De Franse metaltrots Gojira heeft met de vorige plaat ‘Magma’ de lat wel heel hoog gelegd, maar ‘Fortitude’ moet niet onderdoen, en dat is al een huzarenstukje op zich.
Gojira kan snoeihard uit de hoek komen maar tegelijkertijd ook heel genuanceerd. En dat is iets wat bij veel metalbands wel eens een probleempje vormt. Luid is één ding, genuanceerd een ander. De combinatie van de twee lijkt geen evidentie maar Gojira weet er wel raad mee. Dat zorgt er trouwens voor dat de Fransen stilaan ook buiten de grenzen van de metal voet aan wal krijgen, een tournee door de states dit najaar als support act van Deftones zal hen dan ook geen windeieren leggen.
Frontman Joe Duplantier vermijdt fijntjes de typische death-metal grol (check al die metal zangers die grommen alsof een joekel van een raap in hun keel is bljven steken), hoewel hij verdomd hard kan brullen. Hij neigt al eens naar een kwade Jaz Coleman, en dat wil wat zeggen. Zo kan “Amazonia” zich gerust meten met het gemeenste en hardste van Killing Joke.
Hoe hard ze ook soms mogen rammen, Gojira schuwt de melodie niet, zie “Another World”, een song die alles in zich heeft om een internationale klassieker te worden dankzij een aanstekelijke riff en een refrein dat niet uit ons brein is weg te branden. Een hit, als dat al bestaat in die kringen. Ook het meeslepende “The Chant” zou wel eens tot zo een anthem kunnen uitgroeien. Gojira zit er immers niet om verlegen om hier en daar wat harmonieuze samenzang te droppen tussen de drilboordrums en de terreurgitaren, check ook de vette en gelaagde opener “Born For One Thing” en het snerende “Into The Storm”.
‘Fortitude’ is een sterk, divers en gevarieerd metalalbum dat ontsnapt aan de valkuilen van het genre. Een ferme stap verder in de evolutie van Gojira, een band die zich inmiddels een grote speler mag gaan noemen op de internationale metalmarkt. Weer een plaatsje hoger op Graspop of Hellfest. Als die festivals nog eens mochten doorgaan, tenminste.

Dit is de nieuwe single van het Parijse trio dBoy, Crazy Z en Tall Bastard dat onder de naam Je T’Aime werkt. Twee jaar terug brachten ze hun titelloze debuutplaat uit. Daar staan 11 postpunk nummers op waar ze elementen uit verschillende donkere genres gebruiken. Het resultaat zweeft ergens tussen The Soft Moon, The Rapture en The Cure in.
Zo ook op deze nieuwe single. Een wat voorspelbare titel voor muziek uit dit genre. Maar een geslaagde blend van electro en gitaar maken een aanstekelijk nummer van “Another Day in Hell”. Er wordt geopend met een synthsound (die zich blijft herhalen doorheen de song) waarna de bas en gitaar volgen. De gitaarlijn klinkt erg naar The Cure. Het is een heel vakkundig gemaakte song dat liefhebbers van eerder genoemde genres zeker zal aanspreken.
Heel vernieuwend is het allemaal niet maar wel een cathy en aangename song om naar te luisteren. Op de b-kant staat een remix van het nummer dat duidelijk lonkt naar de dansvloer en de club scene.

PostPunk/Dark electro wave
Another Day in Hell -single-
Je T’Aime

Het foto- en gedichtenboek ‘Buiten Zinnen/Losing Our Minds’ van Eddy Verloes en Benno Barnard wordt uitgebreid met een cd van de Tiense band The river curls around the town. Uit deze samenwerking is een mooi verhaal gegroeid. Muzikaal is er een fijne afwisseling tussen de poëtische spoken words in een minimale begeleiding en de zalvende semi-pop/elektronische luistersongs . Een herfstig kleurenpalet is het resultaat. Het ligt in het verlengde van de invalshoek van de band , die op hun materiaal weemoed uitstralen en een soort gemoedsrust wensen te brengen .
We horen een bijzonder innemende , sfeervolle, pakkende, hartverwarmende harmonieuze sound, vocals en spoken words in elf nummers  , van opener “Vision” , “The denier”, “Afterglow” tot “With a whimper”, “Psst, Jacob?”, incluis het themanummer “Losing our minds”, als afsluiter . Intiem, ontroerend , boeiend , avontuurlijk melodieus klinkt dit concept. Eenvoudig  en treffend . We zijn er ferm van onder de indruk.
Luister en onderga de mooie afwisseling van deze unieke samenwerking, perfect op elkaar afgestemd.

Een overzicht van de samenwerking
De Boutersemse fotograaf Eddy Verloes nam een jaar geleden een reeks foto’s van chassidische Joden bij stormweer aan de Belgische kust. De fotoreeks, die de titel ‘Losing Our Minds’ kreeg, viel op een jaar tijd wereldwijd meer dan 30 keer in de prijzen. Hij won er onder meer de prestigieuze titel ‘Travel Photographer of the Year 2020’ mee in de categorie ‘best single image/people of the world’. Recent werd hij door de grootste Amerikaanse fotowebsite ‘All-about-Photo.com’ met de fotoreeks geselecteerd voor een online solotentoonstelling tijdens de maand maart.
De hoofdredacteur van het tijdschrift Joods Actueel bracht Eddy Verloes in contact met de bekende Nederlandse dichter-schrijver Benno Barnard (auteur van tal van publicaties zoals ‘Het Trouwservies’, ‘Dagboek van een landjonker’ en ’Zingen en creperen’). Benno Barnard is een kenner en minnaar van de Joodse cultuur. Onder de indruk van de foto’s van Eddy Verloes schreef hij er 10 gedichten bij die tevens vertaald werden in het Engels. Het initiële plan was het uitgeven van een foto -en gedichtenboek (bij Uitgeverij Poëziecentrum Gent.)
Daarmee stopt het verhaal niet. Begin december 2020 komt Eddy Verloes in contact met het studioproject ‘The river curls around the town’ van de Tiense muzikanten Bart Bekker & Jan Vanwinckel. Deze heren brengen een elegante en mysterieuze mengeling van elektronica en luisterpop. Hun debuut-cd ‘more than a break’ verscheen in 2008 en op 29 februari 2020, verscheen hun tweede album ‘nightshadows’.
Lees hier de review
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/32806-More_than_a_break.html
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78108-nightshadows.html

Eddy vertelt Bart & Jan over het project ‘Buiten Zinnen / Losing Our Minds’ waarop deze laatsten onmiddellijk voorstellen om - geïnspireerd door de foto’s - de Engelse gedichten van Benno Barnard op muziek te zetten. Benno en Eddy gaan na het beluisteren van een paar proefnummers onmiddellijk akkoord en overtuigen de uitgeverij om de publicatie uit te breiden met een cd.
Door de coronacrisis schreven Bart & Jan de muziek samen en toch apart. Beiden werkten in hun eigen homestudio’s aan de muziek en wisselden digitaal bestanden uit zonder elkaar één keer fysiek te ontmoeten (op een wandeling met Eddy om het project te bespreken na). Voor de opnames van ‘spoken word’ deden ze - net zoals bij hun eerdere albums - een beroep op hun Engelstalige vriend Mick Shorter.
Het eindresultaat is héél straf te noemen en Benno en Eddy zijn bijzonder tevreden, zo blijkt ook uit hun reacties.
Eigen reacties
Eddy Verloes: “De mysterieuze sfeer die over de foto’s hangt, wordt in de poëzie en in de muziek perfect weerspiegeld. Er is een prachtige symbiose tussen beeld, woord en klank”.
Benno Barnard: "Ik ben een liefhebber van klassieke zang, maar in mijn ervaring legt de muziek de poëzie gewoonlijk het zwijgen op (grote componisten kozen dan ook vaak tweederangs gedichten en het gemiddelde operalibretto is literair waardeloos). Maar nu blijkt het verbazingwekkend genoeg mogelijk poëzie te laten klinken, in een genre dat nooit het mijne is geweest en het verbazingwekkend genoeg nu opeens blijkt te zijn."

Doorgaans halen wij onze neus op voor weer eens een coverplaat van een band die zijn helden wil eren. Meestal betreft het dan in het beste geval deugdelijke versies van een resem songs waarop wij niet echt zitten te wachten, omdat veel van die songs al zo goed als platgecovered zijn en uiteindelijk de originele versies toch nooit overtroffen worden.
Maar wat Monster Magnet hier doet kan ons wel bekoren, omdat Dave Wyndorf met zijn bende hulde brengt aan een handvol halfvergeten wilde psych- en garagerockbands uit een ver verleden.  
De Hawkwind klassieker “Born To Go” komt hier meteen de toon zetten, een song die Monster Magnet op het lijf geschreven is, want daarop is immers hun ganse sound gebaseerd. Zonder Hawkwind was Monster Magnet immers nooit uit de bloemkolen ontsproten.
Hawkwind en The Pretty Things (“Death”) zijn zowat de meest bekende bands die hier bejubeld worden. Verder heeft Wyndorf gekozen voor obscure covers van bands die in hun tijd onder de radar gebleven zijn, maar die stuk voor stuk een stel vergeten pareltjes hebben voortgebracht. Seventies bands als Poobah, Dust, Pentagram, Josefus, Jerusalem en Morgen worden hier met branie van onder het stof gehaald, en het blijkt alleen maar een schande dat ze daar de ganse tijd hebben liggen wegteren. Vandaar een dikke pluim voor Wyndorf om de ongekuiste wilde psych-rock van die bands terug onder de levenden te brengen. Monster Magnet doet dat dan nog eens met de furie van hun beste jaren, ze lijken hier de tijd van hun leven te hebben.
Met de primitieve fuzz en garagerock van Fuzztones en Scientists weten ze ook wel raad, ze brengen “Epitapth For A Head” en “Solid Gold Hell” met evenveel vunzigheid en punk-attitude als de garagerockers van weleer. Ook de proto punk van “It’s Trash” (Cavemen) gulpt hier op zijn vuilst uit de rioolbuizen. De enige hedendaagse band die een beurt krijgt is Table Scraps, hun “Motorcycle” is een regelrechte punkrocker die stijf staat van de adrenaline.

Met ‘A Better Dystopia’ graaft Monster Magnet op plaatsen die gedurende jaren onberoerd zijn gebleven, maar waar kolkende rock’n’roll blijkt te bruisen. Dit is wat wij noemen een geslaagde coverplaat. Maak er uw werk van om al deze bands te gaan uitspitten, het zal u niet beklagen.