Brussels Jazz Festival 2026 - Corto.Alto - De dansbare kant in jazz
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
2026-01-17
Brussel
Erik Vandamme
Onlangs hadden we een interview met het jazz fenomeen Julien Fillion. Op onze vraag 'wat betekent 'jazz' voor jou als muzikant antwoordde hij: ''Pour moi, le jazz, c'est la liberté. Freedom" En dit staat ook voor een artiest als Corto.Alto (****).
Trombonist en producer Liam Shortall maakte indruk met zijn debuut ‘Bad With Names’: "Een nieuw hoogtepunt voor de jazz in Schotland" (Skinny Mag). Live zorgt dit voor een tsunami in melodie en beats met een oneindig improviseren en energieke uitspattingen. Althans dat bleek ook uit de filmpjes die we vooraf bekeken op YouTube. We waren dus uitermate benieuwd hoe het live echt klonk op deze derde avond van Brussels Jazz Festival in een overvolle Studio 4.
Het is een multi-instrumentalist, want naast trombone speelt Liam ook gitaar en zorgt hij voor opzwepende elektronische beats. Hij is omringd van twee muzikanten die hem perfect aanvoelen en dezelfde ingesteldheid hebben. Drummer Graham Costello heeft op zijn drums enkele opvallende cimbalen hangen, waarmee hij maar al graag op experimenteert. Saxofonist Mateusz Sobieski zorgt op zijn beurt voor de nodige 'groove’, die het jazz gevoel aanport. Met een geluid dat het midden houdt tussen jazz, club en experimenteel, is de uit Glasgow afkomstige band Corto.Alto moeilijk te omschrijven. De diversiteit in aanpak siert hen. Het is aanstekelijk muziek, die de dansspieren prikkelt. Het publiek durfde te heupwiegen op hun stoel in die sound. Corto.Alto spil Liam weet z’n publiek te bespelen, port hen aan en gaat moeiteloos van trombone naar elektronica tot gitaar alsof het de normaalste zaak is.
De energie tijdens het optreden was dan ook erg voelbaar. De muziek van de componist is een eclectische mix van soul, funk, elektronica en hiphop, allemaal gefilterd door een jazzbril. Stuwende bas, weelderige blazers en sfeervolle tunes zorgden dan ook voor een boeiend muzikaal klankentapijt. De verassende wendingen, de brede, uiteenlopende weerhaakjes en de voortdurende opzwepende beats gaven ons zelfs het gevoel van een Tomorrowland feestje. Binnen die context van experiment met klanken, bleef het trio echter de jazz invloed even trouw. We kregen echter het gevoel dat er steeds uit hetzelfde opzwepende vaatje werd getapt. Maar Corto.Alto hield ons in de ban. Een staande ovatie volgde. Het publiek had dus enorm genoten van hun muzikale gretigheid. Dus En dus trokken ze nog één keer alle registers open.
Heel wat variërende muzikale prikkels dus van Corto. Alto, die zorgden voor een dansbaar kantje in de jazz. Een uniek totaalbeleven. Een bijzondere parel dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
Datum: 2026-01-16
Erik Vandamme
De tweede Brussels Jazz Festival avond moest en zou een top avond worden. Met enerzijds in studio 1 het nieuwste project rond alleskunner Stéphane Galland - Kanda en anderzijds de onvolprezen pianist Wajdi Riahi , resident voor deze elfde editie, in Studio 4. En dat werd het ook. Een oneindige speelsheid, virtuositeit en voortdurende improvisatie hield ons volledig in de ban. wisten beiden ons compleet van de sokken te blazen.
De drum grootmeester Stéphane Galland verwierf bekendheid met bands als AKA Moon en in allerlei projecten als Stéphane Galland & The Rythm Hunters, waarmee we hem in 2024 twee keer zagen optreden. Hij brengt talenten samen en zorgt op die manier met hen voor onvergetelijke concerten.
Nu is er een gloednieuw project Stéphane Galland - Kanda (*****). Hij is omringd door puike muzikanten, die de speelsheid en improvisatie moeiteloos aanvoelen. De bas van Louise van den Heuvel klinkt intrigerend. Eerlijk gezegd was Lúcia Pires, flute en EWI, ons totnutoe niet bekend. Haar charisma en haar muzikale bagage was sterk.
De muzikanten waren op elkaar ingespeeld, en ze porden elkaar aan in de intieme momenten en wanneer de registers werden opengetrokken, in een wervelstorm aan piano, flute, bas en drums. De speelsheid primeerde. Het publiek was mee in hun verhaal dat ze vertelden. Ze werden sterk onthaald. Verdiend. ‘Krachtig & fragiel’ lazen we in de bio. Een emotionele trip, die alle kanten uitging.
Wajdi Riahi is een sympathiek man en talentvol pianist, die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizont te verbreden. We zagen hem nog in 2024 aan het werk in De Casino. Er volgde zelfs een interview: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/94069-wajdi-riahi-trio-muziek-gaat-over-emoties-overbrengen-verhalen-ervaringen-vertellen-en-het-delen-met-anderen-dat-is-wat-ik-wil-doen .
In het kader van het huidig Brussels Jazz Festival staat hij er met drie projecten. Op 18 januari solo, op 21 januari als trio aangevuld door een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. En vandaag bracht hij, letterlijk, een internationaal gezelschap samen onder de noemer: Riahi, Blake, Juki?, Sumbry (*****).
"Dit project gaat over luisteren, risico's nemen en elkaar muzikaal uitdagen, geworteld in een diepe onderlinge connectie", staat te lezen in de bio. En dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. In de opstelling staan alle muzikanten broederlijk naast elkaar, wat bewijst dat elk van hen een even belangrijke plaats inneemt in dit project.
Oneindig improviseren vormt de rode draad. Gelijkgezinden die elkaar vinden in een drang om speelsheid tot een kunstvorm te verheffen. Elkander voortdurend aanporren, met knappe solo’s, die niet te luid gaan, maar wel ook de geluidsmuur durven te treffen.
Muzikaal sterk, er valt heel wat te beleven, of het nu die wervelende groovy saxofoon is, of de warme contrabas of de subtiele drums aangevuld door adembenemende piano lijntjes. Een onaards aanvoelende wereld. Er hing magie in de lucht.
De apotheose volgde echter op het einde van de set, toen Riahi zijn warme stem liet horen in een best lang nummer, die alle registers compleet opentrok. Een staande ovatie volgde voor het kwartet , toen die rollercoaster ons overspoelde.
Kortom: Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk van deze virtuozen. Wat een knal van een tweede festival dag!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - N?BOU - Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic – Wat een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-15
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival is aan zijn elfde editie toe en is zo goed als uitverkocht. Niet zo verwonderlijk, want elk jaar presenteert de organisatie artiesten van een uiteenlopend allooi die binnen de jazz scene naam en faam hebben verworven. En bovendien durft de organisatie buiten de comfortzone van het genre te treden. Het zorgt voor een gevarieerd publiek van jong en oud.
Flagey, in het hartje van Brussel, is eveneens een historisch locatie die sowieso tot de verbeelding spreekt. En hiermee is de cirkel rond.
Dit jaar verwelkomt Flagey Wajdi Riahi als artiest in residentie met drie nieuwe projecten. Wij waren aanwezig op elke avond. De eerste avond stond in het teken van enerzijds de trombose virtuoze N?BOU die haar nieuwste plaat 'Indigo' kwam voorstellen en Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, een heus ensemble van muzikanten aangevuld door het Vlaams Radiokoor. Het zorgde letterlijk voor een overvol podium in studio 4.
Het werd zonder meer een boeiende avond, een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Na het succes van 'You Know 'en 'Hubert' is N?BOU (*****) terug van weggeweest. Met een nieuwe bezetting, frisse energie en een gloednieuw album dat persoonlijker klinkt dan ooit. Tromboniste Nabou Claerhout – is nog steeds herinnerd als artist in residence op het Brussels Jazz Festival 2023 - laat haar meest intuïtieve en kwetsbare kant zien in muziek die schraapt, groovt en verrast.
Met haar nieuwste plaat 'Indigo', waait er dan ook duidelijk een nieuwe wind doorheen haar emotioneel beladen set. Verdriet en vreugde lagen nog nooit zo dicht bij elkaar. Uit de nieuwe plaat grijpt ze terug naar songs over beide onderwerpen. “Johanna” over haar dochter is zo een weemoedige song, die enorm veel liefde uitstraalt. Maar evengoed zijn er momenten waar ze het heeft over een overleden vriend, wat haar diep heeft geraakt. Ook hij krijgt een ode op de nieuwe plaat en het podium.
In haar bindteksten is ze eveneens erg open over alles wat met haar is gebeurd. En ze laat zich ook verdomd goed omringen. De muzikanten krijgen voldoende ruimte om te schitteren. We waren we danig onder de indruk van de groovy contrabaslijntjes en de zwevende gitaarriedels. Ook de drum solo op het einde van de set zorgde voor een daverend applaus.
N?BOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium.
Een klasse optreden van een klasse artieste pur sang!
Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic (***1/2) bleek een vrij ambitieus concept. Alleen al wat de podium opstelling betrof. Een heus orkest van blazers, viool, cello en zelfs een harp en piano stonden op dat podium, naast de instrumenten van het trio zelf. En verder een heus Vlaams Radiokoor.
Een overvol podium dus, dat zorgt voor een overvolle sound, binnen een intimistisch kader. Er viel muzikaal veel te beleven. Het tonen van de schilderijen van Tal R en de tot stand koming ervan, werd op een scherm getoond. Het zorgde op zijn beurt voor een extra impuls De dirigent, die met zachte hand de leiding nam, vuurde iedereen aan. De aandacht was op die manier verdeeld en niet enkele toegespitst op Jakob en C°.
Het was het totaalconcept wat zorgde voor een pak prikkels die op ons afkwamen. We waren hier danig onder de indruk van de percussie wizard Midori Takada, die een heel arsenaal aan percussie gebruikte; het creëerde voortdurend sfeervolle, minimalistische texturen die elke hoek van de zaal bekleedde. Binnen die context konden we ook niet voorbij de saxofoon van Mark Turner en hoe Jakob daar enkele groovy gitaarlijnen aan toevoegde. Gaandeweg sloeg helaas de verveling wat toe, maar gelukkig was er naar het einde van de set dat Vlaams Radiokoor die zorgde voor enig soelaas. Het gezang zorgde zelfs voor een bevreemdend mooie sfeer; gerust mocht het wat meer voorkomen. Maar het vervelde soms allemaal weer in diezelfde aanpak als voorheen, helaas.
Met zo’n arsenaal aan instrumentatie hadden we iets meer kleur en verrassende wendingen verwacht. Compleet op onze honger bleven we gelukkig niet met Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, maar aan de hoge verwachtingen muzikaal voldeden ze niet volledig, ondanks de immense opstelling van muzikanten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Bimfest 2025 – Wat een diversiteit binnen een duister kader
Bimfest 2025
De Casino
Sint-Niklaas
2025-12-19 + 20
Erik Vandamme
De organisatie van het indoor festival Bimfest pakt steeds opnieuw uit met een verrassende affiche, waardoor de underground van de EBM scene springlevend blijft. Het festival is er eentje van een rauw elektronisch klankentapijt met pompende beats en een hoek af. De diversiteit binnen een duister kader vormt dan ook de rode draad.
dag 1 – vrijdag 19 december 2025
Op vrijdagavond bleek de Casino vrij goed gevuld. De organisatie zorgde voor een intieme club sfeer. Vooral de typische EBM bands konden op heel wat bijval rekenen.
Opener was Cryptochroma (****), het project rond Jan Vinoelst die in de jaren '90 actief binnen de postpunk en darkwave bands. Hij kreeg bekendheid met projecten als Cluster M13, Cape Sidereal en Messier 39. Cryptochroma is een eenmansproject, die het pad bewandelt paden van koude analoge synthesizer klanken en obscure sferen. We krijgen donkere, monotone en opzwepende beats. De mooie beelden op de achtergrond prikkelen de fantasie. De klankenpracht en de beelden, zorgen voor een unieke ervaring. We zijn opgewarmd.
Het hoogtepunt van dag twee kwam al vrij vroeg. De bandleden van NordarR (*****) stonden met maskers en vuurwerk op het podium en straalden iets dreigend uit. De bonkende EBM beats brengen een deugddoende huivering. NordarR houdt van een duister theater, verkleedpartijen, vlaggen en er werd vuurwerk afgestoken.
Een soort morbide maskerade. Naast het podium zijn het sympathicos; maar op het podium zijn het demonische wezens. De oorverdovende sound deed de rest. Donkere uppercuts in klank en beeld!
De Duitse invasie was compleet op deze eerste festivaldag. Zweite Jugend (****1/2) bleef doorgaan op dit elan met opzwepende beats zonder franjes. De beweeglijke frontmanis overal te zien op het podium en port het publiek voortdurend aan. Geen visuele effecten of maskerade deze keer. Gewoonweg de muziek voor zich laten spreken.
Zweite Jugend had wat moeite om het publiek voor zich te winnen, maar hun niet aflatendz gretigheid overtuigde. De vrouwelijke vocals op het einde van de set was een meerwaarde.
Plots stond er heel wat minder publiek in de zaal. Empathy Test (****) tapte uit een ander vaatje. Hun synthpop voelde comfortabel, zelfs rustgevend aan na al die pompende EBM beats. De melancholische, filmische synthsounds en de aangrijpende, toegankelijke teksten, zorgden voor een bijzondere sfeer, emotioneel-dansbaar. Met de hardere beats soms, werd het een combinatie van kwetsbaarheid en elektronische drive. Empathy Test was op die manier een verrassende afsluiter.
Wie nog energie over had kon zich nog uitleven aan de DJ act van DJ Borg.
Conclusie van deze eerste festival dag… EBM en Duits vinden elkaar goegemeend …
dag 2 – zaterdag 20 december 2025
De muzikale diversiteit in aanpak, kwam nog meer tot uiting op deze tweede festivaldag. Het begon met Euforic Existence (****). De band, opgericht door Koen Vertstappen in 2000, zorgde voor een eerste bommetje. Knallende harde beats, een bulderende stem in het donker, en tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm vormden de duistere draad. Vlijmscherp, Verpletterend klonk het wat het duo deed. Een eerste mokerslag dus.
Bij They Feel Nothing (****) is het darkwave/EBM-project van de Belgische muzikant Kevin Van Volcem (ook bekend van We Are Ooh People). De menselijke ervaringen in emotionele gevoelloosheid (anhedonie) zijn vaak een symptoom van depressie, trauma of alexithymie, waarbij mensen zich leeg voelen of geen emotionele reactie hebben; een coping mechanisme of een teken van mentale nood van ondersteuning. Ze zijn een inspiratie voor zijn werk, wat live tot uiting komt.
We kregen een combinatie van vaak rustgevende beelden op een scherm en pompende beats die samen met de vocals beide emoties samenbrengt. Het is een voortdurende strijd tussen donker en licht, pijn en vreugde. We werden hoedanook meegesleept in zijn muzikaal verhaal.
Bonkende beats, een nietsontziende percussie waren de donkere draad doorheen de set van Akalotz (*****). En er was ruimte voor entertainment. De frontman sprak zijn publiek voortdurend aan, hij kreeg iedereen moeiteloos mee in zijn verhaal. Enkele fans mogen het podium op naar het einde van de set toe, wat het plaatje compleet maakte. Een fan nam zelfs even de percussie over , vol overgave. Een wervelend EBM feestje dus. Klasse.
Het contrast met het volgende Frett (****) kon niet groter zijn. En met een dame als zangeres. Puur muzikaal ging het een heel andere kant uit bij dit duo. Opzwepende beats zonder het melancholisch, intieme kader te vergeten. De vrouwelijke vocals tekenden een zachte insteek, terwijl een keyboard wizard met zijn vervormde, rauwe stem het contrast vormde. Er ontstond opnieuw een ongelijke strijd tussen donker en licht. De diverse aanpak intrigeerde. Een vreemde eend in de bijt hier …
Op zijn eentje op het podium tekende multi-instrumentalist en alleskunner Majestolux (*****) voor een bredere aanpak, zacht-hard was, razendsnel-ingetogen'. Die wisseling maakte de set verrassend en boeiend. De veelzijdigheid sierde van dit eenmansproject. Een ontdekking zondermeer binnen de EBM scene, deze Zweedse virtuoos Conny Fornbäck.
Ook Project-X (*****) is afkomstig uit Zweden. Hij brengt een keiharde, vlijmscherpe sound. Meer nog, het gaat er soms bloederig aan toe, in die zin dat we enkele gruwelijke beelden te zien krijgen. Een beer van een zanger, bloeddorstig als een weerwolf met brullende stem, dreigt iedereen te verscheuren. De oorverdovende beats doen de rest. Meedogenloos, razendsnel klinkt het. Een allesvernietigende wervelstorm dus.
Vier acts die ons , elk op hun eigen wijze, compleet konden omver blazen dus …
De finale werd ingezet met Haujobb (*****). Opgericht in 1992 door Daniel Myer, Dejan Samardzic en Björn Jünemann heeft deze Duitse formatie al heel wat bereikt.
Een volle zaal voor deze bepalende 'underground' EBM band. Ze gingen gretig tekeer en deden de Casino op zijn grondvesten daveren.
Knallende, verbluffende beats én een charismatische zanger die met z’n vocals iedereen in beweging bracht en deed trillen.
Ze intrigeerden met hun sonische, energieke set en hun klankexperiment.
Er volgde, nu voor een meer uitgedund publiek, nog de laatste act vooraleer DJ Borg over gaat naar z’n EBM feestje, met Cat Rapes Dog (***1/2). De Zweedse formatie is er eentje die eigenwijs, eigenzinnig de EBM aanpakt. Ze zijn al van 1984 bezig, en hebben op die wijze al heel wat zieltjes gewonnen.
Ik ervaarde hen als 'The Electric Call boy van de EBM’ . Ze zorgden voor een wervelend feestje met een hoek af. Af en toe werden de wenkbrauwen gefronst; ze zorgden voor een polonaise doorheen de zaal, en brachten iedereen in optimale stemming om zich te amuseren en te dansen.
De combinatie van EBM, heavy metal en Electro punk ging erin als zoetenkoek.
Een uiterst genietbare set en een knettergek feestje dus om deze editie van Bimfest af te sluiten. Een knallend slot dus … See you next year!
Ook in 2026 organiseert Bodybeats een rits interessante evenementen, o.m. de International EBM Day op 21 februari en KMFDM op 23 februari.
Check gerust de site www.bodybeats.be
Ohja, de 24ste editie van Bimfest vindt plaats op 4 en 5 december 2026
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8922-bimfest-2025?Itemid=0
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, Sint-Niklaas
Blast From The Past 2025 - Veel meer dan een nostalgie trip
Blast From The Past 2025
Kubox
Kuurne
2024-12-06
Erik Vandamme
… Zes December kwam sinterklaas langs bij de brave kindjes. Maar hij liep ook rond op het festival Blast From The Past en deelde koekjes uit aan de brave metalheads.
Het festival was compleet uitverkocht. Met een headliner als Vandenberg, die onder het motto 'The Whitesnake Tears' kwam optreden, is dat niet zo verwonderlijk. Deze levende legende is ondertussen ook 71 jaar jong, en heeft mee de geschiedenis van de heavy metal in de jaren '80 geschreven. Met zijn band zou hij rond een uur of elf die hits van Whitesnake terug spelen, op verbluffende, speelse wijze. Er was ook plaats voor eigen werk. Voer voor de grootste Whitesnake fans dus, die ten volle ervan genoten.
We begonnen de dag met een streepje Mechelse Doom/stoner. Opium Heathen (****) met o.a. Gianni Vuylsteker, die we al kennen van andere projecten, is geen onbekende. "De band gaat zeer minutieus tewerk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen. We horen onderhuids Black Sabbath. De vocals waren belangvol, demonisch bijna en bezorgden ons koude rillingen ", schreven we over hun optreden op Catacombfest Open Air in 2023.
Opium Heathen mag dan een vrij nieuwe band zijn binnen de scene, de muzikanten binnen deze band zijn dat echter niet. De instrumentatie als de vocals sierden. Een virtuoze aanpak door messcherpe, epische riffs en doomachtige mokerslagen. Het klonk wel allemaal een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht wat verslapte. Ietwat meer variatie was welgekomen …
En dat is nu net wat Thorium (*****) wel deed. We kregen een kleurrijke, onaardse sounds in een speels, spontane aanpak. De beweeglijke zanger wist zijn publiek steeds aan te porren. Iedereen was sterk op elkaar ingespeeld. Een muzikale rollercoaster, hard-zacht. Thorium grasduinde doorheen hun albums, en kreeg iedereen mee. “Where do we go”, “Ostrogoth”, het prachtig “Across the Nation” en “Nightfall” werden meegebruld.
Tegankelijkheid en speelsheid vonden elkaar dus.
De band is als 2016 bezig en bracht reeds enkele knappe platen uit, maar zit zoals we al van hen hoorden op een kantelpunt. Hoedanook, live gingen ze ervoor.
Dé ontdekking van Blast From the Past 2025 werd het Portugese Toxikull (*****) , opgericht in 2016 en bekend om hun energieke, jaren '80-geïnspireerd geluid met scherpe riffs en schreeuwende zang, succesvol alvast in de underground metalscene met albums als ‘Cursed and Punished’ (2019) en ‘Under the Southern Light’ (2023).
Toxikull toeren veel in Europa, spelen op festivals en brachten in 2025 een live-album uit, ‘Echoes of the Arena’. Live resulteert het in een razendsnel gebrachte set, vol weerhaakjes die op de dansspieren inwerken. Omvergeblazen werden we door dit felle samenspel van gitaren en drums. Wat een oplawaai van jewelste was me dit!
In de hal aan de ingang was ook een klein podium opgesteld voor een akoestische set van Luke Appleton (****), gekend van o.a. Absolva en de bassist van Iced Earth. Voor de gelegenheid stond hij dus helemaal alleen op het podium, met akoestische gitaar. Hij heeft een warme stem die het integere werk elan geeft.
De intens mooie set werd ietwat verstoord door het geroezemoes. Maar het charisma, de prachtige stem en het meeslepende gitaarspel hield ons bij de leest. De respons was meer dan voldoende. Songs als “Forever Viking”, “Never a good day to die” (Absolva) en “Watching over me’ (Iced Earth) konden op heel wat bijval rekenen.
De Nederlandse heavy metal band Highway Chile (*****) boordt tot levende legendes in het genre. In de jaren '80 maakte ze in de lage landen grote sier. De nostalgie en de speelsheid was de moeite. Songs als “Rat Race” - uit het nieuwe album - en “Rock and Roll fantasy” gingen erin als zoete broodjes. Highway Chile onderscheidt zich in vlijmscherpe riffs en doet iedereen headbangen.
Het concert was er eentje om te onthouden door de intensiteit, de variatie en de verbluffende mokerslagen, . Het nieuwe materiaal moet trouwens niet onderdoen voor klassiekers als “Jesse James” dat al vroeg in de setlist zat. We kregen hier dus een stukje Nederlandse metalgeschiedenis.
ADX (***1/2) tapt uit een ander vaatje … De speedmetal band bestaat al sinds 1982. Een krachtige jaren 80-sound, de geweldige riffs en de memorabele songwriting zorgt ervoor dat ADX een must-see is. Ondanks de french touch in de vocals , klonk hun sound ietwat te routineus en alledaags.
Opener “Suprénatie”, “Notre Dam de Paris”, “Pierre de Satan” en het afsluitende “Caligula” zorgden voor vuurwerk en zijn enkele classics. Goed maar ook niet meer dan dat.
Medieval Steel (****1/2) speelt heavy metal, die ons voldoende wist te boeien. De speelse gretigheid, hun virtuositeit en het publiek aanporren sierden. Ze werden warm onthaald telkens. Songs als “Warlords”, “Lost in the city” en “War City” gingen erin als zoete broodjes. Toegegeven, Medieval Steel valt ook niet op in originaliteit , maar wist ons murw te slaan. “Gods of Steel” was er tot slot eentje voor in een heavymetal storm …
Savage Grace (****) beginnen hun set met het nodige vuurwerk. “Barbarians at the gate” en “Bound to be free” daverden. De schreeuwerige zang, de knetterende drum en de vlijmscherpe riffs tekenen voor een veelbelovende sound . Maar ook hier klinkt het ietwat teveel uit dezelfde trukendoos. Hun charisma en beweeglijkheid sierden evenwel.
Songs als “Sins of the Damned” en “Master of Disguise” onderscheidden zich in die kenmerkende heavy metal.
Vandenberg (*****) was hier de closing act. De verwachtingen waren hoog. En die werden door Adje en zijn band moeiteloos ingelost. “Bad Boys” en “Slide it In” waren al meteen sterke openers. De niet- Whitesnake fan zal wellicht niet zijn gading hebben gevonden hierin, Interessant was het bijzondere zangtalent van de Zweed Mats Levén, ook al is hij geen David Coverdale. Zijn vocals, de sublieme charismatische uitstraling en de speelse manier van soleren onderstrepen het talent van een gitaarheld.
Het gitaarspel is van wereldklasse. Emotioneel en technisch hoogstaand. Het siert de prille zeventiger … Whitesnake klassiekers passeerden de revue als “Here I Go Again”, "Crying in the Rain” en "Still of the Night”.
Ook de andere muzikanten verdienen een plaatsje, Sem Christoffel-basgitaar, Joey Marin de Boer-drums en Len van de Laak-keyboards. Een magisch geheel, spontaan, speels van aard.
“Is this love” wordt meegebruld en andere als “Sailing Ships”, “Still of the night” en “Burning heart” intrigeerden. Wat een meesterlijke, energieke aanpak, tekenend voor een boeiende Blast From The Past editie.
Met dank aan Musika.be
Organisatie: Blast From The Past
Sterk IJzer 2025 – Vijfde editie - Waasland editie -Welcome To The Underground!
Sterk IJzer 2025
Den Eglantier
Sint-Niklaas
2025-11-22
Erik Vandamme
Wat als er vanuit de 'Underground' niks meer groeit … Als er geen kleine clubs meer zijn, waar kunnen talentvolle muzikanten een podiumkans krijgen om eventueel verder uit te groeien … Zouden bands als Black Sabbath, Rolling Stones ook zo zijn begonnen… of in tijden zoals nu kan men groeienN
Die vragen gonsden ons door het hoofd toen we na een boeiende avond buiten stapten uit de gezellige Den Eglantier, tegenwoordig versmolten met enkele andere clubs. Hierbij heb je een gezellige bar met zitplaatsen, leuk om even te bekomen. En er is de zaal waar er een clubsfeer heerst van een undergroundbeleving.
Sterk IJzer was aan zijn vijfde editie toe, een heuse 'Waasland editie', met een internationale afsluiter.
Een opvallend talrijk en jong publiek was er reeds voor de eerste band op de affiche, Delve (****). De jonge band is afkomstig uit Sint-Niklaas en speelde dus een heuse thuismatch. Ooit gestart als Rhinestone sloeg het gezelschap eerder een postmetal richting uit, wat kon rekenen op een sterk onthaal.
De dynamiek van opborrelende emoties worden mooi vermengd met spijkerharde riffs. Origineel is het allemaal niet, maar Delve wist iedereen mee te sleuren en te beklijven in een krachtige sound van donkere gedachten en weemoedigheid.
Deze jonge Wase postmetal wolven zijn er alvast om naar uit te kijken in de toekomst.
Catalyst (****), een progressieve melodieuze death metal band tapt uit een ander vaatje , eerder experimenteel gericht. "Geen hapklare brok, maar een donkere wolk van verdoemenis en duisternis …" n schreven we over hun recente optreden op Devils Rock For An Angel in Zillebeke.
Het is ook een soort trip die je moet ondergaan. Terwijl de frontman op emotionele wijze zijn stem gor schreeuwt, en de muzikanten puike riffs spelen, staat in de hoek een man in donker pak met lichtgevende ogen, als het ware een soort alien. Een mysterieus sfeertje wordt gecreeërd . Er is een bevreemdend aanvoelend klankentapijt.
Eens in die bijzondere vreemde visuele wereld van Catalyst is er geen ontsnappen meer aan. Een soort filmische wereld gaat open, vol geheimzinnigheid, sciencefiction en fantasie. Het klonk uiterst rauw en angstvallig , maar mooi!
Ook LowMad (*****) speelde een heuse thuismatch. Na enkele kleine technische probleempjes, begonnen ze iets laten dan gepland aan hun wervelende set. Ze gingen tekeer als een razende horde wolven. Ze voelden elkaar muzikaal goed aan en de melodie werd niet het oog verloren.
Live hoorden we een switch van harde stijlen, waarbij de band goed de orde in de chaos hield. De speelsheid , de spiontaniteit , de virtuositeit, het klonk overweldigend zowel in de instrumentatie als in de vocals.
Een veelzijdig , breed donker pad werd bewandeld dus. Wat een dynamiek en intensiteit door die uppercuts en mokerslagen 'into the face'. Iedereen kon lekker headbangen op deze sound. Een bijzondere parel!
Ondertussen was het publiek al wat uitgedund, het was ook al na middernacht. Nochtans is Foetal Juice (****), ontstaan in 2005, geen klein bier binnen het genre, letterlijk zelfs met enkele heuse beren op het podium als de frontman.
De Engelse band zit ergens tussen Death/Core en Black metal. Een oorverdovende geluid dus oerknal die je met jezelf confronteert. Hoe sympathiek die mannen ook waren, op het podium zorgden ze voor een huiveringwekkende set. Hels klonk het door de stuwende ritliek en die helder indringende felle vocals.
Luid en meedogenloos dus, spijtig genoeg soms een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht verslapt.
Maar Foetal Juice speelde gedreven, razendsnel. Het sierde hen. Soms werd het muzikaal pure waanzin, maar met dat tikeeltje behoud van de realiteit; en maar goed ook, zoals dat hoort bij het betere black/death/core.metal.
Dit was een uiterst boeiend avondje 'welcome to the underground' in Sint-Niklaas. Een geslaagde V editie!
Organisatie: Sterk IJzer
Pluto Fest 2025 - Meedogenloos warm
Pluto Fest 2025
Zaal Amb8
Oosterzele
2025-11-15
Erik Vandamme
November, het is nog niet echt winter, maar ook geen herfst meer. De avonden worden iets kouder, de bladeren vallen van de bomen. Het eindejaar is in zicht. Idyllische taferelen die zouden aanzetten om dicht tegen elkaar voor de buis te kruipen, met een warme chocomelk genietend van een mooie film op zaterdagavond …
Wijzelf zakken traditioneel af naar Oosterzele voor het warme festival Pluto Fest en genoten van het aanbod met. Er was helaas niet zoveel volk komen opdagen op deze editie, maar de sfeer zat er van begin tot einde heel goed in, en elke band haalde alles uit de kast.
Opener Cuttermess (*****) heeft net zijn full album uit 'Lie/Sense'. Het album werd uitgebracht om hun ontvallen vriend en medemuzikant Tijl te herdenken. Live resulteert dit in een vat vol emotie. We krijgen een gevarieerde set in klievende gitaar-, basriffs en lekkere drum salvo's. Iedereen gaat ervoor. Opvallend binnen Cuttermess is zanger Kris , getooid in een soort badmantel, allerlei capriolen uithaalt.
Humor is de beste manier om pijn te verdrijven, ervaren we hun in hun verhaal. Een verbluffende instrumentatie en vocals krijgen we. Het spelplezier druipt er van af.
In hun variërend spel is er ruimte voor improvisatie. De speelsheid en hun virtuositeit zijn de rode draad. We waren muzikaal moeiteloos overtuigd.
Angelic Forces (***1/2) tapte uit een ander vaatje. De uit Friesland afkomstige band is al sinds 2015 bezig. Ingenieus gaan ze te werk in hun strakke aanpak. Wat een riffs. Toch geraakten we niet helemaal overtuigd van hun sound. We misten echter een brok speelsheid om ons bij de leest te houden.
Raw power uit Nederland en uit België. Bloodmoon (****) bracht death metal met snijdende riffs en drumsalvo's als kanonskogels. De beweeglijke frontman spoorde zijn muzikanten en de fans aan alles uit de kast te halen. Bloodmoon dreef het tempo steeds op in hun variërende sound. Een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken. Een muzikale rollercoaster, die de zaal deed ontploffen, het resulteerde nog net niet in een moshpit. Overtuigend bandje!
Het absolute hoogtepunt van de festival dag volgde met onze vrienden Slaughter The Giant (*****) die sinds 2018 bezig zijn. We hebben ooit één van hun eerste optredens meegemaakt op Frietrock 2018, en die muzikale liefde blijft aanwezig.
Een nietsontziende tsunami gedragen door de imposante teddybeer Benny Ubachs. Meesterlijke, oorverdovende riffs en drums kregen we over ons heen. En Benny zelf weet met zijn bulderende stem al molenwiekend met zijn even imposante armen de aandacht naar zich toe te trekken.
In het verleden verfde hij zijn gezicht vuurrood, nu niet, maar de demonische uitstraling bleef. Hij ging zelfs het publiek vooraan opzoeken en porde voortdurend aan om te moshen. Hij slaagde er zelfs in een kleine mosh te doen ontstaan.
Slaughter The Giant sloeg de zaal compleet gor met een razendsnelle aanpak, en deed Oosterzele helemaal op zijn grondvesten daveren. We bleven verweesd achter. Wat een set.
De Franse formatie Kozoria (*****) speelt eerder donker progressieve metal in technische hoogstandjes. Speelsheid en vuurkracht krijgen we hier, die wat doet denken aan grootheden als Gojira. Ze behoude de aandacht, het is uitermate genieten en lekker headbangen.
De messcherpe riffs zorgen voor kracht en extravertie, ondanks het zwaarmoedige karakter. Mooi.
Na een korte pauze later volgde een optreden van Arch Enemy of toch de Duitse versie daarvan met HIRAES (****1/2) . HIRAES klinkt eveneens erg rauw. Ze hebben een zangeres, Britta Görtz, die dezelfde grauwheid biedt als Angela Gossow in het verleden en Allisa white-Gluz nu. HIRAES heeft een eigen sound en gaat vuurkrachtig te werk. Ook al speelt de band voor niet zoveel mensen , ze gaan ervoor. Een wilde trip. Het siert hen. De aanwezigen worden meegesleept in hun sound . Het bulderde, het knetterde zondermeer. Het warme onthaal deed de band deugd . HIRAES sloot met een fijn gevoel deze sterke editie van het Pluto Fest met brio af.
Dank aan de organisatie van Pluto Fest.
Dank aan Musika.be
Organisatie: vzw Pluto Fest
Tough Enough Festival 2025 - Van beheerste retro-rock naar op hol geslagen garage-rock
Tough Enough Festival 2025
Botanique (Orangerie, Museum & Rotonde)
Brussel
2025-11-15
Sam De Rijcke
Net als vorig jaar stond het Tough Enough Festival garant voor een dagje viriele retro-rock en onbesuisde garage-rock. Daarvoor werd een bont allegaartje verzameld aan jong geweld aangevuld met een stel ervaren rotten. Met één gezamenlijk doel: Rock’n’Roll!
Real farmer speelde een soort punk/garage-rock maar wist daar geen eigenheid of ziel in te leggen. Enige lichtpuntje aan deze band was de gitaar die bij momenten al eens lekker kon echoën, maar verder heren hadden de heren geen enkele noemenswaardige song meegebracht. Beetje zielig ook dat de zanger het publiek om een joint vroeg. Ook dat waren ze vergeten. Nederlanders, of wat had u gedacht?
Little Barrie is een zijproject van Primal Scream gitarist Barrie Cadogan, maar de onfortuinlijke band kijkt terug op een niet al te rooskleurige geschiedenis. Tussen 2005 en 2017 maakten ze 5 puike maar zwaar onderschatte albums, en in 2017 sloeg het noodlot toe met het plotse overlijden van drummer Virgil Howe (zoon van Yes gitarist Steve Howe).
Na het onheil gingen ze in 2020 samenwerken met drummer/producer Malcolm Catto die uit de jazzwereld kwam en medeoprichter is van de psychedelische jazzgroep The Heliocentrics. Met de komst van Catto werd de sound meer atmosferisch, groovy en jazzy, getuige de albums ‘Quatermass Seven’ en recent nog ‘Electric War’.
Little Barrie & Malcolm Catto zorgden voor een heerlijk groovy concertje met bijzonder smaakvolle gitaartoetsen van Cadogan, klasrijke drumroffels van Malcolm Catto en warme bastinten van Lewis Wharton.
Er hing de ganse tijd een jazzsfeertje met een Britpop randje in de lucht en dit smaakte absoluut naar meer, maar na 40 minuutjes moest de band er omwille van het strakke tijdschema al mee ophouden. Absoluut voor herhaling vatbaar, maar dan een full concert graag.
The Experimental Tropic Bluesband is een Luiks trio die al een tijdje meedraait in het circuit maar buiten Wallonië nooit hoge toppen heeft gescheerd. Destijds werden ze nogal kort door de bocht omschreven als de Waalse Jon Spencer Blues Explosion, en daar zal hun gedrevenheid op het podium wel voor veel tussen gezeten hebben.
Vandaag merkten wij dat deze band inderdaad enorm levendig en energiek uit de hoek kon komen en best wel een paar stomende songs in het munitie-arsenaal had, maar aan de andere kant de bal ook wel eens volledig mis kon slaan. Het trio verloor zichzelf bij momenten te veel in oeverloos gepruts met allerlei ongepaste en geforceerde elektronica, gepiep en geknars, een euvel dat ook te vaak voorkomt op het nieuwe album ‘Loverdose’, een plaatje dat daardoor best te mijden is.
De afsluitende Cramps cover “Garbage Man” bleek zelfs een complete afgang. Wat ze zelf aankondigden als een hommage werd uiteindelijk een blamage.
De mooie verschijning en voormalige Purson zangeres Rosalie Cunningham was hier misschien één van de buitenbeentjes op het Tough Enough Festival. De ranke deerne dompelde zich met haar gevolg in vervlogen seventies rock, southern-rock en prog-rock met een folky inslag (inclusief een Jethro Tull achtige dwarsfluitsolo).
Maar die formule werkte bijzonder wel. Haar songs kwamen een stuk steviger uit de hoek dan op haar platen, en dat was vooral te danken aan een veelzijdige band die bij momenten verduiveld stevig uit de hoek kwam, alsof ze hier op Desertfest stonden te spelen. Maar Woodstock was ook een optie, want met dit concertje ging het alle kanten uit, vooral als men net zoals de gitarist een roze bril had opgezet.
De prijs voor de wildste entertainer was met voorsprong weggelegd voor Pat Beers, zanger/gitarist van de wervelende Schizophonics. Als een ontketende slingeraap met ADHD rolde en holde hij over en naast het podium en bleef hij ondertussen de meest felle uithalen uit zijn gitaar afvuren. De band zorgde voor een uiterst onstuimige set met soulvolle garagerock en uit de bocht vliegende hardrock. Een mens zou zo zeggen ‘The MC5 is very much alive and they are now called The Schizophonics’.
En er zat nog zoveel meer in die act, de soul van een jonge James Brown, de intensiteit van Jimi Hendrix, het molenwieken van Pete Townshend en de elektriciteit van Jon Spencer. En zelfs AC/DC passeerde de revue, want op het einde werd er een kleurrijke ouwe punker als gastmuzikant bij geroepen om er samen een razend “Riff Raff” door te jagen.
De volledige set van Schizophonics was even stormachtig als geweldig, deze gaan we niet snel vergeten.
Weinig volk voor The Wytches. Etenstijd waarschijnlijk. De jonge garagerockers trokken er zich weinig van aan en scheurden hevig door. Tikkeltje shoegaze, snuifje Nirvana, veel feedback en tegen elkaar aanschurkende gitaren. De kerels serveerden, met een splinternieuw album ‘Talking Machine’ onder de arm, een stel wilde garage-rocksongs afgewisseld met een paar slepende monstertjes waar al eens een fijngevoelig gitaartje was ingeslopen. Sterke set, alleen jammer van de magere opkomst.
Geen idee of de iconische garagerocker Jon Spencer de show van Schizophonics heeft gezien, maar hij zou hier fel zijn tenen mogen uitkuisen om die razende act van één van zijn volgelingen te overtreffen. Maar een ouwe rot als Jon Spencer moet je het vak niet leren, die deed zijn eigen ding zoals ie dat al jaren doet, en er zat hoegenaamd nog geen sleet op. Met een rock’n’roll show die stijf stond van de adrenaline en elektrische spanning had hij in geen tijd de volledige zaal in zijn achterzak.
Zoals we van hem gewoon zijn reeg Spencer de energieke songs en splijtende riffs aan elkaar. Daarbij werd hij alweer geruggesteund door de ritmesectie van het heetgebakerde punkgroepje The Bobby Lees, met wie hij in 2024 het geweldige plaatje ‘Sick of Being Sick’ inblikte, jonge gasten die tonnen vuur in zich droegen en zo hun 60-jarige nieuwe baasje ook jong wisten te houden.
Tussen een karrevracht aan songs uit ‘Sick Of Being Sick’ ontwarden we ook hoogst explosieve versies van “Identify”, “I Got the Hits”, “2Kindsalove” en natuurlijk “Bellbotttoms”. Allemaal uiterst hitsig en opwindend. Vintage Jon Spencer.
In de sfeervolle Rotonde was het aan de Amerikaanse meidengroep The Darts om het festival af te sluiten met een potje compromisloze garage-rock die voortgedreven werd op een hitsig orgeltje en okselfrisse surfgitaartjes. Niks nieuws onder de zon, maar wel dikke fun met lekker rollende songs als “Revolution”, “Get Spooky”, “Underground”, “Liar” en een smerige garageversie van de Lou Reed classic “Vicious”.
Een aardige afsluiter van een geslaagd dagje potige en pretentieloze rock’n’roll.
Organisatie: Botanique, Brussel
Fifty Lab Music Festival 2025 - Met een vinger op de pols naar de toekomst toe
Fifty Lab Music Festival 2025
Alle zalen
Brussel
2025-11-12 t-m 2025-11-14
Erik Vandamme
Eén van de tradities die we maar al te graag in traditie houden is het Fifty Lab Music Festival. Hier verkennen we de Brusselse straten op zoek naar onontgonnen parels , rondom de BourseBeurs, Beursschouwburg en de Ancienne Belgique. Met een vinger op de pols naar de toekomst toe. Drie avonden, waar eigenlijk overal wel iets te beleven viel. Keuzes maken hoort er jammer genoeg bij, en dan mis je soms de nieuwste hype of ontdek je net die ene artiest die een onuitwisbare indruk nalaat ..
Een overzicht
dag 1 – woensdag 12 november 2025
Innocent - AB Club - De soulvolle stem van Innocent (****) deed ons zweven naar weemoedige oorden. Samen met twee andere leden, deed hij zijn uiterste best om met zijn warme, doorleefde stem iedereen te raken. Helaas het geroezemoes was een storende factor. Hij probeerde de aandacht naar zich toe te trekken met enkele verhalen die diep konden raken. Vooral de song “Sober” was er eentje die kippenvel bezorgde, een song die ging over de meest donkere tijd in zijn leven, waaronder het verlies van zijn beste vriend, en hoe ermee om te gaan. En toch klonk die melancho muziek aanstekelijk, goed genoeg om even los gekoppeld te zijn van de realiteit.
Salvia - Beursschouwburg - Café -. Rond acht uur stond Salvia (*****) geprogrammeerd, die we nog deze zomer ontdekten op Great Gigs in the Park, Sint-Niklaas als support van Fischer Z. "De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding", schreven we over haar optreden.
In de Beursschouwburg deed ze een jong publiek eveneens naar adem happen. Energetisch klonk het met haar zwoele , hypnotiserende vocals en bezwerende danspasjes. Samen met haar muzikanten staat ze sterk te spelen. Een hoogtepunt was Iggy’s klassieker “I wanna Be Your dog”, die ze door wulpse capriolen volledig naar haar hand zet. We kregen hier een verbluffende set van een artieste die generaties verbindt, bijna een nieuwe Sylvie Kreusch …die gewoonweg zichzelf blijft! Puik werk van deze dame.
4nouki - BourseBeurs – Basement - De mooiste pareltjes zaten duidelijk in het begin van de avond. De BourseBeurs zou trouwens onze 'place to be worden'. In de Basement stage stond een artieste die op theatrale wijze intrigeerde. 4nouki (*****) dartelt als een sprookjesprinses over het podium, en biedt je een mooie spooky wereld aan waarin we zowel elfjes als demonische boswezens zien. In een golvende beweging voert ze de spanning op, en verkent ze zelfs een intiemer pad, tot je compleet zen geworden bent. Met een zit-in waarna waarbij iedereen ging hurken en terug recht sprong, nam ze haar publiekzinnenprikkelend in.
Florence Sinclair - BourseBeurs – Agora - Vlak naast Basement was er de Agora stage, met o.m. Florence Sinclair (***1/2). Ze wordt omschreven als één van de meest mysterieuze producers van het moment, met een mix van ambient en grime, gehuld in het donker , laat Florence Sinclair amper een glimp zien en horen van wie ze echt zijn. Heel bewust zelfs. Half rap, half gezongen spugen ze hun gal uit, en zorgen voor een mysterieus aula . Hun experimentele hip hop klonk af en toe een beetje teveel van hetzelfde , maar was wel de moeite.
Kaba & Hyas - Beursschouwburg – Café - We zakten af naar het duo Kaba & Hyas (****) die zorgden voor een wervelend feestje, met een hoek af. Puur muzikaal zit het duo ergens tussen hip hop, elektronische muziek en UK Garage. Op gedreven wijze nemen ze, met hulp van een DJ aan de knopjes, het café compleet in. Ze gaan het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Kaba & Hyas klinken energiek, groovy, dansbaar, met een vleugje humor. .
Zéphir - BourseBeurs – Basement - Zéphir (****) is een Frans-Belgische artiest die bekend staat om zijn mix van rap, pop en elektronische ritmes. Na zijn start onder de naam Gimme Pizza lanceerde hij zijn soloproject Zéphir. Zijn debuutalbum ‘Clyde’ (2023) werd geprezen om zijn groovy sound. Voor een Brussels publiek, die wel houdt van Franse weerhaakjes, speelde de man een thuismatch. Hij moest dan ook weinig moeite doen om iedereen te ontroeren en mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal. Hij wist z’n groovy ritmes te mengen met Franse Chanson , in een leuk , fris, sprankelend karakter.
Boko Yout - BourseBeurs – Agora - Boko Yout (*****) wordt geprezen om zijn wervelende live shows, die de grenzen durft te verleggen. Hij wist ons te overtuigen. Hij raakte meteen met z’n muzikanten die een ondoordringbare muur van geluid optrokken. De beweeglijke frontman Paul Adamah trok de aandacht helemaal naar zich toe. Zijn doorleefde vocals overweldigden. Zelf stond hij al na enkele nummers met ontblote bast op het podium, en ging de zaal tot helemaal achteraan verkennen. Sterke set dus met een positieve boodschap van vriendschap en eensgezindheid.
Voor ons ook de perfecte afsluiter van een eerste boeiende avond, Fifty Lab Music Festival 2025.
dag 2 - donderdag 13 november 2025
De rode draad doorheen de tweede festival dag waren de vocals als muziekinstrument en alles uiteenlopend die ermee verbonden was …
Lola Moxom - BourseBeurs – Agora - We begonnen met een veelbelovende singer-songwriter, met name de jonge, amper 19 jarige, Lola Moxom (****) stond, enkel met laptop en helemaal alleen gezeten op een stoel, wat onwennig op het podium. Haar prachtige doorleefde, kristalheldere stem intrigeerde. Er stond nog niet veel volk in de zaal, maar de zeemzoetige aanpak betoverde. Er zijn nog groeimogelijkheden als het vervangen van de laptop door echte muzikant die haar mooie stem kunnen begeleiden. Een performster om in het oog te houden.
Billie - Beursschouwburg – Café - Ze speelt al piano sinds haar zesde en werd grootgebracht met Cocteau Twins, The Velvet Underground en Joy Division. Haar inspiratie van Franse artiesten haalt ze bij France Gall en Françoise Hardy. Een mix van aanstekelijke rock en Franse tederheid hoorden we van de 22 jarige Franse zangeres Billie (*****) die ons diep wist te raken. Ze dartelt als een diva over het podium, en dompelt iedereen onder in een gezellige kinderlijke zachtmoedigheid. Ze is omringd door haar muzikanten, die ze met even veel liefde omarmt. Ze is een charismatische entertainster. Een deugddoende weemoedige gelukzaligheid daalt over ons neer. De jonge dame wist onbs te verbazen.
Wamen - AB club - De Frans-Kameroense artieste Wamen (*****) balanceert in een zeer goed vol gelopen AB club tussen R&B en pop. Ze brengt nogal wat emoties in haar set, en zorgt met haar zalvende stem voor een warm deken tegen duistere gedachten. Haar songs klinken toegankelijk en je kan ze zelfs makkelijk mee neuriën. Wamen heeft een dosis charisma en bespeelt haar publiek met een flair van een R&B artieste die al meer dan twintig jaar op het podium staat.
Vocaal breed en sterk overtuigend door de oprechte ontroering. Ze weet ons te raken. Een diep innerlijk genot en weemoedigheid waait over ons heen.
Ze is ook omringd door een puike band, die haar op speelse, gedurfde wijze aanvoelt. Dame met groeipotentieel.
Santamarea - Beursschouwburg – Café - Santamarea (****) (Palermo) deed ons een beetje denken aan Florence & The Machine met haar lange kleed, zwevende stem, de kenmerkende danspasjes en een theatrale act. Haar warme , indringende heldere stem is even bepalend.
De sound klinkt fijnzinnig, aanstekelijk, Zuiders, donker en filmisch. Er is ook een rauw, mysterieus kantje te horen.
Een veelzijdig geheel dus dit concert. Haar debuut album verschijnt in januari 2026. Interessant alvast.
Idyl - BourseBeurs – Basement – Hier is het Franse Chanson in een popkleedje gestopt. De fluwelen stem van de zangeres van Idyl ontroerde. Een goed gevulde zaal was te vinden voor haar integere, zachtmoedige, groovy sound. Puik werk.
Quinton Barnes & Black Noise Ensemble - BourseBeurs – Agora - Quinton Barnes & Black Noise Ensemble (***1/2), de naam alleen al klinkt veelbelovend én Quinton Barnes zelf is een onvermoeibaar ambitieuze artiest uit Montreal, die de grenzen van de Canadese muziekscene verkent.
Sinds 2018 heeft hij een uniek geluid ontwikkeld door zijn eigen werk te schrijven, rappen, zingen, produceren, mixen en masteren in een productieve discografie. Geen makkelijke, hapklare muziek bij dit gezelschap, maar een boeiend avontuurlijk geluid. Wat een sonisch klanken spectrum, evenwel niet evident …
Swordes - BourseBeurs – Basement - Gehuld in een donkere walm en geheimzinnigheid komen we bij Swordes (****), die de duisternis doet aanvoelen als een warm deken tegen de meest donkere gedachten. Een adembenemende performance kregen we. De Basement stond overvol.
We geven ook mee dat Godson iets verderop stond te spelen, die voor het publiek even interessant was.
Het mysterieuze paadje van Swordes bracht ons in een nachtelijke roes. Een sterke, overtuigende afsluiter van dag twee …
dag 3 - vrijdag 14 november 2025
Op de derde avond Fifty Lab Music Festival besloten we het wat kalmer aan te doen. Deze avond stond dan ook geheel in het teken van het concert van Helena Casella, een Belgisch-Braziliaanse componiste en zangeres. In haar muziek verkent ze verschillende genres als R&B, neo-soul, hiphop, moderne jazz en Braziliaanse ritmes. Ze verwerkt deze invloeden op haar eigen manier. Een correcte afsluiter van drie magische avonden in de Brusselse straten rond de Beurs/AB en Beursschouwburg …
Julien Fillion - Beursschouwburg – Café – De jazzsound krijgt van Julien Fillion (*****) een eigenzinnige touch. Hij is een saxofonist die doorheen de zaal wandelt , terwijl sax klanken over de hoofden van de aanwezigen waait. De toon is gezet van een alternatief concert. Een veelkleurige improvisatie. Verder zien we twee drummers naast elkaar zitten en worden de gitaren omgord. Zij zijn de bron van wat er allemaal gebeurt. Iedereen wordt aangepord, speels klinkt het en de grenzen worden verlegd. Een instrumentale chaos volgt, maar eentje die niet ontaardt in een brij. De muzikale weerhaakjes sieren. Prikkels uitdelen, het opwerken naar een onaardse climax en de grenzen verleggen is wat Julien Fillion voortdurend doet. Wat een jazzy rollarcoaster.
Nena Planeta - BourseBeurs – Agro - Het plan was om naar de AB af te zakken voor Oreglo die blijkbaar een uurtje later zou spelen, dus besloten we eerst naar BourseBeurs te gaan om Nena Planeta (****) aan het werk te zien. Soul en hip hop staan hier voorop. De rapster/ violiste uit Brussel begon haar muziek te ontwikkelen bij een groove jam-sessies in de stad. Ze maakt incisieve rapmuziek over neo-boombap-instrumentals, met invloeden uit de jazzrap.
Ze heeft onlangs een single, "Sneaky," uitgebracht. De set klonk als een warme gloed. De onderliggende boodschap klonk op die manier niet echt rauw. Ze troont je zachtmoedig naar haar bonte wereld en toont je ook de minder mooie kantjes in haar verhalen. Maar er valt intense vreugde te bespeuren. Wat een uiteenlopende emoties van deze diva met soulvolle stem, een ware ontdekking binnen de Brusselse rap scene, zonder meer.
Yirji - BourseBeurs – Basement - We bleven nog even hangen in de BourseBeurs. Geen Erika Rein op het podium blijkbaar, wel een zekere Yirji (****) die dat soulvolle van de vorige artieste op eigenzinnige wijze verder zet. "Van film tot muziek, via zijn studies in toneelschrijven, verweeft hij uiteenlopende inspiratiebronnen in kleurrijke nummers - soms uitbundig, soms uitgesproken melancholisch", lezen we. De man vuurt aanstekelijke songs op de overvolle Basement stage af, en blijkt ook een entertainer die verdomd goed weet hoe hij zijn publiek moet bespelen. 'Rap/hip hop met een hart' schreven we.
We waren sterk onder de indruk toen er nog een zangeres bijkwam, naar het eind van de set. Yirji klonk warm, eerlijk, maw rap/hiphop die we onthouden.
Helena Cassella - Beursschouwburg – Café – De absolute hoofd act van deze drie avonden vonden we in de Beursschouwburg Café. Helena Cassella (*****) wist de verwachtingen in te lossen. Samen met haar muzikanten gaf ze muzikaal een warm antwoord. Haar muziek is geen eenvoudigheid, maar de Braziliaanse invloeden sijpelen voortdurend door. Verder een zonnige uitstraling en haar intrigerende vocals.
Ontroering, tederheid en groove, dynamiek gingen hand in hand, in die Zuid-Amerikaanse sound, soul en jazz. Het klonk allemaal heel beminnelijk.
Haar debuut 'Pit of Impressions' is er alvast eentje om te koesteren. Ze deed iedereen naar adem happen en liet ook ons achter met een warm gevoel vanbinnen.
Het plan was nog om het fenomeen Maïcee in de AB club aan hetwerk te zien. Maar er was geen doorkomen meer aan, het publiek stond tot buiten.
Dit was een warm omarmende driedaagse trip, met een vinger op de pols naar de toekomst toe.
Tot volgend jaar alvast!
Organisatie: Fifty Lab
Blaublues 2025 - Selwyn Birchwood schittert op geslaagde jubileumeditie
Blaublues 2025
Zaal De Levaard
Haringe
2025-11-08
Ollie Nollet
Dit was al de 25ste editie van het Blaublues festival in Haringe, een vergeten dorpje, diep verscholen in de Westhoek vlak bij de Franse grens waar de blauwers ooit vrij spel hadden.
En toch was ik er slechts één keer, in 2008, maar het optreden toen van Boo Boo Davis herinner me nog levendig. Meestal paste het niet in mijn drukke concertagenda, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn liefde voor de contemporaine blues de laatste jaren flink bekoeld is. De Joe Bonamassas en Marcus Kings van deze wereld weten me nauwelijks te raken.
Toch wilde ik er voor deze jubileumeditie bij zijn. Niet dat ik het programma wereldschokkend vond, maar eerder uit sympathie voor de organisatoren die zoveel jaren trouw bleven aan het oorspronkelijke concept. Daar kan ik alleen maar mijn pet voor afdoen.
De zaal was al behoorlijk gevuld toen Alice Armstrong eraan mocht beginnen. Armstrong is een aanstormend talent uit Engeland dat de European Blues Challenge 2025 won en Joe Bonamassa (ja, hij!) tot haar fans mag rekenen. Tja, de blues lijkt tegenwoordig eerder een sportdiscipline. Bij iedere beschrijving van een groep vind je vandaag de dag een lijst met de gewonnen prijzen. Zelfs de halve finaleplaatsen en de nominaties duiken in sommige bronnen op. Voor mij hoeft het in ieder geval niet.
De blootvoetse Alice Armstrong bleek zo al een imposante verschijning, maar haar stembereik was nog indrukwekkender. In tegenstelling tot wat haar postuur liet vermoeden was haar stem zuiver, soulvol en uitgerust met een scala aan emoties. Armstrong is uiteraard in de eerste plaats een blueszangeres maar ook zoveel meer dan dat. Dat bewees ze onder meer met het lichtjes fantastische "Bombshell" dat naar de vaudeville neigde. Verder hoorden we mooie covers van Howlin' Wolf en Freddie King maar het moment suprême kwam er toen ze op magnifieke wijze een geheel eigen draai gaf aan "Bang bang (My baby shot me down)" van Cher. Laat ik vooral ook niet vergeten dat Alice Armstrong deel uitmaakte van een heerlijk down to earth klinkende band met Olly Knight-Smith op een spaarzame maar effectieve gitaar, een laconieke Josh Rigal op bas en een nadrukkelijk aanwezige Kev Hickman op drums.
Mark Hummel maakte samen met The Blues Survivors zijn album debuut (‘Playin' in your town’) midden in de jaren '80 blues revival. Het grote succes bleef evenwel uit, maar de man is tot op de dag van vandaag smaakvolle platen blijven maken. Zijn laatste, ‘True believer’ verscheen vorig jaar nog.
In Haringe verscheen hij met een Californisch-Texaanse band die bol stond van gerenommeerde namen. Aan de Californische zijde zagen we naast Hummel zelf bassist Bill Stuve, een man die 30 jaar lang deel uitmaakte van Rod Piazza & The Mighty Flyers waarmee hij talloze artiesten kon begeleiden, gaande van Big Joe Turner tot Willie Dixon. De Texanen waren drummer Wes Starr, die nog op de loonlijst stond bij onder meer Omar and The Howlers en Jimmy Vaughan, en meester-gitarist Anson Funderburgh, gekend van zijn eigen band Anson Funderburgh and The Rockets en zijn samenwerking met Sam Myers. Vier topmuzikanten, dan verwacht je vuurwerk, maar Hummel en Funderburgh zijn inmiddels prille zeventigers en het ging er wat bedaarder aan toe.
Veel eigen werk waartussen toch enkele nummers van Muddy Waters ("She's got it") en uiteraard Little Walter ("Who").
Het nooit minder dan delicieus klinkend mondharmonicaspel van Mark Hummel doet trouwens voortdurend aan Little Walter denken maar daar is absoluut niets mis mee. Dat zijn zang niet altijd even gracieus klonk, was telkens snel vergeten zodra hij zijn smoelschuiver tegen de lippen zette.
En dan was er nog die andere gigant, Anson Funderburgh, die de snaren van zijn gitaar met fluwelen vingers toucheerde. Wat klonk zijn gitaar helder, stijlvol en elegant. Toch had ik net iets meer verwacht. Zijn zelfgecreëerde comfortzone, die hij nooit verliet, mocht wat mij betreft wel wat ruimer zijn.
Toch bleef het genieten, en het geeuwen, waar ik tijdens bluesoptredens, en gitaarsolo's in het bijzonder, al eens last van durf te hebben, bleef uit. De twee konden bovendien rekenen op stevige steun in de rug. De droge meppen van Wes Starr, die één van zijn drumsticks tussen wijs- en middelvinger moest klemmen omdat hij bij een zaagincident een deel van zijn linkerduim had verloren, misten hun doel niet. De lichaamshouding van Bill Stuve deed vermoeden dat hij vaak de staande bas hanteert, maar zijn soepel plukkende vingers op de elektrische bas waren een lust voor oor en oog. Dat alles leverde een geraffineerde, goed geoliede bluesset op: pure klasse maar zonder verrassingen.
Die waren er wel bij Selwyn Birchwood. Al van bij de instrumentale opener, waarin een zweem van ska rondwaarde, werd duidelijk dat bluespuristen bij hem niets te zoeken hadden. Het was vooral dat tweede nummer dat me van de sokken blies: "Freaks come out at night". Wat klonk dit zompig en broeierig! Met een brede grijns ging Selwyn Birchwood meteen helemaal loos en bespeelde zijn gitaar zowaar met zijn tong. Dit was ongetwijfeld de beste song van het hele festival. Daarna werd het vanzelfsprekend wat minder maar zijn mix van deep blues, psychedelische rock, funk en southern soul - zelf noemt hij het electric swamp funkin' blues - bleef bijzonder intrigerend.
Hij werd omringd door vier uitstekende muzikanten: Henley Connor III op drums, Donald "Huff" Wright op vijfsnarige bas, Eric Cannavaro, wiens keyboard standaard plots in elkaar zakte, op toetsen en geheim wapen van de groep, Regi Oliver op bariton sax.
Birchwood bleef me verbazen met zijn rauwe stem, waarmee hij perfect het gehuil van John Lee Hooker kon imiteren, en zijn flamboyante gitaarspel. Zijn doorleefde interpretatie van Robert Johnsons "Come on in my kitchen" zorgde opnieuw voor een kippenvelmoment.
Maar Birchwood maakte deel uit van de Chicago Blues Festival-tournee - inmiddels al aan haar 55ste editie toe - en dus kwam er nog een tweede artiest het gezelschap versterken. "Helaas", ben ik geneigd te schrijven, maar dat zou de grootse talenten van Carly Harvey tekortdoen. Chicago Blues dekt niet echt de lading want Selwyn Birchwood komt uit Orlando, Florida en Carly Harvey werd in 2016 uitgeroepen tot D.C.'s Queen of the Blues en woont nog steeds in Washington D.C.. Maar dit geheel terzijde.
Harvey bleek zo mogelijk een nog imposantere verschijning dan Alice Armstrong terwijl ze vocaal al even indrukwekkend uit de hoek kwam. Deze diva wist gratie en branie perfect te combineren en kon zo dan toch mijn honger naar meer Selwyn Birchwood laten vergeten.
De laatste band begon om twintig over twaalf, een uur waarop ik normaal al lang schaapjes aan het tellen ben. Ik was dan ook vast van plan, mocht het enigszins tegenvallen, meteen mijn biezen te pakken.
Blaublues koos met Nico Wayne Toussaint voor geen kleine jongen om deze jubileumeditie af te sluiten. De man werd geboren in het Franse Toulon-Sur-Mer maar pendelt vanaf zijn achttiende voortdurend tussen Frankrijk en de Verenigde Staten, waar hij alle knepen van het vak leerde.
Hij was in 2002 al eens eerder te gast in Haringe. Dit keer kwam hij zijn laatste album, ‘From Clarksdale with love’, opgenomen na een verblijf in die stad, bakermat van de blues, voorstellen. Dat deed hij met een 'Big Band' - drums, gitaar, toetsen, bas, trompet, saxofoon en trombone - waarin ik op de trompet Louis De Funès meende te herkennen. H
et werd me toch even zwart voor de ogen toen Toussaint, met een kamerbrede grijns waar zelfs tandpasta adverteerders van zouden schrikken, als een op hol geslagen Duracell-konijn het podium op stuiterde. Gelukkig herpakte hij zich snel en bleek hij dan toch niet de gladjanus te zijn die ik aanvankelijk in hem zag. Het hielp ook dat hij al vlug mijn favoriete nummers van die laatste plaat prijsgaf: het aan Bo Diddley schatplichtige "Valentine" en het samen met Neal Black geschreven "Jesse James".
Toussaint toonde zich net als zijn mentor James Cotton een mondharmonicaspeler met passie en temperament. Het werd een wervelende set vol variatie maar niet alle nummers pasten in dit Big Band jasje. Zo ging "Rocket 88", van Jackie Brenston maar vermoedelijk geschreven door Ike Turner en vaak beschouwd als het allereerste rock-'n-rollnummer, jammerlijk de mist in.
Tijdens de afsluiter blies hij nog één keer de longen bijna stuk op de mondharmonica, waarbij hij Magic Dick van The J. Geils Band naar de kroon stak.
Uiteindelijk bleek de Nico Wayne Toussaint Big Band, ondanks die desastreuze start, dan toch een waardige afsluiter van een mooie festivalavond, waarin Selwyn Birchwood de hoofdvogel afschoot en er geen afknappers te noteren vielen.
Organisatie: Blaublues, Haringe
Bruges Is Doomed 2025 - Tussen droom en donder met Marissa Nadler en Pothamus
Bruges Is Doomed 2025
Cactus Club
Brugge
2025-11-05
Kristof Acke
Onder de noemer Bruges Is Doomed woonde ik begin november in de Cactus Club een opmerkelijke double bill bij: twee optredens die qua sfeer en intensiteit nauwelijks verder uit elkaar konden liggen, en die elkaar juist daardoor perfect aanvulden. Eerst stond Marissa Nadler op het podium, daarna Pothamus.
Wat begon als een intieme avond vol fragiele melancholie, eindigde in een geladen, bijna sacrale explosie van geluid en emotie.
Er waren net iets meer dan tweehonderd tickets verkocht voor de avond. Aanvankelijk vreesde ik voor een halflege zaal, maar Cactus had dat mooi opgelost: achterin hing een zwart gordijn dat de ruimte kleiner maakte en de setting extra intiem deed aanvoelen. Het paste wonderwel bij de sfeer van het eerste optreden.
Marissa Nadler betrad het podium in stilte, enkel vergezeld door Milky Burgess op gitaar. Vanaf de eerste noten hing er een breekbare spanning in de zaal, het soort stilte die niet leeg is, maar juist vol verwachting. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek vooral voor Pothamus was gekomen, met bepaalde verwachtingen van dat soort muziek. Toch stelde iedereen zich met ingehouden adem open voor Nadlers verstilde universum. Haar stem was zacht, maar doordrong alles. De trage gitaarakkoorden klonken als echo’s van iets ouds en dieps, en elke toon leek te trillen van emotie. Het was muziek die niet duwde, maar trok — langzaam, onontkoombaar, naar binnen toe. Alles was klein, intiem, en toch gelaagd; onder die stille oppervlakte schuilde een enorme geladenheid.
Het contrast met Pothamus kon haast niet groter zijn. Waar Nadler fluisterde, donderde Pothamus. En toch, ook hier stond emotie centraal. Nog voor de eerste klanken weerklonken, was de sfeer veranderd: op het podium stond een wierookbeker waarin kruiden werden verbrand, de rook kringelend als wierook, de geur doordringend. De drie muzikanten, een bijna heilige drievuldigheid, namen hun plaats in: de twee gitaristen tegenover elkaar, zijdelings naar het publiek gericht, met de drummer centraal achter hen. Alleen al hun opstelling straalde iets ritueels uit.
Wanneer de eerste tonen losbarstten, voelde ik het letterlijk in mijn lichaam. De klanken waren massief, maar nooit chaotisch, elke laag zorgvuldig opgebouwd, als een gebed in feedback en resonantie. Pothamus speelde met geladenheid, met stilte en eruptie, met het spanningsveld tussen vernietiging en verlossing. Het deed me denken aan Amenra, niet in klank, maar in beleving, ook hier werd de muziek iets religieus, iets wat je niet alleen hoort maar ondergaat.
Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Zelfs als je hoofd volzit, komt dit nog altijd binnen.” En dat was precies het gevoel: de muziek brak niet door gedachten heen, ze overspoelde ze. Toen de laatste resonantie wegstierf, bleef er een bijna heilige stilte achter.
Twee optredens, twee uitersten: het tedere en het onstuimige, het intieme en het overweldigende. En toch voelden ze als delen van één geheel — een gelaagde avond waarin stilte en lawaai elkaar raakten in hetzelfde punt van intensiteit.
Bruges Is Doomed bleek allesbehalve doemdenken: het was een onderdompeling in emotie, een avond waarin muziek haar puurste vorm aannam — geladen, gelaagd en bezwerend.
Pics homepag: Pothamus
Neem gerust een kijkje naar de pics
Marissa Nadler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8801-marissa-nadler-05-11-2025?Itemid=0
Pothamus:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8802-pothamus-05-11-2025?Itemid=0
Organisatie Bruges Is Doomed ism Cactus Club, Brugge
Desertfest 2025 – Andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld
Desertfest 2025
Trix
Antwerpen
2025-10-17 t-m 2025-10-19
Sam De Rijcke
Desertfest bracht andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld naar Antwerpen, en zoals steeds waren quasi alle acts wederom lovend voor de organisatie en uiterst dankbaar voor de immer enthousiaste respons van het publiek.
Desertfest blijkt een unieke ervaring voor zowel bands als fans, en dat zal de komende jaren niet anders zijn, want zowat iedereen wil altijd naar hier terugkomen.
dag 2 - zaterdag 18 oktober 2025
Het was aan de meiden van The Miffs (****) om de tweede dag van een stoner/doom/metalfestival te openen met … een surfgitaartje. Om daarna over te schakelen naar een sound die evolueerde van grunge naar garagerock naar psych en terug. Het klonk allemaal best origineel en spannend. Frontdame Erin Grace Donnarumma was duidelijk de drijvende kracht, haar vocals neigden al eens naar Grace Slick en op haar gitaar speelde ze de meest frisse en tintelende dingetjes. Check het verse debuutalbum, het is de moeite.
De Desertstage verwelkomde ons al meteen met een gevuld drieluik Mars Red Sky-Monkey3-Monkeys on Mars. Het begon met een uitgelijnde, maar ook nogal statische set van het Franse Mars Red Sky (*** ½). Glooiende prog-stonerrock die echter een beetje te beleefd werd uitgestrooid. Er kwam meteen meer animo in de zaak toen de heren van Monkey3 (****) de band kwamen vervoegen, zo stond hier dus al meteen een nieuwe act genaamd Monkeys On Mars (****) op het podium, waarbij de energie toch vooral van Monkey3 bleek te komen, want dat kereltje van Mars Red Sky stond precies meer zijn gitaar te stemmen dan dat ie erop speelde.
Wij hadden er daarna dus helemaal geen erg in dat de heren van Mars Red Sky terug van het podium stapten, want dat was het sein voor Monkey3 om hun potente instrumentale stonerrock met panache de zaal in te stuwen. Daarin werd de Pink Floyd touch alweer niet geschuwd tussen de monsterlijke riffs en heerlijke gitaarsolo’s in.
Daarna kwamen de Fransen van Mars Red Sky alweer opdraven om er samen onder de noemer Monkey On Mars nog eens een finale lap op te geven, maar deze keer waren de heren beter op dreef en leken de violen gelijkgestemd. Die samenwerking is ook te bewonderen op de splinternieuwe tracks “Seasonal Pyres” en “Hear The Call”, twee lange epossen die net werden gereleased en hier dus hun geslaagde live vuurdoop kregen.
Acid King (***1/2) is nog zo een stoner/doom band die al een kwart decennium in het wereldje vertoeft en al meerdere keren Desertfest aandeed. Ze kenden dus de knepen van het vak, zetten een stevige sound met vette gitaren neer met daarop snedige female vocals. Maar om te zeggen dat ze er bovenuit staken? Niet echt.
Op de kleine Vulture Stage was het aangenaam kennismaken met het Zwitserse hitsige collectief Fomies (****1/2). Een opgehitste vrolijke bende die hun psychrock brachten met een knetterende intensiteit en een hels tempo. Denk Frankie & The Witch Fingers en Osees in de roetsjbaan. Een dolle rit en een uiterst vermakelijke set waarmee de Zwitsers het steeds enthousiaster wordende publiek helemaal inpakten, onder meer met bijzonder energieke songs als “Reflections” en “Colossus” uit hun laatste vlammende album ‘Liminality’.
De Vulture Stage, of zeg maar gewoon het café, leek plots veel te klein voor dit opwindende bandje. Wordt zeker vervolgd.
Op naar donkerder oorden. Met het Brusselse Neptunian Maximalism (*** ½) kwamen we terecht in de apocalyptische wereld van Swans, Gnod, Sun O))) of Godspeed You!Black Emperor. Zwaar, begeesterend, duister en verslavend, zo klonk het en zo was het ook de bedoeling.
Het Duitse Colour Haze (*****) leek nog maar eens een pareltje van het zuiverste water (nou ja, zuiverste, er zullen wel wat paddo’s in gezeten hebben). De gitaren van Kyuss uitvergroot tot hoog in het melkwegstelsel, dit omschrijft hun sound nog altijd het best. Nu al zo een 30 jaar lang maken deze heren space-rock met wortels in het stenen tijdperk en jammen ze er bij wijlen duchtig op los. Vandaag was alweer zo een heerlijke Colour Haze trip met prachtige uitgesponnen tracks, een verslavende sound en een immer aanhoudende groove.
Frontman Stefan Koglek speelde de meest wonderlijke solo’s die uitgespreid werden over een bedje van psychedelische stonerrock. De verrukkelijke keyboards deden het geheel nog meer naar de seventies neigen, maar in Duitsland zijn de seventies nooit weggeweest, daar is Colour Haze het mooiste voorbeeld van.
Met Telepathy (****) stapten we de wereld van de postrock binnen, en dat was een aangename genreswitch. Telepathy speelde energieke postrock/postmetal in de lijn van Russian Circles, Sleepmakeswaves en And So I Watch You From Afar. Misschien nog niet met even sterke songs als deze kleppers, maar wel met evenveel gedrevenheid, passie en withete energie. Hier spatten vonken uit.
Over naar het absolute hoogtepunt van de dag, YOB (*****), een band die zijn publiek steevast naar hogere dimensies bracht. Een machtige en bezwerende doom-metal sound verpakt in 4 verpletterende bulldozers van songs die tot diep onder het nekvel kropen. YOB was tegelijkertijd rauw, meedogenloos en gevoelig. Vanaf het ongemeen harde “Prepare The Ground” ging de sound van YOB door merg en been, het bleek een pitbull die niet meer zou aflaten. Een uur lang ondergingen we met de hoogste bewondering deze helse trip, en met de monsterballad “Marrow” als afsluiter hadden we 20 minuten aan een stuk aanhoudend kippenvel.
De Argentijnen van Mephistofeles (****) konden ons bekoren met hun smerige en rauwe hardrock die gesierd was met venijnige gitaarsolo’s. Dit was heerlijke dirty metal zoals we die ook kennen van Satan’s Satyrs. Eén van Mephistofeles hun albums heet ‘Satan Sex Ceremonies’, zo klonk het ook, als u zich daar iets kan of wil bij voorstellen.
Over naar een afscheid. Orange Goblin (****1/2) gaf aan er mee op te houden na deze tournee, hoewel ze met ‘Science, Not Fiction’ in 2024 nog een potent album uit hun stenen mouw geschud hebben. Hun setlist was dan ook een reisje doorheen hun hele repertoire en dat resulteerde in een stevige dollemansrit.
Orange Goblin heeft nooit nagelaten om wat punk of hardcore in te lassen in hun energieke stonerrock, zo hebben ze zich nimmer laten verleiden door ellenlange songs maar hebben ze het steeds compact gehouden.
Dat bleek ook nu het geval. Neem nu “Your World Will Hate This”, hardcore zoals pakweg Suicidal Tendencies die destijds met gebalde vuisten tegen de muren kwakte, of “The Devil’s Whip”, pure Motorhead op ramkoers.
Uiteraard graaide Orange Goblin ook rijkelijk in hun pure stonersongs, met een moddervet “Scorpionica”, een giftig “Blue Snow” en een denderend “Some You Win, Some You Loose”.
Als dit zoals ze zelf beweren echt een afscheidsconcert was, dan is het eentje om in te kaderen. Maar het zouden de eersten en ook de laatsten niet zijn die binnen 2 jaar alweer met een comeback-tour uitpakken.
dag 3 - zondag 19 oktober 2025
Blue Heron (***1/2) opende de laatste dag van Desertfest op de Vulture Stage met potige en baardige stonerrock met een grunge toets. Een sound die we dit weekend wel meer hebben gehoord, maar waar ze wel in bedreven waren, hoewel we iets later op de dag vaststelden dat hun maatjes van High Desert Queen het allemaal net iets beter, scherper en vinniger deden.
Messa (**1/2) mocht op het laatste moment komen opdraven omdat Masters Of Reality om gezondheidsredenen moest afzeggen. Tweemaal jammer, zo bleek. Ten eerste omdat wij hier een legendarische band moesten missen (nog een geluk dat wij MOR eerder dit jaar zagen schitteren in het Wintercircus) en ten tweede omdat de invallers een nogal onsamenhangende band bleken te zijn. De in zwart gehulde zangeres had een klok van een stem maar klonk alsof ze liever bij Nightwish of godbetert Within Temptation had gezongen, de schitterende gitarist leek dan weer te solliciteren voor een job bij Guns’n’Roses terwijl de bassist liever in Black Sabbath had gezeten. Maar dat laatste geldde voor zowat elke bassist die hier op desertfest stond, en Black Sabbath is niet meer, zoals iedereen nu wel weet. Wat de drummer betreft, die gast zat zodanig verveeld achter zijn drumstel dat hij waarschijnlijk gewoon liever thuis was gebleven met een zak chips en een paar blikken bier op de sofa. Het zou ons niet verwonderen mocht hij Onslow heten.
Om maar te zeggen, de leden van Messa musiceerden naast elkaar, niet met elkaar. Een hechte sound hadden ze hoegenaamd niet.
High Desert Queen (****) uit Texas bracht een sterk gedynamiteerd concertje op de Canyon Stage. Verdomd stevige Amerikaans stoner met een geanimeerde zanger die zijn fans lekker wist op te stoken. De band had een stel ijzersterke songs in de aanbieding, check het almachtige “Head Honcho”, “Palm Reader” en “Tuesday Night Blues”. Potige stonerrock zoals ook Monster Magnet en Clutch die in hun beste tijden uit de voegen persten. Het gros kwam uit het laatste album ‘Palm Reader’ en dat is veruit hun beste. Voor herhaling vatbaar op Desertfest, maar dan op de mainstage.
Nieuw bloed op de Vulture Stage met Requiem Blues (****1/2). Het powertrio uit Liverpool heeft nog maar één EP met 5 tracks op hun conto, maar van zodra we dat opwindende plaatje gehoord hadden wilden we hun set op Desertfest voor geen geld van de wereld missen. Requiem Blues pakte uit met onvervalste Britse retro hard-rock met een bluesy inslag en voorzien van vingervlugge gitaarsolo’s. De bassist was bij zijn zangbeurten niet altijd even toonvast, maar dat speelde ook geen rol bij deze band.
Dit was vooral genieten van de retro hard-rock met splijtende riffs en dito solo’s. Deze houden we zeker in de gaten.
Vertrouwde gezichten op Desertfest, My Sleeping Karma (****). Altijd garant voor een aangename verpozing met hun epische instrumentale en oosters getinte stonerrock. Het is alweer van 2022 gelden dat ze nog eens met nieuw werk voor de dag kwamen, dus er waren hier geen noemenswaardige verrassingen te beleven.
Wel een gekende setlist verdeeld over al hun albums, met pareltjes als “Brahama”, “Ahimsa” en natuurlijk “Ephedra”. Niks nieuws onder de Indische zon, maar toch weer bijzonder van genoten.
Wat te denken van Castle Rat (***1/2)? Een grap, een karikatuur, een gimmick, een geflipte halloween party, of ontspoorde Spinal Tap? Feit is dat de zaal bij de Canyon Stage tot de nok gevuld was voor dit stukje metal-theater. We zagen een vogelbekmasker, schaars geklede dames, fake bloed en slecht toneel. We hoorden daarbij een soundtrack die overliep van de metal clichés. Maar toch hebben we ons kostelijk vermaakt, we namen immers alles wat we aanschouwden met een flinke korrel zout en ondertussen hoorden we een goed geoliede band die bij momenten echt wel strak en stevig van jetje stond te geven. Maar of de songs van Castle Rat op zichzelf zouden kunnen staan zonder al die show en theater, dat is maar zeer de vraag.
Castle Rat is het soort act waarvan je blij bent het een keer meegemaakt te hebben, maar de volgende keer toch maar links laat liggen.
Lowrider (*****), dat aanvankelijk vroeger op de affiche was ingepland maar door het uitvallen van Masters Of Reality pas ’s avonds moest aantreden, werd een onverhoopte headliner op Desertfest. Een rol die de Zweden maar al te graag aannamen en ook met klasse vervulden, want uiteindelijk bleek Lowrider, wat ons betreft toch, de sterkste act van de dag te worden. De band heeft er een lange carrière op zitten, maar heeft desondanks toch amper 2 full albums uit, met daar tussenin een hiaat van maar liefst 20 jaar. De klassieker ‘Ode To IO’ dateert immers van 2000, de opvolger ‘Refractions’ van 2020. In 2024 was er dan nog met ‘The Long Forever’ een soort van split album met de kompanen van Elephant Tree, en dat is het dan wat hun discografie betreft.
Dat er bij Lowrider een onbegrensde adoratie voor Kyuss bestaat, dat hoorde je aan alle kanten. Maar dat ze uit die invloeden een strakke eigen sound en beresterke songs wisten te creëren, is eveneens een feit. En hieruit kregen we een heuse bloemlezing, gebracht door een strak spelende band die met evenveel ervaring als spontaniteit meerdere songs naar diverse hoogtepunten loodste. Het wonderlijke lang uitgesponnen “Pipe Rider” zullen wij niet snel vergeten. Wat een song !
Rauwe doom-metal met overstuurde Sabbath gitaren, daarvoor zorgde het Griekse Acid Mammoth (***1/2). Een massief, volumineus en dichtgemetseld geluid. Opvallend, hier stonden vader en zoon samen op het podium, waarbij vader de minst beweeglijke was maar wel een verdomd snedig stukje gitaar kon spelen. Hij legde met zijn scheurende gitaar immers de fundamenten voor de verwoestende en slepende sound van Acid Mammoth.
Hoewel ze op de laatste albums heel wat braver zijn geworden, is het toch altijd uitkijken naar een live-gig van Graveyard (****), een groep die op een podium steeds zichzelf overstijgt. En dat dankzij een overtuigende frontman en een band die in hun live set de songs altijd een stuk snediger en intenser weet te brengen dan in de studio.
Hun set hier op Desertfest was daarop geen uitzondering. Graveyard nam ook opvallende de tijd om wat trage, intieme en bluesy songs in de set te loodsen, en dat was voor het publiek een aangename verpozing na een weekend dat volgeplamuurd zat met loden riffs, hels lawaai en verschroeiende gitaren.
Graveyard kwam als het ware Desertfest uitwuiven met een verzachtende pleister op een stel onvermijdelijke wonden die door al dat geweld van de afgelopen dagen waren ontstaan.
Op naar volgend jaar, ons verlanglijstje ligt hier al klaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8740-desertfest-antwerp-2025
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Nederlands 
Français 
