Graspop Metal Meeting 2026 - Variatie troef in het inferno van Dessel
Graspop Metal Meeting 2026
Festivalterrein
Dessel
2026-06-18 t-m 2026-06-21
Frederik Lambrecht

Dessel was dit festivalweekend voor de 29ste keer het epicentrum van de internationale metalscene. Van compromisloze hardcore over thrash en folk metal tot nu metal, punkrock en metalcore: hier bestaan subgenres niet naast elkaar, maar door elkaar. Het leverde een reeks dagen op waarbij elke muziek fan aan zijn trekken kwam. Terwijl de temperaturen richting tropische waarden stegen, zorgde de organisatie voor extra maatregelen zodat dagelijks 55.000 bezoekers veilig konden blijven genieten van de muziek. Van extra kraantjes met drinkbaar water, vernevelende waterkannonen, verkoelende ventilatie en gratis zonnecrème, tot crew die met waterslangen festivalgangers een verfrissende douche gaven. Een korte samenvatting van deze editie? De enorme muzikale verscheidenheid en de temperaturen waar zelfs de duivel jaloers op zou zijn, maar vooral dat unieke community gevoel dat al jaren het kloppende hart van het festival vormt. Van uitgelaten tieners tot doorwinterde metal veteranen: hier delen mensen uit alle generaties en sub genres dezelfde liefde voor het harde muziekgenre én voor elkaar. Dat gevoel van verbondenheid bleef het hele weekend voelbaar.
Hierboven de algemene indruk, hieronder een relaas van mijn tocht in de hitte die mijn persoonlijke kijk op verschillende bands weergeven…machtige shows, helaas ook wat tegenvallers maar terugkijkend op het geheel kan ik wederom toch vaststellen dat ik mij heel goed geamuseerd heb in de Kempen!

donderdag 18 juni 2026 - afscheid? van heavy metal instituut Megadeth, Accept onverwoestbaar en Anthrax herleeft!

Niet dat ik al direct heimwee had naar West-Vlaanderen, maar toch ging ik naar opener Mantah kijken op de North Stage, mannen die dus uit regio Torhout afkomstig zijn. Een mix van moderne metal met een jaren 90 nu-metal vibe, die nog maar sinds 2022 de Belgische metal scene vertegenwoordigd. Hun eerste passage op Graspop, dus een flinke stap voorwaarts voor deze mannen!  Redelijk wat volk vooraan om mee te springen onder de stralende zon en de band zelf had er ook duidelijk zin in. Ik hoorde een redelijk aanstekelijke sound, een cover die mij heel bekend klonk maar niet direct kon plaatsen (ondertussen weet ik dat het Seal’s nummer ‘Crazy’ was, maar dan met een eigen interpretatie) maar vooral een goeie dynamiek tussen de bandleden. Nummer ‘Game Over’ stak de boel nog eens in de fik en de crowdsurfers gingen er nog één keer voor.
Diegenen die het gemist hebben, krijgen binnenkort een nieuwe kans in november te Deinze, waar ze samen met Hatebreed en een resem andere bands komen opdraven.

Snot stond volgende op mijn lijst, deze mix van hardcore, punk, rap en funk gaat al een tijdje mee, namelijk van 1995. Ondertussen is er al redelijk wat veranderd, maar het belangrijkste is dan toch wel dat ze met Andy Knapp een redelijk straffe zanger gevonden hebben om de oudjes te doen vergeten. En hij deed dit op zijn eigen manier, sterk en met de nodige interactie. Nummer ‘Stoopid’ deed alvast de meeste mensen kirren van plezier. Er werd vooral uit hun debuutalbum “Get Some” geplukt tot groot jolijt van het publiek.

Een portie metalcore met een frontvrouw, kan niet slecht zijn dacht ik, dus ik bleef efkes rond de Marquee hangen om Dying Wish te aanschouwen. De Marquee was toch bijna halfvol gevuld, en de vibe van de band was voelbaar in de tent. Toen Emma Boster haar keel openzette, schrok de zon zelf even, maar toen de zangeres begon met haar cleane vocalen kwam mijn weinige haar toch recht te staan. Neen, de ruwe diepe stem kon mij toch meer bekoren, gelukkig waren er genoeg breaksdowns voorzien om de boel draaiende te houden. Blijkbaar al hun 2^e passage hier op Graspop, en deze keer was ik er dus wel bij. Toch een redelijk goeie show.

Als ik Death metal lees bij een bands bio, reken dan maar dat ik er meestal bij ben. Spijtig genoeg kon ik Gatecreeper niet zo lang als ik wou bekijken, want op de main stond een band vol nostalgische Duitse heavy metal klaar. Spijtig om te kiezen, maar overlappingen heb je nu eenmaal op festivals. Soit, dit Amerikaans vijftal maakte vooral in hun beginperiode furore, de laatste jaren was er toch minder animo te ontdekken.
Aftrappen werd gedaan met openingsnummer ‘Craving Flesh’ van hun 1^e studio album en de riffs kwamen gestaag maar stoer uit de boxen. Bij nummer ‘Mistaken for Dead’ ging de snelheid lekker de hoogte in en werd er vlot geheadbangd door het publiek vooraan. Ik verliet de tent met een nummer van hun album ‘Deserted’ uit 2017, die al meteen aangaf dat er meer melodie in hun sound was geslopen. Ik vond het alvast goed, maar de Duitsers op de mainstage riepen mijn naam.

Duitse heavy metal, waar in hun beginperiode de kleine generaal Udo Dirkschneider de plak zwaaide, heeft al sinds 2009 met Mark Tornillo een meer dan waardige vervanger gevonden. Aan hitjes geen gebrek, daarvoor is de discografie dus ellenlang en is de keuze van nummers onuitputtelijk haha. Neen, Accept behoeft geen uitleg, beginnen met ‘Metal Heart’ die al meteen de vuisten in de lucht deed wuiven, meezingers ‘Teutonic Terror’ en ‘Restless and Wild’ deden de ogen tranen van geluk bij de oude garde.
Op het podium stond een hele reeks boxen geposteerd en de raspige vocalen van de zanger werd goed ontvangen. Bij ‘Princess of the Dawn’ applaudisseerde het volk gewillig mee met de aanstekelijke riff en kon je af en toe zelfs zonder schroom valse gezangen ontwaren tussen de vele meezingers. In feite was dit 1 gans karaoke-feestje die zijn limiet niet kende.
In de brandende zon gingen we er nog voor de laatste keer tegenaan met ‘Balls to the Walls’ (en de ballen plakten niet tegen de muur, maar tegen je onderbroek), ‘Fast as a Shark’ (met het machtige introotje) en afsluiter ‘I’m a Rebel’ die opnieuw gans de weide meekreeg. Neen, zolang we kunnen moeten we zo’n bands koesteren! Heavy metal is the law.

SepticFlesh uit Griekenland mocht al voor de vierde keer opdraven in Dessel en mocht hun set in de Marquee afwerken. Niet voor iedere metalfan, want deze melodische extreme death/black metal band bewandelt niet de normaal geijkte paadjes, dus sommigen zullen wel eens geslikt hebben tijdens hun show. Zanger Spiros dartelde rond op het podium als een jong veulen en riep meermaals uit dat wij zijn vrienden waren. Dank u, volgende keer mag je me dan meenemen backstage haha.
Qua muziek werd toch vooral uit hun latere werk gekozen, dus uit albums ‘Codex Omega’ en ‘Modern Primitive’. Niet zo heel erg, maar de agressieve toon uit de beginjaren is hier toch ook nog melodieuzer geworden.
In feite werden albums van voor 2000 totaal genegeerd spijtig genoeg, maar ja, je kan dus niet alles willen. Gewoon jammer voor de diehard fans van het eerste uur…

Afscheid nemen is altijd moeilijk, en vandaag was dat niet anders. Dave Mustaine en zijn Megadeth zijn bezig aan hun laatste tour sinds de realisatie van hun afscheidsalbum ‘Megadeth’ zelf (die toch een dikke tegenvaller is) en dat kon ik zeker niet missen. Ik ging dus wat vroeger weg bij de Grieken uit de Marquee om hen uit te zwaaien. Qua stem is het al langer geweten dat je hier door moet kijken bij Dave, maar zijn vingers zijn nog altijd magisch en imponerend.
Qua songs ook meer dan genoeg keuzemogelijkheden en ik persoonlijk hoopte toch vooral op een set met bekende hits. Werd mijn wens ingewilligd?! Zeer zeker, dus de stembanden moest ik tijdig bijsmeren om het tempo meezingen vol te houden. ‘Tipping point’ is misschien wel het beste nummer van hun laatste plaat en hiermee kreeg je direct een trap in je gezicht. De riffs vlogen je om de oren en de man in zijn wit hemd stond te kijken naar het genot van zijn fans.
Er is ook een Belgisch randje te ontdekken bij deze band, want zoals jullie wel weten is Dirk Verbeuren er al een tijdje drummer, en ook zijn focus was optimaal. ‘Hangar 18’ en ‘Skin O’ My Teeth’ waren er boenk op (jaja, de stem van Dave, ik weet het al) instrumentaal en de gitaarsnaren werden wat harder aangetrokken om het publiek mee te krijgen.
De cover van Metallica’s ‘Ride the Lightening’ is bagger, gelukkig heb je dan wel de tegenpolen ‘Tornado of Souls’, ‘Mechanix’ en ‘Sweating Bullets’ die bewijzen dat Mustaine een fantastische muzikant is. Ja idd, Metallica kan soms nog een puntje zuigen aan de kunde van hem! De fans riepen de naam van de band luidkeels en het viertal legde er nog eens de pees op met het machtige ‘Peace Sells…’, ‘Holy Wars…the Punishment Due’ en ‘Symphony of Destruction’ waar drummer Dirk Verbeuren veelvuldig bejubeld werd door de aanwezigen. Het ga jullie goed…of misschien tot binnenkort? Want tegenwoordig weet je het niet meer haha

De punkrockers van Pennywise kregen een plaatsje bedeeld op de Jupiler stage en lokten heel wat volk. Een band uit menigeens jeugd, dus een welkome afwisseling tussen de wat zwaardere bands. Helaas voor ondergetekende wat minder bekend, althans qua nummers, maar de bekendste klonken mij toch wel heel leuk in de oren. ‘Fuck Authority’ die goedkeurend werd meegebruld door de fans en afsluiter ‘Bro Hymn’ die de meute deed knuffelen en schuren tegen elkaars lichaam vooraan het podium.

En toen was het de beurt aan Anthrax – voor ondergetekende toch alweer een tijdje geleden dat ik ze live had gezien – dus was ik in volle extase. Recent nog een nieuwe single op de markt gebracht onder de titel ‘It’s for the Kids’ van hun nieuwe album (“Cursum Perficio”) die in september gereleaset wordt. Heel raar dat deze band in de Marquee gezet wordt, nochtans een band die een hoofdpodium verdient. Maar achteraf gezien was dit dan toch wel een goeie zet, want de zang en gitaren klonken lekker vol en het was een gigantisch feest in de grote tent. Een groot logo van de bandnaam prijkte achter de bandleden, drummer Charlie Benante zat geklemd tussen enkele speaker en Scott Ian en Joey Belladonna deden wat ze moesten doen. De stem van Belladonna klonk lekker fris en scherp en de nummers op de setlist waren om te smullen!! ‘Among the Living’, ‘Got the Time’, ‘Madhouse’, het bére ‘Caught in a Mosh’ die de kelen openzette, ‘Indians’ (die de set afsloot) en de verplichte cover van Trust getiteld ‘Anti-Social’ deed het zweet en plezier opspatten! Maar het beste nummer in mijn oren was toch wel ‘Medusa’ die op een prachtige manier neergezet werd! Tot binnenkort dan maar zeker wanneer jullie toeren met de nieuwe plaat!

Een ganse dag zon, dus waren we al een ganse dag aan het hopen op een beetje wind en misschien een klein druppeltje. De weergoden hadden ons niet goed gehoord denk ik, want tijdens afsluiter The Offspring gingen de sluizen boven ons open. Opnieuw een band die veel nostalgie opriep, net zoals in 2022 stonden deze Amerikanen op het hoofdpodium en gingen alle nummers erin al een frisse pint op een terras. De regen was na een tijdje wel overvloedig aan het worden, maar de die hard fans bleven overeind staan vooraan – respect. Zoals dus aangegeven, een setlist vol nummers die mij naar mijn jonge jaren terugbrachten. ‘Come out and Play’, lachertje van de avond ‘Staring at the Sun’ (blijft toch een lekker uptempo nummer), ‘Bad Habit’ en afsluiter van de dag ‘Self Esteem’ die door de overgeblevenen werd mee gekwijld. Over kwijlen gesproken, de zang van Dexter Holland begint toch ook wat kraken te voorzien. Gelukkig blijft dit niet hangen omdat de nummers zo goed gekend zijn! Nat maar voldaan gingen we nog een slaapmutsje drinken…

vrijdag 19 juni 2026 - Chuck verrijst via Death to All, de broertjes Cavalera staan strak en Cradle of Filth heeft geen last van de nieuwe line-up

Ik trapte de vrijdagochtend af met Asomvel van het Verenigd Koninkrijk…heavy metal met een hoog rock ’n roll gehalte. Dusja, perfect om de dag mee te openen. Een beetje Motörhead en Airbourne samengeperst in een rockjasje. Niet bewonderenswaardig, maar toch redelijk aanstekelijk in de warme tent. Je kon zien dat de mensen nog wat moesten bekomen van de graden Celsius die ze hebben moeten behappen de dag voordien, maar ja, de komende dagen ging het er niet op beteren. Leuk optreden!

Griekse thrash metal gaat er ook altijd in, en Suicidal Angels maakt meestal brokken tijdens hun live optredens. Ook vandaag zag ik een meer dan enthousiaste band staan met kunde. Spijtig genoeg een veel voorkomend verhaal…nieuwe platen die minder aanspreken omdat de verrassing ietwat weg is, maar live een band die tot zijn recht komt met zijn snelle agressieve nummers.
Hun laatste album “Profane Prayer” kwam logischerwijze het meeste aan bod, maar de nekspieren werden vooral getest tijdens nummers ‘Apokathilosis’ (die lekker old school doordramt)  en openingsnummer ‘Capital of War’ van de goeie plaat “Division of Blood”. Ze riepen meermaals Join Us, maar hun airco waaide niet zover hehe.

Ik verliet wel tijdig de Marquee, want de topplaat “Chaos A.D.” ging integraal gespeeld worden door de broertjes Cavalera! Het eerst dat opviel was vooral de magere Max op het podium, enkele jaren geleden stond hij toch wat dikker in zijn vacht. Waarschijnlijk zal het er mee te maken hebben, want hij speelde en zong uitzonderlijk goed! Deze plaat is een waar meubelstuk uit de metal geschiedenis en de weide stond heel vol om mee te thrashen! Op het podium hing de pop uit de albumcover ook al bengelend aan het plafond en de troepen werden aangevuurd met het startschot genaamd ‘Refuse/Resist’.
De beelden op de achtergrond creëerden het nodige gevoel en afgrijzen van de talrijke manifestaties die geprojecteerd werden en bijhorende machtsvertoon en politiegeweld. Deze plaat is een must voor iedere metalfan, en je kon merken aan het publiek dat ze genoten ondanks de hete zon die ademde op hun lichamen.
De force werd opgevoerd met hitjes ‘Amen’, ‘Propaganda’ en ‘the Hunt’, maar de weide ontaarde in een ware veldslag tijdens de bisnummers ‘Territory’ en ‘Troops of Doom’ die aantoonde dat Igor Cavalera zijn stiel kent. Wat een topprestatie!! Benieuwd welk oud album van Sepultura ze volgende keer ‘hernieuwen’…

Geen nieuwe albums meer uitgebracht sinds 2009, dus zou je denken dat Galder en zijn solo project Old Man’s Child te kampen heeft met de nodige roest…gelukkig was dit allesbehalve waar! Deze man heeft al bakken ervaring – ja, ook met zijn werk op de albums van Dimmu Borgir, maar zijn solo project is toch een beetje een verborgen pareltje. De eerste maal dat hij op Graspop staat, dus had ik veel vraagtekens over wat ik mocht verwachten.
De Marquee  kleurde blauw toen de band opkwam met nummer ‘Towards Eternity’, de melodische black metal denderde vlot voort op de symfonische drumpartijen van Tjodalv en we gingen nog meer naar de donkere ruimtes op aarde met ‘King of the Dark Ages’. De strot van Galder barste uit in 1 demonische schouwspel. De geschminkte façades blonken uit tussen het uitgekiende lichtspel en het boosaardige pad werd verder gezet. ‘Doommaker’ van hun tweede album “The Pagan Prosperity’ zette nog rustig in, maar eenmaal de riffs naar boven kwamen gingen de aanwezigen los en zag ik vele haren rondvliegen. De pinnen uit de jas van de frontman leken te groeien bij ‘God of Empiety’ en we gooiden allemaal nog eens de horns in de fucking air bij afsluiter ‘The Millennium King’ die deze prachtige show afsloot.
Weinig symfonische black metal tijdens deze editie van graspop, dus ik was een meer dan tevreden man!! Eventjes de gedachten weg van de zon die buiten aan het branden was.

In feite ging ik de Marquee niet meer verlaten, want het was de beurt aan enkele death metal bands. Ik begin met Possessed uit de Verenigde Staten, alom gekend dat zanger Jeff Becerra in een rolstoel de show speelt (en hij had dan ook nog eens een ooglap op), maar hij trachtte alvast zoveel mogelijk zijn fans te begroeten. De strot van Jeff klonk in het begin wat te luid in vergelijking met de instrumenten, waardoor ik in het begin toch wat vreemde bekken trok. Eenmaal dit rechtgezet werd, konden we eindelijk rechtdoor gaan met nummer ‘Satan’s Curse’ die de gitaren in vuur en vlam zette. Chris Aguirre bleek een meer dan voortreffelijke drummer te zijn, want hij was diegenen die het meest in het oog sprong qua techniek en ritme. Onder de kreunende stem van de vocalist gingen we verder op het elan met ‘Pentagram’ en ‘Beyond the Gates’…een intermezzo werd ingelast om de bandleden voor te stellen, maar dan ging het weer een tandje sneller vooraan het podium. De handen gingen in de lucht tijdens krakers ‘Death Metal’ en ‘The Excorcist’ met de iconische bellen die het nummer inluiden. Ja, het is tijd voor een nieuw album mannen! Oh ja, voor ik het vergeet, het was ook Jeff zijn verjaardag – hiep hiep hoera!

Een band – in dit geval een topmuzikant  - zijn erfenis in ere houden is niet voor iedereen de makkelijkste opdracht, maar als je deze taak over laat aan Death to All dan sta ik op de voorste rijen! Ik kan je nu al verklappen dat deze show tot één van de besten van gans het weekend behoorde. Ja, geen eigen gemaakte nummers dat deze mannen spelen, maar ze zijn zo dankbaar dat ze de geschiedenis van Death en zijn meester Chuck Schuldiner mogen verkondigen hier op graspop. De stem van Max Phelps (Cynic) lijkt veel op deze van de grootmeester, dus toen ‘Living Monstrosity’ werd ingezet kon het feest beginnen. De vele tempo wissels zijn een kenmerk van deze muziek, dus het ene moment stond je te headbangen op een prachtriff, het ander moment stond je mond open van verbazing hoe er geswitchte werd van melodie. Noem ze maar op de nummers en begin maar gefrustreerd te geraken indien je er niet bij was: het oude ‘Zombie Ritual’, ‘The Philosopher’, het bovenmenselijke ‘Spiritual Healing’, topper ‘Symbolic’ met zijn prachtige intro, ‘Crystal Mountain’ met het topic drugs, het lange epos ‘Spirit Crusher’ en afsluiter ‘Pull the Plug’ die de laatst keer de nekspieren overuren deed draaien.
Jawel, een grote dank u wel voor gitarist Bobby Koelble, bassist Steve Di Giorgio en beest achter de drumkit Gene Hoglan! Wat een strakke set wederom.

En we gingen nog wat extremer, want Dani Filth had bijna een volledig nieuwe line up meegebracht vanuit het Verenigd Koninkrijk. Vorig jaar stuurde hij gitarist Ashok en toetsenist Zoë Marie Federoff-Smerde de laan uit, waarna er verwijten heen en weer vlogen. Dani trok er zich bitter weinig van aan en vond in een mum van tijd vervangers voor beide ex-bandleden om Cradle of Filth te vervolledigen. En ik moet zeggen dat de stem van Kelsey Peters ene van topniveau is…haar stem was zoals een echte operazangers die perfect bij de screams, grunts en symfonische black metal past. De kleine man was getooid in zijn kenmerkend zwarte outfit en zette de microfoon een afstandje van zijn mond om nummer ‘To Live Deliciously’ in te zetten. En zo werden er nog een drietal nummers van hun recentste schijf losgelaten op de meute, een schijf dit toch wel heel goeie nummers bevat. De variatie in stemmen gaat door merg en been en vooral zijn krijsende stukken nemen je mee in zijn horror concept. ‘The Principle of Evil Made Flesh’ graaide uit de oude doos en werd met veel liefde omarmt, maar telkens bleef de prachtstem van de vrouw in het gezelschap de nummers in de lucht stuwen.
We sloten af met twee prachtnummers uit Cradle’s discografie getiteld ‘Cruelty Brought Thee Orchids’ waar de stem in overdrive gaat en ‘Her Ghost in the Fog’ die de hoge uithalen tot diep in je ziel kietelen.
Wederom een heel sterk optreden, in feite de laatste jaren al constant een hoog niveau van Dani en zijn vuiligheid!

zaterdag 20 juni 2026 - Terrorizer heeft lak aan toelatingen, Chris Barnes klinkt lekker log en flikt het met ‘Hammer Smashed Face’, maar de headliners zijn niet mijn ding

Bij aankomst was er toch wat meer wind te bespeuren, dus had ik het frisjes aheum en ging een kijkje nemen in de Marquee bij de black metal band Sinsaenum met een samenraapsel van bandleden uit verschillende landen. Ze worden omschreven als een soort all-star metal band, maar achteraf gezien heb ik daar toch mijn bedenkingen bij. Ok, black metal, maar dan op een rustiger tempo uitgevoerd dan ik in mijn hoofd had. De beleving viel mij persoonlijk minder goed dan gedacht. Bekendste bandlid was in feite Joey Jordison, de drummer die overleed in 2021 en toen dachten we allemaal dat de band ging opgedoekt worden. Maar kijk, in 2025 toch nieuw materiaal uitgebracht. Spijtig genoeg live niet zo memorabel.

Op de South stage mocht Malevolence hun hardcore met een vleugje thrash en sludge, twee jaar na hun vorige passage, netjes overdoen. Ik stond verderop nog onder de menselijke carwash (medewerkers die je met een hogedrukreiniger nat spoten) toen ik na enkele minuten mijn hoofd draaide toen ik hun muziek aanhoorde. Het klonk lekker gezellig en uitnodigend, dus ging ik eens gaan piepen. De mensen schuwden de circle pits niet en toen gevraagd werd tijdens nummer ‘Self Supremacy’ om een wall of death uit te voeren bleek deze ook moeiteloos ingezet te zullen worden.
Ja, deze band had terecht een plek op de hoofdpodium verkregen, zoveel was duidelijk. Er zit lekker veel snelheid  enthousiasme in deze band en in de stralende zon zag ik fans van verschillende leeftijden meedansen op de tonen en breaks. De strot klonk lekker gortig en borrelde lekker uit de zanger zijn longen. Ze hebben mij over de streep kunnen trekken!

Richting Jupiler stage, waar Primal Fear heavy metal ging prediken. Een band die in mijn jonge jaren bij de toppers hoorde, maar helaas de laatste albums minder aandacht aan werd besteed door mezelf. Er stonden enkele waterventilatoren gericht op de menigte die spontaan hun vuisten in de lucht stak bij ‘I Am the Primal Fear’. Zanger Ralf Scheepers heeft al lang zijn strepen verdient en hij was duidelijk in form vandaag. De hoge noten werden moeiteloos gehaald bij meezinger ‘Nuclear Fire’ en ‘Seven Seals’ van het gelijknamige album. Heel wat volk kwamen deze Duitsers aanschouwen, dus ik vrees dat de Jupiler stage net groot genoeg was. De luchtgitaren werden bovengehaald bij ‘Chainbreaker’ en er werd in groep meegebruld bij het lichtzinnig geschreven ‘Metal is Forever’ die deze goeie show afsloot.

Topper van de dag? Jawel, Terrorizer kwam, zag, en overheerste. Ze lieten een klein beetje op zich  wachten, maar toen kwam de obligatoire aankondiging dat ze album “World Downfall” integraal gingen spelen. Uiteraard had ik niets anders verwacht, want dit album is nu eenmaal kwaliteit! Het statief was omarmd door een skelet en de wolven werden losgelaten bij ‘After World Obliteration’. De grindcore werd uitgevoerd op kruissnelheid, de klank stond lekker luid en goed in de mix, waardoor deze show punten scoorde op alle facetten.
Neen, fans van Within Temptation hebben hier niks te zoeken, mensen met zware metal in hun genen beleefden het uur van hun leven. Zanger Brian Werner zou ik niet graag alleen tegenkomen in het donker, bassist Dave Vincent leek op het podium dan weer een brave jongen met weinig mimiek, maar toen hij zijn vingers losliet op zijn instrument was het genieten geblazen. En ja, Pete Sandoval is gewoon een heel sterke drummer met bakken ervaring. We gingen los op ‘Human Prey’, het zware ‘Resurrection’ en ‘Infestation’. Frontman Brian had er eventjes genoeg van en ging enkele rondjes draaien in de moshpit, om achteraf onder zijn voeten te krijgen van de security dat hij geen toestemming had gevraag. Fuck permission zei hij en hij blies warm met afsluiters ‘Dead Shall Rise’ en titelnummer ‘World Downfall’.
Wat een mega optreden wederom, vorige keer op Alcatraz was het ook van dat! Ze hadden er duidelijk nog niet genoeg van en brachten nog twee bis nummers van een ander album, maar het kwaad was al omarmt…Boenk erop!

Fans van dikke grooves, vette stoner rock met een grote sludge/southern invloed kwamen aan hun trekken bij Corrosion of Conformity. De vette riffs klonken lekker doordacht en nog maar recentelijk werd hun 11e album (“Good God/Baad Man”) gepresenteerd via Nuclear Blast Records. In het begin in feite opgericht als een soort van crossover band, maar tegenwoordig hoor je daar maar weinig van terug, want het zware gitaarwerk klinkt lekker slopend. Een diepe stem gaat perfect gepaard met deze stijl. Een lekker tussendoortje.

Ik ging eventjes langs bij Queensrÿche, maar de klank was daar toch niet al te goed…nochtans openden ze met een prachtig nummer genaamd ‘Queen of the Reich’, maar het kwam er totaal niet uit. De bas klonk te vol en de hoge uithalen verdwenen een beetje in het stof. Todd La Torre heeft een uitmuntende stem, maar de combinatie klonk niet overtuigend met de instrumentale stukken. Neen, binnenkort komt Geoff Tate naar Sint-Niklaas…ik heb een klein vermoeden dat dit beter zal zijn.

Dan maar richting de tent opnieuw waar Moonspell hun Gothic stijl kon botvieren op het publiek. Je moet ook wat gewoon geraken aan de ietwat prekerige stem van Fernando Ribeiro, maar eenmaal je dat loslaat, dan ontdek je in feite een steengoede band. Hun eerste twee albums uit midden jaren 90 kwamen veelvuldig aan bod, voor mij persoonlijk toch de albums die deze band de nodige onderscheidingen hebben opgebracht. Denk maar aan ‘Opium!’ gevolgd door ‘Awake’ van het atmosferische album “Irreligious” of ‘Vampiria’ en ‘Alma Mater’ van het sterke album “Wolfheart”.  Toch beter dan die vorige band op de Jupiler stage.

En toen was ik klaar om Chris Barnes in de ogen te kijken tijdens zijn optreden van Six Feet Under. Hun albums hebben mij in feite nooit echt aangesproken, daarvoor klonk de productie meestal te ondermaats of ontbraken de nodige diepgang bij de nummers op plaat. Dus misschien kon hij live dan wel overtuigen…
Deze death metal klonk lekker lomp en de stem van Barnes was veel beter dan ik had gehoopt. Nummer ‘War is Coming’ met de diepe growl ging erin als zoete koek en de hoofden gingen vlotjes van boven naar beneden bij de aanwezigen. Ok, niet zoveel volk zoals wel te verwachten was, maar waarschijnlijk kent de jeugd deze grote meneer met zijn dreadlocks niet haha. ‘Feasting on the Blood of the Insane’, ‘Torn to the Bone’ en ‘Human Target’ zitten allemaal in dezelfde lijn van stijl die ze hanteren, logge riffs die gestaag je brein intimmeren. Gelukkig vergat hij zijn oorsprong niet, want hij coverde dus enkele nummers van Cannibal Corpse waaraan hij destijds heeft meegewerkt. De headbangers deden overuren en de luchtgitaren werden ingeplugd bij het vette ‘Stripped, Raped and Strangled’ en de klassieker die elke zelf respecterende death metalfan direct herkent genaamd ‘Hammer Smashed Face’.
Heel goed optreden, mijn verwachtingen waren er van twijfels, maar achteraf gezien viel het reuze mee. Wanna taste my ‘Seed of Filth’?!

Ik ging nog eens langs bij de Classic Rock bar, want op het hoofdpodium had ik niks te zoeken. Smaken verschillen nu éénmaal. Toen ik buitenkwam was het trouwens aan het regenen…zalig. Globaal gezien was dit persoonlijk voor mij de minste dag van het festival, het kan ook niet altijd prijs zijn hé.

zondag 21 juni 2026 - Foreigner wint de strijd tussen de ‘oudjes’, Venom veel blabla maar nul rendement, en Mastodon is superieur

Het was heel druk op zondag, veel aanschuiven, langer dan voorzien moeten wachten op een plekje op de shuttlebus, opnieuw tropische temperaturen, gebrek aan frisheid zoals zovelen, … al deze zaken zorgden ervoor dat ik pas deftig voet op de heilige gronden zette toen Europe bijna aan hun show ging beginnen. Vandaag was het immers de uitgelezen dag voor oude rockers om aan hun trekken te komen!

Europe dus, voor de 4^e keer stonden ze op de affiche en ze draaien dus al een heel lange tijd mee. Zanger Joey Tempest zijn stem klinkt nog altijd uitstekend op zijn leeftijd en hitjes zijn er ook in overvloed. De eerste topper kwam al snel aan bod met ‘Rock the Night’ die de vele stemmen in gang stak, toen de zanger het woord godverdomme zei kregen de meesten een schok te verwerken en schoten ze pas echt in gang. In vergelijking met andere bands van deze leeftijd zit er toch nog veel beweging in deze mannen, de interactie met het publiek is lekker los en hij is niet bang om vele km’s te malen op het podium. De energie was leuk om te zien en toen de afsluiters aan bod kwamen gingen de handen nog voor de laatste keer in de lucht. Het bedwelmende ‘Superstitious’, ‘Cherokee’ en obligatoire afsluiter ‘The Final Countdown’ bewezen dat deze band tijdloos zal blijven!

Ik ging nogmaals de zware muziek gaan ondergaan en opnieuw te kijken naar een optreden van David Vincent die gisteren al present was bij Terrorizer, maar vandaag zijn eigen band ging vertegenwoordigen. Neen, niet I Am Morbid, maar wel Vltimas. Actief sinds 2015 en nog maar twee albums op hun conto, maar toch maakt deze band met bekende muzikanten toch al de nodige indruk. Getooid in een lange zwarte jas en hoed maakt hij zijn opwachting en het eerste nummer dat mij opviel was ‘Invictus’ die zwaar aanzet met de stevige drums. De gitaren komen strak samen met de zware stem van Mr. Vincent. Er werd af en toe wel wat teveel tussen de nummers door gepraat om het nummer een plaats te geven, maar in feite is dit niet echt nodig. De sound van deze band neemt je direct in een beklemmende greep om je pas los te laten op het einde. De imposante stem wordt ook goed gebruikt in nummer ‘Mephisto Manifesto’, waaruit duidelijk blijft dat deze zanger een uitzonderlijke techniek heeft. Een heel sterk optreden, en eventjes later zou ik hem nog eens aan het werk zien, maar daarover later meer.

Waarschijnlijk één van de winnaars van de dag ging eraan beginnen op de North Stage. Foreigner mocht hun fiere rock voor een hele weide loslaten en het optreden was van begin tot einde subliem. De projecties op de achtergrond zorgden voor de nodige animo, maar het waren toch vooral de nummers en de uitvoering ervan die boekdelen spraken. Wat een stem heeft zanger Luis Maldonado toch, hij voert moeiteloos alle nummers uit zonder blikken en blozen. De evergreen-anthems klinken tijdloos, zoals onder ander nummers ‘That Was Yesterday’, ‘Feels like the First Time’ en ‘Hot Blooded’. Ok, soms wordt er ook wat aan de duurtijd van sommige nummers gesleuteld, zoals bij ‘Cold as Ice’ (heel toepasselijk voor de temperaturen) en het glorieuze ‘Juke Box Hero’. Maar het nummer waar gans de weide toch reikhalzen naar uitkeek moest dus nog aan bod komen. Ieder koppeltje op de weide nam de partner dichtbij en toen de tonen van ‘I Want to Know what Love is’ uit de boxen knalden werden er veelvuldig kusjes uitgedeeld. Dit is zo’n nummer dat mensen samenbrengt, de perfecte samenvatting van deze show! Excellent.

Volgende op de lijst was “schock“ rocker Alice Cooper die ook al geen introductie meer behoeft. Zijn theatrale aanpak blijft hetzelfde in al zijn shows, de gemeten kostuums zijn gladgestreken, zijn wandelstok mooi opgeblonken en dan kunnen we van start gaan met ‘Spark in the Dark’ om later de eerste meezinger ‘No More Mr. Nice Guy’ te aanhoren. Deze man loopt al 77 jaar rond op deze planeet maar hij blijft presteren totdat hij doodvalt denk ik.
We hebben het allemaal al eens gezien (behalve dan misschien de tieners die op de weide rondlopen), maar ondanks dat het voorspelbaar is, blijft het ook geniaal. Hijzelf die onthoofd wordt en een vrouw die met zijn hoofd wegloopt om hem sensueel te kussen, de verplichte dwangbuis, …noem maar op. Dusja een vinkje voor entertainment en een dikke duim voor zijn nummerkeuzes met onder meer ‘I’m Eighteen’, ‘Hey Stoopid’ (die op velen van tel kunnen zijn) en het gekende ‘Poison’. De verrassing kwam op het laatste toen hij nog een medley uit zijn mouwen schudde met onder ander covers van Pink Floyd  (‘Another Brick in the Wall’ samen met ‘School’s Out’) en Nirvana’s ‘Smells Like Teen Spirit’ die deze set afsloot.

Waarschijnlijk de grootste ontgoocheling op Graspop was dan weggelegd voor Venom. Ik haal even de begeleidende info van de band erbij:
Een show die ongetwijfeld legendarisch zal worden, is de passage van Venom. De Engelse band stond mee aan de wieg van de speed, thrash en black metal en gaf dat laatste genre zelfs z’n naam met hun klassieker ‘Black Metal’. Niet iedereen had het destijds zo begrepen op hun door punk geïnspireerde en smerige metal, maar hun debuut ‘Welcome to Hell’ is 45 jaar later nog steeds een mijlsteen in de metalwereld en dat vieren we dit jaar met een vet feestje! Originele gitarist Mantas en drummer Abaddon kunnen al een eeuwigheid niet meer door één deur met bassist/zanger Cronos, maar in plaats daarvan brengen ze volgende gasten mee: Nergal (Behemoth), David Vincent (I AM MORBID / Terrorizer/Vltimas), Sakis Tolis (Rotting Christ), Diva Satanica (Bloodhunter, ex-Nervosa) en Blake “Bulldozer” Arenvurst (Interceptor).
Als ze dan na een tiental minuten later dan voorzien beginnen, en je merkt dat de sound niet goed zit, ook al hebben ze de nodige tijd gebruikt om alles goed te zetten, dan gaan mijn wenkbrauwen fronzen. De microfoon van de backing vocalen stonden luider dan deze van zanger. Hij had ook bandjes rond zijn armen zoals Cronos, maar je kon hem amper verstaan. Dan hadden we nog de eer om enkele gastmuzikanten te ontvangen die nummers die nummers van Venom kwamen brengen. De ene al meer geslaagd (bv David Vincent) dan de andere, maar de klank bleef toch ondermaats. Oh ja, iemand nog gebleven voor Nergal? Want ik was blijkbaar al weg…neen, dit was echt een hit & miss.

Def Leppard dan maar opzoeken, deze band bestaat al meer dan 45 jaar en staat garant voor pure no-nonsense rock waarbij album “Hysteria’ toch het meest in het oog springt. Alvast een grote show gezien met muzikanten die nog altijd de nodige passie uitstralen. Uiteraard niet meer zo levendig als in hun jonge jaren, maar de stem klonk nog altijd lekker old school. Dik veel respect ook voor drummer Rick Allen die nog steeds beter kan drummen dan sommige anderen die wel nog gezegend zijn met beide armen! ‘Animal’ kwam al vroeg in de setlist, dit rustig nummer werd mee bezongen door de fans die elkaar stevig vastgrepen. Bij nummer ‘Photograph’ vond ik de stem wel stukken minder (omdat hij een andere toonhoogte hanteerde) – het klonk teveel geforceerd althans volgens mij. Veel lichtspektakel te beleven, de spijtig genoeg verplichte drumsolo die te lang duurde, maar ook iconische bandfoto’s die geprojecteerd werden om de show dat extra gehalte te geven. ‘Let’s Get Rocked’, het genietbare ‘Rock of Ages’ en ‘Hysteria’ (met twee verschillende bass-intro’s) werden door het volk gesmaakt, en toen moest hun hitje ‘Pour Some Sugar On Me’ nog de nodige feelgood verzorgen. En als verrassing werd ook nog ‘Let it Go’ gespeeld, aangezien ze blijkbaar nog ruimte hadden voor 1 extra nummer, maar ik haastte mij richting Marquee. Oh, ik had graag hun shows live meegemaakt in hun glorieperiode, maar vandaag neem ik er graag bij.

Afsluiter in de Marquee was weggelegd voor Mastodon, en toen ik daar aankwam waren ze al efkes bezig. Ik kon nog net de kraker ‘The Motherload’ meepikken. De drums werden ingezet en de zweetdruppels stonden al direct op m’n nek en rug door de springende meute rond mij. Drummer Brann Dailor heeft een unieke stem die perfect deze van frontman Troy Sanders aanvult. De melodie ging op en neer en bij nummer ‘I Am Ahab’ voelde ik de bries van de ravottende moshers vooraan het podium.
De klank zat in feite al gans het weekend goed in de Marquee en deze keer stond het gelijk nog wat strakker dan voorgaande dagen. De opbouw bij ‘Crack the Sky’ was intens, maar ingetogen, totdat de boel ontplofte wanneer de gitaren zwaar beginnen door te klinken in de tent en de gevoelige stem van de drummer de boel aaneen rijgt. De afwisseling tussen beide vocalen is apart, maar toch zo samenhangend. Nummer ‘Blood and Thunder’ deed een laatste pletwals door de Marquee vliegen en zo kon de band het publiek uitzwaaien en bedanken tot een volgende samenkomst. De melodie die de riffs spuwen zijn van het beste en stilstaan kon je vergeten.
Wat een show, klasse!  Voor mij de perfecte afsluiter van Graspop 2026.

Ik eet graag Sabayon, maar zodra de Y in een T verandert, dan krijg ik een slechte smaak in mijn mond. Indien je wil weten of ze nog uit hun tank geraakt zijn, ik kan jou helaas niet verder helpen…

En zo zat de 29^e editie van Graspop er weeral op. Een heel warme editie, maar de voorbije jaren was dit wel vaker zo maar de organisatie heeft het in mijn ogen goed aangepakt. Ik kan besluiten dat er deze editie toch veel moderne bands op de affiche stonden, er veel jeugdige en opkomende bands te ontdekken waren, maar ook dat ik veel lachende gezichten heb gezien bij de oudere rockers.
Op 17, 18, 19 en 20 juni 2027 keert Graspop Metal Meeting terug naar Dessel voor een bijzondere afspraak: de 30ste editie van het festival. Blokkeer alvast je agenda en bereid je voor op een gigantisch verjaardagsfeest. Hopelijk zijn we er opnieuw bij!

Stay metal!
Meer info op www.graspop.be

Line Up
Donderdag: The Funeral Portrait, Sleep Theory, President, Magnolia Park, Lakeview, Bloodywood, Ankor, Thrown, The Dillinger Escape Plan, Slay Squad, Pennywise, John Coffey, Grade 2, Blackgold, Wolves in the Throne Room, Snot, ScepticFlesh, Gatecreeper, Dying Wish, Distant, Cult of Luna, Anthrax, Wind Rose, Tom Morello, Combichrist, Megadeth, Limp Bizkit, Within Temptation, The Offspring, Ego Kill Talent, Danko Jones, A Day to Remember, Accept, Mantah

Vrijdag: TX2, Oranssi Pazuzu, Leprous, Kadaver, Harakiri for the Sky, Elder, We Came as Romans, Thornhill, Lionheart, Letlive., Kublai Khan TX, Guilt Trip, Drain, Possessed, Old Man’s Child, Hulder, Death to All, Cradle of Filth, Bark, Asomvel, Trivium, Mammoth, Knocked Lose, Drowning Pool, Breaking Benjamin, Volbeat, Sex Pistols featuring Frank Carter, Quicksand, Cavalera, Alter Bridge, Infected Rain, Suicidal Angels, Triggerfinger, Vower

Zaterdag: Uncle Acid & the Deadbeats, Tesseract, Rivers of Nihil, Moath Culture, Loathe, Faetooth, Catch your Breath, Vicious Rumours, Sonata Arctica, Queensrÿche, Primal Fear, Orden Ogan, Feuerschwanz, Avatar, Ellende, Terrorizer, Six Feet Under, Sinsaenum, Moonspell, Lacuna Coil, Embryonic Autopsy, Corrosion of Conformity, Three Days Grace, The Pretty Wild, Sepultura, P.O.D., Bad Omens, Babymetal, Malevolence, Ice Nine Kills, Hollywood Undead, Fleddy Melculy, Architects, Bring me the Horizon,

Zondag:  Solstafir, Return to Dust, Rain City Drive, Periphery, Future Palace, Carpenter Brut, Wargasm, the Plot in You, Set if Off, Lagwagon, Bury Tomorrow, Vltimas, Venom, The Gathering, Mastodon, Killus, Kanonenfieber, Gaerea, Decapitated, Foreigner, Europe, Def Leppard, Alice Cooper, Sabaton, Life of Agony, Extreme, Electric Callboy, Black Label Society, Battle Beast, Evergrey, King 810, Kuazar, Zebra

AFTERMOVIE #GMM26 – Aftermovie

Organisatie: GMM, Dessel

Les Nuits Botanique 2026 - Experimentele pop - Een wereld vol contrasten
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-31
Erik Vandamme

Les Nuits Botanique is er één van Ontdekken en Experimenteren. Op deze laatste dag werd een wereld vol contrasten voorgeschoteld, die al vroeg in de namiddag begon. We legden een parcours af met tien fijne pareltjes.

Openen deden we in Orangerie met het duo t l k (****) die optraden voor een handvol geïnteresseerden. Hun muziek klinkt bevreemdend, beetje luguber zelfs en laat veel over aan de fantasie.
De bijzonder mysterieuze vocals en de elektronische klanken voelden confronterend aan. De cello bracht innerlijke rust. En centraal klonk het geheel donker.

Op de Fontain stage hadden we thredd  (****) uit Londen die verschillende muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het ging van donkere postpunk naar aanstekelijke indie rock. De zang was behoorlijk poppy. In z’n totaliteit klonk thredd niet zeemzoetig of frivool, wel emotievol. Een ruim publiek kon worden aangesproken. Een beklijvende totaalbeleving.

Het was pikdonker in het Museum bij SUUTOO (*****). Het werd er niet lichtvoetiger op toen de zangeres, hypnotiserend, dansend als een demonische prinses, haar verbrijzelende mooie vocals in deze sound ons wist onder te dompelen in donkere gedachten. In walmen van rook op het podium, tekende SUUTOO voor een intense totaalbeleving. Waanzinnig in momenten …

Het contrast met de daaropvolgende act in de Orangerie Ydegirl (****) was groot. De best zwoele R&B en de aanstekelijke, feeërieke indie pop sprak de dansspieren aan. De muziek van deze Deense klasse performer was erg moeilijk in een hokje te duwen. Ydegirl deed ons heerlijk wegdromen …

In een wolkvan weemoed en melancholie op de Fontain stage was er Kiss Facility (*****). Mayah Alkhateri heeft een warme stem, ze is ook een multi-instrumentaliste. De afwisseling in percussie en gitaar was boeiend.
In het begin klonk het eerder donker, met wat experimentjes. Het werd aangevuld met fijn drumwerk van Salvador Navarrete aka Sega Bodega. Wat een boeiende diversiteit. De rustige, intense, melancholische gitaarklank met shoegaze uit de jaren 90, waait over ons heen van het duo. De insteek van club pop en elektronische texturen, maakt het nog uiteenlopender. Sterk.

De Zweedse rapper en producer Olie XL (*****) werd een eerste echte hoogtepuntje. Hij begon iets later aan zijn set dan gepland; het ging alle kanten uit. Live een duo , waarbij de rapper zich liet bijstaan door de spring -in-t-veld zangeres Valeria Litvakov.
We kregen hier een erg lekker, aanstekelijk rap/hiphop feestje met een hoek af. Ze porden het publiek telkens aan. Improvisatie en experiment zaten vervat in dit muzikaal feestje. Zonder meer overtuigend!

upsammy & Valentina Magaletti (***) waren ook iets bijzonders. De drum salvo’s trilden en er was wat experiment door elektronisch vernuft. Openlucht minder impact , maar in een club of zaaltje kwam dit beter tot zijn recht. Met het uur van etenstijd was dit een goed moment om even bij uit te blazen. Hoedanook een aangenaam concertje.

In het Museum was het tijd voor Lipstick Music (****) . We kregen een veredelde DJ act met zangpartijen. ‘Vreemde, sexy muziek’ wordt het omschreven, die het best past bij een nachtelijke autorit over de snelweg, of bij een intieme, dansbare sfeer. Het was een bedwelmende up-beats optreden,  met een beklijvende, bevreemdende, licht melancholische zang. Een unieke beleving en een best aangename ontdekking, vooral door al die experimentjes in de instrumentatie en in de vocals.

In de Orangerie was er een stormloop voor ML Buch (*****) die we nog een laatste twintig minuten konden meepikken. De componiste, producer, gitarist en zangeres uit Kopenhagen wist iedereen te ontroeren. Ze heeft een zachte stem, die net door de puurheid en de emotie, heel krachtig overkomt. Het kon erg intiem klinken en de sound prikkelde dikwijls de dansspieren. Ook hier heel wat diversiteit in de aanpak dus. Een mooie ontdekking!

Afsluiten deden we op de Fontain Stage met Smerz (*****). 'Experimenteren met klank en vocals' was de rode draad doorheen dit concert. Er was soms een poëtische zanglijn, een vervlogen vioolklank, verder een vrij toegankelijke songopbouw.
De combinatie tussen opzwepende clubritmes met de ingetogenheid van jazz, orkestratie en emotionele zangpartijen, zorgde voor ultieme adrenalinestoten.
Er viel veel in dat uur te beleven. Smerz was het perfecte sluitstuk in deze boeiende muzikale wereld vol contrasten.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)