Met covers is het altijd wat uitkijken. Heeft je cover een meerwaarde of een andere invalshoek aan het origineel? Kan je er je eigen ding van maken? En dat is niet gemakkelijk wanneer het om heel bekende covers gaat. Toch durfden de Sun Gods het aan om ervoor te gaan. “Pictures of You” is hun nieuwe single en een cover van The Cure dan nog wel. De peetvaders van de dark new wave. Een riskante business… Ook nog eens vermelden dat “Desintegration” waar het nummer op voorkomt dit voorjaar dertig jaar oud is geworden. Dat moet zowat het geboortejaar van een aantal van die gasten van Sun Gods zijn.
Wat kunnen we van hun prestatie zeggen? Dat het een zeer puike cover is geworden. Ze volgen het nummer vrij trouw maar doen dit met hun eigen instrumentarium. Ze weten de sfeer van het origineel te behouden, maar buigen het wel om in een song die wat grootser klinkt dan die van The Cure. Brent Buckler zingt op dezelfde manier zoals op zijn andere songs en geeft het nummer ook nog wat meer eigenheid. Een karakteristieke stem die mooi blend met de elektronica van de song.
Sun Gods heeft een puike cover gemaakt van “Pictures of You”.
Check intussen ook eens hun singles “Subtle Science” en “Zanzara”. Hou ze in de gaten want intussen werken ze naarstig aan een eerste langspeler.

Het Noorse Tempel werd gevormd door Kvelertak-drummer Kjetil Gjermundrod en zijn boers Espen en Ine. Daarnaast speelt ook hun jeugdvriend Andreas Johnson mee. Door het drukke schema van Kjetil met Kvelertak geeft hij voor de live-optredens de drumsticks door aan Jonas Ronningen.
De muziek straalt kracht en snelheid uit. Het is geen speedmetal maar de nummers zijn wel uptempo en zitten vol riffs. De drums geven ferm van jetje. Daarnaast drijft de muziek op stevige riffs, maar bevat ze ook melodieuze gitaarlijnen. De zang vertoont de nodige gelijkenissen met zangers uit het hardcoregenre. Deze blend vormt dus Tempel.
Op hun eigen manier kan je hen een beetje vergelijken met onze Belgische Brutus. Die energie in de drums en de zang samen met de naar metal neigende gitaren. “Vendetta” bestaat uit een eenvoudige, terugkerende riff en enkele vlugge akkoordwissels. Het is een eerder korte en bondige opener die vrij gemakkelijk in het gehoor ligt. “Wolves” is nog een stuk heftiger en raast voorbij als één brok energie. Op “Uninvited” zit er verrassend genoeg opeens een cleane gitaarriedel in de song. Dat breekt eventjes met de rest om dan verder te voort te jagen tot het einde. Verder bevat de song vele ritmewisselingen en overgangen. “Afterlife” is best een catchy nummer vooral vanwege de gitaarriff en de samenzang in het refrein. “Fortress” begint heel toepasselijk met een door de drums gespeelde mars thema. De middeleeuwen komen zo voor mijn ogen voorbij. “Torches” kent een vrij lang uitgesponnen en sfeerrijke intro. Wie denkt dat die tot een ballade zou uitgewerkt worden komt bedrogen uit. Het tempo ligt misschien wel iets lager dan op de voorgaande tracks maar hij rockt toch goed. “Farewell” bevat enige weemoed in het gitaar- en baswerk. Ook de zang is ditmaal ietsjes anders. In de versen zingt hij ditmaal clean om dan in de refreinen over te gaan naar zijn normale zangstem. Dat levert een mooi resultaat op en doet (terug) sterk denken aan Brutus.
Tempel levert hier een steengoed album af dat vinnig en urgent klinkt. De songs zijn ingenieus opgebouwd. Normaal ben ik niet zo te vinden voor deze zangstijl, maar hier stoort mij dit helemaal niet. Het past goed bij de rest van de muziek. Amai, wat een sterk debuut!

Alan Parsons is een naam als een klok in de progrock. De Amerikaan is verantwoordelijk voor een reeks hits (“Eye In The Sky”, “Don’t Answer Me”, …) en wordt beschouwd als een meester in zijn vak. Aan nieuwe albums en touren komt hij nog maar weinig toe. Maar plots was daar het album ‘The Secret’ en kwam hij naar Europa voor een tournee.
‘The Secret’ is niet een nieuw meesterwerk met een nieuwe wereldhit. Het is wel een prima zet geweest om Jason Mraz in te schakelen als gastzanger (op “Miracle”). Daardoor is de kans groot dat Alan Parsons alsnog opgepikt wordt door de Spotify-jeugd. Al blijft het de vraag of ze deze zeemzoete softrock-track meer dan eens zullen beluisteren. Op de persoon van Jason Mraz na ademt dit nummer uit elke porie een hang naar FM-rock uit de jaren ’80, inclusief een kleffe sax-solo. Maar onder al die kauwgumballen-pop zit wel een knappe track ingespeeld door klassemuzikanten.
Alan Parsons zingt zelf maar twee tracks op dit album: “As Lights Fall” en “Soirée Fantastique”. Hij klinkt uiteraard een stuk ouder van Mraz, maar voor de rest is er geen reden waarom hij niet vaker achter de microfoon zou staan. Zeker op “As Lights Fall” legt Parsons vocaal een zacht, warm deken over de muzikaal weinig interessante track. Op “Soirée Fantastique” zit zijn mooie stem dan weer te diep ondergesneeuwd.
Het van bombast overlopende “One Note Symphony” bevat gelukkig meer dan één noot. Dit doet denken aan het meest theatrale werk van Pink Floyd of het meest barokke van Emerson, Lake & Palmer. Zoals de meeste tracks van dit album zou je ook deze korte symfonie meteen ergens in een Hollywood-blockbuster situeren.
Slechts één track heeft dat niet. Het instrumentale “The Sorcerer’s Apprentice” lijkt eerder voor een toneelstuk gecomponeerd dan voor een film. En slechts één track van dit album is effectief al in een film gebruikt: het honingzoete “I Can’t Get There From Here” (geen cover van REM) werd ingezet voor de coming-off-age-movie 5-25-77.
Voor “Sometimes” kunnen we de algemene Hollywood-aanduiding zelfs nog vernauwen tot een Disney-prent. Gastzanger Lou Gramm (Foreigner) slaagt erin om een klein beetje drama uit te vergroten tot een levensles van dertien in een dozijn. Maar ook hier houdt Parsons je bij de les. Het is voorspelbaar en over-the-top, maar ook gewoon heel goed.
“Requiem” is één van de beste nummers op dit album. Zo classic rock als classic rock mogelijk is, maar ook opnieuw onweerstaanbaar goed. Dat geldt bij uitbreiding voor wel meer nummers op dit album, maar op “Requiem” zit alles juist.
“Beyond The Years Of Glory” heeft een joekel van een Eye In The Sky-vibe, maar kan minder overtuigen dan het origineel. Het is wel nog steeds een prima song. “The Limelight Fades Away” is als titel misschien wel tekenend: Alan Parsons is een meester in wat hij doet, maar ergens onderweg heeft hij de trein gemist. Wie heimwee heeft naar de radiorock van de jaren ’80 en wie wegsmelt bij soundtracks, die hebben een prima album aan ‘The Secret’.

De Britse ska-pionier Neville Staple werd vorig jaar persoonlijk geconfronteerd met de dood van een neef door het aanhoudende bendegeweld onder jongeren dat in de UK vooral met messen uitgevochten wordt.
Staple bracht vorig jaar nog een prima album uit, maar dit verlies dreef hem sneller dan gepland opnieuw naar de studio. Daar nam hij samen met zijn echtgenote Sugary Staple en Dandy Livingstone een herwerkte versie op van “A Message To You Rudy”. Dandy Livingstone is de eigenlijke songschrijver van die song en Neville Staple zat bij The Specials toen zij dat nummer uitbrachten. Zo is de cirkel rond.
Deze single heeft enkel herwerkte lyrics en die klinken maar een klein beetje geforceerd. Wie een beetje fan is van ska en 2Tone zal nog steeds meteen de wereldhit van The Specials herkennen en meezingen.
Neville Staple brengt hier een mooie boodschap, maar liever hadden we nog gezien dat de hele overlevende band (The Specials) hiervoor was komen opdraven.

World/Reggae
Put Away Your Knives -single-
The Neville Staple Band
Cleopatra Records