Rock Werchter 2025 – 50^ste editie - Vier dagen muziekbeleving – Goud met een verjongingskuur!
Rock Werchter 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-07-03 t-m 2025-07-06
Johan Meurisse

Rock Werchter brengt verschillende generaties samen, danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. Voor elk wat wils dus.
Ook de vier seizoenen kwamen samen. Het weer had alles in petto tussen herfst en hoogzomer.
Hip hip hooray … 50 jaar Rock Werchter - 2manydjs haalt alle artiesten door de mangelboots. Heerlijk genietbaar, dansbaar in de regen …
Rock Werchter innoveert, verjongt en respecteert de oudjes. Van 22 (Olivia, de jongste) tot 79 (Iggy, de oudste). Een bredere waaier in het genre , die ‘Rock’ een andere dimensie biedt en een ‘Werchter Live’ initieert. De ladiespop neemt op het festival een voorname rol in . Een mooi evenwicht. Opkomend talent naast gevestigde waarde .
De teneur van Kings Of Leon en Sam Fender ving de organisatie zo goed mogelijk op met de Britse jonkies Nothing But Thieves en Yungblud.
Het festival klinkt vertrouwd, leuk, gezellig, aangenaam en spannend. Het is en blijft Vlaanderens meest prestigieuze festival.
Rock Werchter onderging een verjongingskuur en opteert dat jong en oud zich ideaal kan vinden in hun eigen bands en stijl.
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek dus!
Vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Liefde en Muziek, het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, gelijkwaardigheid, samenhorigheid en respect.
Quality time en beleving op een festival … Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. Iedereen moet zich comfortabel voelen met bankjes, zitjes, shelters, eet- en bar gelegenheden, mooi aangepast qua inrichting, inkleuring … Meer dan muziek, ook comfort, rust- en genietplek.
De muziek en beleving won het in die vier dagen.
Rock Werchter was een rimpelloze editie met een uniek record aan bezoekers, 158000 unieke bezoekers.
De Klub, de Barn, de Slope worden elk jaar geupgraded in een prachtige outfit. Sjiek. En met The Towers (by Jupiler) kunnen de jongeren zich nog meer uitleven. Kortom, voor iedereen een totaalbeleven dus.

Rock Werchter 2026 is er van 2 tot 5 juli 2026. Op naar de feesteditie + 1!

dag 1 – donderdag 3 juli 2025
Op deze zonovergoten dag steeg de temperatuur nog een graadje met bands die houden van een stevige brok melodie en (grof) gitaargeweld, met Linkin Park als voltreffer. Niet voor niks is er zelfs een Werchter ‘Linkin Park’ Parklife volgend jaar …
Voltreffers: Glintsal, Amyl And The Sniffers, Fontaines D.C., Deftones en ouderdomsdeken Iggy!

Het begon met Glintsal (mainstage), een mooie vennootschap tussen rapper Glints en producer Faisal , die ons al meteen enthousiasmerend in blauwe training ontvingen. Een kleine Glintsal telde af en verklaarde het jubileum voor geopend. De twee draaiden er in hun hippop een potje eurodance, disco, acid, new beat, drum’n’bass, dance door, aanstekelijk genoeg om beweging te brengen en te houden op de weide. De twee raasden door de set heen en bliezen ons omver. We kregen hitjes “JFK”, “get u what u want” , “all blue hair” en “not a housewife”, de zomersingle bij uitstek vorig jaar , met het optreden Glints-Daan op Werchter in onze gedachte. Singalongs en handsjeszwaaien. Het deed ons denken aan de hoogdagen van ons eigen The Subs en Shameboy. Een blazerssectie werd toegevoegd.
Glintsal stond voor muzikaal plankgas geven, niet vies van een maatschappijkritische toon, ‘Free Palestine’, door de oorlogsvoering in Gaza. Een hi-tech dance (night) feestje, groove en dance in de vroege namiddag. Wat een start!

Julia Wolf (the slope), met z’n drietjes, was aangenaam verrast van de warme respons voor haar eerste optreden in Europa hier. We kregen een mengeling van (indie)pop, grunge en nu-metal. De sound onderging verschillende tempowissels, van een sfeervolle groove naar een intens harder geluid, waarin weemoed, drama schuilde. Haar diep donkere deels onvaste vocals en screams zweefden doorheen het geluid.
Julia Wolf zat in de wagon van de Linkin Park trein.

While She Sleeps is in één adem te noemen met Bring Me The Horizon, Bullet For My Valentine en kon zich nu ook een plaatsje bemachtigen op Werchter. Hun metalcore zit in het vizier van onze closing act en blies ons opnieuw, letterlijk, omver op de mainstage.
Ze zijn intussen zes albums ver, ‘Self hell’ de laatste vorig jaar, en ze klinken intussen iets melodieuzer in het genre, strak, hard, fel, intens. Vlammenwerpers en een circlepit horen erbij, zeker als Lawrence Taylor z’n strot openzette met screams, grunts en zang; hij spuwde het allemaal uit in nummers als “civil isolation”, “anti-social”, titelsong “self hell” en “sleeps society” , die de energieke set besloot.
While She Sleeps is een Britse band met Amerikaanse wortels; of hoe Graspop, Jera on air, Alcatraz en Rock Werchter zich vinden in deze band …

We waren meer dan wakker geschud door zo’n band als While She Sleeps , tijd nu om even wat gas terug te nemen met een andere Britse band, Corella uit Manchester (the slope). Ze zijn aan het begin van hun muzikale carrière met het album ‘once upon a weekend’. We hoorden fris, tintelende gitaarpoprock , die ergens Nothing But Thieves, Inhaler en, jawel, U2 deed opborrelen. Het klonk niet speciaal, maar goed. De refreinen hadden een zeker meezinggehalte.

Amyl And The Sniffers, rond zangeres Amy Taylor, is een Australisch bandje die we al jaren volgen en weten wat ze in hun mars hebben. Ze zijn in hun vijfjarige carrière toe aan de derde plaat, ‘cartoon darkness’, die de definitieve doorbraak inluidt. Ze hebben zich ontpopt als een live band bij uitstek, met een knipoog naar Idles. Geen podium is hen in die tijd te groot om ons te overdonderen met hun ontvlambare punkrock.
In snelvaart, van een ‘1,2,3,4’ op z’n Ramones, kregen we de ene korte, kernachtige song na de andere, bijna twintig in totaal, met o.m. “doing in me head”, “do-it do-it”, “guided by angels”, “some mutts”, “GFY” en afsluiters “u should not be doing that” en “hertz”.
Een losgeslagen punkmolen, op het scherpst van de snede, met een zeker bulldozer effect, zoals we het kennen van hun landgenoten Cosmic Psychos.
Amy, in een tot de verbeelding, niet veel om het lijf, sprekende outfit, smijt zich volledig in haar rol, ze is een dame met pit en bijt van zich af in die snedige, felle punksongs.
Wat een energie, punkrock op z’n best, eentje die nazinderde en een mainstage waardig.

Het Nederlandse Hiqpy (the slope) verving last instant English Teacher die moest cancelen. Het combo, met een frontdame op gitaar, grijpt terug naar de boeiende 90s indiepop/grunge van landgenoten Bettie Serveert. Ze speelden goed onderbouwde, emo-broeierige, snedige songs. Een aangename kennismaking.

Een belangrijke pionier in de hiphopscene is De La Soul. Ze waren de eerste hiphopband toen die op het festival werd geprogrammeerd. Het was één van de stappen naar vernieuwing vroeger.
Hun ontvankelijke raps en de mellow, gematigde hiphop van soul, r&b, funk, disco klonken lounge groovy. Aangenaam, leuk, ontspannend op de mainstage.
Hiphop is true, want de twee rappers en MC hadden een heuse band mee met blazerssectie. Zoals het een hiphopband beaamt wordt het publiek nauw betrokken met singalongs en handjeszwaaien.
Tussenin verschenen nog twee royals van de scene, Mos Def en Talib Kweli. De songs uit ‘3 feet and rising’ en ‘de la soul is dead’ als “me, myself & I”, “all good?”, “saturdays”, “ring ring ring” zijn de muzikale sterkte live. Een warme, verfrissende saturday afternoon cocktail.

De Lambrini Girls (the slope) zijn een opkomend talent binnen de punkscene. De songs mogen energiek, gedreven, vet als onstuimig, rommelig, onvast zijn, de dosis maatschappijkritiek en vingerwijzing vliegt om de oren met de huidige problematiek in het Midden-Oosten en wat er verder allemaal mis gaat in gelijkheid en het politieke beleid.
Het muzikaal enthousiasme was er zondermeer. Hoe belangrijk prangend de thema’s en de problemen ook zijn, het nam net de vaart uit het optreden en deed de muzikale spanning dalen. Goede set, niks meer.

Eén van de nieuwe sensaties is ongetwijfeld het Ierse Fontaines D.C., die zich in goed vijf jaar tijd opgewerkt hebben. Postpunk op z’n best, alternatief melodieus … én commercieel nu, steeds een plaatsje hoger op de mainstage.
De mannen blijven creatief bezig, brengen platen uit met weergaloze nummers en hits. Op het achterplan zien we een groot bonkend hart … hun ‘(b)romance’.
Volgens hun shirt manifesteren ze zich tussen Slipknot en Public Enemy. De zanger Grian Chattan, in geruite broek, en de band stralen een zekere coolness uit op z’n Liam Gallagher’s, maar muzikaal blijft het spannend, broeierig, meeslepend, opzwepend, sprankelend, opwindend en prikkelt het de rockspieren. Energiek bitterzoet melodieus.
Moeiteloos wordt het publiek opgedweept, - gezweept in hun intense set, met “here’s the thing”, “jackie down the line” als openers; verder oudjes “a lucid deam, “boys in the better land” en huidige kleppers “it’s amazing to be young”, “in the modern world” en afsluiter “starbuster”. Sommige kregen kleur door piano/keys.
Ook de wereldproblemen is hen niet ontgaan, ook hier een open sympathie naar een ‘Free Palestine’. Fontaines D.C. blijft er eentje die een flinke dosis emo-pit hebben. Overtuigende set.

Het Amerikaanse Sextile (the slope) is één van die ideale opwarmers op Linkin Park. Hardcore dansmuziek, met een dosis punk, techno, drum’n’bass en gabber. Het verlies van één van hun leden hebben ze goed verwerkt om er fors, krachtig tegen aan te gaan. Ook hier wordt het vrijheidsgevoel overal in de wereld ondersteund met leuke maatschappijkritische partymuziek.

Deftones is door de jaren heen een ferm gerespecteerde band. Het was bijna twintig jaar geleden dat zij hier op Werchter waren. Vroeger, toen ze populairder waren, was de mainstage de ideale plek, nu was er hier een jonger publiek die niet direct affiniteit had met hun emo-alternatieve inspiratievolle, donkere nu-metal.
Deftones staat niet meer in de schijnwerpers, nog af en toe verschijnt er een plaat, het laatst een vijftal jaar terug.
Ze weten hard, intens, meeslepend, emotievol, beklijvend uit te pakken . Eentje waarop Linkin Park zich heeft gebaseerd , want zij waren nog support van Deftones, twintig jaar terug.
De songs worden gedragen door een log bezwerende opbouw, ritme en er zijn explosieve uithalen. Verder is er die bepalende even bezwerende, neuzelende, grauwe zang van Chino Moreno, die ook sterk kan uithalen met screams. ‘Around the fur’ en ‘white pony’ zijn bepalend plaatwerk.
Meteen begonnen ze met twee favorieten om in de sfeer te komen, “be quiet and drive” en “my own summer”. We werden meegesleept, - gezogen door “sextape”, “feiticeira”, “digital bath”. Heerlijk genietbaar voor de fans. Slotreeks: “change in the house of flies”, “around the fur” en “minerva”.
Kijk dit was een classical best of Deftones. Uniek in het genre samen met een Incubus toen, en die overtuigt in een vakkundig onheilspellende, broeierige sound; spijtig genoeg hebben ze niet meer de aansluiting naar een breder, jonger publiek.

We waren nog niet volledig op onze plooi gekomen of daar stond ouderdomsdeken Iggy Pop, 79 intussen (the barn). Iggy: de rock’n’roll koning, the godfather of punk, mag er dan afgepeigerd uitzien, mankend weg, met z’n gerimpelde, kronkelende lichaam, hij weet nog steeds te overdonderen.
Hij was hier twee jaar terug ook. Hij heeft een goed op elkaar ingespeelde jongere band met o.a. Joan Wasser (JAPW) en de gitarist van Ty Segall; verder waren er keys en blazers om het oude materiaal friste te bieden.
Het Stooges- en oud eigen werk blijft centraal staan, dit is ‘raw power van de knorre’ met noise adepten en in een creatief bredere omlijsting , met Iggy in de spots.
Een podiumbeest op leeftijd, aan alle kanten van het podium te zien, het publiek letterlijk omarmend. Hij schopt ons meteen naar die explosieve jaren 60-70, met een “TV eye”, “raw power”, “death trip”, “search & destroy”, “1970” en classic “i wanna be your dog”.
Uit ‘lust for life/ the idiot’ bleef diezelfde intensiteit aanhouden met hits “the passenger” en “lust for life”.
Dit muzikaal voer kwam hier in the barn ideaal tot z’n recht. Iedereen danste en zong met allerlei ‘la-la-la-la’s’. Zijn duivels ontboden.
Even op adem komen? Deels met “i’m sick of you”, “some weird sin” en “nightclubbing”. Op het eind was er ook een recenter, “frenzy” uit ‘every loser’.
Iggy genoot en het publiek van hem. Iedereen was zo dankbaar. Iggy is fucking Iggy, een icoon, een levende legende, a real wild (old) child, die we hier op deze aardbol moeten koesteren; niet voor niks helpen ze de man dragen naar en van het podium …

In een vorig leven was Linkin Park hier te zien in 2017, die levendigheid, vitaliteit met emotionaliteit en intensiteit verweven in het nu-metal genre. De band heeft na het plotse overlijden van medezanger Chester Bennington even de tijd genomen te rouwen om er nu in alle opwinding er terug tegen aan te gaan, met zangeres Emily Armstrong, naast de andere vaste zanger Mike Shinoda.
Een nieuw muzikaal leven, een nieuwe plaat ‘from zero’ en hernieuwde energie, die zelfs een sterke symfo injectie kreeg. Ze bereikten ermee het jongere publiek die massaal gaat voor Linkin Park, o.m. met de huidige singles “the emptiness machine”, “two faced” en “heavy is the crown”, die netjes verdeeld zaten in de set, die trouwens in acts was verdeeld.
Ze zijn nu populairder dan ooit en in een mum van tijd was die eerste festivaldag met deze klepper uitverkocht. Volgend jaar wordt er zelfs een Werchter Parklife georganiseerd rond deze Amerikaanse formatie. De band heeft dus ons landje gevonden.
Er wordt hard-zacht afgewisseld, het elektronisch vertier vindt zijn weg met de rapzang van Mike en de zang, screams van Emily, die wat tijd nodig hadden om optimaal te klinken.
Niet steeds bleef het hangen, maar het publiek ging moeiteloos ten onder, hotsend, springend, zingend, genietend, met het materiaal dat door de jaren beklijvend klinkt, o.m. opener “somewhere i belong” en verder hits als “one step closer”, “numb”, “in the end” en in de closing final “papercut” en “bleed it out”.
Een mooi niet spectaculaire lightshow hadden we. Af en toe zakte het muzikaal wel eens, maar algemeen hadden we een goed afwisselend optreden die de Amerikaanse nu-metal typeert tussen hard-zacht en symfonisch.
Linkin Park is warmgedraaid en maakt zich op voor hun eigen festivaldag volgend jaar.
Een geslaagde eerste dag!

dag 2 – vrijdag 4 juli 2025
dag 2 stond in het teken van de punkrock van de ‘american idiots’ Green Day, als absolute topper. Weezer zat mee op hun treinstel. Wet Leg rommelde wat op de sporen.
Lola Young was de internationale hipster, Sylvie de nationale. Warhaus en Arsenal zijn gevestigde waarden in ons landje .
De avondprogrammatie was om U tegen te zeggen, Caribou, Underworld, Purple Disco Machine, Simple Minds.
Simple Minds zette de 50 jaar Werchter in de spotlight en kaapte de beker van de herkenbaarheid. Een boeiende dag dus.

Pvris (mainstage) is gereduceerd tot een tweetal, het is nu solowerk van frontdame Lynn Gunn, met een drummer erbij, en er worden elektronische beats toegevoegd. We kregen hier een brok snedige, krachtige en broeierige american emopop. Haar vocals zijn bepalend, diep, helder, indringend en heftig waar nodig, die alle richtingen kan uitgaan. Het kenmerkt haar sound en vocals.
Er was ruimte voor gevoeliger werk. Het muzikaal vertrouwen is er nog steeds, maar de mainstage is toch wat te groot.

Andere koek kregen van de mijnwerkerszoon uit Limburg, Dikke (the barn), die z’n gewicht letterlijk in de schaal werpt; hij vertaalt in snedige hiphopstijl indrukken, levenservaringen (verdriet, woede, euforie) en wat er allemaal verkeerd gaat rondom ons (pakkende Palestina speech, durf je wel in deze tijd als kind opgroeien , …).
Dikke is niet alleen, hij heeft een band van drums, elektronica en gitaar, wat voor een vol geluid zorgt. Dit is venijnig pakkende, rockende hiphop met pit, die een feestje weet op te bouwen.
Er is hier een welgemeende link naar Stikstof en Zwangere Guy. Moeiteloos weet hij het jonger publiek voor zich te winnen, de gitaarlicks, grooves en pompende beats krijgen voldoende ruimte en prikkelen de dansspieren, met een moshpit tot gevolg . Een ongelofelijke ambiance.  
Er was een ingetogener moment met Mathieu Terryn van Bazart, maar voor de rest was het letterlijk de vlam in de pijp en werd het materiaal naar een hoger niveau getild, o.m. “zes in de ochtend” en “alles dik/gasolina”. Hij was onder de indruk van de sterke response. Mooi. Fenomeen in spé binnen de scene.

Sylvie Kreusch is die sensuele Vlaamse zangeres, componiste , een dame met pit en op enkele jaren uitgegroeid tot één van de belangvolle vrouwelijke artiesten. Haar stekelige, dromerige, charmante pop klinkt uiterst genietbaar, groovy en dansbaar.
Een grootse dame is ze, twee langspeelplaten ‘montbray’ en ‘comic trip’ uit, die een pak goede singles bevat. Ze is een podiumbeest, speels, stijlvol, die haar publiek hypnotiseert in die intrinsieke, bezwerende, gemoedelijke onderkoelde-warme sound. Beetje Roisin Murphy en Fever Ray (The Knife).
Zij staat in de spotlight, ze intrigeert en bedwelmt haar publiek met haar doortastende, lichthese , weemoedige vocals. Ze dartelt, maakt danspasjes in haar maagdelijk glitter vederpak, de armen soms wijdopen, wat ervoor zorgt dat de songs naar een hoger niveau worden getild.
Ze heeft een sterke band rond zich, de keys en de backing vocals geven kleur. Achter haar is het podium versierd met een soort visachtige ballonnen.
We worden letterlijk gedropt in haar leefwereld. Een set vol goede nummers, meteen met enkele singles als het uptempo “hocus pocus”, het integere “cloud 9” en het prikkelende “walk walk”. Iedereen werd meesleept, -gezogen.
Oudje “just a touch” is live een killer door de bezwerende world/indiase invloeden en elektronicabeats. We kwamen terug in de dagdagelijkse realiteit na de afsluitende tracks, het sfeervolle “sweet love coconut” door het pianospel, en een opwindend “comic trip” , die ruimte bood aan het brede, diverse instrumentarium.
Dit is theatraliteit in melodieus groovende popelektronica. Sylvie overtuigt op de mainstage.

Jasmine 4.t. uit Manchester aka Jasmine Cruikshank (the slope), is te situeren binnen de queer gemeenschap en vindt muzikaal onderdak bij een Boygenius van Phoebe Bridgers en was al te zien met het andere fenomeen binnen het genre, Lucy Dacus. Met hun drie waren ze de ideale warming-up voor Wet Leg. Hun rammelende, rommelige indiegitaarpop was leuk, onvast door de losse pols aanpak, wat we natuurlijk ook kennen van Kim Deal van The Breeders.

Heerlijk klonk de rammelpop van het Britse Wet Leg (mainstage), die nu een nieuwe plaat uithebben, ‘moisturizer’, drie jaar na het titelloze debuut. Met “wet dream”, “ur mum” en “chaise longue” zetten ze zichzelf op de kaart als een van de verrassingen.
Ze zijn nu met vijf, waarbij de twee dames, Rhian Teasdale en Hester Chambers, sensueel uitdagend het podium betraden. Zeker de frontdame Teasdale (met okselhaar, terug in dus!), kortgebroekt en in bikini, intrigeert als een cheerleadster of paaldanseres.
Ook zij houden van die losse pols aanpak , beetje onvast, maar beheerst, melodieus poprockend.
We werden op ontspannende wijze door de set geloodst. Tussenin was er eens een gezamenlijke schreeuworgie, die dit relaxte gevoel onderstreepte. Ze hebben een link naar The Breeders, Sleater-Kinney, Whale en Daisy Chainsaw.
Naast die oude singles, hebben ze beduidend meer in hun mars in het genre met een “catch these fists”, ”pillow talk” en “CPR”.  Goed maar niet verrassend.

Bad Nerves (the slope) is dan zo’n eentje van de Green Day stal, met een knipoog naar The Ramones. Pittig gedreven, swingende punkrock, die het publiek wil opzwepen. De uit Essex afkomstige band deed alvast z’n uiterste best te overtuigen met krachtige, kernachtige songs, zeker op het eind, toen ze “you’ve got the nerve”, “antidote” en “dreaming” in snelvaart speelden.

Het Californische Weezer is er altijd wel bij als Green Day komt optreden en na dertig jaar blijven zij nog steeds een aangenaam bandje. Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de 50 voorbij, beetje lookalike Eels, de eeuwig verstrooide bebrilde op pensioen gestelde universiteitsstudent.
De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort bubbelgumpop, die fris, liefdevol tintelt. Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, beiden rond de 30 jaar oud, blijven in het geheugen gegrift.
De muzikale carrière van Cuomo is er eentje van nogal wat ups en downs  Maar bon soit, op de mainstage genoten we van Weezer. Weezer rockt, popt met een reeks afwisselende songs die emotievol, direct, puntig, zwierig, ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
Ze waren hier nog eens in 2019. Weezer raakte ons meer dan voldoende en het meezinggehalte bleef. De oudjes maakten het mooie weer …  “Hash pipe”, “my name is Jonas”, “no one else”, “surf wax America”, “undone the sweater song”, “islands in the sun”, “holiday”, “Beverly Hills” en “say it ain’t so”. Nieuwer materiaal bleef opgeborgen.
Weezer zette deze vakantie en de zomertrend in met de nodige “oebidoes” op “Buddy Holly”, wat mooi meegenomen was.
Door de jaren toont Weezer aan zichzelf te blijven, een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig, speels, vaardig klonk met die kleine spitsvondigheden.

Erg interessant blijft het project Warhaus (the barn) rond Maarten Devoldere van Balthazar. Vorig jaar kwamen ze voor de dag met ‘Karaoke Moon’, de vierde nu, terug eentje die een prikkelende, huiverende, mysterieuze, grillige, donkere als integere groovy sound kenmerkt. We belanden in een soort filmsoundtrack, een film noir. De toegevoegde instrumentatie van piano, keys, viool, trompet- en trombonegeschal biedt kleur en avontuur. Daarbovenop hebben we de grauwe, variërende (zeg) zang van Maarten en z’n podiumact. Ook de lightshow bepaalt mee het geheel. De looplamp die Maarten richtte op elk van hen, maakte het nog aparter. Het bulkt hier van de originaliteit. De songs worden naar een hoger niveau getild en alles bijeen zorgde Warhaus voor kippenvelmomenten.
Al van in ‘t begin werden we gedropt in hun leefwereld met het kenmerkende trompet- en trombone geschal op “i’m not him”. Een aanhoudend intens broeierige spanning weet het vijftal te creëren, dit door de aanzwellende partijen, de gitaarlicks, - getokkel en de grooves. Het klinkt uitermate bezwerend. Elk instrument kreeg voldoende ruimte en zeker de verdwaalde trombone/blazer partijen zijn gevat en sterk. “Timebomb” werd op die manier volledig uitgediept.
En het optreden kreeg nog een sterretje bij … Maarten nodigde Sylvie, z’n ex, uit om enkele songs mee te zingen als backing vocaliste en net als vroeger sprak dit muzikaal nog meer tot de verbeelding, meer diepgang en een cabareske-voodoo inslag door die kreunende, smachtende, zuchtende vocals en haar sensuele, uitdagende danspasjes op “love’s a stranger”, “zero one code” en “the winning numbers”.
De instrumentale “beaches”, is er eentje om te lijsten live, intens creatief uitgewerkt, die knalde; de deels vervormde blazer was schitterend.
Alsof dit nog niet genoeg was deed Maarten aan een karaokewedstrijd en kon het publiek kiezen uit drie nummers. De keuze viel op Tina’s “the best” dat door Maarten en het publiek luidkeels werd meegezongen. Schitterende momenten in de barn. “Open window” besloot de set.
Hoedanook we werden meegezogen in de unieke wereld van in een beklijvende set van Warhaus. Klasse zondermeer!  

Arsenal (klub c) is de volgende band die in onze Belgische sterrenhemel een plaatsje verdient. Arsenal moet het deels hebben van hun materiaal van twintig jaar terug, maar nog steeds is hun nieuw materiaal innovatief genoeg; het heeft een groove , brengt verschillende culturen samen en er heerst een partygevoel en samenhorigheid.
Dynamiek blijft het sleutelwoord van de tandem John Roan - Hendrik Willemyns ( die nu meer aan de knoppen staat ipv op het podium). Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op.
Léonie Gysel is de vaste vocaliste , die in haar stem , uitstraling net die multi-culturele cultuur herbergt die Arsenal net zo uniek maakt en houdt. Daarnaast was er nog Lindy Versyck (van TJE) en af en toe kwam een gastvocalist opdraven. 
Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove. Het twinkelt, het sprankelt en klinkt ontspannen, aangenaam, zomers. “Mendeleev”, de eerste single van het nakende album ‘okan okunkun’ opende de set, al gauw gevolgd met enkele afro/etno/world getinte songs als “amplify . De echte Arsenal herkenbaarheid kreeg je met kleppers “lotuk”, “longee”, “temul”, “saudade” en “melvin”.
Het nieuwe materiaal was zondermeer ok , maar hoeft nog wat ingeburgerd te geraken.
Arsenal toonde reeds in enkele try-outs er klaar voor te zijn . We kijken verder uit naar de najaarstour, veelbelovend dus, en een versmelting van oud en nieuw.

Lola Young is één van de hypes van dit moment, die nu Billie Eilish op het achterplan duwt. De Britse is een beetje onze Pommelien, de spreekbuis van een jongere generatie, die het niet steeds makkelijk heeft in het ontwikkelen in onze soms harde maatschappij. Verder maakten we ook een link met Lily Allen.
Ze is een popster geworden op korte tijd en moet het zelf nog wat gewoon worden. Ook zijzelf heeft het mentaal niet steeds makkelijk, ook vandaag was ze sterk geëmotioneerd en ze sukkelde wat met haar kledij, haar topje en haar bh. Verder enkele technische problemen, wat ervoor zorgde dat ze zich niet meer goed in haar vel voelde .
Maar het publiek deed haar traantjes wegpinken . Met “messy” scoorde ze een wereldhit, popelektronica met een triphop/r&b/soul/funkgroove. Ze heeft veel in haar mars , een sterk indringende, heldere soulfulle stem en een band die sterk op elkaar in ingespeeld. 
Een volle barn droeg haar op handen dus. Young en haar band haalden zo goed mogelijk alles  uit de kast om hier een fijne, groovy set neer te poten met haar emo-pop; openers waren “good books”, de nieuwe single “one thing” en “don’t hate me”. Iets verder “conceited” en natuurlijk “messy” als ultieme afsluiter, die luidkeels werd meegezongen.  
Toegegeven, niet alle songs wisten ons te raken, deze jonge dame , een muzikaal talent, speelde geen verbluffende, memorabele set , maar is er eentje waar we zorg moeten voor dragen én koesteren …

De tweede avond had een ongelofelijke avondprogrammatie waarin het moeilijk kiezen was tussen Simple Minds , Caribou , Underworld, Fat Dog, Purple disco machine en Green Day.

Simple Minds katapulteerde ons terug naar de Rock Torhout – Werchter (T/W) hoogdagen met Peter Gabriel, Sting, Eurythmics, Bryan Adams, Lou Reed, Van Morrison en natuurlijk U2. Dit was de ideale band om 50 jaar Rock Werchter kleur en elan te geven en een backcatalogue te spelen.
Een volle wei genoot van hun ‘best of’ . Herinneringen werden opgehaald, met een pintje in de hand. Het werd een setje gespeeld als in ‘the great old days’, handjeszwaaien, heupwiegen, refreinen luidkeels meezingen en dansen. Samenhorigheid ten top.
Wat wil je als je een reeks classics hoort van een band die ook bijna vijftig jaar bezig is … “Waterfront” , “love song”, “someone, somewhere in summertime”, de instrumental “theme for great cities” en als closing final “promised you a miracle”, “all the things she said”, “dont you forget about me” en “alive & kicking”. Ze werden soms uitgesponnen en kregen vocaal een meerwaarde . De ‘lalala’s’ gingen mooi in het rond.
Een begeesterende set, lekker nostalgisch, een mainstage op z’n plaats aan Kerr - Burchill en C°. Schitterend werk afgeleverd!

Een weirde opwindende sound en set kregen we van het Britse Fat Dog , met z’n zessen op the slope. Een gestoorde sound die zich in allerlei bochten en ritmes wrong , een  rockelektronisch alternatief, met een zanger, die vocaal en in beweging, evenzeer in allerlei bochten laveerde op het podium en bij z’n publiek. Muzikaal een mallemolen van electropunk, rave en rock’n’roll. Met nummers als “vigilante”, “king of the slugs” en afsluiters “wither”, “running” kregen we een soort circus carroussel die het publiek op de draaimolen zette!

Graag geziene punkrockers op Werchter waren Green Day, er terug bij na twaalf jaar. Ze speelden een goede twee uur lang een ’typical American PunkShow’, zonder een moment van pauze. Punkpop/rock is een paar jaar terug in de lift en op die manier werd toen ook de ‘Hella mega tour’ op poten gezet.
Ingrediënten: Onuitputtelijk energiek, gedreven, opwindend klinken. Ze weten het publiek continu op te zwepen om hen hun ‘time of their life’ te bezorgen. … Doe het hen maar na met een niet bij te houden lijst van wel 25 nummers .
Billy Joe Armstrong staat ook bekend om z’n publiek te entertainen, een publieksmenner, hij springt van de ene naar de andere kant, en ook vanavond was dit terug van ’t zelfde … show,  meezingmomenten, handjeszwaaien, moshpits, gsmlichtjes en ga zo maar door.
Verrassend is het evenwel niet meer wat ze doen , maar wat en hoe ze het doen, dwingt respect af.
Drie american idiots, die nu, bijna veertig jaar later, een heus collectief is geworden. Ze zijn goed op dreef met hun geweldig krachtig, alles goed gedoseerde en uitgebalanceerde sound. Tja hier gingen de hits er in als zoetenkoek.
Queen en The Ramones en een verkleed konijn leiden het muzikale spel in … “American idiot”, “holiday”, “know your enemy” waren de eerste sterkhouders, waarbij hier dan een fan naar voren gehaald, die eens kon meespelen op gitaar.
Trump mocht eraan geloven, activisme en streven naar wereldvrede, dat is wat zij en wij samen willen. Het zet aan tot een volgend moment van “boulevard of broken dreams“, “longview “ en “welcome to paradise”. De nieuwtjes van het recente ‘savior’ als “one eye bastard” bereiken niet meer het grote publiek, maar worden als een aangenaam luister moment ervaren ipv hotsen, springen, meezingen en – zwaaien.
Een zwak zat er ergens middenin wel in, de muzikale motor kan niet steeds het volle pond geven. “minority”, “basket case” en “when i come around” tekent het begin van het tweede deel. Letterlijk met vlammenwerpers.
Het podium kleurde regelmatig groen, een zeppelin vloog deels over de weide en de  omhooggetrokken vuist van “american idiot” deed de rest, hoe de wereld van nu in elkaar steekt.
Een mooie eindspurt kregen we o.m. mlet “wake me up when september ends “,” jesus of suburbia” en “good riddance”.
Green Day is Green Day van (strakke) punkrock met een overacting injectie. Iedereen een fijne avond bezorgen was het doel, met een dosis knallers, show, entertainment, zonder de wereld rondom zich te verliezen.
Een uitermate geslaagde rockavond, op zijn plaats op Werchter.

dag 3 – zaterdag  5 juli 2025
Het zat de organisatie niet mee op deze avond van de jubilee met het cancellen van Kings Of Leon en last instant Sam Fender.
In het puzzelwerk slaagden ze erin Nothing Bu Thieves klaar te stomen en … Yungblud, de knuffelpubliekslieveling van dit moment.
‘De UK’ rules vandaag met verder Beth Gibbons, Raye, Elbow, Maribou State. In die Britse invasie vergeten we ons eigen Amenra niet, die alles en iedereen verpletterde ….

De Brusselse hiphopper Jazz Brak mocht openen op de mainstage. Naast en na Stikstof brengt en deelt hij z’n indrukken, levenservaringen en wat er rond zich gebeurt met het publiek. De sound van Stikstof en van Zwangere Guy is nooit veraf met een rits raps en de kenmerkende spaarzame, sobere en slepende, soms hitsende beats.
De man rapt vanuit z’n hart, oprecht en eerlijk, en dat siert ‘em. Jazz Brak bouwt z’n sound verder uit en brengt sommige MC vrienden van en rond de Stikstof stal mee. Er wordt zelfs in het Frans gerapt. De connectie met Starflam is dan ook snel gemaakt.
Fijne set van een aangename gast, die op eind dochtertje en vrienden mee op het podium bracht voor een mooie groepsfoto met het publiek.

Almost Monday op de slope is eigenlijk al een 5 tal jaren bezig, maar heeft hier geen voet aan de grond totnutoe. Deze Californische band brengt nu net Britrock die nauw verwant is aan het oude Arctic Monkeys. Ze voegen er soms wat elektronica, disco en beats aan toe, wat de link maakt met een Scissor Sisters en tot slot horen we wat college rock, met een link naar Weezer. Tja, van alles wat voor een eigen geluid. Niet echt verrassend, maar ok.

‘You are now on a bright eyes concert, bonne chance ‘ … Bright Eyes, rond Conor Oberst, (the barn) brengt intens broeierige, dromerige, doorleefde rootsamericana, die ergens ts Dylan en The Waterboys is te situeren. De Hammond keys en de blazerssectie op hun beurt, deden denken aan Beirut en Calexico.
Hoedanook, Conor Oberst en z’n band beheersen de sound erg goed in hun afwisselend songmateriaal. Erg bekend zijn ze hier nu wel niet, ondanks hij al dertig jaar in het circuit staat en aan diverse projecten al heeft meegewerkt in de VS.
Het kon rocken op “el capitan” en “four winds” of er was ruimte voor sfeervolle luistersongs, “we are nowhere and it’s now”. Op het eind werden de registers wat opengetrokken op “let’s not shit ourselves to love and to be loved”, wat ervoor zorgde dat we binnen het genre een best aangename boeiende set kregen .

Een ‘afternoon delight’ gevoel kregen we met de sound van MRCY, rond het duo Barney Lister en Kojo Degraft-Johnson, die op de slope sfeervolle loungy soulpopjazz met een psychedelisch tintje bood. De keys, de sax en de extra percussie geven kleur. Ergens is er de link naar Gabriels. Het werd door het publiek warm, smaakvol ontvangen. De dromerige, indringende, heldere zang, soms hoog uithalend, was hier betekenisvol. De backing vocals van de band an sich ervaarden we als een koorzang, wat het geheel ten goede kwam. Een verademing alvast op de slope door deze subtiele set.

Een concert van Amenra is iets bijzonders, iets aparts. Een beleven, een bezinning, een katharsis; Loslaten en Ondergaan. Het klinkt donker, zwart door een onheilspellend, dreigend, ijzig, apocalyptisch, destructief sfeertje , alsook emotievol, gevoelig, dromerig.
Een soundtrack weg van deze wereld, grijsgekleurd of naar de onderwereld zelfs, wat dan doet denken aan huidige films in het genre als ‘sinners’, ‘28 years later’ en ‘the walking dead’. Het is alsof deze wereld, een verlaten wereld, verbrokkelt.
Welke songs in hun 25 jarige carrière ook aan bod komen, het klinkt meedogenloos en pakkend door de wisselende, repeterende ritmiek, de immense, massieve sound, de slepende herhaling en de balans van stemmige, zalvende melodieën, rustpunten en explosies. Een muur , een pletwals. Postmetal sludge doom die zij naar ruimer publiek hebben kunnen brengen, niet voor niks zijn ze erin geslaagd 5x de AB uit te verkopen.
Een volle barn werd letterlijk opgeslorpt, -gezogen, de beelden raakten en spraken voor zich. Het is allemaal in de beste traditie van een Godspeed, Sunn O))) en Swans .
Na het ‘Mass’ -plaatwerk zijn er laatste jaren ook enkele Nederlandstalige nummers onder ‘de Doorn’ en ‘de Toorn’, met “de evenemens” en “heden”. De screams en gevoelige zangpartijen van Colin H. van Eeckhout worden hier bijeengeperst. Met songs als “razoreator”, “a solitairy reign” en “silver needle, golden nail”. 
De band onderging vorig jaar enkele wissels , maar is met de nieuwe bandleden goed op elkaar afgestemd. Elan is er door de talrijke krachtige up en down rug- en hoofd bewegingen, zeker van Colin, die grotendeels met z’n rug naar het publiek is gekeerd, en er steeds ten volle voor gaat.
‘Door de stilte gegrepen’, zagen we op het eind … We werden gegrepen door ‘een alles en niets – altijd en overal gevoel’, ieder zijn eigen levensverhaal. Totaal spektakel, muzikaal en visueel. Wat een intense ervaring steeds.

De Amerikaanse Faye Webster (klub c) hierna was een verademing. We kregen een aangename, meeslepende, sfeervolle, dromerige , melancho-indiesound, kleur door de bredere instrumentatie als steelpedal, keys en sax. De licht neuzelende zang van dame Webster, zo goed als gekleed in een schoolkostuum, bevorderde het emotievolle karakter van de nummers. Op het scherm achter haar was een wassalon met zeepbelletjes erbij geprojecteerd, wat de huiselijkheid onderstreepte. Gevoelige, zacht strelende muziek. Weemoed girlpop.

Een volgend hoogtepunt was er in de barn met Beth Gibbons, die voorheen mee de slepende, donkere triphop van de uit Bristol afkomstige Portishead bepaalde. Ze heeft nu na al die jaren de sound nog meer verfijnd en uitgebalanceerd met sfeervol innemend materiaal, waarbij elk elementje minutieus is uitgekiend. Een gelaagd log meeslepend geluid gedragen door Gibbons innemende, grauwe, gevoelige zangpartijen, waarbij ze als het ware de draaglasten van zich zong.
We kregen op haar eigen materiaal, ‘lives outgrown’ en van haar samenwerking met Rustin Man (van Talk Talk), ‘out of season’ (al van 20 j terug!) een scala van instrumenten te zien en te horen, van xylofoon, keys, dubbele percussie, flutes en blazers, naast het traditionele van gitaarspel, -getokkel , diepe basstunes en drums.
Het geheel klonk ingetogen, donker, hemels, melodieus alternatief in een wisselde ritmiek en in een sober lichtdecor. Dit is triphop, aangepast aan de tand des tijds.
Naast haar eigen materiaal werden ook twee classics van Portishead gespeeld die wat groovier, extraverter waren, “roads” en het gekende “glory box”. Ze werden sterk onthaald.
Tijdens de set werd bijna geen woord gesproken, maar op het eind kregen we de warme respons van Gibbons en haar band, die het publiek uitgebreid bedankten.
Hier was sprake van elegante, donkere, emotievolle schoonheid.

The Gurries (the slope) konden zo mee op tournee met Fontaines D.C. als je hun sound en Ierse roots op nahoudt. Het zootje ongeregeld voegt er naast de gebruikelijke postpunk een dosis garage rock’n’roll aan toe. The Gurries zijn fris, twinkelend, energiek door het gitaarspel, prikkelend door de diepe basstunes en opzwepend door de aanstekelijke drums; een venijnige emo-zegzang hield het geheel spannend.

We pikten nog iets op van de Britse Raye, een artieste die hier al eens te zien was en nu met haar laatste plaat ‘my 21st century blues’ een plaatsje verovert op de mainstage. De handvol songs met full band/balorkest brengt diverse stijlen bijeen van pop, soul, r&b, jazz en blues. Ze creëerde een nauwe band met haar publiek door haar charmante uitstraling en haar even charmante hemels doorleefde vocals. Nooit gedacht dat deze artieste zo makkelijk het publiek kon inpalmen. Sjiek.
Spijtig genoeg konden we maar een deel van haar emotievolle set zien, gezien we ons opmaakten voor de al even charmante, bezwerende set van Elbow van Guy Garvey …

Moet er nog zand zijn  … We hoorden een derde sterke optreden in the barn op rij, nu met het Britse Elbow rond el sympathico Guy Garvey, uit Manchester, die zich doorheen de jaren op Werchter als sympathieke knuffelbeer heeft ontpopt.
Elbow houdt van België en België van Elbow, getuige een tot in de nok gevulde barn om anderhalf uur die muzikale elegantie te ondergaan.
De muziek van Elbow, intussen 25 jaar bezig, is niet steeds even makkelijk, het zijn subtiel verfijnde, sfeervolle, dromerige popsongs, die aanzwellen en een wisselende ritmes kunnen hebben, niet echt hapklaar dus, maar die live een boost, injectie krijgen, waardoor de connectie met een live publiek hier snel lukt, warm en geborgen, zij het met handclaps, handjeszwaaien, meeneurien, -zingen, -fluiten . Heerlijk genietbaar alternatief.
Elbow kleurt z’n songs met keys, strijkers, blazers en flutes. Elbow heeft nieuw werk uit, ‘audio vertigo’, dat vanavond in de spotlights kwam in de beginfase met “lover’s leap”,  “adriana again”, “her to the earth” en “balu”.
In het tweede deel kregen we de Elbow kleppers, die de set letterlijk naar een hoger niveau tilden. “The seldom seen kid” was de aanzet naar het meesterlijke “lippy kids”, een instant killer die intussen is ingelijst door het talrijke gefluit en de pianotunes. Verder de schitterende keuze met “my sad captains”, “magnificent she sad” en het groovy “sober”, de huidige single, die prikkelt, twinkelt door de keys en percussie ritmes én die eigenlijk binnenkort ook wel zal behoren tot de classic Elbow stal.
‘Amazing’, klinkt het telkens, de harten bonkten, het zorgde voor een prachtige overtuigende apotheose met het broeierige rockende “grounds for divorce” en het klassiek getinte “one day like this”.
Een daverend applaus, een staande ovatie, Elbow overweldigde en pakte Werchter moeiteloos in, ook al namen ze een gewaagde start.
Elbow was als zoetenbroodjes, onvervalst festivalplezier. For lovers & musiclovers!

Intussen was Nothing but Thieves eraan begonnen op de mainstage . Zij waren dus last instant opgeroepen om hier en op DTRH te spelen, gezien Sam Fender door stemproblemen noodgedwongen uitviel.
Momenteel hadden ze eigenlijk een rustperiode ingepland, maar kijk, ze hebben ook hier vaste grond op Werchter, want in nog geen tien jaar tijd werkten ze zich op tot een grootse band, die opnieuw sterk overtuigde op de mainstage en jong en oud(er) publiek samenbrengt met hun melodieus stevige emotievolle rockelektronica. Ook de zang van Conor Mason speelt een voorname rol, het gaat alle richtingen uit, hard, diep, intens, zacht en hoog uithalend.
Ze zijn een beetje de jongere Muse die zichzelf doorheen de jaren heeft vergaloppeert naar een spacecentre, terwijl dit combo met hun beide voetjes op de grond blijft, zelfs na vier platen.
We kregen een opwindend, snedig als broeierig, integer optreden, mooi verdeeld over de anderhalf uur durende set.
Ze gingen ervoor, klinken als een geoliede machine en werden erg sterk onthaald. “Welcome to the DCC” , “futureproof”, “is everybody going crazy” als openers, verder een “if i get high”, wat intimiteit op “real love song” en “impossible”, en als slotreeks “amsterdam”, “overcome”. Tussenin een muzikale knipoog naar Sam Fender op “sorry” met de melodieuze tune van “seventeen going under”.
Dit is een liveband pur sang, die stevig uithaalt, gevoelig klinkt en stampt met gitaren en elektronica. Het plaatsje op de mainstage op dit tijdstip verdienden ze!

Een ander Brits collectief is Maribou State die afsloot in the barn. België omarmt deze band wel, want eind januari kwamen ze hier voor drie uitverkochte concerten in de Roma. Maribou State, rond het duo Davids-Ivory, zijn meesters in downtempo lounge indietronica; ze worden aangevuld met twee andere muzikanten.
Gaandeweg worden we meegevoerd, -gezogen in hun uniek bezwerende, aanstekelijke ritmes van elektronica, drums, bijhorende percussie, gitaargepingel en diepe basstunes.
De sound bouwt op, zweeft, tript en klinkt warm, groovy, dansbaar met trippop, soul, rave invloeden.
Hier kwam Massive Attack om de hoek piepen. Dit is bigcity dancemusic, ideale muziek bij ondergaande zon aan zee, met een gekoelde cocktail in de hand, klaar om er een leuke , ontspannende midnightsummerdreamparty van te maken op songs als “vale” en “blackoak”.
Er waren een paar nummers (o.m. “glasshouses”, “midas”) met Talulah Ruby, die met haar zachte, innemende vocals en ballerina outfit de temperatuur deed stijgen.  

Yungblud werd onverwachts gebombardeerd en gepromoveerd tot mainact op deze derde dag. Yungblud deed er alles aan om het publiek te entertainen om hen even de gecancelde bands voor vanavond te doen vergeten . ‘Bye Bye Fender’ en Kings Of Leon , here is Yungblud’, die op zich niet teleur stelde in enthousiasme en dynamiek, maar vanavond selectiever was in z’n sterkhouders versus nieuw werk om anderhalf uur lang blijvend te boeien …
Net zoals de voorbije acts Elbow en Nothing But Thieves is deze Brit een graag gezien gast op het festival en zorgt hij voor een rock’n’roll freakshow om het publiek een aangename, leuke avond te bezorgen.
Dominic Harrison heeft z’n doorbraak te danken aan ons landje en hij is dit ons nog steeds welgemeend dankbaar. Als een Angus Young/Charlie Chaplin on speed huppelde, rende hij op het podium. Hij is zo’n duracell konijn, die bekken trekt, rollebolt, gekscheert, maar met een boodschap; hij steekt de middelvinger op waar nodig van wat we nu meemaken met de oorlogen, wil de politiekers wakker schudden, heeft aandacht voor het klimaat, streeft naar gelijkwaardigheid en wil iedereen verenigd zien als één grote familie. En nu zeker in deze tijden. De fxx vlogen om de oren. Hij is één met z’n publiek. Sfeer, ambiance, opwinding is het uitgangspunt.
Sinds de vorige passage een paar jaar terug, is er nu onlangs nieuw werk uit, ‘Idols’; hij heeft met “zombie” een grote hit op zak. Yungblud is intussen ook een breed collectief geworden, met o.m. keys, sax en strijkers als toegevoegde waarde. De nummers zijn gelaagder, gematigder en  minder rechttoe rechtaan. Er is sprake van luistermateriaal waarin een zekere groeimarge schuilt; we hebben er nog niet voldoende affiniteit mee en het verslapt wat de aandacht.
Hoedanook met z’n band haalt hij alles uit de kast met een stekelige sound, spetterende vuurspuwers en vuurwerk. Ook hij nodigt iemand van het publiek uit om de time of his life te geven met een gitaarperformance.
Kleppers als “the funeral”, “strawberry lipstick”, “fleabag” trokken meteen de aandacht. Anderen als “lowlife”, “tin pan boy”, “braindead” en “loner”, zaten verderop in de set, klinken goed en kregen live een scherpe draai om de oren, maar het zijn nu niet de kleppers van formaat, die zich in het geheugen een plaatsje toe eigenen. Ze zijn wel goed verdeeld met nieuwtjes “greatest parade” en “change”.
“I love you, will you marry me” doorbraakhit bij uitstek werd opgeborgen. En daar wrong dikwijls het schoentje, deze zijn nodig op zo’n avond.
“Bitter sweet symphony” van The Verve hield ons bij de leest in de encores; “ghosts” en “war” moeten nog wat rijpen. En de definitieve afsluiter, “zombie”, werd met confetti en handjeszwaaien uitgewuifd. Mooi.
Yungblud is op zich een publieksmenner en brengt goed, spannend, dynamisch en gewaagd materiaal, maar als closing act is het nog iets te vroeg.
Op dag 3 hadden we een boeiende staalkaart Britse muziek!

dag 4 – zondag 6 juli 2025
Jongeren op de been op female power in the rain … Pommelien meet zich naast een Olivia. De verjonging triggert het jongere publiek.. Een geslaagde zet en een geslaagde dag, die verschillende stijlen en generaties omarmt.  

Om geen regen in de drop te hebben , sloten we aan bij de set van Emmy d’Arc, opener op de slope. Enkel en Alleen op akoestische gitaar en piano zorgde ze ervoor dat de felle regen een helend effect had. Op de achtergrond hadden we een pak silhouetten van haar. Met haar helder, indringende, emotievolle stem, het subtiele gitaarspel -gepingel, pianotunes, foottics en wat voorgeprogrammeerde sounds, weet ze ons mee te slepen in haar muzikaal verhaal. Sinead is nooit ver weg bij haar muziek en het was dan ook niet vreemd dat een nummer “troy” van haar werd gespeeld.
Er was een goede afwisseling tussen gitaar en piano, met o.m. “what’s on my mind”, ”back to you” en “angels” , waarbij we kunnen besluiten dat deze jonge deerne een fijne, puike set speelde.
We zijn benieuwd of ze uit haar solo cocon kan stappen en met een full band zal te zien zijn …

Als een krolse tijger in pak met haar vlechtjes tot aan de poep kwam de Nederlandse Merol opdraven. Als band wat gereduceerd tot elektronica/keys en drums, kregen we hier energieke, prikkelende synthpop in eurodance recyclage. Met haar zwoele, sensuele heupwiegende dansmoves, haar verleidelijke blik en warme vocals, weet ze die erotiserende vrouwelijke nederpop over te zetten op haar publiek.
Ze is overal te vinden op het podium en bij haar publiek en op het eind wordt ze zelfs op handen gedragen.
Het zijn lekker in het gehoor liggende songs, hip, cheeky, slepend en pompend die de taboe onderwerpen, de LGBTQ+, het man-superiordenken niet uit de weg gaat, alles met een gezonde dosis humor en zelfspot.
Er valt hier wat show, entertainment en fun te noteren. Songs als “suparlatieven”, “lesgooooo”, “ben dronken laat me” en “supermarché” bieden al een ideale sfeertje. De fantasie mag wel eens op hol slaan, o.m. op een slowmotion versie van “hou je bek, bef me” … Ze heeft postgevat op een grote vis , die er staat midden het podium.
Ze wil een eenheidsgevoel creëren. Verder nog meer ambiance met “knaldrang”, “mannen met gevoel”, “vol” en” Prinses Pil” , met die andere dame Elmer. Tot slot “lekker met de meiden”, die de set besloot. Die Antwoord is een belangvolle referentie op sommige momenten.
Een leuk feestje dus in een volle barn.

Een volle Klub c was er voor het Britse Wunderhorse, die hier deed denken aan Radiohead in hun begindagen, met knap dwars gevoelige gitaarpoprock, die ervan houdt eens uit de bocht te gaan met enkele explosieve uithalen om dan terug op z’n plooi te komen.
Intens mooi, broeierig, spannend klonk het, gevolgd door die noise uitbarstingen, het zorgt ervoor dat we meegesleept worden in hun sound, van een “midas”, “emily”, “butterflies “, naar “leader of the pack" en “rain” .
Minpuntje , we werden af en toe wat afgeleid door het voortdurend stemmen van de instrumenten tussenin, wat de vaart deed zakken, maar best een interessant bandje.

Rock Werchter was aan verandering, vernieuwing toe en net als Pukkelpop deden ze een gooi naar Pommelien Thijs, die in ons landje wel de Billie Eilish van de female rock is, de vrouwelijke verpersoonlijking van Clouseau, met goed in het gehoor liggende, melodieuze frisse, sprankelende poprocksongs.
Ze weet als geen ander haar publiek mee te trekken in haar verhaal, de emotie is groot, ze is iedereen dankbaar van wat haar wordt aangeboden, van wat haar overkomt en de grootse appreciatie in die drie jaar.
En er zijn geen regenbuien meer wat de ambiance, sfeer ten goede komt. Pommelien dartelt, huppelt heen en weer, brengt het publiek op de knieën, doet hen dansen en springen.
Tja wie doet het haar na? Zij is één van de hipste dames in ons landje , een alleskunner zo te zien. Het publiek heeft affiniteit en connectie, de mainstage is verdomd goed gevuld, van alle leeftijden, die houden van die emotievolle, spannende gitaarpop.
“Wie we morgen zijn”, “hypothetisch” en “erop of eronder”, wat een aanzet. Intens, snedig, krachtig bleef het, ook de wereldproblematiek ontgaat haar niet met ‘stop de genocide’. Er wordt gerockt. “Als je wil”, “tegenwoordige tijd” en “medeplichtig”, Pommelien en haar band gaan er steeds voor. En het publiek zingt, schreeuwt, springt, zwaait, … ook de emo-momenten mogen er zijn voor haar fans. Even sterk: “het beste moet nog komen” en “kleine tornado”, met al slot haar huidige hit “atlas” en “ongewoon”. 
Of je er nu voor of tegen bent, het is erop met deze Pommelien op elk optreden en festival. Na al die uitverkochte AB concerten weet Pommelien dus elk festival en grote zaal moeiteloos te vullen.
Begin oktober verschijnt de nieuwe plaat ‘gedoe’ . De commercie trein kan verder op volle toeren draaien …

Het uit LA afkomstige Foster the people ervaarden we als een eendagsvlieg met hun “pumped up kids”, intussen al een kleine 15 jaar oud. Het kwintet weet wel een volle klub achter zich te scharen om kennis te maken met hun broeierige synthpop, die het eigenlijk moet hebben van dat ene hitje en “call it what you want”. Het zijn de smaakmakers.
Het ander materiaal blijkt op zich niet mis, er is meer elektronica te horen , maar raakt minder om het spannend te houden.
Maar na al die jaren eens terug in Europa en in België zijn, deed het kwintet veel deugd.
Een Belgische reeks ten top in de barn met Goose en Soulwax

Goose, het kwartet uit Kortrijk, rond Mickael Karkousse ,vieren hun 25 jarig bestaan en blikken terug met een feestje. Deze elektrorockers trekken de kaart van een dansparty, waarbij hun synthpop bijna telkens tot ontploffing kwam, zeker in de beginfase; wat wil je met openers “British mode”, “can’t stop me now”, “black gloves” en de EBM van “control”. Goose wordt nog steeds op handen gedragen, het publiek genoot, liet zich opzwepen en werd opgeslorpt door de slepende, pompende beats‘n’bleeps. Feest dus.
Maar ook de gitaren, de bas en de drums leverden een sterke bijdrage, het gierde, knetterde soms in die opwindende electropop, naast de vitale, heldere vocals  van Karkousse. Het hoeft niet steeds heftig, hard, pompend te zijn, het opbouwende “whay u you need” en “call me” zaten middenin de set en toonden die bredere kijk van Goose. De jongere generatie als een Compact Disk Dummies haalde ergens de mosterd van … Een perfecte lichtshow deed de rest .
Het knalde nog eens bij deze vier met “bring it on” en “everybody”, de drums en de beats fungeerden als vuurwerk om dan finaalgewijs ons mee te slepen en te zuigen met het meezingrefrein van “words” en de ‘oeoeoe’s’ van het psychedelische “synrise”, die mooi uitdeinde. De tent daverde , iedereen wuifde en zong mee waar het kon.
Recenter werk van ‘endless’ werd zo goed als links gelaten. Wat de toekomst brengt, was hier vanavond nu nog niet te horen. Eerst genieten van hun backcatalogue.
 
Op de mainstage is alles in volle voorbereiding voor Olivia Rodrigo … De Amerikaanse Gracie Abrams was één van de opwarmende popladies die Swift-gewijs emotievolle radiovriendelijke pop bracht. De songs lagen allen wat in dezelfde lijn; “Risk”, “i love you”, “i’m sorry”, “where do we go now”, “close to you” en de bekende single “that’s so true” zijn goed onderbouwd en worden gedragen door haar indringende, warme , lichthese stem, met Gracie soms aan gitaar en piano.
Onlangs was ze nog te zien in ons landje die de jonge meisjesharten sneller deed slaan. Ze was blij hier te zijn en de respons deed haar deugd. Onschuldig goed, weinig verrassend.

Belgisch ten top opnieuw in the barn met Soulwax … Het blijft een ‘must see’, Soulwax van de Gentenaars Stephen en David Dewaele, sleutelfiguren van de internationale elektronische muziek. Opnieuw zorgden ze voor een ‘part of the weekend that never dies … ’, die hun talrijke projecten en ‘From Deewee’ sound samenbalden in een innovatief, gewaagd, twinkelend, energiek synthpopfeestje van Belgische makelij!
We kregen een historiek en een toekomstig perspectief onder ‘all systems are lying’ in hun elektronisch vernuft, en dat rock-percussionair gekruid is. Futuristisch wel met een soort sonisch synth laboratorium van kolossale apparatuur, controllers, consoles en een geraamte van stellingen voor drie drummers.
Met wel zeven op het podium, de immense drumstellen waarbij de drie al dan niet synchroon drumden, de broers aan hun apparaten, bijgestaan door Laima Leyton, de wederhelft van drummer Igor en Stefaan van Leuven, op bas en elektronica, en al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken.
De sound klonk ritmisch, creatief, alternatief door de repeterende opbouw en de vele wendingen. De songs gleden in elkaar over. We hadden houvast aan de handvol herkenbare nummers, letterlijk de steunbalk in die potpourri, mishmash van synths en drums, waarin de benevelde zangpartijen van Stephen zijn verweven.
Het ging van nieuwtjes “krack”, “do you want to get into trouble/essential”, “EMS movement 6”, “all systems are lying” en de single “run free”, allen gefocust op elektronica en percussie. De backcatalogue was er van “is it always binary”, “hot like sahara”, “idiots in love” naar “another excuse”, “miserable girl” en instant klassiekers “e-talking” en “NY excuse” . Hierin werd de Belpop verwerkt en waren er talrijke vocale verwijzingen van Stephen in de nummers.
Mooi om met allerhande elementen, stijlen te flirten, van eightieswave, disco, elektro, newbeat, techno, breakbeats, krautrock, tribal, rock, punkfunk, neurotische trance en bleeps, die zich percussief een weg baanden.
We werden in die unieke, nostalgisch- futuristische wereld meegezogen en gemept .
Live overdonderend, indrukwekkend , iets aparts en speciaals.

Interessant elektronica bandje in de Klub c zagen we van Overmono, van de uit Wales afkomstige broers Russell. Ze zitten ergens in de muzikale sfeer van Bicep met hun trance-zweverige elektronica, waaraan nogal wat breakbeats, drum’n bass (op z’n Grooveriders) en grime aan toegevoegd wordt, waardoor de zalvende, aangename, psychedelische grooves  worden omgebogen naar meer opwindende, pompende dance beats. De twee wisselden hier voldoende in af.
Absoluut hoogtepunt vormde “i have a love” met een gastzanger, die gemoedelijk rolde over z’n zegraps en waarin de repeterende bezwerende, frisse, sprankelende psychedelische  sounds’n’bleeps’n beats naar een hoger niveau werden getild. Hier hoorden we een bredere dimensie van het dance genre, van warme innemendheid tot prikkelende dance.

Het Australische Rüfüs du Sol sloot het feestweekend in the barn met een anderhalf uur durende set af. De laatste jaren focussen ze zich op Europa en worden ze sterk onthaald met  hun dromerige, opbouwende, aanstekelijke, op de dansspieren inwerkende danspop. Hier heersen op zonnige wijze de percussie en de synths, naast gitaartunes  en diepe basstunes, die ergens lonken naar de trips van Massive Attack. De warme vocals doen de rest. Heerlijk golvend genietbaar, die voor de nodige smileys zorgde.
Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat we hier dertien in een dozijn prikkelende, extatische songs te horen kregen, als “lately”, “sundream/make it happen”, “alive”, “inner bloom” en “music is better”. Goed, populair, maar ook hier niet echt verrassend. 

Tot slot van deze jubileum mocht de jongste in ‘t veld, de Amerikaanse Olivia Rodrigo, 22 pas, het festival besluiten. Trouwens, ze deed het al op andere festivals als Pinkpop en Glastonbury en er volgen er nog. Hier was het jonger publiek voor gekomen.
We kregen hier teenager pop, puntige melodieuze rocksongs, niet vies van een (gitaar) solo. Het materiaal zat melodieus goed in elkaar, klinkt gedreven, meeslepend, stijlvol maar beklijvend nooit.
Ze liet ruimte aan haar muzikanten, zij kronkelde zich rond hen en ze was overal te zien. Het tilde het entertainment niveau op, maar of je als oudere er affiniteit mee hebt, is een andere vraag .
Bon soit, we kregen een typical american rockshow, zonder al te veel poeha, van een dame die veel zang en danstalent in huis heeft, maar vanavond wat te routineus was. Twee albums uit en een grote rockster zijn, het gaat iets te snel.
De jonge deerne, in korte broek en bikini , in een totaal andere outfit dan wij op dit uur van de avond - gezien wij ondertussen al onze regenkledij mochten aandoen -, probeert iedereen te betrekken in haar show.
Een snedig “obsessed” opende. We kregen poprocksongs in z’n totaliteit, “vampire” en “drivers license” volgden als snel als hits, die af en toe wat kracht bijgezet kregen live. Het publiek onthaalde Rodrigo en C° enthousiast.
Alles was goed ingestudeerd en afgewerkt in haar show en de set, van danspasjes, op de catwalk wandelen, de woordjes, zinnetjes tussenin, de instrumenten - gitaar/keys/drum partijen-, zijzelf eens akoestische gitaar en pianospelen, enz . Het bracht ons naar “bad idea right”, “happier”, “enough for you”, “jealousy, jalousy”.
Na een goed uur leek het er even op te zitten , maar we kregen nog een finaal mooi einde, met ballonnen, slingers op een snedig “all american bitch”, het fijne “good 4 U” en het broeierige “get him back”.
Tja, dit was American teenager poprock ten top, die enthousiast, liefdevol, leuk, gevoelig klinkt. Zelf miste ik hier de eigen persoonlijke muzikale connectie, die ik wel had in de passages van o.m. Dua Lipa vorig jaar en Pink voorheen.

In de gietende regen mocht 2 many djs de RW jubilee definitief afsluiten. Het festival duurde dus een uurtje langer, waarbij de twee de artiesten van de afgelopen edities door hun kenmerkende mangelboots haalden in mooie remixes. Vuurwerk, confetti, lasers en de lightshow deden de rest.
Verbazing en euforie , die ons nostalgisch deed terugblikken. Een mooi closing end!

Op naar een nieuw hoofdstuk ‘Rock’ Werchter Live

Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics van Down The Rabbit Hole, Groene Heuvels, Beuningen, die in het hetzelfde weekend plaatsvond in Nederland, met deels gelijklopende bands @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7812-down-the-rabbit-hole-2025?Itemid=0

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Jera On Air 2025 – 31^ste editie - Knappe veelzijdigheid
Jera On Air 2025
Festivalterrein
Ysselsteyn
2025-06-26 t-m 2025-06-28
Hans De Lee

Jera On Air hoeft geen introductie meer! En echte metalcore liefhebbers hebben geen GPS nodig om naar het illustere Ysselsteyn te rijden om daar hun jaarlijkse 3-daagse muzikale citytrip te consumeren. Hoewel citytrip? Het dorp heeft amper 2300 inwoners...maar ontvangt van 26 t.e.m. 28 juni gemiddeld zo'n 10.000 tot 12.000 festivalbezoekers (met pieken tot 15.000) per dag. 
Editie 31 alweer! Met een knappe en veelzijdige affiche.  Met jong en hard aanstormend talent, met legendarische oudgedienden en met actuele toppers uit de hele wereld.  En tenslotte met lekker weer.
Kortom, alle ingrediënten aanwezig om een heerlijk vers menu aan hardcore, metalcore, punkrock en aanverwanten te serveren. Inclusief een paar opmerkelijke side dishes.  Smakelijk!

dag 1 – donderdag 26 juni 2025
Donderdag was het vooral uitkijken naar Bullet For My Valentine en in de aanloop daar naartoe proberen een interessant parcours af te leggen van bands die op 6 podia,uiteraard, hun afspraak met de fans niet wilden missen.

Teenage Bottlerocket (US) is bijna continu op toer en wisselt periodes in Europa af met concertreeksen in US/Canada en all over the globe.  Het sympathieke 4-tal speelt in een rotvaart pur sang punkrock nummers van maximaal 2 minuten.  En ze doen dat graag! En goed!  Het is altijd uitkijken naar de klassiekers “Skate or Die”, “Bigger Than Kiss” en “Radio” maar deze keer ook naar nieuw werk van de te verschijnen schijf 'Ready to Roll' (release 12 september).  De singles “She's the Shit” en “Post Mortem Depression” laten nu al het beste vermoeden voor het 9de studioalbum.

Kim Dracula is totaal andere koek.  Hun recente doortocht op Graspop leverde vooral positieve commentaren op.  Dit gekke gezelschap uit Australië serveert, onder leiding van een zekere Samuel Wellings, een ongebruikelijke mix van metal(core) met funk en, jawel!, jazz en salsa geluiden.  Het was toch even wennen toen op de festivalweide plots saxofoonklanken te horen waren.  De band verwierf vooral via TikTok en Youtube enige bekendheid en het coveren van Paparazzi van Lady Gaga deed ook wel zijn (verhoopte) werk. 
Intussen tellen eigen nummers als “Killdozer” en “Make Me Famous” miljoenen views en doet mister Dracula vooral denken aan een jonge Marilyn Manson.  De genoemde nummers sloten een sterke set op Jera af met de nodige respons van een eerder jong publiek.  Benieuwd of dit een kortstondig muzikaal fenomeen zal blijken of kan uitgroeien tot een vaste waarde aan het hedendaags (shock) rock firmament. 

Sinds 2012 maakt Polaris uit Sydney metalcore met een eigen twist.  Opener “Nightmare” van de laatste CD 'Fatalism' zet meteen de toon, intense en technische hardcore met straffe vocals, gepaste breaks en hier en daar wat progressieve stukken. Frontman Jamie schakelt heel soepel van emo vocals over naar felle screams en agressieve uithalen, de song “All of this is Fleeting” is daar een mooi voorbeeld van. De set wordt hoofdzakelijk opgebouwd rond het beste van 'Fatalism' en als afsluiter knalt het logische “Inhumane” uit de speakers.

Hoogtijd voor een vette portie smerige rock'n'roll recht uit de plaatselijke garage en helemaal in de traditie van de Nederlandse vaandeldragers Peter Pan Speedrock : dames en heren, hier is Tankzilla! Een powerduo dat bestaat uit Peter van Elderen himself en Marcin Hurkmans (Wolfskop) op drums.  Een fantastisch ruige sound waarbij beide rockbeesten het beste lawaai (re)produceren van hun debuutplaat 'Tankzilla'.  De Sparrow zaal davert op zijn (houten) grondvesten en bereikt een kookpunt met deze uiterst gesmaakte lokale stonerrock prestatie.

De Duitsers van Heaven Shall Burn draaien intussen zo'n 30 jaar mee in het metalcircus en lanceerden, na meer dan 5 jaar, onlangs een 10de full album 'Heimat'.  Hun snedige metal wordt in Ysselsteyn ingeluid met een grave intro vol beats maar daarna is het onmiddellijk volle gas pedal to the metal. 
Mijn god wat een explosieve start is me dat.  Het publiek reageert al even furieus en zet een niet aflatende reeks van circle pits in.  Tussen de geluidsmuur van nummers denkt de zanger te weten dat dit hun eerste passage op Jera is en in die optiek willen ze absoluut een goede indruk maken.  Nieuwe nummers zoals “My Revocation of Compliance” worden afgewisseld met meerdere parels uit het verleden en een cover van Edge of Insanity. “Endzeit” luidt letterlijk het einde van het optreden in, een klassieker van een klasse band.

Ik zag in 2018 op Graspop Zeal & Ardor voor het eerst aan het werk.  Het was toen een vreemde eend in de bijt die net de opvolger voor hun verrassende debuutplaat 'Devil is fine' hadden ingeblikt.  De belangstelling was toen al groot (deels uit nieuwsgierigheid) om deze avant-garde muzikanten aan het werk te zien.  Hun ongebruikelijke combi van (black)metal met gospel en (afro)roots elementen sloeg aan en achter opperhoofd Manuel Gagneux bleek een muzikaal multitalent schuil te gaan die vastberaden zijn muziek op de kaart wou zetten.
Intussen zijn we 7 jaar en nog eens 2 albums verder.  De belangstelling in dit heerschap is nog altijd even groot.  Zowel hun fanbase als hun roem is met de jaren alleen maar toegenomen, de muziek wat minder vernieuwend maar nog steeds van een zeer hoog niveau en live altijd een totaalbeleving.
Op Jera was de Hawk tent veel te klein om alle gegadigden een plaats uit de zon te bieden.  Op het podium 6 monniken in zwart gewaad en kap op.  Het knappe ritueel wat volgde was van een heel straf niveau.  Een muzikale hoogmis met meerstemmige vocalen (Gangneux en 2 companen) en topmuzikanten die een unieke blend produceren van rock en metal, gekruid met soms bezwerende zangpartijen (deels in Latijn), ritmische drums, eigenzinnige songstructuren en waanzinnig mooie en forse uitbarstingen van muzikaal lef en talent.
De band kwam, zag en overwon!  Met als apotheose ondermeer “Götterdämmerung” en het geweldige lijflied “Devil is Fine”. De ovatie en luidkeelse waardering die vanuit het publiek volgde verraste de frontman en zijn band maar deed ook zichtbaar enorm veel deugd.
Wat mij betreft het optreden van de dag!

En dan mocht The Ghost Inside de honneurs waarnemen.  Voor de (tragische) geschiedenis van de band en de formidabele comeback verwijs ik graag naar meer gespecialiseerde websites.  Muzikaal gaat het de band sinds 2019 terug voor de wind en scheren ze als vanouds hoge toppen in hardcore middens. 
Het 5-tal uit Californië brengt al 20 jaar kwalitatieve metalcore met een melodieus randje.  Op Jera was de belangstelling groot en werd uitgepakt met aardig wat vlammenwerpers en beeldschermprojecties om het optreden kracht bij de zetten.  Nochtans was de uitgebalanceerde setlist meer dan voldoende om de aanwezig fans in overdrive te krijgen.
De beste nummers uit de laatste 4 full cd's van de band vormden een solide basis om crescendo de eindspurt in te zetten. Van “Earn it” met knappe dubbelzang over “Pressure Point” en het gekende “Out of Control” tot het sluitstuk met ondermeer “Aftermath” en “Engine 45”.
The Ghost Inside bewees op overtuigende wijze nog steeds aan de top van het genre mee te draaien en daar kunnen we alleen maar dankbaar voor zijn.

De grote finale van de eerste festivaldag brak aan om 23u45 en de eer om het hoofdpodium af te sluiten viel dit jaar te beurt aan Bullet for my Valentine. De carrière van deze Welshmen is al zo'n 27 jaar aan de gang en hun debuutplaat 'The Poison' kwam precies 20 jaar geleden uit.
Het album betekende meteen de doorbraak voor het (heavy) metal gezelschap uit Bridgend en luidde een wereldwijd succesverhaal in.
Om de blitzstart van dit verhaal nog eens over te doen en te vieren met het publiek werd besloten om ‘The Poison’ live integraal te spelen en de fans van het eerste uur terug mee te nemen naar 2005.  Ze mochten eerder dit jaar het kunstje al eens opvoeren in de Lotto Arena en op Graspop. Telkens met degelijke concerten maar (althans wat mij betreft) zonder echte uitzonderlijke hoogtepunten of memorabele momenten.
Het was op Jera niet anders. Sterke performance, goede songs, strak op elkaar ingespeelde muzikanten, vocaal dik in orde...en toch steeds het gevoel dat er iets ontbrak om van een onvergetelijk concert te kunnen spreken. Al zagen heel wat fans vooraan het podium het allicht anders en beleefden ze de tijd van hun leven.
Hoogtepunten als “Tears don’t fall” en “Hit the Floor” werden moeiteloos meegebruld en toen op het einde van de set de debuutplaat letterlijk was uitgespeeld, schoot er gelukkig nog voldoende tijd over om de enthousiaste menigte verder te vermaken met recentere nummers. Met het gekende “Your Betrayal” en het slotnummer “Waking the Demon” mocht Bullet for My Valentine met opgeheven hoofd het podium verlaten. 
Heel solide en goede show, zonder evenwel te flitsen.
En dat is meteen ook een bondige samenvatting voor de ganse (eerste) festivaldag op Jera 2025.

dag 2 – vrijdag 27 juni 2025
House of Protection was voor mij een nobele onbekende maar palmde met veel overtuiging rond 14u het grote Vulture podium helemaal in.  Het duo uit Los Angeles speelt een soort electro core, crossover metalcore met hier en daar wat punkinvloeden, wat emo stuff en veel intensiteit. Het geheel klonk best wel solide en aanstekelijk. The Prodigy was nooit ver weg in de sound die ze live brengen. 
Veel platenwerk hebben de kerels nog niet uit maar op Red Bull Records verschenen recent (2024 en 2025) 2 EP's : ‘Galore’ en ‘Outrun You All’.
De vrij korte set bestond hoofdzakelijk uit het beste werk van deze 2 EP's. “Fuse” en “Fire” zijn 2 muziekstukjes die me zijn bijgebleven en vooral “It's Supposed to Hurt” zat knap in elkaar.
Een status als The Prodigy zullen ze wel nooit bereiken maar mits veel muzikale boterhammen zit er zeker nog groeimarge in deze band.

Het Australische orkest Northlane ontstond in 2009 en heeft sindsdien 6 studio albums uit en enkele live registraties. Hun moderne metalcore is niet de meest toegankelijke binnen het genre en ze houden hier en daar wel van een experiment maar het geheel is toch zeer genietbaar en technisch sterk werk.  Hoewel de techniek hen net nu bij aanvang van het concert even in de steek liet, nadat eerst de Bomfunk MC's met “Freestyler” de band op het podium introduceerde.
Gelukkig was het euvel snel verholpen en kon frontman Marcus Bridge (getooid in een kostuum dat zomaar aan de Antwerpse Modeschool kon ontworpen zijn) definitief de set op gang brengen.  Het publiek reageerde in eerste instantie nog vrij tam maar bij het inzetten van “4D” en “Bloodline” ontstond er vooraan alsnog de nodige beweging. De subtiele electrogeluiden op de achtergrond zorgden voor een extra dimensie bij al het gitaargeweld en zetten de sterke composities meermaals mooi in de verf.
Slotnummer “Clockwork” is hiervan het beste bewijs en maakt duidelijk dat Northlane een vaste plaats heeft afgedwongen in de populaire metalcore scene.

Als intermezzo pikte ik snel enkele songs mee van Driveways, een onversneden punkrockgezelschap uit Boston. Leuke en energieke composities met telkens een poppy 'meebrulrefrein' zoals het hoort...Het deed me soms denken aan een ongeraffineerde versie van Blink 182 in hun beginjaren.  Echter, als de drummer enkele zanglijnen voor zijn rekening nam, klonken toch ook behoorlijk wat hardcore invloeden door in de muziek van Driveways heen.
Het publiek reageerde zeer positief en de band bedankte uitvoerig voor zo'n warm onthaal tijdens hun eerste tour in Europa.

Caskets mocht in de Vulture tent aan de slag en trok meteen de aandacht met een Bon Jovi intro. Het heerschap uit de UK was op Jera de zoveelste band die moderne metalcore/emocore als specialiteit heeft gekozen en in het kielzog van While She Sleeps, sinds 2018 probeert zoveel mogelijk fans te bereiken.  Absoluut geen slecht optreden en best wel veel bijval bij de festivalgangers maar mijn inziens is hun sound niet kenmerkend genoeg om boven de grijze middelmaat uit te steken. 
Het nummer “Glass Heart” is nog de meest verdienstelijke poging om beter dan gemiddeld te scoren en een eigen typisch geluid neer te zetten.

Enige tijd geleden kondigde de heren van Stray From The Path hun afscheid aan. Na meer dan 24 jaar en 11 albums vinden ze het zelf welletjes geweest en eind 2025 doen ze onherroepelijk de (hardcore) boeken toe.  De band bouwde al die jaren een stevige live reputatie op en genoot veel aanzien bij de collega's in het circuit. Ze konden al die tijd tevens rekenen op een trouwe fanbase maar braken vreemd genoeg nooit echt door bij het grote publiek. Allicht door steeds consequent en koppig hun eigen ding te doen en muzikaal immer furieus voor de dag te komen, zonder ook maar de minste commerciële toegift in hun songs te laten sluipen, bleef de grote erkenning uit maar kunnen ze met opgeheven hoofd zeggen nooit te zijn gezwicht voor de 'businessbelangen' die zich in het genre onvermijdelijk hebben ontwikkeld.
Dus alle respect voor Andrew Dijorio en zijn kornuiten en hoedje af voor hun recentste meesterwerk 'Clockworked' dat eind mei werd uitgebracht. Die laatste muzikale worp is weer een knaller van formaat : explosief, bruut en rauw, met tonnen energie en met een scherpe groove die soms aan RATM doet denken...
De set op Jera was navenant. Lekker wild op en voor het podium met de opzwepende Andrew als katalysator. Hij vroeg letterlijk om wat 'chaos' te bouwen. Het publiek bedankte met een 4-voudige circlepit rond de forse metalen pilaren die de tent horen recht te houden.
 In de set was er (uiteraard) veel aandacht voor nummers van laatste album 'Clockworked'.  Opener “Kubrick Stare”, “Shot Caller” en de titelsong (zowel op cd als live gebracht met support van Florent Salfati van Landmvrks) klonken 'fris' en toch typisch SFTP.
Tussendoor was plaats voor enkele oudere nummers zoals het geweldige “Chest Candy” en tenslotte de  klassieke eindspurt met het gewaardeerde duo “Guillotine” en “First World Problem Child”.
Conclusie : Stray From The Path stelt nooit teleur!  De band zal oprecht gemist worden.

Landmvrks is hot.  Zeer hot.  De 5-koppige metalcore bende uit Marseille bestaat ruim 10 jaar maar heeft vooral het laatste jaar een enorme stap voorwaarts gezet en een ongekende populariteit opgebouwd bij liefhebbers van het genre.
Het straffe 4de album 'The darkest place i've ever been' (uit sinds april 2025) bezorgde ongetwijfeld de steile opgang van Landmvrks nog een laatste boost en dropte hen definitief tot het absolute topkransje van de hedendaagse metalcore groepen.
Het moet gezegd, die laatste langspeler is echt een meesterwerk waarop Landmvrks verder hun eigen stijl uitdiept en tot in de puntjes afwerkt.  De unieke mix van agressieve stukken die moeiteloos overgaan in zeer melodieuze refreinen of strepen authentieke Franse rap resulteren in een knap staaltje van muzikaal vernuft dat om de één of andere reden een massaal groot publiek aanspreekt.  Het ogenschijnlijk gemak waarmee zanger Florent Salfati de verschillende zangstijlen combineert draagt uiteraard ook bij tot het huidige succes.  Bovendien spreekt de Fransman een bijna accentloos en perfect Engels.
Benieuwd of ze hun sterke prestatie van vorige week op Graspop nog eens konden overdoen in Ysselsteyn.  Het antwoord is kort en bondig JA!
De set zat vrijwel identiek in elkaar en opende opnieuw met de knaller van een single “Creature”, een ijzersterk epos dat alle hierboven opgesomde Landmvrks ingrediënten bevat. Wat een visitekaartje als opener!
Tijdens het daaropvolgende “Death” mocht zanger Andrew van Stray From The Path de gelederen (vocaal) komen versterken. Niet verwonderlijk was dat vooral de songs van de laatste CD keer op keer hoogtepunten vormden in het wervelende optreden.
“A Line in the Dust” en vooral het loeiharde “Sulfur” maakten indruk en konden rekenen op een gigantische respons vanuit de overvolle tent.
Jammer dat precies dan zich een vervelende onderbreking in de set voordeed door niet nader genoemde technische problemen. Het haalde kortstondig de vaart uit het concert en zorgde er allicht ook voor dat hierdoor het akoestische stuk van Florent, op Graspop wondermooi gebracht, helaas werd geskipt.
Gelukkig was het mankement snel vergeten en kon de geweldige sfeer weer naadloos aansluiten dankzij het wervelende en venijnige “Lost in a wave”.
Stilaan werd naar een apotheose toegewerkt van een te korte set.  Het wondermooie en relatief ingetogen “Blood Red” was de ideale lead out voor het energieke “Self-Made Black Hole” (enkel terug te vinden op de speciale Complete Edition van 'Lost In The Waves) als afsluiter van een machtig concert.

Alvorens aan te zetten richting Eagle tent, voor het gerenommeerde While She Sleeps, wilden we kort een impressie opdoen van 2 andere bands die live mogelijks voor vuurwerk zouden zorgen : enerzijds Nasty (BE) en anderzijds Nothing More (US).  De (chauvinistische) keuze viel uiteindelijk op de eerste band en die keuze zou achteraf de juiste blijken.Het was namelijk vooral Nasty dat live gensters sloeg met hun vette, snelle en gemene hardcore. We mogen best trots zijn op deze landgenoten en de manier waarop ze al 20 jaar met succes hun eigen pad volgen en daarvoor veel credits krijgen in de scene.
Na een intro in ware 'gabber' stijl breekt meteen de oorlog uit en vuurt het combo kwistig muzikale raketten af in hun publiek. Check bij gelegenheid het nummer “Total Domination”, een splinterbom van een dikke minuut.  En “At War with Love”, ruim 3 minuten terreur die goed samenvat voor welke sound Nasty staat en waarom ze dit jaar ook maar mooi op de affiche van Hellfest prijkten.

While She Sleeps uit Sheffield draait al meerdere jaren mee aan de top van de metalcore society en stelt live nooit teleur. Het was op de 2de festivaldag duidelijk de publiekslieveling (hoewel Landmvrks hen toch wel close op de hielen zat) en de grootste tent van Jera stond al voor aanvang van hun passage afgeladen vol.
De indrukwekkende podiumopbouw en de imposante geluidsmuur lieten niets aan de verbeelding over.  While She Sleep was gekomen om te knallen.  Hoewel de setlist weinig verrassend was, kon het optreden toch boeien van begin tot eind.
De band weet intussen hoe het publiek van meet af aan mee te nemen op een intense trip en kan daarvoor buigen op een resem songs die heel goed gekend zijn bij de liefhebbers van metalcore. Frontman Lawrence Taylor zorgde voor het dagrecord aan crowdsurfers en surfte tijdens “Four Walls” zelf een potje mee. Het nummer zorgt telkens voor één van de hoogtepunten tijdens een While She Sleeps gig!
Maar zoals gezegd hebben ze wel meerdere  songs van dit kaliber.  “Silence Speaks” en het fantastische “Anti-Social” brengen gans de tent in beweging. Een speciale vermelding voor Stray From The Path volgt en klinkt oprecht.
Wanneer het eindschot wordt ingezet blijkt de band iets te weinig met het strakke tijdschema te hebben rekening gehouden en bijgevolg moeten ze vrij onverwacht de show stopzetten en snel plaats maken voor het volgende concert. Beetje jammer, maar we onthouden toch vooral een sterke prestatie van de band en kijken met ongeduld uit naar het uitbrengen van een nieuw album, als opvolger van het sublieme ‘Self Hell’ dat uitkwam eind maart 2024.

Wie kent de legendarische Sex Pistols niet? Gelieve het terrein nu te verlaten. Welnu deze pioniers van de punk die in 1977 hun enige en baanbrekende album ‘Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols’ uitbrachten, touren weer de wereld rond. De recente reünie had wel wat voeten in de aarde want het gekende opperhoofd van weleer Johnny ‘Rotten’ Lydon (momenteel nog steeds actief PIL leider en altijd goed voor gekke bekken of boude uitspraken) wilde helemaal niet meewerken en uitte zich vrij negatief over de plannen van de overige originele leden (Matlock, Jones en Cook) om terug op te treden.
En nonkel Johnny werd al helemaal boos toen hij hoorde dat éne Frank Carter hem (noodgedwongen) zou vervangen. Anger is an energy, weet je wel?
Maar het trio zette door en de tour werd groter dan ze ooit gedacht hadden en Dhr. Carter (check zijn eigen bands Frank Carter & The Rattlesnakes en Gallows) klaarde volgens insiders blijkbaar behoorlijk de klus aan de microfoon.
Benieuwd wat het live zou geven in Ysselsteyn.  De publieke belangstelling was alvast niet overrompelend.  Wat volgde was volgens mij een verdienstelijke poging om de gloriedagen van de punkperiode terug op te roepen maar een poging die eerlijk gezegd zijn doel volledig miste. Het is naar mijn bescheiden mening namelijk niet mogelijk die unieke periode te herbeleven, noch de energie, boosheid en rebellie, die zo typerend was in die tijd en die de punkbeweging zo kenmerkte, terug tot leven te brengen.
Wat mij betreft was het optreden van de Sex Pistols om die reden dan ook een teleurstelling. 3 sympathieke vrij statistische punkopa's die zonder veel vuur en bezieling hun oude nummers nog eens mogen spelen en een zanger die zijn stinkende best doet om de boel wat op te zwepen maar de generatiekloof met zijn bandleden niet geloofwaardig kan toedichten en al evenmin de grillige originele frontman en diens bijhorende attitude en typisch stemgeluid, kan evenaren.
Al van bij opener “Holidays in the Sun”  was duidelijk dat dit geen memorabele avond ging worden. Het publiek reageerde vrij mak en aanvankelijk was Frank Carter niet veel van zeg. Na enkele nummers sprong de zanger het podium af en posteerde hij zich tussen het publiek om van daaruit verder zijn ding te doen.  Het mocht amper baten. “Pretty Vacant” klonk minder snel, minder scherp en minder snedig als het origineel. Pas bij het inzetten van “God Save The Queen” en het vervolg “No Fun” kwam er toch wat schwung in de performance, hoewel de historische intensiteit van eind de jaren '70 op geen enkel moment gevoeld werd.
Het einde van de set zou logischer wijze bestaan uit “My Way” en de ultieme punkklassieker “Anarchy in the UK”, maar toen was ondergetekende reeds onderweg naar de uitgang om na een vermakelijke 2de festivaldag zijn slaapplaats op te zoeken.
De Sex Pistols doen over enkele weken De Lokerse Feesten aan. Het is hen van harte gegund om daar een prestatie neer te zetten die toch iets meer tot de (authentieke punk) verbeelding spreekt. Zou mooi zijn.  En dat in mijn geboortestad. Fingers crossed!

dag 3 – zaterdag 28 juni 2025
Wanneer we iets na 13u voor de 3de en laatste keer arriveren op de festivalweide is het al behoorlijk warm.  Op de achtergrond horen we Dead By April een verdienstelijke poging doen om op dit vroege uur de aanwezige fans min of meer wakker te schudden en mee te krijgen in hun 30 minutes of fame op het Vulture podium.

Smash into Pieces is in thuisland Zweden een zeer gekende naam. Sinds vele jaren doet de band ook haar stinkende best om buiten de eigen landsgrenzen een zo groot mogelijk publiek te bereiken met hun commerciële sound van rock en metal.
 In de eerste plaats wordt gemikt op het enorme potentieel in de US voor dergelijke rockmuziek, maar ook Europa wordt intensief bespeeld.  Zo stond de band eind vorig jaar nog in de Casino, Sint-Niklaas en onlangs op Graspop, Dessel.
De muziek van Smash into Pieces deed me in Ysselsteyn wat denken aan Five Finger Death Punch, maar dan eerder een 'light' versie.  Tijdens de set  speelde het visuele aspect ook een belangrijke rol.  De vlammenspuwers deden overuren en vooral drummer 'Apoc' trok heel wat aandacht naar zich toe met zijn Star Wars-achtige pak en dito masker met kleurrijke ledverlichting. Tijdens een voorspelbaar solomoment deed hij zelfs een extra poging om tot 'man van de match' te worden verkozen.
Het geheel klonk zeker niet slecht en zanger Chris heeft best wel een veelzijdige en passende stem voor deze commerciële vorm van  metal maar de meeste nummers waren inwisselbaar en de set kende daarom geen echte uitschieters of hoogtepunten.  Als we dan toch 2 nummers willen aanhalen die iets langer bleven 'hangen' en tevens de meeste respons opwekten voor het podium dan kiezen we voor “Heroes are calling” en slotnummer “Six Feet Under”.

Vlug een glimp opvangen van Terminal Sleep, net als vele bands op de affiche, afkomstig uit Australië.  Al veel lovende commentaren gehoord van deze vrij 'nieuwe' sensatie in hardcore land en benieuw wat ze live voorschotelen.  Van de eerste seconde is vrij duidelijk dat Terminal Sleep staat voor loodzware en keiharde hardcore.  Vlijmscherp, onmeedogenloos en als ruw beton knalt de band door de speakers.
Vooral frontdame en brulboei Bec Thorwesten drukt haar stempel op het massieve geluid.  De zangeres heeft haar naam niet gestolen en bekt letterlijk iedereen zonder tegenstand naar huis met haar furieuze strot.  Zelden gezien wat die uit haar keel tovert.  En het publiek?  Die lusten deze brok energie wel!  Vooraan het podium gaat het er lekker wild aan toe en wordt deze extreme hardcore intens gevierd.
Niet voor doetjes deze Terminal Sleep.

In de immense Eagle tent mocht een zekere Freddie Dredd zijn kunsten komen etaleren op een veel te groot podium.  Het contrast met ondermeer Terminal Sleep kon niet groter zijn.  De Canadees die vooral via Tiktok zijn bekendheid verwierf bleek uit een genietbaar hiphop vat te tappen.  Samen met de gebruikelijke DJ die voor de beats en samples instaat en een compagnon die zorgt voor de nodige vocale ruggensteun zet Freddie een coole set neer die voor een frisse afwisseling zorgt met het vele gitaargeweld dat de timetable van vandaag siert. 
Van de horror elementen en experimentele stukken die soms deel uitmaken van de clips en visuals van Dhr. Dredd, blijft live evenwel niet veel over.
Eerder een braaf en smooth concert.  Aangename kennismaking.

Ook Poppy (US) had ik nooit eerder live aan het werk gezien en kende ik nauwelijks.  Het internet (who else?) leerde me dat het hier ging over een jongedame die en het verleden inderdaad vooral popmuziek voortbracht maar gaandeweg metal en aanverwante harde genres infiltreerde in haar songs. Een samenwerking in 2024 met de band Knocked Loose resulteerde in het nummer “Suffocate” en leverde haar definitief de nodige credibiliteit op.
Op Jera stond de Vulture tent in elk geval heel goed gevuld van bij de aanvang van het concert.  De start liet alvast weinig aan de verbeelding over en maakte snel duidelijk dat we geen popmuziek gingen voorgeschoteld krijgen. 
We kregen daarentegen een stevige potpourri van moderne rock, metal en hardcore op ons bord.  Weliswaar met een vrouwelijke toets en met soms heel lieve zangpartijen van Moriah Rose Pereira, maar evenzeer met onverwachte en venijnige uithalen van diezelfde deerne. 
Het geheel klonk als een veelzijdige en afwisselende set met muzikale uitersten die wonderwel in elkaar overvloeiden. 
Absolute hoogtepunt zat logischer wijze in de staart van het optreden met “New Way Out” het meest succesvolle nummer (lees 'veruit meeste views') tot dusver van deze artieste.

Gelukkig blijven ze bij Jera ook elke editie voldoende old school authentieke punkrock programmeren en zo mocht het gekende orkest Good Riddance (Santa Cruz, US) zijn opwachting maken.  Of die mannen nu in een klein zaaltje spelen of op een groot festivalpodium, ze geven altijd de volle pond en maken van elke show een party. 
Aan ervaring en fans geen gebrek als je weet dat ze startten in 1986 en intussen met succes 9 studio albums afleverden. 
De set is dan ook een bloemlezing uit al deze albums met af en toe een cover of ode aan een band waar ze naar opkijken. 
Het publiek reageerde enthousiast, mensen stonden veel verder dan het tentzeil reikte.  De meest recente single “No more system to believe” klinkt vertrouwd en kondigt hopelijk een sterke 10de plaat aan.

Thrice pakt het opvallend eenvoudig en puur aan.  Geen backdrop, flashy projecties, weinig of geen smalltalk maar de muziek die spreekt.  Muziek die trouwens moeilijk in een vakje te duwen is en zeer intens, ongepolijst, wars van trends en vol overgave wordt gebracht.  Noem het melodieuze (post) hardcore, progressieve rock met punk invloeden, maakt eigenlijk niets uit, het klinkt heel oprecht en bij wijlen daarom ook best breekbaar. 
Pareltjes die me vooral bijgebleven zijn van het Jera concert zijn “Hurricane” en “Black Honey”, niet toevallig 2 nummers van het straffe album 'To be everywhere is to be nowhere'.

Naar het einde van een geslaagde 31ste editie toe kondigden zich zaterdag vanaf ongeveer 19u nog een aantal fameuze kleppers en niet te missen shows aan.

Het optreden van Refused bleek (net als bij Stray From The Path) een afscheid in te houden. De Zweedse band die actief is sinds 1991 kondigde enig tijd geleden immers hun definitief afscheid aan. Allicht hebben de gezondheidsproblemen van zanger Dennis Lyxzen de beslissing om te stoppen sterk beïnvloed.  De man overleefde in 2024 een zwaar hartfalen. Reden te meer om een laatste keer live te genieten van hun typische hardcore en punk creaties en de heren warm uit te wuiven.
Het moet gezegd,  het 4-tal o.l.v. Dennis speelde zo strak als een lycrapak en met de nodige serieux. Op het podium wapperde op de achtergrond een Palestijnse vlag en de frontman liet ook duidelijk zijn mening horen over het conflict in Gaza.
Muzikaal was er absoluut niets aan te merken op de prestatie van Refused, het merendeel van de set was, zoals zelf aangekondigd,  opgebouwd uit songs van het gevierde album 'The Shape of Punk to Come'.  Afsluiter “New Noise” kon rekenen op massale respons van de fans en luidde krachtig het einde van een mooie carrière in.

Stick To Your Guns is nog zo'n band die helemaal geen uitleg meer hoeft.  Amerikaanse hardcore op z'n best.  En met zanger Jesse Barnett één van de beste stemmen en meest energieke frontmannen uit het hele genre in de gelederen.
De band had eerder die dag nog op een festival gespeeld in Duitsland maar daar was op het podium alvast niets van te merken.  Zoals de traditie het wil ging de show weer van start met A-Ha's “Take on me” om dan te ontploffen in een kleine 45 minuten geweldige medley van fantastische hardcore 'hits' die iedereen, danig opgezweept door Jesse, moeiteloos kon meebrullen en tegelijk de crowdsurfers een handje helpen richting podium.
Onmogelijk om een hoogtepunt aan te duiden of een song te kiezen die eruit sprong.  “Invisible Rain”, “What choice did you gave us?”, “Married to the Noise”, “Amber”,...stuk voor stuk luide meesterwerken met die kenmerkende STYG-vibe. Afsluiter “Against Them All” zorgde voor de ultieme kroon op het werk en resulteerde in het luidste sing along moment van Jera 2025.

Als je als band mag openen voor Metallica moet je toch iets bijzonders in je mars hebben.  De eer viel onlangs Knocked Loose (naast Gojira) te beurt en maakte de band nog gekender en populairder dan ze al waren.  Het 5-tal uit Kentucky (US) timmert al 12 jaar aan de weg en plukt daar de laatste jaren duidelijk de vruchten van. 
Hun muziek is nochtans van de ruige en brute soort, hardcore volgens het boekje maar met verschroeiende breaks, meedogenloze versnellingen en een zanger die het hele spectrum beheerst van 'cleane' vocals tot grunts, schelle uithalen en felle brulpartijen. In Ysselsteyn trekt Knocked Loose van bij het begin een geluidsmuur op die gans het dorp een uurtje uit de slaap houdt.  Het zal de fans worst wezen, ze genieten volop van hun geliefkoosde lawaai en gaan los op nummers als opener “Blinding Faith”, het recente “Suffocate” ft. Poppy en helemaal op het eind “Everything is quiet now”.

Denzel Curry verwacht je niet meteen als (bijna) afsluiter van een hardcore festival.  Het is op z'n minst gezegd een vrij gedurfde en opmerkelijke zet van het Jera team.  Maar de ervaren rapper uit Florida weet wel beter en heeft al andere varkentjes gewassen.  Zonder schroom en met t-shirt van Terror aan (de populaire band die gelijk met hem speelt in een andere tent) neemt hij als laatste artiest het Vulture podium in nadat hij uitvoerig is aangekondigd door zijn meegereisde DJ.
In eigen land is de hiphop ster een gevierd en gewaardeerd performer, in Europa liggen de kaarten voorlopig iets anders maar kunnen shows als deze snel ook hier zijn populariteit een impuls geven. 
Met het gekende recept van opzwepende beats, samples  en ritmes waarover Dhr. Curry, aan een moordend tempo,  een lawine aan slagzinnen, slang en vloeken debiteert, steekt de zelfzekere rapper al vlug alle toehoorders in zijn broekzak. 
Alle nummers worden professioneel doorspekt met 'bitches', hands up' 'Jera in da house', 'jump' etc.  Het nummer dat het meest indruk maakt is het fantastisch groovy “Clout Cobain” (bekijk de videoclip maar eens), een geniale oorworm die duidelijk verwijst naar de zelfmoord van Kurt Cobain en die Denzel sinds 2018 de nodige bekendheid opleverde.
Ik had graag ook Denzel's interpretatie van “Bulls on Parade” van RATM meegepikt maar dat zal voor een volgende gelegenheid zijn.

Turnstile was de absolute headliner en terechte afsluiter van de 31ste Jera on Air. De band speelde de avond voordien een memorabele show in een lang vooraf uitverkochte AB in Brussel.
Het 5-tal uit Baltimore US creëert  al sinds 2010 consequent hun eigen muziek die sterk aanleunt bij hardcore en punk maar die zich toch ontegensprekelijk onderscheidt van alle andere bands uit deze genres. Het is vooral de veelvuldige verwijzingen en invloeden uit pop, rock en funkmuziek die in hun songs verwezen zitten, die hun geluid zo uniek maakt.  En het aparte stemgeluid van lead vocalist Brendan Yates doet daar nog een schepje bovenop.
De grote doorbraak kwam er met het album 'Glow On' en de fantastische single “Blackout”. In 2023 tourde Turnstile als support voor Blink 182 en volgde een nominatie op de Grammy Awards voor beste rocksong en beste rock performance. Sindsdien is het alleen maar verder bergop gegaan en bereikte de band een absolute topstatus.
Op Jera was het hek meteen van de dam want titelsong “Never Enough” van de recentste langspeler knalde als opener heerlijk uit de speakers. Wat een binnenkomer!  En wat een respons vanuit het publiek. Er heerste een zalige vibe tussen muzikanten en fans en Brendan bespeelde het publiek met veel bravoure.
De hoofdmoot van de set bestond uit nummers van de 2 laatste full albums, hier en daar aangevuld met enkele oudjes zoals “Real Thing” en “Drop”.
Het was uiteraard wachten op de echte finale om het Turnstile feest compleet te maken. Net als in Brussel eindigde de set met “Mystery” , persoonlijke favoriet “Blackout” en “Birds” waarbij een hele resem fans, op vraag van Dhr. Yates, het podium opklommen om samen met de bandleden een wervelend einde te maken aan een dijk van een show!

Op naar de zaalshow van Turnstile in AFAS (Amsterdam, 10 november 2025).

En wat ons betreft op naar Jera on Air editie 32! Tot eind juni 2026 is het aftellen en nagenieten van de fijne  concerten van deze editie.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7625-jera-on-air-2025?Itemid=0

Org: Jera On Air