Topkwaliteit blijft altijd boven drijven, en zoals gewoonlijk moeten de niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde, weer hier niet onderdoen. Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven, deze keer zonder publiek door een of ander virusje.
Ons wereldberoemd ongekend prettig gestoord viertal is allang besmet met het virus om met hun gortige en tijdloze oerrock een onuitputtelijke geestdrift er door rammen, nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief, en dan eens weer naar hun normen ingetogen.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu . Ook als Mistero Dufo en co deze keer de studio betreden, dan ontploft het boeltje. Na het eerdere ‘Chapter 1’ krijgen we nu ‘Chapter 2 Fall’ met als eerste single “Elephant”. Ondersteund door een locomotief van een ritmesectie en zowaar een Hammond laat De Westvlaamse Riffheid Wouter  zijn gitaar op ons los terwijl de Coronaproeve Luc koeltjes het verhaal beschrijft van een olifant die schoenen gaat kopen. Laat nu eens deze psychedelica heel realistisch overkomen. In “Magnolia” regende het ook kikkers en de aanschouwer geloofde het. Ondersteund met een oneshot videoclip van “Strash”.
Onze eeuwige hyperkineet slaagt er in om een perfecte eeuwige knorpot a la Reed neer te poten in “Drunk”. Wat lichter, softer, en toch onmiskenbaar Idiots. Je moet het maar kunnen. En een ode aan dronkenschap kan ondergetekende altijd en met plezier smaken.
Het huwelijk tussen Beefheart en Ozzy word ingezegend in ‘Fall’. Als een bloedende vulkaan worden Wouter en zijn gitaar perfect explosief. We gaan er geen etiket op plakken. Het zou zelfs idioot zijn. Het zijn gewoon Id!ots. Of Idiots.
Deze stevige portie waanzin blijft doorgaan in “Wreckless” en afsluiter “Blackout pt2”, waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken.
Ook hier worden alle nummers favorieten. Het wordt verdomme nogmaals eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken ID!OTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.

Tracklist: Lipstick Glamgirl, Monkey In The Drivers Seat, Lonewolf, The Office, Bai Chang, Hong Kong, Elephant, Underground, Nervous Wreck, Let’s Get Drunk, Blackout PT. 2

Wanneer vriendschap, passie en liefde voor muziek nooit zullen uitdoven
Zijne In Goedheid En Aanstekelijkheid Gedrenkte Wouter Droesbeke weet al ongeveer een halve eeuw zijn passie en begeestering voor country te delen met zijn enthousiaste vrienden en aanhoorders. Onze chroniqueur schaarde door de jaren heen een fantastische warme vriendenkring van topmuzikanten rond hem met zijn finaal project Texas Café. Deze warmste mens heeft nu zijn laatste strijd tegen de gemeenste ziekte verloren en laat in zijn onsterfelijke liefde voor muziek met zijn bende van acht een erfenis van jewelste na.
Texas Café legt na een laatste zinderende passage in Den Ekster in Dranouter de laatste handen aan het ultieme muzikale legaat: LP Texas Café wordt een exclusieve one off limited edition van 300 exemplaren. Texas Café gaat met hun gekende élan in productie na de verkoop van honderd exemplaren om zo verder te kunnen werken. Bestellen is dus de boodschap. Het verhaal van Wouter en zijn muzikanten wordt hier met een lach, een traan en bloedzuivere passie verteld. Luister aandachtig naar “Copperhead Road”, om er zomaar eentje uit te pikken. Of “Homegrown Tomatos”, of “Loretta”, of…… Tja eigenlijk alle nummers.
Een song heeft Wouter zelf geschreven: “Grounded Pork For Free”. Het verhaal van een van Texas’ favoriete kroeg wordt hier heel verfijnd en met de nodige humor uit de doeken gedaan en wordt tevens uitgebracht als single.
Weet je, je hebt zo van die covers of tributes die het origineel willen benaderen, en zij die het origineel overtreffen. Neem gerust van mij aan dat Leaving in Styles tot de tweede categorie behoort.

Er wordt een portret van de inmiddels overleden Wouter uitgezonden in het programma ‘Leef’ op Play 4 maandag 22 maart aanstaande.

Line up: Wouter Droesbeke: rhythm guitar en lead vocals/ Piet Clarysse: gitaar, slide gitaar en backing vocals /Isabelle Stevens: Bariton sax en backing vocals/ Patrick Penne: Mandoline/ Dick Vanhoeghaerden: Drums en percussie/ Kris Demets: Bas/ Dirk Naessens: Viool

Tracklist: White Frightliner Blues, Loretta, Angel of Montgommery, Homegrown Tomatoes, Grounded Pork For Free, Hello in There, Barking Jack, Rita Balou, Magnolia Wind, Copperhead Road, Worry Be Gone, La Freeway, Grandpa was a Carpenter, Dublin Blues, In Spite Of Ourselves, The Old Man’s Eyes, Souvenirs, Bluebird Wine, The Death of Sis Draper, Texas 1947, My Favorite Picture of You.

The Telescopes zijn typisch het sort band die je moeilijk in een hokje kan duwen. In het begin werden ze aangeduid als fuzzy garage, daarna was iedereen het eens dat ze postrock speelden en nu zet hun label het nieuwe album in de markt als prog/spacerock. Die twee etiketten zou ik na een paar luisterbeurten van ‘Songs Of Love And Revolution’ niet meteen bovenhalen.
Hoe omschrijf ik het dan wel: de fuzz is hier zover doorgeslagen dat het voor mij herinneringen oproept aan de ‘stofzuiger’-postpunk-sound van The Jesus And Mary Chain, al klinkt het soms net zo goed psychedelisch. De ritmes en de eindeloze herhalingen doen mij denken aan mantra’s en drone-muziek. Slechts op één of twee tracks ontwaar ik een break in het drummen, voorts lijkt er wel een mechanische metronoom aan te pas te komen. De veelal onder de fuzz verstopte en nauwelijks te ontcijferen vocalen duwen het dan weer in de richting van de postrock en My Bloody Valentine. Mijn favoriete tracks zijn “Strange Waves” en “Mesmerised”.
The Telescopes bestaan al een paar decennia en vinden zichzelf bij elk album opnieuw uit. Toch is hun sound uit duizenden herkenbaar. ‘Songs Of Love And Revolution’ is intens, zwoel, zweverig-mysterieus en postapocalytisch.

Bijna was deze release van eind vorig jaar aan onze aandacht ontsnapt. Na Suzanne Vega brengen ook The Fuzztones een ode aan hun New York. Anders dan Suzanne Vega duiken de grondleggers van de garagerock daarvoor in andermans werk. Op ‘NYC’ coveren ze vrolijk de Ramones, The Cramps, Dead Boys, The Heartbreakers, The Fugs, Mink DeVille, Patti Smith, Bob Dylan, Blue Öyster Cult en the New York Dolls. Zelfs Frank Sinatra's “New York, New York” moet eraan. De politiesirenes in de intro voorspellen weinig goeds, maar al bij al krijgt deze klassieker nog een brave en nette make-over.
Die cover van Frank Sinatra is meteen de enige echt alombekende cover. Van de andere doet de band- of artiestennaam uiteraard wel een belletje rinkelen, maar de song niet altijd. Van Bob Dylan of The Ramones hadden ze bij The Fuzztones makkelijk een veel bekendere track kunnen coveren. Het siert hen dat ze dat niet gedaan hebben.
Bij een geografische afbakening voor het kiezen van covers heb je een zekere vrijheid in tijd en onderwerpen, maar met New York als referentie kan je maar moeilijk volledig zijn. Lou Reed is toch een NY-icoon waar je moeilijk omheen kan. Ook Blondie en Sonic Youth mis ik nog, maar volledig ben je natuurlijk nooit.
Er staan enkele mooie ontdekkingen op ‘NYC’. “Psylocibe” van Wendy Wild’s Mad Violets is hier waarschijnlijk onbekend, maar een knap nummer. Het is de track waarmee de Mad Violets in 1984 op de verzamelaar ‘Battle Of The Garages’ stond, maar dan met de letters ‘i’ en ‘y’ verwisseld. The Fuzztones stonden op dezelfde verzamelaar met ‘Green Slime’. Naar de normen van The Ramones wordt “53d & 3d” door The Fuzztones in slow motion gespeeld, maar zo krijgen we ook eens de tijd om die geinige lyrics te kunnen volgen. Ook “Dancing Barefoot” van Patti Smith krijgt een remake die nog een trap luier en slomer is dan het origineel en die op deze manier doet denken aan The Doors met een stonede Jim Morrison achter de microfoon.
Het enige wat we hier echt ontbreken is een eigen ode van The Fuzztones aan New York. We moeten het stellen met covers in een Fuzztones-jasje. Wie de band al live zag of wie al een album van hen in huis heeft, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Uptempo garage met flink wat fuzz op de gitaren.
De versie in paars vinyl kan je o.m. bij het Belgische Drunkabilly Records bestellen.

https://fuzztones.bandcamp.com/album/nyc