De Zwitsers van de jonge band Visions in Clouds zijn actieve baasjes. Eind 2016 was er hun debuutalbum, eind 2017 kregen we een EP met vijf tracks en eind 2018 kwam hun tweede album uit. Ze laten er geen gras over groeien en terecht want ze maken bijzonder fijne wave/postpunkliedjes. En ‘What If There’s No Way Out’ is terug een stapje vooruit. De vocals klinken superbe en breed. Ze zitten iets meer prominenter in de mix en dat is goed uitgedraaid. De gitaarlijnen van Leopold Oakes (een Amerikaan die ze in 2017 hebben ingelijfd) zijn strak en trekken de sound open. Om je een klein idee te geven: het klinkt wat naar wat The Twillight Sad en de vroege Editors maakten. Ze zijn best catchy bij momenten.
“Fourteen” is zo’n track met een catchy refrein. Het is uptempo en heeft een leuke vibe. Ondanks dat de thema’s in hun muziek eerder donker en duister zijn zoals daar zijn: eenzaamheid, identiteitsproblemen, rechteloze jongeren enz… klinkt hun muziek toch niet erg zwaar en desperaat. Dat maakt de songs erg aantrekkelijk en toegankelijk. “Tides” was de voorafgaande single en niet eens hun sterkste track hier op dit album. “Certainties” is een track dat diep onder de huid kruipt. Op “Out Here On My Own” steelt de basgitaar samen met het aanstekelijke refrein de show.
Visions In Clouds weten de aandacht te trekken en te behouden gedurende de 11 tracks op dit album. Dit is een heerlijk album met een eigen geluid dat zijn roots in de wave van de jaren ‘80 heeft liggen.
Het nieuwe album van The Young Gods heeft een hele tijd op zich laten wachten. ‘Data Mirage Tangram’ vormt dan ook een complete stijlbreuk met het vroege en het voorgaande werk van dit Zwitserse trio. Alles klinkt trager, mysterieuzer en langer. Een mix van dromerige ambient, drones, jazzy ritmes en postpunk-elementen in de gitaarstukken en vervormde stemmen.
Het nieuwe album is wel nog steeds heel herkenbaar, o.m. dankzij de heel zuinig gebrachte lyrics in het Frans en in het Engels, en de typische soundscapes van Cesare Pizzi. “Entre En Matiere” is donkere dreamambient. “Tear Up The Red Sky” is drijft op vervormde gitaarlijnen en is dansbaar, misschien niet voluit, maar wel voor postpunkers. Het is een heel gelaagde track met terugkerende motieven en een mooie, vrij klassieke opbouw naar een paar uitbarstingen rond het refrein. Niet zo vernieuwend als je de geschiedenis van de elektrorock bekijkt, maar het is wel mooi hoe The Young Gods er zijn eigen ding mee doet.
Hetzelfde geldt in grote lijnen voor “Figure Sans Nom”, een track met subtiele muzikale hints naar de jaren ’80, met name dankzij een heel ijle, vervormde gitaar. Franz Treichler speelt nog meer dan vroeger met tekstuele herhalingen, die hij als een mantra afvuurt. Ze nemen vooral ook hun tijd. Geen enkele track op dit album blijft onder de vijf minuten.
“Moon Above” is een moeilijke. Het is een richtingloze mix van jazz, krautrock, blues en minimal elektro. Doorgaans worden The Young Gods-tracks rechtgehouden met een strak ritme, maar als – zoals hier – dat ritme-geraamte wegvalt, blijft er mar weinig over. De welgemikte blues-harmonica maakt nog iets goed door aan te sluiten op het ritme van de tekst, maar dit zal voor heel wat fans toch een brug te ver zijn. “Everythem” en “All My Skin Standing” lijden voor een deel aan dezelfde ziekte, maar gelukkig keren op “All My Skin Standing” de ritmes van de tribal drums wel genoeg terug om de luisteraar houvast te bieden. De erupties komen op deze track onder de vorm van gitaarnoise. Het doet een beetje denken aan Neon Electronics of aan TB Frank & Baustein.
Staat er dan niets op ‘Data Mirage Tangram’ voor de fans van het eerste uur? Toch wel. Zeker “You Gave Me A Name” sluit van alle tracks op dit album nog het beste aan op hits als “Kissing The Sun”, “Gasoline Man” en “Skinflowers”, al heeft ook deze track niet dat voortdenderende EBM-ritme.
Blij dat The Young Gods terug zijn en dat ze niet ter plaatse zijn blijven trappelen.
Review Filip - De Britse band The Telescopes bestaat reeds sinds eind jaren ’80, maar is nooit echt doorgebroken. Daarvoor bleef hun muziek toch te vaak hangen in experiment en mysterie. Ze combineren ‘zachte’ noise met spacerock, psychedelica en dreampop. De invloeden zijn heel divers, van de Velvet Underground tot Suïcide. Op hun nieuwe album, ‘Exploding Head Syndrome’, rekken ze het aantal genres dat ze aanraken nog verder op met shoegaze, drones, mantra’s en minimalisme.
“All The Way Around (Tout Est Dans Le Moment)” heeft een mooie opbouw van spanning en mysterie. Je krijgt geen idee waar het nummer over gaat – daarvoor zitten de lyrics te diep verstopt onder die softnoise, maar muzikaal klinkt het als de Hollywood-soundtrack bij een verhaal over een sjamaan: warm en donker, maar net niet dreigend.
“Everything Turns Into You” drijft dan weer op een drone-pulse met daar dunne flarden noise overheen en – opnieuw diep verstopt onder de muziek – gefluisterde flarden tekst. Het neerzetten van de sfeer primeert op de compositie, maar in het neerzetten van de dierlijke sfeer en het intuïtief opbouwen van de laagjes geluid zijn deze Telescopes dan wel weer uitzonderlijk goed.
“You Were Never Here” opent met ruisende distortion, krijgt het gezelschap van eerder vrolijke synths en bloeit dan open naar heerlijke noiserock. De drie tracks zijn het visitekaartje voor het album: de kruiding verschilt al eens, maar aan het recept op zich verandert er weinig.
Ideaal voor wie The Brian Jonestown Massacre nog te gewoontjes vindt.
Review Wim - The Telescopes bestaan al sinds 1987. Om eerlijk te zijn dacht ik dat het om een nieuwe band ging toen ik deze plaat in de bus kreeg. Maar neen dus, het gaat nog steeds om dezelfde band. Ze zijn nog steeds alive and kicking. Dit hier is hun 11de album en hun derde voor Tapete Records. Oorspronkelijk klonk hun muziek eerder als alternatieve rock of op grunge en noise geïnspireerde rock. Getuige daarvan hun single “Flying” dat in 1991 het goed deed in de Britse charts. Met de jaren is Stephen Lawrie meer en meer afgestapt van de klassieke songstructuren. Dat maakt dat het iets minder toegankelijker is geworden en niet echt radiomateriaal is. Maar toch nog steeds boeiend. Dat wel. Hij is overigens nog het enige overgebleven lid uit de beginjaren. Hij heeft wel al altijd de grootste inbreng in de songs gehad. Dus een groot verschil maakt dat niet.
Wat mag je verwachten van dit elfde album? Songs en soundscapes met orgel dat ergens onder een oscillator of een andere vervormer heeft gelegen, gemurmel van Lawrie, een gruizige gitaar en wat elementaire percussie. Dit alles overgoten met een donker sausje.
Ja, je wordt niet meteen vrolijk van de muziek en je zal die dan ook niet op de hedendaagse feelgood radio's (teveel om op te noemen) horen passeren.
Opener “All the Way Around” heeft een heel fijne opbouw. Veel elementen keren steeds terug waarbij er waarbij alles langzaam opgebouwd wordt. Zijn stem verdwijnt bijna in de muziek en dient als klankentapijt. Soms doet de klankkleur van zijn stem samen met de distortion mij wat aan Jesus and the Mary Chain denken. “You Were Never Here” is ook een sterke track dat op hetzelfde principe werkt. De mix is zo dat de muziek als een brij klinkt waarin je dan details opmerkt. “Don’t Place Your Happiness in The Hands Of Another” wijkt een beetje af van de rest. Het is haast een uptempo song waarbij de zang meer naar voren komt en het bijna als een single kan dienen. “Until The End” was al een single en is vrij donker van kleur. Afsluiter “Why Are We Doing This to Each Other” is ook de moeite. Lawrie probeert op zijn songs de grenzen verder te leggen. Een reden waarom het allemaal ook zo bijzonder klinkt.
‘Exploding Head Syndrome’ is een introvert en boeiend album waarop Lawrie de bakens probeert te verzetten met de gegeven instrumenten. Een beetje wat Mark Hollis met Talk Talk op ‘Spirit of Eden’ ook deed. Maar dan elk op hun eigen manier. Wie houdt van een mix van drone/shoegaze/rock zal dit zeker eens moeten checken.
Exact een jaar na ‘Fight Back’ en enkele maanden na de EP ‘Space & Time’ is Parijzenaar Sydney Valette terug met een nieuw (vijfde) album. Dit is een éénmansproject. Voor het album kreeg hij wel wat hulp voor de gitaren op “Lies” en “Space and Time”. Maar de songs zijn voornamelijk electro gericht. Ergens tussen EBM en wave in, wat het speeldomein van Sydney Valette is.
De tracks zijn de ene keer energiek en uptempo zoals bv op “I Can’t” en “Space and Time”. Soms zijn ze eerder broeierig en heel donker zoals op “Lies” dat naast de electro ook mooi gitaarwerk bevat dat de track de nodige duisternis meegeeft. De zang klinkt hier desperaat en melancholisch. “Back From Mexico” is iets lichtere synthwave dat vrij catchy klinkt. Hier doet het nummer mij qua sfeer en opbouw wat aan Boothblacks denken. “New Pictures” is vrij introvert en leunt wat aan bij de electronische cold wave. Een verrassende cover staat er ook tussen: “Anarchy in the UK” van de Sex Pistols. Wel een geslaagde cover want hij vormt het nummer om tot een Sydney Valette-song. Uiteindelijk is het een donkere electrowave ballad geworden ipv van een opruiende punktrack.
Dit album is één van de betere releases in het genre dat ik het afgelopen jaar al heb gehoord. Acht tracks en optioneel te verkrijgen met nog drie bonustracks.
Dit is een éénmansproject van de Franse Nicolas Albin. Hij heeft ook nog een project dat Sludge heet. Toch opmerkelijk hoe hij hier helemaal alleen dromerige cold wave/postpunk maakt. Dat levert een aantal prachtige tracks op. “If What You See Is An Eyesore” is een mooie verstilde pianoballad. De zang vind ik hier iets minder gelukt. Maar die pianopartij is heerlijk en melancholisch. De zang van Albin komt beter tot zijn recht in nummers die meer electropop en uptempo zijn zoals bv “Sentence” en “Dystopia”. “All Grown Up” en “No Play Boy” zijn heerlijke darkwave/gothicsongs met een aantrekkelijke zanglijn.
De man weet de songs goed en duidelijk in elkaar te steken. Het is zo dat het duidelijk is waaruit hij zijn sound gehaald heeft zonder een kloon te worden van één of andere band. Voor liefhebbers van She Past Away, The Cure, Clan of Xymox…
Tokso is een kwartet bestaande uit vioolspeelster Anne Hytta, celliste (en politica) Sigrun Eng, Kelly Thoma op Griekse lier en de Franse harpiste Eleonore Billy. Daarnaast zijn ook de Iraanse percussionist Bijan Chemirani en de double bass speler Jo Skaansar hier te horen als gastmuzikanten.
Voor dit album hebben ze een soundtrack geschreven voor een duizend jaar oude gedicht genaamd Voluspa. Het gedicht beschrijft hoe een mooie wereld kapot gescheurd wordt door destructieve krachten. Dat proberen ze dus met hun muziek dus weer te geven. Wat overigens goed gelukt is. De algemene sound klinkt als een mengeling van folk, wereld- en Oosterse muziek. Je moet houden van ‘out of the box’ muziek. De cello en de viool geven het album een donkere, zware en soms middeleeuwse teneur. Het is geen hapklare brok. Maar als je voor de muziek openstelt, dan kruipt ze diep onder je huid.
Hajk, uitgesproken als Hike, komt twee jaar na hun debuut met een opvolger. Hun debuut scoorde hoge ogen in eigen land met hun catchy indiepopliedjes. Op hun opvolger klinken ze nog een stuk beter en zelfverzekerder.
Het vijftal maakt moderne en goedgebouwde pop. Beter dan de Ariadne Grande’s en de Justin Biebers van deze wereld. Ze hebben net dat tikkeltje meer eigenheid en diepgang in hun muziek. Akkoord, het is muziek die heel radiovriendelijk blijft. Maar wel aangenaam om naar te luisteren. Voor de vocals wisselen ze af tussen Sigrid Aase, Einar Haugseth en Preben Andersen. Vooral Sigrid heeft een heel mooie en goede zangstem. Preben heeft een zachte, moderne zangstem (denk Phoenix, Aztec Camera…). Het album hebben ze terug zelf geproduceerd.
Ze maakten gebruik van analoge en digitale sounds. Van geprogrammeerde arrangementen en deels live opnames. Zo krijgen we een album met grootse ballades en catchy up-temp pop songs. Muziek die zeker bij het jonge publiek zijn weg zou moeten kunnen vinden. En uitermate geschikt voor mensen die kiezen voor de iets betere pop. “Breathe” heeft een geweldige sfeer en zang. “Time To Forget” klinkt smooth en “Dancing Like This” is heerlijke up-tempomuziek dat snel in je hoofd blijft hangen.
Dit is heel fijne popmuziek die probeert meer te zijn dan enkel een popdeuntje. Daar slagen ze goed in dankzij de fijne arrangementen en de aanstekelijke vocals.
Hakon Kornstad is een ensemble trio geleid door de gelijknamige Noorse jazz saxofonist en tenorzanger. Hij wordt bijgestaan door accordeonist Frode Haltli en Mats Eilertsen op dubbele bas. Voor dit album liet Kornstad zich inspireren door bekende klassieke componisten en hun aria’s. We spreken dan o.a. over Tosti, Verdi, Grieg en Wagner. De titel, wat zoveel betekent als “in de serre”, komt uit Richard Wagner’s “Wesendonck Lieder” en komt hier terug op het album in een instrumentale versie. Het geheel doet mij wat aan de jaren ‘20 denken zoals de art nouveau, het theater, de matinees… Zelf houden ze op neo- Victorian songs, wat ook een goede vergelijking is. De songs dragen een dromerige en romantische sfeer uit. Het instrumentarium versterkt dit gevoel enigszins.
Gedurende acht songs weet het trio hier een eigen sfeer neer te zetten dat vertrekt vanuit de klassieke stukken verweven met hun eigen invloeden. Het zijn drie jazz muzikanten maar het eindresultaat klinkt zeker niet als pure jazz. Wel wordt hier en daar geïmproviseerd maar de algemene sfeer die ik al eerder schetste blijft gedurende het hele album overeind.
Dit is een album van hoog niveau en mensen die van speelse vermengde jazz houden. Wie graag tenorgezang hoort, zal hier ook aan zijn trekken komen.
Jazz/Blues
I’m Treibhaus
Hakon Kornstad
Grappa/PIAS
Een mooi dooraderde mix van doom, stoner, sludge en noise. Je verwacht het eerder in het collectief-depressieve België dan in het immer-blije Nederland. Toch komt de band Katie Kruel van bij onze Noorderburen. Ze tekenden bij Seja Records, maar hadden net zo goed bij ‘onze’ Consouling Sounds of Dunk Records een warme thuis gevonden. ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’, het nieuwe album van Katie Kruel, kan je grofweg opdelen in een eerste luik met traag kruipende, rauwe doomrock en een tweede met vooral noise, wat sludge en nog meer hel en verdoemenis.
In het eerste luik is “The March” de beste en meest opvallende track. De hoofdrol wordt gespeeld door een traag pompende, zware bas. Het is (uiteraard) geen marsmuziek, maar er zit wel een aanhoudende beweging in, als in een mantra. Heel bijzonder en bezwerend. Voorts is “If I Was Where I Would Be” een heel intrigerende track, beetje David Lynch en Nick Cave na net iets te veel alcohol.
“Lover” is een beetje het scharniermoment tussen de twee hoofdstukken, met een dikke laag doom bovenop drone-achtige noise als intro en dan een lang aangehouden Bad Seeds-moment. Het toevoegen van een cello op ”Still” in het tweede luik is een meesterlijke zet. Het perfecte, afgeronde geluid van die cello vormt een heerlijk contrast met de grofkorrelige gitaar. Nog meer contrast vind je in de lyrics van ”Still”, als zangeres Nathalie Houtermans zo luid ‘I want some quietness’ schreeuwt dat je vreest dat ze haar stembanden of jouw trommelvliezen zal scheuren. Een passage die uit het leven gegrepen lijkt. Deze song is als rollercoaster van emoties het absolute hoogtepunt van ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’. Met die cello erbij doet deze track wat denken aan de Britse Polly Panic en onze eigen The Girl Who Cried Wolf. Er zijn wel meer gelijkenissen, maar ook grote verschillen. Katie Kruel gaat bv. eerder voor de ongepolijste noise-aanpak bij de opnames en dat dan ook voor de (stillere) doom-passages.
“Jinx” is als rasechte noiserocker misschien de meest toegankelijke van het album, die goede herinneringen oproept aan de getormenteerde rock van Sineaid O’Connor’s Mandinka en PJ Harvey’s Sheela-Na-Gig. Maar dan nog smeriger en gemeen bijtend naar het baasje. Maar meestal maakt de band het zichzelf en de luisteraar niet zo makkelijk. Zoals op “Asphyxiation” met een lange spoken word-intro en dan een louterende noise-eruptie waarin Nathalie Houtermans bijna Colin Van Eekhout van Amenra naar de kroon steekt.
‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ is een album dat je moet laten groeien in je hoofd. Je kiest daarbij zelf hoeveel donkerte je toelaat. Het vat van Katie Kruel is onuitputtelijk.
Ben je op zoek naar een band dat een gelijkaardige energie en sound heeft als Brutus? Dan zou dit wel eens een band kunnen zijn die in de buurt komt. In 2007 begonnen ze als een duo en waren ze geworteld in de power van de metalsound. Op hun eerste demo’s ontwikkelden ze hun eigen rocksound. Sedert 2014 zijn ze een heuse band bestaande uit de oorspronkelijk leden Charlotte (zang) en Olivier (gitaar) aangevuld met drummer Roméo en Julien op de bas.
De zang is vrij apart en doet mij op vlak van energie wat aan Stefanie Mannaert van Brutus denken. Ze gooit er Engels en Franse alinea’s tegenaan samen met soms een eigen ontworpen taaltje. Muzikaal is het ook energieke rock met diverse invloeden. Wat ook leuk is, is dat ze toch heel uiteenlopende songs maken. Wel allemaal met de nodige gekte of razernij. Opener “Okipanoba” begint met een duistere intro om dan Brutus-gewijs te ontploffen. Heel mooie track. Ook “Stigmata” bezit diezelfde energie. Op “ShiroKuromelt” horen we sirenen gezang en uilen weerklinken. Weer bouwen ze een duivels en duister sfeertje op. Ditmaal blijft het bij die gezangen en geluiden. Geen uitbarstingen. Bij “Torn” bouwen ze de track mooi op via sounds en een grunge gitaar. Bij de volledige ontbolstering van de song krijgen we haast post metal te horen. “Kitane” is instrumentaal en zowat de meest toegankelijke song denk ik. Afsluiter “Cypher” is haast een gothicrocknummer dat evolueert naar hardere rock/metal.
Het album is al meer dan een jaar uit maar meer dan de moeite waard om te ontdekken. Blijkbaar werken ze inmiddels aan een opvolger voor hun debuut. Ik ben erg benieuwd.
Mortier wist ons al te bekoren met enkele leuke singles. Het luchtig klinkende “Marie” en het poppy “Zoveel Meer”. Nu is er het volledige album. Thomas Mortier wist hiervoor een mooi stelletje muzikanten rond zich te verzamelen. Met name Nele Paelinck (School is Cool), Jesse Maes (Sophia, Hypochristmutreefuzz), Langlet (Emma Bale, Ruby Grace) en Senne Guns zijn vaste leden van de band. Live wordt de band aangevuld met gitarist Janko Beckers (ex-Faces on Tv). Senne Guns deed de opnames en de productie van het album.
De teksten en de liedjes balanceren tussen mijmeringen en catchy popliedjes. Nederlandstalig gezongen en verhaaltjes alsook de taal die hij gebruikt doet wat aan Spinvis denken. “Deel van de Zon” is een rustig voortkabbelend song met een mijmerende tekst. Een mooie omschrijving van een ontluikende verliefdheid. “Zoveel Meer” is al gekend en werd veel gedraaid op Radio 1 en 2. Ook “Marie” zal gekend zijn want dit was ook al een single en kreeg ook wat airplay op Radio 1. “December” heeft de sfeer van een klein slaapliedje. “Verhaal van Karel” is een epische en sterke track. Tekstueel en muzikaal. Met een leuke baslijn en een fijn gitaarriffje. Ook “Valium” is een rake beschrijving.
Het album van Mortier is goed gemaakt. De teksten zijn slim en de muziek is volwassen. Het zweeft ergens tussen Spinvis en Eels in. Een warme plaat en een kleine dosis tegengif tegen de verzuring in onze maatschappij.
Het Brusselse label Mottowsoundz herbergt enkele mooie namen zoals La Muerte, Moaning Cities, Deadline en ook het Brusselse My Diligence. My Diligence ontstond in 2010. Ze maken harde rock in de stijl van Queens of the Stoneage, Wolfmother en Kyuss om er maar enkele op te noemen. Met ‘Sun Rose’ hebben ze nu hun tweede album uit. Het is stevig, soms melodieus en met een eigen smoel.
Gedurende negen songs weten ze mij toch wel te begeesteren. Van opener “Resentful” dat Royal Blood-gewijs de aftrap geeft via het stevige “Backstabber” tot het magnifieke en sfeervolle “An Asteroidal Arrow”. Die laatste is een mooi opgebouwde song waar de vocals pas helemaal op het laatste hun intreden maken. Top hoor.
“Flying Poney” heeft dan in zijn gitaarwerk wat psychedelische invloeden die afgewisseld worden met zware riffs. De cleane stem van Cédric Fontaine (tevens ook gitarist en bassist) geeft een mooi contrast aan de song. Ik hou enorm van de mix en de productie van dit album. Het biedt gelaagdheid en een mooie sound aan het album. Luister maar eens naar bv “Lecter’s Song”. Daar komt die variatie en afwisseling goed tot uiting. Ook de ritmesectie (drummer Gabriel Marlier en gitarist alsook bassist François Peeters) verdient een pluim met hun strakke prestaties.
My Diligence is er op alle vlakken op vooruitgegaan met dit album. Dit is evenwichtig, stevig en melodieus. De productie maakt het geheel af. Top album. Een trio om te volgen. Live worden ze bijgestaan door Romain Lafuite met zijn Moog. Toch benieuwd om ze eens aan het werk te zien.
Nederlands 
Français 
