True Zebra is het project rond Kevin Strauwens die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het schipperen tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook nu weer de rode draad op het nieuwe werk 'Idiorhythmic'. Dat zet True Zebra in de verf op “Connection is Addiction”. Een song die duisternis (met streepjes EBM invloeden) en licht (door het toevoegen van lichtvoetige synhtpop klanken) bij elkaar brengen. Hij onderstreept het nog meer op “Wait Wait Wait” en het dreigende mooie “Weird”; soms aangrijpend, zeer meeslepend maar ook vaak om je in doodsangsten achter te laten o.m. op “Sex”. True Zebra kan als een razende tekeer gaan, tot je hersenpan op barsten staat en je ziel haast dreigt te branden in de Hel.
Op “Move” zijn de EBM elementen dan weer opvallend aanwezig en gaan we dansen tot in de vroege uurtjes. True Zebra sluit de plaat af met een elektronische mokerslag die in je gezicht tot ontploffing komt op de titelsong “Idiorhythmic”. Het tempo wordt opgedreven tot een climax , waarna alles plots bruut stopt, waarnij je totaal verweesd achterblijft in een donkere hoek, met een opvallend uitzicht op ietwat licht aan het eind van de tunnel.
Flirtende met uitersten zo horen we Kevin graag. We houden van afwisseling , en dit biedt True Zebra je over de hele lijn aan op de nieuwe schijf, wat in het verleden ook al zo was. Met het nieuwe meesterwerk slaagt Kevin er in ons te verwonderen, te laten nadenken maar ook voldoende te laten dansen. Hj laat het licht nog voldoende schijnen in de gang, zodat we onze weg vinden naar het einde van die donkere tunnel.
Besluit: We hadden eigenlijk niet anders verwacht van onze favoriete kameleon binnen dit elektronisch kader, True Zebra slaagt er in meeslepende elektronische muziek te verbinden met donkere, rauwe EBM en voegt er aanstekelijke synthpop aan toe; je zweeft veilig over de lijn tussen licht en duisternis.
Tracklist: Connection is addiction 03:56 Wait Wait Wait 03:34 Logistica and thelemia 04:03 Weird 03:40 Sex 04:10 Move 03:59 Idiorhythmic 04:06
Electro Rock/Synthpop/Electropop
Idiorhythmic
True Zebra
Tijdens de lockdown trokken Bert Ostyn en Toon Vlerick van Absynthe Minded zich enkele dagen terug in een hut in het midden van de natuur om er de EP ‘The Birdsong Sessions’ op te nemen. De locatie van de opnames sprak zodanig tot de verbeelding dat ze nu de hoes van de EP siert.
‘The Birdsong Sessions’ is een mooie mix van twee klassiekers (“Envoi” uit 2009, “My Heroics Pt 1” uit 2005), een minder bekend ‘oud’ nummer (“Echo Chamber” uit 2017) en drie nieuwe nummers uit het eerder dit jaar uitgebrachte album ‘Riddle Of The Sphinx’ (“Mixing The Medicine”, “Easy” en de titeltrack).
Alle tracks zijn uitgekleed tot Ostyn’s stem, Vlerick’s akoestische gitaar en heel zuinig wat percussie. Het is mooi hoe deze songs ook zonder hun jasje van loungy, jazzy elaborated pop helemaal overeind blijven. Ostyn en Vlerick moeten eens vaker afspreken in hun vogelhuisje. En dan zeker wat opname-apparatuur meenemen.
Het enige jammere is dit slechts een EP is. Met nog één of twee extra nummer(s), een welgemikte cover had gekund, was dit meteen een full album.
Op basis van haar EP ‘Mutiny’ en de concerten die we al van haar zagen hebben we Usi ES eerder al referenties naar Kate Bush, PJ Harvey en Björk opgekleefd. Daar blijven we volmondig bij na het horen van de nieuwe mysterieuze en meeslepende single “Darwin”, maar we merken ook een zekere evolutie. De gelaagdheid in haar synth-driven urban dreampop is groter of toch meer aanwezig. Het brave heeft plaatsgemaakt voor iets meer branie en het klinkt ook net iets zwoeler. Ze neemt meer risico’s, vast nadat ze vertrouwen tankte uit de vele positieve reacties op ‘Mutiny’ en haar concerten. Tegelijk blijft er nog wat groeimarge. Nog niet al het ‘brave’ werd overboord gegooid.
Als twee gelijkgestemde zielen elkaar vinden, ontstaat een magie die je niet in woorden kunt beschrijven. François De Meyer is een producer, componist die van enorm vele markten thuis is.
In bijgaande persbericht lezen we ''Het project Kyem start met demo's van de Meyer, die zijn zwarte ziel erin kwijt kon' . De perfecte persoon om hem daarbij te helpen vond hij in Tim De Gieter, bekend van o.a. Fär. Met een eerste single “Blue Cat” in 2019 liet Kyem al een tipje van de sluier horen. Met 'Born in June' brengt de band een parel van een debuut uit, dat de gevoelige snaar raakt op uiteenlopende plaatsen in ons hart.
Een zwevende sound die aan je ribben kleeft, een zwoele stem die je doet wegdrijven naar die hogere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Dit is de rode draad op de plaat.
“Stainless” is een knap staaltje verfijnde pop muziek zodanig dat het niet te klef gaat klinken, maar net fijn genoeg is om een groot publiek aan te spreken. Het schipperen tussen toegankelijke deuntjes en een diepgang van een mysterieuze, lichtjes donkere omkadering , keert ook terug op de daarop volgende songs “Distorted” en “Exit Coin”. Dat hoge stembereik, waarbij de haren op je arm recht komen, en die meeslepende sound bezorgen je telkens een krop in de keel, en doen je zweven over de dansvloer.
Eigenlijk is elke song opgebouwd rond dat totaalgevoel. Luister maar naar de gekende single “Blue Cat” of “Lumimum” waar emoties en de donkere kant botsen op lichtvoetigheid die niet verveelt en je naar adem doen happen. Dat wordt ook bij de laatste parel van een song “Mono Graph” in de verf gezet.
Besluit: Kyem brengt met 'Born in June ' een debuut uit dat zo veelkleurig is, dat je alle kleuren van de regenboog erin terug vindt. Het zeemzoetige wordt gecamoufleerd door soundscapes die je eerder doen baden in duisternis en zorgen er bovendien voor dat je als luisteraar blijft zweven tussen die dunne lijn van licht en duisternis. Een lijn waar het altijd comfortabel vertoeven is.
Het mooie aan Kyem is dat ze binnen de pop als alternatieve muziek buiten de lijntjes kleuren, en op avontuur trekken in dat kleurrijke landschap. Bovendien brengt Kyem een debuut uit, dat zoveel kanten uitgaat dat je er stil van wordt, maar er ook niet stil kan op zitten.
Door deze veelzijdige aanpak kan zowel de doorsnee pop/R&B fan als de alternatieve muziek liefhebber hier zijn gading in vinden.
Tracklist: Stainless 04:19 Distorted 04:26 Exit Coin 04:27 When it Stops 03:36 Blue Cat 02:43 Lumimun 03:44 Mono Graph 03:06
Pop/Rock/R&B
Kyem
Born in June
Nicolas Michaux is een singer-songwriter en muziekproducent. Geboren en getogen in België, verdeelt hij nu zijn tijd tussen Brussel en het Deense eiland Samso, waar hij schrijft en regisseert. Michaux bracht in 2016 het veelgeprezen debuutalbum ‘A La Vie A La Mort’ uit. Zijn tweede album ‘Amour Colère’ kwam nu uit via het label Capitane Records. De man weet Franse Chanson in een ander kleedje te stoppen, en verlegt grenzen.
Het is binnen dat typische chanson en sing-songwriting verdomd moeilijk om uniek te klinken. En toch slaagt Nicolas Michaux op zijn nieuwste plaat 'Amour Colère' daar met brio in. Het raken van emoties en breekbaarheid is de rode draad. Dat merk je al bij het dromerige “Harvesters” of “A Nouveau” waarop de man met zijn warme stem elke snaar diep raakt.
Er is veel meer aan de hand. Nicolas flirt vaak met de new wave van de jaren '80. O.m. op “Factory Town”, waarin de geest van Talking Heads komt voorbij waaien. Knap!
Het feit dat Nicolas Michaux enorm veel variaties stopt in zijn muziek is natuurlijk een enorme meerwaarde. Het is echter dat breekbare binnen zijn muziek, die je doet wegglijden in diepe gedachten, dat ons over de streep trekt …zoals het wondermooie “Une Seconde Change”.
Naast de wonderbaarlijke sound is het de veelzijdige stem van Nicolas die ons ontroert of doet dansen , o.m. het aanstekelijke “Cancer”, waarop de man je enerzijds tot tranen bedwingt, anderzijds kun je er niet op stil zitten. Knap hoe hij met je gevoelens speelt.
Niet elke poging is even geslaagd, maar de bijzonder warmhartige , kleurrijke manier doen je ziel bloeden van puur geluk. Dat zet hij verder in de verf op “Nos Retrouvailles”. Het zeemzoetig mooie “Every word” is de kers op de taart van deze knappe schijf.
Besluit: Nicolas Michaux ontroert over de hele lijn op deze afwisselende plaat. Het feit dat hij enerzijds zijn songs in het Engels brengt, anderzijds in het Frans , is een meerwaarde. Soms flirt hij met rock en new wave - in de stijl van Talking Heads dus; het zijn beklijvende, weemoedige, mooie songs, die je hart doormidden boren. Ze bekoren het meest! Met zijn zachte, warme stem ontpopt hij zich als een hartenbreker, die je tot tranen toe bedwingt; geen tranen van angst of pijn, maar tranen van teder, puur geluk.
Tracklist: Harvesters 03:03 A Nouveau 04:43 Enemies 04:24 Parrot 03:39 Amour Cole?re 03:56 Une Seconde Chance 03:25 Factory Town 03:58 Cancer 03:39 Nos Retrouvailles 03:28 Every Word 02:42
Chanson/Singer-songwriter
Amour colère
Nicolas Michaux
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven: '’Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre onontgonnen oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een omkadering die je als luisteraar tot tranen toe bewegen. Letterlijk"
En dat is dus de verdienste van topmuzikanten en hun zangeres , die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt.
Ondertussen is er wel watveranderd, Kristien haar stem is nog steeds zeer belangrijk, maar de instrumentale inbreng is verruimd. Dat merkten we al op recente concerten - vóór de corona crisis - van de band.
In januari 2021 komt er normaal gesproken een nieuwe plaat uit via Argonauta Records. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Onlangs verblijdde Splendiula ons met een gloednieuwe single “Somnia”, met een tot verbeelding sprekende video clip. Het mooie aan deze song is de opbouw naar een bepaalde climax. De stem overheerst niet meer, de instrumentale aankleding - die live nu wat meer op de voorgrond treedt - speelt in deze single een bijzonder dreigende, mysterieuze rol. Die dreigende ondertoon komt als een duistere walm op jou af. Dat de clip in zwart/wit is opgenomen in een bos, - de geheimen van de natuur spreken altijd tot de verbeelding -, - zorgt ervoor dat er nog meer een mystieke sfeer ontstaat die je doet baden in het angstzweet.
De stem van Kristien is een meerwaarde om het geheel compleet te maken; eerst een angstaanjagend gekrijs, daarna eerder een cleane vocale aankleding die de haren op onze armen doen recht komen van pure angst.
De beelden die we voor oog kunnen hebben, versterken dat gevoel alleen maar. Splendidula klinkt nu nog complexer en vooral completer dan vroeger. En dat doet ons uitzien naar meer in de toekomst. Op basis van deze zeer geslaagde, donkere single , die letterlijk bij de keel grijpt, ziet de toekomst er rooskleurig uit. Of in het geval van Splendidula, intensief gitzwart.
stoner/sludge/doom
Somnia -single-
Splendidula
Check de single en clip https://www.youtube.com/watch?v=gO5gp8IJsHg
Onlangs overleed de levende legende Toots Hibbert, frontman van de ska/reggae formatie Toots & The Maytals aan de gevolgen van het corona virus op 77 jarige leeftijd. De band is bekend geworden door grote hits als “Pressure Drop” en “Monkey Man”. De Jamaicaanse band had een groot aandeel om ska, reggae popular te maken. Dat Toots Hibbert nog niet van plan was om op zijn lauweren te rusten, bleek uit de laatste release 'Got to be tough' dat eind augustus op de markt kwam.
Een postuum nu aan deze legendarische artiest met deze recensie.
Om eerlijk te zijn voegt Toots and The Maytals op hun nieuwe schijf niets nieuws toe aan het gedoodverfde geluid . De aanstekelijke samensmelting van pure ska en lekkere, warme reggae komt in walmen naar jou tegemoet op “Drop off head” , “Just brutal” en “Got to be tough” waaruit blijkt dat Toots nog steeds goed bij stem was. De warme uitstraling keert over de hele lijn terug en doen je zweven over de dansvloer.
Toots and The Maytals is nu gewoon nog steeds die legendarische band die grenzen heeft verlegd binnen de ska en reggae . Dat wordt verder in de verf gezet op warmhartige pareltjes als “Stand Accuse” en “Three little birds” , waaraan Ziggy Marley zijn medewerking verleent. Hoewel ‘Got to be tough' de melodieuze luchtigheid uitstraalt van vroegere klassiekers van de band, zijn de thema's van Toots eerder serieus. “Just Brutal” gaat over slavernij, terwijl “Drop Off Head”, “Struggle” en “Stand Accused” betrekking hebben op onrechtmatige afkeuring in de brede zin. Humor en ernst, - het is de luisteraar die spiegel voorhouden -, keert steeds terug op deze nieuwe schijf.
Ska en reggae is muziek die live nog het best tot uiting komt. Hier stilstaan is onmogelijk, daarom is het bijzonder jammer dat we die sound en warme stem van Toots niet meer zullen horen om een dampend ska/reggae feestje te verwezenlijken.
Besluit: 'Got to be tough' is een plaat die niets nieuws toevoegt aan de gedoodverfde sound van Toots &The Maytals, maar wel aan je ribben blijft kleven. Het afscheid was onverwachts; Toots laat hier een wonderbaarlijk mooie erfenis achter. Zijn geest zal nog lang rondwaaien. Met deze plaat bewees hij nog maar eens stevig op de troon te zitten in het genre van de ska en de reggae.
Tracklist: Drop Off Head 03:53 Just Brutal 03:35 Got To Be Tough 04:06 Freedom Train 03:41 Warning Warning 03:55 Good Thing That You Call 03:02 Stand Accuse 03:23 Three Little Birds (feat. Ziggy Marley) 05:20 Having A Party 05:21 Struggle 05:12
Reggae/Ska
Got To Be Tough
Toots and the Maytals
Een band die de laatste jaren rave muziek heeft heruitgevonden? Zo kun je Raveyards eventueel omschrijven. De band bestaat in elk geval uit grootmeesters die van vele markten thuis zijn. Joris Casier (drum), Brent Vanneste (zang en gitaar) en Francois De Meyer (zang, synths, producer). Zowel op als naast het podium heeft Raveyards al grenzen verlegd. De heren bulken niet alleen van talent, ook aan inspiratiedrift komt geen einde.
Een bijzonder bewijs daarvan is het evenement GHOST waarmee sinds enkele jaren Gent onveilig wordt gemaakt. Een concept dat door Raveyards zelf bedacht is, en waarbij er in en rond de kerk van Sint-Jacobs diverse groepen met totaal verschillende genres optraden, gekoppeld aan een tentoonstelling in de kerk. Maar we dwalen af.
Raveyards vond ondertussen ook nog de tijd om een nieuwe parel van een rave album uit te brengen 'Recollect'. Een plaat waaruit blijkt dat de heren niet zomaar elektronische muziek fabriceren, nee dit is onaards en zo buitengewoon inspirerend dat het wel lijkt alsof de band een nieuwe genre uitvindt of zo.
Met de song “Recollect” zet de band alvast de toon door je op een bezwerende en oorverdovende wijze op het verkeerde been te zetten. We besloten bij de eerste luisterbeurt die plaat gewoon op ons te laten inwerken, en zien waar we uitkomen. De fantasieprikkelende songs brengen je naar een donkere wereld, waar het door de verdovende - ja die is er onder dat verschroeiend tempo dat wordt aangehouden - inwerking op je gemoed fijn vertoeven is als je houdt van mysterieuze vlaktes uit mystieke dromen. De enige voorwaarde is dat je die muziek echt tot het diepste van je genen laat doordringen.
Elke song is trouwens heel anders dan de vorige, maar heeft steeds diezelfde werking die balanceert tussen angst en vertwijfeling; ook een soort gemoedsrust daalt over jou neer in een verlaten straat , midden van de nacht.
De doortastende bas , de gitaar en synthesizer geluid zijn een versmelting . En de drumsalvo's gaan naar een climax toe , die ahw de hersenpan verbrijzelen. En dan , die uiteenlopende stem, schreeuwerig en strelend. Het zorgt voor een emotionele rollercoaster die letterlijk een rave party doet ontstaan in je hoofd, dit allemaal zonder gebruik te maken van geestesverruimende middelen. Om maar een voorbeeld te geven. Bij “Sad Clown” komt die mysterieuze, donkere, macabere kant van de band boven drijven. Je belandt in een spookachtige wereld waaruit je badend in het angstzweet niet meer kunt of wil ontwaken.
De verslavende inwerking op je gemoed zorgt ervoor dat je deze trip nogmaals wil doormaken, en je krijgt er maar niet genoeg van. Dat wordt o.m. in de verf gezet op “Linstuk”, “Lufthansia” en “Monolith”.
Bezwerend en hypnotiserend doet Raveyards je vertoeven in pure duisternis, waar geen licht te bespeuren valt. Door de uitwerking op de dansspieren zweef je in diepe trance met een glimlach op de lippen op de dansvloer.
Gemakkelijk klinkt het allemaal niet …Dus de luisteraar moet wel een inspanning doen om het te begrijpen. Maar eens gegrepen… beland je in een wereld waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Besluit: Klasse komt altijd boven drijven … Apart zijn Francois, Joris en Brent grootmeesters op diverse fronten … Breng ze samen en er ontstaat iets magisch dat je met geen woorden kunt omschrijven. De luisteraar heeft echter altijd het laatste woord. En daarom raden we aan, zet uw koptelefoon op, ga zitten en laat je meevoeren naar een onbekende wereld die Raveyards je hier aanbiedt, dat wordt genieten tot de toppen van je tenen. Zeker weten!
https://raveyardsmusic.tumblr.com/MUSIC
Tracklist:
Recollect 06:16
Pressing 03:25
Storm 02:59
Tasi 00:40
Sad clown 05:52
Linstuk 03:11
Lufthansia 03:08
Monolith 02:54
electro-punk
Recollect
Raveyards
Ghost Records/Gentlepromotion
Bebel Gilberto is een Braziliaanse singer-songwriter die sinds het sprankelend debuut in 1986 voldoende haar stempel heeft gedrukt op de muziek. Niet alleen Grammy nominaties, eveneens een diep respect binnen de scene waren - en zijn nog steeds - haar deel. Het is de laatste jaren een beetje stil gebleven rond Bebel Gilberto. Maar in augustus dit jaar bracht de zangeres, na een bijzonder zware periode, een nieuwe plaat uit ,'Agora'. De zangeres verloor in de laatste twee jaar haar beide ouders en haar beste vriend. Dat doet verdomd veel pijn, en dat hoor je aan de songs. En toch is het geen treurige schijf, maar straalt ze hoop en liefde uit. Een krop in de keel en traantjes weg pinken waren van begin tot einde het gevolg.
Bebel Gilberto is vooral bekend geworden door het aangename bossa nova geluid dat ze in veel van haar platen naar voor bracht. De glans ging er een beetje af de laatste jaren maar dankzij de impuls van producer Thomas Bartlett lijkt op ‘Agora’ een nieuw hoofdstuk te zijn geschreven. Er is plek voor elektronica en organische klanken. Gelukkig blijft de Braziliaanse roots eveneens overeind staan …Knap gedaan. De artieste met al die jaren op de teller heeft het namelijk uiterst moeilijk om verrassend voor de dag te komen, en daar nu net, slaagt Bebel Gilberto er met brio in.
Bebel haar wondermooie, breekbare en sterke stem vloeien dus voortdurend samen in een klankenbord dat je niet van haar gewoon bent; dat blijkt al op “Tito Bom” en het wondermooie “Agora”.
Emoties en hoe daarmee omgaan vormen de rode draad , een lang wachten meer dan waard. Haar vorige plaat dateert toch al van 2014. Eigenlijk hoeft Bebel Gilberto niets meer te bewijzen, ze kon even goed een routineklus afwerken, toch verkiest ze buiten haar comfortzone te treden. Luister maar naar een bijzonder experimentele song als “Yet another love” waar sprankelende elektronische muziek mooi samenvloeien met die warme stem van Bebel. Een stem waaruit pijn en verdriet klinkt, maar die eveneens aanvoelt als een warm deken om je te beschermen tegen de stormen in het leven. Dat horen we op een “Que Não Foi Dito” en de breekbare, wondermooie afsluiter “Teletransportador”.
Besluit: Bebel Gilberto keert met deze veelzijdige schijf, die uit zoveel verschillende lagen bestaat waardoor de aandacht nooit verslapt, terug langs de grote poort. De beste manier om je pijn te verdrijven, is het neerschrijven of erover te praten. Bebel Gilberto giet dat in songs die ze met zoveel emoties zingt dat je er als luisteraar prompt stil van wordt. Die weemoedigheid in haar stem, bedekt met zachtmoedige, uiteenlopende klanken en de typische Braziliaanse inbreng , keert eigenlijk over de hele lijn terug. Vooral het feit dat Bebel Gilberto buiten de eigen lijntjes kleurt, met een knipoog naar haar Braziliaanse roots, trekt ons bij de luisterbeurt nog het meest over de streep.
Tracklist: Tão Bom 3:27 Agora 3:06 Cliché 3:29 Bolero 4:06 Essence 4:22 Na Cara 3:09 Deixa 3:31 Raio 3:19 Yet Another Love Song 3:37 Que Não Foi Dito 3:39 Teletransportador 3:46
Drummer Nick Mason is niet het bekendste bandlid van Pink Floyd, wel blijkbaar de enige die er van bij het begin bij was. Hij vond dat er wat weinig aandacht was voor het vroegste werk van de band, het materiaal van vóór ‘Dark Side Of The Moon’.
Om Pink Floyd zelf dat materiaal live nog eens te laten brengen heb je een mirakel en/of een legertje advocaten nodig, dus zocht Mason een ‘andere’ band bij elkaar. Daarbij vinden we o.m. Gary Kemp, componist, gitarist en backing-vocalist van Spandau Ballet, en Guy Pratt. Deze laatste verving op de meest recente liveshows van Pink Floyd originele bassist Roger Waters. Kemp lijkt een niet voor de hand liggende keuze, want Spandau Ballet staat toch een eind ver van Pink Floyd, maar hij weet hier de spirit en vibe van de originele opnames prima te vatten. Hij cijfert zichzelf compleet weg en kruipt helemaal in zijn rol.
Met ‘Saucerful of Secrets’ deed Mason al een paar tournees, in 2018 en 2019. ‘Live At The Roundhouse’ is daarvan een opname die als live-album uitkomt. Het leukste is nog dat je hier live-versies hoort van een paar tracks die Pink Floyd zelf nooit live gebracht heeft, zoals “Lucifer Sam”, “Fearless”, “Bike” en “Arnold Layne”. Het is dan ook prachtig en ontroerend hoe het publiek bij de eerste tonen van “Fearless” samen de lyrics begint te zingen.
Hadden Mason en zijn vrienden dit voor het grote geld willen doen, dan hadden ze wel de hits van Floyd gespeeld. Heel wat van de tracks op dit album zijn singles geweest, maar die zitten misschien niet gebeiteld in het collectieve geheugen van de muziekfans. Of het zou “See Emily Play” moeten zijn. Met anderhalf origineel bandlid is dit ook niet meteen een tributeband. Maar net als Gary Kemp kruipt elk bandlid in zijn rol en brengen ze elk muzikaal detail uit het verleden opnieuw tot leven. Als je ze live ziet zal je visueel wel telkens herinnerd worden dat dit niet de ‘echte’ Pink Floyd is, maar als je het bijvoorbeeld bij vinyl houdt, dan horen velen vast gewoon nauwelijks verschil.
Diegene die hier toch wel boven zichzelf uitstijgt is toetsenist Dom Beken. Een oude rat in het vak, maar nog nooit echt potten gebroken. Hoe hij hier het laken naar zich toe trekt met een overload aan psychedelische orgelklanken die ook nog eens spot-on zijn, daar zijn geen woorden voor.
Gitarist Lee Haris staat daardoor al eens in de schaduw, maar op o.m. “Atom Heart Mother” mag hij zijn talent volop laten schitteren.
Het is ook heerlijk om al deze pareltjes van space-, psych- en progrock nog eens op een rijtje te horen. Dit is verplichte kost voor elkeen die zichzelf ooit een Pink Floyd-fan genoemd heeft. Waarom dan toch maar een 9,5 en geen 10 op 10? Zowat twee weken vóór deze opname kwam Roger Waters meespelen op “Set The Controls For The Heart Of The Sun”. Als er dan toch een opname gepland was om als album uit te brengen, zou dat wel het plaatje compleet gemaakt hebben.
Volgend jaar, op 31 mei, komt Nick Mason’s Saucerful Of Secrets met deze set naar het Koninklijk Circus in Brussel. Ook zonder Roger Waters zal dat absoluut de moeite zijn.
Live At The Roundhouse
Nick Mason’s Saucerful Of Secrets
Sony Music
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel aan dit rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten. Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen.
Vanaf “When Loves Fool you” vat de band de koe bij de horens, en drijft het tempo naar een gevarieerd en ongekende hoogte. Gevarieerd inderdaad, want je kunt deze band niet in een hokje duwen. Er komen zoveel invloeden boven drijven, ze dragen de stempel 'rock in zijn meest pure vorm'
De energie spat dan ook door de boxen bij de daarop volgende songs “Keep on going”, “Payback”, “Scars” en “Fly away”. Van een rustpunt is er totaal geen sprake bij Liquid Therapy. Of misschien toch , bij het eerder zwevende “Control”. Maar daarna is het terug als vanouds: rocken!
Nog een opmerkelijk pluspunt. Over de hele lijn klinkt het alsof de band al twintig jaar samen speelt, indrukwekkend hoe de heren in het bespelen van instrumenten en de vocals de perfectie benaderen en elkaar blindelings vinden. Gevolg? De haren op onze armen komen voortdurend recht te staan van puur genot. En ons rock hart dat steeds sneller en sneller slaat. We zijn vertrokken voor een wervelende finale op die rollercoaster 'rock', op songs als “Sober”, “Control”, “Rat race” - een titel die subtiel verwijst naar tijden waarbij je geen rust wordt gegund - tot het wonderbaarlijke “Breath”. Maar op adem komen is er dus echt niet bij, integendeel!
Besluit: Liquid Therapy bewijst op hun debuut dat pure rock muziek nooit zal sterven, door de dynamische en bijzonder energieke aanpak, en ze bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot. Als kers op de taart is er een vocale inbreng waarbij lekker wordt geflirt met rauwheid. Al die elementen doen ons over de hele lijn ademloos achter blijven, lekker headbangend in de hoek van onze kamer tot in de vroege uurtjes.
Benieuwd hoe dat live gaat klinken? We vrezen voor een wervelstorm en vulkaan uitbarsting waarbij het dak er gewoon afvliegt.
Band om in het oog te houden dus, want dit zijn zo van die uitzonderlijk rock parels die je niet elke dag tegen komt …
Tracklist: When Loves Fool You - Keep On Going – Payback – Scars - Fly Away – Sober - Control - I Don't Care Rat Race - Breathe
El Mischi kon ons eerder makkelijk overtuigen met zijn singles “The Mountain” en “Wake Up”. Op het nieuwe “Don’t Fade Away” krijgen we een nieuwe kant van El Mischi te horen, met na de intro o.m. bombastische strijkersarrangementen over pittige pianotoetsen die twijfelen tussen pop en licht klassiek. Het is geen hapklare popsong, eerder een mini-poprockopera in drie of vier bedrijven. Het klinkt wat barok en vooral donkerder dan zijn vorige singles, maar intrigeren doet deze track zeker.
Nederlands 
Français 
