Het Belgische Dead High Wire wist ons in 2018 te verrassen met het fijne postpunk-album ‘Pray For Us’. Dat konden ze gaan promoten in eigen land, Nederland en Duitsland. Toch mooi dat een Belgische band over de landsgrenzen kan kijken. En inzake postpunk hebben we toch een zekere reputatie hoog te houden.
Het trio van Dead High Wire nam tijdens de viruscrisis nieuwe nummers op en deze “Hide” is de eerste single die wordt losgelaten op de mensheid. Het is lekker uptempo en heeft een paar zinnen die je lekker kan meezingen, iets dat we al eens missen bij een Whispering Sons. De sound is op deze single overigens een heel knappe blend van rock en postpunk die zeker internationaal zal gesmaakt worden.
Dead High Wire speelt in het najaar op Sinner’s Day. Hopelijk hebben we tegen dan nog een paar van die straffe singles of misschien al een nieuw album.
https://www.youtube.com/watch?v=uZbgCHjP0oU
Mooneye - Fix the Heater - Meesterlijke Popsong en Arrangementen
De veelbelovende Zwevegemse dorpsgenoot gooide al hoge ogen in de Nieuwe Lichting, werd hoog geprezen door Oor en dook samen met Jo Francken (Admiral en Zesde Metaal) en PJ Maertens (Tamino) om in september het debuutalbum op ons los te laten.
We zijn het al gewoon van het pareltje “Bright Lights”: poppy akkoordenschematjes, verfrissende arrangementen en een fluwelen stem staan ook hier op het tweede voorproefje “Fix the Heater”. Benieuwd of dit ook een oorwurm zal worden.
Na de albumrelease volgt dit najaar een eersteklas clubtour die Mooneye (met nieuwe leden Jesse Maes, Ramses Van Den Eede en Guillaume Navarro) langs de mooiste zalen van Nederland en België gaat brengen.
Kennis maken met Mooneye 2.0 kan op hun live stream concert in Transfo/Zwevegem (zondag 21 maart). Meer info op Mayway Records www.maywayrecords.com
Para Lia komt oorspronkelijk uit Falkenberg en is een indierockduo, dat nu vanuit Cottbus (bij Berlijn) opereert. Beïnvloed door de ritmes en de tunes van de 90s alt-rock, de synths van '80s darkwave, brengen ze een eigen geluid van melodieuze gitaren en een resonerende synth. ‘Gone With The Flow' is het tweede album van de band en de titel van een nieuwe online mixed art tentoonstelling.
Met 11 nieuwe tracks, zijn de kernthema's de relatie en de muze, een strijd van lagen geluid en arrangementen die balanceren tussen licht en donker.
Deze plaat kwam al uit in oktober vorig jaar digitaal, en werd nu pas op de markt gebracht.
Die nostalgische trip intrigeert ons. Uiteraard grasduint het duo in dat verleden. Donkere melancholische songs als “Riders on the Dike” of “Kassandra” doen je wegdromen naar die '80s. De kruisbestuiving van de vocals, gecombineerd met knetterende postpunk en een streepje weemoed, zorgen voor een donker badje elektronisch vernuft.
Artiesten als Kim Sanderson, Terry Wgmore -bij het pakkende mooie “Fools”- en Fady Haddad zijn binnen die context zeker een meerwaarde. Het duo Rene Methner (vocals, all instruments), Cindy Methner (vocals) houdt de teugels stevig in handen.. Hun darkwave/alt-rock weten ze heruit te vinden op deze prachtige schijf. Het is een pareltje van een plaat waarbij elke song een even diepe indruk op ons achterlaat. Het totaalpakket bekoort ons.
'Gone With the Flow' is dan ook een erg mooi divers plaatje van verschillende muziekstijlen , darkwave als rode draad, en intrigeert vocaal als instrumentaal.
Tracklist: My Muse 04:27 Fade To Grey 03:55 Children Of The Flood (feat. Fady Haddad) 03:43 Kassandra 04:09 Riders On The Dike (feat. Amanda Kim Sanderson) 03:26 Fools (feat. Terry Wigmore) 05:01 Fire (My Chemical Imbalance) (feat. Fady Haddad) 04:13 Time And Again 04:49 Kaleidoscope 04:09 The Painter 03:53 No Time For Butterflies 04:42
indie/darkwave/alt-rock
Gone With The Flow
Para Lia
We doen het niet altijd, maar steeds vaker. Terugkeren in de tijd. Omdat kwaliteit aandacht verdient. Neem nu You Nervous? De plaatselijke punkrockers brachten in mei 2020 hun tweede schijf 'True Believe' uit. Een knaller van een punkrock plaat. Nummers die bijblijven en bewijzen uit het goede punkrockhout gesneden te zijn.
‘Furry Tales’ is alvast een heel overtuigend visitekaartje van een band aan het begin van een hopelijk veelbelovende muzikale opmars en carrière.", schreef onze recensent over het debuut. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
En eigenlijk kunnen we die lijn gewoon doortrekken van deze opvolger. You Nervous? brengt punkvarianten, ook al profileren ze zich als skapunk. Doet You Nervous? iets vernieuwends? Nee. Ze brengen wel kwalitatief technische hoogstaande punkrock; vanaf de eerste song “New Start”, een knallende mokerslag in het gezicht, valt dit al op. You Nervous? behoudt dit op de volgende songs “Empty Feelings” , “The Cause”, “Hollywood” ,“Freedom” en “Eleven”.
Ze moeten niet onderdoen voor grotere bands in het genre; verschroeiend klinkt het allemaal. Knappe plaat dus.
Punkrock vanuit het hart, rauw, knallend en catchy, zonder enige scrupules. Wat moet dit live een beleving zijn.
Tracklist: New Start 04:00 True Belief 03:17 Empty Feelings 03:12 It's You 03:42 The Cause 02:25 Hollywood 02:34 Nightstalker 03:01 Freedom 02:57 Differences 02:51 ACB 02:33 Eleven 03:24
Punkrock
True believe
You Nervous?
Cloudsurfers is een Nederlandse band die de inspiratie haalt bij bands uit de Californische garagerock en nog meer bij de Australische psychrock. King Gizzard zal bij het horen van debuutalbum ‘Don't Know What Hit Me’ qua sound zeker een bron geweest zijn, al blijven deze Nederlanders veel dichter bij de klassieke songstructuren dan die Australische band. Tame Impala en Together Pangea misschien ook, maar zeker ook de slacker-grunge van pakweg Teenage Fanclub. Voor referenties dicht bij huis denk ik meteen aan The Glücks.
Inhoudelijk is ‘Don't Know What Hit Me’ een persoonlijke en emotionele plaat geworden voor zanger/tekstschrijver Thom Liesting. Maar: wel op een optimistische en gevatte manier. Er komen onderwerpen aan bod zoals psychoses, angststoornissen, verwarrende relaties, psychiatrie, medicatie, ziekenhuistaferelen en de mentale strijd met jezelf. Maar ook fijne jeugdherinneringen, reisherinneringen en de verwarring die bij lust en liefde komen kijken.
Het album komt uit op geel vinyl met op de A-kant het lekker meezingbare beukanthem “Surf The Cloud” en catchy psychedelische titeltrack met opnieuw een pakkend refrein. Dan is er het meer punky “Prices” en sloophamer “Sweet Tooth”om af te sluiten met het mysterieuze “My Body Is Weak”, muzikaal een beetje een slome lo-fi Pixies (dan met Kim Deal nog op de backings).
Cloudsurfers klinkt het hardst op de B-kant, met o.m. “Samples” en het schreeuerige “Shrink”, die worden gevolgd door het mid-tempo van “Dad’s Advice”. Op “Pancreas Infection” is de Gizzard-invloed het sterkst aanwezig in het leadgitaarwerk. Op de slottrack “Sincere” laat de band een andere kant horen: een mellow man/vrouw-duet/ballad met ook nog een cello? Ze komen er niet alleen mee weg, het is meteen één van de beste tracks van dit album.
Het rammelt een klein beetje, niet elke verkeerde noot werd netjes opnieuw ingespeeld, het is geen massieve wall of sound met eindeloos laagjes gitaar boven elkaar, …
Dit album ruikt duidelijk nog wat naar het repetitiehok, maar dat geeft een debuutalbum ook net wat extra charme. Je krijgt het gevoel van ‘ik heb ze toch maar mooi ontdekt nog voor ze verneukt werden door een door het label opgedrongen gladde producer’. Laten we die laatste gedachte vasthouden.
Twee jaar geleden charmeerden de Spaanse Dry Martina samen met het Duitse latin jazz-producersduo Mo’ Horizons ons reeds met het aanstekelijke “Te Quiero Mambo” en dit jaar doen ze dat nog eens vlotjes over met “Lo Mejor”. Het is opnieuw aanstekelijke, dansbare, zomerse en vrolijke retropop. De lyrics van Dry Martina gaan erover dat de liefde en genieten van het leven de beste medicijnen zijn, beter dan wat dokters en dieetgoeroes in hun vermogen hebben. Deze “Lo Mejor” is net iets minder retro dan de meeste vorige singles van Dry Martina, maar het Duitse producersduo van Agogo Records heeft hier opnieuw goud in de vingers.
We konden dit jaar in februari reeds de bbq aansteken. Voor elke volgende keer mogen Dry Martina en Mo’ Horizons daarvoor de bijhorende soundtrack leveren. Ook de uit de losse pols geschoten en ontwapenende clip geeft je een boost waar zelfs het strafste vitaminepreparaat niet tegen op kan.
Lo Mejor -single-
Dry Martina featuring Mo’ Horizons
https://www.youtube.com/watch?v=HP0GfypZrxo
The Picturebooks brengen rauwe, primitieve rock ’n roll met flinke scheuten garage en blues. Vooral de drummer van het Duitse duo valt op omdat hij zonder cymbalen speelt, maar wel de term slagwerk in al zijn betekenissen inzet.
The Picturebooks houden van eindeloos touren langs de kleinere clubs, maar door de viruscrisis hebben ze die tactiek moeten bijsturen. Een eerste samenwerking voor een single, met Chrissie Hynde van de Pretenders, leverde hen inmiddels een ruimere bekendheid op. Voor hun tweede samenwerking komen ze uit bij de Zweed Dennis Lyxzen (van Refused! en van The International Noise Conspiracy). In het begin van hun carrière speelden The Picturebooks al eens als support van The International Noise Conspiracy in Berlijn en sindsdien zijn ze elkaar blijven tegenkomen.
Het is meer geworden dan een vriendendienst. Lyxzen smijt zich helemaal en laat zijn kenmerkende vocalen heel organisch opgaan in de primitieve rock van The Picturebooks. Fynn van The Picturebooks krijgt vocaal de tweede stem. Veel lyrics komen er overigens niet aan te pas, maar het zijn er genoeg om een prima single uit te laten ontspruiten die zowel de kwaliteiten van de Duitsers als die van de Zweed in de bloemetjes zetten.
Here’s To Magic -single-
The Picturebooks & The Major Minor Collective feat Dennis Lyxzen
Century Media
Brent Beukelaer ken je vooral als zanger van The Radar Station. “De Uitgelezen Man” is een single onder zijn eigen naam en in het Nederlands. Je herkent zijn stem van bij The Radar Station, maar de muziek klinkt heel anders. Ergens tussen pop en wat we vroeger kleinkunst noemden. Brent’s stem gaat - zeker in het Nederlands - een beetje in de richting van Zjef Vanuytsel. Het gaat op deze single ook wat in de richting van een Augustijn en een Kobe Sercu.
Het is vooral een heel intrigerende single. Zowel in de muziek als in de lyrics ontdekken we facetten die we nog niet kenden. Benieuwd naar het vervolg hierop.
https://www.youtube.com/watch?v=kUqBqyfZkg8
Holy Monitor is een Griekse psychedelische rockband die al een tijdje aan de deur staat te kloppen. Hun jongste album heet ‘Southern Lights’ en bestaat uit heerlijke psychedelische rock met veel gitaren en een retro orgeltje. Het klinkt bijzonder zomers, loom, geïmproviseerd en transcendent. Alsof de band goed licht beneveld de studio is ingedoken. Referenties liggen dan voor de hand: Pink Floyd, Ozric Tentacles en Grateful Dead, maar ook recentere als King Gizzard, The Spacelords, Electric Moon, Wheel Of Smoke, Narcotic Daffodils en Stone Golem.
Elke track heeft een andere sfeer. In titeltrack “Southern Lights” zitten uiteraard hints naar de Amerikaanse southern rock, in “Blue Whale” zitten wat retro water-elementjes, …
Eén van de beste tracks om te beluisteren is “The Sky Is Falling Down”, vanwege de verschillende richtingen die de band op deze track uitgaat. Het begint psychedelisch-progressief, gaat dan naar de retropop, stopt ergens halfweg en herbegint bij het psychedelisch-progressieve, maar dan met iets meer agressie in de gitaren, om dan in het laatste bedrijf te eindigen met een lome, door de zon gebrande, vertraagde retropop.
In psychedelische rock is het een erezaak om te blijven verrassen. Dat is iets wat Holy Monitor helemaal lukt op ‘Southern Lights’. Als Holy Mother aan de deur klopt, doe dan zeker open.
https://holymonitor.bandcamp.com/album/southern-lights
70’s-icoon Suzi Quatro maakt nog steeds nieuwe muziek. Goeie muziek zelfs. Haar levensverhaal gaan we hier niet uit de doeken doen. Daarvoor kijk je het beste naar de documentaire Suzi Q. Suzi wordt dit jaar 71 en het nieuwe album schreef ze grotendeels samen met haar zoon tijdens de lockdown.
Haar nieuwe album heet ‘The Devil In Me’ en bevat ear candy voor iedereen die op een bepaald moment fan van is geweest. Voor de rockers zijn er de titeltrack “The Devil In Me”, meezinger “Hey Queenie” en “Betty Who”. Die songs kunnen zich meten met haar oudste hits als “Can The Can” en “48 Crash”. Niet vernieuwend en wel heel voorspelbare classic rock en hardrock, maar voor iemand die het genre mee uitgevonden en mee vormgegeven heeft, knijpen we een oogje toe. En zelden iemand van die leeftijd nog met zoveel enthousiasme horen zingen en musiceren.
Het catchy “You Can’t Dream It” heeft een lichte dreiging en zit ergens tussen Pat Benatar en The Runaways in. “Get Outa Jail” is ook al een stevige rocker, met een paar clichés in de lyrics, maar ze werken wel. “My Heart And Soul” is een stroperige ballade met meer piano dan gitaar en zelfs een verwijzing naar Kerstmis. Dat Suzy tegen de kerstperiode nog eens langs de kassa wil passeren, ook dat zien we tussen de vingers. “Do You Dance” heeft een funky vibe, maar is minder dansbaar dan de titel laat vermoeden. “Isolation Blues” is een klassieke pubrocksong over de eenzaamheid tijdens de lockdown. Ook bij “Love’s Gone Bad” laat de songtitel al meteen in zijn kaarten kijken: dit kan moeilijk iets anders dan de blues zijn. “In The Dark” opent met piano en kantelt dan naar klassieke 80’s-pop. Het album sluit af met het ruig rockende “Motor City Riders” dat na de intro toch wat tempo en grinta mist.
Op “The Devil In Me” laat Suzi Quatro horen dat rockiconen ook waardig ouder kunnen worden. Daarvoor moet ze zichzelf niet zo nodig heruit vinden. Ze laat horen wat ze altijd al gedaan heeft en waar ze ook bijzonder goed in is. Wie de Suzi Quatro van de jaren ’70 nog moet ontdekken, begint misschien net zo goed bij dit nieuwe album.
Het was liefst vijf jaar wachten op een nieuw album van de Kings Of Leon. Singles als “100.000 people” deden het ergste vermoeden. Zelden zo’n fut- en zoutloze ballade gehoord. “The Bandit” was een iets leukere single, maar nog lang niet het niveau van een “Sex On Fire” of “Use Somebody”. De Amerikaanse band is al sinds een paar albums op zoek naar het succes dat ze in 2008 haalden en het jongste album, ‘When You See Yourself’, zal daar niet in slagen. Maar dat maakt het nog geen slecht album.
“Echoing” is een sterke song en heel herkenbaar als Kings Of Leon-song. Hij heeft wat meer peper en zout dan “The Bandit” en zou zowel op StuBru als Radio 1 op de playlist moeten kunnen geraken. Bij een songtitel als “Stormy Weather” denken wij aan donderende drums en bliksemende gitaren. Die van Kings Of Leon denken eerder aan de stilte vóór (of na) de storm. Opnieuw geen slechte song en heel herkenbaar, maar veel te gezapig om de volle speelduur te boeien.
Wel zeker de moeite is de titeltrack ‘”When You See Yourself, Are You Far Away” omdat de band hier een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren en vertrekkend vanuit hun eigen sound uitkomen bij een loungy, zomerse en lichtvoetige variant van Coldplay. Misschien niet waar de fans op zitten wachten, maar wel een leuke song. Ook leuk zijn het braaf-rockende “Golden Restless Age” en de melancholische Tom Petty-rocker “Time In Disguise”.
De versterkers gaan niet meer op 11 bij de Kings Of Leon. De trefwoorden voor ‘When You See Yourself’ zijn gezapig en braaf. Voor een band die een wereldhit scoorde met “Sex On Fire” liggen de verwachtingen toch ergens anders.
Tolga Özbey kon tijdens de vriuscrisis niet op tournee met zijn Reptilians From Andromeda en dus werkte hij voort aan zijn zijproject Diabolico Delirium. Daarvan kregen we vorig jaar reeds een EP te horen. De hoes van het nieuwe album is opnieuw een collage van figuren uit oude (Amerikaanse) horror-strips en de twaalf tracks op ‘Satanico Pandemonium’ moet je opvatten als de soundtrack bij een B-movie in datzelfde horror-genre.
Speelde Tolga op die EP uit 2020 nog alle instrumenten volledig zelf in (tot en met de theremin), dan gaat hij hier ‘next level’ met voor bijna elke track gastmuzikanten. En daar zijn liefst drie Belgen bij: de saxofonisten Johan Ruyters van o.m. Speedball Jr en Wouter De Smet van Mise-en-Scene en dan nog Nolf Kaka (die heel mooie dingen doet met een oude Moog).
Voorts zijn er nog bijdrages van Yayoi Tsushima van TsuShiMaMiRe (Japanse band die beetje lijkt op Shonen Knife), Thea Faulds van de Canadese Night Chill Band, Kenneth Highland van The Gizmos, de Russische band Al Tornado en Bülent Kabas van de Turkse punkband Rashit (waar Tolga Özbey ook deel van uitmaakte). Een heel bont gezelschap en dat zorgt voor flink wat variatie.
Als soundtrack zijn de twaalf instrumentale composities zeker geslaagd. Aan de opnamekwaliteit had misschien nog wat langer geschaafd kunnen worden, maar de lo-fi-aanpak geeft deze muziek een zeker retro-gevoel dat heel goed past bij het concept.
Het is niet uit vaderlandsliefde, maar de tracks met Belgen behoren tot de betere van dit digitale album: “Dragstrip Monsters” met Ruyters en De Smet en “Neighbour Terror”, “Drive In Horror” en “Martian Pasta” met Nolf Kaka. Andere tracks die er een beetje bovenuit steken zijn “Kiss To KIll” en “La Invasion De Los Muertos”.
Een fijne soundtrack. Benieuwd wat hierna komt. Nog meer exotische gastmuzikanten? Zangers en zangeressen? Covers in een retro-horror-jasje? De soundtrack bij een oude/nieuwe film? Wie zal het zeggen?
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/diabloico-delirium-satanico-pandemonium
Nederlands 
Français 
