Een Duitse band zeg je? Nee hoor, ondanks de Duitse bandnaam is Komraus wel degelijk een Brits trio. De band is vernoemd naar de familienaam van de songschrijver Marcin Komraus. De zangeres Sara Roija (van Spanje afkomstig) levert de lyrics. Live wordt de band nog met enkele leden uitgebreid (o.a. voor de drums en synths). Met hun debuut ‘Untie the Ropes’ hopen ze ook het vasteland in te palmen met hun naar Portishead lonkende trip-hop.
Opener “Some Minutes” is niet meteen een sterke binnenkomer. De song ligt zangeres Roija niet honderd procent en dat hoor je. Op “Gas” komt ze veel beter tot haar recht. “Gas” bezit ook een leuke en vrij aanwezige bassound. Ook “Love Overdose” is erg geslaagd. De piano, drums en bas samen met de smachtende zang van Roija blenden goed. Soms zijn de tracks vrij filmisch zoals op “Untie the Ropes” (sterk nummer) of “If I Am Dreaming”. De zang van Roija valt wel op: ze maakt soms vreemde intervallen en nuanceringen. Zo drukt ze wel haar stempel op de nummers. “Just Say My Name” is ook een heerlijk liedje met een heel emotierijke vocals. Het tempo op de tracks ligt niet hoog waardoor het eerder luistermuziek is geworden. Het filmische aspect en de zang geven het allemaal wel een eigen cachet. “If I Am Dreaming” was al een single en “Untie the Ropes” is nu ook een single in een remix versie van Rachel K Collier. Die mix maakt het nummer toegankelijker voor de radio en tevens dansbaar.
In Groot Brittannië zijn ze al naam aan het maken. Gaat het met dit album ook lukken in Europa? Misschien wel want ze hebben zeker hun kwaliteiten en het album mag er zeker zijn. Jammer van opener “Some Minutes” want die nodigt niet uit tot verder luisteren en dat is spijtig want het is niet representatief voor de rest van het album. Als ze live ook indruk maken, dan zie ik het wel gebeuren dat ze hier ook doorbreken.
Elektro/Dance
Untie the Ropes
Komraus
M.A.R.S. Worldwide
Cowboy & Aliens timmert reeds sinds 1996 aan de weg en bracht in die periode van circa tien jaar vier platen op de markt. In 2006 nam de band even een pauze, om vijf jaar later terug stof te doen opwaaien op menig podia. Wij leerden Cowboys & Aliens dan ook vooral kennen als live band. Zo schreven we over het optreden van de band op Evil Or Die fest vorig jaar het volgende: ''Kortom, door het voorhouden van een spiegel, waarmee je zelf maar ziet wat je ermee doet, doet Cowboys and Aliens een bom boordevol energie en vuurkracht ontploffen, die ons totaal verweesd doet achterblijven in het hoekje van de zaal. Missie geslaagd Henk & co."
Onlangs bracht de band zijn ondertussen vijfde album op de markt via Polderrecords. Waarbij die stelling duidelijk nog wat meer in de verf wordt gezet.
Want laat ons eerlijk zijn vanaf opener “Soaking” merk je dat de muziek van Cowboys & Aliens in dat hokje 'stonerrock' duwen, hen eigenlijk wat tekort doen is. De eerder bevreemdende , bezwerende wijze waarop riffs, vocalen en opzwepende drum partijen je hersenpan binnen dringen, zorgt ervoor dat er een zekere waanzin over jou neerdaalt. Die je niet meer los zal laten tot het einde van deze knappe schijf. Ondanks de uitmuntende drum en gitaar werk, is het echter eerder de bijzonder veelzijdige en tot de verbeelding sprekende stem van Henk die ons naar andere oorden doet doorverwijzen. Vooral doordat de emoties , net zoals op het podium, ook op plaat letterlijk uit zijn strot spatten en je hart daardoor op meerdere bijzondere plaatsen wordt geraakt.
Bij voorkeur doet de band ons vertoeven in de dorre vlakten van de woestijn waar we weer eens worden geconfronteerd met onze eigen demonen, vermoedelijk door de hitte en zandstormen die we trotseren tijdens deze bijzonder hete trip. Dezelfde opzwepende, aanstekelijke en strakke manier van drummen en gitaar bespelen vinden we ook terug op daarop volgende songs als “Sheep bloody sheep”,”Take a good look around” tot het schitterende titelnummer “Horses of Rebellion”. Alle registers worden open getrokken, en de lat ligt telkens enorm hoog; door de strakke , verschroeiende aanpak voelen we ons dus op de hele plaat wegdrijven naar de eerder vernoemde oorden. Puurder dan dit kan stonerrock namelijk niet zijn bedenken we.
Het meest opvallend aan deze schijf is echter het gevarieerde aanbod. Is dat eerder meeslepend en je bij het nekvel grijpen waardoor je koude rillingen over de rug voelt lopen bij “Two Times A Man” of eerder al razendsnelle mokerslagen uitdelen bij “Morning Again”. Telkens haalt de band alles uit de kast om de aanhoorder een oorgasme van jewelste te bezorgen. Waardoor je, eens het woestijnzand uit de schoenen geschopt, toch wel even tot positieven moet komen na zoveel bommetjes energie die op jou zijn afgeschoten.
Besluit: Cowboys & Aliens zijn altijd een hard werkende band geweest, en blijven ook anno 2019 noest aan de weg timmeren. Aan routine klussen of het zichzelf gemakkelijk maken doet de band echter niet, nooit gedaan eigenlijk. De aanhoorder moet eveneens een zekere inspanning leveren bij het beluisteren van deze vijfde schijf. Net zoals een wandeling door het woestijnlandschap van het leven, is dat met vallen en opstaan. Maar eens de Oase van rust bereikt, voel je een gemoedsrust over jou neerdalen, met een zodanige verslavende inwerking op je gemoed dat je prompt die trip opnieuw wil aanvatten, en opnieuw, en opnieuw tot het oneindige. En dat is net de uitwerking die ook “Horses of Rebellion” op ons heeft. Want we krijgen maar niet genoeg van die bijzonder strakke, aanstekelijke aan de ribben klevende stoner parel van een plaat die onze favoriete cowboys ons weer eens weet aan te bieden.
Tracklist: Soaking - 04:05 - Still in the Shade - 03:37- Two Times a Man - 04:45 - Sheep Bloody Sheep - 05:01 - Take a Good Look Around - 04:22 - Horses of Rebellion - 03:59 - Morning Again - 04:14 - Hollow - 03:42 - Refuse - 03:11 - Walk a Mile in my Shoes - 04:21 - Splendid Isolation - 02:20
Er zijn nog zekerheden in het leven. Als Ashtoreth iets aanraakt , verandert dat in pure duisternis, zelfs op een zonnige zaterdagmiddag en zeker op een winderige zondag. Zonlicht is nergens te bespeuren binnen projecten van Peter Verwimp. Maar is het wel geen duisternis die pijn doet, eerder voelen de donkere ambient klanken die Peter binnen al zijn projecten naar voorbrengt aan als een warm, donkere deken tegen koude winternachten. Dat was in het verleden zo, dat is anno 2019 nog steeds het geval.
Via Cyclic Law brengt Ashtoreth wederom een parel van een Dark Ambient schijf uit die aan onze ribben kleeft op een donkere wijze, zoals enkel Peter dat kan. We gaven 'Rites I&II' enkele intensieve luisterbeurten, tot we compleet zen en tot intensieve rust waren gekomen.
Ook al blijft hij tijdens de circa 21 minuten lange 'Rites I' uit datzelfde vaatje tappen als voorheen, de man verstaat de kunst u als aanhoorder letterlijk te hypnotiseren en mee te laten drijven naar zijn bijzonder donkere wereld boordevol gemoedsrust en weemoed.
Weemoed die je tot tranen toe bedwingt, zonder klef te klinken, maar eerder dankzij die onaards aanvoelende intensiviteit die zijn muziek ook anno 2019 nog steeds uitstraalt, en ergens heel gevoelige snaren weet te raken. Binnen die twintig minuten varieert Peter zodanig, zijn er zoveel tempo wisselingen merkbaar, dat u zich trouwens geen seconde verveelt. En dat is toch buitengewoon indrukwekkend te noemen. Ashtoreth haalt naar goede gewoonte alles uit de kast om u binnen een intimistische atmosfeer zodanig diep te raken dat je er compleet stil van wordt. Om naderhand, door middel van verschroeiende klanken en vocalen de haren op je armen te doen recht komen, en je in een vervaarlijke wervelstorm te doen terecht komen, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Niet dat we dat willen feitelijk.
Dezelfde rituele aanpak die letterlijk aanvoelt alsof klauwen u de strot dicht knijpen, zonder je dus pijn te doen, maar wel zodanig op jou inwerkende dat je prompt vertoeft in heel andere atmosferen, vinden we eveneens terug op 'Rites II'.
Ashtorerth blijft voort borduren en begane donkere paden verder bewandeld. Aan u om die trip mee te ondernemen, we raden aan van wel. Want deze schijf doet een gemoedsrust over ons neerdalen, vergelijkbaar met de rust die je vind in donkere bossen waar bevreemdend aanvoelende geluiden je in eerste instantie wat angst inboezemen maar waardoor je ondanks alles ook compleet zen en één met de natuur lijkt te worden.
Besluit: Binnen Dark Ambient kringen is Ashtoreth geen onbekende meer. We zijn onze tel over het aantal reviews, verslagen en recensies ondertussen een beetje kwijt geraakt. Ondanks de grote aantal daarvan, vervelen we ons nooit en doet Ashtoreth ons ook nu weer met verstomming geslagen achterblijven in een donkerste hoek van onze kamer. Ashtoreth zijn muziek heeft dan ook een steeds terugkerende verslavende invloed op onze gemoedsrust, telkens opnieuw en opnieuw.
Kortom: Ambient is een muziekstijl die een enorm intensieve inwerking heeft op de geest, en Ashtoreth voegt daar naar goede gewoonte een donker kadertje aan toe, waardoor duisternis niet aanvoelt als iets gevaarlijk of dodelijk. Wel mysterieus en verdovend. En eerder doet die deugd aan ons donker hart. Zoveel malen voorgedaan door Peter binnen dit en zoveel andere projecten, maar ook anno 2019 blijft de man ons dus nog steeds raken op diezelfde gevoelige, duistere plaats in ons hart.
Tracklist:Rites I 20:58 Rites II 16:5
Ambient
Rites I&II
Ashtoreth
Cyclic Law
Toen we op Doomsday II de uit UK afkomstige doom band Famyne aan het werk zagen waren we danig onder de indruk van de performance van deze band, we waren niet alleen. We schreven daarover: '' Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten. We moesten dan ook letterlijk even op adem komen buiten de zaal, bekomend van zoveel uiteenlopende emoties waarmee de band ons enerzijds bedwelmt en anderzijds tot waanzin drijft. Indrukwekkend! En zelfs dit is een understatement van formaat. De band ontstond in 2014 en bracht eerder een EP en single op de markt. Met 'Famyne' brengt de band een debuut uit dat alle kanten uitgaat. Net zoals de live beleving is ook deze schijf geen gemakkelijke brok vlees om te verorberen. Maar zo eten wij onzen boterham doom nog het liefst. De band brengt niet echt een doorsnee doom plaat uit, maar eentje waarbij duchtig wordt geïmproviseerd tot geëxperimenteerd.
Uiteraard zijn er de logge, zware en trage instrumentale huzarenstukken zo typisch aan het genre, Black Sabbath halen we dikwijls naar boven bij het luisteren naar songs als “Weatherless”, “Faustus” en “Ghost”. Maar deze band tast dus duidelijk de grenzen van het genre, en bij voorkeur ook zijn eigen grenzen, verder af. Dat laatste zet Famyne voortdurend in de verf. Er valt nergens een speld tussen te krijgen.
Waren we onder de indruk van de instrumentale perfectie dan is het toch die bijzonder veelzijdige stem van Tom Vane die ons nog het meest over de streep trekt. Cleane vocalen, intieme momenten, oorverdovend geschreeuw dat de trommelvliezen doet barsten. Het keert allemaal terug in zijn stem. Daardoor geeft hij een unieke draai aan het genre Doom metal, die we toch zelden tegen komen binnen dat genre. "Alsof je varend op kalme wateren plots wordt geconfronteerd met het ontstaan van een wervelstorm. Eens de rust teruggekeerd blijf je verweesd en van de kaart achter, binnen een wederom ingetogen setting. Waarna de band je nogmaals meesleurt in een volgende orkaan uitbarsting die je naar de bodem van de wilde zee meesleurt. Waarna de rust wederkeert in je hart, maar niet te lang. Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten" schreven we eveneens over dat aantreden op Doomsday II.
Nu deze schijf ademt diezelfde sfeer uit . Een uiterst veelzijdige trip die je tot gemoedsrust brengt, maar ook angst aanjaagt door een dreigende omkadering. Bij “Dreamweaver” een pareltje van meer dan negen minuten lang, wordt die ingenomen stelling nog wat meer in de verf gezet.
Besluit: Zowel instrumentaal, maar vooral vocaal, word je letterlijk meegevoerd over wilde wateren, geconfronteerd met innerlijke rust die voortdurend wordt verstoord door weer een verschroeiende aanpak. Om daarna die gemoedsrust te doen wederkeren. In golvende bewegingen blijft de band op deze elan doorgaan. Er gebeurt zoveel op deze schijf dat de band het genre Doom metal eigenlijk heruitvindt. En dat is wellicht de verdienste van muzikanten die top riffs en drum salvo's uitdelen, maar dus vooral de vocale inbreng van een zanger/vocalist die vooral zijn eigen grenzen verlegt. En feitelijk niet alleen zijn, maar ook de onze.
Tracklist: Wearthless 08:27 Faustus 04:18 Slave Ship 06:36 Ghosts 06:03 Tremor 05:26 Dreamweaver 09:
Circa Negen jaar, zo lang hebben de fans moeten wachten op nieuw werk van de Melodieuze black Metal formatie Lemuria. De band stelde onlangs 'The Hysterical Hunt' voor in een goed gevulde JH Vizit, Wilrijk. We waren daar ook bij en schreven daarover: " Het meest opvallende op deze avond? We zagen vier bands die op hun eigen wijze sage en legendes uit occulte verhalen tot leven brengen binnen een donkere omkadering die je angst aanjaagt, tot waanzin drijft en murw slaat. Al dan niet door middel van een eerder humoristische inbreng, maar telkens met dat ene doel voor ogen. De winter in je hart nog even laten voort duren, zelfs tijdens het opkomen van de eerste echte lentezon op een zachte februari avond. Net na Valentijn was het dan ook gezellig die donkere zijde van onszelf weer op te zoeken, maal vier, na weer een geslaagde avond vertoeven in de donkere krochten van de 'underground' van de zware en duistere metalen."
Een goed geoliede machine op dat podium dus. Of dat ook op plaat het geval is vroegen we ons af? Het was in elk geval het wachten meer dan waard. Want 'The Hysterical Hunt' laat een band horen die vele bladzijden heeft omgedraaid en duidelijk klaar is om eindelijk de Black Metal wereld compleet te veroveren. Van de voormalige folk metal uit de beginjaren schiet niet veel meer over, maar het occulte rond die mythische verhalen is ook anno 2019 nog steeds overeind gebleven zo blijkt uit songs als “A Plague Upon the land”, “Between man and wolf” en andere “As Darkness Falls” pareltjes.
De plaat is een concept album geworden over het Beest Van Gévaudan, dat in de achttiende eeuw voor dood en verderf zorgde op het Franse platteland. Zo gaat het verhaal. Die waanzin, die angst en die bloederige taferelen vinden we dus terug in de riffs en salvo's van elk van de topmuzikanten binnen de band. Dat daarbij meer naar duistere black metal wordt gegrepen, zorgt ervoor dat die folk elementen binnen de muziek van Lumeria anno 2019 je tot op het randje van waanzin drijven. En dat is dus in grote lijnen de verdienste van nieuwe frontman en zanger Daan wiens stem letterlijk door merg en been gaat. Luister maar naar songs als “A Secret Life” waar zijn vocale inbreng je koude rillingen bezorgt en de haren op je armen zullen recht komen van pure innerlijke angst, zeker weten.
Aangezien hier een verhaal wordt verteld is het niet zo dat sommige songs eruit springen, het is het totaalplaatje dat je op het puntje van je stoel doet luisteren en vooral voor zorgt dat je de beelden van die weerwolf voor ogen haalt, die op middernacht je huis binnen treedt en je gehele gezin uitmoordt. Waarna je in de ochtend opstaat, en met angst in de ogen het tafereel gadeslaat. Bang voor de nacht die volgt. Die angst straalt de schijf van begin tot einde uit, en dat is toch heel belangrijk bij een concept album. Dat je diezelfde angst voelt in je hart, dat de mensen toen hebben moeten gevoeld in die barre tijden, is wat ons nog het meest over de streep trekt.
Besluit: Lumeria brengt na negen jaar wachten een plaat uit in verlengde van hun verleden, met deze keer meer oog voor het Black Metal gedeelde, en met een groep top muzikanten in hun midden die eindelijk allemaal dezelfde kant uitkijken. Met als kers op de taart een nieuwe frontman die met zijn stem en uitstraling perfect inspeelt op het verhaal op deze klasse schijf. Dat is dus op het podium het geval, dat blijkt nu ook uit die nieuwe prachtschijf.
Tracklist: Prologue (The Land Of The Beast) - A Plague Upon The Land - The Hysterical Hunt - Between Man And Wolf - As Darkness Falls - Of Winter And Hell - A Secret Life - Deceptive Hibernation - An Elusive Monster - Endgame (The Impending Truth) - Epilogue (Before The Dawn). - A Dream That Never Came (Bonus Track)
SPC ECO ofwel het duo Rose Berlin en Dean Garcia, ook bekend als het brein achter baanbrekende alternatieve rock band Curve maar in het verleden ook lid van Eurythmics, brengt het soort Dreampop dat je binnen een eerder melancholische, weemoedige omkadering doet wegzweven naar heel verre oorden. Maar er is eigenlijk veel meer aan de hand. Circa 26 jaar nadat Curve de muziekwereld in vuur en vlam zette, en elf jaar na het oprichten van SPC ECO is de band klaar voor het omdraaien van een volgende bladzijde met hun nieuwste schijf 'Fifteen'. Een pareltje dat verleden en vandaag perfect met elkaar verbindt, met het oog naar de toekomst gericht.
“Fading Out of time” geeft al de toon aan. Een song boordevol zwevende klanken. Maar vergis u niet, de band lijkt niet volledig in zijn kaarten te laten kijken. De experimentele en eerder zwoele aanpak bezorgen je wel degelijk een ware krop in de keel maar doen ook heel bewust de wenkbrauwen fronsen. Net door een eerder bevreemdend aanvoelende aanpak, waar verdovende instrumentale huzarenstukken worden gecombineerd met een al even melancholische vocale omkadering, Dat is het geval bij songs als “Teach Yourself”, “That's it well don”, “Fifteen” en “The Heart and sould”. Maar is eigenlijk ook de rode draad op de volledige schijf. Schipperend tussen donker en licht, tussen zoet en dreigend spreekt het duo dan ook voortdurend uiteenlopende emoties aan binnen songs als “Breathing” - een songtitel die perfect binnen dat plaatje past trouwens - “Melancholia mania” en “Stars”. Telkens binnen een omkadering die je dus letterlijk naar adem doet happen, en waarbij enerzijds het angstzweet je op de lippen staat, en duistere gedachten het lijken over te nemen. Maar ook lijkt anderzijds dus de zon schijnt achter die donkere wolken.
Besluit: Telkens opnieuw slaagt SPC ECO erin die snaar te raken die duisternis en licht perfect met elkaar verbindt. Zonder geluidsmuren echt af te breken, maar wel door je hart op een heel bijzondere wijze te raken. Binnen een vreemd aanvoelende omkadering, zowel vocaal als instrumentaal, laat het duo bovendien de weg open om vooral uw fantasie te prikkelen. Beluister deze schijf bij voorkeur met de ogen gesloten om de klanken en vocalen op u te laten inwerken. Tot je, eens onder hypnose gebracht, in een trance terecht komt waardoor een bonte wereld voor jou zal open gaan die enerzijds zal aanvoelen als een zacht deken tegen koude winteravonden, maar heel subtiel er ook zal voor zorgen dat je uw demonen strak in de ogen kijkt.
Tracklist: 1 Fading Out Of Time 02:38 2 Teach Yourself 04:47 3 That's It Well Done 06:44 4 Fifteen 04:22 5 Out In The Cold 05:23 6 The Heart And Soul 04:55 7 Breathing 04:25 8 Melancholia Mania 04:17 9 Stars 05:25 10 Left Out 04:10 11 In Silence 02:36 12 Gloria Sudafed 03:31 13 Never Can Know 03:32 14 The Reason Why 05:03 15 The Little Ones Out Of Time Mix 12:26
Soms ben ik chauvinistisch, zeker als het gaat om bands uit eigen streek. Soms blijven die betreffende bands wel ergens hangen, maar zijn al even snel uit mijn geheugen gewist. Er zijn echter altijd uitzonderingen op die regel. Eentje daarvan is Neo Minor. Toen we de band vorig jaar leerden kennen op het openingsweekend van Vagevuur - de vernieuwde T-Klub in Lokeren - was ik danig onder de indruk van deze jonge band getalenteerde muzikanten, maar vooral in diepe ontroering gebracht door een engelenstem van zangeres en frontvrouw Astrid die me naar andere oorden doorverwees. In meerdere recensies en verslagen heb ik dan ook mijn excuses moeten aanbieden aan de betreffende muzikanten binnen de band. Onlangs stelde Neo Minor zijn debuut EP voor in JH Okapi, Lokeren, als Lokeraar in hart en nieren kon ik dit niet aan mij laten voorbij gaan. Het verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/73375-neo-minor-ep-release-het-verhaal-van-de-mooie-rups-die-uitgroeit-tot-een-beeldschone-vlinder
We houden van bands die zichzelf heruitvinden, en blijven evolueren in hun kunnen. Dat was al te merken op dat optreden in Okapi. Ook uit die EP blijkt dit meermaals. Hoewel die stem van Astrid nog steeds de bovenhand neemt, hoor je dat de muzikanten zijn mee geëvolueerd. Dit blijkt al uit die eerste song “The More (I Try)” een song boordevol uiteenlopende emoties, die gaan van opzwepend naar diep melancholisch. Waarbij instrumentale impact en de vocale inbreng perfect in elkaar lijken te vloeien tot een magisch geheel. Weemoedigheid en de dansspieren aanspreken op een subtiele wijze is niet alleen de rode draad op deze EP, bij de daarop volgende song “Run” wordt nog meer de nadruk gelegd op lichtjes dreigend je hart raken maar ook een deur op een kiertje houden om de aanhoorder in een feestelijke roes onder te dompelen. Spelen met emoties, tot het oneindige is dus niet alleen live maar ook op deze EP een andere rode draad in het geheel.
“Take Them Home” gaat diezelfde weg op. Echter mijn favoriete nummer , zowel live maar dus ook op EP is “Nightmare”, waar Astrid haar stem onder begeleiding van hemelse mooie piano klanken - met dank aan de virtuositeit van Viktor Verstraeten, me letterlijk tot tranen toe bedwingt, kippenvel bezorgt en uiteindelijk verweesd doet achterblijven in de hoek van de kamer.
Een wondermooie trip die recht in mijn hart boort, gevolgd door een ander hoogtepunt van deze EP “Back to Reality” waar alle registers instrumentaal en vocaal compleet worden open getrokken. Een song waarop Neo Minor nogmaals bewijst een band te zijn die zich niet in een hokje laat duwen, en zijn grenzen blijft verleggen, wat getuigt van pure klasse.
Besluit: Ook al staat bij de omschrijving 'Melodieuze soundpop' - het kind moet een naam dragen nietwaar - gelogen is dat allerminst, maar we horen op deze EP, een soort visitekaartje dat Neo Minor ons aflevert, vooral een band die instrumentaal en vocaal op een jaar tijd is gegroeid en nog blijft groeien.
Bewijs daarvan die laatste song eigenlijk, waar zowel de intensieve intimiteit als de aanstekelijke dansbaarheid in elkaar vloeien tot weer eens een magisch geheel. Een gegeven dat ons meer dan ooit hoopvol doet uitzien naar een gouden toekomst voor een band die op een jaar tijd is uitgegroeid tot één van onze grote favorieten. En ja, een beetje chauvinisme? Het mag en moet zelfs, zeker in deze tijden!
Tracklist: The More (I Try) – Run - Take them home – Nightmare - Back to reality
Na het ter ziele gaan van post-doom band Zeus Walks The Earth richtten Wim (gitaar) en Geert (bas) de doom/sludge band Welcome To Holyland op in 2015. Ik zag op nog geen maand tijd Welcome To Holyland twee keer live en vertoefde in onaards, donkere atmosferen waarvoor we eigenlijk woorden tekort kwamen om te omschrijven hoe we ons daarbij voelden. Over het optreden van deze band uit Aalst op Stormram, Zulte schreven we: ''Binnen deze intieme omkadering werkt die oorverdovende naar een demonische climax opwerkende, doom met sludge en post metal invloeden , zodanig intens op ons gemoed dat we voor een klein uur vertoefden in andere oorden, ver verwijderd van de realiteit, onze eigen demonen nog maar eens diep in de ogen kijkende.
Kortom, als er grenzen zijn aan die donkere intensiviteit dan heeft Welcome To Holyland die grens op Stormram compleet overschreden. Diep onder de indruk doken we de nacht in, op zoek naar een straaltje licht in de duisternis" .
Welcome to Holyland bracht recent een eerste demo uit, hoog tijd om deze ook eens onder de loep te nemen.
“War” , meteen één van de kortste songs op deze schijf, circa vijf minuten, geeft de toon aan. Intensieve, trage doom klanken duwen u met een verschroeiende aanpak tegen een geluidsmuur tot je compleet murw geslagen en je potdoof in de donkere hoek achterblijft. Waarna en vocale aankleding, die klinkt als een Hels geschreeuw uit de donkere bossen, u de ultieme doodsteek toedient. Het is niet alleen hoe die eerste song in elkaar steekt, het blijkt de rode draad te zijn op de volledige schijf. Gerugsteund door gitaristen die met logge riffs je hart doorklieven, en drumsalvo's als hoefgetrappel van paarden uit de Hel, drijft die stem van Wim je bij 'Doom' langzaam maar zeker tot een punt van innerlijke waanzin wanneer je daardoor ook uw eigen demonen in de ogen kijkt.
Je zou kunnen stellen, Welcome to Holyland is een concept dat al zoveel malen is voorgedaan, we horen eigenlijk een combinatie van wat doorsnee Doom metal acts doen gecombineerd met vocale inbreng in de stijl van bijvoorbeeld AmenRa. Net als die laatste slaagt Welcome to Holyland er echter in duisternis zo intens te doen aanvoelen dat die walmen je letterlijk hypnotiseren en lijken te verstikken. Eens elk beetje leven uit je vege lijf is gezogen, grijpt de band je weer bij de keel met de volgende mokerslag “Gift of God”.
Besluit: Begane doom/sludge paden blijft Welcome To Holyland verder bewandelen tot je als aanhoorder compleet waanzinnig geworden in de donkere hoek van de kamer achterblijft, totaal verweesd en met het angstzweet op de lippen.
Origineel? Dat dus misschien niet, maar wel gebracht op een enorm intens hoog niveau zoals we niet elke dag tegen komen. Dat dan weer wel. En dat is zowel op als naast het podium dus het geval.
Tracklist: War 05:13 Doom 11:27 Gift of God 04:40 Mijn Groene Gezellin 11:17
Doom/Sludge
Welcome To Holyland
Welcome To Holyland
Eigen Beheer
Dadawaves is het project rond veelvraat Jasper Stockmans. De man kennen we van Oversized of het project The Nurse Rhyme. Al vele jaren werkt Jasper mee aan al even uiteenlopende projecten. Met Dadawaves begeeft Jasper zich in het vaarwater van Psychedelische rock die wat doet denken aan bijvoorbeeld ELO of andere jaren '70 iconen die elektronische psychedelica brachten binnen de doorsnee rock muziek. Anno 2019 mag dit niet meer zo vernieuwend zijn, maar Dadawaves geeft er toch een eigenzinnige draai aan die onaards aanvoelt. Dat bleek al uit het eerder uitgekomen debuut 'Wise Old Owl' Met opvolger 'Intelligent Life' zet DadaWaves dat nog wat meer in de verf.
Openingsong “Perpetual Motions” geeft reeds de toon aan. Dit is een song die ons alle kanten van de muur laat zien en horen. DadaWaves speelt met geluiden, voegt daar iets aan toe, en stuurt je dus van het kastje naar de muur alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Net die veelzijdigheid, maar het ook verrassend uithalen en mysterieus klinken, maakt van deze schijf een bijzonder meesterwerk. DadaWaves zet je haast voortdurend op het verkeerde been, heel bewust. Dat merken we ook op daarop volgende songs als “The Dangling Mankind”, “Inelligent Life” tot “Fire in her eyes”. Eén voor een songs die klinken alsof die jaren '70 weer zijn begonnen, maar met beide voeten duidelijk in het heden.
Dwars liggend, tegendraads en eigenzinnig blijft DadaWaves die gang opgaan bij songs als “Under the radar” , “Reverie of Damage done” en ”Tears and dollar signs”. DadaWaves doet duidelijk niet aan binnen de lijntjes kleuren, en zoekt bewust het avontuur op binnen zijn songs. Daar houden we nog het meest van. De band raakt zelfs een gevoelige snaar, bij de ingetogen momenten, maar schud je op uiteenlopende wijze , eens de registers worden open getrokken. Waardoor je voortdurend in beweging bent tijdens het beluisteren van deze plaat, letterlijk zelfs. Of hiermee een ruim publiek zal kunnen worden aangesproken? Dat verwachten we niet, en hoeft dat ook? De muziekliefhebber die houdt van psychedelische grensverleggende muziek en houdt van buiten die buiten de lijntjes kleuren zoals ondergetekende, zal prompt vallen voor deze klasse schijf.
Tracklist:Perpetual Motions 03:57 - The Dangling Mankind 04:01 - Intelligent Life 03:38 - The Big Leap 04:07 - Fire In Her Eyes 04:38 - All The Peoples Faces 03:09 - Under The Radar 04:07 - Reverie Of Damage Done 03:51 - Tears And Dollar Signs 03:11 - Story Of Life Unraveling 03:30 - All Gonna Die 04:30
Duisternis hoeft er niet altijd voor te zorgen dat je met het angstzweet op de lippen je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Dat bewijst een band als Kissin' Black, die met 'Dresscode Black' een heel toegankelijke, donkere plaat uitbrengt waarbij poppy tonen worden verbonden met dreigende ondertonen. Waardoor je voortdurend vertoeft tussen hemel en Hel, of liever het vagevuur.
Dat laatste blijkt al uit de eerste songs als “Giants”, “Dark Again” en andere meezingers als “Gravemen”. Songs die je prompt begint mee te brullen, we menen zelfs een subtiele knipoog te herkennen naar de betere synthpop. De band weet dus perfect hoe ze een ruim publiek kunnen aanspreken van zowel de alternatieve rock en gothic tot de globale pop liefhebber die toch houdt van een eerder donkere elektronische muziekstijlen.
Binnen het concept valt vooral de aanstekelijke instrumentale inbreng ons het meest op, maar het is toch die kristalheldere vocale aankleding die uiteindelijk ons hart nog een paar tellen sneller doet slaan. Bij die vocale inbreng worden er namelijk zoveel emoties en weemoedigheid op de aanhoorder los gelaten dat je enerzijds een traan wegpinkt, koude rillingen over je rug voelt lopen. Maar eveneens dus die zon telkens ziet schijnen achter de wolken. Want ja duisternis kan dus, zoals we reeds aangaven, wel degelijk deugd doen aan je hart, of aanvoelen als een warme deken tegen koude nachten. Zoals blijkt uit daarop volgende songs als “Flirting with hope”, “Dresscode black” en “Step out of my dreams”.
Besluit: Zowel synthpop , gothic als pop muziek liefhebbers die duisternis graag omarmen zullen zich perfect kunnen vinden in deze klasse schijf. Kissin' Black brengt namelijk een aanstekelijke, donkere schijf uit die je hart sneller doet slaan maar waarbij je ook wordt ondergedompeld in eerder weemoedige en donkere atmosferen die je eerder zullen doen dansen in de huiskamer dan je in angstzweet te doen baden.
Tracklist: Chi Dice Che Porto Stortuna – Giants - Dark Again – Gravemen - Liquor tears - Flirting with hope - Dresscode Black - Step out of my dream - Oh Girl, French girl (feat. Florian Grey) – Jolie - Riders (Feat Anna Murphy) - Address Unknow - The Visit - Unveilled in the rain
Acoustic Rock/Gothic
Dresscode Black
Kissin' Black
Notte Nera Records/Bite it Promotion
Het duo Kippner en Weissinger wisten ons in 2016 al murw te slaan met een onwaarschijnlijk gevarieerd debuut 'Mission Control'. Onder de naam I Am A rocketship bracht de band recent een opvolger uit 'Mind Grafitti'. Het is als artiest verdomd moeilijk nog origineel te klinken, alles is wel eens voorgedaan. Maar I Am A Rocketship slaagt er toch weer een unieke draai te geven aan het typische elektronische muziekgebeuren.
De kruisbestuiving tussen Kippner en Weissinger zorgt voor een soort magie die we inderdaad niet elke dag tegen komen. Dat hoor je al aan openingsong “Face Off”. Waarbij de opvallende rauwe stem van Kippner je letterlijk hypnotiseert en wegvoert naar totaal andere oorden. Geluiden van golvende waters , door middel van elektronische drones die recht door je hart boren krijgen we dan weer voorgeschoteld bij “Vertigo”. Die beats worden enkel doorbroken door dromerige zanglijnen. Dat op en neer bewegen in golvende lijnen vinden we ook terug in de daarop volgende songs. Meer nog, het is de rode draad op de volledige schijf geworden.
Besluit: Het meest opvallende aan 'Mind Graffiti' is dus vooral enorm veel variatie in stijlen en het brengen daarvan. Golvende tussen verschroeiend hard je trommelvliezen doen barsten, en eerder intiem de gevoelige snaar raken wisselen elkaar in een razendsnel tempo op. Bovendien vullen zowel Kippner als Weissinger elkaar blindelings aan waardoor een soort magie over jou neerdaalt, die een verslavende invloed heeft op je gemoed. Waardoor je deze trip nog eens wil herhalen, tot het oneindige. Met dank aan een uniek duo top muzikanten/vocalist die met deze schijf experimenteert tot het oneindige en dus weer eens een grens verlegt binnen het elektronische muziek gebeuren, waar feitelijk geen grenzen zijn.
Tracklist: 01 Face Off 02 Vertigo 03 Intermittent 04 Hot in Here 05 Castaway 06 Kick 07 Take Your Time 08 Regret 09 Mind Grafitti 10 Du Hast 11 High Above it All 12 Closing Credits
Elektro/Alternatief/Experimenteel
Mind Grafitti
I Am A Rocketship
My Long Wkn/Shameless promotion PR
Onlangs kregen we dit bericht in onze mailbox: ''We are Boxing Day, a Belgian poppunk band with influences from Neck Deep, blink-182, The Wonder Years,..With our 2 EP's (Retrospect - the latest from December 2018), we feel we are ready for more and bigger shows. We are signed with 'Real Ghosts Records' (UK) since 2018. ''
We hebben niet de gewoonte terug te keren in de tijd, maar sommige bands verdienen nu eenmaal die extra meer aandacht. Boxing Day is namelijk geen onbekende voor ons. De band ontstond in 2016 en bracht in 2017 een knappe EP op de markt die ook aan ons niet is voorbij gegaan. We schreven daarover: ''Boxing Day blijft hevig om zich heen schoppen, en laat er geen gras over groeien. Zonder meer brengt deze band een kwalitatief hoogstaande punkrock EP uit, waarmee ze bovendien bewijzen niet moeten onderdoen voor de grote bands in het genre".
Met 'Retrospect' blijft Boxing Day begane pop punk wegen verder bewandelen. Een eerder melodieuze en emotionele punkrock song als “Whisper Like You Mean it” bewijst dat deze band zijn eigen grenzen bovendien verder aftast. Meer nog. De band bewijst met deze EP te zijn gegroeid tot een meer volwassen geheel. Met de tweede song “Retrospect” zet Boxing Day deze stelling nog wat meer in de verf. Emoties worden gecombineerd met het uitdelen van stevige mokerslagen die in je gezicht tot ontploffing worden gebracht, en waarbij de aanhoorder een spiegel wordt voor gehouden. Dat is hoe we onze boterham met pop punk het liefst verorberen, dat is wat de band ons ook voorschotelt. Vanuit België doorbreken naar een ruim publiek is altijd een moeilijke opdracht. Maar een band als Boxing Day bewijst nog maar eens dat die mogelijkheid bestaat.
Besluit: Een EP is altijd een soort visitekaartje voor een band om zich te kunnen bewijzen naar publiek en eventuele concert tot festival promotors toe. We waren al onder de indruk van de heel emotionele, weemoedige en verschroeiende aanpak op die vorige EP uit 2017. Anno 2018/2019 bewandelt Boxing Day nog steeds diezelfde wegen, maar lijkt dus meer dan ooit volwassen te zijn geworden. Met deze EP bewijst Boxing Day in elk geval nog veel in zijn mars te hebben dan we voorheen, en inderdaad klaar te zijn voor die grote stap voorwaarts naar eventuele eeuwige roem, waarom niet?
Op basis van deze EP, en de energieke gedrevenheid en gretigheid waarop de songs naar voor worden gebracht, oorspellen we de band in elk een gouden toekomst. Nu is het wachten op de bevestiging met een full album dat er hopelijk snel aankomt.
Tracklist: Whisper Like You mean it 02:41 - Retrospect 03:36
Nederlands 
Français 
