We citeren van Thunderblender uit de biografie van de website van JazzLab: ''Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.''
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin; hij ontmoet tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio bracht nu zijn debuut uit 'Stillorgan'.
“Lament” start eigenlijk vrij somber en lichtjes donker. Maar al vlug blijkt dat Thunderblender graag de lijn tussen donker en licht opzoekt. Het vederlichte samenspel van Sam zijn saxofoon en de sprankelende pianoklank die Hendrik uit zijn mouw schudt op “Movin on” toont dit aan.
Weemoedigheid en melancholie komen ook de kop opsteken; je hoort een band die hun instrumenten zodanig op elkaar afstemt, dat de emoties elke snaar in je hart diep raken. Een mooi voorbeeld is “Doubt”. “Hope” is een lekker uptempo song waarop de piano en drums van Jens een gevecht aangaan; een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Het improviseren en het proberen chaos te creëren, wordt prachtig aangevuld door de saxofoon van Sam. Het lijkt alsof de instrumenten tegen elkaar aanbotsen zonder elkaar pijn te doen; prachtig gevonden. Op “Panic redux” wringt de sax zich in alle bochten, gerugsteund door zenuwachtige drums en piano, tja, een soort paniek aanval.
'Stillorgan' is trouwens een schijf die met mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Een ontdekking waard. In een interview verklaart Sam dit als volgt: ''Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation."
Het is een voortdurende wirwar om binnen een verstilde sfeer gemoedstrust over jou te laten neerdalen; door middel van een chaotische aanpak word je eerder tot een punt van waanzin gedreven. Deze gevarieerde aanpak is voor de doorsnee luisteraar geen makkelijke brok, maar eens die bonte wereld binnengetreden van Thunderblender, krijg je er nooit genoeg van. De plaat is verslavend van begin tot eind op ons gemoed. Het wondermooie, meeslepende “Lights out” zet het in de verf.
Besluit: 'Still Organ' is een ongeleid projectiel dat naar alle kanten van de kamer stuitert. Soms word je door de weemoedige, sombere aanpak tot volstrekte rust gebracht. Om verder in een soort wirwar terecht te komen, waarbij voortdurend de strijd tussen sax, drum en piano wordt aangegaan tot het oneindige. Het gaat naar een climax die veel vraagtekens oproept, en verwondering opwekt. De veelzijdige, meeslepende , melancholische aanpak in alle kleuren, trekt ons over de streep …
Tracklist: Lament 04:05 Movin On! 03:22 Last Light Out 06:14 Doubt 07:33 Hope 06:44 Arrival 04:52 Last Minute Panic (interlude) 00:32 Panic Redux 04:18 Lights Out 05:26
Na de interessante projecten Barefoot And The Shoes en Sun Gods, wat een succesvol parcours werd, krijgt het viertal The Radar Station eindelijk erkenning bij een breed publiek. De band maakte een sterke indruk in 'De Nieuwe Lichting' . Ze bewijzen het verder met dit sprankelend debuut 'Life inside a tornado'. De plaat verscheen begin September. In de luisterbeurten dreven we weg naar de mooie oorden die ons hart verwarmen.
De band bewandelt zeemzoeterige paden zonder al te klef te klinken. “Voices” is een song die blijft hangen, en waarbij je neervlijt in het malse gras , genietend van de rust in de omgeving, zonder in slaap te worden gewiegd.
The Radar Station wordt vergeleken met een hele rits bands; die komen om de hoek kijken, maar The Radar Station beschikt over een eigen gezicht. De muzikanten bieden oorstrelende mooie riffs en puike drumpartijen , die betoverend. De sleutel tot succes is Brent Buckler. Zijn vocals klinken warm, teder, en hypnotiseren je op bijzonder intense , emotionele wijze o.m. op éThe beauty of belief”, “Into the mud” en “Loony lane”.
De cover “Pictures of you” van The Cure biedt een dubbel gevoel , de unieke stem van Robert Smith is onmogelijk te evenaren, maar het is een geslaagde poging geworden.
Die stem van Brent is iets speciaals, en doet denken aan Matt Berninger (The National) en Gary Lightbody (Sow Patrol) , die op dezelfde integrerende wijze een volledige festivalweide kunnen ontroeren. Zijn stem en uitstraling voeren je mee naar een wereld, waar het fijn vertoeven is; zijn zachtaardige stem voelt aan als een donsdeken tegen donkere, koude gedachten. Zonder je in slaap te wiegen laat de band je wegdromen over een vallei en mooie horizont.
Minpuntje van de plaat: het gaat er nogal braaf aan toe. Wie houdt van een dromerige, bezwerende sfeer , wordt overtuigd, “The Giant”, “Face full of lines” en de melancholische , weemoedig “After the tornado”.
The Radar Station is een band die in staat is een festivalweide stil te krijgen, en diep te ontroeren. In grote mate is het te danken aan die bijzondere stem van Brent Buckler. Zonder afbreuk te willen doen aan de muzikanten binnen de band, straalt hij iets unieks uit.
The Radar Station staat in voor weemoedigheid en melancholie ; een aankleding om stil van te worden , zonder in slaap te wiegen. Je pinkt een traan weg en er daalt een gelukzalig gevoel over je neer , waardoor het stil wordt in je hart.
Het is een mooi debuut voor wie houdt van ingetogenheid die je ziel kan doen bloeden van innerlijk geluk.
Tracklist: Voices (4:26) - The Beauty of Belief (4:23) - Into the Mud (4:22) - Subtle Science (3:49) - Loony Lane (4:11) - Zanzara (4:17) - I Moan (4:50) - Pictures of You (4:03) - The Giant (6:19) - Face Full of Lines (5:24) - After the Tornado (5:26)
Sohnarr is het solo project rond Patricia Vanneste (Balthazar, Cordette, Oko Yono, Driftwood) . Op zoek naar inspiratie trok ze de Scandinavische natuur in, het resulteerde in een parel van een album, 'Coral Dusk'. De magie en impact van die natuur op jou als mens, komt hier volledig tot uiting. Nergens worden muren afgebroken, maar nergens word je ook in slaap gewiegd. De intensiteit doet wel een gemoedsrust over jou neerdalen; je droomt van verre, mooie oorden, waar de pracht van die natuur je de adem beneemt.
Het mooie aan deze schijf is dat de intieme viool en piano klanken, puur instrumentaal, grenzen verlegt. De registers worden wel eens open getrokken; ook in de natuur kun je in een storm terecht komen, maar net als het oorverdovend begint te worden komt de zachtaardige kant van de natuur de kop opsteken.
Vaak zorgt een kristalheldere, warme vocale aankleding voor een extra deken tegen koude winteravonden. Elke song ademt die schoonheid uit die je dus enkel terugvindt in de natuur. Sohnarr slaagt er dus vooral in beelden op te wekken die je naar die oorden doen drijven; op een zeer gevarieerde, kleurrijke wijze raakt de muziek heel gevoelige snaren.
Het valt je misschien op dat we nog geen songtitels hebben vernoemd. De schijf in zijn geheel is een mooi boek om van begin tot einde uit te lezen. Het laat de uiteenlopende concepten zien, horen maar vooral voelen van wat zij meemaakt, omgeven door de natuurpracht. Het brengt rust in je hart, maar doet je niet in slaap vallen Patricia kruipt op een al even intense wijze letterlijk in je vel met haar stem en instrumentale virtuositeit, waardoor je eens gehypnotiseerd , helemaal zen geworden de realiteit in het leven prompt weer aankan. Ondanks de sobere, intieme , rustgevende aanpak klinkt er subtiel ook iets dreigends op 'Coral Dusk'. We hebben er geen verklaring voor , maar sommige songs bezorgen je rillingen van angst, zonder dat je pijn wordt gedaan. Ook deze soort dreiging vind je terug in deze natuur. Die dreiging vind je op “Melomania”, een klepper van circa tien minuten, die een heel uiteenlopende kant laat zien van de natuurpracht. Met “Tiptoe”, sluit Sohnarr af , een intens mooi, intiem pianospel dat je hart weer tot rust brengt.
Nog een opvallend gegeven: het ontwerp waarrond de schijf is opgebouwd, wordt echter niet zomaar uit de doeken gedaan; hier is duidelijk diep over nagedacht .
‘Tiptoe' is een magisch mooi woord, dat fragiel klinkt als porselein maar even sterk als het zwaarste staal dat je hart doorklieft. Dat is hoe deze 'Coral Dusk' aanvoelt. Sohnarr laat geen enkel aspect van de natuur onberoerd. Ontroerend hoe ze zingt , en strelend de strijd tussen piano en viool aangaat. Om je dat ultieme gevoel van welbehagen te bezorgen dat je enkel voelt als je het avontuur ook durft aangaan, de gevaren trotseert en geniet van de pracht en praal die de natuur je in alle eenvoud biedt.
Patricia betreedt een pad dat al velen hebben bewandeld, maar ze geeft haar eigen opinie op verschillende wijzes, uitgebreid, gevarieerd, kleurrijk en vooral bijzonder ontroerend. Het gaf ons de nodige inspiratie om die trip met haar samen aan te gaan.
Tracklist: Östmark 03:25 - 11.10 04:40 - Radar 04:23 - Mermaids of Bergsjøn 06:23 - The Road 03:03 - Playing Hard To Get 07:19 - Melomania 10:07 - Tiptoe 04:45
ambient/neo-klassiek
Coral Dusk
Sohnarr
Oscar Jerome laat zich goed omringen en heeft zijn paden heel goed doordacht eer hij dit debuut op de wereld los liet. Hij timmert al een tijdje aan de weg en is in Zuid-Londen geen onbekende meer. Na twee EP's en een livealbum werd het tijd om een debuut uit te brengen. Met 'Breathe Deep' laat hij enorm veel kanten van zichzelf zien en horen.. De man is dus duidelijk van vele markten thuis, wat tot uiting komt op deze knappe plaat.
Lianne La Havas, Brother Portrait en verder een rits getalenteerde muzikanten verlenen hun medewerking aan deze 'Breathe Deep', een grote meerwaarde. Niet dat Oscar Jerome die hulp echt nodig heeft, zelf is hij een begenadigd zanger en kunstenaar die verdomd goed weet waar hij mee bezig is.
Opener “Sun for somone”, voorafgegaan door een mooie instrumentale intro “Searching for Aliens” is alvast een relax song, heel hypnotiserend; een klankbord van jazz, soul, en zelfs subtiele hiphop, reggae komen je tegemoet, o.m. op “Give Back What U Stole from Me” (van de gelijknamige eerste EP) in een gestroomlijnde versie.
Op “You Saint” krijgt Oscar Jerome hulp van Brother Portrait, een song waar hij bewust afwijkt van die jazz, maar het niet verloochent. Ook op “Gravitate” ( ook te vinden op de live EP ‘Live in Amsterdam’), wijkt Oscar Jerome bewust af van het origineel, het is verfijnde versie dan op de overigens zeer mooie EP. Een ander mooi duet wordt gevormd op “Timeless” waarop de kristalheldere stem van Lianne La Havas perfect samenvloeit met de warme stem van Oscar Jerome. Prachtig.
Wie denkt dat het mooiste dan wel voorbij is, wordt verwonderd door de even kleurrijke parels “Draggin' my'', een instrumentaal meesterwerk dat alle kanten uitgaat.. Afsluiten doet Oscar Jerome met “Joy is You”, een song die tekstueel en muzikaal aan je ribben blijft kleven; een ode aan zijn familie en zeer mooi gebracht.
Knap hoe Oscar Jerome zoveel muziekstijlen met elkaar weet te verbinden. Uiteraard zijn de jazz invloeden - een label dat men nogal snel op zijn muziek kleeft - voldoende aanwezig. De schalkse trompet zorgt er hier namelijk voor .
Het is die bijzonder kleurrijke aanpak en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende stijlen dat ons het meest over de streep trekt. Een perfect huwelijk tussen neo-soul, funk, hiphop en jazz. Die aanpak zorgt ervoor dat een breed publiek kan worden aangesproken.
Een aanrader van formaat dus …
Tracklist: Searching For Aliens - Sun For Someone - Give Back What You Stole From Me - Your Saint - What's Up Buttercup - Gravitate - Fkn Happy Days – Timeless - Draggin' My Heels - Joy Is You
jazz, neo-soul, funk, hip-hop
Breathe Deep
Oscar Jerome
Bill Callahan werd eind jaren '80 bekend door zijn lo-fi project Smog, met wie hij hoge ogen gooide tussen 1993 en 2005. Ondertussen gaat de man solo op de hort. Na zijn laatste album 'Shepperd in a Sheepskins' bleek er nog materiaal in zijn schuif te liggen waarmee hij wel iets kon doen. Door de lockdown kwamen die songs boven drijven onder 'Gold Record'. Een gouden plaat voor liefhebbers van warmhartige songs, gebracht door een troubadour die ontroert maar ook een spiegel voorhoudt, zonder te oordelen of te veroordelen.
Op het ritme van een kabbelend beekje vertelt Bill Callahan uitgebreid zijn verhaal. “Pigeons” komt al mooi binnen, je vleit je op je stoel en luistert ontspannen naar de gezapige manier waarop de verhalenverteller binnen Callahan je comfortabel laat voelen in zijn wereld.
Ok, dat kan na een tijdje wat saai gaan klinken, want hij verlaat zelden de begane weg. De zachte, warme stem van Bill zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. Elke song is opgebouwd rond dat zelfde totaalgevoel. “Another song” tot “Protest song”, het zijn één voor één van die songs die laten horen dat de man best mooi kan vertellen. We horen zelfs subtiel een streepje Lou Reed passeren, als bij “Let's move to the country''. De gestroomlijnde manier van Lou z’n verteltrant, vind je bij Bill Callahan ook; dat hij nog een streepje zwevende gitaar klanken toevoegt aan de sound is eigenlijk ondergeschikt aan wat hij doet met zijn warme stem. De mooie inbreng van trompet binnen sommige songs is een enorme meerwaarde. Het is vooral zijn prachtige stem die hij in de weegschaal gooit om zijn verhaal te vertellen. Dat blijkt als hij het heeft over “Ry Cooder” tot de mooie afsluiter “As I Wander”, waarmee hij deze schijf in schoonheid afsluit.
Besluit: Bill Callahan zingt over zijn eigen leven en voegt er een dosis humor aan toe. Hij heeft het op eenvoudige wijze ook over jouw en mijn leven. Hij haalt zijn inspiratie uit de meest eenvoudige dingen van het leven , als “Breakfast” of doet aan zelfrelativering zoals bij “Ry Cooder”. Allemaal op diezelfde gezapige wijze waardoor je als luisteraar met een glimlach een traan wegpinkt en jezelf dus ook herkent in zijn songs.
Heel subtiel houdt Callahan je een spiegel voor zonder dat door je strot te rammen, nee, hij doet het op zachtmoedige wijze waardoor je alles in een andere perspectief ziet.
De boodschap die Bill Callahan hier verkondigt is vooral een positieve mening die je in deze tijden zeer goed kunt gebruiken.
Kortom: Mooie plaat, van een artiest die al zoveel jaar niets meer hoeft te bewijzen, maar fijntjes je hart raakt op eenvoudig gezapige wijze. Alles ligt op diezelfde lijn en het stoort allerminst.
Pigeons (5:25) Another Song (3:15) 35 (4:03) Protest Song (3:58) The Mackenzies (5:03) Let's Move to the Country (3:19) Breakfast (2:48) Cowboy (4:35) Ry Cooder (3:51) As I Wander (3:56)
singer-songwriter/folk
Gold Record
Bill Callahan
All Them Witches is een band waarop je nooit een label kon kleven. De uit Nashville afkomstige formatie heeft ondertussen al vijf albums afgeleverd in acht jaar, kleurrijke plaatjes van alle ingrediënten binnen ‘rock/country/alternative music’ . Een reden temeer om ook deze nieuwste schijf ‘Nothing As the ideal’ onder de loep te nemen.
Sinds 2018 is All Them Witches een trio geworden na het vertrek van toetsenist Jonahtan Draper. Of dit invloed heeft op het geluid? Het kleurrijke blijft overeind staan, het furieuze ook. Deze schijf werd opgenomen in de wereldberoemde Abbey Road Studio, dit biedt daarom geen sleutel tot succes. Maar toch. De combinatie tussen de veelzijdige aanpak van de band met de magische impact van die legendarische studio zorgen voor een pareltje dat op veel vlakken de perfectie overschrijdt.
Dat begint al met het bijna zeven minuten lange “Saturnine & Iron Jaw”, waar de band toont dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Aanstekelijkheid wordt verbonden met hypnotiserende klanken en een vocale aankleding die al even veelzijdig blijkt te zijn als die instrumentale impact. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar gekluisterd aan de boxen lekker zit te headbangen én geniet!
All The Witches kleurt namelijk ook nu weer lekker buiten de lijntjes, en verrast je voortdurend met zelfs links en rechts een experimentele voetnoot, als bij de song “See You next fall” waar dreigende, mysterieuze klanken en vocalen uitmonden in een climax die de aarde onder je voeten doet daveren. Vooral valt de virtuositeit van de gitarist van dienst op, die met magistrale oogstrelende riffs elk haartje op je arm doet rechtkomen. De bezwerende stem van Charles Michael Parks Jr. wordt telkens gecombineerd door lekker pompende baslijnen en drum partijen die je oorschelpen strelen en aanvoelen als donderslagen; en uiteraard die duivelse gitaar riffs van Ben McLeod , als kers op de taart.
Door het wegvallen van het toetsenwerk, keert de band terug naar de essentie, zang, drum en gitaar. Ook al mis je soms wel die toetsen, het heeft er niet voor gezorgd dat de band in kwaliteit moet inboeten en daar zijn we zeer blij om.
Op “The Children of Coyote woman” flirt All them Witches met country invloeden en overdekt die voldoende met een gebald rock gehalte. Het bewijst nogmaals dat dit trio van zoveel markten thuis is. Na dit rustpunt - de sobere aankleding doet je wegdromen naar lange zomeravonden rond het kampvuur - worden alle registers weer lekker open getrokken naar een wervelende en verdomd gevarieerde finale van “Lights out” en het ellenlange epos “Rats in Ruin”, een veelzijdige , gevarieerde parel van meer dan negen minuten. Hier haalt de band alles uit de kast om te laten horen tot wat ze in staat zijn. Langzaam opbouwen naar een climax op een verschroeiende mooie wijze, en eindigen met een magistrale gitaar solo waaruit blijkt dat Ben een grootmeester is van het instrument, zonder te willen vergelijken met de gitaargoden uit verleden en heden. Indrukwekkend.
We willen echter benadrukken dat het niet dat één element , de gitaar virtuositeit is dat boven de andere uitsteekt binnen de band, het is de samensmelting tussen al die technisch hoogstaande huzarenstukken dat ons het meest over de streep trekt. De magie die ontstaat als zang, drum, bas en gitaar samenvloeien , bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot.
Besluit: All Them Witches heeft het vertrek van een teamlid goed ingevuld, en weet opnieuw aangenaam te verrassen. We houden namelijk van bands die niet ter plaatse blijven trappelen en graag die comfortzone bewust verlaten. All Them Witches voldoet steeds aan onze verwachtingen. Dat was vroeger al zo, het blijkt nu ook bij deze nieuwe parel ‘Nothing As the ideal’ …
Tracklist
1 Saturnine & Iron Jaw 06:49
2 Enemy Of My Enemy 03:30
3 Everest 02:07
4 See You Next Fall 09:50
5 The Children Of Coyote Woman 03:36
6 41 05:20
7 Lights Out 03:13
8 Rats In Ruin 09:11
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook in het buitenland. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op eigenzinnige wijze, weet Nordmann steeds zowel op als naast het podium vriend en vijand te verrassen.
Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt 'In Velvet'. In een interview hadden de heren het al aangegeven, er wordt bewust heel wat bronnen aangeboord.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79540-nordmann-we-deden-niets-nieuws-maar-we-waren-er-wellicht-samen-met-o-a-stuff-op-het-juiste-moment-op-de-juiste-plaats.html
Nordmann levert een knappe plaat af, waarop ze ons aangenaam weten te verrassen.
De fans van het eerste uur hoeven zich geen zorgen te maken, Nordmann is nog steeds Nordmann. Maar op 'In Velvet' wordt iets meer geflirt met elektronica. Dat zorgt voor een gevarieerd en bevreemdend aanvoelend klankenbord. Een donker geluid, melancholisch van aard, is de rode draad van deze knappe schijf.
Je komt terecht in een bont wereldje, waar je als luisteraar vergaapt aan de schoonheid rondom je; het werkt bovendien zo verslavend dat je er nooit genoeg van krijgt. De band liet in het interview al optekenen dat het deze keer meer een studio album is dan een live album. Dat is te merken aan de perfecte productie van Jasper Maekelberg , die de muziek van Nordmann naar een hoger level opkrikt.
Prachtig hoe de heren elkaar trouwens blindelings blijven vinden in het oneindig improviseren en experimenteren. Dat wordt al in de verf gezet op de eerste song “Cryptonym”. Het is de rode draad op dit meesterwerk. Dampende gitaarlijnen zijn aanwezig; de elektronische klanken overheersen nu iets meer dan voorheen, naast de sax en het drumwerk.
Een bevreemdende hoes, die iets mysterieus donker uitstraalt, sluit perfect aan bij de muziek binnenin, zonder te slaan, en je onder te dompelen in dat badje van donkere melancholie. Nordmann trekt ons van begin tot eind compleet over de streep. Er zijn de experimentele pareltjes “Blue rose case”, “Jade” en het indrukwekkend mooie “Boats/Marseille”. De andere nummers zijn even sterk. Elke song is een kleurrijk, filmische parel die je doet wegdrijven naar onbekende oorden waar het fijn vertoeven is. Het is het totaalplaatje dat ons over de streep trekt. De toevoeging van toetsen en gitarist Thijs Troch in de live setup, is trouwens een meerwaarde. Het komt de sound van een evoluerende Nordmann ten goede. Luister maar eens naar “Partie-Deu”, “April” en het wonderbaarlijke “Maine Cocoon”, waarmee de band met brio deze intens mooie schijf afsluit.
Besluit: Nordmannis een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een bands die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen.
Nordmann verrast op 'In Velvet' door het elektronisch vernuft te combineren met intens mooie sax , drums en gitaar.. Nordmann verlegt z’n grens. Nordmann voegt er live altijd iets extra’s aan toe, wat een mystieke wereld biedt. Het is een plaat die bijzondere beelden oproept in ons onderbewustzijn.
Nordmann stelt zijn meesterwerk live voor op 31 oktober in de Handelsbeurs, Gent, een aanrader van formaat! Info op www.handelsbeurs.be
Tracklist: Cryptonym - Cascade (S) - Submarine - Blue Rose Case - Jade - Boats/Marseille - Star-Fluff - Partie Deux - April - Maine Cocoon
Serpent Omega is een doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijl, zou moeten over de streep getrokken worden. Hun debuut 'Serpent Omega' in 2013 is er zo eentje, ook de opvolger nu 'II' , leunt ertegenaan . We voelen een intense duisternis en af en toe komt een zonnestraal piepen; van begin tot eind is het naar adem happen. Magistraal!
Dat komt al tot uiting op “Orog Nuur” , donkere wolken pakken zich samen en doet de zon verdwijnen in je koude hart. Een overweldigend gevoel van een duistere intensiteit waardoor je met angstzweet op de lippen in die donkere hoek van de kamer achterblijft.
Het gevoel moet goed zitten. Op deze nieuwe 'II' is dit zeker het geval . De instrumentale trage opbouw naar een oorverdovende climax vind je terug op “Land of darkness” , het mooie epos “Rivers of Reversed” ,“Through the gates” en “At the mountains edge”.
Serpent Omga slaagt er in de meest donkere gedachten in het onderbewustzijn naar boven te brengen en slaagt met brio in zijn opzet . Hun ‘folkloristische doom/sludge metal’ voert je naar mystieke oorden van verderf.
De kers op de taart zijn de vocals van de zangeres, Urskogr die alles uit de kast haalt om je te doen genieten van die duisternis. Ze doet dit door variaties van grunts en cleane vocalen , een geflirt tussen donker en licht. De duisternis overheerst wel. En we zijn er niet echt treurig om. Op afsluiter “Av Aska” komt dit tot uiting, waar op mysterieuze wijze wordt besloten. De fluisterende stem uit de donkerste kerkers van de Hel bezorgt je de ultieme doodsteek … of misschien net niet… Het mysterie blijft dus overeind staan.
Besluit: Je waant je bij het beluisteren van 'II' van Serpent Omega in een horrorfilm waar het plot je vol vraagtekens achterlaat; er moet een vervolg op komen want het is nog niet voorbij. Deze schijf is dus duidelijk geen eindpunt, maar een begin van nog veel waanzin die op een intense wijze onze wereld overhoop gooit.
De manier waarop de band je onderdompelt in die duisternis, drijft ons tot pure waanzin. Een soort waanzin in doom en sludge waaruit je niet wil of kan ontsnappen; een gevoel van onbehagen dat je overvalt bij een spannend horror verhaal, waarbij je op het puntje van je stoel gespannen zit te kijken en te luisteren naar het onophoudelijk gekrijs van slachtoffers, keert ook terug op deze knappe, filmische plaat van Serpent Omega.
We zijn benieuwd naar het volgende hoofdstuk van hun horror verhaal. Hopelijk moeten we hier weer geen zeven jaar op wachten …
Tracklist: Orog Nuur - Land Of Darkness - Rivers Of Riversed - Through The Gates - Chthonic - At the Mountain Edge - Av Aska
doom/sludge
II
Serpent Omega
Bear's Den is sinds 2012 het favoriete knuffelbeertje van de doorsnee pop-folk liefhebber. De band rond het trio Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes brachten al verschillende zeemzoeterige platen uit, en raakten de gevoelige snaar altijd op de juiste plaats. Ook al blijft de band ook nu nog steeds uit datzelfde vaatje tappen, ze komen er terug mee weg.
Voor hun nieuwste schijf 'Fragments' gaat Bear's Den een samenwerking aan met componist Paul Frith. Zijn bijdrage is dan ook een meerwaarde.
Je hebt zeemzoeterigheid waardoor je na een tijdje in slaap wordt gewiegd, en je hebt zeemzoeterigheid die aan je ribben kan kleven. Sinds hun debuut 'Islands' , 2014, behoort Bear's Den duidelijk tot de tweede categorie.
Paul Frith had het snel door. De herbewerking van songs als “Crow” en “Breaker/Keeper” zijn twee voorbeelden van hoe Paul de songs in een ander kleedje steekt, zonder het origineel tekort te doen. Het maakt 'Fragments' een bijzondere plaat. Bear's Den laat een subtiel andere kant van de band horen. ‘Fragments’ zal ook in de smaak vallen bij fans van een Elbow, gezien ze er dichter tegen aanleunen door de songarrangementen. Het wordt in de verf gezet op die eerste song “Fuel On Fire”. Of “Auld Wive”, waar de geest van Bear's Den folkse sfeer binnen een weemoedige omkadering aanwezig is, gesterkt door een warme stem die je meevoert naar mooie oorden.
Het material wordt dus in een ander kleedje gestopt. Het idee ontstond namelijk om hun songs te voorzien van strijkers en piano. Bear's Den klonk al intensief mooi, nu worden de songs naar een hoger niveau gestuwd, lichtjes afwijkend van hun comfortzone. Het maakt 'Fragments' een bijzondere schijf. Bear's Den slaat andere wegen in dan we van hen gewoon zijn, zonder hun identiteit te verloochenen.
Tracklist Fuel On The Fire - Auld Wive - Can't You Hear It In The Silence - Crow - As The Clouds Began To Part - Isaac - Fireworks Flashing - When You Break - Broken Parable - Breaker/Keeper - Lightning Trying To Put Out A Spark - Napoleon
Fragments
Bear’s Den
Bear's Den + Paul Frith
Caroline
Naked Giants is een formatie uit Seattle die zich met hun debuut 'Sluff' , 2018, in de schijnwerpers plaatste. De band slaagt erin punkrock te combineren met aanstekelijke pop. Een ruim publiek kon worden aangesproken , die houdt van alternatieve rock, en niet vies is van een toegankelijke sound. Het komt ook tot uiting op de nieuwste schijf 'The Shadow’.
'Rust roest' … Naked Giants is geen band die ter plaatse blijft trappelen, maar slaagt erin zichzelf heruit te vinden op hun clichématige moeilijke tweede. Dat blijkt al uit het bijzonder energieke “Walk of doom” , die alle registers open gooit en een feestelijke stemming. “Take a change” lijkt een eenvoudige punk song maar Naked Giants zet je hier fijntjes op het verkeerde been. Dit is het soort punkrock die aan de ribben kleeft, waarop je lekker meebrult, net als op “Televison” en “Better not waste my time”.
Naked Giants voegen op die energieke, fuzzy punk echter wat schepjes weemoedigheid aan toe. “The Shadow” is er een sobere song die je kippenvel bezorgt. Kreeg de band op hun eerste nog kritiek van oppervlakkigheid, dan wordt hier op deze nieuwe schijf komaf mee gemaakt. “The Shadow” weet door z’n riffs en drum salvo’s je hart te raken. Afsluiter “Song for when you sleep” zet dit nog meer in de verf.
Besluit: Deze band kijkt vooruit en trekt hun oerdegelijke punkrock open; ze drijven het tempo telkens op verschroeiende wijze omhoog, waardoor je gewoonweg niet kunt stil zitten. Live moet dit gegarandeerd zorgen voor een wervelend punkrock feestje.
'The Shadow' is gevarieerde , kleurrijke punk rock. Je hoort een band die in een jaar tijd enorm is geëvolueerd, en nog steeds energie over heeft om de grens te verleggen. Het eindpunt is nog niet bereikt.
Tracklist: Walk Of Doom 01:45 - High School (Don't Like Them) 03:22 - Take A Chance 02:41 - Turns Blue 05:06 - (God Damn!) What I Am 02:41 - The Ripper 03:13 - Unpeeled 03:09 - Television 03:41 - Better Not Waste My Time 03:18 - The Shadow 06:07 - Song For When You Sleep 03:52
alternatieve rock/indie pop/punk
The Shadow
Naked Giants
Marc Bolan was met T.Rex één van de grondleggers van de glamrock. Hij was de wegbereider voor Queen, Mötley Crüe, KISS, The Darkness, Suede, Roxy Music en David Bowie. Daarnaast was de Brit ook een getalenteerd songschrijver en gitarist. Dat de man een tribute-album verdient, daar zal iedereen wel vrede mee hebben. Het allegaartje dat in 26 nummers verzameld werd op deze ‘Angel Headed Hipster’ laat ons evenwel vermoeden dat het label of de samensteller andere, misschien meer commerciële bedoelingen had dan een welgemeende ode aan Marc Bolan.
De bekendste nummers van Bolan en T-Rex zitten al meteen vooraan: Kesha is een complete miscast voor het legendarische “Children Of The Revolution”. Ze haalt de hoge noten niet die ze probeert te halen en van enige empathie voor de lyrics of de originele vibe is absoluut geen sprake. Een zoutloze cover.
Wat Nick Cave daarna presteert op “Cosmic Dancer” is omgekeerd evenredig goed. Hij zet het nummer wel volledig naar zijn hand en geeft het meteen een David Bowie-sound. V
oor de derde grote hit van Bolan, “Get It On”, kruisen zowaar U2 en Elton John de degens (enkel voor wie de CD koopt). Bono zit op de juiste golflengte met zijn zwoele en van lust overladen vocalen, maar de rest van de band breng een brave, zelfs makke versie die zelfs Elton John geen leven meer kan inblazen met zijn pianospel en backings. “Get It On” krijgt later op het album nog een herkansing door David Johansen van nochtans de New York Dolls, maar die versie kan je als Marc Bolan-fan beter skippen.
Daarna volgen nog meer (vooral gewezen) popsterren die de bal volledig mis slaan, zoals op de slaapverwekkende covers van Joan Jett, Devendra Banhart, Lucinda Williams, Gavin Friday, Nena en Beth Orton. Voor de elektro-aanpak van “Solid Gold, Easy Action” door Peaches en het met pathos overladen “Dawn Star” van Børns kunnen we dan weer wel applaudisseren. De authentieke retro-vibe van King Khan past vervolgens perfect bij “I Love To Boogie”.
Voorts besparen we jullie de missers en geven we nog die artiesten die nog iets aan de nummers kunnen toevoegen, zoals Father John Misty op het folky “Main Man”, Perry Farrell op “Rock On” en Marc Almond op zijn kale en zelfs compleet uitgebeende versie van “Teenage Dream". “She Was Born To Be A Unicorn/Ride A White Swan” blijft overeind ondanks Maria Mckee en Gavin Friday, maar enkel omdat het nummer zo’n sterke lyrics bevat.
Voor een tribute-album voor de grondlegger van de glamrock staat er heel weinig glamrock op ‘Angel Headed Hipster’. Zelfs rockende gitaren zijn er nauwelijks. De focus ligt helemaal op Bolan als dichter en zo wordt hij toch tekort gedaan. We missen de durf en de lust die de man uitstraalde. Het opzet om heel diverse artiesten aan de slag te laten gaan met het werk van Marc Bolan was nobel, maar ergens onderweg is de kapitein zijn kompas verloren.
Angel Headed Hipster - The Songs Of Marc Bolan
Various Artists
Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit héél verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste o.a. in Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms enz. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig van Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als ‘Dit is Belgisch’, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'. Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; we merkten het in het interview dat we hadden met de band.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77344-instriumae-onze-sterkte-we-brengen-iets-dat-muziek-liefhebbers-aanspreekt-die-bewust-op-zoek-zijn-naar-iets-nieuws.html
In het verleden bracht de band al een single uit “Spes Bona”. Nu verscheen “Lex Naturae”, een geflirt tussen klassiek en rock.
De intens mooie viool klank, die een zweem van folklore bevat, wordt aangesterkt met een drumpartij die verdooft maar ook flirt met lichtjes de geluidmuur afbreken. De gitaarlijnen schipperen tussen beide in. Alsof een soort zachtaardig gevecht ontstaat tussen de drie ingrediënten, zonder dat er brokken van komen. Eerder word je op een intens mooie wijze meegevoerd naar een filmisch landschap, omgeven door sprookjesfiguren die het bijzonder goed menen. Een stijl die we ook terugvinden in een rock opera.
Het is echter opvallend hoe de band op deze ene single al laat aanvoelen dat ze van meer markten thuis is, en je dus bewust op het verkeerde been zet. Dat is ook de bedoeling bleek uit het interview: "We creëren bewust een soort chaos, waarbij de luisteraar zelf kan invullen wat hij ervan vindt. Onze muziek moet iets zijn om te ontdekken; muziekliefhebbers die daarvan houden, zullen zeker hun gading vinden bij ons. We komen trouwens allemaal uit heel uiteenlopende werelden. Zo ontstaat er bijvoorbeeld een botsing tussen metal en klassiek die er kan voor zorgen dat die elkaar nooit meer willen terugzien. Hier gebeurt echter het omgekeerde, het zorgt voor een grote meerwaarde langs drie kanten. Doen we dat expres? Nee, eigenlijk niet. We laten het gewoon gebeuren" zegt Franki hierover.
Die botsingen tussen klassiek en metal trekt ons het meest over de streep, het zijn echter zachtaardige aanrakingen die iedereen met een brede glimlach op de lippen de zaal doen verlaten.
Besluit: De klassieke muziek liefhebber en de rock fan wordt bij Instriumae duidelijk op zijn wenken bedient. Vergelijkingen met bands doen we niet aan. Een streepje Nightwish (waarmee ze volgens hetzelfde interview worden vergeleken) keert op deze “Lex Naturae” terug.
Bewust wordt gekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten, door lichtjes te gaan experimenteren en zelfs te improviseren. Nogmaals alles blijft binnen een zeer sobere omkadering, ondanks het geflirt met oorverdovende klanken. Ook word je niet in slaap gewiegd , de intensieve samensmelting van hun ingrediënten doen je vertoeven in een sprookjesachtige, mysterieuze wereld waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Dit smaakt naar meer, veel meer.
De luisteraar heeft altijd het laatste woord …
Instrumentaal
Lex Naturae -single-
Instriumae
https://www.youtube.com/watch?v=_eqetSMN82o&list=OLAK5uy_kjg3F6i9hX8W-bPhcyNMNFV-6vPOnZsW0
Nederlands 
Français 
