The Mudgang is terug. Live doken er al een hele tijd nieuwe en oude versies van deze puike garageband op, maar nu is er ook nieuw werk. Single “I Hear You” komt met een leuke video met tal van verwijzingen naar de Beatles en ook muzikaal gaan de Gentse garagerockers een beetje in die richting.
Dat levert een leuke clip en song op, maar het klinkt niet zo smerig en gemeen als we van The Mudgang gewoon waren. Maar we zijn blij dat ze terug zijn en we kijken uit naar de volgende singles.
De eerstvolgende single, “Lack Of Love”, is voor september en daarop zal Tom Derie (van o.m. Soapstone en Ultrasonic 7) meedoen. In januari van volgend jaar is er dan het nieuwe album ‘Goofalicious’.
https://youtu.be/Sq5ToH4kK8w
Neo-klassieke ravers, zo noemt het duo achter Boshaard zichzelf. En die vlag dekt inderdaad de lading. Wat Dominique Vantomme (Axelle Red, An Pierlé, Vaya Con Dios, …) en Toon Bosschaert (Waar Is Ken?) brengen op het debuutalbum van Boshaard is een instrumentale mix van piano en elektronica, van klassiek en ambient, jazz, elektro-noise en filmmuziek.
In de relatief klassieke pianostukken zit nog een zweem van oude meesters als Francis Lai en Rogier Van Otterloo. Musici die met weinig instrumenten en een eenvoudige melodie veel emotie konden oproepen. Van dat punt vertrekt Boshaard, maar ze voegen er veel meer aan toe. Het is niet enkel de elektronica die dit album naar het hier en nu haalt, ook de bewegingen in de melodie, de ritmes en de productionele aanpak van de composities.
Vantomme en Bosschaert bouwen de laagjes met veel geduld op en weer af en als luisteraar krijg je veel tijd en ruimte om daarin mee te gaan. Als alle laagjes op elkaar liggen wordt het soms dansbaar of dreigend. Referenties liggen niet voor de hand, maar wie houdt van het album van SJ Hoffman & Clairval of van het Belgische eenmansproject Berlin, zal vast ook dit kunnen waarderen.
Paul Numi is het alter ego van Peter Corijn. Die kan je misschien nog kennen van bij Angry Voices, de band die in 1980 het voorprogramma was toen U2 in de Brielpoort in Deinze kwam spelen. Ze deelden begin de jaren ’80 voorts nog het podium met Echo & The Bunnymen, Definitivos, TC Matic, The Scabs en De Kreuners. Het leverde hen o.m. een plaats op op een verzamelaar van Colour Records. Corijn trok daarna het internationale zakenleven in, maar na verloop van tijd begon het toch opnieuw te kriebelen om muziek te maken, nu als Paul Numi.
Een eerder solo-album had John Woolloff als producer (bekend als muzikant bij Patrick Bruel, Balavoine, Jeanne Mas) en zweeft tussen de Beatles en de Britpop. Het nieuwste album zit op een ander spoor en gaat meer naar de alternatieve rock en new wave.
Paul Numi verzamelde voor ‘Chimera’ een mooi team rond zich: producer Roland Vanhuffel (The Rezistance, Alain Tant, William Souffreau, Bløf, …), bassist Vincent Pierins (Elisa Waut), guitarist Eric Melaerts (Schmutz, The Popgun, Won Ton Ton, ..), drummers Herman Cambré (Arno, Clouseau, ..) en Bram Raeymaekers (Renaud) en voor de mix deed hij een beroep op Michel Dierickx (The Cure, OMD, Squeeze, Neon Judgement, TC Matic, Jo Lemaire, Luc Van Acker, Lavvi Ebbel, Pas De Deux, Elisa Waut, Definitivos, …). Mooie namen, maar op zich betekent dat nog niet dat er ook een mooi album gemaakt is.
Op ‘Chimera’ staan een paar heel goede tracks. Vooral de diepgroovende bas- en etherische gitaarpartijen zijn typisch voor de referentieperiode van de jaren ’80. We missen nog de typische synth-sound uit die periode. Paul Numi toont zich hier niet de grootste zanger, maar hij kent zijn beperkingen en weet het maximale te halen uit dat waar hij goed in is. Als tekstschrijver is hij een puike observator van de grote en kleine zaken uit zijn persoonlijke leven en van zijn directe omgeving. Dat hij niet het gewicht van de wereld op zijn schouders torst of door eindeloos verdriet verteerd wordt, maakt dat het album als geheel wat braaf en gepolijst klinkt.
De songs halen allemaal zo een beetje hetzelfde niveau, maar diegene die mij het hardst raken, zijn het heel zweverige “Who I’m Living For” en voorts “To Life!” en “A Time To Forgive”. Paul Numi heeft met ‘Chimera’ een heel aangenaam album uit.
https://www.youtube.com/watch?v=QT57pYYxEvk
Lucinda Williams heeft van de coronastilte gebruik gemaakt om een reeks ‘tribute’-albums op te nemen. Op het menu staan o.m. Tom Petty, Bob Dylan en The Rolling Stones, naast albums met kerst- en countryklassiekers en southern soul.
De keuze voor Tom Petty mag niet verwonderen. Hij coverde in 1996 haar “Change(d) The Locks” voor de soundtrack van ‘She’s The One’. Hoewel Williams en Petty’s stemmen inzake klankkleur, bereik en volume niet naadloos op elkaar aansluiten, klopt het plaatje muzikaal wel. En Lucinda Williams voelt zich als een vis in het water in de songs van Tom Petty. Haar begeleidingsband levert dan ook puik werk en kan zich meten met The Heartbreakers. De sound is vaak net zo warm en licht stuwend als op de albums van Tom Petty.
Williams is niet enkel voor de grootste hits gegaan. Uiteraard staan er klassiekers op deze tribute: “I Won’t Back Down”, “A Face In The Crowd”, “You Don’t Know How It Feels”, …, maar geen “Free Fallin’”, “Into The Great White Open”, “Mary Jane’s Last Dance” of “Refugee”. Ze kiest integendeel voor die songs waar ze met haar interpretatie iets mee kan doen. Haar sterkte ligt in de trage blues, treurende countrypop en singer-songwriter-tracks met een popfolk-toets en die zijn ruim voorradig in het verzamelde werk van Petty. De hoes van dit tribute-album is trouwens een duidelijke knipoog naar het Tom Petty-album ‘Full Moon Fever’.
De beste Tom Petty-covers van Lucinda Williams zijn hier het onheilspellende “A Face In The Crowd”, het zomerse “Wildflowers” en “Louisiana Rain”. Ook de rockers zijn prima: “Runnin’ Down A Dream”, “Gainesville”, “I Won’t Back Down”, “You Wreck Me” en “Down South”.
Mooi is dat Lucinda Williams aflsuit met een eigen song die wel mooi aansluit op de erfenis van Tom Petty: “Stolen Moments” had van zijn hand kunnen zijn.
Deze ‘Runnin’ Down A Dream’ is een heel mooie tribute voor een excellente songwriter die we sinds zijn dood wat vergeten zijn. Hopelijk behoudt Lucinda Williams dezelfde aanpak voor haar ‘tributes’ voor de nog levende legendes Bob Dylan en The Rolling Stones.
De Wandelgangen is een trio met een Nederlandstalig repertoire; ze halen invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut 'Farao' uit: ''Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten."
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Over die release en hun plannen, hoe interactief omgaan met deze crisis waarin we nu leven en de sociale media, hadden we in 2020 er een fijn gesprek over, per mail, met zanger/gitarist Pieter Paesen.Hier
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ze brachten een gloednieuwe single uit “Hart Geschaafd”.
De band profileert zich binnen de Nederlandstalige rock en postrock, die we lichtjes durven linken aan Noordkaap en De Kreuners . Een brok muzikale energie, die uppercuts en adrenalinestoten uitdeelt. Maar De Wandelgangen beschikt ook over een eigen smoel. Een breed publiek kan worden aangesproken door de toegankelijkheid en het meebrulgehalte. Met verder een knipoog naar een band als Beuk , die dit weet te doen in West-Vlaanderen , doen zij het in Limburg.
Deze single nodigt uit om De Wandelgangen live te zien … We want more!
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=xBl5Oh7rQvc
AKI is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder AKI schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt deze naar buiten in verschillende bezettingen.
Voor de nieuwste EP ‘Niobe’ werkte Anke haar muziek uit met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (bas) en Willem Heylen (gitaar). Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim, september 2020.
Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën, die beduidend openstaan voor improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die warmte en melancholie biedt.
In die jazz zorgt AKI voor een nostalgisch , emotievol aanvoelen, beeldrijk van een filmisch landschap, jazz en minimalisme.
Ondertussen hadden we een fijn interview met Anke over deze release hier
Ondertussen werd de EP ook via streaming voorgesteld hier
Voor de EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze. De band dompelt je onder in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen. Een fantasieprikkelend, hypnotiserend klankentapijt dus, de titelsong “Niobe” tekent voor dit gevoel .
Net als de mooie, eenvoudige hoes, ademt de plaat volstrekte rust uit o.m. “Ver”, “Lang geleden” , “Tokyo” en “Over Zee” . De harp en bas sluiten dus perfect aan op softe gitaarriedels en drums .
De beelden zijn sober, ingetogen en krachtig, net als de muziek. De stilte is beeldrijk. Uit die beelden blijkt dat AKI een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte. De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’, “Hoog in de lucht” typeert dit alvast .
De muzikanten beheersen sterk hun instrumenten, en zorgen dus voor muzikale finesse bijgevolg.
Tracklist: Niobe 06:20 Ver 04:23 Lang Geleden 06:36 Tokyo 07:43 Over zee 05:19 Hoog in de lucht 03:52
Thorium zette zich in 2018 met een knaller van een debuut op de metalkaart. "Dit debuut van Thorium is ronduit fantastisch. Vernieuwen doen ze niet maar ze waaien een frisse bries doorheen gekende stijlen en genres. Alles samen krijgen we toch een herkenbaar geluid met de nodige eigenheid. Een meer dan geslaagde plaat." schreef Musiczine.net .
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Thorium is een grote aanwinst binnen de Belgische metal scene. Een gloednieuwe plaat verscheen, 'Empires in the sun'. Een verrassend meesterwerk, waarop Thorium buiten zijn comfortzone treedt, maar aan zijn roots trouw blijft.
We hebben een akoestische intro op “Dreams of Empire”. “Exquisite”, “Powder and Arms II” en “Where do we go” tekenen voor snelle, harde uppercuts. De virtuositeit van de muzikanten komt naar boven. Op de titelsong “Empires in the sun” noteren we een word intro. We krijgen een mix van NWOBHM, bay area thrash metal, power en progressieve metal. Thorium treedt buiten z’n comfortzone en daar houden we van. De songs zijn als mokerslagen en ondergaan verrassende wendingen. Knap!
Een zeer interessant drieluik is ‘1302’, gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience. Een episch meesterstuk weliswaar, Thorium laat zich van z’n filmische kant zien. De band experimenteert in sound en vocals. “1302: the Golden shadow” is een dertien minuten lang epos, dat ons omver blaast.
Algemeen zijn de vocals emotioneel beladen.
Thorium brengt een boeiend, afwisselend meesterwerk, die ook de fans van de heavy/speed metal aanspreekt.. "Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van de oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat tav de andere wat meer afwijken." lieten ze optekenen in een interview.
In die opzet zijn ze met brio geslaagd. Ze blijven hun roots trouw, maar bieden ruimte voor openheid wat de originaliteit siert. .
Deze tweede is sterk en onderstreept hun virtuositeit en experimenteerdrift. Puik Plaatje dus!
Tracklist: Dreams of Empire 00:53 Exquisite 03:52 video Powder and Arms II 03:08 Where Do We Go 03:54 video More Than Meets The Eye 04:42 Empires in the Sun 05:12 video The Old Generation 04:44 video Winterfall 05:15 Itchin' and Achin' 03:18 1302: The Minstrel [part I] 02:09 1302: The Golden Shadow 13:02 1302: The Minstrel [part II] 02:15
Pianist Michel Reis, bassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen kennen elkaar sinds hun schooltijd en hebben in 1998 een trio opgericht. In 2011 kwamen ze opnieuw bijeen om muzikale ideeën en composities uit te wisselen. Hun debuutalbum verscheen twee jaar later. Vanaf dat moment stonden ze op het podium van internationale jazzfestivals en brachten ze nog twee albums uit.
De muzikanten hebben uiteraard niet stil gezeten ondertussen, ook solo of binnen andere projecten drukten ze hun stempel in de jazz.
Terug bij elkaar is ‘SLY’ nu het nieuwe album. Een uur lang worden we meegenomen in hun trip (=veredelde jamsessie). Piano, drums en bas vullen elkaar op speelse wijze aan. Sterk. “Snowdrip” is meteen een fijn voorbeeld van hun vriendschap, kunde op de ingetogen, aanstekelijke en groovy instrumentatie. “If you remember me”, “Fantastic mr. Fox”, “The Rebellion” en “Dairy of an unfetterend mind” leunen hierop aan. Een gevarieerde aanpak in het genre die enorm wordt geapprecieerd.
Wij lieten ons gewillig meeslepen op het klankentapijt van aanstekelijke jazzy tunes van het trio.
Reis/Demuth/Witltgen leveren een overtuigende plaat af , hun hechte vriendschap wordt omgezet in warme , ontspannende virtuositeit en speelsheid. Klasse!
Tracklist: 1. Snowdrop 2. No Storm Lasts Forever 3. If You Remember Me 4. Fantastic Mr. Fox 5. Silhouettes on the Kuranda 6. Viral 7. Diary of an Unfettered Mind 8. Let Me Sing for You 9. Venerdi Al Bacio 10. Nanaimo 11. The Last We Spoke 12. The Rebellion 13. Home Is Nearby
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig is. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door 'the wire magazine' geprezen als 'een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico.
Nu komt de nieuwe plaat 'Great Expectations' uit. Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
"Een plakwerk van ideeën'' zo omschreef de band het in een recent interview. Het is een gevarieerd meesterwerk. Een plaat bol van verrassende wendingen, improvisatie kunstwerken en experimentjes worden verbonden met toegankelijkheid. Het gelaagde “Crow in the dark” is er zo eentje. Een avontuurlijk nummer dat alle richtingen uitgaat. Mooi wat ze weten te verwezenlijken . Pop, avant-garde, met een vleugje humor en bittere ernst. Het doet denken aan de werkwijze van Frank Zappa; de luisteraar wordt overrompeld door de uiteenlopende effecten van deze muzikanten.
We staan ook even stil bij het meesterlijke drumspel van Karen, een muzikante die houdt van grenzen aftasten en verleggen . Ze weet haar spel te passen in de gitaarriedels en de vocale schoonheid.
Zwerm bewandelt een eigenzinnig muzikaal pad in het genre. Een variërende klankenwereld, avontuurlijk, filmisch van aard, die de fantasie prikkelt en een visueel totaalbeleving biedt. Sterk!
Tracklist: Crow In The Dark 04:32 - Peel Of The Sentiment 04:23 - On My Way To Aguno 04:22 - No Sign Of Dawn In The Sky 05:17 - It All Serves A Purpose 05:20 - Great Expectations 07:51 - My Umbrella 05:18 - Melusine 05:18 - Heavy Machinery 05:00 - No Questions No Lies 04:25
Basa Mortuko - wat staat voor ‘woestijnklimaat' is een samenwerking tussen Kyoko Baertsoen en Ronald Vanhuffel. Beiden hebben een voorliefde aan bands als Dead Can Dance en Massive Attack Het duo brengt een overtuigend debuut uit 'Basa Mortuko', van dromerige en sferische soundscapes.
“Airdrop” is een wondermooie ‘reis’ opener. In een sprookjesachtig, filmisch klankentapijt brengt multi-instrumentalist Ronald aanstekelijke beats aan, gedragen door Kyoko’s kristalheldere, warme stem. Zachtmoedig van aard is het .
Op “Reach Out” heerst een bevreemdend, subtiel donker sfeertje, zonder echt een duister gevoel te creëren .
Het duo maakt de brug tussen aanstekelijkheid en experiment in hun dreampop/elektronica. Basa Mortuko tast grenzen af. “Kudikarma” is spookier en heeft meer het triphopconcept van een Massive Attack. “Alsafar” valt op door Oosterse elementen..
In elke song ervaren we hoe droom en donkerte elkaar vinden. Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze, waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren . Een intrigerende versmelting dus van (verschillende) karakters die elkaar aanvullen en tekenen voor een oogstrelend debuut. Een hemelse kruisbestuiving dus!
Tracklist: Airdrop - Burning Souls - Hero - Reach Out - Kudikarma - Alsafar - Hiroshima - Hidden Faces - Promised Land - Earth - Diamond - A feeling of Loss
Dream pop/Elektronica
Basa Mortuko
Basa Mortuko
Remission International (Wayne Hussey & Friends) stelde in februari een nieuwe liefdadigheidssingle “TOS2020” voor, een gezamenlijke remake van The Mission's anthemische hit “Tower Of Strength” onder leiding van Mission frontman Waynr Hussey.
Doel: geld inzamelen voor Covid-gerelateerde liefdadigheidsinstellingen wereldwijd Naast Mission frontman Wayne Hussey zijn Andy Rourke (The Smiths), Billy Duffy (The Cult), Evi Vine, Budgie (Siouxsie and The Banshees), Gary Numan bij dit project betrokken; verder was er nog medewerking van James Alexander Graham (The Twilight Sad), Julianne Regan (All About Eve), Kevin Haskins (Bauhaus, Love & Rockets), Kirk Brandon (Theatre of Hate, Spear of Destiny), Lol Tolhurst (The Cure), Martin Gore (Depeche Mode), Michael Aston (Gene Loves Jezebel), Michael Ciravolo (Beauty in Chaos), Midge Ure (Ultravox), Miles Hunt (The Wonder Stuff), Rachel Goswell (Slowdive, The Soft Cavalry), Richard Fortus (Guns N' Roses), Robin Finck (Nine Inch Nails, Gary Numan, Guns N' Roses), Jay Aston (Gene Loves Jezebel), Steve Clarke (The Soft Cavalry), Tim Palmer en Trentemøller.
Het ondersteunen van slachtoffers van COVID zou al reden genoeg moeten zijn om deze bijzondere samenwerking te omarmen. Elke song ademt echter ook die typisch jaren '80 vibes uit waardoor liefhebbers van elektronische muziek uit die gouden tijden zich hierin zeker zullen kunnen vinden. En toch is het niet zo dat hier een routineklus wordt afgeleverd. Dit gezelschap aan top muzikanten stopt enorm veel liefde in de remixen van deze single. Waardoor elke song een andere wending krijgt, ook al gaat het telkens over dezelfde song. En dat is het meest opmerkelijke aan dit pareltje, naast de reden waarom het is uitgebracht. ReMission International brengt vooral topmuzikanten samen met een hart voor anderen, wat onze volle respect verdient. Ze kiezen om iets nieuws en fris te doen daarmee.
Meer informatie: https://liveherenow.co.uk/products/remission-tos2020-cd-single?variant=32365942046786
new wave/postpunk/elektronica
Wayne Hussey & Friends - ReMission International
TOS2020
Tracklist:
1. TOS2020 (single)
2. TOS2020 (Beholden To The Front Line Workers Of The World mix)
3. TOS2020 (Trentemøller remix)*
4. TOS2020 (Albie Mischenzingerzen remix)**
5. Tower Of Strength (original new remaster) - The Mission (free bonus track with bundle
only)
https://www.youtube.com/watch?v=rmnFtDV9Ubc
Ter introductie van deze nieuwe schijf van piano wonder Akira Kosemura citeren we even volgende tekst: “Due to the pandemic, Akira Kosemura was forced to suspend the work which he had been developing for the past few years, and this situation made him start producing this piano solo album, as a response to his impulsive desire to create music. In the current situation, these fourteen peaceful piano sketches come as a sunshine filtering through branches of trees.’’
Akira Kosemura is een pianist die het uitzonderlijke talent heeft om zijn piano werk filmisch te maken; het klinkt beeldrijk. Luister maar eens naar ‘Original Motion Picture Soundtrack’. Met deze schijf is dezelfde muzikale weg ingeslagen .
In deze tijden waar mensen op zoek zijn naar rust in hun hoofd, heeft deze wondermooie pianoklank net die rustgevende invloed op je gemoed. Er is geen oorverdovende sound, nee, Akira gaat uiterst intimistisch te werk met “Luceur”, “Asymptote” en “Wavering Heart”. Songs die allen perfect op elkaar aansluiten, puzzelstukken binnen een intens mooi geheel. Even ingetogen zijn “Another place”, “Nothing says the same” en “By Night”. Hij zorgt voor een hypnotiserende kracht in z’n pianospel , dat diep weet te raken … ’88 keys’ beluister je best in z’n geheel. Het leest als een wondermooi gevoelig boek.
Akira Kosemura bewijst, intens, ingetogen, op ’88 Keys’ zijn uitzonderlijk talent. Het is hoedanook een emotievol meesterwerk van een grootmeester.
Tracklist: Lueur 03:00 Asymptote 02:42 Wavering Heart 02:26 Yure 01:44 The Eighth Day 02:39 Komorebi 02:14 Spiral 01:52 Karen 02:39 Hidden Waltz 02:39 Aura 02:13 Reverie 01:24 Another Place 02:38 Nothing Stays The Same 04:11 By Night 01:40
Klassiek piano
88 Keys
Akira Kosemura
Nederlands 
Français 
