PERFECITIZEN is een Tsjechische grindcore formatie die ontstond in 2011, uit de as van de ALIENATION MENTAL. Doorheen de jaren is de band geëvolueerd van een eerder technische dead grind naar blastcore. Dit resulteerde in enkele knappe platen; sinds 2016 zijn er enkele line up wissels geweest, zo werd de voormalige vocalist - en mede oprichter - Olda vervangen door Honza Habr en doet PERFECITIZEN het ook met een ander bassist: Adriano Neri. Gitarist Thomas Mleziva en drummer Jarda Haz maken de line up compleet. In die line up bracht de band nu een nieuwe plaat uit 'Humanipulation'.
De meest gruwelijke horror taferelen halen we ons voor de ogen tijdens deze fantasie prikkelende trip. 'Humanipulation' opent de poort naar uw persoonlijke Hel. Op een waanzinnig snelle, maar ook doordachte wijze gaat PERFECITIZEN tekeer. Vaak in een slome, maar daarom niet minder dreigende modus, zoals op “Propaganda” of “Mental Obesity” gaan alle registers telkens in een versneld tempo volledig over tot je als luisteraar totaal murw geslagen in de donkerste hoek van de kamer terecht komt. De ene mokerslag is nog maar pas verwerkt, of daar komt een volgende knallend vuurpijl op je hoofd af.
Echter is dat de fantasie prikkelen, waarover we het eerder hadden, dat ons het meest over de streep trekt. Akelige vocalen uit de duisternis doen de haren op je armen recht komen van pure angst, soms binnen een doom sfeertje zoals op “Motivation” om daarna , dankzij die rauwe riffs en verschroeiende harde drum partijen weer op volle kracht in te beuken op je hersenpan.
Ook een positief aspect aan deze schijf is het variëren tussen traagheid en dreiging , die bij het nekvel grijpen, en op een snel tempo je hersenpan tot moes slaan. Dat wordt bij de laatste songs “Injection” en “Flashback = hope” nog maar eens in de verf gezet
Besluit: Dit is de perfecte remedie om al je opgekropte frustratie, woede , haat en angst kwijt te geraken. Na een half uur volledig los gaan op deze verschroeiende songs, blijf je namelijk badend in het zweet van angst achter. Vergelijk het met een rollercoaster die je naar de diepste angsten in je onderbewustzijn brengt, je confronteert met de meest weerzinwekkende demonen die je s 'nachts wakker houden, tot het gevoel dat je ze hebt verslagen.
Het is geen trip voor tere zieltjes, je moet er zeker een sterk hart voor hebben om de trip naar je persoonlijke hel de overleven. Maar als je ervan houdt , dan is deze PERFECITIZEN een sterke aanrader.
Tracklist: Humanipulation3:51 - Blind ignorance4:10 - Misunderstanding3:32 - Propaganda4:01 - Mental obesity4:42 - Motivation3:12 - Injection3:44 - Flashback = Hope2:59
blastcore/tech-dead-grind
Humanipulation
PERFECITIZEN
Check het vooral zelf uit: https://perfecitizen.bandcamp.com/track/humanipulation
Naast andere Cure-s , Sisters en vele postpunkbands in het genre drukte ook The Psychedelic Furs zijn stempel op de jaren '80. De band bracht een zestal albums uit, en bestormde de podia op een doordachte wijze. Richard Butler zijn zwaarmoedige stem deed me altijd een beetje denken aan Ian Curtis, al zullen velen dat tegenspreken. De sfeer die er ook boven een band als Joy Division hing, vond je subtiel ook terug bij The Psychedelic Furs. Daardoor vielen we prompt voor deze band. Na het toch wat meer op de Amerikaanse markt gerichte 'Midnight to midnight' in 1987 hield de band er in 1991 even mee op na 'Wolrd Outside' . Optredens werden nog gegeven, maar het was wachten op een nieuwe plaat. De band grijpt je op hun nieuwste schijf 'Made of Rain' dan ook letterlijk bij de keel, en doet je een traan wegpinken terwijl je zweeft over de dansvloer alsof het weer 1980 was. Met als toemaatje die typische Furs gerelateerde jazzy sound, zijn we vertrokken voor een klein uurtje intens genieten.
"The Boy Who Invented Rock & Roll” laat op een meeslepende , weemoedige en bijzonder melancholische wijze horen waarom we ooit fan zijn geworden van de Furs. Nee, vernieuwend is het allemaal niet meer, dat hoeft ook niet. Maar je hoort, en voelt, dat de Furs klaar zijn voor de nieuwe stap in hun carrière. De stem van Richard klinkt nog steeds somber, donker en doorleefd. Hij bezorgt je al vanaf die eerste song een ware krop in de keel. Over walmen van een intense duisternis, glijden we verder weg , in diepe gedachten verzonken op de daarop volgende songs “You'll be mine”, “Wrong train” en het wondermooie “This'll never be like love”.
Dat The Psychedelic Furs na al die jaren nog steeds een eigenzinnige stempel drukken op dat typische postpunk genre , blijkt nogmaals uit songs “No -One” en “Tiny hands”, binnenkoppers van jewelste als je houdt van het soort postpunk waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dat deden de Furs in 1979 al , en dat doen ze nog steeds met veel overgave zoals blijkt uit afsluiters “Hide the Medicine”, “Turn you back on me” en “Stars”.
Besluit: Of de band met 'Made of Rain' echt nieuwe zieltjes zal winnen , valt te betwijfelen. Maar de postpunk liefhebber , oud en nieuw, kan deze knappe plaat met gerust hart in huis halen. Psychedelic Furs bewijzen vooral dat het ouder worden de spontaniteit niet in de weg hoeft te staan.
Kortom, als je als band die alles al heeft bewezen nieuw werk uitbrengt, kun je daar twee dingen mee doen. Een routine klus afwerken, en daar mee wegkomen. Of een andere bladzijde omdraaien op een fris, montere wijze, met een knipoog naar het verleden. En op een eigenzinnige wijze er dus toch iets vernieuwend mee doen met dat verleden.. En net dat tweede doet Psychedelic Furs op zijn nieuwste plaat.
Tracklist: The Boy Who Invented Rock & Roll 03:37 - Don't Believe 03:45 - You'll Be Mine 04:48 - Wrong Train 04:13 - This'll Never Be Like Love 05:10 - Ash Wednesday 05:37 - Come All Ye Faithful 04:23 - No-One 04:23 - Tiny Hands 03:46 - Hide The Medicine 03:46 - Turn Your Back On Me 04:14 - Stars 03:57
Postpunk
The Psychedelic Furs
Made of Rain
Brent Vanneste kennen we uiteraard van Steak Number Eight (dezer dagen gewoon STAKE). Dat Brennt niet vies is van buiten de lijntjes kleuren, en zelfs elektronische muziek te maken, wisten we al. Toen nog echt mocht worden opgetreden ,zette hij dat met Raveyards eerder dit jaar nog in de verf op We Are Open in Trix.
De recensie kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77308-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-een-ontdekkingsreis-langs-belgische-omwegen.html
Nu brengt BRENNT een solo schijf uit 'Purple Venom' waar hij zijn voorliefde voor elektronische dans muziek nog meer uit de doeken doet.
Na een intro die langzaam opbouwt naar een climax zijn we vertrokken voor een hypnotiserende trip, die je alle hoeken van de kamer laat zien. Dat donkere blijft over de hele lijn overeind, maar daardoor dompelt BRENNT je niet onder in een sombere stemming. De dreigende klanken geven je eerder vleugels en je danst in een verschroeiend tempo over de dansvloer. Beats die letterlijk de haren op je armen doen recht komen en je bijgevolg de nodige adrenalinestoten bezorgen, vinden we dus ook terug op de volgende song “Purple Venom”. BRENNT mag dan zijn gitaar opzij leggen, dat knetterende, knallende waarbij geluidsmuren worden afgebroken blijf je ook op deze knappe solo schijf terug vinden.
“Wie blijft staan, wordt door een uiterst beweeglijke Brent en de zijnen getrakteerd op een daverend elektronisch feest, zoals je dat zelden tegen komt. Brent spring niet alleen als een waanzinnige rond, hij sleurt bijna de boxen boven het podium eraf, stampt zijn microfoon omver en gaat de confrontatie met zijn publiek letterlijk aan. Als je een beetje stoom afblaast na een lange werkweek, dan is Raveyards de juiste remedie. Zo blijkt. Want prompt staat niemand meer stil, en daarom legt de band de lat nog een beetje hoger om in een wervelende finale dat dak er finaal te laten afgaan in Trix.'' Schreven we over het optreden van RaveYards op We Are Open.
Datzelfde doet BRENNT dus met ons hoofd, ervoor zorgen dat je geen seconde stil staat. Hij doet dus inderdaad een ware rave party ontstaan in je hoofd, waarbij duisternis en licht in botsing gaan tot je murw geslagen op de dansvloer terecht komt. Dat wordt verder in de verf gezet op “You See” en “Void”, een circa zeven minuten lang rave feest. Incluis afsluiter “You See (Mtholvsky remix)”.
Besluit: Als een rock muzikant plots iets doet met elektronische muziek houden we doorgaans ons hart vast. Maar BRENNT slaagt er dus ook met deze dansplaat grenzen te verleggen, en dat trekt ons het meest over de streep. Want BRENNT verlaat bewust zijn comfortzone en gaat de confrontatie met die andere kant van zichzelf aan. Maar vooral, komt hij daar gewoon mee weg. Door een dansplaat uit te brengen, die donkere gedachten naar boven brengt. En waardoor je lekker gaat zweven over de dansvloer. Waardoor letterlijk een rave party in je hoofd ontstaat , die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Missie geslaagd!
Intro (Niphoc) 03:34 - Purple Venom 05:01 - You See 04:05 - Colours End 06:56 - Void 07:32 - You See (Mathlovsky Remix) 04:49
dark Elektro
Purple Venom
BRENNT
We staan altijd een beetje sceptisch tegenover artiesten die door bepaalde media naar voor worden geschoven als de nieuwste wereldsterren. In UK wordt de 19 jarige rapper SCUTI alvast een gouden toekomst voorspeld. Met haar debuut single “Skoowup” gooide SCUTI zeer hoge ogen. Maar omdat we het met eigen ogen en oren moeten zien, horen en vooral voelen wachten we even het debuut af. We gaven ‘This is Skoo’ enkele luisterbeurten, en stellen vast dat de voorspellingen niet zo ver gezocht zijn.
SCUTI breng namelijk hip hop met een boodschap, en daar houden we wel van. Er zit enorm veel gevoel in de song “Huh”, waarmee SCUTI op een heel gedreven wijze deze plaat opent. . HipHop vanuit het hart dus, en dat is ook de opvallende tendens bij de daarop volgende songs “You Know”, “No Makeup” en “Weekend”. Eén voor één songs waarbij het buikgevoel hoog ligt. Dat is bovendien de rode draad .
Het is altijd leuk om te zien en horen hoe een jonge artieste van amper twintig jaar meerdere elementen uit de hiphop zo perfect bij elkaar puzzelt dat je er ofwel stil van wordt, of je een rillingen over je rug voelt lopen, die normaal eerder voorkomt bij de oudere of meer ervaren hiphop/rapacts.
SCUTI straalt enorm veel charisma en zelfverzekerdheid uit binnen haar zeer persoonlijke songs. En is om die reden een verfrissende artiest binnen de nieuwere strekking. Want laat ons eerlijk zijn, we zien door het bos de bomen niet meer. En SCUTI slaagt er toch in, net door die eerlijkheid , oprechtheid, een brug te slaan naar verleden, heden en toekomst van het genre. Dat blijkt ook uit de wondermooie afsluiters “Chasing Cheques” en “Lucky”.
Besluit: De ambitieuze artieste SCUTI laat er geen gras over groeien en drukt nu reeds haar stempel op de scene . Of de hype overdreven is of niet? We laten het in het midden, de luisteraar heeft altijd het laatste woord, maar met dit debuut brengt ze dus wel degelijk dat soort hip hop vanuit het buikgevoel, vanuit de basis waar het genre is ontstaan. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Daarom voorspellen we SCUTI een gouden toekomst, op voorwaarde dat ze gewoon zichzelf blijft en zich niet laat ompraten door de zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting wil pushen.
In het oog te houden deze jonge hip hop parel.
Tracklist: Huh 02:37 - You Know 02:25 - No Makeup 02:12 - Weekend 03:30 - Chasing Cheques 02:29 - Lucky 02:33
The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met respons van gerenommeerde media NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht dit jaar twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen zijn daar nog enkele singels bij gekomen zoals “Move On” en "Open Minds Together Now" . Ondertussen zitten we ook, zoals iedereen al weet, in een corona crisis, en zijn tour plannen in het water gevallen. Toch is deze Argentijnse band niet op zijn lauweren gaan rusten. Enkele weken geleden lichtte de band een ander tipje van de sluier met “No Token”.
Lekker rockend, en ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan tussen Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse. Een sprookjes huwelijk eigenlijk tussen beide uitersten, dat uitmondt in een aanstekelijke song die aan je ribben kleeft, maar ook zorgt voor een adrenalinestoot. “No Token” straalt ook subtiel een boodschap uit van hoop in deze toch wel donkere tijden. Althans de song geeft je een weemoedig gevoel vanbinnen, maar straalt eveneens geluk.
Het spelen met gevoelens op een zo uiteenlopende wijze is een ander pluspunt aan deze opmerkelijke band die in typische rock middens zijn stempel drukt. Ook dat wordt door middel van deze knappe single “No Token” in de verf gezet.
Besluit: Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder dus ook deze nieuwe “No token” , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt zoals weinigen hen dat hebben voorgedaan. Klasse!
https://www.youtube.com/watch?v=GLj6cOdK9Ko
We citeren even het nieuwsbericht dat we ontvingen: ''Het Gentse Kosmo Sound presenteert in november zijn langverwachte debuutalbum 'Antenna'. Het instrumentale sextet laat zich inspireren door de typische dubsound waarbij hun achtergrond in jazz nooit veraf is. Ze mixen zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip die elke zaal in de fik zet. Al tweemaal verzorgden ze het voorprogramma van dublegende Adrian Sherwood en werden ze winnaars van Sound Track 2019. Hun nieuwe album - opgenomen en gemixt door Koen Gisen - komt in het najaar uit op vinyl en CD bij Zephyrus Records. 'Aunt Sister Lydia' is de vooruitgeschoven single uit dat album”.
Kosmo Sound puur muzikaal in een hokje steken is onmogelijk. Dub vibes, streepjes jazz - de groovy kant daarvan - Zuiderse klanken en een lekker dansbare sausje daarbovenop doen je zweven over de dansvloer. Kosmo Sound schotelt een intens mooi, kleurrijk klankentapijt voor waardoor je, eens onder hypnose gebracht, in een diepe trance terecht komt. De song gaat ook zoveel kanten uit, waardoor die meer dan zes minuten puur genot in een oogwenk voorbij zijn.
Bovendien, 'Aunt Sister Lydia 'zou een ode zijn aan de tante van drummer Marius Couvreur vernamen we. Deze dame moet een bijzondere, tot de verbeelding sprekende vrouw zijn. Dat bewijst in elk geval deze kleurrijke song, die zoveel kanten uitgaat dat je er compleet zen van wordt. Alle kleuren van de regenboog krijg je circa zes minuten lang voorgeschoteld. De smaken van dit bijzonder gerechtje van Kosmo Sound zijn bovendien zo uiteenlopend dat het naar meer snakt. Waardoor we nu al uitzien naar november, en de release van dat langverwachte debuut.
Dub/Jazz
Aunt Sister Lydia -single-
Kosmo Sound
https://www.youtube.com/watch?v=Lj4Q7VmquZw
I LIKE TRAINS is een Engels band die sinds 2004 uiteenlopende wegen bewandelt. Ooit begonnen in postrock, weet de band bij elke nieuwe release weer aangenaam te verrassen. Na acht jaar radiostilte brengt I LIKE TRAINS binnenkort een gloednieuwe schijf op de markt 'Kompronat'. Ondertussen brengt de band enkele singles uit. Eerder in de vorm van “The Truth” waar de band stevig om zich heen stampt , en van de oorspronkelijke post rock nog weinig over blijft. Wat wel rechtop staat , is een verschroeiend tempo, en het opwerken naar een climax die zorgt voor barsten in alle heilige huisjes om je heen. Ook de tweede single “Dig In” laat een kant zien van I LIKE TRAINS die sommige verrast zal doen opkijken.
Eind juli bracht I LIKE TRAINS de single “A Steady Hand” uit. De band flirt zeer subtiel met elektronisch muziek waarbij de frustraties en woede nog steeds voldoende wordt uitgeschreeuwd: dreigend, wild om zich heen stampend en waanzinnig. Zo gaat David Martin vocaal tekeer op deze single. Zoals we aangaven is puur instrumentaal , niet alleen de gitaar de toonaangevende ladder binnen de nieuwe I LIKE TRAINS. De elektronische uitspattingen zijn even intens en zorgen voor oorverdovende climaxen, die je eveneens van je sokken blazen.
Er wordt jou dus ook een spiegel van het heden voorgehouden, en de band ramt bovendien een ongezouten mening door de strot. In een interview ooit had David aangegeven niets meer uit te brengen, tot nu. Dit tijd lijkt nu te zijn gekomen, en die single “A Steady Hand” is een song die je zeker zal doorheen schudden. Want er valt uiteraard veel te vertellen in deze tijden.
Besluit: I LIKE TRAINS kleurt stevig buiten zijn eigen lijntjes, en verlegt zijn eigen grenzen op een verschroeiend , oorverdovende wijze. Het is om die reden uitzien naar wat het full album ons zal brengen. Een boodschap, op een uiteenlopende wijze gebracht, zoals bij de vorige singles het geval was? Jawel!
Tracklist: A Steady Hand 05:46 - Dig In 03:28 - The Truth 06:20
https://www.youtube.com/watch?v=hypgdP7wqPY
Ik volg al een tijdje de Noorse componiste Susanna die keer op keer sterke albums maakt en al diverse prijzen won zoals de Spellemanprize en de Radka Toneff Memorial Award. Als je weet dat Bonnie Prince Billy op zijn album ‘Wolf of the Cosmos’ uit 2018 het gehele album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2006 van Susanna heeft gecoverd dan begrijp je dat ze wel wat in haar mars heeft. Ze heeft een heel fraaie stem en weet altijd wel aparte invalshoeken te vinden om haar stem in op te hangen. Zo stond haar album ‘Garden of Earthly Delights’ uit 2019 vol met songs die geïnspireerd waren door de middeleeuwse schilderijen van Jheronimus Bosch. Op ‘Go Dig My Grave’ bewerkte ze songs zoals “Perfect Day” van Lou Reed, “Wilderness” van Joy Division en traditionals in haar eigen gekende stijl. Ditmaal liet ze zich inspireren door de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Net zoals Baudelaire zoekt ze hier in haar nummers de grenzen van het verlangen op. En die grenzen zien er niet altijd even mooi uit: jaloezie, lust, heiligdom, perversie… Concreet gebruikte ze tien teksten van de dichter uit zijn werk ‘Les Fleurs Du Mal’. Die teksten met een donkere rand geven een mooie balans samen met de soulvolle stem en het betoverende pianospel erbij. Opener “The Dancing Snake” doet mij aan een sobere, minimalistische Tori Amos denken. Een compliment wat mij betreft. Ook “The Vampire” doet mij er wat aan denken qua stijl. Een heerlijke song trouwens. Op “Longing for Nothiness” zingt ze eerder zoals de grote moderne zangeressen dat doen. Met veel gevoel en nuancering in de stem. “The Enemy” is een traag, uit gepuurd nummer waar je de tijd voor moet nemen om de schoonheid ervan te ontdekken. “Burial” is dan weer toegankelijker en ritmischer. “Obsession” is een warm gezongen en rake track.
Ook ditmaal heeft Susanna een kwaliteitsvol album gemaakt met slechts piano en stem en de teksten van Baudelaire. Doorsnee pop wordt het nooit maar wel minimal pop met weerhaakjes waar veel plezier aan kan beleefd worden als je je er voor openstelt.
Avant-garde/minimal pop
Susanna
Baudelaire & piano
Bert De Rijcke is een artiest, componist en elektronische kunstenaar die niet alleen van veel markten thuis is. De man brengt , door de verschillende projecten via zijn eigen label 'Vintage Underground Label' uiteenlopende schijven uit, meestal via kanalen als spotify en bandcamp. Daardoor blijft hij vaak verborgen voor de grote massa, maar niet voor ons. De recente jaren hebben we meermaals aandacht besteed aan zijn releases. Voor een volledig overzicht daarvan verwijzen we jullie trouwens graag door naar de bandcamp pagina van het label: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/
We kregen een bericht dat hij onder zijn pseudoniem, ook van zijn vele trouwens Katteman een samenwerking aangaat met een al even groot fenomeen binnen de muziek, Kloot Per W. Dat zorgt voor het elektronische muziek pareltje 'Skully & the Hipster Mafia'.
Op de schijf staan vier uiteenlopende songs, die nog maar eens de vele kanten laten zien en horen van dit duo. Deze keer is het niet alleen een instrumentaal huzarenstuk geworden, de vocale inbreng op “Gin Tonic & Baileys” is nogal robotachtig, wat een beetje doet denken aan bands als Kraftwerk. Ook al sijpelen er zeer veel andere invloeden door, in die meer dan dertien minuten lange song. Gaande van elektronische muziek, met een knipoog naar ambient, worden de dansspieren aangesproken. Maar het zijn niet allemaal pure danssongs op deze schijf. Het duo gaat voor lekker aan het experimenteren in de songs, en zet je lekker op het verkeerde been. Of zorgt voor verrassende wendingen waardoor je weer een heel andere kant hoort en ziet van Kloot Per W. & Katteman.
Dit duo vult elkaar aan binnen die absurditeit die leidt tot een waar kunstwerk. De grillige paden die de heren bewandelen bij hun vorige samenwerking op 'Tekno Bluezers + Pinguin ' keert op deze 'Skully & the Hipster Mafia' ook weer terug. Luister maar naar “Aliens & Robobots” en je komt in een verwarrende strijd terecht tussen robots en wezens van een andere planeet. Het enige dat je hoeft te doen is gewoon uw fantasie de vrije loop laten tijdens het beluisteren van de songs op dit meesterwerk.
Ook op “Better than a punch in the stumach” blijkt het onwaarschijnlijke duo verder grenzen aftasten in elektronische muziek en aanverwante stijlen. Die drang om te experimenteren blijft over de hele lijn enorm groot. En het blijkt dat beide heren elkaar perfect aanvoelen en aanvullen binnen dat concept. Absurditeit tot kunst verheffen , het is hoe we Katteman hebben leren kennen en dat blijft hij ook nu weer in de verf zetten. De vocale inbreng is een extra toevoeging die we wel kunnen smaken.
Om maar te zeggen, wij dachten dat ondertussen het eindpunt al was bereikt, maar ook nu weet de man verrassend uit te halen. Dat blijkt ook uit afsluiter “Guy named Olga” waar stiekem een knipoog naar jazz wordt gegeven, weer een andere verrassende wending.
‘Skully & the Hipster Mafia' laat een duo horen en zien dat graag zijn grenzen aftast, dat deden ze in het verleden dat doen ze nog steeds. En dat zullen ze in de toekomst blijven doen.
Gin Tonic & Baileys 13:50 - Aliens & Robobots 12:32 - Better Than a Punch In The Stumach 10:35 - Guy Named Olga 10:32
Dat Katteman van enorm veel markten thuis is, en bovendien zichzelf blijft heruitvinden blijkt trouwens op nieuwe releases die onlangs op de markt kwamen: ‘Skull 2020' een vrij donker, zelfs sombere EP die de doom kant laat zien en horen van Katteman, je krijgt er koude rillingen van als je deze schijf in het donker beluistert. De opzwepende songs bezorgen je gegarandeerd koude rillingen. Check het vooral zelf uit: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/skull-2020-ep
Dat dreigende keert ook terug op “Kung Fu”, waar ook de Oosterse muziekstijlen naar boven komen drijven. Ambient die je bij de keel grijpt en doet baden in het angstzweet, eens onder hypnose gebracht is de rode draad op deze EP. Check het vooral zelf uit: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/kung-fu
Besluit: Terwijl we dit verslag schrijven is Katteman (of welk pseudoniem de man ook gebruikt) vermoedelijk weer met ander werk bezig. Het is haast niet bij te houden. Wij dachten dus dat ondertussen de man zijn eindpunt had bereikt, maar ook nu weer weet hij ons op verkeerde been te zetten, en aangenaam te verrassen met kleurrijke releases waar 'absurditeit tot kunst verheffen' nog steeds de rode draad vormt.
Elektronica/jazz/ambient
Skully & The Hipster Mafia
Katteman & Kloot Per W
Het Antwerpse trio Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Met de verschroeiende single “Rabbit Style” liet de band al in zijn kaarten kijken. We namen de EP onder de loep , schoven prompt alle meubels opzij en gingen over tot omver stampen van heilige huisjes. Gelukkig zijn er geen meubels gesneuveld maar de vuile en vettige energie die uit de boxen loeit, zorgt voor meerdere adrenalinestoten.
Die stevige uppercut waarbij je niet meer recht komt, krijg je al te verwerken bij de eerste song “Let’s Unite”. De registers open trekken, en de luisteraar direct tegen een geluidsmuur kwakken tot hij niet meer recht komt, daarvoor komen we graag uit ons kot.
We blijven verweesd achter. Ook bij “Favoriete Way to die” voel je zoveel energie opborrelen dat je hierop niet kunt stil zitten, alsof deze band trouwens al twintig jaar samen speelt, zo strak en verschroeiend klinkt deze song.
De hele EP ademt een perfectie uit die we doorgaans tegen komen bij bands met meer jaren op hun teller, en dat is opmerkelijk bij zo een debuut EP. We worden dan ook verder compleet omver geblazen op die “Rabbit Style”. Een mokerslag waarbij je dreigt niet meer recht te komen. Maar tijd om tot positieven te komen krijg en is er niet. Ook al laat de band op “Red Hole” hun meer - laat ons maar stellen - gevoelige kant zien. Een ballade is het niet, dat zou een belediging zijn, maar deze song bezorgt je als rock liefhebber een ware krop in de keel en kippenvelmomenten bij de vleet. Dreigen blijft de band tot het einde doen. In elk geval is deze “Red Hole” een indrukwekkende afsluiter die bovendien laat zien en horen dat deze band van vele markten thuis is.
Besluit: Als een debuut EP een visitekaartje is voor een band om zich te tonen naar een ruim publiek, dan slaagt Filthy Vince erin om met deze titelloze EP een meesterwerk uit te brengen. Waarop knetterend, knallend en verschroeiend hard wordt uitgehaald. Toch weet dit trio aangenaam te verrassen naar het einde toe, door ook hun meer sobere en integere kant te laten zien, zonder die dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
Filthy Vince brengt van die lekkere vuile rock muziek, waar alle registers van het genre worden open gegooid, waardoor je totaal verweesd in de hoek van de kamer achterblijft. Dit is trouwens muziek die smeekt om live gebracht te worden, want ook al worden we op de schijf van onze sokken geblazen, pas op het podium zal dit zorgen voor een mokerslag in het gezicht waarvan je nooit meer recht zal komen.
De bommetjes energie zorgden alvast voor adrenalinestoten, ook na meerdere luisterbeurten, waardoor ons rock hart werd verwarmd en ook wij geen seconde op onze stoel stil konden blijven zitten. Dit smaakt dus op veel vlakken naar meer.
Tracklist: Let's Unite 04:46 Favorite way to die 04:30 Rabbit Style 03:20 Red hole 06:20
gar(b)age/synthstonerrock
Filthy Vince EP
Filthy Vince
Eigen Beheer
Mesmerising is het alter-ego van de Italiaanse muzikant en componist Davide Moscato. In 2012 wist hij al aangenaam te verrassen met 'The golden dawn of the tramp' , een parel van een debuut dat de veelzijdige aanpak van deze klasse artiest aantoonde. In juni dit jaar bracht Mesmerising een nieuwe plaat op de markt 'The Clutters storyteller'.
Die weemoedigheid in de stem van Davide Moscato wordt mooi aangevuld met een instrumentale aanpak die je letterlijk doet wegzweven naar andere oorden, waar het fijn vertoeven is. De bijzonder warme stem van David bezorgt je gegarandeerd een waar kippenvelmoment. Luister maar naar die wondermooie opener “Feel”, kort maar krachtig wordt hier al aangeduid welke richting deze plaat uitgaat. Aanstekelijke refreinen, aangekleed met een melancholisch , weemoedig sausje, vormt de rode draad op de schijf, soms worden de teugels wel gevierd en gaat het zelfs zeer subtiel de rock tour op, als bij “Underground”. Dit is het soort magische progressieve rock dat je tegen kwam in een ver verleden, maar ook nu nog steeds toonaangevend blijft. Het is net dat voortdurend raken van lekkere rock, in het hart, dat ervoor zorgt dat je gekluisterd aan je stoel zit te headbangen. Ook wordt een traan weggepinkt, terwijl de haren op je armen rechtkomen. Dat is dus ook het geval bij de daarop volgende songs “The Vortex”, “False Reality” en “The man whos’s sleeping”. In slaap vallen doen we dus allerminst, net door de gevarieerde aanpak waarmee deze sierlijke vocalist je hart van begin tot einde verwarmt o.m. met “The last time you called my name”, weer zo een emotioneel meesterwerk.
Besluit: Davide Moscato gooit zijn Italiaanse roots in de strijd, om met een typisch Zuiders temperament je op een zodanig bijzonder wijze te raken dat je er gelukkig van wordt, met de tranen in de ogen. Dat is de rode draad doorheen dit pareltje van een progressieve rock schijf, wondermooi en waar lekker aanstekelijke songs, die op de dansspieren inwerken, perfect worden gecombineerd met een melancholie die de gevoelige snaren raakt.
Tracklist: Feel.. 01:01 - My dream 05:50 - Ballad of a creepy night 05:14 - Slave of your shell 03:23 - Underground 06:38 - The vortex 04:43 - False reality 03:43 - In a different dimension 01:53 - The man who's sleeping 04:01 - The last time you called my name 06:51
progressieve/sing-songwriting
The Clutters Storyteller
Mesmerising
Mark Gardener is wellicht het meest bekend als songwriter en zanger/gitarist bij Shoegaze formatie Ride. Daarnaast hij een eigen studio OX4 Sound. Op dat label zitten o.a. The Brian Jonestown Massacre, Robin Guthrie, Telepopmusik, Dive Index, Rinocerose, Ulrich Schnauss, Man With No Name, Hopewell, Jam+Spoon, Mikel Erentxun, Dead Horse One, Cat Martino and Swervedriver . Ondertussen vond Gardener ook tijd om aan een solo productie te werken. Voor zijn nieuwe single "Chained' ging hij een samenwerking aan met 2Square, a.k.a. Stephan Haeri van het Franse Telepopmusik.
De single gaat de dromerige , zelfs bevreemdende kant uit. En dit op een eerder dreigende ondertoon, waarbij de haren op je armen recht komen. Daarbij voelt de sprookjesachtige vocale aankleding eerder aan als een deken tegen die koude en kille klanken die in eerste instantie op je afkomen. De single bevat echter zoveel puzzelstukjes, die je pas ontdekt na meerdere luisterbeurten. Dat is meteen het fijne aan deze “Chained”. Gardener/2Square laten niet direct in hun kaarten kijken. De hypnotiserende inwerking op je gemoed en de verdovende aankleding krijgt naarmate de song vordert meer diepgang. Meer nog, dit duo werkt naar een climax toe waardoor je compleet murw geslagen wordt door een oorverdovende shoegaze sound die ervoor zorgt dat de oorschelpen gaan trillen. Om daarna de volstrekte rust te laten weerkeren, nog steeds binnen een dreigende omkadering.
Besluit: Mark Gardener brengt een prachtige single uit, die in verlengde ligt van wat de man doet bij Ride. Maar net door de eigenzinnige aanpak, en de vele tempowissels, toch net heel anders blijkt te zijn. Met deze single biedt 2Square/Mark Gardener je vooral een fantasieprikkelend huzarenstukje aan, dat geen makkelijk brokje vlees blijkt om te verorberen. We raden dus aan deze single toch enkele luisterbeurten te geven, om die subtiele stukken te ontdekken.
Een single voor shoegaze liefhebbers, die en surplus houden van de avontuurlijke strekking binnen die muziekstijl.
Tracklist: Chained (single)
Shoegaze
Mark Gardener
2Square/Mark Gardener
Chained -single-
Nederlands 
Français 
