Fabulae Dramatis - Ik ben van nature uit positief ingesteld. ‘Violenta’ is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten door onze muziek. Misschien kan het negatief overkomen, maar dat is zeker de bedoeling niet!

Fabulae Dramatis is een band die hun avant-garde insteek verbindt met het occulte, waarbij natuurelementen als water, vuur en aarde een belangrijke rol spelen. Hemel als Hel borrelen op in hun muzikale sfeer. De band zorgt voor een intense totaalbeleving door de emotionele lading (van weemoed en angst) en het mooie klankenspectrum. We worden in een sprookjesachtige fantasiewereld gedropt.
De band rond Isabel intrigeert door haar steeds veranderende, betoverende vocals. In 2025 slaat de band met ‘Violenta’ (verschenen in 2024) nieuwe wegen in. Over die release  met Latijns-Amerikaanse invloeden, de plannen en de ambities hadden we een fijn gesprek met Isabel zelf.

Een terugblik - Ons laatste interview was in 2020, -  https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77509-fabulae-dramatis-de-mensen-meekrijgen-in-ons-verhaal-was-en-is-ons-belangrijkste-doel-dus-ook-naar-de-toekomst-toe.html
Ik nam toen zelfs een repetitie mee in de Trix; hoe is het met de band intussen?
Er is veel veranderd, o.a. een nieuw line up en twee producers. In 2020 was nog met Kris Depuydt we hebben zelfs met hem opgetreden in Asgaard, Gentbrugge dat jaar. En toen kwam Corona, we konden met hem enkele songs van het nieuwe album componeren. We wilden eigenlijk van richting veranderen van Avant-Garde progressief naar eerder Latijns-Amerikaans progressieve metal. Door die ommezwaai voelde Kris er zich niet meer echt bij horen, en heeft hij de band verlaten. Toen hebben we Marco Felix met open armen ontvangen als onze nieuwe bassist. Het kwam als een complete verrassing dat hij ook Latijns-Amerikaanse roots had, en dus perfect bij ons paste. We waren ook op zoek om terug naar die Latijns-Amerikaanse roots te gaan, dus dat kwam ons goed uit. Ook drummer Teo Dimitrov komt uit Bulgarije. Zijn ritmische patronen overeenkomen met Balkan ritmes die goed passen bij de Latijns-Amerikaanse patronen. We hebben in 2023 op 7000 Tons of Metal de gitarist van Destruction, Martin Furia ontmoet toen Daniel en ik daar als gewone festivalgangers aanwezig waren, hij woont ook in Antwerpen, dus er was een klik. Hij luisterde naar onze nieuwe muziek en was best wel onder de indruk, en wou gerust mee werken om de mix en zo te doen van die nieuwe muziek. Onze huidige producer wou er echter ook bij zijn, dus hebben we besloten om het met twee producers te doen. 

Ik volg jullie al sinds 2011; het viel me op dat die Latijns-Amerikaanse invloeden accuraat aanwezig zijn, tav die Avant-Garde sfeer nu op de nieuwe plaat; een bewuste keuze?
We hadden dat al uitgetest, om nieuwe ritmes toe te voegen aan onze muziek na 2020, en merkten dat dit heel opvallend klinkt zoals de muziek die verbonden is met onze roots. Het klinkt heel herkenbaar ook daarom. Een beetje een combinatie tussen Braziliaans, Colombiaans en puur Zuid-Amerikaans. We voelden aan dat het perfect paste bij onze muziek, dus hebben we die weg verder blijven volgen. Daniel en ik komen uit Colombia, we waren wellicht niet 100% Latijns-Amerikaans. Het was gewoonweg interessant om dat meer uit te puren… we speelden tenslotte daarvoor al een soort Wereld muziek. Los daarvan hebben we nog steeds progressieve, typische avant-garde songs. Maar we vonden het tijd worden om die nieuwe weg in te slaan. Dus hebben we dat dan ook gewoon gedaan.

Je combineert Spaans en Engels, wat zorgt voor een soort 'cultuurschok'; een bewuste keuze naar deze cultuurschok?
Om eerlijk te zijn, onze maatschappij is heel divers. We wilden iets maken dat heel natuurlijk overkwam voor ons, en misschien is dat ergens schokkend voor het publiek dat dit niet gewoon is van ons. Maar in mijn leefwereld, ik ben perfect drietalig, is dit iets normaals. Ik spreek zo vaak in zowel Engels, Spaans als Nederlands dat ik soms niet besef in welke taal ik echt bezig ben als ik babbel. Ik spreek, voor mijn werk, met mensen die heel veel talen spreken. Meertaligheid is gewoon de realiteit van de maatschappij van nu. Voor ons is het dus totaal niet raar dat we in ofwel Engels ofwel Spaans zingen.. we hebben gewoon besloten om onze manier van leven, werken en spreken te mengen in onze muziek op een heel bewuste wijze. In het dagelijkse leven worden ook veel talen vermengd, waarom zou dat in muziek niet zo kunnen zijn?

Er zit een soort verhaal verborgen dat ik niet kan thuisbrengen, klopt het?
Tuurlijk, zoals ik daarnet al aangaf, hebben we besloten om met onze eigen verhalen bewust naar buiten te komen, en dat in onze muziek te verstoppen. Heel bewust. Om op die manier te spreken over emoties die we op die manier willen uiten. Zo zijn we op het idee gekomen om een verhaal te vertellen van een Russische schrijver over een meisje dat een bloem had met verschillende blaadjes, en elk blaadje was een wens. En ook in verschillende kleuren. We hadden het idee om die Bloem als een symbool te zien van de band zelf. Zoals elk bloemblaadje apart een nieuwe wens is, is de inbreng van ieder bandlid een nieuwe wending. Dat was het idee dat is gegroeid. Iedere bandlid deelt iets heel persoonlijks, zonder enige angst van buitenaf. We leggen gewoon onze persoonlijke emoties bloot, dat is eigenlijk wat ieder kunstenaar doet. We hebben ons in het verleden te veel verschuilt achter de muziek, en dat wilden we niet meer doen. Het is de bedoeling dat je je eigen verhaal durft delen met je publiek. Dat hebben we met deze plaat dus bewust gedaan. We durven ons kwetsbaar op te stellen. Daar komen ook best hevige emoties uit voort, net omdat het allemaal heel persoonlijk is. Zo is ook het nummer ‘Fábula Violenta’ ontstaan.  Ik had veel nummers over geweld . Het werd direct gelinkt aan dramatische ervaringen uit mijn kindertijd, en vluchten voor de oorlog. Persoonlijke thema’s die voor ons iets betekenen wilden we bewust aankaarten op deze ‘Violenta’.  We wilden ook de mensen wakker te schudden ‘durf te praten’ want dat doen we veel te weinig, praten over wat ons persoonlijk bezig houdt.

Het gaat er soms heel hevig aan toe, vind ik. Ik ervaar persoonlijke als maatschappijkritische problemen aankaarten in onze wereld; je geeft jezelf bloot. Ben je niet bang voor de reacties, o.m. op sociale media (je weet hoe dat helaas soms gaat)?
Sociale media helpt ons om ons verhaal meer te kunnen verspreiden. Sociale media is een gereedschap dat je dus kunt gebruiken om je kunst of muziek te promoten, zeker en vast. Alleen er is zoveel werk, en zo weinig tijd. En om dan die sociale media te gebruiken om steeds negativiteit uit te zaaien is doodjammer. Er ontstaat door die sociale media ook een soort anonimiteit waaraan ik me enorm stoor. Ik herinner me nog de tijd toen het anders was, toen smartphone en sociale media niet bestonden . We gaan naar een tijd waar geen sociale contacten in realiteit niet meer zullen bestaan, en dat is jammer. Maar wat ik merk, heel jonge kinderen van tien jaar zitten niet meer op sociale media. Kortom: ik ben niet tegen sociale media, wel tegen de anonimiteit die de sociale media kan veroorzaken.

Het is dus een maatschappijkritische protestplaat geworden? Of is dat te ver gezocht?
We willen gewoon de dingen die meestal worden verzwegen, om deze manier uiten door onze muziek. Daar draait het vooral om. Ik ben van nature positief, en misschien kan het daardoor negatief overkomen maar dat is het dus ook niet. ‘Violenta’  is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten. Door onze muziek onze bezorgdheden uiten , daar draait het vooral om.

Met deze nieuwe ervaar ik een evoluerende stap; dat is soms nodig, maar sommige fans hebben wellicht de wenkbrauwen gefronst … Ben je niet bang deze fans te verliezen? of waren de reacties voldoende of goed positief?
Elke stap die je zet houdt altijd een risico in. En dat heeft altijd gevolgen uiteraard. Onze andere albums staan niet langer op de streaming platformen. Dat is ook bewust, omdat die oudere albums ons niet meer vertegenwoordigen. Wij zijn allemaal wezens die evolueren. We wilden eigenlijk ook een ander soort publiek daarmee aantrekken eerlijk gezegd. We hadden soms het probleem dat mensen ons in het hokje ‘symfonische metal ‘ duwden en dat wilden we eigenlijk vermijden. We werkten toen met een distributienetwerk, en die hadden een label nodig. Maar ons aanprijzen als ‘Avant-Garde progressieve metal’ was te ingewikkeld dus duwden ze ons in de richting van Symfonische metal, dat kwam hen beter uit. Dat stoort me eigenlijk wel enorm. Dat waren wij helemaal niet. Ik hou ook niet van in vakjes te steken,.. ik denk dat we daardoor fans hebben gemist, die dat label zagen en niet wilden luisteren naar onze muziek. Dat wilden we met dit nieuwe album ‘Violentia’ dus bewust rechtzetten, en dat label Symfonische metal achter ons laten. Het is progressieve , Latijns-Amerikaanse metal. Dat wilden we duidelijk maken, het is ook niet 100% maar je hebt een label nodig. We wilden zeker geen mensen wegduwen, maar wilden bewust het juiste publiek aanspreken. Mensen die houden van die progressieve Latijns-Amerikaanse muziek dus. En dat is verwarrend voor het publiek van het eerste uur wellicht, maar we wilden dus bewust van die stempel van 'female fronted symfonische metal’ af.

Er zit  trouwens zeven jaar tussen Fabulae Dramatis' album ‘Solar Time’s Fables’ (2017) en het album ‘Violenta’. Hoe komt het?
Toen we die eerste plaat hadden opgenomen (Solar Time’s Fables) hadden we nog niet het plan opgevat om een liveband te zijn. Op de vraag waarom we nooit live zouden uitbrengen, zeiden we dat het moeilijk zou worden met zoveel muzikanten. We waren toen met elf muzikanten. Gastmuzikanten inclusief. Dus zijn we met de basisinstrumenten gaan optreden. Ik heb zelf ook andere manieren van zingen aangeleerd om dat mogelijk te maken. Daarna hebben we veel verandering van Line-up gehad.  Daardoor moest je steeds opnieuw herbeginnen en dat was niet zo evident. Dat is meteen ook de reden waarom het zo lang heeft geduurd eer er een nieuwe plaat kwam. En toen het eindelijk wat vlotter begon te draaien op dat vlak was er corona…

Hoe waren de algemene reacties op de plaat? Wat zijn de verdere plannen in 2025?
We organiseren zelf evenementen. We zijn ook in Latijns-Amerika geweest en dat was onze grootste droom. We hebben mogen optreden samen met grotere namen in de metalwereld. Het was dus een hele ervaring om buiten de Benelux te mogen optreden, en Latijns Amerikaans publiek te leren kennen. En daar zijn we nu ook mee bezig, terugkeren naar onze Latijns-Amerikaanse roots. Dus in 2025 willen we teruggaan naar Colombia en andere Zuid-Amerikaanse landen. Maar uiteraard willen we eveneens optreden in Europa.

Een carrière uitbouwen in het buitenland is een goede zet, want het Belg-zijn houdt je tegen om te groeien (volgens velen); is dat bij jullie ook zo? Is het Belg-zijn een stop om te groeien als band en artiest?
Het is als muzikant sowieso interessant om nieuwe en andere plekken te ontdekken. En ook een ander soort publiek aan te spreken. Het geeft je als muzikant ook zoveel energie, om ook te zien hoe andere muzikanten zich ontwikkelen. Wij zijn ook niet echt Belg , we komen uit andere contreien. Voor ons is naar Latijns-Amerika afzakken gewoon thuis komen, en dat voelt ook zo aan. Zoals aangegeven, organiseren we evenementen in België om enerzijds onszelf te promoten maar ook andere bands speelkansen te geven. Zo hebben we Fuego Fest en Metal At The Theatre gecreëerd. Een heel andere ervaring, ook met heel andere disciplines. En niet alleen muziek. Nu is er de tweede editie van Metal At The Theatre in samenwerking met De Single en Sabbattini. We nodigen het publiek uit om naar een ‘niet zo normaal’ evenement  te komen. We hopen dat we ook andere landen in Europa mogen bezoeken. We moeten daarbij natuurlijk rekening houden met onze job en privéleven en dat combineren is niet altijd even gemakkelijk.

Die projecten zijn goed te promoten in Latijns-Amerika, waar je er succes mee hebt, veronderstel ik, maar is de Belgische markt , zoals in Antwerpen, je thuisstad, geen moeilijkere markt?
Antwerpen is in het algemeen al een moeilijke markt om hiermee te kunnen optreden hiermee. Er is een overaanbod, niet alleen in Antwerpen. Of België, eigenlijk in heel West-Europa. Ik krijg het gevoel dat het koopgedrag van mensen is veranderd, ze opteren eerder voor een groot festival of groot concert en spelen meer op veilig, waardoor ze kleinere of minder bekende festivals of concerten links laten liggen. Daarom pakken we het ook anders aan, door ook een heel ander concept aan te bieden zoals Fuego Fest dat rond vuur kunsten en muziek draait met vuurartiesten en pizza koken op echte vuurovens; of Metal At The Theatre, dat letterlijk is: ‘metal naar het conservatorium/theater brengen’. De mensen moeten wel de drempel overschrijden en hun eigen bands terug leren waarderen, en dat is niet meer zo vanzelfsprekend.

Zijn er nog andere plannen?
We zijn veel muziek aan het schrijven en gaan vanaf nu per single werken. We hebben nog enkele videoclips om uit te brengen. Die al een tijdje geleden gefilmd zijn. Blijven creëren van nieuwe muziek staat dus zeker op de planning. En ook live optredens met de band, waar dat mogelijk is uiteraard.

Toen ik in 2020 vroeg naar jullie ambities zei je ’De mensen letterlijk mee krijgen in ons verhaal, is ons belangrijkste doel. Ook wat de toekomst betreft’’. Zijn jullie in de opzet geslaagd, of heb je de ambities en de doelen moeten aanpassen?
Jazeker, doordat we onszelf niet meer verbergen achter te veel maskers, en onze gevoelens volledig open zetten is dat wel gelukt. Vroeger hadden we het over het vertellen van dramatische fabels. Door nu gewoon over onszelf te vertellen voelen de mensen zich veel meer aangesproken en betrokken. Ik wou mijn verhaal over wat in Colombia is gebeurd gewoon delen met mensen. En mensen herkennen zich daarin: Er komen uiteenlopende reacties op mijn verhaal, de ene vond het indrukwekkend, de andere vindt dat er ergere situaties zijn dan dat. Ik wil ook niet in een soort slachtofferrol kruipen. Maar het maakt dus iets los bij mensen wat we nu doen. Zoveel is zeker.  Ze zijn dus heel benieuwd naar de nieuwe muziek, maar ook naar de inhoud. Dus ja, door ons open te stellen, zijn we zeker in onze opzet geslaagd.

Waar zie je jezelf binnen een tiental jaar? Of ben je er niet mee bezig…
Ik ben nu al met zoveel dingen bezig, dat ik me zeker altijd ga amuseren. Ook binnen tien jaar (haha). Ik ben heel nieuwsgierig van aard, en wil steeds opnieuw nieuwe dingen ontdekken. Alles wat te maken heeft met muziek, of persoonlijke ontwikkelingen spreekt me aan. Ik wil ook weleens geheel andere muziekstijlen uitproberen, zoals met een Zuid-Amerikaans muzikanten nauw samenwerken. Er zitten nog zoveel plannen in mijn hoofd dat ik me wellicht niet zal vervelen. Astrologie blijven studeren, met muziek bezig zijn voor een publiek. Er is nog zoveel. En schrijver worden. Ik wil ook graag een boek uitbrengen, maar daarvoor ontbreekt me gewoonweg de tijd.

En iets in films?
Ja natuurlijk. Dat doe ik nu al voor de band, door video’s te maken. Dat is de reden waarom ik filmmaker werd, omdat ik niemand vond die mijn gedachten kon uitbeelden in woord en beeld. Daarom doe ik het liever zelf. Maar moest ik ooit in pensioen gaan of stoppen met muziek, is het maken van videoclips voor andere bands en genres of zo zeker een optie. Ik doe trouwens nu al documentaires, dat is mijn tweede job, voor de socio-culturele sector. Of reportages voor de Stad Antwerpen. We zullen zien hoe de wereld en mijn eigen wereld evolueert, maar ik wil zeker hier iets meer mee doen ja. Maar met dat schrijven wil ik zeker iets doen!

Is er nog iets dat je wil toevoegen, zo ja ik hoor het graag?
Na dit interview hebben we op 70.000 Tons of Metal opgetreden—en wat een ervaring was dat! Al ons harde werk in de voorbereiding was het dubbel en dwars waard. Het voelde als een droom die werkelijkheid werd. We waren diep onder de indruk van de warme ontvangst door het publiek. Dit betekent enorm veel voor ons, vooral omdat dit publiek al zoveel heeft meegemaakt in de metalwereld en toch blijft verlangen naar nieuwe klanken en ontdekkingen.

Bedankt voor het interview!

Kabas – ‘Sun Dog’ gaat over een langgerekt verhaal, je mag je erin verliezen, maar al te graag nemen we iedereen mee

Kabas (Elias Devoldere, Thijs Troch, Jan Daelman, Nils Vermeulen) zijn 10 jaar bezig
en hebben nu een nieuwe plaat ‘Sun Dog’ uit. Ze is nu gereleaset en vanaf maart gaat Kabas op tour in de Ha Concerts, Leuven Jazz, kc Nona, BRDCST festival, Kaap, Wilde Westen, etc.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijne babbel met Nils Vermeulen. Uiteraard polsten we ook naar de plannen, hadden het over ‘jazz’, het verhaal achter ‘Sun Dog’ en de ambities van dit project.

In 2025 viert Kabas zijn 10-jarig jubileum als Belgisch ensemble dat voortdurend nieuwe wegen verkent in de composities en maar al te graag improviseert.
Graag jullie overzicht van tien jaar Kabas in ‘t kort?
Kabas is ontstaan in aanloop naar het eindexamen op het conservatorium als een hechte vriendenkring. De bal ging aan het rollen en we besloten een eerste plaat op te nemen. Het klikte tussen ons vanaf de eerste moment perfect, dat is nog steeds onze grote sterkte. Het opmerkelijke aan Kabas, ook na tien jaar, we zijn allemaal heel druk bezig met allerlei projecten. Maar Kabas komt steeds terug op onze weg, zoals een beste vriend die je niet elke week ziet maar als je elkander ziet is het gegarandeerd een feest om nooit meer te vergeten. Dat maakt ons ook zo uniek, die hechte vriendenband tussen ons allemaal.. Na de eerste plaat ,zijn we een paar keer  op tournee geweest in Portugal. Dat was samen met Luis Vicente met wie ik in een trio ‘Frame Trio’ speel. Op een van de tours hebben we ook een plaat opgenomen in de fameuze Namouche studio in Lissabon, die is als dubbel cd uitgekomen, samen met een live opname van ons optreden in SMUP, Parede. Met de daarop volgende plaat ‘Eugénie’ hebben we heel iets anders aangepakt. We hebben daar bewust gekozen om ideeën kort te houden, als kleine hoofdstukjes in een verhaal. Allemaal korte fragmenten van drie tot vier minuten maximum.  De plaat is ook ontstaan onze voorliefde voor Louis Paul Boon. Die is midden in corona uitgekomen, dat was dan moeilijk om dit echt live te gaan promoten. We hebben er wel een paar keer mee kunnen spelen, maar niet genoeg volgens de plaat verdiende… Het was trouwens ook een mooie, exclusieve uitgave geworden op bwaa label, 100 uniek cyanotypes. Met de nieuwste plaat ‘Sun Dog’ wouden we dan weer de aandacht boog uitdagen en lange, traag evoluerende nummers maken.

De naam van het laatste album van Kabas, ‘Eugénie’, was inderdaad een verwijzing naar schrijver Louis Paul Boon, meer bepaald naar zijn kuisvrouw. Is deze ‘Sun Dog’ een verwijzing ook naar iets of iemand anders of zit er een verhaal achter?
Bij ‘Sun Dog’ zit er natuurlijk een minder een rechtstreeks verwijzing in dan bij Eugénie. Daar ging het over kleine, soort pop nummertjes die aansloten bij verhalen van Louis Paul Boon. Sun Dog gaat meer over bijna ongemerkt iets volledig veranderen. Ongemerkt, omdat de tijd wordt uitgetrokken. Bijna op een mediatieve wijze, en ook onszelf uit dagen om ideeën echt lang te laten rijpen, en sudderen vooraleer we er een nieuwe impuls aan geven. We hebben dus vooral geprobeerd er een heel lang verhaal uit te puren, uit elke song. Live hebben we dan ook gezocht om een geheel te vormen en één lang verhaal te vertellen, waar we iedereen in willen meenemen. Een meditatief aanvoelende totaalbelevind die in première zal gaan op 1 maart in HA concerts .

Ik stelde het vast bij het beluisteren van de plaat. Opvallend is dat er binnen één song er verschillende andere ontstaan. We worden er meteen in ondergedompeld. En bewuste keuze?
Dat is zeker bewust gedaan, onze live set is zelfs nog extremer. Dat is zelfs maar één song, een combinatie van die drie songs eigenlijk. Maar dan in één langgerekte trip uitgetekend als het ware. Waardoor het maar één song lijkt, maar er zitten dus verschillende binnenin verborgen. Dat is dus zeker bewust gedaan, ja.

Ik citeer even ’Misschien is dit te wijten aan het feit dat verschillende leden de afgelopen jaren nieuwe avonturen zijn begonnen’, lees ik op bandcamp. Is er op deze plaat een link er naartoe of hoe moet ik dat zien? Het is alvast een avontuurlijke parel van een plaat …
jazeker, we kennen elkaar al heel veel jaren. Dat is dan weer een heel natuurlijk verloop , we moeten zelfs niet bewust nadenken daarover. Sommige stukken op de plaat zijn zeer spontaan ontstaan eigenlijk. En dan in één take, met de nodige overtubs opgenomen. als een natuurlijke film waar al onze onderliggende ideeën tezamen komen zo zijn we dus tewerk gegaan, maar dat is allemaal zeer natuurlijk verlopen.

Een unieke vriendschapsband dus, die ervoor zorgt dat jullie elkaar blindelings aanvoelen – vullen. Na tien jaar nog steeds zo; de inspiratie lijkt wel eindeloos …
Dat komt door wat we daarnet reeds aankaarten, doordat iedereen zijn eigen nieuwe ideeën kan inbrengen. Die hij heeft meegebracht uit andere projecten, en in Kabas verstopt. Thijs en ik zitten ook in een trio, Jukwaa. Waarbij we op die vorige plaat uiteenlopende instrumenten zijn beginnen bespelen. We hebben ook een split album (Smolikas/Thijs Troch) waar we ook solo experimenteren met verschillende instrumenten, dat zijn dingen die we ook meenemen naar het project Kabas. Het is bijvoorbeeld voor het eerst dat ik met Kabas elektrische bas speel. Ik doe normaal gesproken enkel contrabas. We nemen dus die bagage uit andere projecten gewoon mee om daar bij Kabas aan het werk mee te gaan. Daar draait het  om eigenlijk.

Jullie weten de comfortzone van ‘jazz’ te verlaten én klinken nog steeds ‘jazzy’. Hoe moeten we jullie ‘jazz’ interpreteren?
We hebben allemaal opleiding jazz gevolgd. Er wordt ook vaak naar jazz verwezen als improvisatie. Vanuit is het ook gegroeid vanuit dat idee van vrije improvisatie; er past , net door dat improviseren, heel veel onder die paraplu van jazz heden den dage. We hebben er zelf , op deze plaat , een term op gekleefd ‘transcendental minimalist impro’ in die zin dat het minimalistische muziek is, maar ook geïmproviseerd. Waardoor er een soort transcendental , mediatief idee ontstaat of zo; we zitten sowieso in dat vakje improvisatie maar op zich is dat ook al moeilijk, omdat het in zekere zin ook avontuurlijk is wat we doen. maar tegelijkertijd is het ook niet zo moeilijk om naar te luisteren. Op voorwaarde dat je u als luisteraar ervoor wil open staan om echt intensief te voelen en luisteren. Naar ons verhaal. Als je gewoon meegaat in die trip meegaat, zal je heel snel meegezogen worden naar een bijzondere wereld die we aanbieden. . 

Er is meer dan ooit, een publiek voor de sound. Jongeren houden ervan voortdurend geprikkeld te worden; ze beluisteren muziek via allerlei kanalen.
Je staat nu o.m. op BRDCST festival in de AB, toch wel deels een ander publiek dan het doorsnee ‘jazz’ publiek …
Ja, maar dat lang verhaal zal op BRDCST zeker passen, het is denk ik een publiek dat daar zeker voor open staat. Bij ons eerste, en ook tweede gingen we meer de richting uit van de traditional vrije impro/ free jazz, maar deze is toch wel heel anders. Dus dat past perfect voor een festival als BRDCST , zeker en vast. Dat mensen een kortere aandachtspanne hebben , door muziek beluisteren via snelle tikTok filmpjes bijvoorbeeld, klopt wellicht, maar we mogen daar niet helemaal aan toegeven. Dat is ook wat we nu niet doen, door die lange verhalen uit te brengen. Ik denk dat diezelfde jongere , die volgens men zegt een kortere aandachtspanne heef, dit wel zal kunnen appreciëren wat we hier doen.

Elke plaat klinkt anders bij jullie …
Dat is eigenlijk ons concept geworden; wanneer de volgende plaat er komt, weet ik nog niet, maar ook dat zal weer iets heel anders zijn. We blijven niet lang vast zitten op een stijl of genre. Zo zitten we niet in elkaar. Een track van vier uur uitbrengen bijvoorbeeld.. geen idee , maar het wordt heel iets anders, in elk geval.

Jullie hebben ondertussen al een try-out gedaan met de nieuwe plaat. Hoe waren de reacties?
Heel goed. En het was nochtans in een moeilijke setting, in een café waar we ook rekening moesten houden met geroezemoes rondom. Door dat geroezemoes wil je sneller iets anders spelen. Gemakkelijk was het niet. Maar al bij al was het een fijne ervaring, en bleek iedereen uiteindelijk toch heel stil. we vreesden dat het voor een luisteraar te intens zou zijn om zo lang naar een langgerekte trip te luisteren, maar ook dat viel aan de reacties te horen zeer goed mee. Sommige zeiden zelfs dat het nog langer mocht geduurd hebben (haha). Volgende week hebben we nog een tweede try-out. En 1 maart is het dus het eerste optreden van de release in HA concerts.

Komt er ook een speciale viering rond 10 jaar Kabas?
Nee , niet echt nee. Het valt gewoon samen met de release van de plaat en de tournee die daarop volgt, er staan er nu al gepland en in het najaar (in oktober) ook nog. Dus nee, niet iets speciaal daarrond, gewoon samen vallende met een nieuwe plaat. We zullen dit jaar een mooie reeks concerten hebben, sowieso.

Er lopen talentvolle muzikanten rond in ons landje (o.m. Alex Koo, Bram De Looze, Julien Tassin, Chris Joris enz). Het valt me op hoe moeilijk het nog steeds is om als Belgische muzikant echt door te breken. Hoe ervaren, zien jullie dit?
Nee, persoonlijk ondervind ik daar geen problemen in. Omdat België zo klein is vind ik het net gemakkelijk als ideale uitvalsbasis om naar overal te gaan optreden binnen eigen land. Dat vind ik eerder positief. Op een paar uur rijden zit je in Parijs of zelfs Berlijn. Vanuit Brussel zijn er verschillende vluchten, we hebben al enkele keren in Portugal opgetreden zoals ik eerder aangaf. Ik zit met Portugese muzikanten in de groep. Ik heb ook een nieuw Noors trio. Er zijn wellicht ook nadelen, maar doordat ons landje zo klein is kun je gemakkelijk met alle nationaliteiten samen spelen, net omdat het niet te ver rijden is naar alle uithoeken. Het nadeel is dan weer dat de middelen, de kansen en de aandacht ook vrij miniem is te noemen. Maar los daarvan.. voor Europa is het in elk geval een gemakkelijke uitvalhoek ‘Belg’ zijn, voor buiten Europa wellicht wat minder. Maar dan nog, als je ambitie is om in New York te spelen, dan geraak je daar via, via ook wel…kortom: ik denk niet dat je als Belg echt op muren botst, ik denk dat het als klein land eerder gemakkelijker is om goede contacten te leggen. Ook met de buurlanden, omdat die zo dichtbij zijn.

Belgische muziek wordt weinig tot niet gepromoot op de Vlaamse radio …
Dat is dan wel weer het nadeel van een klein landje te zijn en zonder echte steun voor cultuur, en dan spreek ik niet alleen over middelen. Maar een visie in hoe muzikanten te ondersteunen en helpen. Zoals landen als Duitsland of Noorwegen dat doen. Duitsland heeft natuurlijk een veel groter afzetmarkt, maar dan nog. Die promotie en ondersteuning kan absoluut beter.

Wat was , is de voornaamste ambitie? Is er een soort ‘’einddoel’’? Waar wil je nog naartoe?
Als je dat letterlijk neemt, wil ik graag nog eens naar Japan. En voor de rest? Er zitten nog verschillende projecten en zo voor de komende drie jaar in de pijplijn. Waar ik dan ook hard naar uitkijk. Ik ga die eerst verder afwerken, en daarna komen er zeker nog andere dingen uit daar ben ik zeker van. Het meest bijzonder en leuke is samenspelen met andere mensen. En ik hoop gewoon dat ik dat kan blijven doen, en daardoor nieuwe mensen leren kennen. En op die manier een soort netwerk creëren.  Dat sociaal gegeven, en op plekken komen waar ik anders niet kom is gewoonweg zo leuk aan muziek spelen. En ik hoop dit nog heel lang te kunnen blijven doen, dat is mijn voornaamste doel in het leven als muzikant.

Dat lijkt me een leuke piste om te blijven volgen, persoonlijk zie ik je terug op BRDCST in april..
Heel veel succes met de nieuwe release

Painted Scars - Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dan kun je er energie uithalen, waardoor je de problemen in het leven even kan vergeten. Een feest van het leven dus!

Een interessante ontdekking in 2024 was Painted Scars. De band werd begin 2023 opgericht en in augustus 2024 kwam hun eerste plaatje, de EP 'Kintsugi' uit. De band nam deel aan de WOA Preselecties en veroverde een plaats in de finale. Ze bereikten tot hun eigen verbazing de tweede plaats en ze kwamen muzikaal in een rollercoaster terecht. £
We zagen de band live aan het werk op Devils Rock For An Angel Fest en schreven: “Er hangt deels een donkere, spookachtige walm in de sound, ondanks de ietwat feestelijke stemming. Interessant bandje met groeimogelijkheden.”
Over de balansoverweging donker-licht, is humor een interessant gegeven om weerstand te bieden aan de problemen om je heen. We hadden met Jassy en Yannick het over de band met een ‘vrouwelijke zangeres’, de vooroordelen erover, het boerenjaar 2024, de ambities en de verdere toekomstplannen …

De band is ontstaan in 2023 … In die twee jaar hebben jullie al een grote weg afgelegd. Hoe is het jullie vergaan?
Jassy: we kunnen inderdaad stellen dat 2024 een stevig jaar is geweest. Op het moment dat we dachten ‘nu gaan we op de gaspedaal drukken’ zijn we gewoon blijven doorgaan. Het was inderdaad een ware rollercoaster. Wacken Open Air Battle, tweede plaats? Dat hadden we echt niet zien aankomen. Bij de inschrijving hadden we gewoon het idee van ‘we gaan dat gewoon doen en zien wel waar we uitkomen’. Dat was dus een enorme verrassing en een enorm succes. Daarna hadden we toch iets van, nu gaan we nog meer op de gaspedaal moeten drukken. Als nieuwe band ben je sowieso al met veel bezig. Zoals wie zijn we, hoe gaan we op het podium staan en van die dingen. En plots was er die WOA Battle daar en zwaaien heel wat grote deuren open. Toen was er een pauze tot augustus en toen was er Bruudruusterrock. In september was er Metal Babes. Op Radio Benelux zijn we ook even geweest. En dan Devils Rock For An Angel…., dat was de absolute afsluiter van een super jaar.
Yannick: Ik sluit me daarbij aan. Er was op de koop toe onze debuutEP. We organiseerden ook ons eigen Scarfest wat ook samen viel met de release van onze EP. Het kwam allemaal een beetje tegelijkertijd. In oktober werd het een beetje rustiger. Met, denk ik, maar een optreden. We hadden dat toch nodig om even op positieven te komen, want het was allemaal wat heftig geweest.

Ik heb jullie ‘ontdekt’ op Devils Rock For An Angel in 2024. Ik was onder de indruk. Ik vond vooral het contrast tussen het donkere, mysterieuze en de feestelijke stemming (in de stijl van Alestorm o.a) opvallend. Ergens tussen humor en bittere ernst. Kunnen e jullie op die manier situeren?
Jassy: Dat is heel spontaan gegroeid eigenlijk. We houden wel allemaal van plezier maken. Persoonlijk heb ik mijn eigen problemen altijd het best kunnen verwerken met behulp van humor. Dat is voor mij belangrijk, het is zo al moeilijk genoeg. Dat is dus gewoon natuurlijk gegroeid, en bij de rest van de band ook. Omdat humor zo een positieve en belangrijk onderdeel is dat bij het leven hoort. Als je niet meer kunt lachen in het leven…., wat ben je dan nog?

In 2024 kwam de EP ‘Kintsugi’ uit met enkele singles; hoe is alles verlopen? Is die plaat goed ontvangen? Vertel er gerust wat meer over
Yannick: We wisten niet goed hoe dat we tewerk moesten gaan, en niemand van ons had ervaring in het releasen en promoten van een plaat. Voor die release hadden we veel opgezocht hoe dat allemaal moest gebeuren maar als puntje bij paaltje komt….. Toen hebben we contact opgenomen met Mike van het PR Agency Hard Life Promotion die ons ook al een beetje had geholpen voordien. En wat betreft de reacties? Die waren vrij goed, als ik kijk naar de reviews die we gekregen hebben. Ik ben geen fan van Spotify, maar met de release van onze single “Won’t Give Up” merkten we dat we plots enorm veel luisteraars hadden. Spotify heeft ons gepusht,  door het succes in die streamingwereld kregen we ook meer feedback. We hadden mensen die naar ons toe kwamen en het heel goed vonden, we hadden ook wat kritiek. Maar ook dat hoort erbij.
Jassy: Ik sluit me daarbij aan. Van de reacties en zo, ook de negatieve feedback heb ik met ‘open armen ontvangen’. Iemand vertelde me dat ze ons voor het eerst live had gezien, en live beter vond dan op EP. Ik snap dat wel, de energie die je op het podium afgeeft is bijna niet te evenaren op schijf. Ik luister zelf soms in de auto naar mijn liedjes, en merk dat dus ook wel.

Er komt vermoedelijk een vervolg in 2026?
Yannick: Dat is nog niet zeker. We gaan nu wel wat meer tijd nemen om iets op te nemen of te releasen. Dat hebben we met die EP niet gedaan. We hadden in twee maand al die liedjes geschreven voor die EP. Dat willen we nu wel anders doen, en onze tijd er voor nemen. We hadden gedacht 2025 maar als ik het nu bekijk , en de fouten die we gemaakt hebben bij de eerste EP eruit krijgen, denk ik dat het eerder 2026 zal worden voor de nieuwe release.

Enkele persoonlijke bevindingen over de EP … De emotioneel beladen stem van Jassy en die rauwe kantjes van Kevin vielen op. Was het een bewuste keuze om op die manier te werk te gaan?
Het maakt jullie wel vrij uniek in dat wereldje, heb ik de indruk
Jassy: Een bewuste keuze om die op EP zo te doen? Ik denk ik niet.
Yannick: We wilden naar de refreinen toe wat ‘softer’ gaan. En dan ook dat rauwer kantje, dat keerde ook terug bij drums en zo. Of bij de screams. Maar dat is toch allemaal eerder natuurlijk gegroeid.
Jassy: Ik vind het leuk om dat emotionele paadje te bewandelen, en dat Kevin vervolgens aanvult om het steviger te maken. Maar dat is dus allemaal een heel natuurlijk proces geweest tussen onze beide stemmen.

Is de naam ‘Painted Scars’ een link … Of heeft het te maken met de problemen met je ziekte, maar met behulp van de nieuwe medicatie het ‘helend’ is om toch te zingen? In elk geval respect …Hoe is de groepsnaam ontstaan?
Jassy: Ik hou van tattoos, we hebben er allemaal wel een of meer. En eigenlijk zijn tattoos geschilderde littekens.  Het doet pijn als dat wordt geplaatst, maar is ook een soort van kunst. En ook de littekens die ik heb, ‘scars’, sluiten daarop aan. Dat sluit ook aan bij ‘Kintsugi’ omdat die ook zo een dingetje heeft. Tattoos zijn meestal een weergave over emoties en wat er gebeurd in mensen hun eigen leven. En bij ‘Kintsugi’, dat beschrijft dat iets dat gebroken is ook heel mooi kan zijn. En dat sluit aan hoe ik het zie bij tattoos. Dat is ook iets dat gebroken is, maar door het op je lichaam aan te brengen wordt het iets heel mooi.

Jassy, je ergert je (terecht!) aan het feit dat je vaak in het ‘female fronted ‘ metal hokje wordt geduwd. Hoe kan je stand houden hierin?
Jassy: Dat die gelijkheid er moet zijn en zo, ik heb me daar nooit echt aan geërgerd of zo. Maar nu ik zelf in die wereld zit voel ik wel dat ‘oei, een vrouwelijke zangeres’, in sommige kringen. Dat is minder leuk, minder mooi om naar te kijken of zo.. Echt storen doe ik me er niet aan, maar ik heb wel iets van ‘het is niet omdat het een vrouwelijke zangeres is dat het daarom minder goed is of zo’. Vroeger had je die ‘female fronted ‘metal hype…., en dat beeld blijft toch hangen. Marieke Bresseleers, die je ook wel kent, heeft me daar ook al over aangesproken. Als je een ander soort metal doet dan dat, zijn er die plots wenkbrauwen gaan fronsen. Die hype van Female Fronted Metal is een beetje voorbij…, het wordt tijd dat dat hokje duwen verandert.
Yannick: Of die zanger nu een man of een vrouw is maakt toch niets uit, het is gewoon een band met een (of twee) zangers en toevallig is dat bij ons een vrouw.. punt! Het is wel zo, als je met een band op het podium komt en er is een zangeres, dan verwachten ze prompt dat je Symfonische Metal gaat brengen of zo.. Dan krijg je soms wel reacties van ‘we hadden niet verwacht dat je zo hard ging zingen’ haha…..Maar het zou niet mogen zijn anno 2025.

Is de metalwereld nog steeds een mannen bastion? Speelt dat mee?
Jassy: Dat klopt wel, dat grunt en screamen , zoals de zangeres van Jinjer die dat ook kan.
Yannick: Het is raar dat dit in de metal wereld nog steeds bestaat, terwijl dat in andere muziekstijlen toch minder is. Anderzijds krijgen we wel voldoende kansen, dus dan valt dat al bij al toch nog mee.
Jassy: Op de zangles zei me iemand ‘er is nog nooit een band met een vrouwelijke zangeres geweest die headliner was op Graspop’ dat is toch wel opmerkelijk eigenlijk..

Is het om die reden (denk je) dat helaas te weinig dames die stap durven wagen? Houdt dit tegen om rock muziek te gaan maken denk je?
Jassy: Geen idee eerlijk gezegd. Ik zou aan iedereen die muziek wil maken zeggen: Gewoon proberen!

Is het de ambitie om ooit op Graspop te staan? Of liever Alcatraz? Wat denk je?
Jassy: Allebei uiteraard ! Al denk ik dat de kans op Alcatraz groter is dan op Graspop.   Alcatraz staat ervoor bekend om jongere bands, en ook Belgische, veel meer kansen te geven. Als we kijken naar mensen die we kennen, zoals Promise Down, die zullen dit jaar op Alcatraz staan. We hebben veel met hen samen op het podium gestaan, en zijn super blij voor hen. Als zij die kans krijgen, zie ik dat bij ons ook nog wel gebeuren. Graspop is veel moeilijker, maar we blijven proberen.. Of in het buitenland Hellfest.

Ik stel vast dat ‘Belg-zijn’ een probleem is voor veel bands om echt door te breken; ondervinden jullie die ‘muur’ ook als Belgische band? Of heb je er geen last van?
Yannick: Het is raar, maar ik moet eerlijk toegeven dat het zo is. Vooraleer ik zelf in een metalband speelde en op het podium stond wist ik gewoonweg niets over die Belgische scene. Dan merk ik dat we met enorm veel Belgisch talent zitten die blijkbaar niet die kansen krijgt die ze zouden moeten krijgen. Er ontbreekt gewoonweg iets aan het promoten van Belgische muziek. Ik ben al meerdere keren verwonderd geweest, als ik naar Asgaard ga, wat voor een talentvolle bands er op het podium staan.. En dat ik die voorheen gewoon niet kende.
Jassy: Die bands spelen niet op grote festivals of zo, en de meeste mensen zijn geneigd te kiezen voor die grote concerten of festivals, waardoor ze die bands niet leren kennen.  Veel mensen zijn minder geneigd om naar lokale dingen te gaan kijken…, het is gewoonweg moeilijker om hier in eigen land door te breken heb ik de indruk.

De beste manier om bekendheid te vergaren, is eerst in het buitenland ‘doorbreken’, nee? In het buitenland spelen, is dit een voornaam doel?
Yannick: Dat is zeker de bedoeling, de hardrock scene is in eigen land niet zo heel groot. In Nederland leeft dat wel meer, Kevin heeft in Nederland gewoond. Er zou daar meer ondersteuning zijn, en volgens we vernomen hebben zouden we daar gemakkelijker kunnen doorbreken. Het is dus zeker de bedoeling daar iets mee te doen en in het buitenland wat proberen te spelen. We weten alleen nog niet hoe en of dat gaat lukken.

2024 was een superjaar, niet meer te evenaren; me dunkt. Wat is het doel in 2025?
Yannick: Het is vooral dus de bedoeling om in het buitenland te gaan spelen, we hebben wel de kans gekregen om een tour te doen maar toen kon een bandlid niet. We hopen dat we dit jaar de kans krijgen. We staan al in DVG in Kortrijk, op 22 maart, en we speelden ook al in Frankrijk dit jaar. We hebben dat laatste kunnen doen, dankzij een video clip en de reacties op sociale media. Iemand uit Frankrijk had onze video gezien, en die had ons vervolgens gecontacteerd om daar te komen spelen. En dat was een succes, blij dat we dat hebben kunnen doen…..

De sociale media, hoe belangrijk is dit voor jullie? Indien het zo belangrijk is, waarom nog een fysieke plaat uitbrengen?
Yannick: Persoonlijk zit ik steeds minder op sociale media, maar je hebt het in deze tijden echt nodig om je muziek te promoten. Financieel haal je er niets of weinig uit, uit die Spotify. Maar om naamsbekendheid te krijgen is het een platform dat je gewoon nodig hebt. Wat platen releasen betreft? We ondervonden dat die EP in een mum van tijd uitverkocht was, dus het wordt nog gekocht door mensen… Ik heb wel persoonlijk het gevoel dat optredens meer en meer belangrijker zullen worden om inkomsten te vergaren, dan CD’s.  Je kunt tegenwoordig zelfs muziek maken via IA. Daar ons van onderscheiden is onmogelijk, daarom zullen live optredens nog belangrijker worden denk ik.

Een verkooppraatje om de band aan de man te brengen …
Jassy  & Yannick: Wie we zijn? Feesten , feesten. Zuipen , zuipen.. Haha. Maar nee, humor is iets heel belangrijk binnen wie we zijn hebben we al eerder gezegd. Kom gewoon af , kom ons zien samen met mensen die je graag ziet, het leven vieren. Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dat je daar energie kan uithalen  waardoor je de problemen in  je leven even kan vergeten. Een feest van het leven!!

Vertel eens wat meer over Scarfest … Komt er een vervolg?
Yannick: De editie van 2024 is goed verlopen. We zijn zo goed als break even geraakt! De opkomst was wel minder dan verwacht. Maar omdat we beter georganiseerd waren, waren de kosten lager. We kregen ook feedback dat het geluid veel beter was en de algehele organisatie liep vlotter. Volgende editie zal allicht in 2026 zijn en met minder bands. We willen focusen op een korter kwaliteitsvol festival.

Bedankt voor het fijne gesprek….

Raise Your Fist - Meer podia. Samenwerking met andere bands. We zijn gewoon heel gemotiveerd om hiermee verder te gaan… én we hopen er de vruchten van te plukken met deze release


Zanger Joas Pyckhout (Builders of Tomorrow), drummer Dimitri Michiels (Beneath Contempt), gitarist Tom De Houwer (Bedankt 4 Nothing), gitarist Sander Dockx (Walls of Sorrow) en bassist Benjamin Climan (For My Enemies) hebben binnen de scene al heel wat watertjes doorzwommen en vormen sinds 2022 de nieuwe line-up van de metalcoreband Raise Your Fist.
Met hun debuut ‘First Things First (2023) kregen ze reeds lovende recensies. Op de opvolger (die nu pas op de markt kwam) ‘Leader of the Pack’ worden hun grenzen nog meer verkend. Reden genoeg om even te gaan babbelen over deze release. We spraken met Sander Dockx, Joas Pyckhout en Benjamin Climan.

De band is ontstaan in 2022 … Een klein overzicht van de goede en minder goede momenten?
Het is moeilijk geweest om de juiste mensen te vinden om een band mee op te starten. Want alles draait om vriendschap, en dan moet je echt de juiste mensen op de juiste plaats vinden, anders werkt het niet. Je moet daarvoor met veel dingen rekening houden, tenslotte repeteer je altijd samen, bent voortdurend bezig met elkaar. Het is belangrijk date er een klik is. De band is opgericht door Sander en Dimitri (onze drummer) later is er ook nog Joas als zanger bij gekomen en Tom en Benjamin.. maken het compleet. Dat is het een beetje.

Sinds corona was er een overaanbod aan beginnende bands … Risicovol?
Dat overaanbod is er geweest, maar dat is eerder iets positief. Een risico nemen door zelf iets op te starten? Nee zeker niet. Hoe meer bands binnen de scene, hoe meer variatie dat er ontstaat. Het zorgt ook voor meer optredens, en meer publiek dat naar die optredens kan komen. Waardoor de scene op zijn beurt levendig blijft. Wat ons betreft ons? Zoveel mogelijk bands graag !

Jullie debuut plaat ‘First things First’(2023)  was een succes. Heeft dit bepaalde deuren geopend?
We hebben elkaar leren kennen, zijn muziek beginnen spelen, een aantal nummers waren reeds geschreven.  Dat album is een beetje een weg geweest om onze muziek te definiëren. Dat is goed. Maar het album dat nu uitkomt (12 februari) hebben we echt samen geschreven, en daar zit pas echt al onze energie in. Over die nieuwe plaat is ook wat meer tijd gegaan dan het debuut. Het is een bewustere manier van creëren geweest deze tweede plaat.  De eerste plaat was zeker een succesverhaal. Maar dat was gewoon het begin van alles…

Wat me opvalt op de nieuwe plaat, is de epische sound, hardcore en ‘melodieuze metal core’ elementen; hoe zou je zelf de stijl omschrijven?
Die hardcore invloeden zijn er inderdaad. Alleen de zang al, die zit compleet in die HC sfeer laat ons maar zeggen. We komen allemaal uit de Metalcore/HC scene dus normaal dat die invloeden er sowieso inzitten. Er zitten nog andere invloeden in, maar om onze stijl te definiëren in een woord, is altijd een moeilijke opgave.

Op de nieuwe plaat ‘Leader of the Pack’ zijn de singles eerder wat in het verlengde van wat ik in 2023 hoorde, een meer volwassen sound. Wat is het grote verschil tussen deze release en de vorige?
Zoals we inderdaad al aangaven, hebben we er meer tijd maar ook meer budget in gestoken in deze nieuwe schijf. Dat merk je niet alleen aan de productie, maar dat zie je ook in de art en de hoes. Er zijn dus gewoon veel meer werk, geld en ideeën  in verstopt in deze. Dat is het grote verschil.

Toeegeven, ik koop niet zozeer platen binnen dit genre, gezien dit muziek is die live tot zijn recht komt. Slagen jullie er in een bijzondere sfeer te creëren op plaat? Wat is jullie geheim?
Het is gewoon het punt om de energie en het idee van een nummer dat je schrijft, ook zo uit te werken. In alles. In het ritme, in de drum, in de zang. We doen alles met diezelfde overtuiging, zowel op het podium als daarnaast. Dat is zeer belangrijk, en zorgt ervoor dat je die ‘live’ sound ook op plaat kunt creëren.

Jullie maken gebruik van streaming kanalen, (spotify, YouTube). Hoe belangrijk zijn de sociale media platformen echt; opende dit bepaalde deuren? Waarom precies nog een fysieke plaat uitbrengen?
In onze groep, en ook bij de fans, zitten nog steeds mensen die een fysieke plaat kopen. Als je naar muziek luistert, moet je het ook kunnen vastnemen. Dat is een belangrijke drijfveer om nog fysieke platen uit te brengen. Maar om je muziek naar buiten te brengen, heb je die online sociale media kanalen gewoon nodig. Je bereikt op die platforms heel veel mensen, ook internationaal. Maar om geld in kas te krijgen, dien je wel fysieke cd’s te verkopen. Nog een reden om dat te blijven doen. die merchandiser is gewoon belangrijk voor een band. En dat zien mensen niet altijd, want ze luisteren alles via streaming sites. Maar daar heeft een band niets aan. Je hebt beide gewoon nodig.

Zie je resultaten van het actief zijn op de sociale media? Wat doet het precies?
We merken wel een stijging van het aantal streams. En ook de single ‘Inner Strain’ op YouTube krijgt heel wat views en reacties; Hoe meer je actief bent op die sociale media, hoe meer mensen je daadwerkelijk kunt bereiken, dat merken we nu al. We zien dus wel degelijk het verschil van vroeger, dan nu sinds we actiever bezig zijn op die sociale media, zoveel is zeker. En natuurlijk opent dat automatisch deuren. de reden waarom we dit interview kunnen doen is omdat we online onze boodschap verkondigen , en ook jullie hebben kunnen bereiken daardoor. Of het nog meer deuren zal openen, valt af te wachten.

Ik ken wel een band die ooit in Praag mocht optreden door bekendheid te vergaren via de streaming. Is dit iets voor jullie om eerst in het buitenland door te breken of is dat geen ambitie?
Buiten of binnenland, we doen graag zoveel mogelijk optredens. En we hopen inderdaad door onze muziek breder aan te bieden, dat het ook dus lukt naar o.a. het Buitenland toe. Maar we zijn ervan overtuigd dat dit in orde gaat komen, want we zien de effecten nu al.

Jullie hebben ook een paar keer in Hell Diest opgetreden (een mooie locatie en super sympathieke mensen btw!). Interessant om door te breken? Zijn er clubs die jullie contacteerden?
Het is hoe je ‘Clubs’ definieert natuurlijk.  Maar sowieso, dankzij die optredens in Hell Diest hebben we ook andere optredens kunnen boeken. We hebben ook in Asgaard kunnen spelen, o.a. doordat die ons daar hadden gezien. Dat was een mooi festival om te spelen, dus ja.. Klopt .

Wat zijn jullie verwachtingen van deze release ? De wereld veroveren?
Het hoeft niet direct de wereld te zijn (haha). De Buurlanden om te beginnen mag ook (haha). We hopen vooral een breder publiek aan te spreken, dat mag in clubs zijn of op groter podia zijn. Meer podia. Samenwerking met andere bands. We zijn gewoon heel gemotiveerd om hiermee verder te gaan… en hopen daar de vruchten van te plukken met deze release.

Ik hou van jullie muziek … Een wall of sound met lekkere mokerslagen én toch … met een hoek af. Hoe zou jezelf verkopen? Wat maakt jullie binnen de scene uniek?
Wie je op het podium ziet, zijn ook de mensen die we echt zijn. We zetten geen maskers op, Ook de bijzondere stem van Joas in combinatie met de muziek die we maken is vrij uniek en kenmerkend is aan ons.. maar vooral draait alles bij ons rond oprechtheid, zowel in onze muziek als in de boodschap die we willen brengen. maakt ons dit uniek. Geen idee, maar dat is belangrijk om te zeggen wie we echt zijn.

Zit er een verhaal in jullie muziek? Bij veel HC en Metalcore draait het vaak om ‘heilige huisjes omver stampen’; is dat bij jullie ook zo?
We proberen het Pact-gevoel te creëren. Wat bedoelen we daarmee? Iedereen binnen die scene, bands, fans, wie naar de muziek luistert is één grote familie. Het is een roedel van wolven, en als wolven tegen wolven vechten kan dat alleen maar slecht uitdraaien. Het is heel belangrijk dat bands andere bands helpen en verder helpen op hun weg. Elkaar aanporren en aansteken. En dat is iets wat we ook willen brengen en waar we voor staan. En belangrijk daarin is dat iedereen onthoudt dat je samen bezig bent om de scene levendig te houden, niet tegen elkander. En dat er plaats genoeg is voor iedereen in die scene. Die boodschap dragen we zeker uit. We hebben trouwens in het verleden zelf die kansen gekregen als jonge band, toen waren er vele anderen die ons ergens plaatsten toen wij pas opkwamen.

Is het voor een Belgische band niet moeilijker, zeker binnen deze scene, om door te breken … Indien jullie Amerikanen waren, waren jullie misschien al beroemd …
Een muur staat er om over die muur te geraken. Het is altijd een uitdaging. We laten ons daar zeker niet door ontmoedigen. Belg zijn heeft ook voordelen, ons Engels is best goed. Het is niet gemakkelijk, en we merken wel dat het niet altijd even simpel is om over die muren te geraken. Maar we zijn hier geboren, en best wel trots op dit land waar we in leven. We weten wat we kunnen en willen, en laten ons niet ontmoedigen daardoor is de belangrijkste boodschap.

Jullie zitten al een tijdje in de scene, nog vóór Rise Your Fist. Is het sinds corona niet nog moeilijker geworden te kunnen spelen? Wat ervaar je zelf?
Vroeger was er in de buurt wel iets te doen, in het genre. En dat is inderdaad wel veel minder geworden. Organisatoren zijn minder geneigd om HC/metalcore te organiseren, omdat ze vrezen dat er niet veel volk zal op afkomen. Los daarvan, de dingen die dan wel nog worden georganiseerd bewijst dat het wel nog leeft. En ook dat er nog een toekomst is voor de scene. En dat er nog mensen zijn die terug buiten willen komen binnen diezelfde scene. De veneus moeten terug meer durven.

Wat me ook opvalt is dat er binnen die HC scene een jong publiek op afkomt …
We zien eerder een mix van alle leeftijden verschijnen eigenlijk. Ook de oudere generatie. Maar we zijn altijd blij als er nog jongeren op afkomen, want dat betekend dat de toekomst binnen de scene verzekerd is. Het feit dat alle generaties kunnen komen, en iedereen even welkom is, straalt de scene ook uit.

Nu ook over Rise Your Fist zelf. Naast de ambities, wat zijn de verdere plannen?
We hebben dat al min of meer aangegeven. Optreden en naar buiten kunnen blijven komen als band met onze muziek, en connectie maken die naar onze muziek luisteren is de belangrijkste ambitie en plan voor dit en de jaren die volgen. en dat levendig kunnen blijven houden. Uiteraard willen we op grote podia staan, als we die kans krijgen. Op Graspop, Wacken of Alcatraz .. dat maakt ons zeker blij. Maar het maakt ons even blij om in ene jeugdhuis op te mogen treden en dat iedereen enthousiast is en de boel afbreekt tijdens ons optreden aldaar. Die energie maakt ons zelf ook blij. En dat is dus het belangrijkste doel, die energie levendig kunnen houden.

Wens je graag nog iets toe te voegen, doe gerust…
Onze release show willen we het even in de kijker zetten. Die release show gaat trouwens door op 4 april in ‘Zandhoven Metal Fest’ in Chiro ’t Reigernest - https://www.facebook.com/events/603354265667516
ook Hope Erodes en Fatal Move zullen daar aantreden. We doen we dat daar trouwens ook, twee jonge bands S.P.I.T en Woke up Tied de kans geven om ook hun ding te kunnen doen. Om op een vorige vraag terug te komen.  dat is voor ons heel belangrijk.

Bedankt voor dit gesprek, veel succes alvast!

Alex Koo Trio - Een veelkleurig palet van hun instrumenten in een breed, uiteenlopende sound
Alex Koo Trio

Alex Koo (*****) is een getalenteerde pianist, van vele markten thuis. Als zoon van een Japanse moeder en een Belgische vader, begon de West-Vlaming zijn reis als klassiek pianowonder op vijfjarige leeftijd reeds. Aangespoord door zijn muzikale nieuwsgierigheid, zocht Koo inspiratie en groei in het buitenland. Hij studeerde aan de Conservatoria van Amsterdam, Kopenhagen en New York University (Steinhardt), wat hem - in combinatie met zijn passie voor jazz en improvisatie - lof van wereldiconen als Kurt Elling, Kenny Werner en Brad Mehldau opleverde.
Hij wordt begeleid door virtuozen, drumicoon Dré Pallemaerts (Toots Thielemans, Melanie de Biasio, Bert Joris) en basvirtuoos Lennart Heyndels (Jef Neve, Ben Sluijs, Kaja Draksler). Met hen bracht hij een nieuwe plaat uit 'Blame it on My Chromosomes' via W. E.R.F records. In een goed vol gelopen De Casino kwam hij die plaat op zondagnamiddag voorstellen, dit in  kader van 'Welcom to the jazzklub’.

“Intro to nothing” en “Desert Messiah” zijn twee songs , op minimalistische wijze ingezet.  Alex voegt er zijn talent als zanger aan toe op “Slowly”.
Er gebeurt nogal wat op het podium … Het trio is op speelse wijze bezig, maakt verrassende en onverwachtse wendingen , wat het geheel boeiend houdt. Heerlijk genieten dus met hun instrumenten, die integer, intiem , spaarzaam als breed opentrekkend kunnen klinken. Zachtmoedig, pakkend als fel, verbeten dus; o.m. door de warme contrabas, die gemoedsrust brengt of je prompt wakker schudt, samen met die grooves en salvo’s van drums en piano. Wat een begeestering , wat een virtuositeit! Songs als “Eagle of the sun” en “Doritos Everywhere” en “Hey Man we should play sometime” zijn weerbarstig, kleurrijk, veelzijdig. Wat een mooie versmelting van al die muzikale elementen. Een prachtig slot, die laatste.
“Jonass” werd toegevoegd, opgedragen aan Jonas, een jeugdvriend van Alex  die tien jaar geleden is verongelukt in een verkeersongeval. Het nummer straalt verdriet, pijn , verlies, geladenheid uit. Het stopt even abrupt, net als het leven van die jeugdvriend. Een overtuigende symboliek. Een sterk emotioneel einde van een bijna twee uur durende trip. 
Op 'Blame it to My Chromosomes' verlaat Alex Koo Trio de comfortzone van jazz en klassiek, slaat aan het experimenteren met klanken en voegt er vocals aan toe.
Alex Koo Trio tast bijna twee uur lang de grenzen hiervan af. Ze gaan speels te werk ,  improviseren en experimenteren. We waren diep onder de indruk van het veelkleurig palet van hun instrumenten, die een breed uiteenlopende sound bood.

Setlist: intro to nothing - desert messiah - slowly - idiosyncratic moving of feet and body - blame it on My chromosomes - eagle of the sun - Doritos everywhere - hey man we should play sometime – Jonass

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Funeral Dress – Een ‘Goodbye?' door de grote poort
Funeral Dress
Trix
2025-02-14
Antwerpen
Erik Vandamme
Beoordeling: 9

Funeral Dress - Veertig jaar lang waren ze één van de gezichten van de Belgische Punk scene, samen met o.a. The Kids. Funeral Dress ontstond in 1985, toen de eerste punk golf een beetje was gaan liggen. Maar Punk is nooit echt dood geweest … en de band vonden we doorheen die veertig jaar ook terug.
Nog steeds breken bands door die de punk attitude hoog in het vaandel dragen. O.m. Maria Iskariot die vorig jaar Humo's Rock Rally won. Of een schitterende band als The Rats die we recent aan het werk zagen op We Are Open. Is het nu punk pur sang of niet , een link is er naar bands als een Funeral Dress. De band bracht hun allerlaatste plaat uit, 'Goodbye ?' en nemen in schoonheid afscheid door enkele concerten in 2025.  Ze waren nu te zien in een zo goed als uitverkochte Trix, Antwerpen, een trip van veertig jaar en knallend punkfeest , kortom een lange jaren stoppen met een knal van een punk feest, een Goodbye?' door de grote poort …

Maar eerst waren er nog twee voorprogramma's.
Luna en De Maanstenen (***1/2) is een mooi voorbeeld van jonge beloftevolle bands, die hun uiterste best doen om die punkattitude levendig te houden. Het trio bestaat uit Luna Janssens op zang en bas, Jitse Verschueren op gitaar en aan de drum Parker Giele Tuinder.  Ze stonden een beetje onwennig op dat toch wel grote podium van de Trix.
Maar we hadden een charismatische Luna , die met De Maanstenen wat beweging kreeg in het binnenkomende publiek. Het lukte deels. De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het ‘em. Er zit potentieel in deze drie . Deze ‘zelf verklaarde Friet-Steak-Punk’ konden we dus wel smaken.

Een band die geen introductie meer nodig heeft is Belgian Asociality (****1/2). Hun concerten zijn zondermeer gegarandeerd leuke punkfeestjes met een hoek af. De absurditeit in de teksten en de hoge dosis humor die het gezelschap brengt, camoufleert wellicht hun hoogstaande virtuositeit. Belgian Asociality zijn toffe pees en muzikanten; ze hebben een charismatische zanger, Mark Vosté, een ware verhalenverteller met een bulderende stem.
Al gauw ontstonden er enkele stevige moshpits en stagedive. De band heeft hun hits zelfs niet nodig. Ook al worden kleppers als “Bompa Punk” nog het hardst meegebruld door een heel beweeeglijke menigte. Tot ver achteraan ging iedereen lekker over tot een neverending wild pogofeestje.
Belgian Asociality mag absurd klinken na al die jaren (ook al veertig jaar btw!), ze weten te raken met hun venijnige teksten. Een bijzondere parel dus. Het dak ging er compleet af op songs als “Boerderie” en “Morregen”. Een grappig slot kregen we er bovenop met 'het is gedaan, …’. Een potje 'Anarchie' stralen ze nog steeds uit, dit knettergekke gezelschap. Wat een feestje was me dat!
Setlist: Belgian Asociality// Anti-Iedereen // Extremisten //ATP //Iron Mädchen Heidi //Van mijn erf! //Eurogongshow //Frak aan //Bompa Punk //Stagedive // Jupiler Reggae// Keerbergen// Boerderie //Morregen //Het is gedaan //Anarchie

Funeral Dress (*****) heeft direct z’n publiek mee en laat het niet meer los. “Punk's back in Town” is meteen een sterke opener. Dirk liet weten dat hij door een keelontsteking het wat lastig had, maar vooralsnog was er weinig van te merken. Hij liet hij zich op sommige momenten vocaal bijstaan door de band. Een hechte vriendengroep is het wel die Funeral Dress. Op “Death and Glory” gingen alle registers compleet open. De band kreeg moeiteloos het publiek ook mee. Een song als “Ik mut Just Niks”- de nieuwste single - werd meegebruld, al was het één van hun grote hits. De liefde tussen Funeral Dress en hun fans is duidelijk wederzijds; de pits, de stagedives , pogos enz in overvloed. Het was allemaal aanwezig. Funeral Dress in snelvaart , mokerslagen ‘into the face’ op muzikale kleppers “All Politicians Are Cunts” en “Cops are No Human Beings'-“. “A Way of life“ en “Down Under” (Men At Work cover) zorgen voor energieke uitspattingen. "Fuck the Fucking Fuckers' is er eentje met een meebrulkarakter. “Pogo Never Stops” en hun gekendste “Party On” worden eveneens  meegeschreeuwd tot helemaal achteraan; het feest kan niet meer stuk.
Ondertussen komt een clown wat confetti rond strooien; verder nog zeepbellen en strandballen die in het publiek vliegen. Vanaf dat moment is er geen houden meer aan … “Let's go down the pub” en “Leaving on a Jet plane” luiden een knallende finale in. Op “Don't Dicate to me” gaan alle registers nog eens open. Luna en de Maanstenen komen zelfs een strofe meebrullen, en danken hun publiek erg respectvol. Waarna een best emotioneel beladen “Goodbye” de climax betekent, met een krop in de keel … Zelfs Dirk had het even moeilijk, zijn stem knakte. Ook wij waren geëmotioneerd. Dit afscheid was er één door de grote poort, een ‘goodbye’ waardig …

Setlist: Intro // Punk's Back in Town // Burn the City//  Death and Glory//  Ik Mut Just Niks ?  Don't Conform // Shoulder to Shoulder //Cops Are No Human Beings// SPR//  All Politicians Are Cunts //  Come On Follow // Wasted Youth // A Way of Life ///Down Under  (Men at Work cover)//  Hello From the Underground// Fuck the Fucking Fuckers // Dogs of War //Sex & Drugs and Rock 'n' Roll // Pogo Never Stops //  Party On //Let's Go Down The Pub // Leaving on a Jet Plane // Don't Dictate To Me // Goodbye

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7271-funeral-dress-14-02-2025?Itemid=0

Belgian asociality
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7270-belgian-asociality-14-02-2025?Itemid=0

Luna en de Maanstenen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7269-luna-en-de-maanstenen-14-02-2025?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen

Steven De Bruyn & Jasper Hautekiet - Tussen intimiteit en bevreemdende schoonheid

Als muzikanten bij uiteenlopende projecten hebben Steven De Bruyn  (Harmonica) & Jasper Hautekiet (contrabas) al heel wat watertjes doorzwommen. Hun instrument is binnen die projecten dé grote meerwaarde. In de schijnwerpers staan verdiend die contrabas en harmonica. In 2022 verscheen het ‘samen’ debuut 'Aanhou Geraas Maak' . Hier tasten ze de mogelijkheden van hun instrumenten af, en voegen er elektronisch vernuft aan toe.
In een goed volgelopen De Centrale (Gent) kwamen Steven De Bruyn & Jasper Hautekiet (*****) hun tweede parel voorstellen 'Fuzzy Boundaries' die zo mogelijk nog meer intensiteit bevat. Live was er sprake van een groovy, bedwelmende klankentapijt!

We kregen een intieme, energieke sound met nogal wat uitspattingen door de prachtige, indrukwekkende warme harmonica klanken en contrabastunes. Het duo voegt er allerlei elektronica aan toe, wat een bevreemdende, filmische insteek biedt. Op plaat ontdekten we het reeds , live kwam het nog meer tot uiting.
Er worden niet alleen songs uit de nieuwe plaat gebracht, ook materiaal van het debuut kwam  aan bod, zoals het prachtige “Almost summer” en “Aanhou Geraas Maak”. Improvisatie en experiment maakte deel uit van het meeslepende geheel. Een fantasie prikkelende aanpak. werd geprikkeld. “Rabbit hole” en “Space Debris” waren mooie voorbeelden. Door de synths, de drummachines en de percussie worden de muzikale grenzen verder afgetast. Het klinkt groovy, dansbaar als broos, breekbaar.
Wat een intensiteit en virtuositeit van deze twee met hun instrumenten. Het voelt aan als een veredelde jamsessie, waarbij ze hun publiek meenemen op hun trip doorheen de prairie van het leven. Naar het eind toe krijgen we nog het pakkende, wondermooie “Tot Ziens”. Op het afsluitende “Stevo Wonders” fluit Steven, terwijl de zachtmoedige bas klank van Jasper hem perfect aanvult. Een warme gloed daalt neer op zoiets. Besluit:
We worden bij de leest gehouden door die diverse, gevarieerde aanpak van Steven De Bruyn & Jasper Hautekiet. Het duo balanceert tussen intimiteit en bevreemdende schoonheid .

Setlist: 1/ Action Replay 2/ Oishii 3/ Graze Shot 4/ Speechless 5/ Rabbit Hole 6/ Observance 7/ Sonsopkoms 8/ Canchanchara 9/ Almost Summer 10/ Space Debris 11/ Aanhou Geraas Maak 12/ Tot Ziens -  encore:  Stevo Wonders

Organisatie: De Centrale, Gent

Thundermother - Pure Female Power!

Op een zondagavond maakten we ons op voor een heavy metal /hard rock feest in De Casino. Met Thundermother en Cobra Spell stonden twee bands op het podium in een voornamelijk vrouwelijke line up.
Er was niet zoveel volk voor zo’n  vrouwelijke line-up … We mogen toch niet interpreteren dat de metal scene op een mannen bastion lijkt …  In elk geval bewezen deze bands met een ijzersterke show dat ze totaal niet moeten onderdoen voor hun mannelijke collega's. Mooi.

Vulvarine (***1/2) - Vulvarine grijpt het publiek bij de eerste riffs bij de keel en drijft het tempo telkens op. “Drugs Love Pain” en “Good Times klonken aanstekelijk, maar konden ons nog niet volledig overtuigen. Een Modern Talking cover “Cheri Cheri Lady” was dan weer een gedurfde stap buiten de comfortzone van de heavy metal. Vulvarine bracht naarmate hun set vorderde meer afwisseling in hun set. De gitaristen houden van lekkere lange riffs. Een zalige “White Pricks” volgde. Er zit potentieel en groeimogelijkheid in deze Vulvarine, Een wervelend “Heads Held high” en een energiek “Rock Bottom” met de beweeglijke frontvrouw voorop besloten de set.
Setlist: Drugs Love Pain o Good Time o Fool o Cheri Cheri Lady (Modern Talking cover) o White Pricks o Heads Held High o Rock Bottom

Cobra Spell (*****) – Is opgericht in 2019 door aanstormend gitaarfenomeen Sonia Anubis (ex-Crypta, ex-Burning Witches). Cobra Spell zoekt het rauwere, donkerder kantje op van de heavy metal. Met een '666' kwamen we al in een duister sfeertje terecht. De band rond brulboei Kristina Vega, haalde vanaf “The Devil Inside of Me” alles uit de kast om een Satanisch ritueel te doen ontstaan, met verschroeiende riffs, en vooral de hoog uithalende vocals van Kristina zelf. Cobra Spell speelde in een hels tempo.; waanzinnig zelfs!, waarbij de Duivel als het ware werd aanbeden op “Satan is A Woman”. De spiedende ogen spraken boekdelen.
Cobra Spell toonde geen medelijden. Op “Poison Bite”, “Accelerate” en het verschroeiende “Warrior From Hell”werden de registers volledig open getrokken door de dames. De temperatuur steeg tot een kookpunt.
Hun heavy metal mag doorsnee klinken, het klonk goed door de instrumentatie, de krachtige vocals en de speelsheid. Een mooi muzikaal satanisch ritueel.
Setlist: 666 o The Devil Inside of Me o Satan Is a Woman o S.E.X. o Love Crime o Poison Bite o Accelerate o Warrior From Hell o Addicted to the Night

Thundermother (****1/2) - Iets luchtiger maar even krachtdadig ging het er aan toe bij Thundermother. “Can You Feel it” was hun vraag dom er tegen aan te gaan … We voelden de adrenaline door ons lijf gieren. Puur, gebald, speels klonk de set! “Watch Out”, “The Road Is Ours” en “Dog From Hell” overtuigden. We waren onder de indruk van de zangcapaciteiten van Linnéa Viksröm en van de lange, messcherpe gitaarriffs.
Een verbluffende “Loud and Free'” zetten die riffs nog vuurkracht bij. Na “Sleep” volgde een virtuoze, veelzijdige drum solo. Waarna de band het met “Whatever” en “Shoot To kill”, de Thin Lizzy cover “Don't Believe A Word” inzette. In een wervelende finale met “Try With Love” en “Thuderous” ging Linnéa gewoon op de bar van de zaal plaats nemen, ging ze naar achter en zo terug het podium op. Mooi om te zien . De andere muzikanten jamden ondertussen lekker verder. Het publiek werd entertaind.
Thundermother voegde er nog een krachtige bisronde aan toe met o.a. “Hellevator” en het sublieme “Speaking Of The Devil”.
Na al die jaren zijn ze uitgegroeid tot één van het betere Zweedse metal bands. “Driving In Style” besloot '. Dit was Thundermother muzikaal eigenlijk wel in deze anderhalf uur durende set, in topsnelheid door het heavy metal landschap …
Setlist: Can You Feel It o So Close o Watch Out o The Road Is Ours o Dog From Hell o Loud and Free o Bright Eyes o Take The Power o Dead Or Alive o I Left My Licence in the Future o I Don't Know You o Sleep o Drum Solo o Whatever o Shoot to Kill o Don't Believe a Word (Thin Lizzy cover) o Try with Love o Thunderous o Encore:o Hellevatoro Can't Put out the Fire o Speaking of the Devil o Driving in Style

(Dank aan Musika.be)

Pics homepag @ Peter Vangelder

Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas

Eefje De Visser – Ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief

Het Nederlandse fenomeen Eefje De Visser (****) trad in het weekend van 8 & 9 februari niet minder dan drie keer aan in de gezellige zaal van De Roma in Borgerhout (Antwerpen). Elk optreden was hopeloos uitverkocht.
Wij verkozen het matinee concert op zondag namiddag, én ook die avond zelf zou ze nog eens optreden. Gas terugnemen zat er bij Eefje niet in. Ze toonde een niet-aflatende inzet naar haar publiek toe, dat bestond uit alle leeftijden, popfans, ouders met kinderen, tot liefhebbers die het moeten hebben van alternatief bevreemdende muziek. Iedereen vindt hier wel z’n gading bij Eefje’s muziek.
In de bijna twee uur durende set zaten we ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief,  kitsch aanvoelende popmuziek, met perfect ingestudeerde danspasjes, in een zweem van mysterie, melancholie en weemoed …

Al vanaf het begin van de set dompelt Eefje, met haar muzikanten en achtergrond zangeressen - die ook vaak op de voorplan traden -, ons onder in een sprookjesachtige mooie wereld die tot de verbeelding spreekt. Persoonlijk kwamen bij ons jeugdherinneringen naar boven als o.m. sprookjes van Grimm, en van Sneeuwwitje en Assepoester, dit met het liefelijke kantje, maar ook met het grimmige van de Boze Heks. Het eindigt altijd met dat ze allemaal nog lang en gelukkig leven met hun prins op het witte paard.
Ook in het concert van Eefje De Visser ervaarden we een gelijklopende verhalenlijn …
Met “Heimwee” werd de toon op intieme wijze gezet; een krop in de keel. Het integere weemoedige komt met regelmaat naar boven, als op “Hoor je het hart kloppen” en de singles “Wolk breekt”, ”Bitterzoet” en “Zwarte zon”. De dansspieren worden geprikkeld op “Uit het oog”, met  een vreugdevolle uitspatting van het leven. De danspasjes waren tot in het minuscule uitgediept, het speelse kantje kreeg je hier. Het onderstreept de muzikale diversiteit van de sing/songwriter .
Een muzikaal sprookje dus die naar een ultieme climax gaat van duister en licht, het met elkaar verbindt en leidt tot een geweldig fijn slot waar alles goed komt, met “Vlammen” en “Weekenden “, gekend materiaal van deze getalenteerde dame. .
We krijgen in de bis het magisch mooie “Stilstand”, “Lange vinnen” en “ Hoe doe je dat”; ze vloeien moeiteloos in elkaar over en tekenen voor een feestje voor het leven. De muziek en de verteltrant brengt een gevoel van opluchting, een happy ending.

De muzikale diversiteit van Eefje De Visser bracht je naar een wereld die tot de verbeelding sprak  én je het mooie toonde van een sprookjesachtige wereld.

Setlist: Heimwee - Gloeien - Wolk breekt - Bitterzoet - Zwarte zon - De parade - Scheef - Wakker - Hoor je het hart kloppen - Reizen - Ik weet dat hij het wil - Beeld hangt stil - Uit het oog - Vlug - Vlammen – Weekenden
Encore: Stilstand - Lange vinnen - Hoe doe je dat

Organisatie: De Roma, Antwerpen

We Are Open 2025 – Wat een rits interessante Belgische parels
We Are Open 2025
Trix 
Antwerpen
2024-02-08
Erik Vandamme

We Are Open is een jaarlijks weerkerend festival die vinger aan de pols houdt en houdt van diversiteit in de eigen Belgische scene. Het tweedaagse festival op 7 en 8 februari, bood nu ook opnieuw een rits interessante Belgische parels.
Wij waren aanwezig op dag twee van het event. De artiesten en bands waren te zien over zes zalen in het mooie Trix complex. Een hele opgave alvast om alles echt te zien, waarbij hartverscheurende keuzes moesten worden gemaakt.
Ons verslag over deze dag

The Rats (Café) ****1/2 - Punk is niet dood! We kunnen dat niet genoeg herhalen, hoewel we The Rats niet per se in het hokje' punk' willen duwen. Ze klinken gevarieerd, divers, boeiend, interessant in het genre. De vibes vliegen over je heen vanaf de eerste gitaarlijnen en drum salvo’s. Ze gaan nogal tekeer en het pedaal blijft stevig ingedrukt. De frontman van deze jonge wolven, Emile Dekeyser, is een ware entertainer, als een uitgehongerd beest gaat hij tekeer op het podium. Met een dosis humor en met de nodige kwinkslagen houdt hij ons bij de leest en krijgen we een leuk, gezellig punkgerelateerd feestje in de Café.
The Rats brachten pas in 2024 hun eerste EP uit, en lieten nu al een diepe, sterke indruk na. Wat een warming up!

Sunchaser (Kelder) - Naast We Are Open, zijn er nog festivals die de Belgische muziek hoog in het vaandel dragen; o.m. The Sound of The Belgian underground, die de week voordien in de Botanique plaatsvond. Eén van de ontdekkingen was Sunchaser. Ook hier was er sprake van een heel diverse sound, dromerig, subtiel dansbaar naar het creëren van een bevreemdend atmosfeertje. Zangeres Camilla wist ons vandaag ook te betoveren in die brede stijl; we konden meegevoerd worden , lekker wegzweven of de dansspieren werden gepikkeld. De veelzijdige aanpak intrigeerde en overtuigde opnieuw . Sunchaser is een uiterst genietbare, spannende band, eentje om te koesteren.

Gone Icon (Venster) ****1/2 - 'Venster' was een zaaltje buiten, naast de foodtrucks. Een aangename locatie om op positieven te komen. Het bordje aan de zaal dat aanmaande om het binnen stil te houden, hoefde niet. Het publiek kwam duidelijk voor een muzikale totaalbeleving … én hield het stil en rustig waar nodig, of danste zich de ziel uit het lijf op pompende beats en scheurende gitaren waar het kon en mocht .
Bij Gone Icon nam het overgrote deel van het publiek zittend plaats op de kussens vooraan het podium, wat zorgde voor een huiskamerconcertgevoel. Op de achtergrond brandde een kaars, om de gezelligheid compleet te maken.
Gone Icon is het project rond producer, songwriter en dj én alleskunner Jonas Steurs. Hij is een hartenbreker en overtuigt op subtiel verstilde wijze. 'Intimiteit die je niet in slaap wiegt, maar je eerder murw slaat' noteerden we. Deze intieme locatie was hem op het lijf geschreven. Hij ontroerde op James Blake achtige wijze. Mooi!

TJE (Club) ***** - De Club was heel goed vol gelopen voor TJE. Niet zo verwonderlijke want deze formatie rond zingende nachtegaal Lindy Versyck, overtuigt met haar krachtige vocals. Haar ijzersterke muzikanten Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen vullen haar moeiteloos aan, wat zorgde voor een enorme intensiteit. De club was muisstil en was gefocust op de sound en de stemmenpracht. TJE wist ons evenzeer te ontroeren .
Ze worden vergeleken met een band als Portishead, een mooie referentie. TJE is dus een eigenzinnige formatie, die intensiteit en breekbaarheid samenbrengen, gedrenkt in een badje van deugddoende weemoed en hoop. Best indrukwekkend!

Affaire (Bar) **** - Bij zo een goed gevulde dag/avond horen contrasten. We bleven gewoon aan de Bar voor Affaire, die met dosis knettergekke psychedelische rock intrigeerde. 'Rock' n like a Rolling Stone', flitste ons voor de ogen; de 70s doorleefde rootsrock psychedelica van de Stones onder meer . Het is wellicht een manke vergelijking, maar ze is hier als compliment bedoeld. Affaire rockte ongedwongen , lekker, compromisloos. De wisselende, kronkelende tempo’s behielden onze aandacht. Inderdaad , opnieuw de moeite!

Jean Valery (Zaal) **** - Als je kunt uit-pakken als 'onderdeel zijn van blackwave.' dan kan je meteen het publiek in-pakken als artiest … Maar dat is buiten Jean Valery gerekend, die wellicht de schaduw van zijn blackwave. Voelde; hij wist vooral solo een eigenzinnige set te spelen. Zijn debuut solo verschijnt op Valentijn.
In de Trix zaal wist hij live iedereen te omarmen en in beweging te zetten door verbluffende groovende hiphopsoulpop. De zaal was aan het dansen en Jean Valery was een ware entertainer, die holde naar alle hoeken van het podium. Hij bracht het publiek in beroering en het deinde lekker mee. Dit solo project was er ons toch eentje om van te genieten!

Primero (Club) ***1/2 – Primero is bij onze Franstalige vrienden al een bekend fenomeen.
De Trix club stond nog niet half gevuld voor deze rapper Primero. Het kwam ook door het feit dat beneden in de inkomhal een ware Rave party aan de gang was door de verrassing act die er optrad.
Primero deed z’n best om het publiek bij zich te houden. De raps kwamen vanuit een buikgevoel. Hij wiste te raken met z’n emo-teksten. Van zo’n hiphop/rap houden we. Het hoeft niet echt vernieuwend te zijn , als het je maar weet te koesteren.

Divided (Café) ****1/2 - Deze West-Vlaamse post-hardcore formatie rond drummer/zanger Pepijn Vandaele doet het café op zijn grondvesten daveren. De band tekent voor een grauw muzikaal kader, die onze donkerste fantasieën weet te prikkelen. Divided zit een beetje in de  AmenRa sfeer. We werden overstelpt van bloedstollende mokerslagen. Een knaller dus.

… Echte rustmomenten hebben we onszelf niet gegund, tenzij een toffe babbel met kennissen of een pintje aan de bar met gelijkgestemden tussen de optredens door …
BEX (Venster) **** Een moment van verpozing muzikaal door de twinkelende, aanstekelijke oorstrelende klanken. Een betoverende sound dus. Met hun mooie debuut EP 'The Kitchen' wist BEX ons diep te ontroeren met een warme knuffel, en ook live slaagde deze band erin.

Dienne (Zaal) ***** - De formatie rond Dienne Bogaerts, ook wel bekend van Lili Grace en Faces On TV, is er eentje van vele uitersten. Na BEX en TJE de volgende wondermooie parel … Een opera stem , verbluffende soundscapes en het arsenaal aan instrumenten, klonk gevoelig en deed allerlei emoties opborrelen. We werden meegevoerd naar een sprookjesachtige wereld. Een rollercoaster over van alles en nog wat flitste voor ons , filmisch van een ongrijpbare wereld weliswaar … Schitterend!

Cellini (Club) **** - ‘Cellini is een Belgische artiest met Zuid-Italiaanse roots die percussie gedreven en dansvloerklare elektronische muziek maakt, geïnspireerd door traditionele invloeden uit het mediterrane landschap’, lezen we op hun VI-Be pagina. De Zuiderse tint en sfeer, de warme stem en de broeierige, aanstekelijke elektronische klankentapijtjes doen ons verlangen naar zomerse stranden. Ook de dansspieren worden geprikkeld. De voetjes in het zand én uitkijken naar warme temperaturen, dat aanvoelen kregen we. Mooi!

Eosine (Bar) ***** - Eosine is één van onze lievelingen. Sympathieke gasten die we koesteren. Ze brengen een sterke overtuigende set die het midden houdt van hiphop, shoegaze en dreampop. En eerlijk gezegd eigenlijk wel moeilijk ergens onder te brengen.
De Luikse band vloog er meteen wild, meedogenloos in. De Bar under pressure!  
De spring-int-veld frontvrouwe Elena Lacroix dook deze keer niet in het publiek, maar trok hen wel mee in een wervelend dansfeestje. We zijn fan van deze sympathieke Luikenaars, hun muziek is er met een hoek af, eigenzinnig, weerbarstig én dat maakt het uiterst interessant. Eosine pakte moeiteloos de Trix bar in . Band met potentieel, die kan doorbreken naar een groter publiek.

Crackups (Club) **** - Crackups speelt rauwe garagerock. Muzikaal ging het alle kanten uit, De band is al een tijdje bezig , al van 2007, en is nu aan zijn derde album toe. Tijd voor erkenning dus op de grotere festivals of podia. De club was in de ban door hun nietsontziende energie boosts. Een perfecte afsluiter van deze tweede ‘We Are Open’ dag.

Organisatie: Trix, Antwerpen