May is het project rond Fien Desmet die door uiteenlopende samenwerking met al even uiteenlopende artiesten als jonge twintiger geen onbekende meer is in de muziek wereld. May brengt dreampop in zijn meest pure en onversneden vorm. De band bracht met 'Happily Lost At Sea' een knappe EP uit boordevol aanstekelijke dreampop die je tot tranen toe bedwingt, binnen een melancholische omkadering.
Met “Dust” geeft May al de toon aan van hoe deze EP echt in elkaar steekt. Fien zingt over alledaagse onderwerpen, met enorm veel emoties in haar stem. Waardoor je als aanhoorder wegdrijft naar die andere oorden. Zachtmoedigheid is de rode draad op deze EP, maar vooral zonder je in slaap te wiegen. Eerder heeft het een hypnotiserende inwerking op je gemoed waardoor je gekluisterd aan de EP zit te luisteren en vooral intens genieten.
Bij songs als “Nightcall form my daughter”, “That's all there is” en “Elephants” raakt May dan ook telkens die heel gevoelige snaar waardoor je met een krop in de keel, inderdaad meerdere tranen wegpinkt. Of kippenvelmomenten, zo eigen aan dreampop, uw deel zullen zijn. May zorgt door deze bijzonder Melancholische omkadering dat er bij elke song opnieuw een deugddoende gemoedsrust over jou voelt neerdalen die je ziel verwarmt. En dat is toch de grote verdienste van die bijzondere vocale aankleding binnen de band. Met alle respect voor de muzikanten van dienst uiteraard.
Kortom: May is vooral een bijzonder weemoedig project gebouwd rond die kristalheldere stem van Fien. Die je hart daardoor sneller doet slaan, en je hypnotiseert maar vooral tot innerlijke rust brengt binnen een dromerige omkadering. Gerugsteund door top muzikanten die haar stem perfect aanvullen, zodat er iets magisch moois ontstaat dat er dan weer voor zorgt dat binnen het typische Dreampop gebeuren een nieuwe parel is opgestaan. Om te koesteren deze plaat en band dus.
Tracks: Dust - Nightcall From My Daughter - That's all there is - Elephants - Troublemaker
Moonshine Effect is een Griekse indie/dream pop band die reeds sinds 2015 aan de weg timmert. De band contacteerde ons dat ze begin dit jaar een nieuwe schijf hadden uitgebracht, 'Our Eyes Should meet'. We namen de schijf onder de loep en lieten ons gewillig meevoeren naar dromerige soundscapes die je eveneens terugvind in Griekse landschappen, waardoor deze plaat een heel visuele schijf is geworden.
Na een korte intro zijn we vertrokken met “Just before dawn”. Een song die je zowel vocaal als instrumentaal letterlijk hypnotiseert, en een gemoedsrust doet neerdalen in je hart. In tijden van zoveel woede en haat, kunnen we die positieve energie wel gebruiken. Elk van de songs klinken breekbaar als porselein, maar nergens wordt je daardoor in slaap gewiegd. Na “Charmin' Ligh”, “Hanging from a song” tot “Dreamers Parade” voel je door die weemoedige en melancholische aankleding je wegglijden naar heel andere oorden. Nee, bijster origineel is dat allemaal niet, maar zulke trips doen nog altijd deugd aan je hart.
Een gevoel dat trouwens bij elke songs terug wederkeert, waardoor eerder het totaalplaatje zo belangrijk is. En net dat laatst is dan ook zo bijzonder aan Moonshine Effect.
De band slaagt erin op die gedoodverfde, dromerige wijze je hart en ziel diep te raken op de volledige schijf, bij elke song opnieuw en opnieuw, tot je volledig verdooft, en zen geworden achter blijft. Dat is bovendien niet zozeer de verdienste van één bepaald element binnen de band, zowel instrumentaal als vocaal krijgen we een krop in de keel en kippenvelmomenten. Maar het is toch die bijzonder breekbare, kristalheldere stem van Jacqueline Chermille die uiteindelijk kan gezien worden als de kers op de taart om ervoor te zorgen dat je prompt alle negatieve gedachten uit je leven zult bannen.
Moonshine Effect laat dus niet helemaal in zijn kaarten kijken, en geeft de luisteraar de kans zijn eigen fantasie te laten werken. We raden dan ook aan alles opzij te leggen, met de koptelefoon op het hoofd je volledig van alles en iedereen af te schermen en deze plaat in zijn geheel op u af te laten komen. Letterlijk en figuurlijk. Maak daarbij het hoofd volledig leeg, en droom van adembenemend mooie - bij voorkeur Griekse - landschappen die je tot een intensieve gemoedsrust brengen, en waar je ook geen verklaring voor hebt.
Datzelfde effect heeft deze schijf namelijk ook op ons. Zowel vocaal als instrumentaal valt nergens een speld tussen te krijgen. Elke song ademt iets magisch mooi uit, dat je dus vooral terugvindt in de ogen van een kind - zoals op de prachtige hoes. Of in de natuur.
Eén ding is dus wel belangrijk, beluister deze schijf best in zijn geheel om dit effect te bekomen. Want hier wordt letterlijk een verhaal verteld dat begint met een 'intro', gevolgd door wonderbaarlijk mooie en magische momenten, en eindigt met een 'outro' die je nog maar eens totaal van de kaart achterlaat. In rust en diepe ontroering.
Tracklist: Intro 00:26 - Just before dawn 05:28 - Charmin' light 04:50 - Hanging from a song 04:05 - Dreamers parade 05:03 - Let's lose control 04:04 - It is your name that I use for a pillow 02:16 - Outro 00:44
Quentin Sirjacq is een Franse muzikant die reeds heeft bewezen grenzen te verleggen binnen het Modern klassieke genre. Na 'Far Islands and Near Places' in 2016 brengt de man nu zijn ondertussen vierde solo schijf uit. 'Companion' komt op de markt via Schole Records. Een potje minimaliserende percussie overgoten met klokkenspel, vibrafoon tot synthesizer en piano klanken. Dat is wat we voorgeschoteld krijgen.
Voor dit nieuwe album werkt Sirjacq samen met enkele van de beste muzikanten uit de Franse scene, zoals Julien Loutelier, Vincent Taurelle, Arnaud Lassus en Steve Argüelles. Het resulteert in een perfect pareltje boordevol bevreemdende percussie en piano die beklijft en aan de ribben kleeft. Het is net door dat elke schakel perfect aansluit op de volgende dat songs als “Variations”, “Carol”, “Dance” tot ”Will you be there” ook blijven hangen. Een weg die hij eigenlijk op zijn schijf blijft verder zetten. Sirjacq verlegde in het verleden voortdurend de grens binnen moderne klassieke muziek, zoals maar weinig hem dat hebben voorgedaan.
Ook op zijn nieuwste schijf is dat het geval. Dat hij zich laat omringen door klasse muzikanten zoals hierboven, zorgt er dan ook voor dat die perfectie voortdurend wordt overstegen.
Door telkens te schipperen tussen verstilde sferen en de lijn aftasten van oorverdovend de trommelvliezen aanvallen, zorgt de muziek van Sirjacq trouwens voor een hypnotiserende inwerking op de geest. Waardoor je prompt in een andere wereld terechtkomt, bedwelmd door het bijzonder veelkleurig klankenbord dat Sirjacq je aanbiedt. Best indrukwekkend en enorm gevarieerd.
Sirjacq is bovendien niet de man om binnen lijntjes te kleuren, hij houdt van improviseren met allerlei geluiden. Free Jazz, elektronische muziek, piano virtuositeit, verbluffende percussie. Het passeert elke keer de revue waardoor we voortdurend een oorgasme van jewelste te verwerken krijgen. Nogmaals, binnen heel intieme atmosferen maar ook door lichtjes oorverdovend uit te halen weet hij daardoor je hart diep raken, en ergens doet hij je dan ook wegzweven naar heel andere oorden. Ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
Besluiten doen we met een citaat uit de biografie: ''Elk nummer is een soort reis die begint op de ene plaats en eindigt in de andere, langzaam beweegt en zich ontvouwt door een mix van invloeden die op elkaar zijn gelaagd. Gamelan, Afrikaans polyritmiek, modern klassiek, free jazz, elektronische muziek of filmmuziek komt hier allemaal samen. Gebouwd op vele verschillende lagen van muzikaal denken en technieken, dit album is nog steeds zeer uniek, toegankelijk en mooi.'' Dat laatste is inderdaad de rode draad op deze volledige schijf geworden. Een boeiende reis doorheen uiteenlopende culturen en muziekstijlen gebracht op een veelzijdige en veekleurige wijze, die van begin tot einde aan je ribben kleeft.
Tracklist: Variations 09:17 Carol 05:54 Dance 05:54 Will you be there 05:09 Organum 05:49 Companion 06:46 Harmonium 05:33 Choral 03:51
Modern Klassiek/Electronics/Percussie
Companion
Quentin Sirjacq
Schole Records
De Zwitserse singer-songwriter Mario 'Moe' Schelbert is een begenadigde muzikant die door middel van zijn project Moes Anthill een veelzijdig muzikaal universum open maakt. Waarbij grenzen tussen fantasie en werkelijkheid worden overschreden. De band timmert sinds 2011 aan de weg en wordt omschreven als Neo-Folk/Americana. Echter is de band een label opkleven, hen tekort doen. We citeren even uit de biografie: ''De Zwitserse singer-songwriter Mario Moe Schelbert geeft ons een uniek inzicht in zijn veelzijdige muzikale universum door ons uit te nodigen om met hem mee te gaan op een magische ballonvaart. Van bovenaf richt hij onze blik op de Lost, the Uncomfortable en The Unbelievable, waarbij de grenzen tussen uiterlijk en realiteit vervagen.''
Met zijn nieuwste album 'Quitter' blijft Moe Anthill deze grenzen verder aftasten. “Retire, Restore!” geeft al de toon aan. Een song die eigenlijk alle kanten uitgaat, en zowel veelzijdig als veelkleurig klinkt. Ook dat laatste kun je letterlijk nemen. We herkennen namelijk alle kleuren van de regenboog in de daarop volgende songs “New Age”, “Everyone Gets a balloon”, “Yours in mine”. Eenvoudige songs die een glimlach op de lippen toveren, waardoor de zon in je hart gaat schijnen.
Moe Anthill mag dan met zijn beide voeten in het heden staan, de knipoog naar de psychedelica van de jaren '70 en folk muziek uit die periode, zijn trouwens heel opvallend. Luister maar naar het enorm aanstekelijke “No Name brass Band”. Deze song is een schoolvoorbeeld van hoe de band schippert tussen toegankelijke meezingers, maar daar heel subtiel enkele experimentele sausjes aan toevoegt waardoor je geen label kunt kleven op de muziek van Moe Anthill. Vervormde gitaren, bijzonder aanstekelijk drumwerk en het voortdurend de luisteraar op het verkeerde been zetten komen we ook tegen in daarop volgende parels als “Worthwile Waiting”, “Finding Stones” en “And Yet it Moves”.
Besluit: Country, pop muziek, folk invloeden, zelfs een streepje jazz, het passeert allemaal de revue op deze heel veelzijdige plaat. Moe Anthill laat zich niet in een hokje duwen maar wil een heel ruim publiek aan folk- en aanverwante liefhebbers aanspreken.
We raden de luisteraar dan ook aan al zijn zintuigen open te zetten voor deze knappe schijf, je komt oren en ogen tekort bij het horen en zien van zoveel uiteenlopende kleuren en geuren dat deze band op deze schijf aanbiedt. Bij voorkeur sluit je dan ook de ogen en laat je, door middel van enorm hypnotiserende klanken, wegdrijven naar heel andere al even kleurrijke oorden waarbij je zult dansen, dansen en dansen zwevende over de dansvloer.
Een plaat die je hart verwarmt, in deze donkere tijden de zon doet schijnen in het hart.
Tracklist: 1. Retire, Restore! 2. New Age 3. Everyone Gets a Balloon 4. Yours is Mine 5. Virtual World 6. No Name Brass Bands 7. Worthwhile Waiting 8. Finding Stones 9. And Yet It Moves 10. Quitter
Ter introductie van de nieuwste schijf van STADT halen we er even de biografie bij. We citeren: 'Waarom niet eens een live-album proberen? Opgenomen in de studio, in één take. Eens iets anders. Of een film? Een live-film misschien?'
Voor de heren van STADT aan de opnames van hun nieuwe album 'There Is-Nothing Twice' begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden ze maken. Het werd uiteindelijk geen film, geen live-album, en toch ook weer wel. ‘Iets’ wat ze zelf omschrijven als twee gebundelde EP’s, waarvan één deel werd ingeblikt in hun Gentse homestudio, en één deel live werd opgenomen – en gefilmd! - in de voormalige televisiestudio’s van het Amerikaans Theater in Brussel.
In een recent interview deed de band dat wat meer uit de doeken. Lees het interview dat we hadden met STADT er nog even op na:
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/73298-stadt-we-hopen-te-mogen-blijven-evolueren-als-band-en-dat-ons-publiek-daar-gewillig-in-wil-meegaan
STADT bestaat uit top muzikanten die ook binnen andere projecten hun kunnen hebben bewezen, maar vooral muziek leven i.p.v. bespelen of zingen. Het oneindig improviseren, grenzen verleggen en alle hoeken van de kamer uitgaan , vinden we dan ook terug op deze filmisch plaat. Als het de bedoeling was om het ook bij de audio opnames van 'Nothing Twice' ons het gevoel te geven dat we naar een film zitten te kijken, dan is STADT compleet in zijn opzet geslaagd. Al bij de eerste song “Broken People” troont STADT je mee in een bonte, kleurrijke wereld waar weemoed, melancholie en bevreemding hand in hand gaan. Wat opvalt bij die tweede song “Nothing Twice” is de zin om te experimenteren met klanken. Deels dreigend, deels dansbaar, deels melancholisch. Waardoor STADT ervoor zorgt dat je fantasie wordt geprikkeld. Inderdaad, het visuele keert ook terug in de audio opnames en dat is toch wel heel sterk.
De beelden kun je er dus best zelf bij bedenken, we vermoeden dat de film nog meer tot de verbeelding zal spreken. Maar door de variatie tussen up tempo en intimiteit beland je enerzijds op een wilde rollercoaster van het leven, om later in een roes te belanden waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt. Het voortdurend schipperen tussen die vele uitersten, het improviseren en voortdurend die grens aftasten tussen mysterieus, bedwelmende schoonheid en experimenteren tot het oneindige , is niet alleen de rode draad op deze plaat. Het zorgt ervoor dat we bij elk daarop volgende song op het puntje van onze stoel zitten te genieten van zoveel veelzijdigheid die ons een oorgasme bezorgt. Ook wij laten onze fantasie daarbij de vrije loop, en raden de luisteraar aan dit ook te doen.
Het kleurrijke palet dat STADT aanbiedt doorheen deze plaat zorgt ervoor dat je je nooit verveelt, integendeel.
Besluit: ‘We zijn verslaafd aan het nieuwe, wat we maken moet in beweging blijven' zegt de band in de biografie over de nieuwe schijf. Wel, in deze opzet is STADT met 'Nothing Twice' zeker geslaagd. Sausjes krautrock worden vermengd met snuifjes jazz en extra gekruid met psychedelische klanken. Echter, daar stopt het dus niet mee. De band blijft voortdurend in beweging op de schijf, verlegt steeds een andere grens en doet vooral aanvoelen dat hun einddoel nog niet is bereikt, integendeel. De band blijft zichzelf uitvinden, nieuwe bronnen aanboren en bewijst op deze plaat dat beeld en klank perfect kunnen samen gaan zonder dat je die beelden daadwerkelijk ziet. En dat laatste is nog het meest opvallende en positieve aan deze heel visuele schijf.
Broken People 03:58 Nothing Twice 08:56 Today's a Work Ages 03:29 Afraid of Being Fed Up 05:30 Amplified 06:48 Fluid is Grand 04:26 Thuissfeer 07:21 Daily Comment 02:32
Krautrock/Jazz/Psychedelica
There Is/Nothing Twice
STADT
Gentlepromtion
Radio Oorwoud is een bijzonder project rond muzikanten die absurditeit en humor in al zijn vorm en kleuren in de kijker willen zetten. De band doet dit bij voorkeur in de Nederlandse taal, wat zorgt voor een heel unieke inbreng binnen het geheel. “We mogen trots zijn op onze Germaanse taal” zei Guido Belcanto me ooit in een interview, een artiest die trouwens de Nederlandse taal steeds in de verf heeft gezet , vergelijkbaar met het Franse Chanson, en daarin grenzen weet te verleggen.
Radio Oorwoud is puur muzikaal bekeken wellicht niet vergelijkbaar met deze klasse artiest. Ze brengen echter zodanig veel absurditeit binnen hun songs, vaak over eenvoudige onderwerpen als de natuur, of het spelen van luchtgitaar. En gebruiken dus eveneens die Nederlandse taal als speeltuin en amuseren er zich blijkbaar kostelijk daarmee.
De songs zijn vrij kort, heel aanstekelijk en sluiten eigenlijk totaal niet op elkaar aan. Ook daarvoor kiest de band heel bewust binnen het concept. Het lijkt dan ook alsof er een bont verhaal wordt verteld, maar zonder begin of einde. Gewoon korte verhaallijnen op een gezapige, vaak grappige wijze. Over allerlei al even gezapige onderwerpen. Maar vooral boordevol absurde teksten die een glimlach op je lippen zullen toveren.
Met songs als “Kijk Omhoog”, “De moppenkast”, “Luchtgitaar”, “Kom Buiten” prikkelt Radio Oorwoud duidelijk de fantasie van de aanhoorder, op een bijzonder eenvoudige en kinderlijke wijze. Tussen de regels door, hoor je eveneens een band die duchtig aan het improviseren en experimenteren slaat. Tot het oneindige. Niet alleen met de Nederlandse taal, ook de klanken die op jou afkomen gaan tussen bevreemdend, natuurgeluiden, of gooien alle registers open , en doen een chaos ontstaan in je hoofd. Wederom, heel bewust uiteraard.
Besluit: Bij het beluisteren van deze klasse schijf raden we aan om, bij voorkeur met verstand op nul, u gewoon te laten meedrijven in die heel grappige en enorm absurde teksten over niet alle dagelijkse onderwerpen als “Pis, kak, Stink, Prot” bijvoorbeeld. Of “Pissepot”. Je moet er maar opkomen.
De dingen uit het dagelijkse leven worden op een zodanig gezapige wijze uitgelegd door Radio Oorwoud. Waardoor je als luisteraar prompt in een kleurrijke sprookjeswereld terecht komt. In circa 1 uur word je lam geslagen met allemaal van die grappige anekdotes. Vergelijkingen doen we niet aan, maar prompt doet het me denken aan die uitspraak van een grootmeester in absurditeit Frank Zappa ''Does Humor Belong to music?''
Radio Oorworm heeft in elk geval zeer goed naar Frank Zappa geluisterd want ze maken van diezelfde absurditeit een kunstvorm, zonder meer.
Setlist: Hey Ho Radio Oorwoud - Olifanten - Presentatoorn - Rare Dieren - Een tweede Poot - Vuil!Vuil!Vuil! - De Moppenkast - Kijk Omhoog - Een Eenzaam Familiefeest - Alleen Onderweg - Luchtgitaar - Egels of Death Metal - Boodschap ter bescherming - Kom Buiten - Het goede doel - Letterfreter - Pis Kak Stink Prot - Pissepot - Van Nature Tegennatuurlijk - Weg Met de natuur - De Manhoest - Propere lucht - Je innerlijke Flamingo - Klik Klik Klik - Een Lelijk nummer - Ze keek naar mij - Opgeruimd - Bommetjes - Flamingo to the left of me...
Experimenteel/Absurditeit
Radio Oorwoud
Vuil!Vuil!Vuil!
WWF
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een veelvraat binnen de muziekwereld, en hij heeft ondertussen voldoende watertjes doorzwommen. Voor het project Wardrobe laat hij zich omringen door al even gedreven top muzikanten. In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
De nieuwste langspeler kwam op de markt, 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel van een schijf, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen. De breekbaarheid, waar Johan ons met zijn bijzondere stem in het verleden ontroerde, blijft op nummers als “Armchair Critic”, “24 weeks” en “Someday” stevig overeind staan. Je hoort en voelt echter dat de bandleden allemaal, meer dan ooit, dezelfde kant opkijken. Bovendien schippert Wardrobe voortdurend tussen weemoedige, aanstekelijke en toegankelijke popdeuntjes die aan de ribben kleven. Maar vooral creëert Wardrobe een dromerig landschap, waarbij de zon altijd schijnt achter de wolken. Van enige duisternis is geen sprake. Van klef gedoe ook niet, gelukkig.
Wardrobe is anno 2019 die de grens tussen kitsch en alternatieve muziek bewust aftast, en daarmee wegkomt. Door deze aanpak kan Wardrobe een ruim publiek aanspreken van inderdaad alternatieve muziekliefhebbers die graag vertoeven in hoge sferen, zonder echter daarvoor teveel inspanningen te hoeven doen.
Eenvoud siert hen namelijk. Luister maar naar het bijzonder hartverwarmende “Back Droubles” waar Jan zijn zachtmoedige stem wordt gecombineerd met soundscapes die lichtjes de experimentele kant uitgaan. De dromerige aanpak, waarbij je hart wordt geraakt op een bijzonder plaats, vind je op de hele schijf terug.
Nee aan geluidsmuren afbreken doet de band niet, maar evenmin wordt het de aanhoorder te moeilijk gemaakt. Binnen die eerder vernoemde eenvoudige maar magische mooie omkadering wist Wardrobe ons in 2017 al te raken, anno 2019 doet de band er gewoon een paar scheppen bovenop.
Wardrobe sluit af met een gewaagde cover “Come back and stay” en doet dit op een zodanig intensieve manier dat die song nieuw leven wordt ingeblazen. Wederom blijft de band bewust op de lijn zitten tussen aanstekelijke pop muziek en alternatieve indie/dreampop die door je hart boort als een scherp zwaard.
Besluit: We houden van bands die blijven hun eigen grenzen verleggen, en dat is bij Wardrobe zeker het geval. Waren we al onder de indruk van het debuut, dan zet Wardrobe een stevige stap voorwaarts naar eeuwige roem in zowel dat typische pop wereldje, maar worden subtiel ook de rock liefhebbers - waaronder mezelf- over de streep getrokken.
Armchair Critic 04:25 24 Weeks 03:15 King Of Clay 02:57 Someday 03:31 Live Forever 04:29 Distance 03:45 Long Gone 05:04 Back Doubles 04:29 Off the Reel 02:56 Nothing's Ever Gonna Change 03:11 Ice Box Man 02:56 Come Back and Stay 04:33
Voor dit album kan Candlemass terug een beroep doen op de zanger van het eerste uur, met name Johan Langqvist. Die zong op hun debuut ‘Epicus Doomicus Metallicus’ uit 1986. Door de jaren heen zijn er al enkele vocalisten de revue gepasseerd. Songschrijver van dienst is nog steeds bassist Leif Edling. Die zit al sinds de start bij Candlemass. Drummer Jan Lindh en de gitaristen Johansson en Bjorkman draaien al bijna twintig jaar mee met de band.
Er zat maar liefst zeven jaar tussen dit en hun vorige album. ‘The Door To Doom’ is nummer twaalf en bevat acht tracks. Op het nummer “Astorolus - The Great Octopus” krijgen we een gastverschijning van niemand minder dan Tony Iommi (voor wie het nog niet wist: Black Sabbath). Met of zonder Iommi, het is een heel sterke track. Het hele album ademt terug die sfeer van hun eerste album uit en dat is volledig te wijten aan vocalist Langqvist. Die kan heel veel emotie en dramatiek in zijn zang steken en dat blendt heel goed met zware en logge riffs. Voor mij is deze terugkeer zeker een verbetering. Er zijn zeker nog geschikte vocalisten de revue gepasseerd zoals Marcolin, Lowe en Flodkvist. De passage van Thomas Vikstrom vond ik niet zo geslaagd. Alhoewel die een schitterende stem heeft (en mooie dingen laat horen bij Therion) kwam die niet zo goed tot zijn recht bij Candlemass.
Daarnaast is het materiaal ook opnieuw van een hoog niveau. “The Omega Circle” bijvoorbeeld kent een heel goede opbouw. Het is bijna progressieve doommetal. We krijgen een akoestische getinte intro met daarna een loodzware riff en die galmende stem. Halverwege komt er een versnelling om daarna terug stil te vallen waarbij het akoestische thema even terug om de hoek komt piepen. Zo kronkelt deze song van ene kant naar de andere. Machtig.
“Under The Ocean” kent een beetje een gelijkaardige opbouw. “Bridge of the Blind” is een kortere song en kreeg een akoestische gitaar als basis, met daarboven gevoelige zang en sologitaar. Een echte ballad. “Death’s Wheel” dat daarop volgt verbreekt meteen die sfeer met een vettige gitaar. Meteen komen ze to-the-point in dit uptempo nummer. Heel fijn gitaarwerk en een ingenieuze ritmesectie.
Candlemass blijft een topper in hun genre. ‘The Door To Doom’ is een album om duimen en vingers van af te likken. Het album is af en klinkt groots. Meer moet er niet van gezegd worden.
Het Duitse Nailed To Obscurity is een Melodieuze Death metal act die al sinds 2005 aan de weg. De band heeft door de jaren zijn stempel blijven drukken op dat typische Melodieuze metal gebeuren, maar is ook blijven evolueren in zijn sound. Daarvoor kunnen we enkel en alleen waardering opbrengen. Onlangs bracht Nailed To Obscuirty, zijn ondertussen vierde full album op de markt, 'Black Frost'. Je hoort een band die melancholie drenkt in duisternis, tot je tot bloedens toe wordt murw geslagen. Op een eerder langzame maar daarom niet minder meedogenloze wijze.
Gitaristen Volker Dieken en Jan Ole lamberti zorgen door hun verschroeiende aanpak voor het doen ontstaan van een doom sfeertje. Waarna een ijzingwekkende stem uit het duister je de ultieme doodsteek toedient. Het is niet alleen hoe deze schijf van start gaat met 'Black Frost' - waardoor je letterlijk naar dat donkere bos wordt gezogen door de hypnotiserende inwerking van die riffs en vocalen. Het is eveneens de rode draad op de volledige schijf geworden.
De vocale inbreng van Raimund Ennenga is daarbij een meerwaarde binnen het geheel om je naar de Hel door te verwijzen. Hij gromt, grunt , gaat clean tewerk en doet je oren letterlijk bloeden. Bij elke track voel je koude rillingen over je rug lopen, elke track is bovendien weer een nieuw hoogtepunt dat ons in hogere sferen doet belanden. Of eerder ervoor zorgt dat die wandeling door het donkere bos een Helse tocht wordt. Demonische wezens komen vanuit alle uithoeken je hart uit je vege lijf rukken. Je ziel verpletteren, tot je totaal verweest en waanzinnig geworden aan de rand van dat zelfde bos achterblijft.
Besluit: Nailed To Obscurity brengt anno 2019 een typische melodieuze Death metal plaat uit, boordevol donkere melancholie. Voegt daar enorm veel emoties en perfectie aan toe. Zowel vocaal als instrumentaal. Een intensief gevoel dat ons trouwens bij elke song opnieuw overvalt, waardoor er geen uitschieters en zeker geen teleurstellingen te vinden zijn op deze plaat. De volledige schijf is eigenlijk één en al uitschieter van formaat voor de doorsnee Melodieuze death metal fan. Die zich graag laat onderdompelen in die melancholische donkere atmosfeer die de band ons na al die jaren nog steeds aanbiedt.
Tracklist: 1. Black Frost 2. Tears Of The Eyeless 3. The Aberrant Host 4. Feardom 5. Cipher 6. Resonance 7. Road To Perdition
Hoe maak je een opvolger die een debuut overstijgt dat eigenlijk zo onaards mooi was, dat het niet meer is te evenaren? Dat is de vraag die we ons stelden bij het beluisteren van de nieuwste schijf van RY X.
Na zijn wonderbaarlijke EP 'Berlin' uit 2013 en debuut plaat 'Dawn' in 2016 lijkt dat een onmogelijke opdracht. RY X is bovendien één van die weinige artiesten die ons in het verleden live zodanig kon bekoren en ontroeren dat we daarover schreven: ''Ook wijzelf kregen er kippenvel tot een krop in de keel, dankzij dit prachtig schouwspel. Ook wij kregen tranen in de ogen, en voelden een soort innerlijke gelukzaligheid over ons neerdalen die ons liet zweven boven de wolken. RY X weet als geen ander zielen te verwarmen, en harten sneller te doen slaan. Nee, we gingen niet zomaar buiten met een stralende glimlach na dit prachtig concert. We waren plots een heel ander mens geworden door deze onaardse trip doorheen melancholische velden, binnen een weemoedige tot allesoverheersende sfeer gebracht door. Indrukwekkend!"
Op zijn nieuwste schijf blijft RY X begane wegen verder bewandelen. De man beschikt over een bijzondere tot de verbeelding sprekende stem die je in ieder geval hypnotiseert en tot tranen toe bedwingt. Zowel bij de songs “Body”, “Untold” tot “Body Sun” is dat ook nu weer het geval. Ook bij daarop volgende songs blijft RY X op dit elan doorgaan. Er worden eigenlijk over de hele lijn niet echt nieuwe wegen ingeslagen, RY X blijft dus gewoon zichzelf en daar is niets mis mee. Maar langs een kant is het eigenlijk wel een beetje jammer. We houden nu eenmaal van artiesten die hun eigen grenzen verder blijven aftasten en verleggen. Maar als een concept aanslaat, je ontroert en bedwelmt? Waarom dit veranderen, bedenken we daar prompt bij.
Besluit: Ondanks het telkens uit datzelfde vaatje tappen kun je niet voorbij aan de breekbare en weemoedige , bevreemdende manier waarop RY X je ook anno 2019 telkens opnieuw diep raakt. Dat de man nog steeds diezelfde lijnen blijft uittekenen als in 2013 of 2016 vergeven we hem om die reden. RY X beschikt nu eenmaal over een unieke stem en uitstraling waardoor hij het muisstil kan krijgen in ons hart, we zijn er zeker van dat hij dit live nog steeds zal doen. Want ook die nieuwe songs zijn bedolven onder walmen van melancholie en doen je tranen wegpinken van diepe emoties, binnen die strakke lijn, die je doet zweven over de dansvloer en in diepe ontroering zal brengen, zoals we dat van de man ondertussen gewoon zijn, op een eenvoudige maar doortastende wijze.
Tracklist: 1. Body (Ambient) 2. Untold 3. Bound 4. Body Sun 5. Foreign Tides 6. Hounds 7. Sun (Ambient) 8. Yayaya 9. The Water 10. Coven 11. Mallorca 12. Fumbling Prayer
Mauro Pawlowski moeten we niet meer voorstellen. Die kent iedereen van Evil Superstars, dEUS, zijn solowerk en zijn talloze samenwerkingen (Mitsoobishy Jacson, The Love Substitutes, Hitsville Drunks, Gruppo Di Pawlowski, …).
Kloot Per W is van een oudere generatie. Op zijn CV staan bands als The Misters, The Employees, Polyphonic Size, Sandie Trash, De Kreuners en De Lama’s. Per W heeft een passie voor de Beatles en de Ramones en vorig jaar nog bracht hij ‘Inhale Slowly and Feel’ uit, zijn ode aan de Velvet Underground.
Per W en Pawlowski bewonderden al lang elkaars werk, en stonden al in 2006 eens samen in een studio. Op ‘Insider/Outsider’ werken ze voor het eerst samen aan een volledig album. Dat levert niet altijd het verwachte vuurwerk op, maar vervelen doen ze nooit.
De eerste track is meteen raak. “KPW on 45” heeft een beetje een – wie kent dat nog – Stars On 45-vibe, met goed verstopte backing vocals van Luc Crabbe van Betty Goes Green, Daan, Peter Evrard (Idool en 10Rogue), Nathalie Delcroix en William Souffreau van het legendarische Irish Coffee. Ondanks al dat verzamelde talent is het een coole, maar rustig voortkabbelende song met in de lyrics een paar opmerkingen over de Ramones. Liever hadden we de grain en branie van die Amerikaanse punks ook in de muziek ontdekt. Deze track is meer Broken Glass Heroes dan de Broken Glass Heroes zelf. Jammer ook dat ze al die gasten niet ook lieten meeschrijven aan de track, want die collectie talent inzake lyrics en compositie kon “KPW on 45” vast nog naar een hoger niveau tillen. Ook “We Won’t Lose Touch” is een heel traditioneel poprocknummer met Mona Per W die heerlijke backingvocals toevoegt op deze naar Tom Petty overhellende track.
Een songtitel als “Eleonore Rigby” verrast niet voor Per W. Dat is maar twee letters verschil met “Eleanor Rigby” van de Beatles. Muzikaal slaan Per W en Pawlowski hier evenwel een heel andere weg in met hevige Franse lyrics, gefluisterde backings, een drammerige piano, een van de Velvet Underground-geleende gitaarlijn, een Julle De Borgher-drumritme, … Dit is smullen voor muziekliefhebbers. Hetzelfde recept volgt voor “Waitng For The Con Man”. Dat is opnieuw maar een paar letters verschil met “Waiting For The Man” van de Velvet Underground, maar muzikaal kon het duo daar niet verder van zitten, met een pompende bas en gemene discopunk-riffs die gepikt zijn van de Talking Heads en Devo. Mocht het tempo nog net iets hoger liggen, komen ze hier wel uit bij de Ramones.
Nog meer vuurwerk volgt op “Smokey Derision”, met bas, drums en ijle gitaren uit de donkerste periode van de jaren ’80, en – heel passend - een licht vervormde stem. Doet denken aan de glorieperiode van Front 242 en de Neon Judgement. Meer ‘80s dan dat ze ze in de ‘80s maakten. Ook “Human Grain” voelt heel retro-weerbarstig aan, maar mist toch wat inhoud. “Sleepless Under Water” treft dan weer wel doel, als moderne, trage en met weerhaken gepimpte blues en een songtekst die je voor het eerst op dit album meteen bij de lurven pakt.
“Room!” is het absolute hoogtepunt van dit duo-album. De intro roept echo’s op aan Depeche Mode in hun Berlijnse periode. Daarna komt er een BB King-gitaar langs. Vocaal zit deze track op de juiste golflengte, wat we niet elke keer kunnen zeggen. Het is moeilijk te duiden, maar op deze track gebeurt er iets magisch en komt het talent van Per W en Pawlowski het sterkst bovendrijven. Dat herhalen ze nog eens op het vinnige “Stand Up Chameleon”, opnieuw een mix van 80’s elektro en over-the-top bluesrock.
Daartegenover is “Land Of The Most Forgotten” nog steeds een degelijke track, maar misschien net iets te gewoontjes. “Spanwerk” begint veelbelovend, met iets van een soundsystem, maar verzandt al snel in richtingloos gerommel. Het instrumentale “Pale In The Face” is een knappe soundscape, maar ook niet meer dan dat. “Bigotry & Bigamy” doet muzikaal denken aan een slepende versie van dEUS ten tijde van ‘In A Bar, Under The Sea’.
Naar het einde toe scoort het duo nog twee keer. “Naked Girl” heeft een David Bowie/Iggy Pop-vibe en zou net als “Say What You Do” niet opvallen op een album met onbekende, donkere synthpop uit de jaren ’80. Het album sluit af met “The Dream Pop Spa”, met een lange intro, dan bijna tien minuten niks en dan nog het eerder flauwe vervolg van de track. Er zijn elegantere manieren om de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
‘Insider/Outsider’ geeft een paar keer het vuurwerk dat je mag verwachten als je Kloot Per W en Mauro Pawlowski samen in een studio zet, maar leert ook dat muzikale genialiteit niet zomaar op bestelling komt. Dit duo levert de beste resultaten als ze voor elkaar stoorzender kunnen spelen, maar zuiver op compositie en lyrics winnen ze deze wedstrijd niet. Misschien hadden ze niet enkel hun agenda’s maar ook hun adresboekjes met bevriende muzikanten moeten samenleggen vóór ze de studio introkken.
Album ‘Pardon My French’ is al uit sinds vorig jaar, maar kwam pas onlangs op mijn radar. Voor Unwanted Tattoo heeft de albumtitel twee betekenissen. Aan de ene kant verontschuldigen ze zich voor hun licht ondeugend taalgebruik. Voor de tweede betekenis moet je weten dat deze band bestaat uit drie Vlamingen en één Waalse. Het is dus vooral zangeres Annette die zich bij repetities of optredens al eens moet verontschuldigen voor haar taal. Zingen doet ze overigens prima in het Engels. De band bestaat al bijna tien jaar en heeft best wat succes in België, Frankrijk, Duitsland en de UK.
Bassiste Rine geeft deze band als tweede stem een beetje een B-52’s-Vibe (“Love Shack”, maar ook “Roam”, “Channel Z”, “Rock Lobster”, …). Ook al omdat Unwanted Tattoo muzikaal toch ook een beetje bij die Amerikaanse band aanleunt, maar vooral omdat ze bovenop die ronde tweestemmigheid net zo’n ondeugende en bijna vrolijke insteek hebben. Het moet bij deze band niet altijd ernstig zijn en er mag al eens gelachen worden. De lyrics zijn behoorlijk lichtvoetig, maar ook weer geen nonsens.
Deze band heeft zijn roots in de punkrock, maar voegt daar nog flinke scheuten rockabilly, ruige garage en surf aan toe en komen zo uit bij wat ze rawk ’n roll noemen. De beste tracks zijn “Devilette”, “Fool On A Leash” en “Little Miss Betty Woop”, maar eigenlijk staan er geen vullers op dit album. De afsluiter “Tick Tick Boom” is eigen werk van Unwanted Tattoo en geen cover van The Hives, hoewel dat nummer zeker niet zou misstaan in hun set.
‘Pardon My French’ is enkel op vinyl verkrijgbaar. De oplage is beperkt.
Nederlands 
Français 
