Werchter Boutique 2025 - Spreekt tot de verbeelding, in een dosis voorspelbaarheid
Werchter Boutique 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-07-12
Erik Vandamme

We kregen volgende Werchter festival reeds voor de kiezen: Het nostalgische TW Classic hier + Het jubilee van 50 jaar Rock Werchter 'met een verjongingskuur' hier   
Het tweede familie festival voor de popliefhebbers was Werchter Boutique, met als headliner Imagine Dragons die hier de publiekstrekker zijn. Het festival was ook compleet uitverkocht. Over de hele dag heerste een gemoedelijke picknicksfeer met de muziek op de achtergrond, sfeermakers tot de hoofd act.
Er was maar één band die deze barrière wat kon doorbreken, Bazart.
Ons verslag

We gingen vooraan om Emma Bale (****) te zien, een zangeres die we al vanaf het begin volgen, en die duidelijk volwassen is geworden. Als opener probeerde ze de aandacht naar zich toe te trekken  door haar popsound en haar dromerige stem. Naast de vaste muzikanten, viel de blazerssectie op. Ze ging er volledig op het nieuwe materiaal van de recente plaat '333', of ze liet zich bijstaan door twee kleppers, Mathieu Terryn, die kwam meezingen op "Kompas", en blackwave. op “Peace of mind”.
Aan enthousiasme geen gebrek bij Emma Bale; de inzet, de speelsheid en het mooie afwisselende materiaal, dat balanceerde tussen tussen dynamiek en intimiteit, het raakte allemaal. We kregen verder “Young Heart's” en “Run”. We zagen een zelfverzekerde jongedame op het podium, die niet enkel volwassen is geworden, maar die veel meer erkenning verdient …
Setlist: Lips Like Wine - Orange Tree - Disbalans - Kompas (with Mathieu Terryn) - All I Want (Kodaline cover) - The Circle - Lavender Salt - Peace of Mind (with blackwave.) - Young Hearts - Run

Nog zo’n artieste die we al jaren zien groeien is Meau (*****). We zagen haar in 2022 in de AB Club en stelden toen reeds vast hoe groots ze wel kan uitpakken. Was Emma Bale nog wat zoekende op dat podium, dan pakte Meau alles en iedereen in op gracieuze wijze. Songs als “Terug in m’n armen” en “Onbereikbaar” kwamen binnen. Moeiteloos wist ze iedereen in te pakken, zelfverzekerd stond ze op het podium. Het zingen in de Nederlandse taal is ‘in, en Meau speelt het perfect uit. Het publiek brulde de teksten uit volle borst mee. Ze heeft dus meer te bieden dan haar hit “Dit heb jij gedaan”. Meau is een publiekslieveling met haar emo gevoelige teksten en muziek. Na haar optreden zagen we haar met een brede glimlach handtekeningen uitdelen, het siert haar! Een diepe buiging maken we voor deze artieste.
Setlist: 22 - Terug in m'n armen - Onbereikbaar - Stukje van mij - Blijven rijden - Nergens liever - Hou me vast - Dat heb jij gedaan - Een nacht als deze - Proosten - Het Midden

Declan McKenna (****) was eerder een vreemde naam op deze popaffiche, maar hij trekt mme op tour als support van Imagine Dragons, dus een logische toevoeging aan de affiche. Op strakke, doch speelse wijze opent hij en raakt hij gevoelig met z’n muziek, hoewel de registers live worden opengetrokken en prikkelt hij met z’n band de dasspieren. Hier genoot het publiek van mans muziek. Hij probeert het publiek te entertainen en aan te porren op de soms minder toegankelijke sound. Lekker opzwepend klonken “Isomhard” en “British Bombs”. Hij proàfileerde zich hier als een doorzetter.
Setlist: Beautiful Faces - Elevator Hum - Mulholland's Dinner and Wine - Listen to Your Friends (Tour debut) - Mezzanine - Isombard - The Key to Life on Earth - Nothing Works - Be an Astronaut – Champagne - Brazil - British Bombs

En dan was het tijd voor een eerste echte hoogtepunt, … Bazart (*****). Persoonlijk ervaar ik hen als een doorsnee Nederlandstalige popband. Maar het is het live aspect die hen onderscheidt, door de gretigheid op het podium, en hoe Bazart iedereen met zijn teksten persoonlijk lijkt aan te spreken. Het werkt alvast.
Werchter Boutique ging ervoor, de fans voor- en achteraan brulden de teksten mee, met de armen in lucht op “Anders” en “Maanlicht”.
In 2026 komt een nieuwe plaat uit en we kregen een nummer eruit te horen, “Nog een Keer”. Soms gingen ze even op de rem staan, de momenten van intimiteit band-publiek zorgde voor een golf melancholie en weemoed. Op “Goud” konden alle registers worden opengezet. “Denk maar niet aan morgen” luidde een finale in, danspasjes, meezingen en handjeszwaaien stonden hier centraal.
Mathieu Terryn  mag zich profileren als een volksmenner pur sang, wat een charisma. De band is goed op elkaar ingespeeld en elk heeft z’n kwaliteiten, die de songs naar een hoger niveau tillen. Een bommetje boven Werchter dus!
Setlist: Exit - Hou mij vast - Anders - Geef mij alles - Blijf nog even hier – Maanlicht - Telkens als je gaat - Chaos - Grip (Omarm me) - Goud - Nog een keer - Denk maar niet aan morgen

Geprangd tussen de wervelstorm Bazart en de hoofd act van de dag stond Jorja Smith (***1/2) er wat onwennig bij. Het overgrote deel van het publiek ging in het gras zitten, keuvelend, even een pintje halen of eten aan de foodtrucks. Niet makkelijk om het publiek in te palmen met r&b/soulpop die muzikaal als een kabbelende beekje klonk. Aan bindteksten deed Jorja Smith niet echt, ze liet de muziek en haar prachtige stem voor zich spreken, geruggesteund door haar muzikanten, waarbij de percussie het meest in het oog sprong.
Songs als “Teenage Fantasy", "Be Honest", "On My Mind" en "Little Things" zorgden voor wat meer sfeer.
An sich zit het materiaal goed in elkaar, in prestatie en klasse geen probleem, hier op Werchter Boutique is het gewoonweg een ander verhaal openlucht en op de mainstage. In het clubcircuit zeker geen probleem.
Setlist: Try Me - Blue Lights - Addicted - Feelings - Greatest Gift - Broken is the man - Where Did I Go? - falling or flying - GO GO GO - The One - Tomorrow - Come Over - With You - The Way I Love You - Teenage Fantasy - Be Honest - On My Mind - Little Things 

En toen stond iedereen plots recht en schoof iedereen dichter bij het podium voor podiumbeesten Imagine Dragons (****) die eerder met een vrij voorspelbare set, iedereen inpakten. De band profileert zich als een stadionband en dan horen er attributen als confetti, kanonnen, vuurwerk en grote strandballen erbij, o.m. op “Take me to the beach”. De band heeft een hele rits hits uit.
We kregen in de beginfase al “Thunder”, wat laaiend enthousiast werd onthaald. Het boegbeeld bij Imagine Dragons is de charismatische frontman Dan Reynolds die, in ontblootte bast, het publiek voortdurend ging opzoeken.
In eerste instantie vuurde de band, letterlijk en figuurlijk, de ene vuurpijl na de andere op het publiek af. De weide daverde.
Een wervelend festivalgevoel overviel ons, en ook wij gingen gretig in op de uitnodiging tot hevig mee brullen en dansen. Een intiem moment volgde toen de band op de catwalk plaats nam en enkele songs akoestisch bracht, “Next to me” en “I bet my live”. Het bood een grote verbondenheid tussen band en publiek. Imagine Dragons is een band voor z’n publiek, hen letterlijk aanvoelt en inspeelt op de emoties.
De fans beleefden the time of their life bij deze closing-act. Imagine Dragons laat de speelsheid primeren en heeft intussen al een succesvol parcours afgelegd; ook al was er wel een waas van voorspelbaarheid. Een knetterende finale kregen we met “Believer”;
Imagine Dragons - Het ultieme pop concert, met een rock-'n-roll link. Vuurwerk en confetti. Een sterk overtuigende afsluiter van drie weken ‘Werchter Live en Life’. Dankjewel, Imagine Dragons.

Setlist: Fire in These Hills - Thunder - Bones - Take Me to the Beach - Shots (Broiler Remix) - I'm So Sorry - Whatever It Takes - Acoustic Next to Me - I Bet My Life - Bad Liar - Wake Up - Radioactive (drum battle outro) - Demons - Natural - Walking the Wire - Sharks - Enemy - In Your Corner - Birds - Believer

Organisatie: Live Nation – TW Classic – Rock Werchter – Werchter Boutique

Sheila E - Great Gigs in The Park 2025 – Een innemend, groovy funky feestje in een pittoresk kader

Hoeft Sheila E (***1/2) nog voorgesteld te worden? Ze werd vooral bekend door haar connectie met Prince, met wie ze op en naast het podium een bijzondere relatie onderhield.  Het is Prince die haar de naam Sheila E. gaf en ook een relatie met haar had. In 1987 vroeg hij haar zelfs tijdens een concert ten huwelijk, ze zegt ja maar tot een bruiloft kwam het echter nooit. Die samenwerking heeft haar geen windeieren gelegd, want ondertussen wordt ze geprezen als één van de grootste percussionisten ter wereld.
Naast Prince heeft ze met nog veel artiesten gespeeld, maar ook solo bracht ze enkele parels van platen uit.
In een uitverkochte Great Gigs In The Park werd haar optreden een innemend, aanstekelijk funky feestje in een pittoresk kader.
Goed zondermeer het optreden maar niet echt verrassend …

Het begon nochtans uitstekend met een opwindend "Come Together", de handjes in de lucht, de sfeer zat meteen goed. Sheila E en haar band hadden er duidelijk zin in en zetten alles op alles in de beginfase. Funksoulpop, die de dansspieren prikkelt. Sheila onderhoudt een nauw contact met haar publiek. Ze zoekt de fans persoonlijk op, zelfs tot aan de PA, met gitaar omgord en met haar indringende soulvolle stem, weet ze het publiek in te palmen.
Toegegeven, haar vocals waren niet steeds even sterk, maar harten breken deed ze nog altijd. En de band is goed op haar afgestemd.
"The Belle of St. Mark" en "17 days" zorgden voor een wervelend dansfeestje. Ook de uit de nieuwste plaat afkomstige "Bailar" kon op bijval rekenen.
Emoties borrelden op en de intimiteit stijgt als Sheila vraag om de onbekende naast ons te omarmen, het publiek ging er wel gretig op in. Een magisch moment van samenhorigheid.
Maar in deze tijden merk je wel hoe mensen het moeilijk vinden om een compleet onbekend persoon 'aan te spreken', zelfs op dit moment waar gelijkgezinden aanwezig zijn. Het was een sterke prestatie van Sheila, die in haar opzet slaagde.
De soul kwam nog meer boven in de ingetogen momenten. We kregen een verbluffende solo, naar het einde van de set; op haar percussie bewees Sheila E wat voor een drum talent ze wel is. 'The Queen of Percussion' is een terechte titel.  Op diezelfde solo vervoegde een tweede drummer haar. Sjiek.

Sheila E is een charismatisch performer op percussie en met haar soulvolle stem. Ze is een klasse entertainer, en ze is omringd van een goed geoliede band. Soul, r&b, funk en afro zijn belangvolle elementen. We ervaarden een overwegend gezapig sfeertje. Naar het einde toe twinkelde en sprankelde het meer met funky tunes door "The Glamourous Life".
Sheila E raakte en zorgde voor een aanstekelijk, wervelende dansfeestje. Een innemende groove in dit pittoresk kader.

Pics homepage @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Ray Collins' Hot Club + Thee Andrew Surfers - Great Gigs in The Park 2025 - Swingende slotavond
Ray Collins' Hot Club

Na drie zonnige weken, met temperaturen rond de dertig graden, was het op de slotdag van Great Gigs in The Park iets minder warm. Echter zouden de afsluiters van dit bijzonder fijne event, ervoor zorgen dat de temperatuur tot een kookpunt steeg. Ray Collins' Hot Club (****) deed dit op een swingende, opwindende wijze. Echter was het naderhand het voorprogramma Thee Andrew Surfers (*****) die met hun geestige set het meest tot de verbeelding sprak …

In strak pak, om een uur of half tien, zet Ray Collins' Hot Club zijn set spannend in. We kregen sax- en trompetgeschal, een aanstekelijke sound en vocals die doen terugdenken aan de hoogdagen van de swing. Meteen waren de mensen aan het dansen, al dan niet met hun partner. Het was leuk ontspannend avondje gratis genieten, en ondanks het iets mindere zonnige weer, was er nogal wat volk komen opdagen. 
Ray Collins' Hot Club zorgt voor sfeer en ambiance ; er is geen setlist, geen script. De Duitse band ademt de sfeer van de jaren veertig en staat garant voor een authentieke, directe, speelse concertervaring. Het orkest concerteerde al overal ter wereld (New York, Las Vegas, Parijs, Londen, …) en met die ervaring spelen ze een uitgekiende set op GGITP.
Gemoedelijk een aanstekelijke jamsessie met een spraakzame frontman die zich profileert als een groots entertainer en een band die op speelse wijze zijn publiek aftast en bespeelt om er een swingend feestje van te maken. Het publiek had er zin in.
Kortom, swing en dynamiek. Een feestelijke avond zondermeer.

Eerder had het trio Thee Andrew Surfers de lont aan het vuur gestoken. Ze konden moeiteloos concurreren met hun swingende Duitse vrienden. Het trio bestaat uit doorwinterde muzikanten. Jens De Waele en C° spelen ook bij het Gentse Fifty Foot Combo. We kregen een portie doorleefde, vurige en vunzige mix van garage, surf en moddervette rock. Het publiek ging voor wat het instrumentale trio bood.
Eerst waren ze te zien in de Kiosk , dan bij het publiek … de drummer plaatste zijn drumstel, tot jolijt van de omstaanders, tussen het publiek in. De beide gitaristen gingen mee en het trio zorgde voor een wervelende set tussen de fans.
Wat een energie hier waarbij het publiek zo dicht mogelijk bij het trio aan kroop en hen zelfs van drank voorzag.
Een feestelijke stemming en een opzwepend, wervelend rock feestje.

Dit was een avond van twee bijzondere leuke, swingende acts.
Kortom , een schitterende closing final!

Pics homepage @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

High Hi - Great Gigs in The Park 2025 – De stap van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak

In de laatste rechte lijn biedt de organisatie van Great Gigs in The Park ook een podium voor bands die groeien en kunnen doorbreken. Neem nu High Hi (*****) die ons in 2022 op de Lokerse Feesten doorheen schudde in de Club om de avond af te sluiten. "De samenzang tussen drummer Dieter 'Didi' Beerten en gitariste Anne-Sophie Ooghe, en hoe ze elkaar aanvullen was gewoon magistraal. Ook de snedige riffs van Koen Weverbergh waren de moeite.  High Hi is, net als ILA, een band die z'n songmateriaal in de set mooi weet op te bouwen en die verschroeiend kan uithalen. Die variërende aanpak siert en overtuigt. Te koesteren , deze beloftevolle band." , schreven we toen.
Ondertussen is er heel wat water door de Durme gevloeid. In het gezellige park van De Casino zagen we een band die niet alleen is gegroeid in aantal bandleden, maar de stap heeft gezet van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak!

Er was op deze zondag niet zoveel volk komen opdagen, maar vanavond was het terug de moeite. Wat High Hi deed, is niet alleen van muzikaal en vocaal hoogstaand niveau, ook in entertainmentgehalte overtuigden ze. In die context zijn de twee meest spraakzame muzikanten wellicht Anne-Sophie en drummer Dieter.
Ze geven hun instrumenten voldoende ruimte, we zien vooral een sterk geoliede band, goed op elkaar ingespeeld. De twee extra bandleden zijn een enorme meerwaarde.
De grappige bindteksten en hun verbluffende spel tillen de dromerige sound naar een hoger niveau en spreekt de dansspieren aan. Het toont hoe High Hi is gegroeid intussen.
In de try-out dan worden veel nieuwe nummers voorgesteld. Het opwindende karakter in hun sound onderstreept dat ze nogal wat in hun mars hebben.
De ietwat oudere songs kregen ook een plaats in hun korte set van een uur. In een intiemer moment gaat Anne Sophie haar publiek persoonlijk opzoeken.
High Hi klinkt zelfverzekerd. In de bis worden de registers nog eens opengetrokken. Het eindigt in een muzikale wervelstorm van dromerige, groovy, snedige soundscapes.
High Hi is  klaar voor het grotere werk en podia. Op Great Gigs In The Park verbaasden en overtuigden ze ons met een dromerige , broeierige, opzwepende mooie set, die wat melancholie en weemoed omfloerst. Uitbundig , opwindend als integer, intiem.

Ciska Ciska (****) is het project rond singer-songwriter Ciska Dhaenens en wordt aanzien als ‘één van de hypes van 2025’. De single “Biotope” klinkt mooi. In Sint-Niklaas stonden ze met twee op het podium. "Maak je klaar voor een lach en een traan, want deze vrouw laat niemand onberoerd.", lezen we. Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.

Pics homepag @Tim Vermoens

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Fischer-Z - Great Gigs in The Park 2025 - Eigenzinnige set vol verrassingen

Ze worden in één adem genoemd met bands als Depeche Mode en The Cure. Het klinkt weliswaar muzikaal anders, deze Fischer-Z (****), een band die in de smaak viel bij de doorsnee new wave en punk liefhebbers. Hun album 'Red Skies Over Paradise' (1981) is tot nog steeds een klassieker die generaties verbindt.
Van de originele bezetting schiet enkel nog boegbeeld John Watts over, maar de man laat zich steeds omringen door gelijkgestemden. Meer nog,  Fischer-Z isnu, onder de vleugels van papa John Watts, gewoonweg een nieuwe band geworden.
Voor zijn nieuwste album 'Triptych' verzamelde hij vrienden en familie (o.m. zijn dochter zingt mee en zijn schoonzoon levert het nodige drumwerk). Op Great Gigs In The Park kregen we geen nostalgietrip of een jukebox concert, maar een eigenzinnige weergave van het werk van Fischer-Z, met enkele spannende, verrassende wendingen. Mooi alternatief creatief dus!

Er werd duchtig gegrasduind  in de klassiekers als de nieuwe songs, die allen even doorleefd, energiek werden gespeeld. Een goedlachse John Watts heeft op zijn 70ste duidelijk een nieuwe adem gevonden, en dartelt als een jong veulen op het podium. Hij balanceert tussen nostalgie, poëzie en een maatschappijkritische blik. Want ja, in zijn bindteksten spuwt John Watts vaak zijn frustratie uit, hij krijgt er alvast de handen op elkaar.
Uiteraard mochten songs als “So Long”, “Red Skies over Paradise” of “The worker” niet ontbreken.Wat een response op deze nummers. Ook de nieuwe songs als “A Plea” gingen erin als zoete broodjes. Net als van het solo werk van John Watts, o.m. het prachtige “Angel of Gardenia” en “Head On”.  Avontuurlijk spannend voor de fans als voor de band eigenlijk.
“A Hundred Wised up Monkeys” is er een volgend voorbeeld van.
Iedereen genoot van deze veelzijdige backcatalogue. De avond was compleet uitverkocht. Verschillende nummers werden verrijkt door een jonge zangeres. Haar heldere, levendige stem contrasteerde prachtig met de korrelige van Watts en voegde er dus een frisse laag aan toe.
Zijn muzikanten speelden gretig enthousiast, een soort verjongingskuur als het ware, waarmee Fischer-Z nog tientallen jaren kan doorgaan. De Fischer-Z klassieker “Marliese” sloot hun set met brio af.
Wellicht bleven de fans om enkel de hits van weleer te horen wat op hun honger, maar de brede veelzijdigheid van het oeuvre sierde en tekende de eigenzinnigheid vol verrassingen. Mooi.

Setlist: Wax Dolls - A Plea - Man in Someone Else's Skin  (John Watts song) - When Love Goes Wrong - So Long - The Worker - The Wonder - Red Skies Over Paradise - A Hundred Wised Up Monkeys - Berlin - Angel of Gardenia (John Watts song) - Damascus Disco - I Smelt Roses (In the Underground)  (John Watts song) - One Voice (John Watts song) - Head On (John Watts song)
Encore: Further From Love - Marliese

De jonge, veelbelovende band Salvia (****) overtuigde ons evenzeer. De formatie rond de piepjonge Nicole Selivan speelde een dromerige, zwoele, groovy set. In hun sound horen we ook wat new wave van vroeger.
Trouwens, hun singles werden hier alvast sterk ontvangen, lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97420-time-single https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98637-you-and-me-single  
‘Op het kruispunt tussen Bjork en Sylvie Kreusch' …
Live kunnen we dit beamen. De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de  instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding.
Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!

Pics homepag @Rivertown Photography

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Carlos Santana - Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan

Wie had gedacht dat een man op zijn 77 de pauze knop zou indrukken, en met een rits hits zou zorgen voor een jukebox effect, binnen een relax, gezapig kader had buiten een virtuoze veelvraat Carlos Santana (*****) gerekend.
Bijna twee uur lang dompelde de man ons onder in een Zuid-Amerikaans badje van verbluffende gitaarriedels, lange solo's en songs die oneindig intens raken. Santana heeft zich altijd laten omringen door één voor één top muzikanten. Van de band uit de Woodstock periode schiet enkel hij nog over, maar in 2025 weet hij zich nog steeds te omringen met muzikanten die zijn muziek en zijn emoties begrijpen. Zij weten zijn (muzikale) verhalen ingenieus te spelen en uit te beelden alsof 1969 nog niet voorbij is …

Met een bijzonder aanstekelijke intro en met “Soul Sacrifice” worden al meteen de dansspieren geprikkeld. De dansende mensen op het scherm versterken die sfeer. Op “Jin-go-lo-ba” staat bijna iedereen recht, ook in de tribunes. Santana zelf neemt de zang niet op zich, dat laat hij over aan twee zangers Andy Vargas en Ray Green die voortdurend het publiek aanporren mee te zingen en te dansen. Het moet een feest zijn , en daar slagen ze met brio in.
Santana geeft zijn muzikanten de volledige spelvrijheid, maar hij trekt evenzeer de aandacht naar zich toe. Met witte hoed op en zijn jengelende gitaar om zich, drijft hij het tempo met verbluffende solo's op naar ongekende hoogtes, meestal zittend op een stoel, want veel bewegen zit er echt niet meer in. Zijn vingervlugheid en zijn zin om te entertainen is hij gelukkig nog niet verloren. “Black Magic woman/gyspsy queen” tekent een eerste hoogtepunt. Op “Samba pa ti” wanen we ons in een Zuid-Amerikaans pub; we zweven over die heerlijk ontspannende folklore klank. “Maria Maria” doet het publiek weer recht veren. Het was trouwens mooi om te zien bij het publiek, neerzitten en rechtveren telkens van recht. Iedereen bleef bij de leest gedurende deze twee uur durende set. “Everybody’s Everything” was er terug één om volledig loos te gaan.
Emotievol sterk klonk hert allemaal en Santana, de meester, liet vooral de muziek voor zich spreken, aan bindteksten deed hij zelden. Eén keer nam hij het woord, pakkend, met een oproep naar wereldvrede los van politiek en geloof. Waarna hij, vooraan het podia gezeten op een stoel, een intens mooi beladen solo speelde, waarbij de lichtjes van GSM's prompt de lucht in gingen. Magisch mooi!  
Op “No One To Depend On” pikte de rest van de band terug in. Bassist Benny Rietveld had voordien al enkele puike, gevoelige solo’s gespeeld.  Hij deed het nog maar eens.
Eén van de meest memorabele momenten was echter toen Santana samen met gitarist Tommy Anthony er compleet voor gingen met een gezamenlijke solo, waarna Tommy de zang voor zijn rekening nam op oudje “She's not there”.
We dachten toen het beste te hebben gezien, maar wat volgde was echt de apotheose. Eerst gingen alle GSM lichtjes de lucht in op het overweldigende mooie “Put your lights on”, en in de bis kwam Cindy Blackman Santana een lange schitterende onaardse drum solo brengen op “Toussaint L'ouverture”; ze kreeg terecht een staande ovatie. Carlos Santana genoot!
Het was ons trouwens al opgevallen hoe het percussie trio - Karl Perazzo (percussie, vocals), Paoli Mejías (percussie ), Cindy Blackman Santana (drums) -, een voorname rol speelden bin dit geheel.
Afsluiten deed het combo met “Smooth'; de bandleden werden hier voorgesteld.

'Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan' , kunnen we besluiten. De man is niet meer de beweeglijkheid zelve op zijn 77^ste , maar wat een klasse, wat een entertainment kregen we hier van het unieke, virtuoze gitaarspel van  Santana en z’n topband, die de man perfect aanvoelen. Wat een avond!

Setlist: Woodstock Chant //Soul Sacrifice//  Jin-go-lo-ba (Babatunde Olatunji cover)//  Evil Ways  (Willie Bobo cover)  // Black Magic Woman / Gypsy Queen//  Oye cómo va (Tito Puente cover) // Maria Maria //Foo Foo // Samba pa ti//  Everybody's Everything //Europa (Earth's Cry Heaven's Smile) //  No One to Depend On//  She's Not There (The Zombies cover)//  Hope You're Feeling Better//  Corazón espinado // Bass Solo //  The Game of Love //  (Da le) Yaleo //  Put Your Lights On //  Encore:  Sentient //  Toussaint L'Ouverture (with Cindy Black Santana drum solo) //  Smooth (preceded by band intros)

Organisatie: Greenhouse Talent

Trixie Whitley - Great Gigs in The Park 2025 – Intensiteit  broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht

Een magische avond kregen we met de multi-instrumentaliste Trixie Whitley (*****), die intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht vooropstelt. In de instrumentatie is ze bedreven op gitaar, piano en drums en ze heeft een bijzondere indringende, heldere variërende stem, diep en hoog uithalend.  "De zangeres is ondertussen uitgegroeid tot een groots sing/songwriter. Een multi-instrumentaliste (piano, gitaar tot drums) die een sterke indringende stem heeft. Ze brengt een afwisselende boeiende set, innemend , meeslepend, groovy , zonder aan emotionaliteit in te boeten. Puik werk van deze dame." schreven we nog over haar optreden op Live/s Live vorig jaar. Een jaar later weet Trixie Whitley nog alle aspecten te overtreffen. Sjiek.  

Vanaf de eerste tunes, gebaad in bloedrood licht, en geflankeerd door haar medemuzikant Bert Cools, ontpopt ze zich als een echte diva op het podium. Ze pakt iedereen moeiteloos in, krijgt het park muisstil en waar nodig, door de groovy sound, weet ze de dansspieren aan te spreken.
Een emotioneel beladen set, vormgegeven door haar herkenbare verhalen voor iedereen. Intiem, kwetsbaar klinkt het als ze aan de piano zit en de gevoelige snaar raakt. En de sound bouwt op , broeierig, intenser, spannender, extraverter. Het is een voortdurend balanceren hierin.
We worden meegesleept. We voelen het in die zachte streling op gitaar en de twinkelende pianoklank. Op drums durft ze hels tekeer gaan en ontketent ze al haar demonen.
Ze komt van de trappen en zoekt haar publiek op, de gedachten en emoties worden met hen gedeeld.
Een unieke sfeer in het park wordt gecreëerd. We waanden ons even in die mooie, aparte, weemoedige, sprookjesachtige wereld, ver verwijderd van de harde, alledaagse realiteit. Ontroerend, spannend, krachtig allemaal die muzikale droomwereld. Kortom, een indrukwekkend concert!

We waren eveneens diep onder de indruk van de support Iskander Moon (*****), eveneens een ware multi-instrumentalist; aan de piano of met elektrische/akoestische gitaar krijgt hij het park ook stil. De kristalheldere vocals zijn een meerwaarde in dit concept.
Net als bij Trixie is er hier sprake van diezelfde intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht, met een lach en een traan.
Hij onderhoudt het contact met het publiek; hij is aan een nieuwe plaat bezig en van wat we vanavond hoorden , is het iets om naar uit te zien. Een kleurrijke aanpak die siert en ons moeiteloos overtuigde.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut

Trixie Whitley
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7674-trixie-whitley-25-06-2025?Itemid=0

Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7675-iskander-moon-25-06-2025?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Tetrarch - Rauwe kost in een divers aanbod


De Amerikaanse nu-metal band Tetrarch tekende present in Asgaard, Gentbrugge. De band bracht begin mei hun derde album uit, 'The Ugly Side of Me' via Napalm Records en oogstte in Amerika al heel wat succes met hun vorige parel 'Unstable'. Met deze derde proberen ze nu ook Europa te veroveren.
We hadden recent nog een toffe babbel met de band. Lees gerust .

Tetrarch stond voor het eerst nu op een Belgische podium, meer nog ze hadden nog nooit in Europa opgetreden. Een unicum dus. Er kwam amper dertig tot veertig man op af, en dat lag niet aan de band of organisatie … Nee , we hadden net GMM  achter de kiezen, en we hebben nog steeds examens voor het jongere publiek. Surplus dat het optreden midden in de week viel. Voor velen dus even op de pauzeknop qua optredens …Maar kijk, we kregen een sterk optreden.

De Antwerpse band WALLS (****) zette de avond in met de nodige pit. De band biedt een eclectische mix aan van pure hardcore, metalcore en moderne metal. De bandleden spelen al meer dan 15 jaar samen in bands als Perceptions, Different Stories & Moments, die op festivals als Graspop, Pukkelpop & Dour hebben gespeeld en door Europa hebben getoerd, o.m. met While She Sleeps (VK), Strains en meer. Ze hebben dus al heet wat ervaring en professie in het genre. WALLS ging al meteen fel tekeer en het gaspedaal werd ferm ingedrukt. De band kreeg het publiek mee , maar voor een moshpit was het nog iets te vroeg.
WALLS bewees een interessant energiek bandje te zijn , die het publiek moeiteloos meekreeg. 

Een rauwe sound kregen we te horen met het Amerikaanse heavy Hitter (****), die ook hun allereerste show speelden op Belgische bodem. Een ondoordringbare muur van riffs, bonkende drums hoorden we , ondersteund van diep grommende vocals. De band haalde verpulverend uit, met enkele moshpits tot gevolg. Het klonk verschroeiend in de gezellige club van de Asgaard. Wat een uppercuts en wat een debuut in België. Een geslaagd optreden dus.

Ook Tetrarch (*****)moest niet onderdoen en speelde een rauwe set, die wat melodieuzer was. Een breder publiek is ervoor te vinden. De band wordt nogal snel in het hokje van de nu-metal geduwd, maar overstijgen dit. Op plaat als live.
De spraakzame frontman Josh Fore heeft een breed stemgeluid, rauw, clean, indringend, fel. De dame Diamond Rowe speelt enkele verbluffende solo’s op gitaar. Wat een intensiteit.
Het duo is wellicht de basis, ze kennen elkaar al sinds hun puberjaren en ze voelen elkaar blindelings aan. De andere muzikanten spelen er sterk op in, Ryan 'Doom' Lerner (bas) en Ruben Limas (drums); de scherpe bassriffs en het verpulverend drumgeroffel, onderstreept de  diversiteit van Tetrarch. 
“Anything Like Myself” was een eerste mokerslag. Het tempo bleef hoog en er ontstonden enkele moshpits. Op “Negative Noise” en “I'm Not right” ervaren we meer gevoeligheid en emotie. Door deze intensiteit biedt Tetrarch een teken van hoop in de sound.
Het puike “Unstable” vult aan , met de vuisten of handen in de luchtn die heen en weer gaan. Het hoorde erbij en het stoorde niet. Een kolkende finale kregen we met “Live not Fantasize”, “Take a Look inside”, die onderstrepen wat een gitaartalent Diamond wel is. Ook vocal moest ze niet onderdoen. De band haalde alles nog eens uit de kast haalt op het zinderende “Oddity”.

Tetrarch heeft zijn entree op Belgische podia niet gemist, en is duidelijk klaar voor het grote werk. Een talentvolle band. Hopelijk zien we hen terug, voor meer volk dan. Alcatraz is zeker een optie en Graspop the real stuff …
Setlist: Anything Like Myself - Stitch Me Up - Negative Noise - I'm Not Right - Cold - You Never Listen - Unstable - Live Not Fantasize  - Take a Look Inside - Oddity

Organisatie: Return Bookings + Asgaard, Gentbrugge

The Robert Cray Band - Great Gigs in The Park 2025 - Robert Cray brengt de 'Soul' into the 'Blues'

Een compleet vol gelopen park én een opvallend iets ouder publiek voor twee blues gerelateerde acts, die zorgden voor een avond gezellig samenzijn. Een topavond pur sang. Met The Robert Cray Band (****) had de organisatie een klepper van format. De ondertussen 71jarige virtuoos maakt het zijn publiek echter niet altijd even gemakkelijk, maar het is zo’n typisch kenmerk aan de man en zijn capriolen op gitaar. Hij weet op alle vlakken te imponeren, integer als extravert, binnen een gezapige 'soulvolle' context en sfeer.
Hij kon putten uit een arsenaal herkenbare nummers en hits, eigenwijs toegankelijk.
In eerste instantie waren vooral voorwie houdt van avontuur en de 'die hard' fans op hun wenken bediend.
De solo's voelen misschien slordig aan , maar niets is minder waar , gezien het uitgekiende spel . Een song als “Phone Booth” - omgedoopt naar  “voor Siant Nicholas” in plaats van Chicago wist iedereen te bekoren. “You're Everything” en “Two steps from the end”- geschreven door Jim Pugh – waren de eerste hoogtepuntjen. 
Cray en C° zijn virtuozen in hun vak , die hun instrumenten voldoende ruimte laten Ook vocaal intrigeert de man. Op “I don't Care” kwam de klemtoon op zijn prachtige soulvolle stem; hij is nog niet versleten als prille zeventiger. “(Won't Be) Coming Home" was muzikaal een glorieus moment en had een kwinkslag naar zijn bassist, die al vier echtscheidingen achter de rug heeft. "Right Next Door (Because of Me)" - de grootste hit van de Robert Cray Band, palmed het publiek totaal in. Hier wachtten ze op.
We kregen anderhalf uur lang een uiterst genietbare set, die soms een meezingkarakter had. En er werd wel eens een dansje geplaceerd. Mooi. In de bis volgden nog “Shiver All Over" en het bijzonder groovy "This Man". Wat een emotievol, ontroerend, broeierig optreden door die charismatische soulvolle aanpak ! 
‘Robert Cray puts the  'soul' into the 'Blues'' schreven we. Het daverende applaus was hoedanook gemeend!

De support was vanavond 'net iets meer' dan Robert Cray. Fred & The Healers (*****) dompelt ons onder in een bluessfeer, die de dansspieren aanspreekt. Deze muzikanten zijn op elkaar afgestemd, de soli klinken scherp, energiek en gedreven . De band, meesters in het genre,  wist het publiek warm te maken op Robert Cray en palmt het gaandeweg volledig in.

Pics homepage @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

The Slackers - Great Gigs in The Park 2025 – Zwoele en opwindende ska-reggae

The Slackers – Terugblik: We herinneren ons levendig nog hun passage op Pukkelpop in 1999. Meer nog, ze waren naast The Specials één van de redenen, die me lieten houden van het genre. The Slackers bouwden toen een feestje die verschillende genres met ska-reggae moeiteloos vermengen.
Ruim 25 jaar laten moeten ze niet onderdoen en klinkt het nog steeds meer dan de moeite. Er wordt wat soul, r&b toegevoegd , wat de temperatuur deed stijgen. Een erg goed gevuld park hield van hun zwoele en opwindende muziek.

The Slackers (*****) overstelpten het publiek met deze zomerse levendige sound, de oorstrelende blazers en de soulvolle vocals dompelden ons in een warm badje. Het klonk allemaal lekker groovy , van "Keep him away' naar “Nowhere” tot “Watch this” prikkelden het publiek en zorgden voor de nodige danspasjes. Heerlijk genietbaar met enkele obligate mokerslagen in het genre.
Geen enkel rustpunt in deze set. Ervoor gaan dedenVic Ruggerio en C°. Ietwat gevoeliger klonk het eerder akoestische “Sarah” . De man is een echte entertainer, een charismatische volksfiguur. Hij spreekt voortdurend het publiek aan en zoekt hen steeds op. Wat een adrenaline en uitvoering hadden we hier op de meeslepende melodieën, de aanstekelijke ritmes en de onweerstaanbare grooves. We kregen nog een paar kleppers als “My last star”, “Happy Song” en het prachtige “Make me Smile”. Een wervelende finale tot slot met het onweerstaanbare “This is the night”, “What went wrong en “Wasted years”. “Have the time” gaf er nog wat zwier aan met een chaotische brij aan de traditionele instrumenten, sax, trompet, enz. Entertainment, jolijt en smileys. Het maakt het ska-reggae feestje compleet. Missie geslaagd. The Slackers zijn een band in topvorm.
Setlist:  Keep him away //Boogie nowhere// Watch this// Tell Them No //And I wonder //Cooking // You Must Be Good// Prophet //Boll Weevil // Acoustic - Sarah //My last star //Happy Song//  Make me smile// Old Dog //Shameboy// Married Girl //This is the night //I still love you// What went wrong ///Encore: Wasted days //Have the time

Opwarmer was het gekke combo Antwerp Gipsy-Ska Orkestra (****). Deze band heeft een pak doorwinterde muzikanten. Gaandeweg kwamen ze op dreef, vonden het juiste ritme en trokken ze alle registers open. De enthousiaste muzikanten en de charismatische frontman – een waar entertainer – maakten er als support-act een leuk feestje van, een ska jamsessie, die iedereen aan het dansen bracht, heerlijk genietbaar net als de Slackers, later de avond  …
Voor wie hen nog niet aan het werk zag, er volgt een herkansing op de Fonnefeesten in Lokeren deze zomer, tijdens de Lokerse Feesten.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas