Kiss Kiss Bang is een uit Kentucky afkomstige klassieke rock band die reeds sinds 2015 aan de weg timmert. Kenmerkende aan hun muziek: Vlijmscherpe gitaar riffs, groovy bas lijnen, drums die klinken als het kloppen van het hart en een vocale aankleding die je doorheen schudt. Eenvoudiger als dit kan Rock niet klinken, maar de energie die deze band uit hun instrumenten tovert en de zanger uit zijn strot gooit? Daarop zult u onmogelijk kunnen stil zitten tijdens het luisteren ernaar in uw luie zetel. De band bracht zijn EP 'Hearts On Fire' uit. Eén ding is zeker, ons rock hart zet deze band op diezelfde eenvoudige wijze, over de gehele lijn, compleet in vuur en vlam.
Die adrenalinestoot, nodig om de lont aan het vuur te steken zodat de boel ontploft, krijg je al voorgeschoteld bij “Headchange” . De band windt er geen doekjes rond en drijft het tempo heel hoog. De vuurkrachtige gitaarlijnen zorgen ervoor dat je niet stil kan zitten op “Hearts on Fire”, “She’s bad” tot de zeer gesmaakte Bryan Adams Cover “Run to you”. Misschien niet zo krachtig als het origineel, zeker vocaal valt de band een beetje door de mand. Maar de energie boots waarmee ook Bryan Adams de aanhoorder een adrenalinestoot bezorgt, blijft op deze versie wel stevig overeind.
Kiss Kiss Bang vindt geen nieuwe muziekstijl uit, en blijft binnen die strakke rock lijntjes kleuren. Op zich vinden we dat wel een beetje jammer, omdat we eerder houden van bands die avontuurlijk durven uitpakken. Maar als een verschroeiende hete song “When it rains” of een song als afsluiter “My Last Goodbye” ervoor zorgt dat je lekker zit mee te brullen, en met de luchtgitaar in de hand overgaat naar menig potje headbangen? Dan is deze band op hun EP volledig in zijn opzet geslaagd.
Besluit: Kiss Kiss Bang bewijst met deze knappe EP 'Hearts On Fire' nog maar eens dat de stelling 'rock is dead' zwaar overdreven is. Met energieke en ijzersterke songs, allen gebracht op groovy en strakke wijzen slaagt de band er vanaf de eerste tot de laatste noot in je de ene na de ander adrenalinestoot te bezorgen. Dat alles wat diezelfde lijn uitgaat, stoort niet. Omdat je gewoon wordt meegesleurd naar de dansvloer en stevig headbangende prompt elke songs uit volle borst zult mee brullen.
Kortom: 'Hearts On Fire' is gewoon een zeer aanstekelijke recht-toe-recht-aan rock schijf geworden die elk beetje liefhebber van de meest klassieke rock muziek zonder verpinken in huis kan halen. Maar vooral. Kiss Kiss Bang levert een zeer veelbelovend visitekaartje af dat smaakt naar meer pure en onversneden rock-'n-roll. Want Puurder dan dit kan rock-'n-roll namelijk niet zijn.
Tracklist: Headchange - Hearts On Fire - She’s bad - Run to you - When it rains - My Last goodbye
De Italiaanse post rock band Petricor ontstond in 2016. Zoals de bandleden zelf aangeven brengt Petricor: 'melodieuze riffs met diepe sferen en groeiende explosies' Met die ene bedoeling elk zintuig van de aanhoorder prikkelen. Met 'First Breath' brengt de band zijn tweede album op de markt. De band zegt er zelf over: "Een van de doelen die we hadden bij het opnemen van het album is om een gevoel van bevrijding te creëren dat de luisteraar de energie uit hun lichaam wil laten bevrijden." Ook nodigen ze hun luisteraars uit om hun eigen interpretatie te vinden in de instrumentale nummers. Nu, dat is wat wij ook hebben gedaan en de luisteraar kunnen aanraden dat ook te doen.
Petricor brengt op het eerste gehoor eenvoudige post rock, zoals er dertien in een dozijn bestaan. Maar als je uw fantasie de vrije loop laat, de ogen sluit en u letterlijk laat meevoeren over die intensieve walmen, ontdek je magische plaatsen waarvan we het bestaan niet kenden. Vanaf “8” lijkt Petricor je te betoveren, en met een filmische aanpak trekt de band je verder mee op een trip waarbij je al uw zintuigen inderdaad nodig hebt. “People” , “Naked” tot “Last breath” prikkelt dus niet alleen de oorschelpen, maar doet je ook ergens een traan wegpinken. Of zorgt voor menig krop in de keel. De band is door deze aanpak eerder een unieke parel binnen dat post rock gebeuren, i.p.v. een dertien in dozijn. Net omdat ze er voortdurend in slagen die intensiviteit tot een toppunt te drijven waardoor je niet meer wil en kunt ontsnappen. En dat kom je dus niet elke dag tegen binnen het genre.
De enige voorwaarde is dat u zich gewillig moet laten neervlijen in de armen van deze Italiaanse band, en vertrouwen wat ze met uw geest doen. Want eens de laatste noot voorbij met “Super8” voel je een rustgevend gevoel over jou neerdalen, waardoor een kleurrijk beeld je voor de ogen komt boordevol beelden van schoonheid en tederheid. Zonder je in slaap te wiegen echter, maar eerder door je letterlijk te hypnotiseren slaagt Petricor er dus in die grens van dat welbehagen dat je graag voelt bij het aanhoren van typische post rock, te verleggen en overschrijden. En net dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
Besluit: Trap, door een eerste oppervlakkige luisterbeurt te geven, niet in de val waar ik ook even in trapte. Zet een koptelefoon op, verban elk ander geluid om je heen, en voel de muziek letterlijk tot elke vezel van je lichaam. Waardoor je ziel in vuur en vlam zal staan. We gingen die uitdaging aan, en kwamen compleet zen en buiten onszelf getreden tot diepe gemoedsrust na enkele intensieve luisterbeurten. Nu u nog.
Tracklist: 8 - People-Naked - Last Breath - Unbroken Horses - Saudade - Super8
Ov Lustra is een Blackend Death Metal band uit Phoenix (Arizona) die in de periode 2017 - 2019 onder de naam Sun speaker Duisternis liet neerdalen over het woeste land. Met 'Tempestas' brengt de band nu zijn debuut uit. De band bewandelde met Sun Speaker de paden van Griekse Mythologie, en toevallig blijft die toch wel mysterieuze en occulte aankleding ook onder de naam Ov Lustra eveneens stevig overeind staan.
Feitelijk bestaat de schijf uit vier nieuwe songs “The Ritual”, “Tempestas”, “'Ov Delicate Rage” en “Orator”. Een voor één solide blackened death metal parels die zowel instrumentaal als vocaal wellicht niets nieuw toevoegen aan het gedoodverfde concept. Maar wel zodanig intensief worden gebracht dat vanaf de eerste tot de laatste noot koude rillingen over je rug lopen. Echte het meest interessante aan deze schijf zijn de toevoegingen. De versies met Orkest zorgen dan weer voor een meer epische inbreng, de Klassieke lijnen verbonden met die duister death metal riffs zijn vrij uniek te noemen. En doen de songs nog intensiever klinken, alsof dat nog kon. We zouden zelfs zeggen, meer theateraal.
'Tempestas' laat een band horen die bestaat uit muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. De zwartgeblakerde kreten, tot massief klinkende instrumentale huzarenstukken bezorgen u gegarandeerd die zo nodige koude rillingen van pure angst.
Besluit: Ov Lustra is in een jaar tijd niet alleen van naam veranderd, maar eveneens sterk geëvolueerd. Meer dynamiek, meer emoties en zoveel intensiever klinkt de band anno 2019. Bovendien wordt dat tempo naar een Hels niveau opgetild wat ervoor zorgt de temperatuur tot een kookpunt stijgt, Waardoor je u prompt apocalyptische taferelen voor de geest haalt.
De band is uiteindelijk in zijn duister opzet geslaagd. Namelijk de perfecte Blackend Death metal plaat voorschotelen, waarbij ook buiten de grenzen van dat genre heen wordt gekeken. Waardoor de poorten van de Hel prompt open zwaaien. Deze band durft echter, mede dankzij die klassieke stukken op het tweede deel van de schijf, eveneens buiten de lijntjes kleuren en treedt voortdurend uit zijn comfortzone. Daarvoor kunnen we alleen maar extra waardering opbrengen. klasse plaat, van een band die durft uit zijn comfortzone te treden.
Tracklist:
The Ritual 06:53 - Tempestas ft Michael Alvarez 04:58 - Ov Delicate Rage 04:22 - The Orator 04:36 - I ft Brent Vaccaro(Reissue) 03:12 - Felle ft Jimbo Patton (Reissue) 03:53 - Ov Lustra ft Jordan Rush (Reissue) 05:23 - Arrival (Reissue) 04:15 - The Ritual (Orchestral) 06:53 - Tempestas (Orchestral) 04:58 - Ov Delicate Rage (Orchestral) 03:58 - The Orator (Orchestral) 04:32
Stars On Fire is een nieuwe band rond Cristoph Mark, die sommigen misschien kennen als lid van de band Ampersand. Die laatste bracht in 2000 een mini-album uit dat hoge ogen gooide, maar de doorbraak bleef uit. Met zijn nieuw project Stars On Fire kiest Cristoph voor de weg van de noisepop en dromerige soundscapes die gevoelige snaren raken. Met een knipoog naar experimentele muziek, lo-fi en shoegaze. 'Blue Skies Above' kwam uit op 14 juni via Jigsaw Records (USA) en Kocliko Records. We gaven het schijfje enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegdrijven over walmen van melancholie binnen een bevreemdende en rustgevende omkadering.
Die shoegaze, met typische jengelende gitaarlijnen, en aanstekelijk op de dansspieren werkende soundscapes voelen we al aankomen op “Shutdown”. Gecombineerd met een best weemoedige en melancholische vocale aankleding word je als aanhoorder prompt gehypnotiseerd en sta je letterlijk te zweven over die dansvloer, in een diepe trance terechtgekomen. Dat laatste is niet alleen de rode draad, maar ook de grote sterkte van deze song. Het is tevens de rode draad algemeen. “Stuck Somewhere” is een lekker aan de ribben klevende parel, die shoegaze verbindt met wederom dromerige soundscapes die ergens wel die gevoelige snaar raken. Het voordeel aan zo een aanpak is dat je nooit in slaap wordt gewiegd, maar ook niet murw wordt geslagen door oorverdovende klanken. Eerder bespeelt Stars On Fire het gemoed van de aanhoorder, maar wil hem ook laten dansen door de huiskamer. Een combinatie die we eigenlijk wel kunnen pruimen. Ook bij de daaropvolgende songs als “Model”, “Blue Skies”, “Paper Driver” en afsluiter “Snowblind” zorgt deze aanpak voor adrenalinestoten die dus op die heupen werken, maar ook je hart verwarmen. En dat laatste is toch de wederom grote verdienste van de vocale aankleding die aanvoelt als een warm deken tegen koude nachten. Schipperend tussen melancholie en weemoed, met die typische lo-fi/shoegaze sound daarboven op.
Al die elementen zorgen er trouwens voor dat je deze EP in een mum van tijd hebt beluisterd en terug wil beluisteren tot in het oneindige. De songs werken zodanig aanstekelijk dat je deze trip dus gewoon nog eens wil beleven. En dat is het zoveelste grote pluspunt aan deze EP.
Cristoph Mark is een ervaren performer en muzikant die goed weet waar hij mee bezig is. Met dit nieuwe project laat hij een frisse wind waaien doorheen uiteenlopende muziekstijlen. Net door zowel de aanhoorder aan het dansen te brengen als door hem/haar door middel van een zachtmoedige en beklijvende stem te ontroeren, pink je een traan weg, geraak je in een diepe trance en zweef je letterlijk over de dansvloer tot in de vroege uurtjes.
Kortom: Stars On Fire brengt de perfecte dansplaat uit, waarbij het hart wordt eveneens diep wordt geraakt en je naderhand met een gelukzalig gevoel vanbinnen, totaal buiten adem, tot een zekere gemoedsrust bent gekomen waaruit je nooit meer wil ontsnappen.
Tracklist: 1. Shutdown 02:12; 2. Stuck Somewhere 03:06, 3. Model 02:14, 4. Blue Skies 03:37, 5. Paper Driver 02:08, 6. Snowblind 02:56
Skunk Anansie heeft een nieuwe single. Op zich is het al fantastisch dat deze band al zo lang meedraait en nog steeds rockmuziek uitbrengt die relevant blijft. De nieuwe single heet “What You Do For Love” en gaat over de tegenstelling tussen wat mensen doen uit liefde en wat mensen doen voor macht. Een niet eens verhulde politieke boodschap dus, wat best wel uitzonderlijk is voor Skunk Anansie, maar het klinkt als vintage-Skunk: met die typische rauwe vocalen van zangeres Skin en die volbloed jaren ’90-rock. Deze single doet zuiver muzikaal wat denken aan “Hedonism” (Just Because You Look Good).
Veel nieuwe zieltjes zal Skunk Anansie hier niet mee winnen, maar dat zal vast ook niet de ambitie geweest zijn. Deze band gaat koppig door op het pad dat ze lang geleden voor zichzelf uitgestippeld hebben, en dat is maar goed ook.
Bij de meesten onder jullie zal deze muzikant en componist niet gekend zijn. Toch loont het de moeite om eens de moeite te doen en naar hem te luisteren. Vooral wanneer je van sfeervolle, instrumentale luistermuziek houdt. Die bestaat hoofdzakelijk uit piano en strijkers en heeft synths op de achtergrond. Denk daarbij aan collega’s zoals Wim Mertens, Nils Frahm en Johan Troch. Wanneer je die laatsten kent moet je dit zeker eens checken. Steven Vrancken debuteerde live als solo-pianist in 2008 waarbij hij een concert gaf aan mensen die liggend de muziek ondergingen. Dat had de nodige respons en weerklank gekregen en dat voerde hem naar o.a. Nederland, Frankrijk, Spanje en Mexico. Intussen is dit, naast wat soundtracks, zijn derde album. Hij hield hiervoor in 2017 een crowdfunding waarbij hij 10.000 dollar ophaalde. Ook opvallend is dat hij zo goed als een autodidact is. Hij volgde geen opleiding en startte pas op zijn 22ste met pianospelen.
Op dit dubbel album neemt hij de piano, stem, xaphoon, sansula en synths voor zijn rekening. Ook het schrijven, produceren, mixen en masteren deed hij zelf. Opener “Eloria” bestaat uit knap, rustig pianowerk dat door cello (Wouter Vercruysse) en viool (Edwin Vanvinckenroye) ondersteund wordt. We vinden nog een aantal nummers op ‘In Between’ terug die ongeveer deze opbouw en sfeer hebben zoals o.a. “Sabiduria Sensual”, “Gracewood”, “Himaya” en “Crowned”. “The Passage” is een korte tussensong terwijl “Moulain” minder vrijblijvend is geworden. Deze track is zowel melodieus als ritmisch. Het is bijna als regen die je hoort kletteren op een glazen dak. Het tweede deel van het album gaat verder op de ingeslagen weg maar zijn heel wat langer in tijd (telkens meer dan tien minuten). Het is meer etherisch dan het eerste deel en het is muziek om op weg te dromen of even te ontsnappen uit de hedendaagse ratrace.
Steven Vrancken is voor mij een ontdekking. Zijn album bestaat uit twee verschillende albums die beide interessant en hun kwaliteiten hebben. Heel aangename luistermuziek die je verplicht om even stil te staan en echt je tijd te nemen.
Toen ik de nieuwste schijf van The Membranes 'What Nature Gives ... Nature Takes Away' onder de neus geschoven kreeg, kwam die naam me bekend voor. Grasduinend in het verleden, blijkt ook waarom. Deze uit de UK afkomstige post-punkband werd opgericht eind jaren '70, de periode, dat ook ik viel voor dat genre. Volgens bronnen is de muziek van The Membranes een enorme invloed geweest voor bands als Sonic Youth, My Bloody Valentine en veel andere. Het is zeer lang stil gebleven rond The Membranes.
Pas in 2015, na circa 25 jaar radiostilte, liet de band van zich horen met een gloednieuwe schijf: ‘Dark Matter, Dark Energy'’. Nu is er dus een gloednieuwe schijf: een conceptalbum over - de titel zegt het zelf - hoe de natuur geeft, maar ook neemt. We moesten deze plaat toch enkele luisterbeurten geven, omdat bij elke luisterbeurt wel iets nieuws te ontdekken valt. Grootst pluspunt? The Membranes vinden zichzelf opnieuw uit, verleggen grenzen en kleuren duidelijk buiten de lijntjes. Daarvoor kunnen we enkel maar waardering opbrengen.
De mysteries van de natuur, niemand heeft het ooit kunnen doorgronden. De mens staat vol bewondering te kijken naar berglandschappen of geniet van de eerste sneeuw die zorgt voor een magisch tafereel. De mens wordt ook angstig van het geluid van donder of het losbarsten van een verwoestende orkaan. Al die elementen worden mooi naar voor gebracht, op een verschroeiende wijze.
“A Strange Perfurme” is de start voor een trip die je eveneens met open mond en vol bewondering doet luisteren en genieten. Uiteraard komen de typische postpunkelementen meermaals naar voor drijven, maar het is net het durven op avontuur gaan doorheen dat postpunkgeluid en daar eigenzinnig mee experimenteren dat ons het meest over de streep trekt. Bovendien gaat de band een bijzonder tot de verbeelding sprekende samenwerking aan met Kirk Brandon (van Theatre Of Hate en Spear Of Destiny), en folkzangeres Shirley Collins. Wat een enorme meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel. Het spookachtige en mysterieuze bij songs als “A Murmuration Of Starlings On Blackpool Pier” of dat eerder - op typische postrockleest geschoeide – “Mother Ocean/Father Time” zijn maar twee voorbeelden van hoe de band je bewust op het verkeerde been zet en door middel van verrassende wendingen binnen die songs enerzijds rust doet wederkeren in je hoofd, anderzijds door middel van een verschroeiend tempo het doet aanvoelen alsof de aarde onder je voeten staat te daveren. Best indrukwekkend.
'What Nature Gives ... Nature Takes Away’ is vooral een schijf die net als de natuur zelf dus, je vol bewondering zal doen dansen door de kamer. Net het schipperen tussen klanken uit het verleden, die overgieten met folkelementen of bijvoorbeeld een punksong met een koor op de achtergrond, dat maakt van deze schijf een heel bijzonder pareltje, waar je een band hoort die op avontuur trekt doorheen bossen, de sneeuw en de natuur pracht en dit allemaal perfect weet te verwoorden in bijna twintig songs die zowel de oude postpunkfans, als de fans van nu over de streep zouden moeten trekken. We hopen alleen dat The Membranes ons niet weer vijf of meer jaar laat wachten op een nieuw meesterwerk.
Binnen het globale heavy metal gebeuren is Per Wiberg al lang geen onbekende meer. Niet alleen zijn samenwerkingen met Death Organ, Spiritual Beggars, Opeth, Kamchatka en King Hobo spreken tot de verbeelding, Per Wiberg is een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is. Ondanks die drukke agenda vindt de man nog de tijd om een solo plaat uit te brengen: 'Head Without Eyes'. In een interview liet hij weten daar eigenlijk al sinds 2016 mee bezig te zijn, zonder zich daarbij te laten opjagen. Nu, het resultaat mag er zijn. Meer nog, Per weet ons meermaals aangenaam te verrassen. Hij kleurt heel bewust buiten de lijntjes en verlaat voortdurend zijn comfortzone, wat ons nog het meest over de streep trekt.
Eerder weemoedige en sombere atmosferen worden gecombineerd met bezwerende ritmes maar ook lekker oldschool riffs die klieven door je vege lijf. Naast het bespelen van menig instrumenten levert hij ook een vocale bijdrage aan deze plaat en daaruit komen toch veel emoties naar voor, viel ons op. In het eerder vernoemde interview zegt hij daar zelf over: '' I think all music has, or at least shoud have a personal meaning. Then it’s up to the artist how to show or present that. Music’s an art form and is always an expression of some kind, humorous, sad, funny, serious, angry or whatever but I understand what you mean and yes, it’s a way of expressing my emotions and frustrations." Dat laatste hoor je dus feitelijk heel frequent terugkomen, zowel in de rustigere songs, als in de verschroeiende uithalen. Per doet wellicht veel zelf op deze schijf, maar doet ook een beroep op Karl Daniel Lidén (Demon Cleaner, Dozer, Greenleaf) en Lars Sköld (Tiamat, Avatarium) voor het drumwerk. En dat zorgt voor een enorme meerwaarde binnen het geheel.
Over naar de songs. “Water Take Me Home” is een inkopper die je alvast op het puntje van je stoel doet zitten: lekker groovy en aan de ribben klevend. Maar de man houdt dus ook van experimenteren. En dat merk je al bij “Anywhere The Blood Flows”, waar een gothic twist in voorkomt die eerder aanleunt bij new wave zoals Sisters Of Mercy. Een zeer verrassende song, zoals we er nog een paar zijn tegen gekomen. Persoonlijk ben ik altijd het meest fan geweest van Per Wiberg zijn inbreng bij Opeth. Dat sinistere en doomachtige hoor je ook terug op “Pile Of Nothing”. En het geeft weer een andere wending aan de sound op deze knappe soloplaat. Het sober en ingetogen gebrachte “Fader” is een rustpunt dat je door die weemoedige naklank doet wegdromen. Pas na een zestal minuten barst de bubbel compleet open in een verschroeiende climax die de haren op je armen doet rechtkomen. Het zijn maar enkele voorbeelden van hoe gevarieerd deze plaat wel is.
Je hoort ook, en vooral, dat Per Wiberg hier gewoon zichzelf kan zijn, zonder met iets of iemand rekening te houden. En dat komt de kwaliteit ten goede. Per Wiberg amuseert zich dan ook kostelijk in zijn eigen speeltuin en levert een perfect pareltje van een soloschijf af waarbij hij vooral niet wil klinken als één van de projecten waar hij aan meewerkt, maar wel een vette knipoog uitdeelt daar naartoe. Waardoor ook fans van bijvoorbeeld Opeth hier hun gading zullen in vinden.
Kortom: Een verrassende solo plaat van een man die niets meer hoeft te bewijzen, maar dat bewust toch doet. Daarvoor kunnen we alleen maar vol bewondering nederig het hoofd buigen en lekker loos gaan op de verbluffende virtuositeit die hij, in samenwerking met muzikanten die dezelfde virtuositeit voor de dag leggen, tentoon spreidt.
Tracklist: Let The Water Take Me Home 4:54, Anywhere The Blood Flows 11:23, Pass On
The Fear 5:57, Get On Your Boots 4:12, Pile Of Nothing 5:31, Fader 9:59
Een dikke twee jaar na de release van hun goed onthaalde debuut ‘Nothing Matters’ is er ‘Worlds Apart’. Ook werd This Can Hurt uitgebreid van een duo tot een kwartet. Dit met het oog op live optredens. Naast de twee spilfiguren (Jack Noise die drumt en soundscapes ontwikkelt en gitarist JP Debrabander) werd Sven Vande Neste aangetrokken om de vocals over te nemen en Jo Van Malderghem om de baslijnen vorm te geven.
This Can Hurt maakt muziek die elementen van industrial, rock en wave bevat. In hun muziek zorgen ze er wel altijd voor dat het vrij catchy blijft klinken. Dat zorgde er onder andere voor dat hun single “Mindblower” uit 2017 de Nederlandse top 20 haalde. Als ik ergens hun muziek moet afbakenen met andere bands dan denk ik aan o.a. Muse, NIN en Deftones. Vrij duistere muziek met een melodisch kantje. In vergelijking met hun vorig album zitten er in ‘Worlds Apart’ minder wave-invloeden en meer kenmerken van de alternatieve rock. Dit lijkt mij vooral te komen door een iets andere gitaarsound (meer fuzzy) en het timbre van de nieuwe vocalist. “High Tide” is de eerste single uit het album en bevat alle eerder opgenoemde elementen. Het is een leuke uptempo single. De nummers kan je opdelen in twee categorieën: de uptempo en de trage songs. Bij de uptempo tracks denk ik dan aan “Rivers Run Deep” (dat op sommige momenten wat aan Dinosaur Jr doet denken), “Fate” en met speciale vermelding het indrukwekkende “The Fall Of Mark E Smith”, een eerbetoon aan de verleden jaar overleden zanger van The Fall. Het bevat mooie samenzang in het refrein terwijl de verses aan Mark E Smith doen denken. Tevens een donker (echo’s van The Sisters of Mercy zijn nooit ver weg) en snijdend nummer. Daarnaast staan er ook enkele rustiger nummers tussen zoals “Some Days”, een eerder traditionele ballad waar de nodige emotie in gestoken werd. Niet slecht, maar wel wat voorspelbaar. “For You” vind ik net dat tikkeltje sterker. Het is een song die traag en onconventioneel wordt uitgebouwd maar waar veel in zit. Een sfeer die beklemmend, fragiel en connectloos klinkt. Heel geslaagd. Bij de aanvang van “Diane” krijgen we haast doom te horen. We krijgen hier een lekker vette sound met een mooi opgebouwd refrein.
‘Worlds Apart’ is een meer dan geslaagde opvolger van hun debuut. Ze ontwikkelen zich verder en het is een stapje vooruit dat ze hebben weten te zetten met enkele topnummers zoals “The Fall Of Mark E Smith” en “For You”.
Uit zijn onverzadigbare verlangen om te innoveren en fans van livemuziek te entertainen, bracht frontman van Jane's Addiction en Lollapalooza-oprichter Perry Farrell een prachtige en opvallend eclectische verzameling met negen nummers getiteld 'Kind Heaven ' uit via BMG. De man gooit zijn jarenlange ervaring in de strijd, maar gelukkig resulteert dit niet in het afleveren van een routineklus. De aanstekelijke spontaniteit en de grote dosis spelplezier loeien doorheen de gehele schijf uit de boxen, waardoor stilzitten onmogelijk is.
Wie hoekige rocksongs had verwacht is er een beetje aan voor de moeite. Farrell kiest eerder voor de zonnige kant van de zaak en wil een feestje bouwen waarop dansen, dansen en dansen de rode draad vormt. Daarvoor haalt hij alles uit de kast op deze negen bijzonder aanstekelijke songs die wel aan de ribben kleven, maar ook niets meer dan dat. Die rockvibes voel je wel bij de eerste song, “(Red, White and Blue) Cheerfulness”, maar daarna zet de man je bewust op het verkeerde been. Elke song heeft weer een andere insteek, waardoor het moeilijk is een rode draad te vinden . Rock ‘n roll, blues, elektronica en ambientklanken worden op de volledige schijf constant op een hoopje gegooid alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Farrell verkiest de aanhoorder vooral een dansplaat aan te bieden, waarop je gewoon met het verstand op nul in een feestroes terechtkomt, met een zomers tintje, waaruit je niet meer wil ontsnappen. Dat is dus duidelijk.
Als we toch een rode draad menen te ontdekken op songs als “Machine Girl”, “One” en “Where Have You Been All My Life” is het die bijzonder aanstekelijke opbouw. En dat op een zeer gevarieerde wijze. Op zich hebben we daar geen probleem mee, we houden van artiesten die eigenzinnig buiten hun comfortzone durven treden en lekker buiten de lijntjes kleuren. En dat is wat Farrell voortdurend doet. Het zal wellicht zorgen voor enkele gefronste wenkbrauwen, maar daar heeft de liefhebber van funky, rock muziek met een knipoog naar blues en elektronische muziek totaal geen boodschap aan.
In sombere tijden, hebben we nood aan feestelijke allegaartjes waarbij je niet teveel hoeft na te denken. Dat levert Perry Farrell ons dus af met deze bijzonder aan de ribben klevende schijf. We kunnen het niet genoeg herhalen. Ga het bij 'Kind Heaven' vooral niet te ver zoeken. Laat de feestelijke deuntjes gewoon binnenkomen tot ze inwerken op je heupen en je gaat dansen doorheen de huiskamer al dan niet op zwevende wijze.
Tracklist: (Red, White, and Blue) Cheerfulness 02:21, Pirate Punk Politician 02:50, Snakes Have Many Hips 03:28, Machine Girl 03:36, One 04:03, Where Have You Been All My Life 03:25, More Than I Could Bear 04:18, Spend The Body 03:02, Let's All Pray For This World
Binnen het aanbod van bands die hardrock, sleaze en glam in hun oldschool-vorm brengen, vinden we al te vaak flauwe afkooksels tot ronduit gewone kopieën van de artiesten uit het wilde verleden. Maar soms, heel soms kom je onontgonnen parels tegen die je versteld doen staan, je murw slaan en je door middel van het brengen van de ene na de andere adrenalinestoot plots weer 16 doen voelen. Eén daarvan is WildHeart. Deze jonge topmuzikanten zien er niet alleen uit alsof ze even vanuit de jaren '80 naar het heden zijn geflitst, ze klinken ook zo aanstekelijk als bands als Mötley Crüe, Skid Row en dergelijke in hun topjaren. In 2016 waren we al danig onder de indruk van WildHeart’s titelloze debuutalbum waarover we schreven: ''Zowel technisch - op wat een hoog niveau worden die songs toch één voor één gebracht - als spontaniteit en gedrevenheid blinkt plaat en band volledig uit. We komen het heel zelden tegen dat we van begin tot bitter einde, bij het beluisteren van een debuut plaat, compleet murw worden geslagen. Maar bij WildHeart was dit zeker het geval. Een aanrader van formaat!"
Er komt nu een nieuw pareltje op de markt, 'No Love', waarop WildHeart begane wegen verder blijft bewandelen. Lekker groovy klinkende gitaarlijnen die klieven door je vege lijf. Drumsalvo's die je als kanonschoten wakker schudden en die verdomd heldere en heel hoge vocale aankleding, waarbij de haren op je armen rechtkomen van puur innerlijk genot. Het is ook anno 2019 nog steeds de manier waarop WildHeart de aanhoorder murw slaat. Vanaf “The Mirror”, eigenlijk een eerder zachtmoedige intro, zijn we vertrokken voor wat niet anders kan genoemd worden dan een lekker oldschool heavymetalfeest van zeldzaam hoog niveau. “A Strangers Eyes” hakt er stevig in en ook bij “Nothing But Trouble” krijg je prompt de neiging die song uit volle borst mee te brullen. Je haalt de luchtgitaar boven en begint stevig te headbangen tot de vroege uurtjes. Het is eenvoudig, maar o zo spontaan op de heupen werkend, dat je hierop onmogelijk kan stilzitten. Dat is de rode draad op deze schijf. WildHeart doet ook anno 2019 dus niet aan experimenteren of stijlbreuken, zo blijkt. Waarom zou je een stijl waarmee je zoveel heavymetalliefhebbers een oorgasme bezorgt veranderen? WildHeart doet met songs als “No Love”, “One Way Ticket To Paradise”, “Rumours” en “The Winner's Always Right” dan ook wat het altijd heeft gedaan: ons rockhart enorm diep raken. “Tonight We Rock” is niet alleen de afsluiter van deze schijf, maar vat deze plaat goed samen.
WildHeart voegt aan zijn sound van drie jaar geleden wellicht niet zoveel toe, maar is duidelijk wel volwassener geworden. Alle gezichten kijken meer dan ooit dezelfde kant uit en dat resulteert in een perfecte, pure oldschool hardrock/heavymetalschijf die kan geplukt worden uit die jaren '80, moest je niet weten dat het een recent schijfje is. Doordat WildHeart echter de aanhoorder bewust meesleurt naar enkele vroegere decennia die al ver achter ons liggen, en daar enorm veel sausje spontaniteit en spelplezier aan toe voegt. Waardoor de ene na de andere adrenalinestoot je heavymetalhart in vuur en vlam zet. Komt WildHeart daar gewoon mee weg en trekken ze ons andermaal compleet over de streep.
Ornamentos del Miedo uit Spanje is een one-man band die atmospheric funeral doommetal brengt. Angel Chicote heeft eerder het mooie weer gemaakt bij bands zoals Graveyard Of Souls, Mass Burial, Ad Nebula Nigra, Ultimo Gobierno, Sinergia, enz. ‘Ornamentos del Miedo werd medio 2017 geboren als de noodzaak om de realiteit te ontdoen van alle ornamenten en luchtspiegelingen die we hebben gebouwd. Lezen we in een biografie. En ook: ''om ons aan te passen, aan een ellendig bestaan over een diep en donker geluid." Met 'Este No Es Tu Hogar' levert Ornamentos del Miedro zijn eerste album af. Hij neemt ons letterlijk mee op reis naar de diepten van ons onderbewustzijn. Waar leven en sterven elkaar de hand reiken. Binnen een intens mooie omkadering. Zoals dat hoort bij funeral doommetal.
Op mijn 54ste ben ik daar uiteraard nog niet mee bezig, maar op de vraag welke muziek ik zou willen dat er op mijn begrafenis wordt gedraaid, is het antwoord doorgaans enkele van mijn grote idolen. Echter puur muzikaal past funeral doommetal perfect in hoe ik heb geleefd. Een vat boordevol emoties en overgevoeligheid, met toch wel een donker randje. Ornamentos Del Miedo doet op deze schijf niets nieuws met die muziekstijl, maar brengt die wel op een zodanige intensieve wijze dat hij u, eens onder hypnose gebracht, tot tranen toe weet te dwingen.
Dat merken we al bij die eerste, circa elf minuten lange track “Este No Es Tu Hogar”. Meteen is deze song een schoolvoorbeeld van hoe de complete schijf in elkaar steekt. Daaropvolgende lange songs van circa tien twaalf minuten, gaan namelijk diezelfde intensieve weg op. “Ornamentos Del Miedo” voelt aan alsof je geladen je lot tegemoet ziet, zelfs met een glimlach op de lippen. Want hier worden geen geluidsmuren op een oorverdovende wijze afgebroken, noch komt een dreigende ondertoon naar boven, waardoor het angstzweet je op de lippen zou staan. Eerder brengt Ornamentos De Miedo de aanhoorder tot een zekere gemoedsrust, uiteraard binnen die donkere omkadering. Alsof de dood het rustig laat worden in je hoofd, zo voelen die intensieve donkere funeral doomsongs als “Carne”, “Caminos Perdidos”, “Raices Podridas” allemaal aan. De eindspurt wordt ingezet met het veelzeggende “Frágil”. Een songtitel die eigenlijk perfect omschrijft hoe deze volledige schijf echt in elkaar steekt. Breekbaar, zeer breekbaar.
Ornamentos Del Miedo brengt een typische funeral doommetalschijf uit. Breekbaar als porselein, zoals ook het leven breekbaar kan zijn. Zodanig intensief dat er een donkere gemoedsrust over jou neerdaalt die je tot tranen brengt, waarna je je lot zelfs met een gelukzalig gevoel vanbinnen in handen neemt. 'Este No Es Tu Hogar' is dan ook gewoon een schoolvoorbeeld van hoe een funeral doommetal schijf echt moet aanvoelen. De ziel verwarmen binnen een duistere omkadering, waardoor sterven niet aanvoelt als iets pijnlijk maar eerder als een zacht deken dat je tot eeuwige rust brengt. En daarin slaagt Ornamentos Del Miedo dus op zijn eerste schijf met brio.
Tracklist: Este No Es Tu Hogar, Ornamentos Del Miedo, Carne, Caminos Peridos, Raices Podrida, Fragil
Nederlands 
Français 
