Lloyd Cole was met Lloyd Cole & The Commotions één van de warmst klinkende Britse postpunkbands van de jaren ’80, met een soort flegmatieke melancholie die je toen ook vond bij The Smiths en Talk Talk. Wie oud genoeg is, kent nog “Perfect Skin”, “Rattlesnakes” en “Brand New Friend”. Daarna ging hij solo op zoek naar hetzelfde succes, zonder dat te vinden overigens. Bij het huidige label van de in de VS wonende Brit moeten ze een vreugdesprongetje gemaakt hebben toen ze hoorden dat Cole een nieuw solo-album heeft met twee van zijn drie Commotions.
Het bandgeluid op ‘Guesswork’ staat mijlenver af van wat Lloyd Cole in de jaren ’80 bracht. Tot zover het belangrijkste en misschien droevigste nieuws. Moeten muziekliefhebbers dit album dan maar meteen overslaan? Dat zou zonde zijn, want afgezet tegenover wat andere 80’s-Iconen vandaag aan nieuw werk uitbrengen, denk bv. aan Morrissey en Fisher-Z, is ‘Guesswork’ bovengemiddeld goed.
Openingstrack “The Over Under” is wel een taaie noot om te kraken. Een piano/synth-draak die dan ook nog zeven lange minuten in beslag neemt. Daarna betert het gelukkig. “Night Sweats”, “Violins”, “Moments & Whatnot” en ‘I Came Down From The Mountain” roepen vaag herinneringen op aan OMD, Tears For Fears, Howard Jones en Pet Shop Boys. Bij “Violins” moeten we wel wachten tot de outro om een prachtig stukje gitaar te horen, maar het is het waard. Nergens op dit album ligt Lloyd Cole & The Commotions-gehalte zo hoog.
“Remains” is in hetzelfde bedje ziek als “The Over Under”, maar is beter te verteren. Op “The Afterlife” lukt het plots beter voor Cole om een piano-synthballad te brengen. Hier komt hij in de buurt van wat Bill Pritchard, een ander ‘gevallen’ 80’s-icoon, eerder dit jaar deed op zijn ‘Midland Lullabies’.
Het album wordt afgesloten met “The Loudness Wars”. Hoewel de gitaar hier eindelijk een hoofdrol krijgt, is deze song net iets te loom om te overtuigen. ‘Guesswork’ is nog geen terugkeer door de grote poort, maar kan wel voldoende boeien om nog uit te kijken naar een volgend album.
Where we sleep is een vrij nieuw project rond Beth Retting van Blindness, die haar zeer mysterieuze stem in de strijd gooit om de aanhoorder meerdere keren een krop in de keel te bezorgen. Voor dit project laat Beth zich omringen door topmuzikanten, met leden van bands als The Fall, Echobell, Curve en United Ghosts. Dit resulteert in de EP 'Experiments In The Dark', een titel die de lading dekt. Want hier wordt inderdaad voortdurend geëxperimenteerd in het donker.
Vanaf “What I Deserve” biedt Where We Sleep je een atmosferische, emotionele trip aan waarbij we zelfs even stopten met typen om die muziek echt op ons te laten inwerken. Want deze sfeer is zo intensief dat je de muziek best beluistert terwijl je je volledig afsluit van de buitenwereld. Dat is uiteraard de verdienste van Beth die met haar bijzonder tot de verbeelding sprekende stem je als het ware hypnotiseert. Ze laat zich gelukkig omringen door muzikanten die perfect die donkere, lichtjes dreigende atmosfeer eveneens instrumentaal naar voor kunnen brengen. Dat blijkt eveneens de rode draad te zijn doorheen de daarop volgende songs als “The desert”, “Control” en “Into The Light”. Een bevreemdend aanvoelend geluid kruipt traag maar zeker naar je hersenpan tot de licht dreigende ondertoon je ziel heeft bereikt en je in een trance doet terechtkomen. Omgeven door pure duisternis, die niet verstikt maar je toch een zekere angst inboezemt voel je je wegglijden over donkere paden, tot je zen bent geworden binnen diezelfde duistere en intensieve omgeving rondom je. Dat laatste wordt duidelijk nog eens in de verf gezet met de afsluiter “Experiments In The Dark”.
Where We Sleep experimenteert dus letterlijk met duisternis en brengt alle aspecten daarvan naar boven binnen een intensief en emotioneel mooi kader, waardoor je als aanhoorder, eens onder hypnose gebracht door die wonderbaarlijke stem van Beth en de instrumentale virtuositeit die snaren raakt, compleet één bent geworden met diezelfde duisternis, die aanvoelt als een deken tegen koude nachten die je door de lichtjes dreigende ondertoon toch ook wat angst inboezemt. Maar dankzij die hypnotiserende vocale aankleding, ga je die trip gewillig aan.
Tracklist: 1. What I Deserve, 2. The Desert, 3. Control, 4. Into The Light, 5. Experiments In The Dark
De Gentse band Beyond Our Sight mag dan een vrij nieuwe naam zijn in het metalwereldje - de band ontstond pas in 2018 - de leden van deze band hebben al wat watertjes doorzwommen. Die ervaring in het vak resulteerde eerder in de stevige, aanstekelijke singlec “Strenuous”. Die deed ons het beste vermoeden voor wat later nog moest komen. De band bracht eindelijk zijn debuut-EP op de markt. 'The Void Within' laat een band horen die nog veel kanten kan uitgaan en die we vooral het label ‘veelbelovend’ zouden willen opkleven.
In de promotie staat dan wel 'modern metal', maar feitelijk hoor je een mix van uiteenlopende stijlen. Gaande van deathmetal over metalcore naar groovemetal tot enkele sausjes thrash. Je vindt het allemaal terug op songs als “Mindless Impulses”, “Wasteland” en “The Void Within”. Muzikaal bekeken krijg je dus oorverdovende riffs en snelle uithalen die zorgen voor aardverschuivingen. Vocaal worden grunts, growls en screams afgewisseld met cleane vocalen. Met twee vocalisten (Lendert Francois en Micheal Van Wemmel) die elkaar perfect aanvullen, is daarmee ook de kers op de taart afgeleverd om de perfectie te benaderen. Wij waren nog het meest onder de indruk van songs als “Icarus”, waarbij de cleane vocals nog perfecter samenvloeien met emotionele grunts, zodat de haren op je armen rechtkomen. Geruggesteund door instrumentale toevoegingen die daar perfect op inspelen, bezorgt deze song ons een adrenalinestoot waar we eigenlijk al heel de tijd aan het wachten waren. Welke song er het best uitkomt? Het zal voor iedereen wel verschillend zijn, want deze band tapt dus bewust uit verschillende vaatjes en zal zo een ruim publiek aan thrash, death tot pure heavy metal kunnen aanspreken. Binnen dat ruime aanbod zit echter vooral nog ruimte om te evolueren. En dat is meteen het min en het pluspunt aan de schijf.
Een EP is altijd een soort visitekaartje waarmee een band wil tonen wat hij in zijn mars heeft. Dat de heren muzikanten zijn die weten waarmee ze bezig zijn en dus als virtuozen hun instrumenten bespelen? Dat is niet verwonderlijk, door hun staat van dienst. Het meest indrukwekkende is echter de samensmelting van uiteenlopende vocalen die de haren steeds doen recht komen op onze armen. Dat de band nog zoekende is, zorgt er echter voor dat de registers niet bij elke song worden opengetrokken, Althans die indruk krijgen we toch. Vaak lijkt men op de rem te staan, waardoor niet alles op deze schijf ons kan bekoren.
Maar Beyond Our Sight levert wel degelijk een knaller van een EP af waarmee ze nog alle kanten uitkunnen, en waardoor we mits links en rechts bijschaven zeker nog veel moois mogen verwachten binnen het extreme en andere metalgebeuren.
Er is dus prompt een nieuwe parel opgestaan in Gent, die vrij vlug zijn plaats zal opnemen op diezelfde metalkaart. Zeker weten.
Geef ze gewoon nog wat tijd en beluister deze plaat niet één maar meerdere keren. Maar vooral: hou deze band in het oog.
Tracklist: Mindless Impulses, Your Mind Makes It Real, Wasteland, The Void Within, Whitenoise, Icarus, Strenuous
Coudron (zang), Combes (gitaar, bas), Vandromme (gitaar) en Vandewalle (drums) vormen samen Carneia. De muziek van deze heren ligt ergens tussen Tool en postmetal over bands als Soen en Wheels. Maar vooral heeft deze klasseband ons al meerdere malen bewezen over een eigen smoel te beschikken. Dat de band graag voortdurend buiten de lijntjes kleurt, bewezen ze eerder met de EP 'Symmetry Of Mind', maar ook op menig podia wist Carneia ons met verstomming te slaan.
Nu is er dus een nieuwe plaat, 'Voices of the void', waarop de band bewijst niet te houden van gemakkelijke brokjes vlees. Eerder bieden ze u een stevig menu aan, met allerlei spijzen en dranken die eerder op de maag blijven liggen. Waardoor je de dag daarna de adrenaline nog voelt kloppen in je hoofd.
Het gaspedaal wordt direct stevig ingedrukt bij “The Making Of The Universe” en dan zijn we vertrokken voor een verschroeiend hete en rauwe trip over hobbelige wegen. Instrumentaal kun je stellen dat de ene mokerslag volgt op de ander donderslag bij heldere hemel. Vocaal? Nu ja, Jan Courdon is op het podium een beest - dat is als compliment bedoeld. Hij steekt enorm veel uiteenlopende emoties in zijn vaak schreeuwerige stem. We vroegen ons meermaals af hoe hij het volhoudt. Hij slaat, voortgestuwd door zijn kompanen, eveneens op deze pracht schijf wild om zich heen. Al waanzinnig geworden gaat de band op eerder vernoemd elan door op “Blood And Candy”, ”Black Coffee” - ja wij drinken onze koffie ook liefst pikzwart-, “The Hangman” en “Shadow Man”. Er lijkt maar geen einde te komen aan die aardverschuivingen die de band doet ontstaan in ons hoofd. De band schippert bovendien, heel bewust wederom, tussen toegankelijk en rauw. En zet je daardoor voortdurend op het verkeerde been. Waardoor dat stuk vlees niet zo gemakkelijk verteerbaar is, maar eens verorberd smaakt het wel degelijk naar meer. En plots is daar een zeer intieme song als “Anthem For The Wasted”. Nog steeds heel dreigend grijpt de band je hier bij het nekvel en bezorgt je een waar kippenvelmoment waardoor je even op adem kunt komen, maar nog steeds de hete adem van waanzin in je nek voelt blazen. Afsluiter “Epilogue” is dan weer een experimenteel meesterwerk, waarbij registers worden opengegooid, binnen een chaotische omkadering. Waardoor je totaal van de kaart, in de hoek van de kamer achterblijft.
In navolging van eerder vernoemde EP en eerste langspeler 'All Tongues Of Babel', dat in 2013 op de markt werd gebracht, is 'Voices Of The Void' een nieuwe mijlpaal van een band die in het verleden grenzen verlegde waar geen grenzen waren, en er dus toch in slaagt dat opnieuw te doen. Zonder rekening te houden met de regels van het spel, doet de band daarbij voortdurend aan stijlbreuken. Ze gaan op avontuur doorheen dat oorverdovende landschap van eerder vernoemde waanzin die je kunt lezen in de ogen van Jan Coudron op dat podium. Tot ook u, de luisteraar, eveneens tot diezelfde waanzin bent gedreven.
Cellista , ofwel Freya Seeburger, is een Amerikaanse celliste die bekend staat om haar werk met artiesten uit verschillende media. Live-optredens van Freya zijn onconventionele performances waar klassieke muziek, theater, improvisatie en visuele kunst worden verbonden met muziekstijlen als pop, hiphop, klassieke muziek en zoveel meer. Daarvoor wordt veel gebruik gemaakt van de cello en vocale inbreng die dicht aanleunt bij opera. Cellista's debuutalbum 'Finding San Jose' werd uitgebracht in de herfst van 2016 en bleek een meesterwerk waarop grenzen werden verlegd, waar geen grenzen zijn. Ook met haar nieuwste plaat 'Transfiguration' verlegt Cellista wederom meerdere grenzen wat 'muziek tot kunst verheffen' betreft.
Politiek beladen teksten worden op een poëtische wijze naar voor gebracht door enkele streepjes 'spoken art' in de vorm van “Rupture”, gevolgd door muzikale en vocale parels waarbij de aanhoorder telkens een spiegel wordt voorgehouden. Cellista heeft het in haar geval vooral over de Amerikaanse politiek. We gaan daar niet verder over uitwijden. Om te weten wat haar standpunt is, raden we aan deze schijf intensief te beluisteren. We willen het in deze recensie vooral hebben over het gevoel achter al die politieke en andere boodschappen. En Cellista slaagt er als één van de weinige in sprankelende celloklanken en operastemmen te verbinden met poëzie die me doet denken aan één artieste: Patti Smith. Hoewel Cellista niet direct een punkschijf uitbrengt, de 'punk'-ingesteldheid waardoor een poëte als Patti Smith ons ook diezelfde spiegel voorhoudt, vinden we dus ook terug op 'Transfiguration'.
Het vermengen van uiteenlopende muziekstijlen is de rode draad op deze schijf. Zo wordt bij "Look Homeward, Angel" rap en cello vermengd met de sprankelende stem van Melissa Wimbish die u in opperste ontroering totaal verweesd achterlaat. "When The War Began'' is een meesterlijke manier om de aanhoorder te confronteren met oorlog, dood en verderf. Een song die je tot tranen toe zal bedwingen. Ook nu weer valt daarbij de cello het meest op gecombineerd met een vocale aankleding die je een krop in de keel bezorgt. Maar eigenlijk gaat het op deze schijf dus vooral over hoe je door voortdurend te improviseren elke muziekstijl tot kunst kan verheffen. Een gemakkelijk brokje vlees levert Cellista bewust niet af, de aanhoorder wordt meegezogen in haar zeer visuele wereld waar donkere gedachten overheersen, maar waar ook de mens opstaat om de strijd daartegen aan te gaan. Daarom is het ook belangrijk om deze schijf in zijn geheel te bekijken en te beluisteren. Elke song sluit perfect aan op de volgende, zoals je een bladzijde omdraait in een spannend boek om uiteindelijk bij de ontknoping totaal van de kaart achter te blijven bij een verdovende song als “Tzeva Adom”, waarna de rust in je hart wederkeert.
Rap, klassieke muziek, opera tot avant-garde, het zijn muziekstijlen die ogenschijnlijk niet of nauwelijks bij elkaar passen. Cellista slaagt er echter wel in om al deze stijlen te verbinden tot een logisch geheel. De poëtische aanpak, gecombineerd met een zeer theatrale en visuele inbreng - gekruid met de nodige zin voor improviseren - zorgen er dan ook voor dat 'Transfiguration' een kunstwerk geworden is, dat nog het best tot zijn recht komt op een podium waar de artieste haar performance ook visueel kan uitbeelden door middel van dans en beelden op het scherm.
Maar als u een beetje uw fantasie laat werken en die beelden voor de ogen houdt bij het beluisteren van deze indrukwekkende parel, zult u zich prompt verenigd voelen met een kleurrijke wereld die Cellista aanbiedt. Onderga deze schijf vooral met een open geest. En laat de fantasie in je hoofd het werk doen.
Tracklist: Rupture I 00:56, Confession 02:27, Rupture II 00:56, Look Homeward, Angel 06:28, Rapture III 02:52, You Can't Go Home Again 06:44, Rupture IV 01:50, Repetitions 03:03, Rupture V 01:44, When The War Began 07:21, Tzeva Adom 05:22, Look Homeward Angel (Radio Edit) 04:13
In tijden waar streaming soms ter discussie staat, zijn er artiesten die net bekendheid vergaren door bijvoorbeeld Spotify. Neem nu Charlie Cunningham, deze singer-songwriter kwam medio 2015 in de belangstelling dankzij 'Lights off' en gooide ook heel hoge ogen met zijn debuut EP 'Outside Things' en met zijn sprankelende debuut 'Lines' in 2017. Na 5 miljoen streams te hebben geklokt in de afgelopen twee maanden voor zowel de titeltrack als opvolger single “Sink In”, kondigt Charlie Cunningham zijn tweede album 'Permanent Way' aan, uitgebracht op Infectious/BMG. Cunningham verbleef gedurende twee jaar in Sevilla, en dat heeft - volgens we vernemen - invloed gehad op deze schijf.
Hoe de man het er met die zogenaamde moeilijke tweede vanaf brengt, vroegen we ons luidop af. Cunningham moet het hebben van zijn zeer broze en breekbare stem, in combinatie met akoestische gitaarlijnen die gevoelige snaren raken, op een eenvoudige maar doordachte wijze. "Cunningham maakt muziek die je kunt zetten naast José Gonzales en Damien Rice'', lezen we in een biografie. En dat merk je al bij die eerste song, “Permanent Way”. Eigenlijk liet Cunningham al dankzij die breekbare en verdovende single “Sink In” in zijn kaarten kijken. Het blijkt ook de rode draad op de volledige plaat te zijn. Ook “Headlights”, “Different Spaces” en het wondermooie “Bite” zijn omgeven door walmen van melancholie, gedrenkt in een sausje weemoedigheid en afgewerkt met zachtmoedigheid die je hart verwarmt. Cunningham blijft doorheen de gehele schijf met zijn aanstekelijke gitaargetokkel en zachte stem uit datzelfde vaatje tappen. Maar net doordat die gevoelige snaar wordt geraakt, op een eenvoudige wijze die beklijft, stoort dit allerminst. De synthesizer en drum doen het geluid wat voller klinken, maar het is toch die combinatie gitaar en stem van Charlie Cunningham dat ons het meest over de streep trekt. Song na song doet hij je wegdromen, en brengt je onder hypnose waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt.
Charlie Cunningham is het schoolvoorbeeld van een singer-songwriter die in drukke tijden een mens tot 'zen' kan brengen door eenvoudig gebruik te maken van een akoestische gitaar en een stem die zalvend je hart raakt. De man doet niet aan het optrekken van geluidsmuren, noch wordt intensief tewerk gegaan. Eerder schittert hij in eenvoud door deze aanpak, waarbij harten diep worden geraakt. Om die eerder gestelde vraag te beantwoorden. De moeilijke tweede is een pareltje geworden, waarmee Cunningham definitief zijn stempel drukt op dat typische singer-songwritergebeuren. We zijn er zeker van dat de man menig festivalweide, of concertzaal zal ontroeren en in vervoering brengen door deze bijzonder emotionele aanpak.
Charlie Cunningham staat op 13 oktober in Ancienne Belgique. Als de nachten kouder worden zal hij zorgen voor een warme gloed door zijn stem en uitstraling. Op basis van deze schijf zijn we daar heel zeker van.
Tracklist: Permanent Way 04:12, Don't Go Far 03:39, Sink In 03:21, Headlights 03:32, Different Spaces 03:40, Monster 04:09, Interlude (Tango) 01:11, Bite 03:33, Hundred Times 03:09, Maybe We Won't 03:11, Force Of Habit 05:11, Stuck 03:46
De Russische band Grenouer timmert sinds 1992 aan de weg. Tot 2014 onder die naam. Om in 2014-2015 over te stappen naar de naam GreNOwar, dit als protest tegen de situatie in Oekraïne. En nu dus weer onder Grenouer. De band heeft verschillende paden bewandeld. Van thrash-deathmetal over industrial metal naar pure rock-'n-roll. Grenouer heeft de ambitie om ook in Europa door te breken en bracht zijn negende album uit via het Griekse label Sleaszy Rider Records. De aanstekelijke, poppy en heavy rock van de eenvoudige maar aanstekelijke soort, is de rode draad doorheen deze schijf. Waardoor de band wel eens in zijn opzet zou kunnen slagen.
'Ambition 999' is een titel die eigenlijk al aanduidt wat de bedoeling van deze band is: na al die jaren een ruim publiek van rock/metalliefhebbers proberen aanspreken. Daardoor wordt niet altijd buiten de lijntjes gekleurd en gaat het er vrij braaf aan toe. Daar is op zich niets mis mee, als er kwalitatief hoogstaande producten worden afgeleverd. En dat laatste is zeker het geval. anaf “Burnt To The Ground” over “Nevermind Tomorrow” tot “Infinity Grace” schotelt Grenouer ons riffs voor die blijven kleven aan de ribben en je aanzetten tot, bij voorkeur met de haren in de wind en de vuist in de lucht, over te gaan tot een stevig potje luchtgitaar spelen.
Echter, vooral hoor je een band die weet waar ze mee bezig zijn. Zowel instrumentaal als vocaal valt nergens een speld tussen te krijgen. Meermaals zijn we dan ook onder de indruk van die verschroeiende riffs, al even verdovende drumsalvo's en een heel hoog stembereik waardoor menig haren op onze armen recht komen.
Nee, de band doet niet aan extremiteiten, maar schittert vooral in eenvoud. Ga het bij het beluisteren van deze plaat dus niet te ver gaan zoeken. Avontuurlijke uitstappen en experimentele uitspattingen zijn er dus niet bij. Luister maar naar die track “Back On Track” en je hoort dat deze band vooral wil zorgen voor een aanstekelijk rockfeestje in je hoofd en als het moet zijn op menig festivalweide de daken er laten afgaan. Want inderdaad, dit is zo van die aanstekelijke pure heavy poprockmetal, die je waarschijnlijk wel meerdere keren tegen komt, maar die nooit verveelt. Grenouer sluit af met een zeer mooie ballad “Alone In The Dark” die niet moet onderdoen voor gekende ballads. Want deze bezorgt je het ultieme kippenvelmoment, als kers op het taartje.
Als het de bedoeling is om met 'Ambition 999' voet aan de bodem te krijgen in Europa, dan zou Grenouer zeker in zijn opzet kunnen slagen. Net omdat de band een modern potje rockmuziek brengt, waarin een ruim aanbod aan metal- en rockliefhebbers hun gading zouden moeten vinden. Ook al houden we meer van bands die grenzen aftasten en opteren voor een meer avontuurlijke aanpak, de eenvoudige wijzen waarop de band kwaliteit van torenhoog niveau verbindt met een aanstekelijkheid die aan je ribben kleeft trekt ons meermaals over de streep.
Tracklist: Burnt To The Ground, Nevermind Tomorrow, One Day, Infinite Grace, Medicine Treats No Lies, Cure For The Lonely, Uncommon Faith, Back On Track, Universe Of My Heaven, Crilson Lines, Chase The Sun, Ingenious Care, Dangerous Girls, Paranormal Star, Alone In The Dark
De uit Nederland afkomstige psychedelische/avant-garde metalband Cthuluminati bracht in mei zijn debuut 'Reliqideus' op de markt in eigen beheer. De band ontstond in 2015 en loste ondertussen, met mondjesmaat, menige singles. En daar is een reden voor. We citeren: "Every track is a story, and every story is a part of the devious, psychedelic, and sinister universe of Cthuluminati" Nu zijn die dus eindelijk verzameld in een best gevarieerd plaatje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die bijzonder tot de verbeelding sprekende psychedelische trip, waarbij je deze schijf inderdaad moet lezen als een spannend boek. Want elke song vertelt een eigen verhaal, met telkens een hoofdstuk dat perfect aansluit op het volgende.
Als er toch een rode draad doorheen deze schijf loopt, dan is het die dreigende ondertoon. Die ervoor zorgt dat je, op uiteenlopende wijze, de strot wordt dichtgeknepen tot het angstzweet je op de lippen staat. “Illumni Fhtagn” bevat zoveel duisternis dat je wordt meegezogen naar onaards aanvoelende oorden. Laat het ons maar het 'Cthuluminati universum' noemen voor het gemak. De band durft ook experimenteren met geluiden, niet eigen aan die soort extreme metal. En dat is nog het meest bijzondere aan deze band en het klassedebuut. De band zet je voortdurend op het verkeerde been en je kunt hen puur muzikaal daardoor geen enkel label opkleven, wat ons dan weer nog meer over de streep trekt.
Door deze aanpak, zoals bij daaropvolgende trip “El Lizard Birth” bijvoorbeeld, wordt eveneens de fantasie van de aanhoorder geprikkeld. Welke soort fantasie dat is, mag de aanhoorder zelf invullen. Horrorverhalen? Historische sagen en legendes? Occulte, mystieke legendes en mysterieuze wezens uit de diepste bossen van menig spookachtige wereld? Ze passeren allemaal de revue in onze verbeelding. Nog een opvallend punt: ondanks alles blijft de band eveneens van de eerder gestroomlijnd metalkaart trekken, zonder al die extreme duisternis dus. Waardoor je weer op een ander spoor terecht komt. Vooral door de vocale inbreng klinkt de band met momenten dan ook als een doorsnee heavymetalband, met alle groovy gitaar riffs en lekker knetterende drumsalvo's daarbovenop. En daar is ook niets mis mee uiteraard. Het is dus duidelijk: Cthuluminati wil niet alleen de liefhebber van extreme donkere metalen over de streep trekken, maar vooral een ruim publiek aan metalfans bereiken.
Laten we het nog even over de songs hebben. De elf minuten lange “Svartálfr” is een huzarenstuk. Gedrenkt in trage doomatmosferen wordt langzaam maar zeker het tempo opgedreven. Zeer langzaam, tot op het einde een climax ontstaat. Waarbij alle donkere registers worden opgetrokken en je weer van het kastje naar de muur en terug wordt gegooid. Waardoor niet alleen een chaos in je hoofd ontstaat die je tot waanzin drijft. Maar waaruit weer eens blijkt wat voor een gevarieerde band deze Nederlandse act toch is. In het metalgebeuren kunnen ze dankzij deze aanpak dus inderdaad een ruim publiek aanspreken. Enige voorwaarde is dat je als aanhoorder toch moet houden van duisternis die je tot die voornoemde waanzin drijft. En dat je bovendien houdt van bands die avontuurlijk uitpakken en nooit binnen de lijntjes kleuren. Bij de daaropvolgende songs, met weer andere verhalenlijnen (“Supernatural Selection”, “A Thin Line” en “Umibozu”) wordt dat allemaal nog wat meer in de verf gezet.
Wat mij betreft heeft Cthuluminati er een grote fan bij, want dit is nu net de muziek waarvoor ik prompt uit mijn luie zetel komt. Een avontuurlijke, chaotische en vaak bevreemdend aanvoelende aanpak waarbij voortdurend wordt geëxperimenteerd met alle vormen van duisternis. Binnen, en dat kunnen we niet genoeg benadrukken, een dreigende ondertoon die je letterlijk hypnotiseert en op de knieën dwingt.
'Reliqideus' is dan ook een parel van een debuut dat ons verweesd achterlaat in die donkerste hoek van de kamer.
Tracklist: Illumni Fhtagn; El Lizard Birth; Svartálfr; Supernatural Selection; A Thin Line; Umibozu
Wat me bij blackmetal het meest aanspreekt, is de occulte aankleding waarbij verhalen over legendes en sagen uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat u zich prompt waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. Het meest houden we dan nog van het soort sterke verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In Den Vergetelheid' al heel hoge ogen. Mede doordat alles in de eigen vervlaamste taal werd gebracht, bleek Kludde een uniek project te zijn. Helaas hield de band er reeds in 2009 mee op, maar in 2014 herrees deze blackmetalband gelukkig uit zijn as. Met 'In de Kwelm' wordt een nieuwe bladzijde omgedraaid. En deze keer blijkt Kludde meer dan ooit klaar om de folkloristische blackmetalwereld volledig te veroveren.
Wat de band naam betreft, we hebben het trouwens eens opgezocht op www.volksverhalen.be/Kludde : ''Kludde is een kwelgeest die zich vaak onder bruggen of in holle bomen schuilhoudt en enkel 's nachts tevoorschijn komt. Wandelaars kunnen zijn komst enkel afleiden aan het geluid dat hij maakt. Kludde rammelt namelijk met een ketting die hij verplicht is aan zijn linkerenkel te dragen. Als hij eenmaal zijn komst heeft laten merken, springt hij de nietsvermoedende voorbijganger in zijn of haar nek. Deze is dan verplicht hem de rest van de nacht op zijn of haar rug te dragen. Als de dag weer aanbreekt of de voorbijganger zijn bestemming bereikt verdwijnt Kludde weer.'' De Schelde en mysteries rond die streek spreekt dan ook tot de verbeelding en wij wilden vooral dat gevoel, waarbij gruwelijke klauwen u de strot dicht knijpen, letterlijk voelen tijdens het beluisteren van deze schijf. Nu, dat heeft toch wat tijd nodig gehad. Want Kludde laat niet zomaar in zijn kaarten kijken. Maar eens vertrokken naar de streken uit die legende en sage is geen terugweg meer mogelijk.
“Schabouwelijke Praktijken I: De Rabauwen” is een schoolvoorbeeld van hoe de band anno 2019 tewerk gaat. De aanhoorder meesleuren in een, letterlijk, Hels verhaal. Een verhaal waarbij je het liefst je fantasie de vrije loop laat, zo intens gebracht dat je eens in datzelfde afgrijselijk verhaal aanbelandt. De rauwe vocale aankleding voelt aan als een traag gif dat je hersenpan binnendringt tot de ziel is vermorzeld en het hart uit je vege lijf is gerukt. “Kludde IV” en “Bloedkoesj” voelen dan weer aan alsof een bloederige, kolkende hete lava op jou afkomt. Waarbij je versteend van angst je lot tegemoet ziet en eens de hitte je de adem heeft ontnomen, je de demonische wezens uit je donkere fantasie strak in de ogen kijkt. Niet het soort blackmetal dat je beluistert voor het slapengaan, we raden dat ten stelligste af. Want dankzij Kludde komen de meest weerzinwekkende nachtmerries naar boven, die je tot waanzin zullen drijven. Een tendens die Kludde ook aanhoudt bij “Kasteelke Van Verdoemenis” - een titel die genoeg zegt. Ook “Poesjkapelle” is zo een typisch Aalsterse dialect-term die iedereen uit die streek kent. Tot de “Laatste Reis”- waarbij je uiteindelijk je lot in eigen handen neemt en de waanzin compleet in de ogen staat. Nu dat is dus wat mij betreft het soort folkloristische blackmetal, over het Vlaamse land en waterlopen, waarvoor ik graag uit mijn comfort zone treed.
We gaan u niet vervelen met verhalen uit de Aalsterse legendes, zoek die gerust eens op. Een sprookjeachtige wereld, boordevol duisternis en verschroeiende aarde die je ziel doet branden, dat is wat Kludde ons voorschotelt met “In de Kwelm”. Folkloristische verhalen worden verteld op een zodanige wijze dat uw fantasie trouwens - zoals eerder aangegeven - voortdurend wordt geprikkeld. Zo intensief, dat je daadwerkelijk terugkeert naar het verleden. De legendes die toen leefden zorgden voor angst. Angst die eveneens terugkomt in de duivelse vocalen en instrumentale perfectie die klieft als een botte bijl doorheen je vege lijf.
Kortom: in huis halen dus die handel, als je houdt van donkere verhalen over legende en sage uit eigen streek. Puurder dan dit kan occulte black metal namelijk niet zijn. Dat het is gebracht in de eigen Vlaamse taal, is bovendien een extra pluspunt. Trouwens slaagt Kludde erin je te prikkelen om al die legende en sage, en de achtergrond daarvan, eens op te zoeken. Een betere wijze om het toerisme rondom Aalst te promoten, zullen we niet snel vinden. Toch?
Valley Of The Sun is een Amerikaanse stonerrockband die sinds 2010 aan de weg timmert. De band bracht ondertussen een EP en twee albums op de markt. Dat is ook ons niet ontgaan. Over het debuut album 'Electric Talons of the Thunderhawk' , uitgebracht in 2014, schreven we dan ook: ''Electric Talons of the Thunderhawk ' is een album dat de globale hardrock- en stonerrockfan zeker zal aanspreken. De productie zit perfect in elkaar, de afwerking is subliem en de songs krijgen bovendien een zeker meezinggehalte. Dit zorgt ervoor dat op het podium een feestje kan gebouwd worden, weliswaar eerder rauw en met een donker randje. Maar eveneens omgeven door een streepje zonnige positiviteit.'' Op 24 mei kwam een gloednieuwe plaat uit via Fuzzorama Records. Een label dat ook toppers als Truckfighters in zijn stal heeft. We namen 'Old Gods' onder de loep en stellen vast dat kwaliteit altijd komt bovendrijven. Dat is ook hier weer het geval met die nieuwste schijf van één van onze favoriete stonerrockers.
De eerder vermelde mix van stonerrock met blues en hardrock elementen? Het keert op deze nieuwe schijf eveneens terug. Maar toch merken we meermaals dat Valley Of The Sun, eerder subtiel, ook psychedelische invloeden vermengt in zijn sound en dat is een welgekomen verademing. Via het lekker aan de ribben klevende 'Old Gods' wordt je dan ook prompt gehypnotiseerd en voel je je wegdrijven naar woestijnlandschappen, zo eigen aan pure stonerrock. Het unieke aan deze band is dat ze in hun muziek duisternis en licht verbinden tot een magisch geheel. Zo klinkt “All We Are” ergens wel dreigend, maar voel je je ook zeer comfortabel in het duistere aanbod. Te rustig is het allemaal niet, er wordt stevig uitgehaald. Stonerrock moet het namelijk hebben van zompige riffs die je verdoven en in het beste geval kippenvelmomenten bezorgen. En ook dat laatste keert steeds terug op deze lekker verschroeiende hete schijf.
In het verleden vergeleken we de band met Kyuss, een band waar ze naar mijn mening ook op de nieuwste schijf nog het beste tegen aanleunen. Maar het mag duidelijk zijn dat Valley Of The Sun anno 2019 vooral een eigen smoel heeft. De band is dus volwassen geworden. En zet dit met daarop volgende pareltjes van stonerrocksongs als “Dim Vision”, “Firewalker” en “Faith Is For Suckers” meermaals in de verf. Eén voor één songs waarbij je dan ook een adrenalinestoot van jewelste te verwerken krijgt, waardoor je prompt gaat headbangen en de luchtgitaar bovenhaalt. Ook bij de daaropvolgende songs blijkt dit de rode draad te zijn doorheen het stonergeheel, tot aan de afsluiter “Dream Sands”.
Valley Of The Sun is anno 2019 nog steeds een toonaangevende band binnen stonerrock en bewijst dat ze na al die jaren zelfs nog kunnen evolueren en groeien, zonder aan een stijlbreuk te doen. Die sompige stonerrock, vermengd met lekker aan de ribben klevende hardrock en blues staat nog steeds stevig overeind. De toevoeging van een eerder psychedelische tongval is echter een enorme meerwaarde binnen het geheel, die ons doet uitzien naar meer van dit moois in de nabije toekomst. Kortom: deze schijf boeit van begin tot einde en ook na meerdere luisterbeurten krijg ik als fan van het genre een adrenalinestoot die me over de gehele lijn letterlijk doet zweven over de dansvloer.
Tracklist: Old Gods 6:00; All We Are 4:59; Gaia Creates 2:15; Dim Vision 3:55; Shiva Destroys 1:16; Firewalker 1:37; Into The Abyss 6:42; Faith Is For Suckers 3:30; Buddha Transcends 1:19; Means The Same 3:59; Dreams Of Sands 6:05
Camera is een in Berlijn gevestigde vijfkoppige band die sedert 2012 actief is en met ‘Emotional Detox’ zijn ze toe aan hun vierde plaat. Michael Drummer is wel de enige constante in dit verhaal. En ja hij speelt ook op de drums bij Camera. Van een goed gekozen familienaam gesproken… De band bestond al als duo en trio en nu dus als kwintet. Je hoort dat ook doorheen de vijf albums. De verschillende bezettingen en bandleden geven het telkens een andere dynamiek zonder dat de sound zijn eigenheid verliest.
De muziek op ‘Emotional Detox’ neemt je mee op een trip. Eén die soms kosmisch klinkt (zoals op opener “Gismo”) en tegelijk ook heel erg cinematografisch. Net als Kasabian bouwen ze een groove op waarrond er dan gespeeld wordt. Met dit verschil dat Kasabian alles nog verder uitdiept en toegankelijker voor het grote publiek maakt. Camera houdt het geluid meer open en persoonlijk. Dit alles vinden we ook terug op het elf minuten durende “Patrouille” dat als een heuse road-trip klinkt. Vervelen doet het niet , daarvoor zit alles wel goed genoeg in elkaar. Net zoals de andere tracks op deze plaat trouwens. Daarmee bevestigen ze ook hun statement dat ze willen loskomen van de typische krautrock. Je hoort ze vrijer spelen dan op hun vorige releases. Het experiment wordt hier meer als resultaat gepresenteerd. Dat werkt wel. Maar soms denk je wel eens: hier konden ze nog wat meer mee gedaan hebben zoals de song nog wat stroomlijnen en stileren. Langs de andere kant heeft het ‘onaf-gevoel’ ook wel zijn charmes in deze hedendaagse sterk geprofileerde samenleving.
‘Emotional Detox’ is voor avontuurlijke zielen. Ben je dat, dan zit je hiermee goed.
Het derde volume van ‘Cumbia Beat’ verzamelt opnieuw tracks van de belangrijkste bands uit de golden age van de Peruviaanse cumbia, van eind jaren ’60 tot begin jaren ’80. De Peruviaanse cumbia combineert elementen van de klassiekere cumbia van Colombia en Cuba met meer Westerse invloeden (sixties beat en psychedelische rock) en voegt daar nog wat exotische tinten aan toe die recht uit de Amazone-jungle lijken te komen. Ook de klassieke melodieën uit het Andesgebergte vonden hun weg naar deze Peruviaanse cumbia.
De belangrijkste bands van dit genre zijn opnieuw vertegenwoordigd, met deze keer o.m. Los Diablos Rojos, Los Beta 5, Los Girasoles, Los Ecos, Los Demonios del Mantaro en Los Sanders de Nana.
21 tracks met oldschool cumbia uit Peru is misschien wat veel voor een leek en zelfs voor de gewone liefhebber, maar na een paar luisterbeurten beginnen de soms maar kleine verschillen en nuances je steeds meer op te vallen. De externe invloeden moet je soms met een vergrootglas zoeken in de tracks, maar ze zitten er wel. Gelukkig is er ook een heel uitgebreid boekje bij de CD met over elke track en band een kort woordje uitleg (Spaans/Engels) en een foto.
Wie inspiratie zoekt om wat exotica toe te voegen aan zijn eigen muzikaal werk, delft puur goud op met deze CD.
World/Reggae
Cumbia Beat Volume 3
Various Artists
Vampisoul/Sonic Rendezvous
Nederlands 
Français 
