggae en ska met jazz en dub. In combinatie met de hogere vocals van zanger Harrison Stafford levert dit mysterieuze, spirituele en meeslepende muziek op. De band wordt ook live geprezen om de fusie van genres en tilt het reggae genre naar een hoger niveau. In een zo goed als compleet uitverkochte De Casino kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen, 'Candle Burning'.

Het interessante aan een band als Groundation is inderdaad  hoe ze op uitgekiende wijze hun reggae roots trouw blijven, maar dat pad ook durven te verlaten en maar al te graag improviseren. Het zorgde  al vanaf de eerste noot voor een wervelend , kleurrijk feestje waarbij serieuze onderwerpen eveneens  aan bod kwamen.
Ook al nam Harrison telkens de leiding, hij gaf zijn muzikanten binnen die context de complete vrijheid om zich te ontplooien op dat podium. Prikkelingen van saxofoon, vloeiden samen met aanstekelijke keyboard klanken, en verder met gitaar  en drum partijen die al even veelzijdig klonken.  Twee uur lang hield Groundation het publiek bij de leest , en kon iedereen meedansen en meezingen … Een toffe spirituele viering.
Groundation creëert over de hele lijn  een sfeer van positieve vibes. De virtuositeit van elk bandlid en het charisma van zanger Harrison sierden. Iedereen sprong speels en onbedwongen met elkander en het publiek om . Hoewel de jazz invloeden wat op de achtergrond lijken te zijn verdreven op de nieuwste plaat, is het net die zin tot improviseren en de inbreng van saxofoon en trompet die bewijzen dat de jazz vibe niet compleet verdwenen is.
Aan een ijl tempo rijgen Groundation de verrassende wendingen aan elkaar. Dansen is de positieve boodschap in dit muzikaal verhaal. In de bis krijgen we weliswaar met een magische piano klank als motor - toch nog een intens mooi moment van diepe ontroering te verwerken. ''Houd de liefde levend, houd de hoop levend!”, was de onderliggende boodschap. Het publiek ging  grondig op die uitnodiging in en zong de tekst uit volle borst mee, wat zorgde voor een apotheose. Een onvergetelijk moment!
Nog een keer werden alle registers open getrokken en het gastpedaal ingedrukt, om te eindigen in een climax waarbij iedereen op en voor het podium nog éénmaal compleet uit de bol kon gaan .

Groundation zorgde in een volle De Casino, bijna twee uur lang, voor een wervelend rootsreggae feest en liet iedereen op energieke en aanstekelijke wijze dansen. Pijn en smart in het leven werd even vergeten. Wat een spirituele viering.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

V's Metal Media 2025 - Metal Sunday – Wat een brede muzikale metal wervelwind
V's Metal Media 2025 - Metal Sunday
DVG Club
Kortrijk
2025-10-12
Erik Vandamme

Onder de noemer 'Metal Sunday' organiseerde V's Metal Media voor het eerst een zondagnamiddag/avond met vijf gerenommeerde bands binnen eigen contreien, en als afsluiter eentje die reeds 15 jaarbezig is én niet elke dag te zien in ons landje.
Dit event heeft nog tijd nodig om te groeien , want helaas was er hier bitter weinig respons… Maar de aanwezigen genoten, net als de bands op het podium zelf. Elke band haalde alles uit de kast We kregen een brede waaier van een muzikale metal wervelwind. Het smaakte naar meer…

De Gentse power metal band Far Beyond (****1/2) zette die brede muzikale wervelwind meteen in de verf. Het gemis van de zich ziek gemelde bassist werd goed opgevangen door de gitaristen. Meteen werd het gaspedaal ingedrukt. Zanger Angelo ging als een waanzinnige tekeer en stond na een kwartier al in ontbloot bovenlijf te brullen. Gitarist Sander ging zelfs het publiek letterlijk opzoeken. Het publiek smulde van deze energieke opener, vooraan stond men voortdurend te headbangen. Far Beyond speelden de puurste rock en metal, sspringlevend van aard! Wat een uppercuts!

Sanity's Rage (****1/2) was even sterk bezig. We kregen een oorverdovende, luide, rauwe aanpak. Wat een massieve, energieke sound in de instrumentatie als in de vocals. Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokersalgen ten top.

Cult of Scarecrow (*****) op z’n beurt zit eerder in sombere doom sferen met een metal kantje aan , en met een zanger/frontman die bijzonder theatraal - met hoge hoed op - zijn publiek zowel vocaal als qua uitstraling betovert. Cult Of Scarecrow klinkt iets specialer door de keys. Op Alcatraz klonk de band een beetje verloren maar hier op Metal Sunday, een mooi plaatsje wat hen muzikaal ten goede kwam.
Een mystiek klankentapijt uit die keys, maakten er nog meer een spooky grimmig sfeertje van. En met de gitaren en drums borrelden donkere gedachten op en werd angst en weemoed de balansoverweging.
Mystiek en theater zijn het muzikale houvast van Cult of Scarecrow, een band in wording in dit genre. Een hoogtepunt.

Verder nog muzikale pareltjes … . Neem nu Solitude Within (****), een Belgische symfonische hardrock/metalband, die klassieke muziek combineert met moderne rock en metal, met een sterke focus op de zang van frontvrouw Emmelie Arents.
De band is uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten in dit genre. Hun muzikale diversiteit intrigeert en is ergens gelinkt aan een sprookjeskasteel. Het gaat van rauwheid, naar zalvend zacht, tot iets mysterieus en ongrijpbaar. Een veelzijdige emotrip die ons voortdurend wist te prikkelen.
"Een sprankelende, sprookjesachtige performance de rust deed neerdalen in ons hart. Zonder ons in slaap te wiegen echter, maar net door gevoelige snaren op een gevarieerde wijze enorm diep te raken." schreven we over hun optreden op Frietrock in 2018. Na al die jaren blijft dit overweldigend gevoel van welbehagen nog steeds stevig overeind.

SEVI (****), een Bulgaarse band die al zo'n vijftien bezig is, is in hun thuisland razend populair. Ze waren de afsluitende band. Ze gaven er geen barst om dat er nog maar een twintigtal mensen stonden te kijken. Ze gingen er totaal voor.
Na circa 15 jaar weet de band rond zangeres Svetlana ‘Sevi’ Bliznakova van aanpakken. Svetlana schreeuwt haar stem schor, zoekt het donkere hoekje op, en bespeelt aanhoudend haar publiek. Ze wordt ondersteund door voortreffelijke muzikanten die haar capriolen perfect aanvoelen.
SEVI bewandelt eveneens het paadje van sprookjesachtige sferen, maar er zit meer duisternis in. Misschien onderhuids ‘iets’ van de Bulgaarse cultuur. Deze band was alvast een ontdekking van jewelste.
SEVI verbond z’n eigen unieke cultuur met een voortreffelijke sound, bol van mokerslagen.
De laatste aanwezigen stonden als één blok voor het podium , een hart onder de riem voor deze band; én met de handen in de lucht staat iedereen luid mee te brullen en te headbangen. Een verbluffend slot van een meer dan geslaagde Metal Sunday!

V's Metal Media organiseert nog meerdere evenementen:
Eerstvolgend op 8 november in Londerzeel: https://www.vsmetalmedia.com/event-details/vs-metal-fest
Er staat ook al een tweede Metal Sunday op de planning, met name op15 februari 2026: https://www.facebook.com/reel/834449535602106

Voor meer informatie verwijzen we jullie graag door naar de website: https://www.vsmetalmedia.com/event-list

Organisatie: V's Metal Media ism DVG Club, Kortrijk

Sound Track 2025 – Parels voor de toekomst - Eén van de voorrondes Oost-Vlaanderen
Sound Track 2025
2025-10-11
De Casino
Sint-Niklaas
Erik Vandamme

Het Clubcircuit en VI.BE presenteren de vierde editie van Sound Track, hét podium- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Uit een recordaantal inzendingen selecteerde de demojury maar liefst 144 artiesten die doorstoten naar de voorrondes.
Na een voorronde in de N9 (Eeklo) en Club Wintercircus (Gent) was het op 11 oktober de buurt aan De Casino (Sint-Niklaas) voor de derde voorronde van Sound Track, editie Oost-Vlaanderen.

De Gentse formatie Galan Galan (*****) boeide door de vele variaties in de instrumentatie als in de vocals. Het gaat werkelijk alle kanten uit. De zangeres Louise Desmet springt eruit als danseres die ons weet te bedwelemen als met met haar dromerige, ontroerende jazzy stem Naast haar zanger/gitarist Alexander Van Vooren, die eveneens sterk kan uithalen.
De songs ondergaan verrassende wendingen en allerhande emoties, pakkend-wegdromend, met een poëtische ondertoon, borrelen op. Een uitgekiende set is het resultaat.
Louise weet haar teksten soms uit te schreeuwen, eentje zoals enkel een artieste als Anne Clark dat kan. Een avontuurlijk boeiende, bewonderenswaardige set dus.

In de Nederlandse taal zingen is momenteel ‘in’. Veel jonge artiesten pakken hier mee uit. Neem nu Jesse Vandamme (****) een getalenteerde, charmante, charismatische entertainer. Hij benadert kleinkunst op eigenzinnige wijze. Hij bracht songs ‘straight from the heart’ en vertelde verhalen in een glimlach van herkenning. Goed in het gehoor liggend materiaal, dat je zonder problemen kunt meezingen.
Hij treedt in de voetsporen van de betere troubadours en rasse verhalen vertellers in de stijl van Raymond Van het Groenewoud of Willem Vermandere. Hij kan zich ontpoppen tot een ware hartenbreker en ontwijkt de moeilijke onderwerpen niet. Jesse Vandamme straalt een positieve vibe en energie uit die aanstekelijk werkte. In het oog te houden.

Kiki Abels (****1/2) etaleert een veelzijdige aanpak. Op theatrale wijze balanceert ze tussen pijn, vertwijfeling en vreugde, door haar tot de verbeelding sprekende vocals en uitstraling. De muzikanten zijn een bijzondere meerwaarde; onder de indruk waren we van de keys van Lissa Staepels, die met haar zalvende stem intrigeerde. De broeierig, gevoelige sound en de vocals doen je wegzweven naar fantasieprikkelende oorden. Het klinkt boeiend door de talrijke muzikale wendingen. Dit is sing-songwriting op z’n best door die betoverende sound, die een sprookjesachtige wereld opent. Licht en donker worden op magische wijze met elkaar worden verbonden. Mooi, indrukwekkend!

Liar/Liar (****) gooide het over een heel andere boeg met hun korte, straight-forward, krachtige, verpulverende nummers,. Er was niet zoveel interactie met het publiek, de band liet vooral de muziek voor zich spreken. Het tempo was verschroeiend. Goed zondermeer , maar het klonk een beetje teveel 'dertien in dozijn'. Hoedanook, wellicht de 'hardste' band van de avond, eentje die makkelijk geluidsmuren kan verpulveren.

De uit Sint-Niklaas afkomstige FINN (*****) speelde een thuismatch, en er stond dus redelijk wat publiek in de zaal als support voor hen. Ook hier boeiend door de talrijke muzikale variaties en de Nederlandstalige teksten.
De spring-in-het-veld frontdame Finn Teerlinck - amper 18 jaar jong – klinkt zelfverzekerd Ze heeft een indringende, emotievolle  stem die vele kanten uitgaat. De songs zijn groovy, dansbaar als innemend, gevoelig.  Ze trekt de meeste aandacht naar zich toe.
In de intiemere momenten , als ze keys speelt, deed ze ons denken aan MEAU en andere Nederlandse artiesten. De factor herkenbaarheid is groot.
Deze jonge, beweeglijke, charismatische zangeres wist ons te verbazen …

Helaas stond erna iets minder publiek in de zaal, nochtans volgde een nieuw hoogtepunt, met name Rosie Stuart (*****). Haar vocals zijn rauw-zalvend, die heel wat emoties doen opborrelen. Eerlijk, diepmenselijk weet ze te raken.
We zagen haar in 2023 reeds aan het werk in de AB, in het voorprogramma van Mayorga, en toen al waren we danig onder de indruk van haar. Vanavond zagen we een zelfverzekerde performster die ergens een ‘zwart/wit, donker/licht’ opzocht. Wegglijden in donkere gedachten en muziek met lichtpuntjes ervaarden we. Een rollercoaster aan emoties, warmhartig en gemoedsrust werd aangeboden.

Tomas Casella (****) viel op door z’n Braziliaans/Portugees aanvoelende vocals. De man kan zijn roots niet verstoppen, en trekt dan ook met dit timbre muzikaal die kaart. Een warme sound. De Belgisch/Braziliaanse klemtoon en melancholie deed ons wegdromen en de harten sneller slaan.
Eerst was Tomas solo, met gitaar, te horen. Stem en gitaar , een gouden combinatie alvast. Met band klonk het beduidend breder. Hij behield die sympathieke, charismatische uitstraling.
Een Gabriel Rios en tamino zijn voorname ankerpunten in de Zuiders toegankelijk, warme aanpak.

We konden rond middernacht nog iets meepikken van Lucy Djoanna (****) die evenzeer dat Zuiders temperament met haar vocals hoog in het vaandel droeg. Een stomend setje kregen we van deze beloftevolle band . Spijtig genoeg konden we maar kort iets horen, gezien we op dit uur van de nacht de trein nog moesten halen … Volgende keer beter om de muziek te ondergaan …
Persoonlijke top drie vanavond: Galan Galan, FINN, Rosie Stuart

Ondertussen zijn ook de Sound Track finalisten bekend, we geven ze op een rijtje:
Antwerpen, 13 december – Trix : Aghogho, Amaea Rae, C I M E, Hannah Nollet, Jengman, Kwaku Benson x W9nted, Mixed Waste, Olga
Brussel, 21 december - Ancienne Belgique : All-Turn, Celenges, Edouard van Praet, Marios Bellas, mudawi collective, Nemode, Nuna, Stonks
Limburg, 13 december – Bootstraat : Anthe, Blue Robin, De Twins, Julèn, Lintworm, Max Forage, Otsamo, SUNA
Oost-Vlaanderen, 20 december - HA Concerts : Birame, Finn, Frans Kalf, Jonas De Kesel, Kiki Abels, Nana Osei Twum Barima, Rosie Stuart, Wodiwo
Vlaams-Brabant, 13 december - Het Depot : Blum X, Gender Reveal Atomic Bomb, Gos Rosling, Loïs Grant, Maud Verstraeten, New Trash, SLAGADER, TROY
West-Vlaanderen, 20 december - Muziekclub 4AD : C-Rhyms, Cesar Sun, Frances, Liz, Kimtanq, Sander Boury, Yuma, diln_rachkovsky

Organisatie: Sound Track, Clubcircuit, Vi.be ism De Casino, Sint-Niklaas

Sons of Ra – Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experiment, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om er te komen

Het album ‘Standard Deviation’ van Sons of Ra is een intense, complexe mix van heavy progressieve rock, jazzfusion, avant-garde en mathrock, geprezen om zijn instrumentale bekwaamheid en creatieve genre-fusie. We benadrukken het unieke geluid van het trio, dat elementen van jazzlegendes en moderne stijlen verwerkt in strak gestructureerde nummers, waardoor een krachtige, experimentele en soms uitdagende luisterervaring ontstaat.
Als liefhebber van experimentele muziek, jazz en alles wat met rock te maken heeft, werden we snel getriggerd.
Tijd voor een fijne babbel over de plaat, het project en de toekomstplannen.

De band is twintig jaar geleden opgericht. Hoe is het project en de keuze voor de naam Sons Of Ra tot stand gekomen?
Erik Oldman: Keith Wakefield (bassist/tenorsaxofonist) en ik werkten samen en jamden op oude jazzstandards en schreven een paar nummers voor akoestische gitaar en bas. We zaten allebei tussen twee projecten in en traden informeel op in bars in de stad. Mijn kamergenoot van toen vroeg me om een groep samen te stellen om te improviseren op een reeks elektronische beats die hij had opgenomen. Hij had op het laatste moment een invaller nodig voor een maandelijkse showcase voor elektronische muziek die hij hier in Chicago produceerde. Dus belde ik Keith en een collega die elektrische viool speelde, die een vergelijkbare interesse en achtergrond had met jazzfusion en improvisatie, om het ensemble voor de show compleet te maken. In die tijd raakte ik echt bekend met het werk van Sun Ra, met name zijn vroegere opnames. Mijn kamergenoot en ik waren op zoek naar een naam voor de groep. Hij stelde deze naam voor en iedereen vond hem goed.

Twintig jaar is een hele tijd. Wat zijn de grootste veranderingen in al die jaren (in positieve en negatieve zin)?
EO: Dit project heeft tijdens zijn actieve fasen veel verschillende bezettingen en richtingen gekend. Het begon eigenlijk meer als een middel voor experiment en improvisatie. Onze eerste live drummer kwam uit de jam band scene, maar speelde ook in jazz- en orkestbands, dus jazz is altijd een constante factor voor ons geweest. Improvisatie is altijd een belangrijk element geweest. Dit was een tijdlang een nevenproject van onze respectievelijke rock- en metalbands, dus de invloed van heavy muziek was altijd aanwezig. Het grootste probleem waar we mee worstelen, is de balans tussen wat we spelen als rockmuzikanten en hoe we denken over het schrijven met onze respectievelijke ervaringen met jazz. Dat is zowel goed als slecht voor ons geweest in die zin dat we vanuit het oogpunt van boekingen en marketing niet volledig tot een van beide genres behoren. Het voordeel van dat paradigma is dat we onderweg een heleboel coole bands hebben ontmoet die ook meerdere genres bespelen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk een geluid hebben gevonden met het materiaal dat bestaat uit “Tropic of Cancer” en “Standard Deviation”. Keiths herontdekking van de tenorsaxofoon heeft daar echt een rol in gespeeld, maar voor mij was het andere opvallende aspect dat ik me echt kon verdiepen in het componeren, waarbij ik gebruik maakte van technologieën met synthesizers en looping. Daardoor kunnen we ons geluid aanzienlijk uitbreiden.

Zijn er elementen die je anders zou doen, nu je weet wat je nu weet?
EO: Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experimenteren, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om daar te komen. Ik weet niet zeker wat een ander resultaat zou zijn, dus ik denk niet dat ik iets anders zou doen.
Michael Rataj: Ik kwam later in beeld in die 20-jarige relatie, dus op een vreemde manier was het feit dat ze nog steeds aan het jammen waren, de reden dat ik bij de band kon komen, ook al wilden ze alles versnellen.

De band is beïnvloed door jazzlegendes als Carla Bley en John Coltrane, maar daarnaast hoor ik ook veel rock en metal in de muziek. Hoe vinden jullie de perfecte combinatie in die stijlen?
EO: Alle stukken van andere componisten die we op dit album hebben geïnterpreteerd, hebben ons als muzikanten echt geïnspireerd. De rock- en metalkant van hoe we schrijven en optreden is intuïtief. We denken er niet echt over na.
MR: Ik heb mijn vaardigheden opgedaan door te drummen in punk- en metalbands, maar ik heb altijd van jazz gehouden. We hadden de juiste groep vrienden nodig die jazz en rock ten volle konden waarderen om die weg in te slaan. Ik heb van nature een zwaardere hand, dus in die zin bepaalt dat het grootste deel van mijn spel, en door de dynamiek daarin te vinden, ontstaan sommige geluiden.

Wie zijn jullie grootste invloeden?
EO: Er zijn zoveel artiesten die mijn manier van componeren en spelen hebben beïnvloed. Het bijzondere aan deze band is dat we allemaal uit verschillende hoeken komen, en dat vertegenwoordigt voor mij echt het idee van wat ‘fusion’ inhoudt. Ik beperk me tot de mensen die mij persoonlijk echt hebben geraakt: Igor Stravinsky, Chick Corea, Miles Davis, Robert Fripp, Sonny Sharrock en Chucho Valdes.

Over het nieuwste album ‘Standard Deviation’ … Er zijn verschillende gastartiesten op het album te horen. Wat hebben zij bijgedragen aan het geluid van dit werk en hoe hebben zij bijgedragen aan de composities?
EO: Ze hebben allemaal een specifieke smaak toegevoegd aan de stukken waarop ze hebben gespeeld. De contrabasdrone van Stephen Reichelt vormt echt de basis voor wat het openingsnummer van ‘Disintegration’ is geworden. Het percussiewerk van Paul Abella paste heel goed bij zijn bijdrage aan ‘Upstart’, ‘Intrepidation’ en ‘Vashkar’. Isaiah Sanderman gaf ons echt een geweldige avant-gardistische referentie voor ‘Upstart’ en een solide, Latijns-Amerikaans geïnspireerde uitvoering voor zijn solo in ‘Intrepidation’.

Hoewel de gitaar het belangrijkste instrument op dit album lijkt te zijn, ervaar ik het mooi samengaan met de andere instrumenten. Hoe zijn jullie op het idee voor dit album gekomen?
EO: Keith en ik wilden teruggaan en de meer jazzy kant van onze roots als muzikanten verkennen, vooral sinds hij met de tenorsaxofoon is gaan spelen. We wilden ook een aantal nummers hebben die we als band met Mike hadden geschreven. Hij wilde wat meer funky dingen toevoegen, en we hebben ook meer naar zijn achtergrond verwezen met meer wiskundige/ruige/hardcore-achtige dingen. Die nummers – “Don't Know Yet” en “Outside Looking In” – zijn echt representatief voor waar onze interesses en capaciteiten liggen. Ik zie dit album dus meer als een showcase.

In sommige nummers als “Don't Know Yet”, is er meer een experimenteel aspect in het begin. Is het een richting die jullie in de toekomst wensen in te slaan, de ‘meer experimentele muziek’?
EO: Het is zeker een facet van wat we doen. We zijn vanaf het begin al experimenteel
geweest.

Ik vind het leuk hoe jullie epische riffs in improvisatie verwerken, wat je alleen in jazz tegenkomt. Een bewuste keuze?
EO: Het is vrij onbewust en een tweede natuur, meer intuïtief dan bewust.

Hoe zijn de reacties op het album tot nu toe?
EO: Het lijkt erop dat mensen het erg leuk vinden! We hebben geweldige recensies gekregen.

Het maken van een instrumentaal album is een risico, omdat je hiermee geen ‘breed’ publiek kunt aanspreken; of heb ik het mis …o f is dat niet jullie ambitie?

EO: Helemaal niet, we maken muziek voor onszelf.

Wat voor publiek wil je echt bereiken met je muziek?
EO: Mensen die graag uitgedaagd worden door de muziek waar ze naar luisteren.

Ik neem aan dat je al een aantal liveoptredens hebt gedaan, zijn er plannen voor toekomstige liveoptredens? (kom aub naar België – het beste bier ter wereld!)
EO: We kunnen kleinere tours doen door het midden en oosten van de Verenigde Staten. Het wordt steeds moeilijker voor bands om te toeren, vooral voor kleinere bands zoals wij. Mijn droom en doel is om in Europa te komen spelen. Als er een promotor is die ons kan helpen met de financiën en logistiek, komen we graag naar Europa! Een paar van ons in de band zijn bierliefhebbers, dus dat zouden we erg leuk vinden!

Wat zijn de verdere plannen?
EO: We hebben nog een paar optredens hier in het middenwesten van de VS om het jaar af te sluiten. Volgend jaar komen we weer naar het oosten van de VS en hopelijk spelen we op een paar festivals. We gaan ook aan het vervolgalbum werken.

Na al die jaren hoef je niets meer te bewijzen, ik denk dat jullie doelen al zijn bereikt... Of zijn er nog ambities of doelen die je na al die jaren wenst te bereiken?
EO: Ik zou graag in Europa, Zuid-Amerika en Japan willen spelen.

Welkadvies zou je jonge artiesten willen geven die muziek maken met geluiden zoals die van jullie?"
EO: Ga er gewoon voor en doe het.

Bedankt voor dit leuke interview. Hopelijk zien we jullie binnenkort in België of Nederland

Jelle Van Giel - Het voornaamste doel is muziek te maken die mensen raakt. Elke plaat is voor mij een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik toen stond als muzikant

Jazz drummer Jelle Van Giel is eenveelzijdig artiest. Naast de vele projecten waarin hij actief is, beweegt hij zich ook in de wereld van film, televisie en theater. Eén van de projecten die we sinds vorig jaar volgen, is Jelle Van Giel’s Close Distance Band. De band bestaat uit Roeland Celis (gitaar), Ewout Pierreux (piano/rhodes), Yannick Peeters (contrabas)  en Jelle Van Giel (drums/soundscapes/composities).
Onlangs bracht hij het album ‘All I Hear’ uit via W.E.R.F Records. Een dromerige, filmische plaat die voortdurend balanceert tussen moderne jazz en ambient soundscapes. Soms ingetogen, soms onstuimig en speels.
We hadden het geluk de band ook live te hebben gezien in De Casino vorig jaar: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/96262-jelle-van-giel-close-distance-filmische-totaalbeleving .
Over het optreden, de nieuwste release , de jazz in deze tijden, de ambities en de toekomstplannen, hadden we een babbel.

In de eerste plaats, hartelijk gefeliciteerd met je nieuwe plaat, het is weer een pareltje. Uitgebracht onder de naam ‘Jelle Van Giel’s Close Distance Band’; waarom onder die naam?
Dank je wel! Ik had enkele jaren geleden het idee om een nieuw kwartet op te richten. Aanvankelijk noemde ik het ‘Close Distance’. Een woordspeling waar je lang over kunt filosoferen. Anderen raadden me aan mijn naam erbij te zetten, zodat meteen duidelijk werd wie er achter de band zit. Zo werd het Jelle Van Giel’s Close Disdance Band. Ik wilde bewust iets sprekender dan simpelweg ‘Jelle Van Giel Kwartet’. Dat is in een notendop het verhaal achter de naam.

Opvallend is hoe je weer laat omringen door andere meesters in het genre; jullie voelen elkaar perfect aan; hoe is de samenwerking ontstaan en waar vonden zij en jij de tijd in die drukke agenda’s?
Ik heb tien jaar een septet geleid, met de gebruikelijke wisselwerking binnen de groep. Na die periode wilde ik een frisse wind doorheen mijn carrière laten waaien en meer experimenteren met de combinatie van gitaar en piano, die eigenlijk altijd al de leidraad in mijn muziek zijn geweest. Als het gaat over de muzikanten: Ewout en Yannick volgde ik al een lange tijd. Met hen had ik vroeger af en toe al samengespeeld in diverse bezettingen en dat was altijd heel fijn. Het idee om ooit iets met hen te doen zat al een tijd in mijn hoofd. In 2023 nodigde ik hen uit om deel te nemen aan het kwartet dat ik wilde opzetten. Roeland, de jongste van de band, leerde ik via andere muzikanten kennen. Zijn naam dook steeds vaker op en dan ben ik uit nieuwsgierigheid zijn projecten gaan beluisteren. Roeland kan echt met zoveel energie spelen dat ik telkens bijna van mijn stoel val en brengt daarnaast andere invloeden mee, wat het kwartet nog levendiger maakt. De dynamiek tussen hem en Ewout vind ik bijzonder en inspirerend. Dat werkt echt heel goed. Wat de drukke agenda’s betreft: bij mijn eerste band, Jelle Van Giel Group, waren we met zeven muzikanten. Nu is dat met vier een stuk overzichtelijker en makkelijker. Door de ervaring van eerder weet ik goed hoe te plannen en organiseren. Good communication is key (lacht)

Je drumwerk is subliem, maar staat niet centraal; centraal staat eerder de versmelting tussen van al die instrumentaria, een bewuste aanpak?
Dat is altijd een bewuste keuze geweest, ja. Ik wil niet het middelpunt van de muziek zijn als drummer. Voor mij draait het om de compositie, het muzikale totaalbeeld en het samenspel. Binnen de bands die ik heb gehad, zie ik mezelf in de eerste plaats als componist. Het laatste waar ik aan denk is wat ik precies moet doen achter het drumstel, al schreef ik ooit één nummer vertrekkende vanuit een drum groove: The Internet Is My Mentor. Voor de rest vertrek ik altijd vanuit de piano, zoek ik naar fijne akkoordenreeksen en werk ik toe naar een melodie en een onderliggende groove. Nadien luister ik naar wat het stuk nog nodig heeft om het in evenwicht en interessant te houden. Soms gaat dat heel snel, soms helemaal niet (lacht).

Het balanceren tussen onstuimigheid en ingehouden speelsheid valt op; ook hier een bewuste aanpak? Schuilt er een verhaal achter?
De plaat vormt één groot dynamisch geheel. Ik ben me heel bewust als componist wanneer ik spanning en ontspanning moet gebruiken. Dat kan je per nummer zien, maar ook doorheen een album of een live concert. Gisteren (26 september) speelden we ons eerste releaseconcert, en in die set probeer ik hetzelfde golvende, dynamische karakter van de plaat tot leven te brengen. Op de opname vind ik het belangrijk dat de muziek zich beweegt in hoogtes en laagtes. Dat is dus een heel bewuste aanpak. Speelsheid blijft voor mij ook essentieel. Ik ben 39, maar voel me nog steeds piepjong, en ik hoop die speelsheid de rest van mijn carrière mee te kunnen dragen. Eigenlijk heb ik het gevoel dat veel muzikanten dit zo ervaren.

Het filmische aspect brengt me naar de eventuele plannen iets te doen rond filmmuziek met de plaat? Je hebt alvast ervaring erin …
Dat hangt af van of er een concreet voorstel komt vanuit de filmwereld, omdat producties vaak heel specifieke scores vragen. Mocht ik de kans krijgen om muziek van Close Distance te verwerken in een filmproject, dan zou ik dat uiteraard direct doen. Dat zou een fijne uitdaging zijn. Op dit moment werk ik ook aan een animatieserie waar een rockscore wordt gevraagd. Het zou kunnen dat ik Roeland vraag om het thema in te spelen, omdat hij die klank echt beheerst. Uiteraard zou het fantastisch zijn als die twee werelden op die manier samen zouden kunnen komen.

Ik zag je vorig jaar live in de Casino,hetviel me er ook op. Maar ook hoe fantasieprikkelend de muziek is, en ook filmisch vooral; je zit (dacht ik) wel in dat wereldje, neem je hett mee in je eigen muziek?
Sinds 2019 zit ik inderdaad in de filmwereld, wat een droom is die uitkomt. Ik ben mijn weg daar verder in aan het zoeken en schrijf af en toe scores voor tv, film en theater. Wat ik met Close Distance gedeeltelijk wil doen is om de wereld van jazz en filmmuziek te gaan versmelten. Dat klikt enorm goed vind ik persoonlijk, die geïmproviseerde muziek en die filmmuziek. Op concerten trigger ik soundscapes die ik in mijn studio maak. Op het album All I Hear ben ik daar een stap verder in gegaan en ben ik veel meer in detail gaan werken.

Je wordt nog steeds in het hokje van de ‘jazz’ geduwd, mooi alvast; waarom is je muziek nog steeds jazz, denk je?
Dat is een goede vraag, ik neem aan het improvisatorische karakter van de muziek. Tegenwoordig is jazz wel heel breed. Als je kijkt naar grote jazzfestivals, zie je daar lang niet alleen pure jazz op de programmering. Mijn muzikale horizon probeer ik altijd zo breed mogelijk te houden omdat ik dat zelf gewoon heel fijn vind. Daarom heet het album ook All I Hear. Het ene nummer is meer bluesrock, het andere nummer is dan weer een echte jazzballad. Er zitten ook pop- en rockinvloeden in verwerkt. Al die invloeden komen uit de muziek waar ik dagelijks naar luister. Dat is wat iedere componist trouwens doet: je krijgt input en laat die stromen door hart, lichaam en hoofd, en met die inspiratie schrijf je vanuit jezelf nieuwe dingen. Dat maakt de muziek zo persoonlijk. Waarom het dan toch in het jazzhokje wordt geplaatst? Dat komt denk ik vooral omdat in elk nummer improvisatie centraal staat.

Het nadeel is dat je op jazz festivals en concerten wordt geprogrammeerd, waardoor een rock-/pop publiek – waartoe jouw muziek eigenlijk ook wel toebehoort – je moeilijker live zal zien. Een gemiste kans, een beetje?
Ergens is dat wel jammer, het is niet gemakkelijk om binnen die niche wereld je weg te vinden. Ik ben me ervan bewust dat deze muziek op alternatieve festivals/podia als pakweg Pukkelpop evengoed zou kunnen werken. Om dat doel te bereiken en om op die podia te staan moet je een boeker hebben die je heel goed in de markt kan zetten en die de juiste connecties heeft, dat kan je eigenlijk niet zelf.

Jazz trekt doorgaans een ouder publiek aan, terwijl jouw muziek eigenlijk perfect past in de leefwereld van jongeren, breeddenkend ook; hoe zou je die jongeren willen bereiken?
Het klopt dat het publiek bij jazzconcerten gemiddeld wat ouder is, maar dat hangt vaak ook samen met de locatie waar je speelt. Als je mijn muziek beluistert, zou je denken dat jongeren zich daar ook door aangesproken voelen en dat merk ik in de praktijk ook. Ik krijg reacties uit verschillende hoeken, en die mix van jong en oud vind ik net heel waardevol. Zoals ik eerder zei heb je een boeker met de juiste connecties nodig om op andere plekken terecht te komen. Door de oververzadiging aan bands moeten boekers keuzes maken, en als je daar niet tussen zit, bots je al snel tegen een muur. Tot op zekere hoogte lukt het me wel, maar ik wil daar altijd een stap verder in kunnen gaan. Het blijft een interessante uitdaging om de komende jaren te verkennen waar en hoe ik mijn muziek ook buiten de jazzscene kan brengen.

De jeugd is opener dan onze generatie vroeger; hoe komt het dat de jeugd de weg naar de jazz niet vindt, denk je zelf?
Persoonlijk denk ik dat ‘jazz’ nogal intellectueel over komt voor sommige jongeren. Het woord of de link naar het genre kan dat al opwekken, wat hen misschien wat afschrikt. Bepaalde stromingen in jazz zijn niet voor iedereen. De modernere jazz heeft wel veel meer pop/hiphop invloeden en dat begint wel door te sijpelen naar de jeugd heb ik het gevoel. Jazzfestivals programmeren de dag van vandaag bijvoorbeeld ook DJ’s, waar jongeren makkelijker op af komen. Organisaties binnen de jazz proberen dus zeker breder te gaan, om zo die jongeren ook naar jazz te lokken. Het gevaarlijke daar is soms dat je niet altijd vanuit muziek vertrekt, maar eerder vanuit commerciële doeleinden. Seppe Gebruers schrijft daar heel interessante dingen over en probeert die problematiek aan te kaarten.

…Drums is niet perse het meest ‘logische’ instrument in de jazz; vanwaar je keuze in drums?
Ik speel al drums sinds ik twee jaar oud was. Tijdens het eten zat ik blijkbaar al ritmes te slaan op de confituurpotten (lacht), dus besloten mijn ouders me een drumstel te geven voor Sinterklaas. Na drie dagen was het helemaal kapot, maar de vonk was ontstoken. Drums zijn sindsdien een constante rode draad in mijn leven gebleven. Ik heb eigenlijk nooit iets anders écht willen doen, al experimenteerde ik wel veel met keyboard of piano. Op mijn zestiende zette ik mijn eerste stappen in de jazzwereld bij de Freddy Sunder Big Band. Dat was een enorme leerschool. Ik heb er ontzettend veel uit geleerd, die me tot vandaag vormt.

De nieuwe plaat ‘All I Hear’ kreeg al mooie recensies. Hoe waren de algemene reacties?
Ik ben heel blij met de mooie recensies die ik al mocht ontvangen. Zo gaf De Standaard het album vier sterren en omschreef het als “melodieuze moderne jazz van grote klasse.” Ook Jazz & Mo’ schreef een lovende recensie, met als kernzin: “Dit is een absolute top cd, met eeneigen stem die een eigen genre creëert en waar het speel- en luisterplezier van af spat.” Toch blijft voor mij de reactie van de luisteraars het belangrijkste. Ik ben altijd benieuwd hoe zij de muziek beleven en wat ze er persoonlijk uit meenemen. Die reacties waren eigenlijk tot nu toe heel positief.

Wat is je voornaamste doel met dit album? Wat wil je ermee bereiken?
Het belangrijkste voor mij is muziek maken die mensen raakt en waarin ik mijn muzikale ei kwijt kan. Tegelijk zie ik elk album als een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik als muzikant op dat moment sta. All I Hear is inmiddels mijn vierde plaat en zo zijn er de afgelopen twaalf jaar al heel wat stempels gezet. Je kunt ook niet rond één album blijven toeren, dus elke nieuwe release is weer een frisse afdruk. Dat blijven doen, telkens opnieuw muziek maken en uitbrengen, is voor mij essentieel. Ik zie het als zelfontplooiing: een voortdurend proces van zoeken, groeien en opnieuw uitvinden.

Is het de bedoeling om met deze band nog meer platen uit te brengen in de toekomst, want dit smaakt dus ook naar meer
Dat zou heel fijn zijn. Het uitbrengen van dit album heeft in totaal twee jaar geduurd, waarbij het schrijven van de muziek eigenlijk nog de minste tijd in beslag nam. Het hele proces richting de release vroeg vooral veel energie en organisatie. Intussen ben ik wel al bezig met nieuw werk voor Close Distance, maar ik laat het rustig groeien en zie wel wat er op mijn pad komt. Voorlopig ligt mijn focus op muziek voor een theatervoorstelling en een animatieserie, projecten die me in 2025 en 2026 zullen bezighouden.

Wat zijn de verdere plannen?
Met Close Distance staan er nog enkele concerten gepland, en ook volgend jaar trekken we verder op pad. Nu ligt de focus op de releasetour, daarna zien we wel waar het ons brengt. In mijn achterhoofd spelen al wat nieuwe ideeën, waaronder het uitnodigen van een gastmuzikant uit New York.. Maar zolang er nog niets concreet is, hou ik dat liever even voor mezelf.

Als ik het goed begrijp ben je nog met andere projecten bezig?
Mijn brein staat nooit stil (lacht). Ik word voortdurend getriggerd door nieuwe ideeën. Een album maken vraagt al snel twee jaar tijd en is een grootschalig traject. Daarom denk ik erover om tussendoor ook kleinschaliger projecten te doen in mijn studio. Zo wil ik muzikanten uitnodigen voor spontane jamsessies, die opnemen, afwerken en bijvoorbeeld via Bandcamp uitbrengen. Ik heb al enkele van die intieme sessies gedaan en dat smaakt absoluut naar meer. Het is een heel eerlijke en ongelofelijk spontane manier van muziek maken.

Wat zijn de voornaamste ambities en is er een ‘doel’ dat je nastreeft?
De komende jaren wil ik mijn projecten blijven ontwikkelen en steeds nieuwe stappen zetten. Zelfontplooiing is voor mij een doel dat door mijn hele leven loopt. Het uitwerken van ideeën en mezelf blijven pushen om uit mijn comfortzone te stappen, geeft richting aan mijn werk. In dat proces hoop ik mensen met mijn muziek te raken, aan het dansen te krijgen of aan het denken te zetten. Voor mij ligt de schoonheid van muziek, en in bredere zin van het leven, juist in dat proces: het constant zoeken, groeien en ontdekken.

Bedankt voor de fijne babbel
Jij bedankt!

Desert Voodoo - Improvisatiesessie als kunst

Even meegeven - Uit de rokerige gloed van de wekelijkse Voodoo Sessions in Café Des Arts (Berchem) rijst Desert Voodoo, een nieuwe impro-jazzband die even ongrijpbaar als onweerstaanbaar is. Het project, geleid door bassist Frederik Madou, ontstond uit pure muzikale chemie tussen gelijkgestemde zielen en groeide uit tot een broeinest waar avontuurlijke klanken en onvoorspelbare grooves naar de voorgrond treden.
Voor deze editie strikt Madou niemand minder dan Manon Gogos, Éric Thielemans en Bram Weijters: een line-up die garant staat voor een zinderende kruisbestuiving van stijlen. Verwacht geen platgetreden paden, maar een bezwerende trip langs jazz, avant-garde, elektronica en spontane composities.
On stage - Frederik Madou (contrabas), Bram Weijters (toetsen), Eric Thielemans (drums) en Manon Gogos (zang). Het resulteerde in een avontuurlijk boeiend jazz/avant-garde concert!

"Het is eigenlijk een spin off van de wekelijkste Voodoo Sessions die bassist Fre Madou in het Antwerpse Café des arts speelt en programmeert. Improvisatiesessies met een pool van wisselende muzikanten, en deze bezetting is daar één van de verschijningsvormen van!", zei Bram ons er in een chatbericht naderhand over. En dat straalde dit optreden dus ook uit, een regelrechte improvisatiesessie die op speelse wijze naar alle hoeken en kanten uitdraait. Zowel wat muziekstijlen etaleren betreft, als de manier van brengen wordt de luisteraar constant op het verkeerde been gezet. Uiteraard zijn er die typische groovy saxofoonlijnen die zangeres Manon uit haar instrument tovert. Haar zanglijnen doen ons eveneens denken aan de jazz zangeressen uit de jaren '50 tot '60.
Frederik voegt er gestroomlijnde contrabas geluiden aan toe, maar ook hij verlaat vaak de comfortzone en durft grenzen verleggen. Bram van zijn kant kennen we als een veelzijdige pianist, en past daarom perfect in het plaatje door zijn diverse aanpak. Terwijl drummer Eric Thielemans zijn cimbalen zacht streelt, én erop tekeer gaat alsof hij demonen te lijf gaat.
Om maar te zeggen, in die negentig minuten, zonder enige pauze, gaan we van intimiteit naar weerbarstigheid, tot een eerder experimentele insteek met een hoek af. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het deel van het publiek die zich gewillig laat meevoeren over die woelige baren van de zee, geniet hiervan met volle teugen. Het is knap hoe het gezelschap binnen die eerder chaotische aanpak toch een lijn weet te trekken, waardoor de trein niet ontspoort.
Als ware acrobaten paraderen de heren en dame doorheen de set, en durven links en rechts ook nog verrassende wendingen aanbieden waardoor het steeds opnieuw boeit! De spanning opdrijven, tot de climax van geluidsnormen overschrijdend gedrag is bereikt, om dan weer over te schakelen naar een intiem moment tussen hen en het publiek.

Een improvisatiesessie als kunst, was duidelijk de teneur van dit concert. Maar om te zeggen dat Desert Voodoo gewoon een veredelde jamsessie met publiek organiseerde in De Casino is hen tekort toen. Er is wel degelijk enige interactie met de aanwezigen, door hen mee te nemen op die reis door hun klankenspectrum. Na negentig minuten intensief de uiteenlopende paden van jazz, avant-garde en experimentele improvisatie muziek te verkennen, kreeg het gezelschap dan ook een welverdiend en stevig applaus.
Of hier nog een vervolg op komt? Het is koffiedik kijken, maar dit smaakte zeker naar meer…

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Devils Rock For An Angel 2025 – Diversiteit troef - Een rollercoaster aan emoties

Ieder van ons is ooit wel geconfronteerd geweest met die vieze ziekte met een 'K'. Onder de naam 'Devils Rock For An Angel' werd het festival in 2015 opgericht ter ere van te vroeg overleden Celeste , amper 16 jaar jong, om haar ouders te ondersteunen die een fietstocht organiseerden in het kader van 'kom op tegen kanker' .
Ondertussen is het festival uitgegroeid tot een begrip, waarbij dus vooral de ondersteuning van dit Goede Doel centraal staat.
De tiende editie ging door op 19 & 20 september, twee dagen dus. Op de eerste avond traden o.a. Bleedskin, Milhaven en Fat Bastard aan.
Wij waren aanwezig op de tweede festival. Een dag met veel Belgische parels en bands die in die tien jaar op één of andere manier hun stempel hebben gedrukt op het festival Devils Rock For An Angel.

At The Front (****) mocht het festival openen en deed dat op een spijkerharde en meedogenloze wijze. De band brengt een mix van thrash en groove metal voor met sterke invloeden van bands als Machine Head. En daar kan nooit iets mis mee zijn. At The Front maakte er naar goede gewoonte niet teveel woorden aan vuil, en liet zijn muziek voor zich spreken.
Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur van gitaar en drumgeweld, en een bulderende stem vormden de rode draad. Gewoonweg de aanwezigen bij de strot grijpen, en doorgaan tot iedereen compleet murw is geslagen. Dat er van enige interactie met het publiek weinig sprake was, stoorde allerminst. Wat een uppercuts

Catalyst (***1/2) gooit het over een andere boeg. Met hun progressieve melodieuze death metal openen ze de donker muzikale poortjes. Aanstekelijke refreinen en een spraakzame zanger/frontman zorgen voor een huiveringwekkende set. "Wat een verschroeiende wervelstorm!" schreven we over hun optreden op Frietrock. Ook nu was het 'ondergaan'. Geen hapklare brok, maar een donkere wolk van verdoemenis en duisternis …

Nog meer melodieuze duisternis hoorden we bij Cathubodua (****1/2). Al klinkt de muziek van deze band toegankelijker. "Sprookjes van Grimm, met een lichtpuntje aan het einde van de tunnel” omschreven we hun stijl regelmatig, De combinatie van gevoelige vioolklanken en die intense vocals van zangeres Sara,  die ons als een donkere elf omarmde,  zorgde voor een trip in het sprookjesbos van tot de verbeelding sprekende wezens.
Het werd haast letterlijke uitgebeeld op het podium door een soort boomstammen die waren opgesteld tussen de muzikanten in. De band haalde muzikaal alles uit de kast  met hun helende pijn-smart. Een aanpak die hen siert.

Eén van de grote pluspunten aan een festival als Devils Rock For An Angel is de muzikale diversiteit waarin ieder metal liefhebber zich kan vinden. Na een groovy start en het aanbieden van donkere paadjes, werd het tijd voor pure rock & metal uppercuts, zonder alteveel franjes.
Hunter (*****)  brengt een oorverdovende set speedmetal met een hoek af. De zanger is op het podium gemaskerd met twee messen in zijn hand. Deze band bestaat uit één voor één  doorwinterde muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Veel woorden eraan vuil maken doen ze dan ook niet. We krijgen verbluffende mokerslagen. Hunter drijft het tempo genadeloos op met een moshpit tot gevolg. Wat een tsunami.

Minder volk bij de sympathieke gasten van Primal Creation (****). We hoorden meesterlijke riffs, verbluffend drumwerk en er was de heel beweeglijke frontman die zijn stem schor schreeuwde en het publiek aanporde. Helaas ontbrak deels de connectie, op enkele headbangers na. Bijzonder jammer, maar kwalitatief zat het goed in elkaar en het spelplezier droop er van af. Wij waren alvast overtuigd.

Cult Of Scarecrow (*****) kreeg meer publiek voor zich, hun 'Doom' achtige aanpak sprak aan. Interessant waren de keys, een beetje verstopt achteraan het podium, door de klankentapijtjes. De toon werd verder gezet door de striemende gitaren en het drum geroffel. De zanger was goed bij stem, en zorgde voor een haast sacrale ingesteldheid die het donkere sfeertje compleet maakte. De traag op gang komende songs, kliefden. De registers werden open getrokken en het prikkelde de dansspieren. De donkere walmen overheersten bij Cult of Scarecrow en hun speelsheid en virtuositeit sierde.

Wie op heel wat bijval kon rekenen was Objector (*****). 'Bij elk optreden lijken ze steeds sneller te spelen dan voordien', vertelde me iemand. We zagen de band al verschillende keren en steeds overtuigden ze ons. Thrash metal pur sang. En ze spelen steeds sneller en meedogenlozer, alsof de duivel hen achternazit op een wilde rollercoaster richting Hel; ze sleuren hun publiek mee op die wilde rit.
Hier was het headbangen en de kenmerkende klankentapijtjes sierden.

DRAKKAR (****) was dan iets anders. Sinds 1983 bouwt DRAKKAR aan de weg binnen de Belgische heavy- en speedmetal, met een krachtige sound en intense optredens. Hoewel doorwinterd spelen ze met een speelsheid van jonge wolven. Opvallende verschijning is de beer van een frontman, met volle baard, die met zijn bulderende stem de grondvesten deed daveren. De muzikanten vullen aan , zonder verpinken. Een stomend setje zondermeer. Wat een geoliede machine.

Reject The Sickness (*****) is door de jaren heen uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten in de Lage landen. Ze zijn een band die donker, gruwel, angst en pijn kunnen uitbeelden om je eigen smart een plaats te kunnen geven. Guy Vercruysse schreeuwt zijn stem schor. De muzikanten porren hem aan. Een demonisch emotionele geladenheid ervaarden we.
Bittere ernst en humor vinden elkaar. Confetti vloog doorheen de zaal die de bekommernissen van elke dag even opzij plaatsen . Het deed deugd zoiets.

Tot slot nog de coverband Arrow (***) met mannelijke en vrouwelijke vocals. De band bracht een gros aan rock hits op aanstekelijke wijze als “Like A Huricane” en “Breaking the Law”.
Vrij leuk allemaal, surplus de combinatie van de vrouwelijke stem en het mannelijk gebulder die zorgde voor een unieke insteek. Een gezellige 'after party' dus …

Met dank aan Musika.be)

Organisatie: Devils Rock For An Angel