Punk 50 Y 2026 - Triple Bill: Hyperdog + Spotbust + Mesher – Een punch in de maagstreek
Punk 50 Y 2026 - Hyperdog + Spotbust + Mesher
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-02
Erik Vandamme
We citeren even : ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Vanavond kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.
Mesher (*****) is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns in de COVID periode, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Drie bands die ook noise/punk muziek brengen, met een hoek af.
Dit optreden stond in het kader van de release show van het recente album ‘Stress Seeker’. Live resulteert dit in een energieke set, waarbij de songs in een razendsnel tempo worden gespeeld. De frontman was ontketend, pure waanzin soms op het podium stormend en bij de eerste song in het publiek duikend. Hij schreeuwde z’n stem schor.
De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken door raas . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher, zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!
De Duitse formatie Spotbust (****) tapt uit een iets melodieuzer vaatje, scherp en verpulverend. De spraakzame zanger heeft een indringende stem. De riffs kliefden. Wat een mokerslagen. Een moshpit is het gevolg. Het bier vliegt ook rond, de aanzet om compleet overslag te gaan. Spotbust duwt dat gaspedaal stevig in een wervelende finale van hun korte set.
De Club wordt herschapen in een chaotische massa moshende punks. Missie geslaagd! Zonder meer. Een beetje meer variatie mocht wel, maar het stoorde niet.
Oostenrijk doet ons vaak denken aan mooie berglandschappen en vrolijk jodelende zangers in short, HYPERDOG (*****) draagt die typische speelsheid ervan zeker hoog in het vaandel, maar etaleert dit eerder door een punk pletwals, alles tot gor slaan. Op razendsnelle wijze wordt alles verbrijzeld. Iedereen is aan het moshen en aan het springen.
HYPERDOG toont aan dat blaffende honden wel degelijk durven bijten, en gaat verscheurend tekeer. Wij deden lekker mee.
De rauwe energie van punk/hardcore uit de jaren ’80 wordt door HYPERDOG in een modern kleedje gestopt. De set duurde amper een half uurtje, maar voelde aan als een losgeslagen punk rollercoaster. Hoer was sprake van nietsontziende uppercuts in de maagstreek. Wat een dynamiek en energieke set van die mannen.
De ‘old school’ punk die we hier hoorden bracht ons zomaar terug in leeftijd .We voelden ons een jong veulen die voor het eerst in Hamme-of-al-city’s The Kids ging gaan zien in een bruisende café Roxy . Punk is nooit echt dood geweest, maar bands als Mesher, HYPERDOG en Spotbust doen alvast het genre terug heropleven. Ze geven er een draai aan, het genre lijkt heruitgevonden. Deze secen is duidelijk nog springlevend!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Stadskanker
MEnTAL Fest 2026 – Een spirituele prikkel waarvan je alleen maar beter van wordt
MEnTAL Fest 2026
Trax
Roeselare
2026-02-21
Erik Vandamme
Na een succesvolle eerste editie in 2025 – lees gerust - volgde ook in 2026 een nieuwe editie van MEnTAL Fest; een festival georganiseerd door Differentmind VZW ter ondersteuning van mentale gezondheidsproblemen. In deze tijden soms meer dan nodig…
Wederom stonden zeven bands op het podium, die elk op hun eigen wijze een spirituele prikkel toedienden, waarvan een mens alleen maar beter van wordt.
Het festival was trouwens zo goed als uitverkocht, er heerste een gezellige drukte en de bands kregen telkens een complete zaal voor zich. Een top editie, zonder meer.
Behind the Veil (*****) had de 'MEnTAL Fest battle' gewonnen en mocht als eerste optreden. Ze stonden reeds vroeg voor een goed gevulde zaal te spelen. De line-up is door de jaren heen fel veranderd, en de band brengt binnenkort een nieuwe plaat uit.
Met zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser samen als frontvrouw, waait er een verfrissende wind doorheen Behind The Veil. Zowel vocaal als in de kledij spreekt tot de verbeelding. De andere bandleden staan in soort zwart uniform op het podium, strak in het pak.
Behind The Veil is nu een sterk geoliede machine is geworden. Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld.
Elke song zit vol onweerstaanbare, emotionele weerhaakjes van zon en duisternis.
Behind the Veil doet op 20 maart een heuse release show rond hun nieuwste EP 'Betrayed By Shadows', in de DVG, Kortrijk, een aanrader! Info https://www.facebook.com/events/1404776044455217
We zagen de band Wryngd al eerder aan het werk."Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is." , schreven we over hun optreden in de ELPEE Deinze in 2024.
Wryngd (*****) wist ons ook op MENtal Fest compleet omver te blazen als tweede act door hun verpulverende riffs, ijzersterk drumwerk en een zanger die met bulderende en hoge vocals zorgen voor voortdurend gebonk.
Op intense, rauwe wijze greep Wryngd ons bij de keel. Een nietsontziende pletwals dus.
De volgende muzikale wervelstorm was Temptations for The Weak (*****), een paar jaar al aan een stevige opmars bezig. Live is de band een niets ontziende bulldozer die , aangespoord door hun imposante frontman, zorgt dat iedereen onder de indruk is. Op hun Facebook pagina stond te lezen ''We will be playing a furious set made out of brand new material from our upcoming full album ‘The Venom Inside’" .
Een gevarieerde set kregen we met nieuwere en wat oudere songs. Letterlijk werden vuurpijlen afgeschoten. Opvallend trouwens hoe die nieuwe songs erin gingen als zoete broodjes. 'The Venom Inside' is dan ook een knal van een plaat, waarmee de band definitief hun stempel drukt op de Belgische metal scene. Een klassieker in wording dus. Die songs overtuigden sterk. Hier vlogen crowdsurfers voor het eerst in de lucht, en er ontstonden mosh pits en een wall of Dead.
Temptations For The Weak en het publiek waren één. In een rollarcoaster gingen ze te werk. Wat een suspense. Temptations for The Weak gaat ervoor, en moest niet onderdoen voor internationale bands binnen de scene.
Op MENtal Fest klonken ze dus vernietigend energiek .
MANTAH (*****) is een Belgische metalband die eind 2019 het levenslicht zag en gevestigd is in Torhout. Hun muziek is moderne metal met een knipoog naar de jaren 90. Inspirerende bands zijn de bekende nu-metal grootheden als Korn en Static-X, maar ook is er de link naar een While She Sleeps en BMTH. Zij vielen op door hun melodieuze en technisch hoogstaande aanpak, die ruimte liet voor speelsheid en improvisatie. Hoedanook een sound met uppercuts, maar het klonk iets kalmer in z’n totaliteit en zeker tav Temptations of the weak.
Hier intrigeerde de strakke muzikale omlijsting en de charismatische, spraakzame frontman die zijn publiek voortdurend wist aan te porren. Iedereen genoot van deze nu-metal band.
De enige band op de affiche die ook vorig jaar op het podium stond, was Dyscordia (****1/2). Vorig jaar bleken ze zelfs de ultieme publiekstrekker, ook nu stond de zaal overvol voor onze Belgische metal trots.
Door de jaren heeft Dyscordia zijn positie opgeëist; op plaat als live. Ze zijn toe aan hun 15ste verjaardag. Er is ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band die alle moeilijkheden heeft weten doorworstelen. De sound was strak, overdonderend en nietsontziend. Het daverde. Toegevoegde waarde was de speelsheid.
Dit is powermetal, met twee zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen, een gouden charisma. We zagen de band al verschillende keren én opnieuw klonk het meer dan overtuigend, stevig zelfs. Sterke prestatie.
Na de Belgische tsunami's en spirituele prikkelingen, werd het tijd voor de eerste internationale band op de affiche. The Five Hundred (*****) is uitgegroeid tot een belangrijke speler in de Britse heavy metal. De band ontstond in 2010 en creëerde een sound die de rauwe intensiteit van metalcore combineert met de precisie van djent en progressieve metal. "Hun naam symboliseert eenheid en kracht, wat een weerspiegeling is van hun hechte, energieke muzikale synergie die hen heeft versterkt als een dominante aanwezigheid in de Britse metalscene", staat te lezen op de bandcamp pagina van de band.
De zaal stond overvol ,zowel de band als het publiek hadden er duidelijk zin in Een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, onvervalste mokerslagen uitgedeeld. Wat een gretigheid en energieke uitspattingen van The Five Hundred.
De verwachtingen voor dit optreden van The Five Hundred waren hoog gespannen en die werden dan ook met volle overgave ingelost! The Five Hundred gaf nogal wat uppercuts, de grond daverde Klasse van deze gasten!
We sloten af met een volksfeest. De Zweedse powermetal formatie Twilight Force (****) haalt zijn inspiratie uit de wereld van magie, fantasie en sprookjes met draken en andere jolijt, wat ons deed terugkeren naar de middeleeuwen, waar sages met prinsessen en sprookjeskastelen eveneens tot de verbeelding spreken.
Het zat allemaal wel goed in elkaar. Spelenderwijs zorgde de band voor een feestelijke stemming. Uitzinnige dansjes en andere braspartijen volgden, waarbij attributen in de lucht vlogen tot hilariteit van de aanwezigen.
Twilight Force deed niks origineels of vernieuwend, en puur muzikaal is dit al voorgedaan. Maar wie houdt van gezapige vertellingen over sprookjes en draken vond hier zijn dada. Het moet niet altijd au-serieus zijn he.
De muzikanten gingen virtuoos te werk en de zanglijnen bezorgden ons een krop in de keel. Sprookjesverhalen spreken nog steeds tot de verbeelding, je hoeft geen kind meer te zijn. Twilight Force speelde dus een knetterende set.
Wat een kleurrijke afsluiter van deze tweede editie, een sprankelende, spirituele totaalbeleving, die visueel en muzikaal tot de verbeelding sprak.
Organisatie: Differentmind vzw
We Are Open 2026 - Veel meer dan 'een glimp' van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft
We Are Open 2026
Trix
Antwerpen
2026-02-13&14
Erik Vandamme
De ‘eigen kweek’ verdient erkenning . Belgische artiesten verdienen airplay en daar trachten we ons steentje voor bij te dragen en scepticisme de kop in te drukken.
Voor de 17ste keer ging in Trix het ontdekkingsfestival bij uitstek door, We Are Open, een festival dat compleet is uitverkocht. Wat bewijst dat Belgische artiesten wel degelijk goed in de markt liggen bij een ruim publiek. Verdeeld over zes zalen was het zoeken naar die ene parel, kiezen is altijd wel een beetje verliezen.
Maar die twee dagen We Are Open zijn veel meer dan een glimp van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft.
dag 1 - vrijdag 13 februari 2026
Gos Rosling (Bar) - De Limburgse band Gos Rolling (****) brachten recent albums en EP's uit, zoals 'Caroline (i should've known better)' (2024), 'Trainwrecks at the Seaside' (2024), en 'Home' (2023). Met hun melancholische refreinen weten ze de gevoelig snaar te raken. De gitaren zorgen voor een kleine wervelstorm. Een prikkelende, zwevende sound, een aanstekelijke mengeling van lichte weemoed en speelsheid. Mooi.
Birame (Zaal) - Op papier zag het optreden van Birame (***1/2) er veelbelovend uit. Althans als je de omschrijving las: ''een spanningsveld tussen zijn Queer intensiteit en zijn Senegalese roots" , zoiets spreekt tot onze verbeelding.
Een zachte botsing tussen Afro en de Westerse cultuur hoorden we. Heupwiegend, aanstekelijk … en toch in een waas van 'gezapigheid' die er wat voor zorgde dat de aandacht verslapte. Het publiek hield er wel van, wij persoonlijk waren niet totaal overtuigd.
Emma Hessels (Club)- Ze heeft een kristalheldere stem en er zijn de achtergrondzangeressen die haar perfect aanvullen. Mooi qua vocals dus. Emma Hessels (*****) brengt eerder een intiemere set, een muzikale wandeling doorheen het sprookjesbos, onder te zeemzoetiger te gaan klinken. Muzikaal weet ze te raken door haar poëtische vertellingstijl. Het klinkt ontroerend door die stemmenpracht. Intense schoonheid in een intieme kader.
Kleine Kova (Kelder) – Het werd omschreven als ‘grimmige, satanische rap'; we verwachten bij Kleine Kova (***1/2) wel iets van een trip naar 'de diepste krochten van de hel'.
Een zangeres met een horror masker en een scherpe stem bracht rillingen teweeg. De grimmigheid steeg door de bredere vocale insteek. De combinatie met R&B , soul en die muzikale rauwheid deden ons huiveren. Het klonk evenwel minder satanisch, wel donkere rap met een hoek af.
Salvia (Club) - We zagen haar nog op Great Gigs in the Park in De Casino (Sint-Niklaas): “De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding. 'Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!'' Ondertussen is Salvia (*****) uitgegroeid tot een Belgisch begrip. De club stond dan ook heel goed gevuld. De knipoog naar de jaren '80 kon de jeugd bekoren. Iedereen liet zich meeglijden op wat Nicole en haar band speelden. Een vleugje Siouxsie was herkenbaar en een “I Wanna be your dog” van Iggy Pop werd eigenwijs gebracht. Post-punk die verleden, heden en toekomst samenbalt.
Badtime (Kelder) - 'Kiezen is altijd wat verliezen'; soms zijn keuzes zo moeilijk, waardoor we besloten de tijd te verdelen over twee artiesten. Badtime (****1/2) werd ons aangeraden, en is een muzikaal universum gecreëerd door een duo uit Antwerpen Ioana Ciora & Kevin Schuit. In de Kelder stond Kevin Schuit helemaal alleen op het podium. Pulserende beats, knetterende gitaarlijnen, diep snijdende hooks en hoge vocals stembereik, waren het uitgangspunt.
Het leek erop alsof een voltallige band op dat podium stond. Wat een uppercuts en mokerslagen hoorden we. Een energieke set dus.
SCHNTZL (zaal) - Energie van een heel ander soort is van de formatie SCHNTZL (*****)- die nogal vaak in het jazz hokje wordt geduwd. We zagen hen muzikaal evolueren De 'jazz' is breed bij hen, check de nieuwe plaat 'Fata Morgana' maar eens, waar het elektronisch vernuft naar boven komt.
Live nogal wat diversiteit en muziek die gedrenkt is in een bad van 'klankexperiment’. Een subtiel avontuurlijke aanpak die intrigeert en de comfortzone van de jazz verlaat. Overtuigend!
Kaat Van Stralen (Club) - 'Punk met een stevige hoek af' tot 'kleinkunst met een hoek af' schreven we over een optreden van Kaat Van Stralen (***1/2) die ondertussen ook bij een ruim publiek is doorgebroken.
Ze brengt haar teksten in het Vlaams, mept er samen met haar band stevig op los, schreeuwt haar stem schor en neemt haar publiek mee in een wervelende feestje.
Kaat Van Stralen is een charismatische, spring-in-het-veld, én ze weet verdomd goed hoe ze haar publiek murw kan slaan. Ze zorgt dus voor een bruisende set. Een vuurkrachtig 'punk' afsluiter van de eerste avond.
Het dansfeest ging in verschillende zalen uiteraard gewoon verder tot in de vroege uurtjes…
dag 2 - zaterdag 14 februari 2026
Artist In Residence Showcase (Café) - We waren heel vroeg afgezakt naar We Are Open op Valentijn. Voor een speciale 'showcase' onder 'Artist in Residence Showcase' (*****) traden van half vijf tot bijna half zeven de enkele TRIX residenten aan in een soort veredelde jamsessie.
Op een rijtje: Big Muffin', Saino, Thiron, Maridiane, Fishbowl , Onzin.
Een snedige gitaarsound , charismatische crooners, die bloemen uitdelen aan de dames in het café en in het bijzonder aan één dame, die zichtbaar ontroerd was door dit mooie gebaar. Andere gebruikten een soort mengpaneel met knopjes, om met opzwepende beats de dansspieren al aan te spreken.
Een diversiteit in aanpak, getalenteerde virtuozen én speelvogels die met zoveel enthousiasme samen hun ding doen, waardoor je er zelf daar oprecht gelukkig van wordt. Een echt mooi gebaar!
Lip Service (Bar) - Lip Service (****) werd omschreven als 'invloeden van Talking Heads en Deerhoof'. De eigenzinnige aanstekelijke aanpak zoals we het kennen van de twee bands was bij Lip Service wel degelijk aanwezig. Lip Service kon ons zeker bekoren, hoewel het iets te gezapig klonk. Een veelbelovende ontdekking.
Frans Kalf (Venster) - Over ontdekkingen gesproken … De troubadour Frans Kalf (****) stond in een compleet vol gelopen 'Venster' en verbond met humor, charisma en een warme stem alles was de Vlaams/Nederlandstalige muziek met elkaar verbindt. Zijn debuut single “Terwijl je voor me stond” kreeg al lovende recensies: Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101541-terwijl-je-voor-me-stond-single. Eerder speelde hij in het voorprogramma van Yevgueni en ook daar wist hij te overtuigen. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99374-yevgueni-mooie-backcatalogue-van-25-kaarsjes
Deze keer had hij niet af te rekenen met geroezemoes om zich heen, maar wist het publiek te betoveren en in te palmen op poëtische wijze. Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na.
Rapha (Club) - Tijd voor een streepje pop en soul met Rapha (****). Hij stond heel geëmotioneerd op het podium van de Club, na een moeilijke tijd; je hoorde de knak in haar keel toen ze haar publiek aansprak. Goedlachs, speels, ingetogen en toch lekker aanstekelijk in momenten.
Rapha bood een diversiteit aan, zonder zich te storten in een te zeemzoeterige aanpak. Haar soulfulle stem was betekenisvol. 'Rapha wordt het popicoon van België ' stond in het programma boekje. In de Club liet Rapha een diepe indruk na binnen de pop, R&B en soul. Om in het oog te houden!
Teun (Venster) - Terug naar het kleine maar gezellige Venster voor het fenomeen Teun (****). Op de HUMO's rock rally 2024 viel ze wat uit te toon tegenover al dat gitaargeweld, helemaal alleen aan haar piano kon ze ons echter wel bekoren. Deze keer, binnen het intieme kader van 'Venster' had ze een drummer meegebracht. Het zorgde voor een iets voller geluid. Haar heldere stem wist te raken. Een magisch geluid. Het waren liedjes gedrenkt in een bad van weemoed.
Bianca Steck (Zaal) - Folk en pop wordt verweven in schoonheid. Bianca Steck (****) biedt een ingenieuze klank aan met haar muzikanten . Talentvol. De subliem gitaar spelende frontvrouw heeft een warmhartige stem, die in momenten lekker schor klinkt. Je wordt meegezogen in die zwevende sound, zonder al te kitsch te klinken. Overtuigend.£
Natasha Pirard (Venster) - Natascha Pirard (*****) maakt van een soort field recordings, een speels klankentapijt binnen een intiem kader; het is een soort klank van een viool en stemmen uit de diepste bossen. Een confrontatie met de natuur, met onaardse elementen die de fantasie prikkelen. Ze kreeg het zittende publiek muisstil, en ze voerde ons moeiteloos weg. Een bad van experiment, grenzen verleggen en vooral die klankenwereld was bepalend, zonder gebruik te maken van visuele effecten, iets wat ze in het verleden wel deed.
Natascha Pirard roept beelden op die de schoonheid van de natuur en het heelal magisch met elkaar verbinden. Een onaards mooie trip naar het onbekende.
Lindy Versyck (Kelder) - Dat Lindy Versyck (****1/2) van vele markten thuis is hoeft geen betoog. Niet alleen bij TJE - waarmee ze derde eindigde op HUMO's Rock Rally 2024 - gooit ze hoge ogen. Ook als solo artiest staat ze haar mannetje. Haar stem is bepalend, de emoties zijn hoog en ze staat moederziel alleen op het podium. De sound is ingetogen, zalvend én al haar frustraties, pijn en woede worden letterlijk uitgespuwd. Een dame, haar gitaar , haar vocals en emotionele uppercuts.
Slowcrush (Zaal) – In de Zaal stond een band die we al vele jaren volgen. Slowcrush (****). Ze worden omschreven als 'Eén van België's meest onderschatte heavy shoegaze, postmetal , showcore band'. Sinds hun doorbraak album 'Aurora' bewezen ze live een ijzersterke set te kunnen neerzetten, die de geluidsmuren onder druk zetten. De beweeglijke zangeres brult haar stem gor, de muzikanten drukken het gaspedaal helemaal in. Wat een mokerslagen.
Slowcrush gaat als een razende pletwals tekeer. Ze moeten echt niet onderdoen voor de grote internationale bands binnen de scene. Oorverdovend mooi.
Ciska Ciska (Club) - Toen we ze vorig jaar op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zagen, schreven we: ''Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.''
In de Trix Club stond Ciska Ciska (****) met een voltallige band op het podium, dat maakte de typische sound van deze band nog voller. De Club was aardig vol gelopen. Ciska Ciska zit tussen die dunne lijn van ingetogen harten breken en energiek, gedreven het gaspedaal indrukken. Dwars van alle regels. Zowel in de instrumentatie als in de vocals viel er voldeonde variatie te noteren. Een bijzondere parel binnen de Belgische scene, zonder meer. Te koesteren.
Dressed Like Boys (Zaal) - Wie we ook al lang koesteren is Dressed Like Boys (*****) die zich op deze tweede dag duidelijk ontpopte tot publiekstrekker 'pur sang'. Jelle Denturck toont met zijn solo project zich van een andere kantje dan zijn werk met DIRK. Tweemaal zagen we DIRK., vooral het optreden op Pukkelpop zullen we nooit meer vergeten.
Nu hoorden we met dit project een melancholische wervelstorm, een muzikaal verhaal dat ons weet te raken.
In een overvolle Trix was dit niet anders. Emoties borrelden op als Jelle aan zijn piano zat, en ons overdonderde met z’n heldere, innemende, breekbare stem. Waarna zijn muzikanten de registers open gooiden. Wat een vuur- en veerkracht. Pakkende momenten en energieke uppercuts in een klein uur.
Hoogtepunten waren er net als op Pukkelpop, met een ode aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. De muzikale weerhaakjes sierden.
Op het eind de apotheose met ''Stonewall Riots Forever' ,die in deze tijden helaas weer brandend actueel is. Met de vuist in de lucht zongen we uit volle borst mee, de emotie was groot. Wat een kippenvelmoment. Om nooit meer te vergeten.
Dressed Like Boys verpulverde in een klein uur elke muur die kon worden opgetrokken rond de queer of gay- zijn; helaas is dit nog steeds nodig. Een emotionele rollercoaster, om deze boeiende tweedaagse met een knal af te sluiten. Sterk!
Organisatie: Trix, Antwerpen
Sterk IJzer VI 2026 – Uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen in een occult totaal beleven
Sterk IJzer VI 2026
Asgaard
Gentbrugge
2026-02-07
Erik Vandamme
We leven in tijden dat mensen kiezen voor 'zekerheid' om een festival te bezoeken; 'iets ontdekken' schrikt veel mensen blijkbaar af. Festivals met puur en alleen tribute-bands geraken moeiteloos uitverkocht, maar festivals met een line up van 'bij het grote publiek minder bekende bands ' hebben het steeds moeilijker om alles aan elkaar te knopen.
En toch … op deze zachte zaterdagavond waren we aanwezig op de zesde editie van een zo goed als uitverkocht Sterk IJzer in de Asgaard in Gentbrugge. We zagen underground bands passeren, die elk op hun eigen wijze een soort muzikaal ritueel brachten, binnen een occult kader. Een topavond zonder meer voor de hardere, extremere metalliefhebber dus.
Er stond al wat publiek in het gezellige zaaltje voor openingsact Rudenya (****1/2). We citeren uit hun vi.be pagina '' Rudenya is een melancholische metalband die eind 2023 het licht zag. Met zware, pulserende riffs, sfeervolle melodieën en een stem die tegelijk breekbaar en krachtig klinkt, bouwt de band songs die aanvoelen als een tocht door de schaduwzones van het leven. Hun muziek zoekt de spanning op tussen brute intensiteit en stille nuance, tussen storm en ademruimte.''
Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. De intens mooie muzikale omlijsting, samen met de gevarieerde vocals van zangeres Tamara Decancq vallen enorm op; ook haar tot de verbeelding sprekende danspassen zijn een toemaatje. Ze weet het publiek te hypnotiseren. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader.
De muzikanten zijn ervaren in het genre. “Healing" en 'Cold inside' grijpen meteen bij de keel. Het gaat zo door tot op het eind. De apotheose volgt bij afsluiters “Calm the fire” en het prachtige “Mirrors hold only Ghosts”; de integere vocals van Tamara weten je te betoveren. De pedalen werden soms fors ingedrukt met een wervelend, emotioneel beladen slot.
Het gaat van een haast zachtmoedig zalvende trip, naar een rauwer en grauwere aanpak bij Ill (****), een Belgisch sferische black/doom metal band, die in 2013 in Limburg werd opgericht. Ze komen voort uit de as van de band Quaedt en met voormalige leden van Natan. Ze staan bekend om hun melancholisch zwaar geluid te combineren met trage, verpletterende tempo's in doom en black metal. Sommige intro's doen vaak denken aan Black Sabbath, gezien diezelfde donkere walm. De band durft alle registers open te gooien. De zanger, met spiedende ogen, heeft een verpulverende stem. Verder zijn er de drum en gitaar partijen. Het is om te baden in angstzweet. De keys , wat op het achterplan geduwd, spelen hier veen belangvolle rol.
Hoedanook, een Limburgse pletwals, zonder meer!
De muzikale diversiteit werd verder gezet met Splendidula (*****), de publiekstrekker bij uitstek. De zaal was overvol. Niet zo verwonderlijk, de band is al vele jaren samen en groeit gestadig naar de absolute top. Ze stonden vorig jaar op Alcatraz Metal Fest, wat nieuwe deuren opent.
In april brengen ze trouwens een gloednieuwe plaat uit 'Absentia' via Argonauta Records. Het album, geschreven in de nasleep van persoonlijke tragedies en het overlijden van bassist Peter Chromiak, bevat gastbijdragen van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) en Tim Yatras (Austere). De singles “Echoes Of Quiet Remain” en “Kilte” zijn reeds verschenen.
Op 18 april 2026 staat een release show op de agenda in GC Het Marca. Splendidula staat er die avond niet alleen voor. Als special guest brengt de band Thy Light mee - Meer info: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight/ .
We volgen de band al sinds het prille begin. We zagen hen muzikaal evolueren in sferische Black Metal. Ook was er sprake van talrijke line up wissels. Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.
Twee nieuwe songs werden gespeeld, die nog meer het donkere kantje van de band liet horen. Wat een muzikaal ritueel en totaalbeleven. Een bitterzoet, intens mooie “Donkerte” was een ode aan gevallen vrienden. Indrukwekkend, veelbelovend, mooi. Dit is een band die wel zo graag omarmen.
Het was uitermate genieten van de muzikale diversiteit . Nu hadden we de broeierige stoner van Atomic Vulture (*****). We werden meegesleurd in episch materiaal, integer, opbouwend , bonkend, explosief. Een wervelende set vol tempowissels en verrassende wendingen , die het spannend houden. Een interessante boeiende chaotisch geordend ritmiek, waarvan we optimaal genoten.
Het meest occulte optreden in ritueel en muziek was toch wel van Tears Of Fire (****). Ze brachten als gast Model Kiet Katharis mee, die in die aparte, unieke sfeer zorgde voor een visueel, theatraal totaalspektakel.
Oorspronkelijk uit Iran, brengt Tears Of Fire hun muziek momenteel vanuit Berlijn. Die Midden-Oosten, Iranese invloed krijgen we in een somber, obscuur geheel en geluid.
Black en een soort funeral doom/metal. De vocals gaven koude rillingen.
De meeste aandacht kreeg toch het model Kiet Katharis, die als een soort heks, schaars gekleed, op de knieën ging met een grimlach en een demonische blik in de ogen. Ze had een rode roos in de hand die ze liefkoosde, maar evengoed plukte ze de blaadjes eraf met een 'evil' grijns. De muzikale omlijsting maakte het ritueel spannender. Ze verdween even, en kwam daarna terug met in een weerzinwekkende pose.
Op het einde van de set dronk ze een kelk met 'bloed?' leeg, die stroomde over haar vampierachtige lippen.
Tears Of Fire zorgde in de instrumentatie, visueel als in de vocals voor de ultieme occulte totaalbeleving, die de duisternis compleet maakte .
Een indrukwekkend einde van een bijzonder boeiende avond, die uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen, in een occult totaal beleven bood
Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge
Flanders Folk Awards 2026 - Bamako Express, Thalas, Laura Cortese’s Acoustic Evenings en Vera Coomans zijn de winnaars van de Flanders Folk Awards 2026
Flanders Folk Awards 2026
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2026-02-03
Filip Gheysen
De kleine, gezellige AB Club in Brussel was volledig uitverkocht voor de uitreiking van de Flanders Folk Awards 2026. Tussen het grote geweld van Kastaars en Mia’s in, zetten deze prijzen voor de zesde keer de kracht en diversiteit van de Vlaamse folkscene in de kijker, met als doel haar ook internationaal te versterken.
De Flanders Folk Awards worden georganiseerd door het Flanders Folk Network (een initiatief van Dranouter Festival, Merodefestival, Muziekclub ’t Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek, VI.BE en Cluster).
Kadril opende de avond met enkele klassiekers uit hun repertoire. We kregen meteen een zomers ‘Dranouter-gevoel’! Deze zomer treden ze op diverse festivals op en ook de stemmen van weleer: Patrick Riguelle en Eva de Roovere komen mee om de 50 kaarsjes op de Kadriltaart uit te blazen.
Een vakjury van muziekprofessionals selecteerde in vier categorieën een mix van opkomend talent, vernieuwende projecten en gevestigde waarden. Elke genomineerde weerspiegelt de rijkdom en kwaliteit van het Vlaamse folklandschap.
Tijdens de live show op de tweede dag van de Week van de Belgische Muziek mochten uiteindelijk drie bands of projecten en een prominente zangeres hun award in ontvangst nemen.
Naast de uitreiking van de awards zorgden een reeks liveoptredens voor extra schwung, met genomineerde bands Enara Navaira en Thalas, en van Kadril. De presentatie lag in handen van Michaël Robberechts (VRT, Radio 1) en Sien Wynants (Radio Willy).
De Flanders Folk Awards sloten naadloos aan bij de Belgian Worldwide Music Night, die de dag voordien in de AB Club plaatsvond en de worldwide scene in de kijker zet met awards en showcases.
Vorig jaar mochten ze de uitreiking verzorgen met een aanstekelijk optreden, dit jaar vielen ze in de prijzen:
Beste Live Band: Bamako Express
De prijs voor Beste Live Band gaat naar Bamako Express. Het viertal serveert een bruisende mix van klank en cultuur, waar Westerse folk en West-Afrikaanse ritmes elkaar ontmoeten. Met gitaar, viool, djembe en balafon nemen Florian De Schepper, Anouk Sanczuk, Joël Diarra en Ousmana Diarra het publiek mee op een muzikaal avontuur dat grenzen overstijgt en harten verbindt. Het afgelopen jaar veroverden ze met hun onweerstaanbare energie en oprechte spelplezier zowel de balfolk- als de concertpodia in Vlaanderen en ver daarbuiten.
Het kwartet laat daarbij Global Music Ensemble en Hartwin & The Unfolders achter zich. Bamako Express gaat naar huis met een geldprijs aangeboden door Sabam. “Sabam draagt graag haar steentje bij aan initiatieven die folkmuziek van bij ons in de schijnwerpers plaatsen en de auteurs in dit genre een platform bieden. Daarom kan Flanders Folk Network rekenen op onze onvoorwaardelijke steun voor de uitreiking van deze awards.” motiveert Steven Desloovere, hoofd Muziek van auteursvereniging Sabam.
Wat vond de jury van Bamako Express?
“Twee werelden die op het eerste gehoor ver uit elkaar liggen, maar dankzij hun virtuositeit en tomeloos spelplezier naadloos samenvallen. Percussie en melodielijnen worden moeiteloos verweven tot grooves die zelfs een frigo aan het dansen krijgen. Hun podiumprésence is één groot feest, badend in zon, vreugde en een onweerstaanbare goesting om voluit te knallen.”
Op weg naar de AB stond onze radio op zender KLARA voor het onvolprezen programma Django en dat deze avond aftrapte met “We’re off” van Thalas. We waren meteen verkocht! Intussen haalden we de prijswinnaar zelf in huis:
Beste Album: Thalas met As It Comes
Het album ‘As It Comes’ van Thalas ontvangt de prijs voor het Beste Album van het afgelopen jaar. Thalas is het nieuwe duo van Guus Herremans en Ward Dhoore, die elkaar al meer dan tien jaar kennen in het bruisende Belgische folkcircuit. Op diatonische accordeon, akoestische gitaar en octaafmandoline vieren ze hun jarenlange vriendschap en muzikale band. Met virtuositeit, oprecht spelplezier en een sprankelende klank laten ze folk en akoestische tradities moeiteloos samensmelten.
Hun debuutalbum ‘As It Comes’, uitgegeven bij Trad Records, is het resultaat van jarenlange samenwerking, geduld en vertrouwen. Muziek die uitnodigt om in te verdiepen, op te dansen en alles daartussenin te beleven.
Thalas ontvangt een geldprijs geschonken door PlayRight+. “De Flanders Folk Awards onderscheidt de unieke band die folk - meer dan welk ander muziekgenre - tussen verschillende generaties smeedt door universele én herkenbare verhalen te brengen, en PlayRight als beheersvennootschap voor muzikanten ondersteunt dat graag mee.”, aldus Christian Martin van PlayRight+.
De jury was lovend over het album:
“Dit album is het resultaat van een gerijpt project waarin twee jonge krachten uit de Vlaamse scene samen een frisse, vernieuwende sound creëren. De productie is subtiel uitgebalanceerd, waardoor elk instrument en elke melodielijn volledig tot hun recht komen. Het is een plaat die nu al indruk maakt en tegelijk een duidelijk groeipotentieel toont, waarmee beide artiesten zich overtuigend op de kaart zetten.”
III van BASta! en OGOPOGO van Ghent Folk Violin Project waren eveneens genomineerd als Beste Album.
Horizon: Laura Cortese’s Acoustic Evenings
Horizon richt zich niet alleen op beloftevol talent, maar kijkt verder naar projecten waarvan de jury gelooft dat ze de toekomst van het genre zullen vormgeven. Dit jaar gaat de prijs naar Laura Cortese’s Acoutic Evenings. Met haar Acoustic Evenings creëert songwriter en violiste Laura Cortese intieme concertavonden waarin samenwerking, spontaniteit en muzikale uitwisseling centraal staan.
Vanuit haar diepe wortels in de Amerikaanse rootsmuziek nodigt ze telkens drie gelijkgestemde muzikanten uit Europa en de VS uit om in enkele dagen een volledig nieuw programma op te bouwen.
De kracht van deze avonden zit in het moment: vier artiesten die elkaar muzikaal vinden, elkaars nummers herontdekken en samen iets nieuws laten ontstaan. Het concept toont bovendien een sterk gevoel voor ondernemerschap en vernieuwing en brengt een frisse, hedendaagse dynamiek naar Belgische concertzalen.
Laura Cortese krijgt een geldprijs uitgereikt door Lotto. “Lotto is vereerd om Belgisch muzikaal talent te ondersteunen via de Horizon Award, een initiatief dat veelbelovende folkartiesten de kans biedt om verder te groeien en een ruimer publiek te bereiken. De award staat niet alleen voor een prestigieuze erkenning, maar geeft hen ook het podium om hun artistieke ambities waar te maken en hun plaats binnen de muziekwereld te versterken. Omdat het kan.” – verduidelijkt Tracey Hosdey, partnership manager bij de Nationale Loterij.
Daarnaast wint deze ondernemende muzikante een jaar lang trajectontwikkeling op maat aangeboden door VI.BE, aanspreekpunt voor de muzieksector en muzikanten, én aangevuld met een geldbedrag om verdere ontwikkeling van het project te ondersteunen.
De andere genomineerden in deze categorie waren Enara Navaira en Trad Records.
De jury was onder de indruk:
“In korte tijd heeft Laura Cortese een eigen stempel gedrukt op onze folkscene. Niet alleen als artieste die hokjes en clichés overstijgt, maar ook met dit project: een sterke mix van gevestigde namen en toptalenten uit de Amerikaanse en Britse traditie die samen langs Belgische podia toeren. Het gaat hier niet om de ‘juiste’ interpretatie van volksmuziek of het strikt bewaken van tradities, maar om muziek die van begin tot eind hart en ziel raakt, met passie gespeeld en in staat een breed publiek te betoveren.”
Dankzij Belgium Booms en powered by partner Lotto ontvangen de winnaars een delegate pass voor WOMEX, een van de grootste internationale meetings en conferenties voor traditionele en worldwide muziek. VI.BE begeleidt hen daarbij ter plaatse om ook internationaal hun carrière een stevige duw in de rug te geven.
Lifetime Achievement Award: Vera Coomans
De prestigieuze Lifetime Achievement Award wordt dit jaar uitgereikt aan Vera Coomans, de zangeres die al meer dan veertig jaar met haar stem en charisma een blijvende indruk maakt.
Van zingen op straat in New York tot haar iconische rol bij Madou: met heldere, soms breekbare maar altijd indringende zang gaf Vera Coomans poëtische teksten een melancholische kracht die generaties blijft aanspreken. Nummers als “Witte Nachten” en “Niets Is Voor Altijd” groeiden uit tot tijdloze klassiekers en bezorgden Madou een cultstatus in de Lage Landen.
Ook vandaag klinkt haar stem even relevant als toen - in de recente comeback van Madou, op de EP ‘Engel’ en zelfs op de soundtrack van ‘Putain’. Vera is als een goeie wijn: tijdloos, authentiek en alleen maar rijker geworden.
Het Flanders Folk Network neemt de uitreiking van de award voor zijn rekening. Binnen het netwerk bestond er unanieme waardering voor Vera Coomans, die met deze onderscheiding wordt geëerd voor haar indrukwekkende carrière.
"Vera Coomans bewijst dat Vlaamse folk tijdloos is. Met haar onvergetelijke stem en samenwerkingen met een nieuwe generatie topmuzikanten blijft ze de scene vormen en inspireren. Veertig jaar later klinkt haar invloed nog steeds even sterk. De Britten hebben June Tabor, wij hebben Vera Coomans."
Op het einde van de avond hadden we nog een gezellige babbel met de familie Coomans. We vernamen dat we ook van Madou nog kunnen genieten dit jaar , al zal het waarschijnlijk de laatste keer zijn. Wiet Van de Leest, die Vera ontmoet in de band RUM, woont nu in Normandië wat de verplaatsing niet evident maakt!
Organisatie: Flanders Folk Network ism Ancienne Belgique, Brussel
The Sound of The Belgian Underground 2026 – Stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
The Sound of The Belgian Underground 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-01-30
Erik Vandamme
We zijn in ons landje rotverwend van Belgische talenten en parels op kleine, middelgrote en grote festivals. Ook zijn er festivals die compleet Belgisch kleuren, zoals The Sound of the Belgian Underground.
In die tien jaar waren er vijf edities in de AB en was er zelfs eentje in de Botanique (2025). The Sound of the Belgian Underground was nu terug in de AB. Het werd een stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
Rimov Rimov (****) (AB Box) - "Hun sound is een mix van ongewone hiphop, avant-folk, zelfgemaakte synths en inventieve storytelling, en hun tracks zijn zowel intiem als surrealistisch en onvoorspelbaar speels" lezen we in de bio.
Semi-sentimenteel, semi-experimenteel én semi-dansbaar ging Rimov Rimov tekeer op het podium. Ze waren te zien met deels geverfde gezichten, en er was een breed uiteenlopend instrumentarium, waaronder flute, gitaar en drums.
Met enorm wat charisma dompelden ze ons in melancholie en uitbundigheid.
'' Experimenteren met emoties, met een traan en een vreugdedans”, schreven we. Wat dan ook de rode draad was doorheen dit concert.
Sinaas (****) (AB Foyer) - In de AB Foyer - gewoon de bar naast de grote zaal - stond op het kleine podium Sinaas in opvallende kledij. Er was de zangeres met een grote, rooskleurig cowboy hoed. De in het frans gezongen teksten, de wulpse muziek en het licht Oosters tintje deden ons zweven. Te zeemzoetiger klonk het gelukkig niet, wel lekker aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren. Een beetje speelse levensvreugde dus.
Oï Les Ox (****) (AB Box) - Helemaal alleen op het grote podium , met de keys om haar heen, probeerde Oï Les Ox het publiek eveneens te doen zweven. Aude Van Wyller heeft een warme, zalvende stem. In een poëtische context, zorgde ze dan ook voor een fijn moment van 'zen'. Ze is geïnteresseerd in poëzie en muziek en hanteert vele ruimtes om haar muziek te lanceren, zoals op trappen, in amfitheaters, concertzalen, tuinen, enz. Delicate elektronische soundscapes vormen de rode draad.
Oi Les Ox boeide het publiek door haar keys en stem. Een hartverwarmende aanpak die ons wist mee te voeren.
Maya Dhondt (*****) (AB Voyer) - Een publiekstrekker bleek ze wel te zijn. Maya houdt van een beetje theater, ze kwam gesluierd op het podium, zet zich achter haar piano enwist ons kippenvel te bezorgen. Een getalenteerde dame alvast, want na enkele songs tekent ze voor een zekere 'rave' in de voyer; de dansspieren worden aangesproken. Het klinkt ergens tussen een donker bevreemdend taferelen en een wulpse danspas, met filmpjes die worden vertoond op een klein schermpje vooraan. Een filmische concertbeleving dus.
Het lichte experimenteren met klank en beeld, en de complexiteit ombuigen naar toegankelijkheid siert. Een avontuurlijke, boeiende trip zondermeer.
Leïla Alice (*****) (AB Box) - En toen zagen we een muzikale engel uit de hemel neerdalen. Leïla Alice stond in AB Box helemaal alleen op het podium, in een soort ballet dans pakje, met haar gezicht zilverkleurig geverfd, de spots enkel op haar gericht. Het had iets sacraals. Met een onaards klinkende stem kon ze het publiek hypnotiseren. De zaal werd er zelfs doodstil van.
De integrerende performance had iets onwerelds mooi. Al zingend paradeerde ze doorheen het publiek; het was wat spookachtig, angstvallig zelfs. De performance bood een zekere gemoedsrust. Ze landde uiteindelijk op een klein podia net voor de PA waar ze met haar mooie stem, iedereen compleet liet verdrinken in haar mooie ogen. Indrukwekkend met een grote 'I' !
Abel Ghekiere (*****) (AB Club) - We haasten ons naar de AB Club waar onze persoonlijke 'headliner' zou aantreden. Abel Ghekiere zorgde vorig jaar nog voor één van dé optredens van het jaar op het BRDCST festival in de AB (in de kerk) én in De Casino, Sint-Niklaas.
De multi-instrumentalist haalt zijn inspiratie uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Grenzen worden verlegd.
Hij laat zich goed omringen, door muzikanten met diezelfde levendige ingesteldheid. Van intimiteit naar een naar wervelend dansfeestje, een stilte die verpletterend aanvoelt.
"Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn.", schreven we nog over zijn optreden in De Casino. Weemoed en feestelijkheid waren de rode draad.
Prachtig slot van een boeiende avond, met een hoekje af, deze Abel Ghekiere!
Anal Pompidou (***) (AB Box) - In de AB Box pikten we nog een stukje mee van de 'cabaret' show van Anal Pompidou die letterlijk in ontblote kont stond op te treden, ahw met veel 'shit, shit, shit'; hij maakte allerlei grapjes over 'anaal en andere gein’. Het publiek smulde erwel van, het moet niet altijd serieus zijn in het leven. Platvloers interessant, maar niet voor iedereen.
Na middernacht stonden nog enkele DJ acts in de AB Box als Maraschino, Jhayance, Akano Toto, Soft:machina, LOV b2b NMSS die tot in de vroege uurtjes de danslustigen bekoorden.
Wij doken ook de nacht in, echter huiswaarts. We hadden een boeiende avond achter de kiezen van wat leeft in de Belgische 'underground'.
Organisatie: Different Class ism Ancienne Belgique, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Tortoise – Muzikale virtuositeit als kunstvorm
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-24
Erik Vandamme
De laatste avond van Brussels Jazz Festival was al lang uitverkocht. En het had allemaal te maken met die ene naam op de affiche: Tortoise (****). Hoewel deze legendarische band eerder te vinden is binnen de post rock, zijn er binnen hun muziek heel wat jazz vibes. De band mag al een brok nostalgie zijn, in 2025 verscheen een nieuwe plaat, 'Touch'. Ze kijken bewust vooruit en in hun set krijgen we de klemtoon op het nieuwste werk. In een overvolle Flagey kregen we negentig minuten lang een muzikale virtuositeit tot een kunstvorm verweven, vurig, gedreven, meeslepend, gevarieerd.
"De nummers op Touch, het eerste nieuwe album van Tortoise in negen jaar, zijn drama's zonder woorden. Ze zijn zorgvuldig samengesteld en gemixed om een vertrouwd gevoel te versterken: een duidelijk filmisch gevoel van onbehagen" lezen we in de bio. Het is inderdaad het onderliggende gevoel dat overheerste. Een filmisch, fantasieprikkelende set, die tot de verbeelding spreekt. Tortoise zijn multi-instrumentalisten, die hun virtuositeit onderstrepen. De percussie, de drums en de gitaarlijntjes zijn kleurrijk, gevarieerd. De toevoeging van elektronica en synths vormen een meerwaarde. Wat een ingenieuze kruisbestuiving.
Songs als “Night Gang”, “Vexations” en “Layered Presence” - van de nieuwe plaat - klinken spannend, puur, robuust als hun ouder materiaal. Mooi doordacht met de indruk van routineus. Het contact met het publiek was mimimaal, enkel eventjes een handgebaar in het begin en op het eind.
De muziek sprak voor zich, bedwelmend, hypnotiserend die tot een 'zen' gevoel leiden.
Bij Tortoise primeert het totaalpakket in instrumentatie. Twee drums staan heel strategisch vooraan, de muzikanten dwarrelen eromheen en wisselen moeiteloos.
Die avontuurlijke multi-aanpak intrigeerde en maakte er een bijzondere filmische totaalbeleving van. Een perfecte afsluiter van 9 dagen Brussels Jazz …
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Tom Skinner – Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-23
Erik Vandamme
We geven toe, toen we de naam Tom Skinner (****) zagen verschijnen in het programma boekje, ging er ergens een belletje rinkelen. Later opzoekwerk bracht ons bij de formatie Sons of Kemet, de band die hij in 2011 samen met onder meer Shabaka Hutchings oprichtte. Bovendien was hij ook actief bij de band The Smile met Radiohead's Thom Yorke en Jonny Greenwood. Ook als solo artiest heeft hij ruimschoots zijn sporen verdiend. Nu kwam hij zijn nieuwste plaat voorstellen 'Kaleidoscopic Visons'. Zijn eigenzinnige aanpak, primeert op deze plaat. Deels instrumentaal, deels vocaal, weet hij grenzen te verleggen.
Hoewel Tom in het midden zit met zijn drumstel, en hij de meeste aandacht opeist met zijn bijzondere drumskills, is de samenvloei met de andere instrumentalisten wat dit optreden zo intrigerend, boeiend maakt. Tom Herbert zijn zwevende baslijntjes, de verbluffende tenorsax van Chelsea Carmichael en Robert Stillman vormen een heel grote meerwaarde. Kareem Dayes’ cello is al even magisch. Verder opvallend in de band de pianist Jonathan Geyevu die eveneens met poken drum komt spelen naar Tom zelf, die de geluidsmuur haast doorbreken.
Op de integere, intieme momenten horen we z’n warme, bevreemdend mooie stem. Kortom, Tom Skinner is van vele markten thuis, en hij zorgt met de anderen voor een mooi samenspel bol van verrassende wendingen. Ook al durft het even mis te gaan , het wordt telkens mooi opgevangen.
Het is een balanceren in intimiteit, experimenteren met klanken, het gaspedaal indrukken, buiten de comfortzone treden van de jazz enz. Die verschillende wendingen behouden een muzikaal spanningsveld en intrigeren op alle vlak.
De bijzondere drum skills van Tom Skinner en het samenspel met de anderen tekenen een avontuurlijke aanpak.
Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel … Ergens tussen free jazz, experiment en improvisatie. Een bijna onwereldse sound, die niet echt in een chaotische brij verzandt. Het talentvolle gezelschap rond en met Tom siert. Wat een muzikale versmelting rond de drum wizard Tom Skinner. Buitengewoon, verrassend mooi!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Milena Casado + Isaiah Collier - Trompet en saxofoon tsunami's
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-22
Erik Vandamme
Met in Studio 1 Milena Casado en in Studio 4 Isaiah Collier stonden op deze frisse donderdagavond, twee artiesten met een warm hart. De ene liet haar trompetgeschal horen, de andere zorgde voor een ware wervelstorm aan Saxofoonklanken.
Het werden twee shows met een verhaal, vuurwerk en energiebommetjes. Mooi.
De trompettist en componiste Milena Casado (****) palmt langzaam maar zeker de jazzwereld in, met optredens op Montreal Jazz Festival, North Sea Jazz Festival en in Carnegie Hall. Eerder kreeg ze lof voor haar werk met jazzgrootheden als Terri Lyne Carrington, Vijay Iyer en Aaron Parks, nu debuteert ze met een eigen soloplaat, 'Reflection Of Another Self'. Een heel persoonlijke plaat die ze ook in Flagey kwam voorstellen.
We vroegen ons luidop af of de lofbetuigingen vanuit de scene, niet wat overdreven zijn, maar na haar performance voorspellen ook wij haar een gouden toekomst.
Milena Casado vertelt niet alleen een heel persoonlijk verhaal, ze betrekt het publiek er ook in en dat siert haar. Ze port de aanwezigen aan, en polst in een soort vragen naar wat hen bezighoudt. Ze past haar muzikaal pad ook aan, en haar boodschap van hoop komt dan ook echt binnen.
Het trompet geschal, maar ook de muzikale omlijsting van haar mede muzikanten, bezorgen ons koude rillingen. Echter, voelen we vooral positieve energie, om in deze donkere tijden waarin we leven steeds dat lichtje aan de tunnel te kunnen blijven zien.
We hebben de boodschap die ze bracht in woord en klank begrepen, en aan het warme applaus dat ze ontving, iedereen in de zaal trouwens. ''Rusteloos en een tikketje revolutionair'', zei Lies Steppe in haar toespraak vooraf. Dat was ook de rode draad van Milena Casado haar fijn concert.
Verkondigde Milena Casado op een kordate als zachtaardige manier haar mening, dan ging saxofonist Isaiah Collier (****) tekeer als een furieuze losgeslagen punk. Isaiah verlegt als saxofonist hier de grens. Een Non-stop sax tsunami van meer dan een uur kregen we hier.
In eerste instantie stond hij als enige saxofonist op het podium, en later met twee. Ze porden elkander aan, duwden en trokken en gingen een muzikaal gevecht aan.
Ze vulden elkaar aan. Uitspattingen van langer dan een kwartier aan verpulverende saxklanken gierden door de zaal.
We zouden haast vergeten dat er nog andere muzikanten op dat podium stonden. Nochtans boden de bas, drums en piano voldoende weerwerk en vormden ze een enorme meerwaarde.
Mooi lvast die opeenvolgende saxofoon wervelstormen. Onaards wat Isaiah Collier en zijn compagnon hier brachten. Maar ook wat langdradig na een tijdje. Maar net de intensiteit ving dit op.
Isaiah Collier wist met zijn hele band en extra saxofonist ware sax uppercuts te bieden.
Een indrukwekkende avond, zonder meer. Een avond van trompet en saxofoon tsunami ’s deed Flagey op zijn grondvesten daveren.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi Trio Brass & Bow - Een magi-e-straal concert
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-21
Erik Vandamme
Als resident van dienst mocht pianist Wajdi Riahi drie projecten voorstellen.
Op 16 januari was dat Riahi, Blake, Juki? & Sumbry
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Op zondag 18 januari stond hij solo op het grote podium van Flagey
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
En nu deze avond stond hij er met zijn vertrouwde trio, Wajdi Riahi, piano - Basile Rahola, contrabas -Pierre Hurty, drums met aanvulling van trompettist Jean-Paul Estiévenart en het strijkerskwartet van Brussels Philharmonic, d.i. Adèle Viret, cello - Elke Wynants, cello - Emmanuel Tondus, cello - Karel Stylaerts, cello.
Onder de muzikale noemer Wajdi Riahi Trio Brass & Bow (*****) zorgde dit gezelschap voor een 'magi-e-'straal, emotioneel beladen en hypnotiserend mooi optreden, nu al 'één van de optredens van het jaar'.
Als trio vullen de drie tenoren elkander niet zomaar aan, er is een bepaalde band tussen die drie. Een wisselwerking tussen gelijkgestemden, eentje van een uitzonderlijk kaliber.
In het begin van de set toonden ze wat dat oplevert. Een avontuurlijke trip, waarbij de grenzen worden verlegd. Geruggesteund door een betoverende trompetklank van tenor Jean-Paul Estiévenart, lieten we ons wegvoeren en konden we wegdromen.
Echter, eens aangevuld door het cello kwartet, ontstond er iets unieks van zachts, intiems naar een forsere klank, waardoor we bedwelmd raakten door zoveel schoonheid en weerbarstigheid. We voelden ons wegglijden naar een heel andere wereld.
Er hing hier magie in de lucht. Een van die magische momenten bleek toen Basile Rahola zijn groovy , warme contrabasklank liet samenvloeien met de drumpartijen van Pierre Hurty. De zacht strelende drumvellen vulden perfect de contrabas aan.
Wat een verrassende wendingen maakten we mee. Er viel steeds iets te beleven. We genoten er optimaal van. Wat een emoties borrelden op.
We kregen een krop in de keel toen Riahi alleen aan zijn piano, zijn vocals etaleerde met enkel die toegevoegde cello. Schoonheid binnen een verstilde sfeer, het voelde haast spiritueel aan.
Riahi stelde iedereen voor aan het publiek, met veel liefde en respect. We kregen nog een wervelende finale waarbij elk van de instrumentalisten hun onaardse virtuositeit tentoonspreidden. Alles kwam terug mooi samen in een rollercoaster van een bedwelmende klankenpracht.
We hadden hier een hemelse pracht van klank, een samenspel, de zin en speelsheid in improvisatie en avontuur, die een magi-e-straal concert tekenden door de instrumentalisten en Riahi zelf.
Mooi dus wat Wajdi Riahi Trio Brass & Bow ons meer dan een uur lang brachten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme
In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …
Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-18
Erik Vandamme
Wij leerden piano wonder Wajdi Riahi (*****) kennen met zijn trio in De Casino, Sint-Niklaas. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93291-wajdi-riahi-trio-een-culturele-schokgolf .
Hij speelt met dit trio op woensdag 21 januari op Brussels Jazz Festival, deze keer zelfs samen met een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. Eerder in dit kader stond hij met een heus kwartet ook al op het podium. Lees gerust de review!
Nu bekleedde hij Studio 4 helemaal op zijn eentje achter zijn piano, op een vroege zondagavond omstreeks zes uur. Zo alleen op een podia schept natuurlijk risico's. Maar Riahi haalt al zijn troefkaarten boven en weet het publiek en mezelf ruimschoots 90 minuten bij de leest te houden.
Zijn troeven – Hij is een sympathiek man met een enorm charisma; verder zijn Tunesische roots weet hij mooi te verbinden met zijn Brussels avontuur, ook in de muziek. Hij heeft een fluisterende, emotionele stem. Maar die liet hij deze keer achterwege. En vooral hij is een uitzonderlijk pianist die zijn instrument laat spreken. Sterk!
Al meteen wist hij ons te hypnotiseren met een klankenpracht, subtiel, intiem en breed klinkend. Wat een diversiteit hoorden we hier.
Heel subtiel was er nu ook weer, mooi verpakt, die milde botsing van de Brussels en de Tunesische roots. Hij brengt een warme klank, gecombineerd met de mooie kantjes die Brussel stad te bieden heeft. Wajdi Riahi doet niet mee om hard en bars de rauwe kant te tonen van de wereld, maar hij doet ook niet mee aan zeemzoetigheid. Virtuoos speelt hij met zijn piano de grijze zone tussen licht en duisternis, tussen vreugde en weemoedigheid, tussen melancholie en somberheid, zonder in uitersten te vervallen. En dat maakt hem als pianist bijzonder. Helemaal alleen op het podium, toont hij wat hij echt allemaal in zijn mars heeft. We waren diep onder de indruk van die emotionele aanpak. Het daverende applaus was terecht.
Wajdi heeft solo met brio aan de hoge verwachtingen voldaan. ''Een culturele schokgolf'' schreven we over zijn optreden in de Casino, maar toen kreeg hij wel de support van twee andere al even grote tenoren. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Nederlands 
Français 
