Sterk IJzer VI 2026 – Uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen in een occult totaal beleven
Sterk IJzer VI 2026
Asgaard
Gentbrugge
2026-02-07
Erik Vandamme
We leven in tijden dat mensen kiezen voor 'zekerheid' om een festival te bezoeken; 'iets ontdekken' schrikt veel mensen blijkbaar af. Festivals met puur en alleen tribute-bands geraken moeiteloos uitverkocht, maar festivals met een line up van 'bij het grote publiek minder bekende bands ' hebben het steeds moeilijker om alles aan elkaar te knopen.
En toch … op deze zachte zaterdagavond waren we aanwezig op de zesde editie van een zo goed als uitverkocht Sterk IJzer in de Asgaard in Gentbrugge. We zagen underground bands passeren, die elk op hun eigen wijze een soort muzikaal ritueel brachten, binnen een occult kader. Een topavond zonder meer voor de hardere, extremere metalliefhebber dus.
Er stond al wat publiek in het gezellige zaaltje voor openingsact Rudenya (****1/2). We citeren uit hun vi.be pagina '' Rudenya is een melancholische metalband die eind 2023 het licht zag. Met zware, pulserende riffs, sfeervolle melodieën en een stem die tegelijk breekbaar en krachtig klinkt, bouwt de band songs die aanvoelen als een tocht door de schaduwzones van het leven. Hun muziek zoekt de spanning op tussen brute intensiteit en stille nuance, tussen storm en ademruimte.''
Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. De intens mooie muzikale omlijsting, samen met de gevarieerde vocals van zangeres Tamara Decancq vallen enorm op; ook haar tot de verbeelding sprekende danspassen zijn een toemaatje. Ze weet het publiek te hypnotiseren. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader.
De muzikanten zijn ervaren in het genre. “Healing" en 'Cold inside' grijpen meteen bij de keel. Het gaat zo door tot op het eind. De apotheose volgt bij afsluiters “Calm the fire” en het prachtige “Mirrors hold only Ghosts”; de integere vocals van Tamara weten je te betoveren. De pedalen werden soms fors ingedrukt met een wervelend, emotioneel beladen slot.
Het gaat van een haast zachtmoedig zalvende trip, naar een rauwer en grauwere aanpak bij Ill (****), een Belgisch sferische black/doom metal band, die in 2013 in Limburg werd opgericht. Ze komen voort uit de as van de band Quaedt en met voormalige leden van Natan. Ze staan bekend om hun melancholisch zwaar geluid te combineren met trage, verpletterende tempo's in doom en black metal. Sommige intro's doen vaak denken aan Black Sabbath, gezien diezelfde donkere walm. De band durft alle registers open te gooien. De zanger, met spiedende ogen, heeft een verpulverende stem. Verder zijn er de drum en gitaar partijen. Het is om te baden in angstzweet. De keys , wat op het achterplan geduwd, spelen hier veen belangvolle rol.
Hoedanook, een Limburgse pletwals, zonder meer!
De muzikale diversiteit werd verder gezet met Splendidula (*****), de publiekstrekker bij uitstek. De zaal was overvol. Niet zo verwonderlijk, de band is al vele jaren samen en groeit gestadig naar de absolute top. Ze stonden vorig jaar op Alcatraz Metal Fest, wat nieuwe deuren opent.
In april brengen ze trouwens een gloednieuwe plaat uit 'Absentia' via Argonauta Records. Het album, geschreven in de nasleep van persoonlijke tragedies en het overlijden van bassist Peter Chromiak, bevat gastbijdragen van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) en Tim Yatras (Austere). De singles “Echoes Of Quiet Remain” en “Kilte” zijn reeds verschenen.
Op 18 april 2026 staat een release show op de agenda in GC Het Marca. Splendidula staat er die avond niet alleen voor. Als special guest brengt de band Thy Light mee - Meer info: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight/ .
We volgen de band al sinds het prille begin. We zagen hen muzikaal evolueren in sferische Black Metal. Ook was er sprake van talrijke line up wissels. Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.
Twee nieuwe songs werden gespeeld, die nog meer het donkere kantje van de band liet horen. Wat een muzikaal ritueel en totaalbeleven. Een bitterzoet, intens mooie “Donkerte” was een ode aan gevallen vrienden. Indrukwekkend, veelbelovend, mooi. Dit is een band die wel zo graag omarmen.
Het was uitermate genieten van de muzikale diversiteit . Nu hadden we de broeierige stoner van Atomic Vulture (*****). We werden meegesleurd in episch materiaal, integer, opbouwend , bonkend, explosief. Een wervelende set vol tempowissels en verrassende wendingen , die het spannend houden. Een interessante boeiende chaotisch geordend ritmiek, waarvan we optimaal genoten.
Het meest occulte optreden in ritueel en muziek was toch wel van Tears Of Fire (****). Ze brachten als gast Model Kiet Katharis mee, die in die aparte, unieke sfeer zorgde voor een visueel, theatraal totaalspektakel.
Oorspronkelijk uit Iran, brengt Tears Of Fire hun muziek momenteel vanuit Berlijn. Die Midden-Oosten, Iranese invloed krijgen we in een somber, obscuur geheel en geluid.
Black en een soort funeral doom/metal. De vocals gaven koude rillingen.
De meeste aandacht kreeg toch het model Kiet Katharis, die als een soort heks, schaars gekleed, op de knieën ging met een grimlach en een demonische blik in de ogen. Ze had een rode roos in de hand die ze liefkoosde, maar evengoed plukte ze de blaadjes eraf met een 'evil' grijns. De muzikale omlijsting maakte het ritueel spannender. Ze verdween even, en kwam daarna terug met in een weerzinwekkende pose.
Op het einde van de set dronk ze een kelk met 'bloed?' leeg, die stroomde over haar vampierachtige lippen.
Tears Of Fire zorgde in de instrumentatie, visueel als in de vocals voor de ultieme occulte totaalbeleving, die de duisternis compleet maakte .
Een indrukwekkend einde van een bijzonder boeiende avond, die uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen, in een occult totaal beleven bood
Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge
Flanders Folk Awards 2026 - Bamako Express, Thalas, Laura Cortese’s Acoustic Evenings en Vera Coomans zijn de winnaars van de Flanders Folk Awards 2026
Flanders Folk Awards 2026
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2026-02-03
Filip Gheysen
De kleine, gezellige AB Club in Brussel was volledig uitverkocht voor de uitreiking van de Flanders Folk Awards 2026. Tussen het grote geweld van Kastaars en Mia’s in, zetten deze prijzen voor de zesde keer de kracht en diversiteit van de Vlaamse folkscene in de kijker, met als doel haar ook internationaal te versterken.
De Flanders Folk Awards worden georganiseerd door het Flanders Folk Network (een initiatief van Dranouter Festival, Merodefestival, Muziekclub ’t Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek, VI.BE en Cluster).
Kadril opende de avond met enkele klassiekers uit hun repertoire. We kregen meteen een zomers ‘Dranouter-gevoel’! Deze zomer treden ze op diverse festivals op en ook de stemmen van weleer: Patrick Riguelle en Eva de Roovere komen mee om de 50 kaarsjes op de Kadriltaart uit te blazen.
Een vakjury van muziekprofessionals selecteerde in vier categorieën een mix van opkomend talent, vernieuwende projecten en gevestigde waarden. Elke genomineerde weerspiegelt de rijkdom en kwaliteit van het Vlaamse folklandschap.
Tijdens de live show op de tweede dag van de Week van de Belgische Muziek mochten uiteindelijk drie bands of projecten en een prominente zangeres hun award in ontvangst nemen.
Naast de uitreiking van de awards zorgden een reeks liveoptredens voor extra schwung, met genomineerde bands Enara Navaira en Thalas, en van Kadril. De presentatie lag in handen van Michaël Robberechts (VRT, Radio 1) en Sien Wynants (Radio Willy).
De Flanders Folk Awards sloten naadloos aan bij de Belgian Worldwide Music Night, die de dag voordien in de AB Club plaatsvond en de worldwide scene in de kijker zet met awards en showcases.
Vorig jaar mochten ze de uitreiking verzorgen met een aanstekelijk optreden, dit jaar vielen ze in de prijzen:
Beste Live Band: Bamako Express
De prijs voor Beste Live Band gaat naar Bamako Express. Het viertal serveert een bruisende mix van klank en cultuur, waar Westerse folk en West-Afrikaanse ritmes elkaar ontmoeten. Met gitaar, viool, djembe en balafon nemen Florian De Schepper, Anouk Sanczuk, Joël Diarra en Ousmana Diarra het publiek mee op een muzikaal avontuur dat grenzen overstijgt en harten verbindt. Het afgelopen jaar veroverden ze met hun onweerstaanbare energie en oprechte spelplezier zowel de balfolk- als de concertpodia in Vlaanderen en ver daarbuiten.
Het kwartet laat daarbij Global Music Ensemble en Hartwin & The Unfolders achter zich. Bamako Express gaat naar huis met een geldprijs aangeboden door Sabam. “Sabam draagt graag haar steentje bij aan initiatieven die folkmuziek van bij ons in de schijnwerpers plaatsen en de auteurs in dit genre een platform bieden. Daarom kan Flanders Folk Network rekenen op onze onvoorwaardelijke steun voor de uitreiking van deze awards.” motiveert Steven Desloovere, hoofd Muziek van auteursvereniging Sabam.
Wat vond de jury van Bamako Express?
“Twee werelden die op het eerste gehoor ver uit elkaar liggen, maar dankzij hun virtuositeit en tomeloos spelplezier naadloos samenvallen. Percussie en melodielijnen worden moeiteloos verweven tot grooves die zelfs een frigo aan het dansen krijgen. Hun podiumprésence is één groot feest, badend in zon, vreugde en een onweerstaanbare goesting om voluit te knallen.”
Op weg naar de AB stond onze radio op zender KLARA voor het onvolprezen programma Django en dat deze avond aftrapte met “We’re off” van Thalas. We waren meteen verkocht! Intussen haalden we de prijswinnaar zelf in huis:
Beste Album: Thalas met As It Comes
Het album ‘As It Comes’ van Thalas ontvangt de prijs voor het Beste Album van het afgelopen jaar. Thalas is het nieuwe duo van Guus Herremans en Ward Dhoore, die elkaar al meer dan tien jaar kennen in het bruisende Belgische folkcircuit. Op diatonische accordeon, akoestische gitaar en octaafmandoline vieren ze hun jarenlange vriendschap en muzikale band. Met virtuositeit, oprecht spelplezier en een sprankelende klank laten ze folk en akoestische tradities moeiteloos samensmelten.
Hun debuutalbum ‘As It Comes’, uitgegeven bij Trad Records, is het resultaat van jarenlange samenwerking, geduld en vertrouwen. Muziek die uitnodigt om in te verdiepen, op te dansen en alles daartussenin te beleven.
Thalas ontvangt een geldprijs geschonken door PlayRight+. “De Flanders Folk Awards onderscheidt de unieke band die folk - meer dan welk ander muziekgenre - tussen verschillende generaties smeedt door universele én herkenbare verhalen te brengen, en PlayRight als beheersvennootschap voor muzikanten ondersteunt dat graag mee.”, aldus Christian Martin van PlayRight+.
De jury was lovend over het album:
“Dit album is het resultaat van een gerijpt project waarin twee jonge krachten uit de Vlaamse scene samen een frisse, vernieuwende sound creëren. De productie is subtiel uitgebalanceerd, waardoor elk instrument en elke melodielijn volledig tot hun recht komen. Het is een plaat die nu al indruk maakt en tegelijk een duidelijk groeipotentieel toont, waarmee beide artiesten zich overtuigend op de kaart zetten.”
III van BASta! en OGOPOGO van Ghent Folk Violin Project waren eveneens genomineerd als Beste Album.
Horizon: Laura Cortese’s Acoustic Evenings
Horizon richt zich niet alleen op beloftevol talent, maar kijkt verder naar projecten waarvan de jury gelooft dat ze de toekomst van het genre zullen vormgeven. Dit jaar gaat de prijs naar Laura Cortese’s Acoutic Evenings. Met haar Acoustic Evenings creëert songwriter en violiste Laura Cortese intieme concertavonden waarin samenwerking, spontaniteit en muzikale uitwisseling centraal staan.
Vanuit haar diepe wortels in de Amerikaanse rootsmuziek nodigt ze telkens drie gelijkgestemde muzikanten uit Europa en de VS uit om in enkele dagen een volledig nieuw programma op te bouwen.
De kracht van deze avonden zit in het moment: vier artiesten die elkaar muzikaal vinden, elkaars nummers herontdekken en samen iets nieuws laten ontstaan. Het concept toont bovendien een sterk gevoel voor ondernemerschap en vernieuwing en brengt een frisse, hedendaagse dynamiek naar Belgische concertzalen.
Laura Cortese krijgt een geldprijs uitgereikt door Lotto. “Lotto is vereerd om Belgisch muzikaal talent te ondersteunen via de Horizon Award, een initiatief dat veelbelovende folkartiesten de kans biedt om verder te groeien en een ruimer publiek te bereiken. De award staat niet alleen voor een prestigieuze erkenning, maar geeft hen ook het podium om hun artistieke ambities waar te maken en hun plaats binnen de muziekwereld te versterken. Omdat het kan.” – verduidelijkt Tracey Hosdey, partnership manager bij de Nationale Loterij.
Daarnaast wint deze ondernemende muzikante een jaar lang trajectontwikkeling op maat aangeboden door VI.BE, aanspreekpunt voor de muzieksector en muzikanten, én aangevuld met een geldbedrag om verdere ontwikkeling van het project te ondersteunen.
De andere genomineerden in deze categorie waren Enara Navaira en Trad Records.
De jury was onder de indruk:
“In korte tijd heeft Laura Cortese een eigen stempel gedrukt op onze folkscene. Niet alleen als artieste die hokjes en clichés overstijgt, maar ook met dit project: een sterke mix van gevestigde namen en toptalenten uit de Amerikaanse en Britse traditie die samen langs Belgische podia toeren. Het gaat hier niet om de ‘juiste’ interpretatie van volksmuziek of het strikt bewaken van tradities, maar om muziek die van begin tot eind hart en ziel raakt, met passie gespeeld en in staat een breed publiek te betoveren.”
Dankzij Belgium Booms en powered by partner Lotto ontvangen de winnaars een delegate pass voor WOMEX, een van de grootste internationale meetings en conferenties voor traditionele en worldwide muziek. VI.BE begeleidt hen daarbij ter plaatse om ook internationaal hun carrière een stevige duw in de rug te geven.
Lifetime Achievement Award: Vera Coomans
De prestigieuze Lifetime Achievement Award wordt dit jaar uitgereikt aan Vera Coomans, de zangeres die al meer dan veertig jaar met haar stem en charisma een blijvende indruk maakt.
Van zingen op straat in New York tot haar iconische rol bij Madou: met heldere, soms breekbare maar altijd indringende zang gaf Vera Coomans poëtische teksten een melancholische kracht die generaties blijft aanspreken. Nummers als “Witte Nachten” en “Niets Is Voor Altijd” groeiden uit tot tijdloze klassiekers en bezorgden Madou een cultstatus in de Lage Landen.
Ook vandaag klinkt haar stem even relevant als toen - in de recente comeback van Madou, op de EP ‘Engel’ en zelfs op de soundtrack van ‘Putain’. Vera is als een goeie wijn: tijdloos, authentiek en alleen maar rijker geworden.
Het Flanders Folk Network neemt de uitreiking van de award voor zijn rekening. Binnen het netwerk bestond er unanieme waardering voor Vera Coomans, die met deze onderscheiding wordt geëerd voor haar indrukwekkende carrière.
"Vera Coomans bewijst dat Vlaamse folk tijdloos is. Met haar onvergetelijke stem en samenwerkingen met een nieuwe generatie topmuzikanten blijft ze de scene vormen en inspireren. Veertig jaar later klinkt haar invloed nog steeds even sterk. De Britten hebben June Tabor, wij hebben Vera Coomans."
Op het einde van de avond hadden we nog een gezellige babbel met de familie Coomans. We vernamen dat we ook van Madou nog kunnen genieten dit jaar , al zal het waarschijnlijk de laatste keer zijn. Wiet Van de Leest, die Vera ontmoet in de band RUM, woont nu in Normandië wat de verplaatsing niet evident maakt!
Organisatie: Flanders Folk Network ism Ancienne Belgique, Brussel
The Sound of The Belgian Underground 2026 – Stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
The Sound of The Belgian Underground 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-01-30
Erik Vandamme
We zijn in ons landje rotverwend van Belgische talenten en parels op kleine, middelgrote en grote festivals. Ook zijn er festivals die compleet Belgisch kleuren, zoals The Sound of the Belgian Underground.
In die tien jaar waren er vijf edities in de AB en was er zelfs eentje in de Botanique (2025). The Sound of the Belgian Underground was nu terug in de AB. Het werd een stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
Rimov Rimov (****) (AB Box) - "Hun sound is een mix van ongewone hiphop, avant-folk, zelfgemaakte synths en inventieve storytelling, en hun tracks zijn zowel intiem als surrealistisch en onvoorspelbaar speels" lezen we in de bio.
Semi-sentimenteel, semi-experimenteel én semi-dansbaar ging Rimov Rimov tekeer op het podium. Ze waren te zien met deels geverfde gezichten, en er was een breed uiteenlopend instrumentarium, waaronder flute, gitaar en drums.
Met enorm wat charisma dompelden ze ons in melancholie en uitbundigheid.
'' Experimenteren met emoties, met een traan en een vreugdedans”, schreven we. Wat dan ook de rode draad was doorheen dit concert.
Sinaas (****) (AB Foyer) - In de AB Foyer - gewoon de bar naast de grote zaal - stond op het kleine podium Sinaas in opvallende kledij. Er was de zangeres met een grote, rooskleurig cowboy hoed. De in het frans gezongen teksten, de wulpse muziek en het licht Oosters tintje deden ons zweven. Te zeemzoetiger klonk het gelukkig niet, wel lekker aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren. Een beetje speelse levensvreugde dus.
Oï Les Ox (****) (AB Box) - Helemaal alleen op het grote podium , met de keys om haar heen, probeerde Oï Les Ox het publiek eveneens te doen zweven. Aude Van Wyller heeft een warme, zalvende stem. In een poëtische context, zorgde ze dan ook voor een fijn moment van 'zen'. Ze is geïnteresseerd in poëzie en muziek en hanteert vele ruimtes om haar muziek te lanceren, zoals op trappen, in amfitheaters, concertzalen, tuinen, enz. Delicate elektronische soundscapes vormen de rode draad.
Oi Les Ox boeide het publiek door haar keys en stem. Een hartverwarmende aanpak die ons wist mee te voeren.
Maya Dhondt (*****) (AB Voyer) - Een publiekstrekker bleek ze wel te zijn. Maya houdt van een beetje theater, ze kwam gesluierd op het podium, zet zich achter haar piano enwist ons kippenvel te bezorgen. Een getalenteerde dame alvast, want na enkele songs tekent ze voor een zekere 'rave' in de voyer; de dansspieren worden aangesproken. Het klinkt ergens tussen een donker bevreemdend taferelen en een wulpse danspas, met filmpjes die worden vertoond op een klein schermpje vooraan. Een filmische concertbeleving dus.
Het lichte experimenteren met klank en beeld, en de complexiteit ombuigen naar toegankelijkheid siert. Een avontuurlijke, boeiende trip zondermeer.
Leïla Alice (*****) (AB Box) - En toen zagen we een muzikale engel uit de hemel neerdalen. Leïla Alice stond in AB Box helemaal alleen op het podium, in een soort ballet dans pakje, met haar gezicht zilverkleurig geverfd, de spots enkel op haar gericht. Het had iets sacraals. Met een onaards klinkende stem kon ze het publiek hypnotiseren. De zaal werd er zelfs doodstil van.
De integrerende performance had iets onwerelds mooi. Al zingend paradeerde ze doorheen het publiek; het was wat spookachtig, angstvallig zelfs. De performance bood een zekere gemoedsrust. Ze landde uiteindelijk op een klein podia net voor de PA waar ze met haar mooie stem, iedereen compleet liet verdrinken in haar mooie ogen. Indrukwekkend met een grote 'I' !
Abel Ghekiere (*****) (AB Club) - We haasten ons naar de AB Club waar onze persoonlijke 'headliner' zou aantreden. Abel Ghekiere zorgde vorig jaar nog voor één van dé optredens van het jaar op het BRDCST festival in de AB (in de kerk) én in De Casino, Sint-Niklaas.
De multi-instrumentalist haalt zijn inspiratie uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Grenzen worden verlegd.
Hij laat zich goed omringen, door muzikanten met diezelfde levendige ingesteldheid. Van intimiteit naar een naar wervelend dansfeestje, een stilte die verpletterend aanvoelt.
"Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn.", schreven we nog over zijn optreden in De Casino. Weemoed en feestelijkheid waren de rode draad.
Prachtig slot van een boeiende avond, met een hoekje af, deze Abel Ghekiere!
Anal Pompidou (***) (AB Box) - In de AB Box pikten we nog een stukje mee van de 'cabaret' show van Anal Pompidou die letterlijk in ontblote kont stond op te treden, ahw met veel 'shit, shit, shit'; hij maakte allerlei grapjes over 'anaal en andere gein’. Het publiek smulde erwel van, het moet niet altijd serieus zijn in het leven. Platvloers interessant, maar niet voor iedereen.
Na middernacht stonden nog enkele DJ acts in de AB Box als Maraschino, Jhayance, Akano Toto, Soft:machina, LOV b2b NMSS die tot in de vroege uurtjes de danslustigen bekoorden.
Wij doken ook de nacht in, echter huiswaarts. We hadden een boeiende avond achter de kiezen van wat leeft in de Belgische 'underground'.
Organisatie: Different Class ism Ancienne Belgique, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Tortoise – Muzikale virtuositeit als kunstvorm
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-24
Erik Vandamme
De laatste avond van Brussels Jazz Festival was al lang uitverkocht. En het had allemaal te maken met die ene naam op de affiche: Tortoise (****). Hoewel deze legendarische band eerder te vinden is binnen de post rock, zijn er binnen hun muziek heel wat jazz vibes. De band mag al een brok nostalgie zijn, in 2025 verscheen een nieuwe plaat, 'Touch'. Ze kijken bewust vooruit en in hun set krijgen we de klemtoon op het nieuwste werk. In een overvolle Flagey kregen we negentig minuten lang een muzikale virtuositeit tot een kunstvorm verweven, vurig, gedreven, meeslepend, gevarieerd.
"De nummers op Touch, het eerste nieuwe album van Tortoise in negen jaar, zijn drama's zonder woorden. Ze zijn zorgvuldig samengesteld en gemixed om een vertrouwd gevoel te versterken: een duidelijk filmisch gevoel van onbehagen" lezen we in de bio. Het is inderdaad het onderliggende gevoel dat overheerste. Een filmisch, fantasieprikkelende set, die tot de verbeelding spreekt. Tortoise zijn multi-instrumentalisten, die hun virtuositeit onderstrepen. De percussie, de drums en de gitaarlijntjes zijn kleurrijk, gevarieerd. De toevoeging van elektronica en synths vormen een meerwaarde. Wat een ingenieuze kruisbestuiving.
Songs als “Night Gang”, “Vexations” en “Layered Presence” - van de nieuwe plaat - klinken spannend, puur, robuust als hun ouder materiaal. Mooi doordacht met de indruk van routineus. Het contact met het publiek was mimimaal, enkel eventjes een handgebaar in het begin en op het eind.
De muziek sprak voor zich, bedwelmend, hypnotiserend die tot een 'zen' gevoel leiden.
Bij Tortoise primeert het totaalpakket in instrumentatie. Twee drums staan heel strategisch vooraan, de muzikanten dwarrelen eromheen en wisselen moeiteloos.
Die avontuurlijke multi-aanpak intrigeerde en maakte er een bijzondere filmische totaalbeleving van. Een perfecte afsluiter van 9 dagen Brussels Jazz …
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Tom Skinner – Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-23
Erik Vandamme
We geven toe, toen we de naam Tom Skinner (****) zagen verschijnen in het programma boekje, ging er ergens een belletje rinkelen. Later opzoekwerk bracht ons bij de formatie Sons of Kemet, de band die hij in 2011 samen met onder meer Shabaka Hutchings oprichtte. Bovendien was hij ook actief bij de band The Smile met Radiohead's Thom Yorke en Jonny Greenwood. Ook als solo artiest heeft hij ruimschoots zijn sporen verdiend. Nu kwam hij zijn nieuwste plaat voorstellen 'Kaleidoscopic Visons'. Zijn eigenzinnige aanpak, primeert op deze plaat. Deels instrumentaal, deels vocaal, weet hij grenzen te verleggen.
Hoewel Tom in het midden zit met zijn drumstel, en hij de meeste aandacht opeist met zijn bijzondere drumskills, is de samenvloei met de andere instrumentalisten wat dit optreden zo intrigerend, boeiend maakt. Tom Herbert zijn zwevende baslijntjes, de verbluffende tenorsax van Chelsea Carmichael en Robert Stillman vormen een heel grote meerwaarde. Kareem Dayes’ cello is al even magisch. Verder opvallend in de band de pianist Jonathan Geyevu die eveneens met poken drum komt spelen naar Tom zelf, die de geluidsmuur haast doorbreken.
Op de integere, intieme momenten horen we z’n warme, bevreemdend mooie stem. Kortom, Tom Skinner is van vele markten thuis, en hij zorgt met de anderen voor een mooi samenspel bol van verrassende wendingen. Ook al durft het even mis te gaan , het wordt telkens mooi opgevangen.
Het is een balanceren in intimiteit, experimenteren met klanken, het gaspedaal indrukken, buiten de comfortzone treden van de jazz enz. Die verschillende wendingen behouden een muzikaal spanningsveld en intrigeren op alle vlak.
De bijzondere drum skills van Tom Skinner en het samenspel met de anderen tekenen een avontuurlijke aanpak.
Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel … Ergens tussen free jazz, experiment en improvisatie. Een bijna onwereldse sound, die niet echt in een chaotische brij verzandt. Het talentvolle gezelschap rond en met Tom siert. Wat een muzikale versmelting rond de drum wizard Tom Skinner. Buitengewoon, verrassend mooi!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Milena Casado + Isaiah Collier - Trompet en saxofoon tsunami's
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-22
Erik Vandamme
Met in Studio 1 Milena Casado en in Studio 4 Isaiah Collier stonden op deze frisse donderdagavond, twee artiesten met een warm hart. De ene liet haar trompetgeschal horen, de andere zorgde voor een ware wervelstorm aan Saxofoonklanken.
Het werden twee shows met een verhaal, vuurwerk en energiebommetjes. Mooi.
De trompettist en componiste Milena Casado (****) palmt langzaam maar zeker de jazzwereld in, met optredens op Montreal Jazz Festival, North Sea Jazz Festival en in Carnegie Hall. Eerder kreeg ze lof voor haar werk met jazzgrootheden als Terri Lyne Carrington, Vijay Iyer en Aaron Parks, nu debuteert ze met een eigen soloplaat, 'Reflection Of Another Self'. Een heel persoonlijke plaat die ze ook in Flagey kwam voorstellen.
We vroegen ons luidop af of de lofbetuigingen vanuit de scene, niet wat overdreven zijn, maar na haar performance voorspellen ook wij haar een gouden toekomst.
Milena Casado vertelt niet alleen een heel persoonlijk verhaal, ze betrekt het publiek er ook in en dat siert haar. Ze port de aanwezigen aan, en polst in een soort vragen naar wat hen bezighoudt. Ze past haar muzikaal pad ook aan, en haar boodschap van hoop komt dan ook echt binnen.
Het trompet geschal, maar ook de muzikale omlijsting van haar mede muzikanten, bezorgen ons koude rillingen. Echter, voelen we vooral positieve energie, om in deze donkere tijden waarin we leven steeds dat lichtje aan de tunnel te kunnen blijven zien.
We hebben de boodschap die ze bracht in woord en klank begrepen, en aan het warme applaus dat ze ontving, iedereen in de zaal trouwens. ''Rusteloos en een tikketje revolutionair'', zei Lies Steppe in haar toespraak vooraf. Dat was ook de rode draad van Milena Casado haar fijn concert.
Verkondigde Milena Casado op een kordate als zachtaardige manier haar mening, dan ging saxofonist Isaiah Collier (****) tekeer als een furieuze losgeslagen punk. Isaiah verlegt als saxofonist hier de grens. Een Non-stop sax tsunami van meer dan een uur kregen we hier.
In eerste instantie stond hij als enige saxofonist op het podium, en later met twee. Ze porden elkander aan, duwden en trokken en gingen een muzikaal gevecht aan.
Ze vulden elkaar aan. Uitspattingen van langer dan een kwartier aan verpulverende saxklanken gierden door de zaal.
We zouden haast vergeten dat er nog andere muzikanten op dat podium stonden. Nochtans boden de bas, drums en piano voldoende weerwerk en vormden ze een enorme meerwaarde.
Mooi lvast die opeenvolgende saxofoon wervelstormen. Onaards wat Isaiah Collier en zijn compagnon hier brachten. Maar ook wat langdradig na een tijdje. Maar net de intensiteit ving dit op.
Isaiah Collier wist met zijn hele band en extra saxofonist ware sax uppercuts te bieden.
Een indrukwekkende avond, zonder meer. Een avond van trompet en saxofoon tsunami ’s deed Flagey op zijn grondvesten daveren.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi Trio Brass & Bow - Een magi-e-straal concert
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-21
Erik Vandamme
Als resident van dienst mocht pianist Wajdi Riahi drie projecten voorstellen.
Op 16 januari was dat Riahi, Blake, Juki? & Sumbry
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Op zondag 18 januari stond hij solo op het grote podium van Flagey
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
En nu deze avond stond hij er met zijn vertrouwde trio, Wajdi Riahi, piano - Basile Rahola, contrabas -Pierre Hurty, drums met aanvulling van trompettist Jean-Paul Estiévenart en het strijkerskwartet van Brussels Philharmonic, d.i. Adèle Viret, cello - Elke Wynants, cello - Emmanuel Tondus, cello - Karel Stylaerts, cello.
Onder de muzikale noemer Wajdi Riahi Trio Brass & Bow (*****) zorgde dit gezelschap voor een 'magi-e-'straal, emotioneel beladen en hypnotiserend mooi optreden, nu al 'één van de optredens van het jaar'.
Als trio vullen de drie tenoren elkander niet zomaar aan, er is een bepaalde band tussen die drie. Een wisselwerking tussen gelijkgestemden, eentje van een uitzonderlijk kaliber.
In het begin van de set toonden ze wat dat oplevert. Een avontuurlijke trip, waarbij de grenzen worden verlegd. Geruggesteund door een betoverende trompetklank van tenor Jean-Paul Estiévenart, lieten we ons wegvoeren en konden we wegdromen.
Echter, eens aangevuld door het cello kwartet, ontstond er iets unieks van zachts, intiems naar een forsere klank, waardoor we bedwelmd raakten door zoveel schoonheid en weerbarstigheid. We voelden ons wegglijden naar een heel andere wereld.
Er hing hier magie in de lucht. Een van die magische momenten bleek toen Basile Rahola zijn groovy , warme contrabasklank liet samenvloeien met de drumpartijen van Pierre Hurty. De zacht strelende drumvellen vulden perfect de contrabas aan.
Wat een verrassende wendingen maakten we mee. Er viel steeds iets te beleven. We genoten er optimaal van. Wat een emoties borrelden op.
We kregen een krop in de keel toen Riahi alleen aan zijn piano, zijn vocals etaleerde met enkel die toegevoegde cello. Schoonheid binnen een verstilde sfeer, het voelde haast spiritueel aan.
Riahi stelde iedereen voor aan het publiek, met veel liefde en respect. We kregen nog een wervelende finale waarbij elk van de instrumentalisten hun onaardse virtuositeit tentoonspreidden. Alles kwam terug mooi samen in een rollercoaster van een bedwelmende klankenpracht.
We hadden hier een hemelse pracht van klank, een samenspel, de zin en speelsheid in improvisatie en avontuur, die een magi-e-straal concert tekenden door de instrumentalisten en Riahi zelf.
Mooi dus wat Wajdi Riahi Trio Brass & Bow ons meer dan een uur lang brachten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme
In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …
Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-18
Erik Vandamme
Wij leerden piano wonder Wajdi Riahi (*****) kennen met zijn trio in De Casino, Sint-Niklaas. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93291-wajdi-riahi-trio-een-culturele-schokgolf .
Hij speelt met dit trio op woensdag 21 januari op Brussels Jazz Festival, deze keer zelfs samen met een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. Eerder in dit kader stond hij met een heus kwartet ook al op het podium. Lees gerust de review!
Nu bekleedde hij Studio 4 helemaal op zijn eentje achter zijn piano, op een vroege zondagavond omstreeks zes uur. Zo alleen op een podia schept natuurlijk risico's. Maar Riahi haalt al zijn troefkaarten boven en weet het publiek en mezelf ruimschoots 90 minuten bij de leest te houden.
Zijn troeven – Hij is een sympathiek man met een enorm charisma; verder zijn Tunesische roots weet hij mooi te verbinden met zijn Brussels avontuur, ook in de muziek. Hij heeft een fluisterende, emotionele stem. Maar die liet hij deze keer achterwege. En vooral hij is een uitzonderlijk pianist die zijn instrument laat spreken. Sterk!
Al meteen wist hij ons te hypnotiseren met een klankenpracht, subtiel, intiem en breed klinkend. Wat een diversiteit hoorden we hier.
Heel subtiel was er nu ook weer, mooi verpakt, die milde botsing van de Brussels en de Tunesische roots. Hij brengt een warme klank, gecombineerd met de mooie kantjes die Brussel stad te bieden heeft. Wajdi Riahi doet niet mee om hard en bars de rauwe kant te tonen van de wereld, maar hij doet ook niet mee aan zeemzoetigheid. Virtuoos speelt hij met zijn piano de grijze zone tussen licht en duisternis, tussen vreugde en weemoedigheid, tussen melancholie en somberheid, zonder in uitersten te vervallen. En dat maakt hem als pianist bijzonder. Helemaal alleen op het podium, toont hij wat hij echt allemaal in zijn mars heeft. We waren diep onder de indruk van die emotionele aanpak. Het daverende applaus was terecht.
Wajdi heeft solo met brio aan de hoge verwachtingen voldaan. ''Een culturele schokgolf'' schreven we over zijn optreden in de Casino, maar toen kreeg hij wel de support van twee andere al even grote tenoren. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Corto.Alto - De dansbare kant in jazz
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
2026-01-17
Brussel
Erik Vandamme
Onlangs hadden we een interview met het jazz fenomeen Julien Fillion. Op onze vraag 'wat betekent 'jazz' voor jou als muzikant antwoordde hij: ''Pour moi, le jazz, c'est la liberté. Freedom" En dit staat ook voor een artiest als Corto.Alto (****).
Trombonist en producer Liam Shortall maakte indruk met zijn debuut ‘Bad With Names’: "Een nieuw hoogtepunt voor de jazz in Schotland" (Skinny Mag). Live zorgt dit voor een tsunami in melodie en beats met een oneindig improviseren en energieke uitspattingen. Althans dat bleek ook uit de filmpjes die we vooraf bekeken op YouTube. We waren dus uitermate benieuwd hoe het live echt klonk op deze derde avond van Brussels Jazz Festival in een overvolle Studio 4.
Het is een multi-instrumentalist, want naast trombone speelt Liam ook gitaar en zorgt hij voor opzwepende elektronische beats. Hij is omringd van twee muzikanten die hem perfect aanvoelen en dezelfde ingesteldheid hebben. Drummer Graham Costello heeft op zijn drums enkele opvallende cimbalen hangen, waarmee hij maar al graag op experimenteert. Saxofonist Mateusz Sobieski zorgt op zijn beurt voor de nodige 'groove’, die het jazz gevoel aanport. Met een geluid dat het midden houdt tussen jazz, club en experimenteel, is de uit Glasgow afkomstige band Corto.Alto moeilijk te omschrijven. De diversiteit in aanpak siert hen. Het is aanstekelijk muziek, die de dansspieren prikkelt. Het publiek durfde te heupwiegen op hun stoel in die sound. Corto.Alto spil Liam weet z’n publiek te bespelen, port hen aan en gaat moeiteloos van trombone naar elektronica tot gitaar alsof het de normaalste zaak is.
De energie tijdens het optreden was dan ook erg voelbaar. De muziek van de componist is een eclectische mix van soul, funk, elektronica en hiphop, allemaal gefilterd door een jazzbril. Stuwende bas, weelderige blazers en sfeervolle tunes zorgden dan ook voor een boeiend muzikaal klankentapijt. De verassende wendingen, de brede, uiteenlopende weerhaakjes en de voortdurende opzwepende beats gaven ons zelfs het gevoel van een Tomorrowland feestje. Binnen die context van experiment met klanken, bleef het trio echter de jazz invloed even trouw. We kregen echter het gevoel dat er steeds uit hetzelfde opzwepende vaatje werd getapt. Maar Corto.Alto hield ons in de ban. Een staande ovatie volgde. Het publiek had dus enorm genoten van hun muzikale gretigheid. Dus En dus trokken ze nog één keer alle registers open.
Heel wat variërende muzikale prikkels dus van Corto. Alto, die zorgden voor een dansbaar kantje in de jazz. Een uniek totaalbeleven. Een bijzondere parel dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
Datum: 2026-01-16
Erik Vandamme
De tweede Brussels Jazz Festival avond moest en zou een top avond worden. Met enerzijds in studio 1 het nieuwste project rond alleskunner Stéphane Galland - Kanda en anderzijds de onvolprezen pianist Wajdi Riahi , resident voor deze elfde editie, in Studio 4. En dat werd het ook. Een oneindige speelsheid, virtuositeit en voortdurende improvisatie hield ons volledig in de ban. wisten beiden ons compleet van de sokken te blazen.
De drum grootmeester Stéphane Galland verwierf bekendheid met bands als AKA Moon en in allerlei projecten als Stéphane Galland & The Rythm Hunters, waarmee we hem in 2024 twee keer zagen optreden. Hij brengt talenten samen en zorgt op die manier met hen voor onvergetelijke concerten.
Nu is er een gloednieuw project Stéphane Galland - Kanda (*****). Hij is omringd door puike muzikanten, die de speelsheid en improvisatie moeiteloos aanvoelen. De bas van Louise van den Heuvel klinkt intrigerend. Eerlijk gezegd was Lúcia Pires, flute en EWI, ons totnutoe niet bekend. Haar charisma en haar muzikale bagage was sterk.
De muzikanten waren op elkaar ingespeeld, en ze porden elkaar aan in de intieme momenten en wanneer de registers werden opengetrokken, in een wervelstorm aan piano, flute, bas en drums. De speelsheid primeerde. Het publiek was mee in hun verhaal dat ze vertelden. Ze werden sterk onthaald. Verdiend. ‘Krachtig & fragiel’ lazen we in de bio. Een emotionele trip, die alle kanten uitging.
Wajdi Riahi is een sympathiek man en talentvol pianist, die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizont te verbreden. We zagen hem nog in 2024 aan het werk in De Casino. Er volgde zelfs een interview: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/94069-wajdi-riahi-trio-muziek-gaat-over-emoties-overbrengen-verhalen-ervaringen-vertellen-en-het-delen-met-anderen-dat-is-wat-ik-wil-doen .
In het kader van het huidig Brussels Jazz Festival staat hij er met drie projecten. Op 18 januari solo, op 21 januari als trio aangevuld door een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. En vandaag bracht hij, letterlijk, een internationaal gezelschap samen onder de noemer: Riahi, Blake, Juki?, Sumbry (*****).
"Dit project gaat over luisteren, risico's nemen en elkaar muzikaal uitdagen, geworteld in een diepe onderlinge connectie", staat te lezen in de bio. En dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. In de opstelling staan alle muzikanten broederlijk naast elkaar, wat bewijst dat elk van hen een even belangrijke plaats inneemt in dit project.
Oneindig improviseren vormt de rode draad. Gelijkgezinden die elkaar vinden in een drang om speelsheid tot een kunstvorm te verheffen. Elkander voortdurend aanporren, met knappe solo’s, die niet te luid gaan, maar wel ook de geluidsmuur durven te treffen.
Muzikaal sterk, er valt heel wat te beleven, of het nu die wervelende groovy saxofoon is, of de warme contrabas of de subtiele drums aangevuld door adembenemende piano lijntjes. Een onaards aanvoelende wereld. Er hing magie in de lucht.
De apotheose volgde echter op het einde van de set, toen Riahi zijn warme stem liet horen in een best lang nummer, die alle registers compleet opentrok. Een staande ovatie volgde voor het kwartet , toen die rollercoaster ons overspoelde.
Kortom: Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk van deze virtuozen. Wat een knal van een tweede festival dag!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - N?BOU - Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic – Wat een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-15
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival is aan zijn elfde editie toe en is zo goed als uitverkocht. Niet zo verwonderlijk, want elk jaar presenteert de organisatie artiesten van een uiteenlopend allooi die binnen de jazz scene naam en faam hebben verworven. En bovendien durft de organisatie buiten de comfortzone van het genre te treden. Het zorgt voor een gevarieerd publiek van jong en oud.
Flagey, in het hartje van Brussel, is eveneens een historisch locatie die sowieso tot de verbeelding spreekt. En hiermee is de cirkel rond.
Dit jaar verwelkomt Flagey Wajdi Riahi als artiest in residentie met drie nieuwe projecten. Wij waren aanwezig op elke avond. De eerste avond stond in het teken van enerzijds de trombose virtuoze N?BOU die haar nieuwste plaat 'Indigo' kwam voorstellen en Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, een heus ensemble van muzikanten aangevuld door het Vlaams Radiokoor. Het zorgde letterlijk voor een overvol podium in studio 4.
Het werd zonder meer een boeiende avond, een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Na het succes van 'You Know 'en 'Hubert' is N?BOU (*****) terug van weggeweest. Met een nieuwe bezetting, frisse energie en een gloednieuw album dat persoonlijker klinkt dan ooit. Tromboniste Nabou Claerhout – is nog steeds herinnerd als artist in residence op het Brussels Jazz Festival 2023 - laat haar meest intuïtieve en kwetsbare kant zien in muziek die schraapt, groovt en verrast.
Met haar nieuwste plaat 'Indigo', waait er dan ook duidelijk een nieuwe wind doorheen haar emotioneel beladen set. Verdriet en vreugde lagen nog nooit zo dicht bij elkaar. Uit de nieuwe plaat grijpt ze terug naar songs over beide onderwerpen. “Johanna” over haar dochter is zo een weemoedige song, die enorm veel liefde uitstraalt. Maar evengoed zijn er momenten waar ze het heeft over een overleden vriend, wat haar diep heeft geraakt. Ook hij krijgt een ode op de nieuwe plaat en het podium.
In haar bindteksten is ze eveneens erg open over alles wat met haar is gebeurd. En ze laat zich ook verdomd goed omringen. De muzikanten krijgen voldoende ruimte om te schitteren. We waren we danig onder de indruk van de groovy contrabaslijntjes en de zwevende gitaarriedels. Ook de drum solo op het einde van de set zorgde voor een daverend applaus.
N?BOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium.
Een klasse optreden van een klasse artieste pur sang!
Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic (***1/2) bleek een vrij ambitieus concept. Alleen al wat de podium opstelling betrof. Een heus orkest van blazers, viool, cello en zelfs een harp en piano stonden op dat podium, naast de instrumenten van het trio zelf. En verder een heus Vlaams Radiokoor.
Een overvol podium dus, dat zorgt voor een overvolle sound, binnen een intimistisch kader. Er viel muzikaal veel te beleven. Het tonen van de schilderijen van Tal R en de tot stand koming ervan, werd op een scherm getoond. Het zorgde op zijn beurt voor een extra impuls De dirigent, die met zachte hand de leiding nam, vuurde iedereen aan. De aandacht was op die manier verdeeld en niet enkele toegespitst op Jakob en C°.
Het was het totaalconcept wat zorgde voor een pak prikkels die op ons afkwamen. We waren hier danig onder de indruk van de percussie wizard Midori Takada, die een heel arsenaal aan percussie gebruikte; het creëerde voortdurend sfeervolle, minimalistische texturen die elke hoek van de zaal bekleedde. Binnen die context konden we ook niet voorbij de saxofoon van Mark Turner en hoe Jakob daar enkele groovy gitaarlijnen aan toevoegde. Gaandeweg sloeg helaas de verveling wat toe, maar gelukkig was er naar het einde van de set dat Vlaams Radiokoor die zorgde voor enig soelaas. Het gezang zorgde zelfs voor een bevreemdend mooie sfeer; gerust mocht het wat meer voorkomen. Maar het vervelde soms allemaal weer in diezelfde aanpak als voorheen, helaas.
Met zo’n arsenaal aan instrumentatie hadden we iets meer kleur en verrassende wendingen verwacht. Compleet op onze honger bleven we gelukkig niet met Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, maar aan de hoge verwachtingen muzikaal voldeden ze niet volledig, ondanks de immense opstelling van muzikanten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Nederlands 
Français 
