The Lightbringer Of Sweden begon als een studioproject van de Zweedse gitarist en gitaarbouwer Lars Eng. Hij schreef alle muziek, teksten en de arrangementen en zocht daarna de muzikanten. Omdat het een studioproject zou worden, had Eng het idee om met verschillende zangers te werken. Zijn eerste keuze was Niklas Stålvind van Wolf, voor wie hij eerder een gitaar bouwde. Die was echter te druk bezig met andere opnames. Daarop kwam Eng in contact met de Duitser Herbie Langhans (Firewind, Avantasia, Rhapsody Of Fire, Kamelot, Mob Rules, …) en die zong niet één track in, maar meteen het hele album. Het klikt zo goed tussen de bandleden dat ze de tracks van hun debuutalbum ‘Rise Of The Beast’ ook live willen brengen. En zo komen we bij de muziek zelf.
Zoals bij wel meer studioprojecten van gitaristen, hoor je aan de tracks dat dit hele album ophangt aan het talent van Lars Eng. Hij liet zich inspireren door relatief oude bands als Gamma Ray, Accept, Edguy, Saxon, Judas Priest en Helloween, maar dan met een moderne twist en met meer heavy metal dan powermetal. Bas en drums hebben vaak de tempo’s van de powermetal, maar de gitaren hebben de agressiviteit van de heavy metal. Zanger Langhans heeft een stem die voor dit genre heel vertrouwd aandoet en de Duitser tilt alle songs naar een hoog niveau. Dit album klinkt desondanks minder belegen dan wat de inspirerende bands recent afleverden. In de lyrics zit weinig originaliteit en stapelen de clichés zich op, maar dat kan dit genre wel hebben.
In de aanpak lijkt The Lightbringer Of Sweden wat op onze eigen Witchlords op hun debuut ‘Demons In The Dark’, maar er zijn uiteraard wel wat verschilpunten.
Voor een debuut in eigen beheer ligt het niveau bovengemiddeld hoog. Lars Eng heeft lang en minutieus alle tracks voorbereid en dat hoor je duidelijk terug als je het album in één ruk beluistert. Het is klassiek, oerklassiek zelfs, maar degelijk en foutloos. Ook de productie en mix zijn bijzonder goed, met een perfect evenwicht tussen de impressionante zangpartijen van Langhans en de riffs en solo’s van de twee gitaristen (zonder toevoeging van synths). De hoogtepunten zijn “Skeletor”, “Save Us” en “One By One”, maar de eindconclusie is toch dat geen enkele track teleurstelt. Deze band zullen we zeker nog te horen krijgen op een release van een label en hopelijk zien we ze - na de viruscrisis - ook eens op een podium in ons land.

Napalm Death is niet te stoppen. Deze Britse pioniers van de grindcore zijn sinds 1981 ofwel materiaal aan het opnemen of nieuw materiaal live aan het promoten. Sinds 2015 lag de nadruk vooral op het touren, al was er eerder dit jaar nog de EP ‘Logic Ravaged By Brute Force’. Intussen heeft de band een nieuw album klaar, ‘Throes Of Joy In The Jaws Of Defeatism’, dat ergens in september zal uitgebracht worden. De single die daaraan voorafgaat is “Backlash Just Because”. Dat is opnieuw vintage-Napalm Death. Niet dat de Britten niet evolueren of vasthouden aan één recept, maar deze track klinkt voor de fans vast wel heel vertrouwd. Het doet met een lekkere bass groove in de intro wat denken aan het geluid van Napalm Death ten tijde van ‘Fear, Emptiness, Despair’, hun album uit 1994. Het klinkt nog steeds heel intens en met een relevante sense of urgency. De grondleggers van de grindcore tonen nog eens hoe het moet. 

Ziggy Marley heeft een nieuw album klaar, de opvolger voor ‘Family Tree’ uit 2009. De single die daaraan voorafgaat, is het guitige “Play With Sky” met gastzanger en -gitarist Ben Harper. De toon is veel vrolijker en onbezorgder dan een  “Tomorrow People” of  “True To Myself” en deze single sluit zo meer aan op een song als “Look Who’s Dancing” en “I Love You Too” van ‘Family Tree’. Het zonovergoten ritme van de ska wordt hier nog versterkt met vrolijke blazers. De lyrics en de dansbare muziek geven voorrang aan een ook voor kinderen te bevatten positiviteit en vrijheid. Ziggy Marley maakt zijn muziek toegankelijk voor kinderen en tegelijk interessant voor volwassenen. Er zijn er maar weinig die hem dat nadoen.
Het volledige album, ‘More family Time” volgt in september en zal bijdragen bevatten van o.m. Stephen Marley, Sheryl Crow, Angelique Kidjo, Alanis Morissette, Tom Morello (Rage Against The Machine), Lisa Loeb, Busta Rhymes en zelfs van actrice Jamie Lee Curtis.

Play With Sky -single-
Ziggy Marley feat Ben Harper
Tuff Gong/V2
 

Luka Bloom behoeft voor de iets oudere luisteraar geen introductie meer. Sinds hij in 1990 ‘Riverside’ uitbracht met de songs “Dreams In America”, “You Couldn’t Have Come A Better Time” en “Rescue Mission” geniet de Ierse bard van wereldwijde erkenning met zijn melancholische folk.
Zijn opvolger ‘The Acoustic Motorbike’ met o.a. de cover “I Need Love” van LL Cool J vergrootte dit alleen maar. Komt daarbij dat de man ook steeds beklijvende concerten weet en wist te geven en je begrijpt waarom hij al zolang blijft meegaan.
Als we zijn compilaties en officiële live albums niet meetellen is dit zijn 22^ste studio album. In totaal heeft hij 27 officiële releases. Nu, de man is reeds sedert 1978 bezig maar toch; het blijft een indrukwekkend en omvangrijk oeuvre.
Ondanks al die platen blijft het nog altijd fijn om nieuw werk van de man te mogen aanhoren. We horen natuurlijk geen echte verrassingen meer op zijn platen maar wel een songschrijver en muzikant die in dienst van het nummer speelt. Kwaliteit primeert nog steeds.
Ook ditmaal vinden we pareltjes en fijne sfeervolle songs terug op zijn nieuwste plaat. Opener “Can We Stay” is sfeervol en melancholisch. “The Beauty of Everyday Things” is voorzien van een mooie opbouw, backings en arrangement. Het is tevens de eerste single van de plaat.
Het titelnummer klinkt heel Iers en opzwepend. Zo krijgen we gedurende elf songs een rondleiding doorheen het universum van deze Ierse bard.
In eerste instantie had hij gedurende de laatste twee jaar 20 tracks geschreven die hij reduceerde tot de elf die op ‘Bittersweet Crimson’ staan. Nergens staat er iets teveel op de nummers maar evenmin iets te kort. De essentie en de eenvoud wordt in een sfeervol en sober jasje gehuld. Luka Bloom is een beetje zoals goede wijn: hij wordt beter met de jaren.
Het overweldigende succes van de jaren 90 zal hij in verkoopcijfers waarschijnlijk nooit meer evenaren maar hoeft dat nog? Als hij ons van tijd tot tijd met een goede plaat en een intens optreden kan verblijden zijn wij al meer dan content. En ‘Bittersweet Crimson’ is zo’n plaat. Hopelijk waait de covid-nachtmerrie snel over en kunnen we de man gade slaan in zijn natuurlijke habitat: namelijk een podium.