In 1992, in volle grunge periode, kwamen de culthorror adepten van White Zombie aanzetten met ‘La Sexorcisto : Devil Music vol 1’, een klassieker wat ons betreft, een hap die met een serieus korreltje zout werd geserveerd, wat een zeer aangename verwelkoming was in een tijd waarin rockmuziek veel te serieus werd genomen. Op ‘La Sexorcisto’ konden horror, metal en humor het perfect met elkaar vinden en werd de fun verpakt in een resem geweldige riffs. White Zombie had eigenlijk zomaar een nieuw genre uitgevonden. Wij zouden het culthorror-comedy-metal durven noemen, iets waarvan je de roots misschien bij Alice Cooper mag gaan zoeken, maar dan in een nineties griezelkleedje gehuld.
White Zombie heeft met hun daaropvolgende releases nooit meer ‘La Sexorcisto’ kunnen evenaren en gaf er in 1998 de brui aan. Frontman Rob Zombie maakte tussendoor een heuse horror-movie maar ging gelukkig ook door met het creëren van gortige metalplaatjes met een vette knipoog, overladen met gortdroge riffs en doorspekt van allerhande horror-uitstapjes.
Met het nieuwe -hou u vast voor alweer een prettig gestoorde albumtitel- ‘The Lunar Injection Kool Aid Eclipse Conspiracy’ heeft Rob Zombie misschien wel zijn allerbeste nekschot in jaren afgevuurd. Waar zijn vorige platen -hoe geestig, straf en wild die ook klonken- een beetje leden aan een gebrek aan variatie, is dit album voorzien van talrijke spitsvondige uitstapjes, verrassende tempowisselingen, gestoorde tussendoortjes, stampende riffs en vlammende songs die al eens diverse richtingen durven uit te gaan. Toch klinkt het allemaal vooral als vintage Rob Zombie, met name knallende metal in een geestige horrormarinade. Er worden wederom een paar gekscherende uitstapjes gemaakt die het spektakel steeds spannend houden. Het is de combinatie van die typische Zombie-akkefietjes met prettig gestoorde metalsongs die van deze plaat een absolute voltreffer maakt.
Met “The Triumph of A King Freak”, “The Ballad Of Sleazy Riders”, “Shadow of The Cemetery Man”, “The Eternal Struggles of The Howling Man” en “Get Loose” deelt Zombie een stel mokerslagen uit die langs alle kanten de pan uit swingen. Zo is “Crow Killer Blues” is een beest van een hardrocker waarvoor Zakk Wylde een moord zou begaan.
Als Rob Zombie zich even buiten zijn comfortzone begeeft is het hek helemaal van de dam,
“18 th Century Cannibals, Excitable Morlocks and a One Way Ticket on the Ghost Train” gaat schaamteloos over van country-hillbilly naar verschroeiende metal en weer terug, “Boom Boom Boom” klinkt als Depeche Mode die zich na een zware acid trip aan de blues waagt en zelfs een onvervalste mijmerende instrumentale ballad als “The Much Talked of Metamorphosis” is hier volledig op zijn plaats.

Rob Zombie is op dreef zoals hij in jaren niet is geweest. Dit is bruisende zombie-fun.

Wie vertrouwd is met de muziek van Sunburned Hand Of The Man mag nu zijn vinger opsteken. Niemand? Troost u, wij ook niet. Even de backcatalogue van deze weirdos checken? Veel plezier ermee, wij tellen meer dan 80 albums in een dikke 20 jaar. Daar kunnen andere halve gekken als John Frusciante, Thee Oh Sees of Ty Segall een puntje aan zuigen.
Als u zich er toch zou aan wagen zou u wel eens na enkele maanden totaal verward uit dit avontuur kunnen komen, want dit is nu niet bepaald het meest toegankelijke of hapklare muzikale voer. Maar het helpt wel als u geregeld een portie Sun Ra, Heliocentrics of CAN achter uw kiezen kapt.
Laten we het hier dus voorlopig houden bij de nieuwste plaat ‘Pick A Day To Die’.
Fijne titel alvast. Als dit maar goed komt. Het is donker, maar nu ook weer niet meteen om een koord om uw nek te binden. De ingehouden krautrock van de titelsong klinkt verslavend als de pest en “Flex” heeft iets van de elektronische rave-post-rock van Maserati, maar dan in een soort van slow-motion modus. “Solved” is JJ Cale die met Fat White Family een met helium geladen opblaasbol binnenwandelt en “Prix Fixe” is ontspoorde noise rock die halverwege plots in een relaxed badje stapt waarin een stukje oude Pink Floyd ligt te garen. Om een geschifte en bedwelmende song als “Initials” tot u te nemen twijfelen we er niet aan dat u dat best doet in combinatie met de nodige geestesverruimende middelen, maar dat heeft u niet van ons gehoord.
Bevreemdende maar spannende plaat. Nog een stuk of tachtig te gaan.

Tradities zijn er om in ere te houden, er gaat geen jaar voorbij zonder minsten één nieuw Motorpsycho album. De fans weten ondertussen al wat hen te wachten staat met het zoveelste nieuwe schijfje van deze hardnekkige Noren. De band gaat inmiddels al een paar decennia onverstoord door met het brouwen van hun gekende prog-rock sound die zich steevast vertaalt in alweer een marathon-album. In vinyl termen gaat het hier zowat altijd over een dubbelaar met daarop gegarandeerd een stel flink uit de kluiten gewassen songs die niet zelden tegen de tien-minutengrens aan schurken. 
Ook met het nieuwe ‘King Of Oblivion’ is het weer van dattum. Niets nieuws onder de zon dus, maar dat hoeft daarom geen slecht nieuws te zijn, integendeel. Motorpsycho doet immers gewoon waar ze zo goed in zijn. Daarom is ‘King Of Oblivion’ geen verrassend album, wel een aangename aanvulling van hun inmiddels indrukwekkende discografie.
Het zijn alweer de langste songs die met de schoonheidsprijzen gaan lopen. Zo klinkt opener “The Waning Pt 1&2” heel vertrouwd in de oren met een bronstige riff waar een resem heerlijke gitaarsolo’s achteraan schuren. Ook “The United Debased” en “At Empire’s End” zijn in die zin parels van het zuiverste formaat, Motorpsycho op zijn best. Absolute topper is “The Transmutation Of Cosmoctopus Lurker”, een uitgebreide psychedelische stonertrip die de verste uiteinden van het heelal verkent.
Motorpsycho flirt wel eens met bombast, maar nooit gaan ze erover, check “Dreamkiller” dat via een akoestische intro overgaat in een orkestrale apotheose maar nergens opgezwollen klinkt.
‘Kingdom Of Oblivion’ ademt de gekende Motorpsycho sound uit alle mogelijke poriën, wij zouden het niet anders willen.

Paul Couter - PCNW - ‘Who The Fuck Is Arno?’

Beste Paul,
Al jaren ben ik een fan van jou. Niet alleen omdat je destijds met je kompaan Arno met Tjens Couter stevige fundamenten legde voor alles we nu Belpop noemen, maar vooral voor je passie en warmmenselijkheid.
Als jonge snaak kon ik na enkele weken wachten eindelijk ‘Gimme What I Want’ bij mijn platenboer afhalen. De platenboer Jaak liet het er uiteraard niet hier bij en ik stapte tevreden huiswaarts met ‘Freckleface’, ‘Who cares’ en ‘Plat Du Jour’ onder de arm. Mijn broer was tuk op ‘Honneybee’ en maakte alras aanslag aan mijn prille Tjens Couter Collectie om later een van de grootste TC Matic fans op deze zakdoek België te worden. Ik vergeef het hem en gun het hem dat hij nog altijd die elpees niet heeft terug bezorgd.
Google heette nog in de jaren zeventig bibliotheek, muziektijdschriften en van horen zeggen. Enig opzoekwerk leerde me dat TC ooit headliner was ergens in London na het voorprogramma van een prille Sex Pistols. En dat je het liever bij die rauwe blues hield en niet het pad van Arno met TC Matic wou bewandelen….. Exit Paul, enter Jean Marie Aerts.  Arno keerde later terug naar diezelfde roots, getuige zijn cover, die jullie ook al samen speelden , met Charles et les Lulus van Rufus’ “Walking The Dog”.
Die verhalen kon je gedreven vertellen toen ik je leerde kennen in de Gentse scene. De verbittering ebde weg en je maakte tussen het tuinieren door menig bruine kroeg onveilig met je rauwe, intense en zelfs geniale muzikale bijdragen. Je gaf je passie door aan eender wie. Mijn nicht kreeg gitaarles van jou in de Acht Zaligheden en je leerde me ook een aantal trucjes op die zessnaar. Meer nog, ik kreeg zelfs een Guvnor gitaar van jou die ik nog steeds koester en zal blijven koesteren.
Ziek worden is als een loterij. Je kreeg een verkeerd lot maar twijfelt niet om een legaat na te laten in een trilogie. Met ‘Domisoldo’ toon je op je typische eigenwijze, warme en consciëntieuze manier je liefde voor muziek. Je typische schuurpapieren stem, rauwheid in instrumentenkeuze en beheerste arrangementen geeft in deze laatste een mooi overzicht van je innerlijke ziel, geest, passie, omzwervingen en liefde voor muziek en eenvoud. Ik hoor nog altijd waar je eeuwige compain Arno nu nog altijd zijn mosterd haalt. Ik likkebaard van de rifjes, de passerende sax, de sobere beats op “Because”, de ingetogenheid op “Birds”, de knipoog naar Cohen op “Domisoldo”, en ga zo maar verder…….
Sorry voor de op eerste zicht foute vergelijking, maar eigenlijk doe je me denken aan Keith Richards: Hij toonde ook met zijn solowerk wie de Stones echt zijn….
Het ga je goed, Paul.

Domisoldo
Paul Couter - PCNW
Sing my title
Vynyl/Digital