De Amerikaanse heavymetalband Helstar heeft een lange staat van dienst en is al die tijd best populair geworden in ons land, met o.m. drie passages op Alcatraz. Inzake verkoopsuccessen scoorde de band maar matig, maar ze leverden altijd wel kwaliteit af.
Er zit een nieuw album aan te komen van Helstar, deze keer bij het Duitse label Massacre Records. De single ‘Black Wings Of Solitude’ is de aanloop daarnaartoe. Het is een lang uitgesponnen powerballad die vooral gedragen wordt door de stem van James Rivera. De gitaren staan uiteraard ook centraal, maar die kunnen pas tegen het einde aan op volle kracht gaan.
Als single overtuigt deze “Black Wings” niet meteen. Rivera is goed bij stem, maar de lyrics zijn een beetje flauw en cliché. Maar als band staan ze er nog steeds en brengen ze nog steeds kwaliteit.
Deze single komt op 2 oktober ook uit op vinyl en heeft dan als B-kant “After All (The Dead)”, een cover van Black Sabbath. Dat maakt de aanschaf dan wel een stuk interessanter.
De Franse noiserockers van A Shape krijgen flink wat aandacht voor hun nieuwe album en dat is terecht. Hun vorige worp werd nog geproduced door Lee Ranaldo van genre-iconen Sonic Youth en dat geeft doorgaans toch aan dat die de band wel ziet zitten. Daarop kwam hun talent nog niet helemaal tot bloei en dat moet dus maar op ‘Iron Pourpre’.
Op dit album voel je op een paar tracks dezelfde magie als bij Sonic Youth. Zeker op “Black Mamba”, de track die ze zelf naar voren schuiven als ambassadeur van het album. Het is meteen ook de track die ons het makkelijkste kan overtuigen. “Echoes” doet dan wat denken aan Brutus en La Jungle, maar dan een stuk volwassener dan La Jungle. “Trans” is een slepende, contemplatieve angstdroom met een leuke spoken word intro. Het toevoegen van een sax-geluid brengt een welgekomen variatie.
Op andere tracks slaat de slinger te ver door in de zoektocht naar originaliteit en komt A Shape uit bij doorwrochte progressive noise en atonale freejazz. Voor de een zal dat het hoogst haalbare zijn in noise, terwijl anderen daar net afhaken.
‘Iron Pourpre’ laat een band horen die zijn eigen weg zoekt en die niet verwacht dat u massaal zal volgen. Maar ze vechten hard voor elkeen die wil volgen en geven zichzelf blind en vol overgave aan wie bereid is om te luisteren. Geen compromissen, geen gulden middenweg. Net zoals noise bedoeld is.
Erasure hoeft nauwelijks nog voorgesteld te worden, dus we houden het kort: de Britse toetsenist Vince Clarke zette mee Depeche Mode en Yazoo op de rails en stapte het bij beide snel weer af. Met zanger Andy Bell klikte het wel en sindsdien bouwen de twee aan een breed oeuvre, met wereldhit “Sometimes” als hoogtepunt in de late jaren ’80.
Het marketingpraatje voor hun nieuwe album ‘The Neon’ klinkt veelbelovend: Clarke heeft zijn oudste synthesizers afgestoft en Bell zat in een heel positieve vibe. Erasure maakte deze ‘The Neon’ dus onder een gunstig gesternte, maar dat is uiteraard geen garantie op goede muziek.
Het album schiet als een komeet uit de startblokken met “Hey Now”, een bijzonder dansbaar nummer met hetzelfde enthousiasme als “Sometimes”. Het mengt net als die hit de coolness en de swagger van de disco met de ernst en Schmertz van de new wave. “Nerves Of Steel” is net zo’n schot in de roos, maar iets minder dansbaar. Had uit de trommel van de Eurythmics kunnen komen.
Dat van die afgestofte synthesizers lijkt na de eerste nummers te kloppen. Je kan die sound misschien wel kopiëren met moderne technologie, maar Clarke bespeelt die oude deels analoge instrumenten ook nog eens zoals ze dat in de jaren ’80 deden en die ritmes klinken het beste als je ze gewoon in de vingers hebt. De productie is bovendien ambachtelijk foutloos. Zo foutloos dat het een beetje de leeftijd van beide heren verklapt, want zo’n smetteloze, doorwrochte productie en mix hoor je nog nauwelijks. Ook niet in de modernere synthwave. Andy Bell heeft nog steeds een prachtige en herkenbare stem. Je hoort uiteraard niet langer het jeugdige enthousiasme door zijn keelbanden gieren, maar er zijn veel zangers die het er na zo’n lange carrière veel minder goed van af brengen.
Het is niet al goud dat blinkt op ‘The Neon’. Een aantal nummers moet het doen met een etiket als ‘onderhoudend’ (“Fallen Angel”), ‘heeft wat tijd nodig om helemaal binnen te komen’ (“Shot A Satellite”) of ‘we gokken dat de dance-remix beter zal zijn’ (“No Point In Tripping”). “Tower Of Love” en “New Horizons” kunnen nog net overtuigen ondanks een overdreven lading goedkoop drama en pathos. In de finale zitten nog enkel parels als het funky “Diamond Lies”, de klassieker-in-wording “Careful What I Try To Do” en het tragische/uplifting “Kid You’re Not Alone”.
Erasure heeft met ‘The Neon’ een fraai album afgeleverd dat mooi voortbouwt op de roots van de band en tegelijk genoeg aanknopingspunten heeft met het hier en nu. Een hit als “Sometimes” staat er niet op, maar dat verwachten de fans ook niet meer van het duo.
De Stray Cats bestonden eigenlijk maar van 1979 tot 1984. Daarna waren er nog regelmatig reünies en werd er af en toe zelfs nog eens nieuw materiaal opgenomen en getourd, omdat de fans er maar niet genoeg van kregen. In 2019 vierde de Amerikaanse rockabillyband zijn 40-jarige bestaan met ‘40’, een album met nieuw studiomateriaal, en een tournee en de weerslag daarvan vind je op ‘Rocked This Town: From LA To London’.
De tracklist leest als een mix van ‘40’ en een ‘Best Of’, met prominente plekken voor hun drie grote hits: “Runaway Bays”, “Stray Cat Strut” en “Rock This Town”. Voor de Belgische en Nederlandse fans missen we misschien “LIttle Miss Prissy”, één van de oude singles die in het begin van hun carrière de radio haalde, maar die bijna nooit op een live-album of verzamelaar staat. De Stray Cats hebben bovenop de eigen singles altijd wel een cover in de set. Vroeger was dat al eens “Unchained Melody” of “Can’t Help Fallin In Love”. Op dit album is dat “Misirilou” van Dick Dale. Een beetje een voor de hand liggende keuze, die ook nog eens leert hoe dun de genregrens tussen rockabilly en surfrock maar is.
De Stray Cats hebben eerder al flink wat live-albums uitgebracht, dus zo uniek is deze registratie niet. Is het dan enkel een leuke herinnering voor de fans die er bij waren? Dat ook niet. Voor een live-registratie is dit een heel afgeborstelde verzamelaar waarop je een band hoort die inderdaad 40 jaar op de teller staan heeft, maar die nog niets heeft ingeboet aan magie en die met de juiste spirit op het podium staat. De magie is in de eerste plaats te danken aan zanger-gitarist Brian Setzer, terwijl de andere twee bandleden uitstekende volgers zijn. Setzer is goed bij stem en een heerser op gitaar. ‘Rocked This Town’ is een meer dan degelijke maatstaf voor het genre, of beter nog: zit je zelf in een rockabillyband, dan is dit album het equivalent van zowat alles wat je ooit zal kunnen bereiken.
Suzanne Vega heeft al verschillende shows uitgebracht. Haar nieuwste live-album, ‘An Evening Of New York Songs And Stories’ nam ze op in café Carlyle in New York. Omdat ze in de stad is opgegroeid en daar haar eerste songs schreef, klinkt het logisch dat ze haar liefde en haat voor de stad ooit zou bundelen in een show of album. New York is een stad die je niet onverschillig laat.
De setlist werd vooral ingegeven door de link van de lyrics met de stad en het is dus absoluut geen ‘Best Of’. Wel staan er drie van haar grootste hits op: “Luka”, “Tom’s Diner” en “Marlene On The Wall”. Maar geen singles als “Book Of Dreams”, “In Liverpool”, “Blood Makes Noise” of “When Hero’s” Go Down”. Het is wel leuk om haar te zien grasduinen in haar oeuvre en vooral om haar in twee zinnen de link te horen leggen tussen songs als “Frank And Ava” en “Ludlow Street” en de New York. Van NY-icoon Lou Reed leent ze zijn “Walk On The Wild Side” en dat levert een fraaie, maar ook weer niet onvergetelijke versie op.
Suzanne Vega is een grande dame die bijna altijd concerten geeft die aan iedereens verwachting voldoen. Op dit nieuwe live-album verzamelt ze wel heel veel ‘minder bekend’ werk, maar omdat die allemaal New York als gemene deler hebben, wordt het een mooier en interessanter verhaal dan een artiest die voor zijn eigen plezier zijn eigen favorieten verzamelt.
‘An Evening Of New York Songs And Stories’ is daarom geen startpunt voor wie Suzanne Vega nog moet ontdekken, maar eerder voor de fans die oprecht geïnteresseerd zijn in haar leven en werk.
Wie niet genoeg kan krijgen van bands zoals Sons, Equal Idiots, Heisa…moet zeker ook deze band eens beluisteren. Nieuwkomers zijn ze niet want in 2010 deden ze al mee aan de Humo’s Rock Rally (toen nog onder de naam The Crackups). Na het debuut die er kort daarna op volgde , beginnen de bandleden uit te zwermen naar andere bands terwijl frontman Valkeniers zich verdiept in het producerswerk (o.a. Equal Idiots, High Hi en Black Leather Jackets). Sedert vorig jaar leeft de band terug. De onversneden punkrock/garagerock rammelt, brult en rockt alsof hun leven ervan af hangt. Maar de band doet meer dan lawaai maken want een song zoals “Television Screen” heeft heel wat te bieden: ze zitten sfeer neer, voorzien tempowissels en een aantrekkelijke baslijn. Op “Getting The Vibes” doet de groove a.h.w. The Stooges herleven. “Wet Sheets” is een ideale opener die je wakker schudt, als je het nog niet was… De riff op “Liar” lijkt sterk op die van “Personal Jesus” van Depeche Mode maar ze gieten die in een garagerock nummer ipv een electrorock song.
Met zeven songs is dit album kort en krachtig. Als hun optredens de energie opwekken die ze hier tentoonspreiden , dan zal dat wat gaan geven als we terug naar concerten mogen gaan kijken.
Als men de Aliens met ‘Greetings From Earth’ zal verwelkomen dan denk ik dat ze bang zullen terugkeren naar hun eigen melkwegstelsel.
Garagerock
Greetings From Earth
Crackups
MayWay Records
Polderrecords heeft een aantal kwalitatieve heavy rockbands in zijn stal zitten. En normaal gezien, in een gewone wereld, gingen deze zes bands op 8 augustus op Alcatraz mogen spelen. Helaas dat mooie liedje ging niet door , je weet wel wat.
Na wat nadenken komt het label op de proppen met deze compilatie om de bands te ondersteunen. Elke band staat hier met één song dat ge-remasterd werd. Voor de vlugge kopers beschikbaar in mooi gekleurde of zwarte vinyl. Voor diegene die te laat zijn voor het gelimiteerd vinyl is het ook nog digitaal verkrijgbaar. Voor mensen die de bands minder goed kennen is dit een mooie kennismaking/staalkaart van wat Polderrecords momenteel te bieden heeft.
Wat vinden we hier op terug? Von Detta met hun single “The Masterplan”. Na een mooie uitwaaiende intro krijgen we een geweldige song te horen. Alles klopt aan deze song met zijn chique zang, een aanstekelijke riff en een ferme ritmesectie. Atomic Vulture biedt “Water” aan. Het trio doet de instrumentale psychedelisch rock herleven en giet er nog een scheutje stoner doorheen. Bereidt u voor op een space trip tijdens het beluisteren. Rawdriquez is een recente supergroep bestaande uit Gunther Uytterhoeven (vocals), John Pollentier (guitars bij o.a. Cowboys & Aliens), bassist Stefaan Bonte (Locus Control) en drummer Christophe Depree (After All en Channel Zero). “The World is Lost” is muzikaal pompend en stevig met zang dat ergens tussen Chris Cornell en Eddie Vedder in klinkt. Een kopstootje van een track. Carneia biedt een live track van “Lay Down” aan terwijl Motsus en Darqo beiden een exclusieve song voor deze compilatie opgenomen hebben. Motsus speelt hier op “Dopjesut” in hun gekende stijl: wat log, doomy maar met de nodige sprankeltjes. “Nemo’sWar” van Darqo heeft een filmische uitgestrekte intro waardoor je denkt dat je in een donkere horrorfilm terecht bent gekomen. De song wordt langzaam opgebouwd tot de climax.
Een heel fijne compilatie waardoor hopelijk nogal wat luisteraars de rest van hun muziek zal willen ontdekken. Verpakt in een smaakvolle cover met artwork van Piotr W. Osburne.
Polderriffs - Volume1 - compilatie
Stonerrock
Polderrecords
Polderrecords
De Brassers werden wereldbekend in België door hun single “(En Toen Was Er) Niets Meer” uit 1980. Ze haalden met hun postpunk de finale van Humo’s Rock Rally en de track haalde kort de radio en verscheen later op een paar verzamelaars. Na 1982 werd het wat stil rond de band, maar er waren af en toe reünies. Vanaf 2005 werd ook opnieuw materiaal (her)uitgebracht en volgden de concerten elkaar sneller op.
Vorig jaar mochten De Brassers aantreden op het Breaking Barriers-festival van Het Depot in Leuven en dat concert wordt nu uitgebracht als live-album ‘Alternative News’. “Niets Meer” staat er uiteraard op, net als “Eruit”, een minstens net zo sterke track uit 1981. Maar de band heeft nog meer puike postpunk in de aanbieding: met drie nooit eerder uitgebrachte nummers: “O Brother”, “Goes Like This” en “Bad Company”. Blij dat die alvast bewaard zijn voor het nageslacht. België scoort al decennialang hoog als het over postpunk gaat en hier bewijzen De Brassers dat ze meer dan een voetnoot of een one-hit-wonder zijn.
Twee covers op een totaal van acht tracks is misschien wat veel (“Lowdown” van Wire en “Nasty Little Lonely” van Alternative TV). Hun versie van “Shadowplay” van Joy Division stond reeds op hun album ‘Live At Doornroosje’ van 2013.
De band krijgt alvast een pluim voor hun aanpak. Sinds ‘Live At Doornroosje’ werd geen nieuw studiomateriaal uitgebracht en toch verschilt dit nieuwe live-album sterk van het vorige. Slechts twee nummers (“Niets Meer” en “Sick In Your Mind”) staan op beide en met de onuitgegeven nummers en covers is het voor de fans zeker de moeite om dit live-album in huis te halen.
Thurston Moore was als lid van Sonic Youth één van de grondleggers van de noiserock en een inspiratiebron voor zowel Nirvana als de Pixies. Bij Sonic Youth hebben ze de stekker er uit getrokken, maar de bandleden brengen wel nog solomateriaal uit of zitten in nieuwe bands.
Thurston Moore’s nieuwe ‘By The Fire’ is zijn zevende solo-album. Wie nog steeds houdt van de weerbarstige noiesrock met overstuurde gitaren van Sonic Youth, vindt hier ear candy als “Cantaloupe” en “Hashish”. Niet toevallig zijn dat meteen ook de meest ‘commerciële” nummers van het album en dus de singles. Ook nog “They Believe In Love (When They Look At You)” is vooral in de eerste minuten best herkenbaar voor de ‘oude’ fans.
Het album wordt voorts gevuld met een paar aardige alternatieve, beetje lo-fi songs die echte Sonic Youth-fans waarschijnlijk maar wat braafjes zullen vinden (“Calligraphy” en “Dreamers Work”). “Breath”, “Siren” en “Locomotives” zijn heel lange stukken lo-fi rock en noise die soms heel doorwrocht maar net zo goed soms vervelend zijn. Moore weet dat goedgemaakt op afsluiter “Venus”: ook een lange track en dan nog helemaal instrumentaal, maar toch wat boeiender. Doet soms wat denken aan de intense postmetal van Amenra.
Dit is een fijn album voor wie hoopt dat Sonic Youth opnieuw bij elkaar komt en nieuw materiaal uitbrengt.
Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut 'Umlilo' in 2012 en de tweede cd 'Magaliso' in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man steekt zijn invloeden uit Afrikaanse muziek niet onder stoelen en banken, en verbindt die typische Afrikaanse klanken met soul en melancholie , waardoor het warm wordt in je hart. Ook live heeft de man ondertussen zijn sporen verdiend, ook in Europa. Bongeziwe Mabandla bracht zijn derde schijf op de markt, 'liMini' en weet ons weer aangenaam te verrassen.
Het is net die ingetogen wijze waarop de man zijn zachtmoedige stem, omgeven door warme klanken, ons doet zweven naar die typische Afrikaanse oorden waar het fijn vertoeven is. Met “Mini Esdibana Ngayo”, “Masiziyekelele” wordt dat al in de verf gezet. Op een weemoedige wijze doet Bongeziwe Mabandla je hart sneller slaan, en spreekt ook de dansspieren aan door het uitspreiden van een aanstekelijk klankenbord. Zoals bijvoorbeeld op “Zange” het geval is, een song die soulvol klinkt , maar waardoor je met de ogen gesloten, lekker danst door het zand met een mooi uitzicht op de ondergaande zon, die verdwijnt aan de horizon. Zonder meer krijg je er een goed gevoel vanbinnen door, zonder dat het al te klef gaat klinken. Gelukkig maar.
Hoezeer we een liefhebber zijn van wat Bongeziwe ons in het verleden voorschotelde, houden we echter eveneens van artiesten die durven buiten hun comfortzone te treden. En dat is net wat Bongeziwe Mabandla dus doet op deze knappe schijf. Met zijn derde langspeler 'liMini' wordt dan ook een breder muzikaal spectrum aangesproken; hij kleurt bewust buiten de lijntjes en slaat zelfs lichtjes aan het experimenteren. Dat blijkt ook uit een ingetogen song als '(9.2.17)” waar Bongeziwe emotioneel je tot tranen toe bedwingt,; zo wondermooi, krachtig raakt hij hier een zeer gevoelige snaar. Ook nu weer, zonder te trappen in de val van klef te gaan klinken.
Eerder dompelt hij je onder in een van melancholie en weemoed, en kijkt dus duidelijk vooruit, zoals blijkt uit daarop volgend song “Khangela”. Naast een mooie samenwerking met Son Little op “Ukwahlukana” - een meerwaarde binnen het geheel - zet hij eerder ingenomen stelling verder in de verf tot de afsluiter “Ndivakuthanda”.
Besluit: Bongeziwe Mandadla blijkt op zijn derde schijf 'liMini' zijn Afrikaanse roots trouw en kijkt dus ook vooruit. Die subtiele knipoog naar lichtjes experimenteren komt ook geregeld boven drijven, en dat doet ons dan weer uitzien naar een veelbelovende toekomst.
Tracklist: Mini Esadibana Ngayo (#001) (2:31) Masiziyekelele (14.11.16) (5:59) Salanabani (13.8.18) (4:47) Ndanele (4:24) Zange (3:49) (9.2.17) (1:26) Khangela (4:02) Jikeleza (3:34) Ukwahlukana #027) (4:29) (met Son Little] Bambelela Kum (4.6.18) (2:43) Isiphelo (#Untitled) (3:27) Ndiyakuthanda (12.4.19) (2:44)
World/Pop
Afro-Folk/Singer-songwriter
IiMini
Bongeziwe Mabandla
Wij ontdekten Flying Horseman in 2012 op Pukkelpop. Een optreden waar we het volgende over schreven; "de twinkelende geluidjes die de backing-zangeressen/orgel/percussionistes voortbrachten , waren een streling voor het oor en oog. Dit zorgde er voor dat we toch een wel heel lekker klinkende set voorgeschoteld kregen. Met als hoogtepunt het beklijvend mooi gebrachte “Ghostwriter” dat een onheilspellend sfeertje teweegbracht waar we wat op zaten te wachten en ook kregen."
En later op Leffingeleuren 2016: ''Ver verwijderd van deze wereld, zakten we uiteindelijk totaal buiten adem , door onze knieën, van zoveel intense, duistere schoonheid. Flying Horseman deden ons naar adem happen, onze ziel branden en ons hart bloeden van innerlijk duister genot. Onze dankbaarheid hiervoor was meer dan immens!''
Waarom herhalen we dit? Dat is de sfeer die deze nieuwste plaat 'Mothership' namelijk ook uitstraalt. Het soort ingetogenheid waardoor je hart gaat bloeden van innerlijk genot. Maar ook worden de dansspieren subtiel aangesproken, doordat je eveneens gaat zweven over de dansvloer in een soort diepe trance. Dat is trouwens niet de verdienste van één aspect binnen deze band, dat is de verdienste van de volledig groep. Elke puzzelstukje past namelijk perfect binnen het plaatje dat Flying Horseman op hun ondertussen zesde plaat aanbiedt.
Vanaf “Citizen” hoor je vooral een band die lekker aan het experimenteren slaat, en meer dan ooit de brug slaat tussen ingetogenheid en op de dansheupen inwerken. Net die gevarieerde aanpak en buiten de comfortzone treden, trekt ons het meest over de streep.
Soms zijn er dus sobere momenten, maar ook trekt de band regelmatig de registers open op een bijzonder funky wijze als op “Secrets”. Ook nu weer valt op hoe de bandleden elkaar blindelings vinden, alsof ze aan een langgerekte jam sessie bezig zijn in het repetitie kot.
Dat donker kantje blijft bovendien ook overeind staan, al is het geen duisternis die angst inboezemt. Eerder voelt het aan als een zacht, donker deken van de sombere tijden in je leven. De gemoedsrust die over je neerdaalt tijdens het beluisteren van deze knappe schijf werkt bovendien zo verslavend, dat je er maar niet genoeg van krijgt. “Summer Dance” bezorgt je weer een krop in de keel, en nee dat is weer niet de verdienste van een schakel binnen de band maar van die hemelse kruisbestuiving tussen alle elementen , waardoor een magie ontstaat die ontroert maar je dus ook aan het dansen zet door de nacht. “A song that last” is de kers op de taart om deze hemelse plaat met brio af te sluiten.
Besluit: Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, een man die van vele markten thuis is. En dat hoor je ook aan de sound van Flying Horseman die zijn roots trouw blijft, maar durft op avontuur te trekken én durft experimenteren.
Die verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn én een spontaniteit naar voor brengen waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.
Tracklist: Citizen - Set Reset - Flare - Where Do You Live - Hotel - Secrets - Summer Dance - A Song That Lasts
MOIN is het project rond Moin Farooqui. Drummer en producer van de uit Indië afkomstige thrash band Carnage Inc. Maar ook bezieler van zovele andere projecten. In en rondom Indië heeft de man zijn stempel voldoende gedrukt, nu is het tijd om ook de wereld te veroveren. MOIN bracht onlangs zijn solo plaat op de markt die omschreven wordt als een mengelmoes van post rock, metal maar ook hip hop, als even invloedrijk. In elk geval levert de man een instrumentaal pareltje, in alle kleuren van de regenboog.
Het concept ontstond in februari dit jaar, en sluit aan bij de lockdown en pandemie die we nu beleven. Meer nog , de song “Seclusion” betekent niets meer en minder dan 'lockdown' en kwam op de markt in april. Het resultaat is een kleurrijke mengelmoes die uiteenlopende emoties doet opborrelen, die dus aansluiten bij het gevoel dat toch overheerst in deze barre tijden. Woede, ingetogenheid, verdriet, gelatenheid maar ook telkens dat straaltje hoop.
Je voelt gewoon dat MOIN de actualiteit bij de horens vat en er puur instrumentaal iets mee doet, wat je in gelijk welke taal begrijpt. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar niet alleen met het gehoor naar deze schijf luistert, maar vooral op je buikgevoel afgaat. “Meditate” start op een rustige wijze, de ingetogen manier doet je tot rust komen. In de verte horen we subtiel een streepje Pink Floyd passeren. De scherpe kantjes gaan er gauw af als alle registers worden open getrokken en je in een wervelstorm terecht komt.
Een uitweg naar het normale leven zorgt voor frustraties die MOIN met “Seclusion” letterlijk door je strot ramt, om daarna weer zalvend ervoor te zorgen dat je die zon ziet schijnen achter de donkere wolken.
MOIN laat zich voor dit project omringen door talentvolle muzikanten met wie hij heeft samengewerkt in het verleden; daardoor wordt een technisch perfect product afgeleverd, waar geen speld valt tussen te krijgen. En toch blijft de intensiteit bewaard, waardoor het geen routineklus is geworden maar eerder een spontane jam sessie waar dus zeer bewust op dat buikgevoel wordt ingespeeld. Luister maar eens naar de golvende bewegingen, van snel tot ingetogen, van “Nightwalk” tot afsluiter “EknaviSubah”/
Besluit: MOIN speelt met deze titelloze parel duidelijk in op het gevoel dat nu in deze rare tijden. Hij levert een kleurrijk palet af dat zoveel intensiteit bevat , die je als luisteraar weemoedig en stil maakt , maar ook in woede doet uitbarsten, waarbij je zin krijgt om alles rond je heen te verpletteren.
De rode draad op de plaat is vooral hoop, enorm veel hoop op betere tijden. MOIN bewerkstelligt het puur instrumentaal. Want zonder de kracht van een tekst of een stem kom je in een wereld terecht waar de luisteraar zijn weg moet vinden in de taal van instrumenten. Je dient dus vooral je fantasie te laten inwerken. Een taal, enkel verstaanbaar voor zij die durven op dat buikgevoel afgaan. Dan pas ontdek je waar MOIN het echt over heeft.
Tracklist: Meditate 04:10 Seclusion 05:00 Claycrown 05:01 Nightwalk 04:38 EkNayiSubah (meaning "Anewdawn") 05:32
post rock/metal/indie
MOIN
MOIN
Eigen Beheer
Nederlands 
Français 
