De Noorse singer-songwriter Einar Flaa schrijft, volgens menig biografie, al sinds zijn twaalfde songs. Eerder bracht hij enkele zeer gesmaakte folk pareltjes uit ’Songs From A Place Called Melsomvik’ (2011) en ‘Carriage Road’ (2016). Met 'Silent String' keert Einar Flaa terug naar de natuur, of althans door zijn songs wil hij de mensen de ogen laten opengaan om ons klimaat te beschermen. De man laat zich omringen door topmuzikanten op deze belangrijke boodschap te verkondigen. Met drummer Børge Fjordheim (Morten Abel, Sivert Høyem), bassist Nikolai Eilertsen (BIGBANG, Band Of Gold), Christer Knutsen (Sivert Høyem) op piano en Geir Sundstøl op banjo.
Laat één ding duidelijk zijn geluidsmuren afbreken en je zijn mening door de strot rammen, daar doet Einar Flaa niet aan. Eerder wil hij je door een zachtmoedige aanpak, door te zingen over de schoonheid van die natuur, een spiegel voorhouden die er zeer mooi uitziet. Voor de tijd dat het nog duurt echter. Aan bangmakerij doet de man evenmin, ook dat blijkt meermaals. Einar Flaa gooit zijn bijzonder breekbare, kristalheldere en zachtmoedige stem voortdurend in de strijd, waardoor er een gemoedsrust over jou neerdaalt die je enkel voelt bij het aanhoren van vogels in de lucht, of bij een lange wandeling omgeven door de pracht van die natuur. Vanaf de eerste song, “Close To Nature” tot het zeer mooie en sprankelende “Silent String”. Oorverdovende stilte die dus niet je trommelvliezen doet barsten, maar wel een zeer gevoelige snaar raakt. Op “If I Was Our President” vertelt Einar Flaa op een pakkende wijze hoe bezorgd hij is over de toekomst. Maar ook hier doet hij dit op eveneens een zeer zachtmoedige wijze, en toch houdt hij u ook nu weer zeer bewust een spiegel voor. Op datzelfde elan blijft Einar doorgaan op daaropvolgende songs als “Activist”, “Mountain Birch”, “Country Man” en het prachtige “King Winter”.
Door middel van sobere melodieën en een heldere , zeer warme stem, waardoor hij de aandacht opeist en je hart raakt, haalt Einar Flaa een thema naar boven dat brandend actueel is. De bezorgdheid over de toekomst van ons klimaat is nog nooit zo groot geweest. Die oprechte bezorgdheid verpakt Einar in negen sprankelende mooie songs, waarbij dus geen geluidsmuren worden afgebroken noch meningen door de strot worden geramd. Eerder confronteert Einar de aanhoorder met de schoonheid van die natuur rondom jou, om je te doen nadenken en, als dat nodig is, aan te zetten iets te doen om dat klimaat te redden, eer het te laat is. Wat mij betreft is hij zeker in zijn opzet geslaagd, nu nog uzelf overtuigen van wat deze singer-songwriter met een bijzonder tot de verbeelding sprekende stembereik je probeert te vertellen.
Tracklist: Close To Nature; Old Talking Oaks; So Called Friend; Silent String; If I Was Our President; Activist; Mountain Birch; Country Man; King Winter
De Noorse multi-instrumentalist Hans Fredrik Jacobsen klinkt niet bekend? Nochtans verleende deze multi-instrumentalist, vooral als fluitist, zijn medewerking aan uiteenlopende projecten binnen pop, jazz, blues, volksmuziek en middeleeuwse en renaissance tot wereldmuziek. Bij het grote publiek is hij wellicht nog het meest bekend doordat hij in 1995 zijn 'penny whistle' bespeelde op “Nocturne” van Secret Garden. Het meeste succes vergaarde hij echter samen met zijn vrouw Tone Hulbækmo met wie hij in 1988 de prestigieuze Spellemannprisen won. Ook maakte hij deel uit van Kalenda Maya, een groep die middeleeuwse muziek speelt. Zijn soloplaten zijn kunstwerkjes, waarop improviseren tot het oneindige de rode draad vormt. Ook op zijn recente werk 'ØRE', een hommage aan het oor, is dit het geval.
Dit quasi instrumentale meesterwerk bestaat uit zeventien songs die trouwens alle kanten uitgaan. Alsof hij die klanken ter plaatse uitvindt en daar iets nieuws aan toevoegt. Telkens zet hij de luisteraar daardoor op het verkeerde been. Die folk-elementen komen wel meermaals bovendrijven, maar vaak maakt Hans Fredrik ook uitstapjes naar Oosterse muziek. Luister maar naar “Rett Fra Levra” en je voelt je wegzweven naar die verre oorden. Naast folk en Oosterse muziek horen we trouwens ook knipogen naar jazz.
Hans Fredrik heeft zich voor deze soloschijf bovendien laten omringen door klassemuzikanten als Jacobsen André Roligheten, Karl Hjalmar Nyberg, Alf Hulbækmo, Gjermund Silset en Hans Hulbækmo. Wat dan weer zorgt voor een extra meerwaarde.
De man houdt duidelijk van extremen. Daar waar je dacht dat de fluit een zeer monotoon geluid voortbrengt, lijkt Hans Fredrik Jacobsen daar zoveel ingrediënten aan toe te voegen, waardoor hij die fluit als instrument als het ware heruitvindt. Alsof hij dat instrument dus als het ware ontleedt door er klanken aan toe te voegen waarvan we het bestaan niet kenden.
De samenklank van altfluit, contrabas, harp en akoestische gitaar zorgt er bovendien voor dat dit een vrij toegankelijke schijf is geworden. En dat is toch opmerkelijk voor een instrumentale plaat die rond één instrument draait. Op het einde horen we ook nog een vocale inbreng, waarvan we stiekem toch hadden gehoopt dat daar iets meer had van ingezeten. Want die stem komt de intensiviteit ten goede. Maar voor de rest hoor je ons niet klagen.
Hans Fredrik Jacobsen brengt met ' Øre' een opvallend veelzijdig schijfje uit dat draait rond dat instrument fluit, waarbij hij - mede dankzij de medewerking van al even grote tovenaars met klanken - grenzen weet te verleggen wat dat instrument betreft, waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. Folk-elementen worden verbonden met stiltes, tot uitspattingen naar blues of jazz alsof ook dat de normaalste zaak van de wereld is.
Dat oneindige improviseren zorgt er dan ook voor dat je geboeid blijft luisteren en genieten tot de toppen van je tenen van zoveel virtuositeit op een klein uurtje tijd. Zonder meer legt Hans Fredrik met ‘Øre’ een zeer kleurrijk klankentapijt neer. Waardoor de muziekliefhebber die zijn oren spitst, en zijn hart ervoor open zet, verwonderd zal zijn van zoveel virtuositeit.
Atomic is een Zweeds/Noorse jazzformatie bestaande uit de crème de la crème binnen de Scandinavische jazz. De band werd in 2000 opgericht door het Zweedse duo Magnus Broo (trompet) en Frederik Ljungkvist (saxofoon/klarinet) Later voegden zich nog drie Noorse muzikanten bij de groep: pianist Håvard Wiik, contrabassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Paal Nilssen-Love. Die laatste werd in 2014 vervangen door de eveneens uit Noorwegen afkomstige Hans Hulbækmo. Met meer dan twintig jaar ervaring binnen de scene waren de heren vooral op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ondertussen is Atomic uitgegroeid tot een begrip. Werd in het verleden geopteerd voor bijna uitsluitend eigen composities, dan kiest Atomic met 'Pet Variations' voor muziekpartijen van andere componisten. Waaronder: Steve Lacy, Carla Bely, Brian Wilson en Jan Garbarek. Atomic schotelt je met 'Pet Variations' dan ook een zeer kleurrijk pallet voor. boordevol verrassende wendingen.
Oudere songs in een nieuw kleedje steken, zeker als het gaat om tijdloze klassiekers binnen hun genre, is altijd een risico. Maar wat Atomic doet met knappe songs als “Walking Woman”, “Cry Want” en “Louange A 'Léternite de Jèsus” is buitengewoon indrukwekkend. Improviseren is sowieso de rode draad in het jazzgenre, maar Atomic verlegt hier een grens waar geen grenzen zijn. Song na song wordt je met verstomming geslagen door zoveel virtuositeit gebracht door muzikanten die niet alleen weten waar ze mee bezig zijn, maar die songs uitkleden en daar een compleet eigen compositie van maken. Heruitvinden van kunstwerken en daarmee wegkomen? Daarvoor moet je verdomd sterk in je schoenen staan. Atomic gooit zijn ervaring in de strijd, vervormt de songs op een eigenzinnige wijze met respect voor het origineel. En blijft buiten alle verwachtingen er bij elke songs op deze schijf voor zorgen dat je geen enkel moment de wenkbrauwen zult fronsen. Integendeel zelfs. Atomic komt daar gewoon mee weg.
Als een artiest een schijf uitbrengt met covers van andere artiesten, resulteert dit soms in een zeer geslaagde poging. Niet meer dan dat. Of vaak tot flauwe afkooksels. Het komt echter zeer zelden voor dat klassiekers waarop de klever 'af blijven a.u.b.' staat op een zodanige wijze worden gecoverd dat het lijkt alsof die betreffende artiest of band die composities zelf heeft geschreven, of ze zelfs verbeterd.
En dat is net wat Atomic dus doet met deze parel van een schijf. 'Pet Variations' is een ode aan zoveel magistrale composities gebracht door muzikanten die letterlijk improviseren daarmee, en bovendien muziek voortdurend tot kunstvorm verheffen. En als klap op de vuurpijl de songs heruitvinden binnen een eigenzinnige omkadering. Pure klasse!
Jazz/Blues
Pet Variations
Atomic
De uit Noorwegen afkomstige grindcoreband Beaten To Death werd opgericht in 2010. Ondertussen heeft de band zijn stempel gedrukt op het genre en blijft hij stevig aan de weg timmeren. 'Agronomicon' kwam eigenlijk reeds vorig jaar op de markt, maar we kregen het pas recent op onze bureautafel gegooid. Volgens sommige biografieën is Beaten To Death 'melodieuze grindcore'. Hoewel dat ons weinig onwaarschijnlijk lijkt binnen dat genre, menen we links en rechts inderdaad wat melodie te herkennen, tussen een orgie van oorverdovende mokerslagen door dan.
Snel, sneller en snelst is zowat de rode draad in de twaalf songs die op 22 minuten door de strot worden geramd. Alle registers worden in een hels tempo opengegooid op “Grind Korn”, waarna we zijn vertrokken voor een rit over hobbelige wegen, waarbij oneindige getimmer op je hoofd ervoor zorgt dat je uiteindelijk tot waanzin wordt gedreven. Beaten To Death slaat er op los, als een losgeslagen bulldozer die alles om zich heen verplettert. Als de pletwals is gepasseerd, blijft er alleen chaos achter. Dat er subtiel ook maatschappijkritische teksten worden gebruld (zingen kunnen we het bezwaarlijk noemen) is een meerwaarde voor het geheel. Want zo houdt Beaten To Death je op een verschroeiend tempo eveneens een spiegel voor die er niet zo proper uitziet.
Tot rust komen is er niet bij. “Catch Twentyfvck”, “Bjornstjern Ibsen” tot “Extermely Run To The Hills” worden op een zodanig snel tempo gebracht dat je daar geen tijd voor hebt. Met het verstand op nul recht op het doel afgaan, dat is wat Beaten To Death doet. En dat is de reden waarom deze typische grindcoreband ook na al die jaren nog steeds toonaangevend kan genoemd worden. Liefhebbers van deze muziekstijl, mogen - moest dat nog niet gebeurd zijn ondertussen - deze knappe schijf zonder verpinken in huis halen. Eigenlijk is het van moeten. Want binnen het genre levert deze Noorse band een verbluffend meesterwerk af, dat je van begin tot einde compleet murw slaat. En bovendien van een uiterst hoog niveau blijkt te zijn, dat we niet elke dag voorgeschoteld krijgen. Kopen die handel!
Na twee full albums en een split single vorig jaar heeft Charles in the kitchen nu een vijf songs tellende EP uit. Ook nu weer krijgen we powerpop en rockgetinte songs voorgeschoteld. Met melodieuze en vinnige refreintjes. Denk daarbij aan sound dat ergens tussen Fisher-Z en The Kids in ligt. “Slip Through Your Fingers” neigt eerder naar de kant van Fisher-Z of The Stranglers, terwijl “I Wanna Know” eerder naar de kant van The Kids of de Evil Superstars overhelt. De gitaarriff is een duidelijke knipoog naar AC/DC. Het is misschien allemaal al eens eerder gedaan, maar het is met het nodige enthousiasme en geheel pretentieloos gebracht, waardoor het toch aanstekelijk werkt. “Johnny My Kind” is een wat mindere track die hiertussen niet had gehoeven. Maar “The Boy & The Girl” doet hem met al zijn energie gelukkig snel vergeten. Afsluiter “You Never Talk” is een zes minuten durende bluesrocktrack die beelden van zware en bezopen nachten oproept. Precies zoals zo’n track moet klinken.
Charles In The Kitchen is geen band die vernieuwend is, maar wel degelijke songs maakt met de nodige inzet en fun. Een aardig EP-tje.
Amund Maarud & Lucky Lips is een bijzonder tot de verbeelding sprekende samenwerking tussen bluesgitarst Amund Maarud en de bluegrassband Lucky Lips. Amund Maarud is een bezige bij. Naast frontman van zijn eigen Amund Maarud heeft hij ook de teugels in handen bij bands als the Grand, Morudes, Amgala Temple. De man vond echt toch nog tijd om deze samenwerking aan te gaan, en brengt een fris en monter Blues pareltje uit, waarbinnen grenzen worden verlegd wat dit genre betreft. Zo verwonderlijk is dat niet, want ook Lucky Lips heeft ruimschoots zijn sporen verdiend binnen dat Bluesgrass gebeuren. Zo werd de band in 2017 uitgeroepen tot "European bluegrass band" van dat jaar. De veelzijdige aanpak, waarmee deze band hoge ogen gooit, wordt op 'Perfect Strangers' dan ook perfect aangevuld door de virtuositeit van Blues tovenaar Maarud.
“Change of heart” is een sprankelende song, waarbij de gedrevenheid van Bluesgrass wordt verbonden met die warmte van pure blues. De stem van Malin Pettersen samengesmolten met deze van Amund zorgt meermaals voor kippenvelmomenten. Luister bijvoorbeeld naar die wondermooie ballad “Daydream” gevolgd door een lekker onstuimige “My Guitar” , waar alle registers compleet worden open gegooid. Bij het breekbare “Going home” doet Malin en Amund dat trucje van voornoemde “Daydream” nog eens over. Zowel de leden van Lucky Lips als Amund amuseert zich duidelijk kostelijk op deze plaat, en geven elkaar de nodige ruimte om hun ding te doen. Dat zorgt voor een kruisbestuiving waar zowel Blues als Bluesgrass grenzen worden verlegd tot het oneindige. Zo is: “Translate my instruction” een lekker ronkende song, waarbij het zweet je op de lippen staat. Gevolgd door een hemels mooie “Carry Me”, waarin bovengenoemde pluspunten nog maar eens in de verf worden gezet. Meermaals krijg je en adrenalinestoot van jewelste, die gevolgd wordt door een intens en eerder intiem moment waarbij die haren op je armen dan weer recht komen. Vaak wordt zelfs buiten de lijnen van zowel Bluesgrass als Blues gekleurd. Die avontuurlijke aanpak is een ander pluspunt aan deze knappe schijf. De inbreng van Banjo is bovendien over de gehele lijn een grote meerwaarde.
Om maar te zeggen. 'Perfect Strangers 'is dan ook zo een schijf waar je geen speld kunnen tussen krijgen. En waar de perfectie over de gehele lijn wordt overschreden, gelukkig zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Als klap op de vuurpijl stellen we vast. Het fuzzgehalte ligt meermaals heel hoog.
Besluit: Vaak hoort men dat Bluesgrass en Blues niet echt samen gaan, maar deze samenwerking tussen artiesten die binnen hun genre toch al wat water hebben doorzwommen, bewijst het tegendeel. Dit is een veelzijdige en zeer gevarieerde plaat geworden, waar zowel breekbare pracht en snedige riffs met elkaar worden verbonden tot een magisch geheel. Want ja, over de hele lijn hangt magie in de lucht, net doordat iedereen binnen dit project gewoon zijn ding kan doen. De vrijheid om zich ten volle uit te leven, zorgt voor een perfect huwelijk tussen Blues en Bluesgrass zoals we zelden tegen komen. Meer nog, er worden zoals we aangaven - meermaals vette knipogen gegeven naar veel andere muziekstijlen, waardoor dit project een label opkleven de artiesten tekort doen is.
Dit is gewoon een lekkere rock schijf, die je doet dansen rond de tafel, maar waarbij je ook met een krop in de keel in vervoering wordt gebracht, mede door die knappe samensmelting tussen twee bijzondere stemmen binnen deze uitzonderlijk tot de verbeelding sprekende samenwerking.
Tracklist: 01. Change Of Heart 03:42 02. Don't Tell Me How To Spend My Time 04:01 03. Perfect Stranger 03:12 04. Indian Butterfly 03:41 05. Daydream 03:06 06. My Guitar 03:47 07. Going Home 03:30 08. Translate My Instructions 04:40 09. Carry Me 04:48
Het Noorse trio Building Instrument bestaat uit Mari Kvien Brunvoll, Øyvind Hegg-Lunde en Åsmund Weltzien. De band, ontstond in 2008. Oorspronkelijk als louter elektronische muziek band, maar later stroomden er ook Folk , Ambient en Jazz invloeden in hun muziek. Met 'Mangelen Min' bracht de band zijn ondertussen derde album op de markt. Uitgebracht via Hurbo - een label dat houdt van bands en artiesten die - net als wijzelf - graag buiten de lijntjes kleuren.
“Lanke” is een song, die eigenlijk al aantoont waar het naartoe gaat. Dromerige soundscapes, een zeer heldere stem, en verdovende klanken binnen een gevarieerde omkadering, voeren je weg naar onaards mooie oorden.
De songs zijn allemaal vrij kort - tussen de twee a drie minuten - waardoor de plaat eigenlijk in zijn geheel dient te worden beluisterd. “Mangelen Min” sluit dan ook perfect aan op de rest van deze plaat, “Lette”, “Rygge Rygge La La”, het zes minuten lange “Ta Regnet” en “Klokkespillsympfonien”. Telkens wordt die song uitgekleed, en slaat deze band bewust aan het experimenteren en zet je bewust op het verkeerde been.
Mari zingt bovendien vaak in eigen Noorse Dialect - de dame is afkomstig uit Molde. En dat laatste zorgt dan weer voor een unieke inbreng. Meer nog het versterkt de melancholische ondertoon die je al terugvond binnen de instrumentale aanpak. Naast je verwonderen en bewonderen, zit er bovendien enorm veel melancholie en weemoed verstopt in deze plaat. 'Mangelen Min' betekend dan ook 'het gemis'. Ergens schuilt toch wat pijn en verdriet in songs als “Sangen Min” en komen vaak zelfs Oosterse elementen boven drijven, zoals bij “Ta Regnet”. Elementen die je nog meer verdoven en toen wegzweven naar andere oorden. Het is een soort melancholie die we dus over de gehele lijn blijven terugvinden tot het eindpunt met “Blokk Omni”.
Besluit: De band neemt je op avontuur door Noorse landschappen, boordevol adembenemende uitzichten. Die bijzonder veelzijdige stem van Mari blijkt daarbij telkens een enorme meerwaarde binnen het geheel. Maar vooral spreekt Building instruments tot de verbeelding omdat de band erin slaagt om ons ook na elke luisterbeurt weer iets nieuw te doen ontdekken. Die Oosterse elementen bijvoorbeeld, hoorden we pas na de tweede luisterbeurt. Kortom: 'Mangelen Min' is een breekbare, gevarieerde en experimentele schijf geworden waarbij emotionele paden worden bewandeld die de aanhoorder in een trance doen belanden. Een trance waaruit je gewoonweg niet meer wil ontsnappen. Zeker niet na drie of vier luisterbeurten, zo verslavend mooi is deze broze en breekbare muziek van Building Instruments.
Zonder meer een bijzonder uniek pareltje van een schijf dus , voor elke liefhebber van Jazz, Ambient, experimentele elektronische muziek , dreampop en zelfs Folk muziek. Ten zeerste kunnen aanraden.
Tracklist: Lanke 04:14 Mangelen Min 04:56 Lette 01:48 Rygge Rygge La La 02:45 Ta Regnet 06:51 Sangen Min 03:56 Klokkespillsymfonien 01:29 Vil Du di nok 05:34 Trosten 02:24 Gronnere under 01:02 Alt Vorsvinn 02:52 Blokk Omni 01:16
Ambient/Dream pop/Folk/Jazz
Mangelen Min
Building Instruments
Fabrizio Somma aka K-Conjog is een Italiaanse Elektronica/Ambient grootmeester die blijkbaar moeilijk kan stil zitten. In november vorig jaar bracht hij een schijf uit 'Magic Spooky Ears' en daar is al een ander pareltje boordevol experimentele ambient. 'Dum Bow'. werd onlangs op de markt gebracht via Schole Records.
Over ‘Magic Spooky Ears’ schreven we trouwens: '' Doordat K-Conjog improviseert met elektronische muziek, tot in het oneindige, kan een heel ruim publiek aan dansliefhebbers worden aangesproken. De muziek op 'Magic Spooky Ears' doet je enerzijds wild dansjes plaatsen op de dansvloer, maar eveneens word je gehypnotiseerd door spookachtig aanvoelende klanken. Wat de titel van deze schijf verklaart.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/72514-magic-spooky-ears
Welke verrassende wendingen zal de man nu uit zijn mouw schudden vroegen we ons af. In de biografie op bandcamp lezen we het volgende: ‘Dum bow’ is a Magic Spooky Ears spin-off. The EP includes 3 brand new tracks and a new version of Magic Spooky Ears' electronic pop gem "Same Old Grace’.
Ondanks het feit dat K-Conjog dus heel wat andere wegen inslaat, zijn er dus steeds raakpunten met zijn ander werk. Alleen klinkt het vaak verfijnder, of strakker uitgewerkt. Of voegt hij daar dus subtiele klanken aan toe, waardoor hij je bewust op het verkeerde been zet. Het spookachtige combineren met dansbare klanken, staat ook nu nog steeds overeind. Zeer subtiel slaagt K-Conjog er bijvoorbeeld in enkele streepjes synthpop toe te voegen aan zijn sound. Dat laatste is nog niet het geval bij “Gently”, een sound die gaat van een geluid met een dreigende ondertoon naar het getwinkeld van een orgel, waardoor hij een glimlach op onze lippen tovert. In die vijf minuten verstopt hij echter al zoveel uiteenlopende soundscapes in zijn sound, dat we weer eens versteld staan van zijn veelzijdigheid. “Slashes III” is dan weer een uiterst dansbare song, je kunt daarop niet stil zitten. De eerste verwijzing naar synthpop komt hier al naar boven. Ook op “Odayaka” hoor je dus die subtiele knipoog naar eerder vernoemde synthpop en aanverwante. Afsluiten doet hij met een zeer knappe '”Same old Grace (PressPlayOnTapeVersion)” waarbij de puntjes nog wat meer op de 'i' worden gezet.
Besluit: Wat K-Conjog ons op 'Dum Bow' voorschotelt , is wederom een mengelmoes van vrolijke klanken, razende beats - die op de dansspieren werken - en bevreemdend aanvoelende soundscapes die je naar adem doen happen. K-Conjog is een tovenaar met klanken, dat bleek uit zijn vier vorige schijfjes. Wij dachten dat zijn inspiratie ondertussen wel was opgedroogd. Maar nee, ook nu weet hij binnen vier parels van Elektronisch vernuft zijn eigen grens weer eens te verleggen, en ons bovendien aangenaam te verrassen met o.a. die vette knipoog naar Synth Pop, wat weer een andere kant laat zien en horen van deze grootmeester in Elektronica. Klasse komt altijd boven drijven, en deze man is doodeenvoudige een uniek talentvolle muzikant, wiens inspiratie drift onuitputtelijk blijkt te zijn. Dat zet hij op deze knappe EP nog maar eens in de verf.
Tracklist: Gently 05:00 Slashes III 02:43 Odayaka 03:16 Same old Grace (PressPlayOnTapeVersion) 03:01
Indie/Elektronica/Ambient
Dum Bow EP
K-Conjog
Even voorstellen: Andy Grammer is een succesvolle pop artiest die op zeer korte tijd de muziekwereld stormenderhand veroverd heeft met een reeks aanstekelijke pophits. Zijn debuutalbum bevatte de platinasingles "Keep Your Head Up" en "Fine By Me".
Andy's tweede album, 'Magazines of Novels', bevatte de viervoudige wereldwijde hit "Honey, I'm Good", een song die is uitgegroeid tot één van de best verkochte songs in 2015. Bovendien was er de met goud overladen hymne "Good To Be Alive (Hallelujah)."
Andy's derde volledige album, 'The Good Parts’, werd uitgebracht in december 2017 en omvat zijn wereldwijde hit “Fresh Eyes”. Ondertussen is Andy eveneens uitgegroeid tot een wereldwijd streaming fenomeen met meer dan 350 miljoen totale streams.
Zijn vierde album 'Naive' is net op de markt. Op deze schijf zet hij nog maar eens in de verf waarom hij in pop middens zo hoog wordt aangeschreven.
Andy zegt over zijn nieuwste schijf het volgende, we citeren: "I have been labeled the positive guy for my entire career. The truth is that I am. But the positive guy is way more three dimensional than the world gives him credit for. Unfortunately, the word positive comes with the after taste of - simple, sweet, and NAIVE. To me, optimism is a full on war that's fought everyday. It's hard to stay positive when so much around us is negative. The word positive to me feels way more rebellious, persistent, heroic. This album digs into the story behind the smile. If it's stupid to see the good in everything, then lord help me please, to be NAIVE," .
In tijden waar de mens wordt overstelpt met eerder negatieve berichten , kunnen we inderdaad wat zonneschijn gebruiken en positiviteit in ons leven gebruiken. Andy maakt dan ook gebruik van zijn kristalhelder stembereik om de aanhoorder een glimlach op de lippen te toveren. “My Own Hero” is niet alleen een aanstekelijke song, boordevol walmen van melancholie en weemoedigheid, het blijkt ook de rode draad te vormen op de volledige schijf 'Naive'.
Zelfs de niet pop liefhebber zou moeten kunnen vallen voor deze plaat en artiest. Omdat Andy Grammer zijn songs nergens klef doet klinken, integendeel. Een songs als “Don't Give Up On Me”, die zelfs de rock fan in mij een krop in de keel bezorgt, of als “She'd say” met een wonderbaarlijke inbreng van Ladysmith Black Mambazo die deze song plots een Zuiders tintje geeft, of 'Spotlight' weer een medewerking met een topper, Andy Mineo & Swoope zijn daar het levende bewijs van. Meer nog hun inbreng is zonder meer een meerwaarde.
Vaak gaat Andy zelfs een lichtjes experimentele tour op. Er is ook plaats voor wat meer dansgerichte songs zoals “Born for this” met een aanstekelijke percussie sound waarop je dus onmogelijk kunt stil zitten.
Het grootste plus punt aan deze schijf is en blijft echter, net doordat Andy zijn songs verpakt in melancholie en weemoedigheid, dat je aanvoelt dat hij meent wat hij zingt.
Het is niet gespeeld, hij steekt zoveel emoties en gevoel in zijn songs dat hij ervoor zorgt dat ik er stil van wordt, en eveneens een traan wegpink. Maar dan vooral van puur geluk.
Want Andy wil dus positiviteit uitstralen, en slaagt met brio in zijn opzet op zijn vierde schijf. Een plaat waarmee hij daardoor anno 2019 nog maar eens zijn stempel drukt op het pop gebeuren. Enwaarmee hij dus ook ons rock hart diep weet te raken.
Tracklist: My Own Hero 03:30 I Found You 02:32 Some Girl 02:56 Wish You Pain 03:48 Don't Give Up On Me 03:17 She'd Say (with Ladysmith Black Mambazo) 03:27 I Am Yours 03:42 Spotlight (feat. Andy Mineo & Swoope) 03:04 First Time 02:39 Stay There 02:36 Born for This 03:04 Best of You 03:07 Naïve 02:41
Gloryhammer is een Brits/Zwitserse Powermetal band die werd opgericht door Alestorm frontman Christopher Bowes. In 2013 bracht de band zijn debuut 'Tales form the kingdom of fife' op de markt. De absurditeit en Humor spatten daar al uit de boxen, live zien de bandleden met allerlei kostuum er uit één foute SF film. Ook dat is heel bewust, aangezien het hier een concept betreft over prins Angus McFife die naar een andere dimensie reist, waar hij menig vijanden verslaat om het Koninkrijk Fife te beschermen.
Opvolger 'Space 1992: Rise of the chaos wizard' bleek wederom een album boordevol clichés en daar waar sommige daarmee door de mand vallen, komt Gloryhammer net door een hoge zin van zelfrelativering daar gewoon mee weg. En toch bewees de band uit topmuzikanten te bestaan, virtuozen met riffs, maar ook de inbreng van keyboard blijkt een meerwaarde te zijn binnen het geheel. De vocale inbreng van Thomas Winkler is dan weer een kers op een zeer smakelijke taart.
Gloryhammer bracht met ' Legends from Beyond the Galactic Terrorvortex' zijn derde schijf uit, via Napalm Records. We zetten ons verstand op nul, haalden onze luchtgitaar boven en brullen de songs - met de vuist in de lucht - uit volle borst mee.
Humor en absurditeit vormt nog steeds de rode draad op songs als “Into the Terrorvortex of Kor-Virliath”, “Masters of the Galaxy” tot “Power of the Laser Dragon Fire”. Niet elke song is even overtuigend, maar Gloryhammer hanteert die soort power metal ingrediënten waarop je, gewoon niet stil kan zitten. Het bombastische van die tweede schijf komt ook nu weer boven drijven. En er wordt ook een ballad toegevoegd aan het geheel. Maar voor de rest blijft Gloryhammer ingeslagen wegen verder bewandelen.
Ook wat songteksten betreft moet je bij Gloryhammer geen hoogstaande poëtische teksten verwachten. “Fly High into space to charge my laster powered goblin smasher'' zal eerder een glimlach op de lippen toveren, maar ook dat is een bewuste keuze. Gloryhammer beweegt zich op deze schijf - en ook de vorige platen - namelijk voort als een clown in het circus. Hoe belachelijk deze zich op het eerste zicht zichzelf ook lijkt te maken op dat podium, het zijn eerste klasse acrobaten en zonder de entertainment van de clowns, is een circus maar saai boeltje, toch?.
Besluit: Wie doorheen die absurditeit en Humor van Gloryhammer heen kijkt, zag en ziet nog steeds, een band die voortdurend alle registers open trekt, technisch hoogstaande riffs en klanken uit hun instrumenten tovert en bovendien verdomd goed weet waar ze mee bezig zijn. De band voegt op zijn derde plaat wellicht niet echt iets nieuws toe aan het gedoodverfde concept, maar blijft wel op hoogstaande wijze power metal brengen. Song na song volgt een ware adrenalinestoot, en dat is dus vooral de verdienste van indrukwekkend sterk en op technische enorm hoog niveau spelende muzikanten en een zanger die over een zeer hoog stembereik beschikt, waardoor de aardbodem begint te scheuren onder je voeten. Zeker als Thomas zijn hamer boven haalt. En daardoor aardverschuivingen ontstaan die planeten verwoesten. Voeg daarbovenop enorm veel zin voor humor en zelfrelativering, en je krijgt de perfecte power metal ingrediënten waardoor geen enkel dak er op zal blijven staan in menig concertzaal, of op festivalweide. Ga deze band dus vooral live gaan zien, want pas op het podium komen de songs van Gloryhammer nog het best tot hun recht.
Tracklist: Into the Terrorvortex of Kor-Virliath (1:18) The Siege of Dunkeld (In Hoots We Trust) (4:46) Masters of the Galaxy (4:25) The Land of Unicorns (4:24) Power of the Laser Dragon Fire (5:06) Legendary Enchanted Jetpack (4:18) Gloryhammer (5:00) Hootsforce (3:50) Battle for Eternity (3:52) The Fires of Ancient Cosmic Destiny (12:33)
Toen de Noorse componist Kim Myhr in 2016 de opdracht kreeg om voor FIMAV-festival een passende compositie te maken resulteerde dit in 'Pressing Clouds, Passing Crowds'. Voor dit project laat Kim zich omringen door het Quatoru Bozzine Strijkkwartet en percussionist Ingar Zacht. Bovendien leest Caroline Bergvall haar eigen teksten voor, waardoor hedendaagse klassiek en spoken word perfect in elkaar vloeien. Via Hubro werd dit uiteindelijk ook op schijf de markt gebracht, en het resultaat mag er zijn. Tenminste als je houdt van ingetogen muziek, met een zekere diepgang. Waarbij grenzen voortdurend worden afgetast en overschreden.
Grenzen aftasten en buiten de lijntjes kleuren, merken we al bij “Passing Through”. De poëtische inbreng van Caroline wordt daarbij op een donkere wijze gecombineerd met weifelende strijkersklanken die je door de twaalf minuten doen vertoeven in een diepe trance. Op het daarop volgende “Days” lijkt dit in eerste instantie ook het geval, door de monotone manier van brengen van de song dreig je zelfs af te haken, tot de percussie van Ingar je op een bijzonder subtiele en doortastende wijze terug bij de les houdt. De percussie vormt eveneens een meerwaarde bij het daarop volgende “Things Dispr”. Breekbaar als porselein, maar subtiel toch ook de geluidsmuur doorbreken. Dit gecombineerd met die telkens bijzonder tot de verbeelding sprekende spoken word inbreng van Caroline, met daarbovenop strijkers die je doen zweven door de lucht. Het keert ook terug op “Past the”. Op “Future Present” worden alle instrumentale registers nog wat meer open getrokken, en vloeit nog meer perfect samen met die stem van Caroline. Vaak hoorde ik zelfs, zeer subtiel, Patti Smith haar beklijvende stem terug in de manier waarop ze haar teksten zingt op deze song. Diezelfde hemelse kruisbestuiving tussen strijkers, knappe percussie en een tot de verbeelding sprekende vocale inbreng als kers op de taart vinden we ook terug bij afsluiter “Burning”.
Besluit: Kim Myhr is een artiest die je zeer bewust geen gemakkelijk brokje vlees aanbiedt, de aanhoorder dient een zeker inspanning te leveren om het concept echt te begrijpen. Net doordat Myhr zich echter laat omringen door muzikanten en een poëet die eveneens houden van voortdurend grenzen verleggen en aftasten, zal een ruim publiek zich hier niet direct kunnen in vinden. Wie - zoals ik - echter houdt van zachte zwevende klanken, waarbij voortdurende buiten elke mogelijke lijn wordt gekleurd? Kan zonder verpinken deze knappe parel van een plaat in zijn of haar platenkast doen verdwijnen.
Tracklist: Passing Through 12:45 Days 06:01 Things Dispr 05:07 Past the 06:22 Future present 07:20 Burning 07:44
Hedendaags klassiek/spoken word
Pressing Clouds Passing Crowds
Kim Myhr
Karibu Orchestra is een jazzensemble dat naast jazz invloeden o.m. rock, funk , hip hop, avant-garde en ambient combineert. Tot zelfs Afrikaanse ritmes vind je op deze schijf terug. De complexe muziek, zorgt tot onze verwondering niet voor een chaos in ons hoofd. Integendeel. 'Music Over the ruins' kwam eigenlijk al vorig jaar op de markt, maar aangezien kwaliteit altijd aandacht verdient en daardoor blijft boven drijven, vonden we het wel passen deze schijf eens onder de loep te nemen. We maakten ons dan ook op voor een gloeiende hete trip doorheen de jazzjungle.
Met “The Airbender”, een meer dan zes minuten lang complex meesterwerk, waar improviseren tot het oneindige het meest opvallende punt is, is de toon vrij vlug gezet. Op “Reality Check Ahead” krijgt de piano de hoofdrol toebedeeld. Alle registers worden daarbij open getrokken, waardoor je je plots weer in een chaos van klanken bevindt. De titeltrack is zo een typische song met voldoende jazz vibes om een warme gloed over ons te laten neerdalen. Ook nu weer kan de band het echter niet laten om plots buiten de lijnen te gaan kleuren, en je weer op dat verkeerde been te zetten. De band neemt je trouwens op de daarop volgende songs “One for the c”, “Orchestre Polyritmique de karibu” , “Connecting the dots” tot “Birdman” eveneens zeer bewust mee op een experimentele jazz trip, met alles erop en eraan.
Besluit: Wie zich in deze zeer chaotisch aanvoelende aanpak op 'Music over the ruins' niet kan vinden, zal vlug afhaken. Wie zich al te graag laat onderdompelen in songs waarbij je een band hoort die voortdurend buiten de comfortzone van Jazz en aanverwanten treedt … En bovendien aan het improviseren slaat tot het oneindige … zal in deze band en plaat een bron van inspiratie ontdekken, waardoor je ook je eigen grenzen prompt zal verleggen.
Tracklist: The Airbender 06:25 Reality Check Ahead 05:27 Music over the ruins 05:55 One for C. 03:55 Orchestre Polyritmique de Karibu 01:19 Connecting the dots 07:47 Slow In Motion 07:10 Birdman 05:38 Woman Overboard 05:19 The Epic 04:35
Jazz/Avant-Garde
Karibu Orchestra
Music over the ruins
Nederlands 
Français 
