Morrissey belooft ons op ‘California Son’ een inkijk in de muziek die hem voor de muziek deed kiezen. Op een handvol songs na zijn het echter onbekende tracks waarvan we ons moeilijk kunnen voorstellen dat de Mozzer ze aan Johnny Marr heeft laten horen om het geluid van The Smiths mee richting te geven. De onsamenhangende productie van Joe Chiccarelli helpt ook al niet om mee te graven naar de muzikale roots van de bejubelde dwarsligger.
"Don’t Interrupt The Sorrow” van Joni Mitchell en "Only A Pawn In Their Game” van Bob Dylan zijn nagenoeg onherkenbaar. Het was ergens wel te verwachten dat Morrissey de aandacht naar zichzelf trekt en niet naar die toch wel prachtige songs. Ook opvallend is dat Morrissey voor bijna elke track hippe gastmuzikanten opgetrommeld heeft, maar dat die zelfs geen plekje in de schaduw krijgen op dit coveralbum. Die reeks hippe vogels zijn o.m. Ed Drooste van Grizzly Bear, Ariel Engle van Broken Social Scene, Petra Haden van the Decemberists, Sameer Gadhia van Young The Giant en singer-songwriter LP (Laura Pergolizzi). Ook Billy Joe Armstrong van Green Day en Lydia Night van punkrockband The Regrettes krijgen niet meer dan een fletse bijrol.
Echt veel wijzer over de inspiratiebronnen van de Mozzer worden we niet op dit album. “Suffer The Little Children” (van Buffy Sainte Marie) en “Days Of Decision” (van Phil Ochs) geven in deze versies totaal geen aanknopingspunten met de man zijn vroege of huidige werk. Hetzelfde geldt voor "Wedding Bell Blues” (van Laura Nyro), “When You Close Your Eyes” (van Carly Simon), “Lenny’s Tune” (van Tim Hardin) of “Some Say I Got Devil” (van Melanie). Heeft Morrissey deze artiesten en nummers met teveel of net te weinig respect behandeld of wil hij het achterste van zijn tong niet laten zien?
Slechts drie keer denken we dat Morrissey oprecht een inspiratiebron naar voren schuift: bij “Loneliness Remembers What Happiness Forgets” (van Dionne Warwick) hebben we een elaborate songtitel zoals Morrissey dat ook wel durft te doen en “Lady Willpower” (van Gary Puckett & the Union Gap) heeft in deze versie onbestemd een vibe die we associëren met The Smiths. Hij geeft echter het meeste prijs op “It’s Over” van Roy Orbison. Nu weten we eindelijk waar hij dat timbre, die toon, dat volume en die melancholieke, doorleefde knik in zijn stem aan gespiegeld heeft.
Verplicht voer voor de fans. En voor rabiate muziekquiz-spelers.
The Claim is een Engelse band die werd opgericht in de jaren '80. Onder invloed van bands als The Jam, The Kinks en The Smiths, wist The Claim zijn stempel te drukken op dat typische Britpop- en indie gebeuren in de jaren '90. Tussen 1985 en 1992 bracht The Claim twee albums en verschillende singles en EP's uit. Op hun in 1988 uitgebrachte album 'Boomy Tella' was de band aanzienlijk volwassen geworden en het wordt dan ook nu nog steeds beschouwd als hun doorbraakalbum. De band bleef echter teveel die status 'veelbelovend' bewaren. De grote doorbraak kwam er helaas niet. The Claim hield er dus in 1993 reeds mee op, maar blijk toch een invloed te hebben gehad een hele generatie bands. In 2009 speelde de band een reünieconcert in Rochester, gevolgd door een tweede in 2010.
Ondertussen werd ook een retrospectieve plaat uitgebracht: 'Black Path'. Er komt nu eindelijk een gloednieuwe schijf van The Claim op de markt: 'The New Industrial Ballads'. Een zeer aanstekelijk schijfje, waaruit niet alleen blijkt hoezeer deze band werd gemist, maar vooral doet The Claim duidelijk niet aan een routineklus, en dat trekt ons nog het meest over de streep.
Vanaf die eerste song, “Johnny Kidd's Right Hand Man”, blijkt al dat The Claim een nieuwe adem heeft gevonden en klaar is om zijn plaats in dat typische Britse popgebeuren terug in te nemen. Die voornoemde aanstekelijkheid, met lekker aan de ribben klevende drum- en gitaarpartijen op “Journey” en “Smoke And Screens” doen ons naar adem happen. Maar het is, ondanks die meesterlijke riffs, eerder die kristalheldere vocale aankleding die ons toch weer het meeste kippenvel bezorgt. Het lijkt wel alsof de jaren '90 nu pas zijn begonnen. De band slaat dus begane wegen in, maar voegt aan hun muziek van toen zeer veel spontaniteit en spelplezier toe. In de figuurlijk toch grijze en koude tijden waarin we leven, voelen songs als “Hercules”, “When The Morning Comes” en “Gamma Rays” en bij uitbreiding alle songs op deze schijf dan ook aan als een frisse deugddoende wind, waarbij het zonlicht in je ogen prikt en een gelukzalig gevoel over jou neervalt.
Alsof een zware last van hun schouders is gevallen, zo voelt deze plaat aan. We zijn dan ook blij dat The Claim terug uit de doden is opgestaan. Dat de band hier geen flauw afkooksel aflevert van zichzelf, maar duidelijk een visie neemt op een toekomst met een vette knipoog naar hun verleden, bezorgt ons een glimlach op de lippen. Een toekomst die er trouwens, op basis van deze kristalheldere, knappe schijf zeer rooskleurig uitziet.
Unwanted Tattoo, dat vorig jaar nog het knappe vinylalbum ‘Pardon My French’ uitbracht, komt al opnieuw op de proppen, met een digitale single deze keer. “Hey Lucha” is een ode aan de Mexicaanse luchadora’s die je vroeger al eens op TV zag. Je hoort opnieuw dat deze band zijn roots heeft in garage en bij de Ramones en The Cramps, maar deze keer zit er ook een flinke scheut rockabilly in de muziek.
Nog leuker dan de single op zich is de videoclip van “Hey Lucha”. Daarvoor heeft Unwanted Tattoo zich eens helemaal laten gaan: fans kregen een snelcursus american wrestling bij Cobra Wrestling Association om in de clip mee te spelen en voor het inblikken van de opnames werd de bevriende Britse video-artist Dan Donovan opgetrommeld. Het resultaat mag er zijn. Het toont dat je niet altijd een giga budget moet hebben om een leuke clip te maken.
https://www.youtube.com/watch?v=Oj3xNotMGT8
Na vijf Engelstalige albums vond Neeka het tijd om het over een andere boeg te gooien en ze nam Nederlandstalige liedjes op. Het resultaat daarvan kan je nu horen op ‘Meisje meisje’. Die ommezwaai naar de moedertaal werd haar overigens al lang aangeraden door o.a. Guido Belcanto en Kris De Bruyne. Hadden ze gelijk?
Ik moet eerlijk zeggen dat het wat wennen was om haar in het Nederlands te horen zingen. We werden al wat warm gemaakt de vooruitgelopen single “Kersen”, die mij kon charmeren. Een ideale song om mee te openen ook. Een uptempo liedje dat catchy en zacht klinkt. Het tweede nummer is “Kris De Bruyne” wat een eerbetoon is aan de man zijn liedjes en teksten. Een mooi eerbetoon met een zingende bas en een weemoedige slidegitaar op de achtergrond. Op “Herfst” toont ze haar zielsroersels.
Eigenlijk doet ze dat op vele liedjes en dat maakt het intieme werkjes waarbij ze zich blootgeeft. Tijdens “Ik Ben Echt Niet Kwaad” hoor je dat ze zingt ‘ik ben echt niet kwaad’ terwijl ze dat wel is. Een leuke contradictie waarbij mensen soms het tegenovergestelde zeggen van wat ze menen. Mooie song waar hier wat venijn in zit. Iets wat ik soms wel wat mis op dit album. Ook op “Geen Brave” komt ze onverwacht uit de hoek. De liedjes klinken soms lieflijk, maar de teksten tonen dan weer een andere kant van haar. Het titelnummer heeft een slimme opbouw. Er wordt sterk afgesloten met “Alles Voor Jou” dat bitterzoet klinkt.
Het voordeel met dit Nederlandstalige album is dat het meer opvalt dat Neeka interessante teksten neerpent. Je hebt het idee dat je een inkijk in haar bestaan krijgt.
Wie van kleinkunst houdt,zal dit zeker weten te waarderen. De aantrekkelijkste nummers voor mij zijn diegene waar er wat venijn of bitterzoetheid in zit. ‘Meisje meisje’ is een geslaagde luisterplaat geworden.
Club Mayz is het eenmansproject van Gentenaar Matthias Yzebaert. In 2015 bracht hij al een album, ‘The Void', uit onder de naam Mayz. We leerden deze elektronische muziekkunstenaar kennen in 2017 toen de man zijn schijf 'Lonliness' op de markt bracht. We schreven daarover: '’De perfectie van songs als “Everything Means Nothing Annyway” tot “You Can't Kill It” doen ons - eerder subtiel - telkens opnieuw terugdenken aan bands als bijvoorbeeld Depeche Mode, in hun beginjaren, daar is anno 2017 nog steeds niets mis mee. Liefhebbers van pure synthpop, met een knipoog naar de experimentele kant daarvan, zullen in deze plaat zeker hun gading vinden.’ Via Wool-E Discs bracht Club Mayz een nieuw meesterwerk uit: 'The Gift Of Surrender' - uitgebracht op vinyl. Een lekker donker wave pareltje boordevol duistere weemoedigheid en melancholie.
Knipogen naar die jaren '80 zijn nog steeds aanwezig bij Club Mayz, al is het deze keer meer gold wave en aanverwante, eerder intieme, darkwave. Zijn zin om te experimenteren met die geluiden is de man echter nog steeds niet verloren. “My Former Self” bevat zoveel zachtmoedigheid, binnen een donkere omkadering, dat die duisternis eerder deugd doet dan angst aanjaagt. Een rode draad dat we trouwens ook terugvinden op de daarop volgende songs als “Gray Days”, “Dependent”, “The Waiting Room” en “Mirage (I'm Not There)”.
We hadden onlangs het geluk zijn studio te mogen bezoeken en kunnen ons de uren dat de man achter al zijn knopjes en keyboards magie heeft liggen uitproberen tot het oneindige niet voorstellen. Maar de sfeer in die studio bewijst dat Matthias een elektronica-artiest is die net als grote artiesten als Brian Eno graag buiten zijn eigen lijntjes kleurt. Ook al is dat bij de laatste meer binnen ambient - een stijl die we ook soms terugvinden op deze schijf. Die donkere omkadering namelijk, die je hart verwarmt, zo eigen aan wat Brian Eno doet, vinden we dus ook terug bij Club Mayz. Vandaar. Van synthpop zoals bij de vorige schijf is, ondanks die nog steeds subtiele knipogen, iets minder sprake. Het bewijst nog maar eens dat Matthias een artiest is die zijn grenzen verlegd en blijft aftasten. En zichzelf bovendien blijft heruitvinden.
Het klankentapijt dat deze klankentovenaar naar voor brengt voelt aan als een donkere deken die je ziel verwarmt. Elke song bevat zoveel uiteenlopende soundscapes. De man zet je voortdurend op het verkeerde been. Dat je als aanhoorder geboeid blijft luisteren naar deze aanstekelijke schijf, die de meest donkere gedachten naar boven brengt maar dus eerder binnen een weemoedige omkadering, dan dreigend en oorverdovend. De beats werken wel degelijk op de dansspieren, maar doen je, eens onder hypnose gebracht door die uiteenlopende klanken die Club Mayz als een ware elektronica virtuoos uit zijn mouw schudt, eerder zweven over die dansvloer.
Matthias bewijst nog maar eens een meester te zijn in beats, die teruggrijpen naar een verleden maar vooral met het oog naar de toekomst van uiteenlopende elektronische muziekbeleving gericht.
Tracklist: My Former Self 04:11; Gray Days 06:12; Depends 05:51; The Waiting Room 03:17;Passing By (Intro) 02:29; Mirage (I'm Not There) 05:29; Farwell Track 02:59; The Mask Of Sorrow 03:26; Souvenir Wounds 03:40; We Have Ideas And Each Other 06:33.
Elektro/Dance
The Gift Of Surrender
Club Mayz
Wool-E Discs
Het komt zelden voor dat een band zo enthousiast je een nieuwe schijf in de handen steekt, met glinsteringen van trots in de ogen. Nu, Exoto mag helemaal terecht trots zijn op hun nieuwe aanwinst. 'Absolution in Death' is een doorsnee-deathmetalschijf die de meest donkere gedachten bij ons naar boven brengt, binnen een atmosfeer die je tot waanzin drijft. Dat is het soort deathmetal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen, om de apocalyps letterlijk te doen ontstaan in ons hoofd. Exoto wist ons vorige zomer al murw te slaan op het gezellige festival Frietrock, waar de band erin slaagde om op klaarlichte dag de duisternis letterlijk te laten neerdalen over de festivalweide.
Exoto ontstond al in 1989 en heeft toch al wat jaren op de teller staan. In de jaren '90 wist Exoto zijn stempel te drukken op die typische deathmetalscene. Niet alleen waren er optredens met o.a. Morbid Angel, Loudblast, Annihilator, Malevolent Creation, Benediction, Massacra, Grave, Loudblast, Gorefest en Ancient Rites.
Exoto bracht in 1994 met 'Carnival Of Souls' een uiterst gesmaakt debuut uit. Helaas had Exoto rond die periode ook af te rekenen met het jammerlijke overlijden van voormalige drummer Didier in een auto-ongeval. Een mokerslag in het gezicht die de band heeft dooreengeschud. Maar Exoto bleef niet bij de pakken zitten en timmerde met succes verder aan de weg. De band hield er uiteindelijk mee op in 1996, maar herrees echter uit zijn as in 2012.
In 2016 werden in een vernieuwde line-up stappen gezet om de band gloednieuw leven in te blazen. Het resulteerde o.a. in dit knappe minischijfje 'Absolution In Death'. De band bestaat anno 2019 dan ook uit topmuzikanten die o.a. door hun jaren dienst in de scene verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dat blijkt al uit die verschroeiende intro die dreigend als een ratelslang je langzaam de adem ontneemt. Waarna we vertrokken zijn voor een oorverdovende trip doorheen de diepste kerkers van onze eigen Hel. Want ja ook Exoto houdt je een spiegel voor, waarbij je je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Uiteraard zijn we onder de indruk van de gitaarriffs, vlijmscherp als een mes gecombineerd met drumsalvo's die als een mokerslag in je gezicht terechtkomen. Maar het is die rauwe en brullende stem van Chris die de kers vormt op de dodelijke taart.
Songs als “Absolution In Death”, “Floating” en “Liquify Your Enemies” gaan diezelfde verschroeiende weg op, tot je als aanhoorder tot een vorm van waanzin wordt gedreven. Deze band brengt deathmetalingrediënten naar voor die dodelijk klinken in de oren, maar het voelt ook aan alsof de ziel uit je lichaam wordt gerukt en elk beetje leven uit je vege lijf wordt gezogen. Nee, origineel is dat allemaal niet, maar het wordt wel zodanig meedogenloos gebracht dat je tot waanzin wordt gedreven. En prompt apocalyptisch aanvoelende taferelen voor de ogen haalt.
Exoto slaagt er dus niet alleen live in dat intensieve gevoel naar voor te brengen waardoor je compleet murw wordt geslagen, ook op schijf voelt het aan alsof je letterlijk wordt weggesleurd naar die diepste kerkers van de Hel. Dat daarbij gegrasduind wordt doorheen typische doorsnee deathmetalingrediënten? Dat stoort allerminst, omdat kwalitatief uitstekend werk wordt afgeleverd vanaf de eerste tot de laatste noot. Waardoor je, eens waanzinnig geworden, uw lot in handen neemt en de dood strak in de ogen kijkt. Missie geslaagd!
Tracklist: Walkers (Intro); When No Dreams Remain; Consumed By Insanity; Liquefy Your Enemies; Floating (To Hell); Absolution In Death.
Succesvolle deelnames aan Humo’s Rock Rally en een goed onthaalde debuut resulteerden voor Geppetto & The Whales in o.a. optredens op grote festivals als Pukkelpop. Het leek de band medio 2012-2014 voor de wind te gaan. De band was aan een opmars naar boven toe en ook wij waren daar enkele keren getuige van. In 2015 zagen we Geppetto & The Whales aan het werk in Concertzaal De Casino in Sint-Niklaas en schreven daarover: ‘De lont was bij dezen aan het vuur gestoken en Geppetto & The Whales konden de rest van de avond niets meer verkeerd doen. Niet alleen zijn er de wondermooie songs als “Maxburg”, “Jonathan” of “Bright Star” die allen schipperen tussen hartverscheurend, intiem en meeslepend. Ze werden met een soort vurigheid en gretigheid gebracht die ons en de aanwezigen heel diep raakte. De ene keer kon je een speld horen vallen in de zaal, het volgende moment scheurden de gitaren heel diep door je vege lijf heen, als een scherp mes. Kortom: Nergens werden geluidsmuren afgebroken, maar de set zat boordevol heel uiteenlopende variaties en tempowisselingen. Die aan de ribben bleven kleven"
Toen werd het plots stil rond deze veelbelovende Belgische band, tot recent hun nieuwste schijf op de markt kwam: 'Passages'. Alsof ze nooit echt weg zijn geweest, zo klinkt openingssong “Faust”. Diezelfde melancholische en weemoedige aankleding als voorheen, waardoor we als aanhoorder in diepzinnige gedachten vertoeven binnen intieme sferen en ons gewillige lieten hypnotiseren. Het is ook op deze nieuwe schijf overeind gebleven. Ook bij de daaropvolgende pareltjes als “Tall Leaves”, “Nunki” en “How We Got Here” worden nog steeds geen geluidsmuren afgebroken, maar wel die uiterst gevoelige snaren geraakt. Is er dan niets veranderd? Meer dan ooit hoor je duidelijk een band die volwassen is geworden en vooral een band waarin iedereen dezelfde kant uitkijkt. Tijd uittrekken voor herbronning in je leven. Het kan ervoor zorgen dat je, eens een nieuwe adem gevonden, sterker dan ooit de toekomst met een brede glimlach tegemoet kan zien. Ook Geppetto & The Whales heeft dankzij deze herbronning zichzelf letterlijk teruggevonden, zoveel is duidelijk.
Songs die één voor één niet moeten onderdoen voor songs die de band in het verleden uitbracht, maar eveneens laten zien en horen dat de toekomst voor wat eens toch was uitgegroeid tot één van onze favoriete Belgische bands binnen weemoedige muziek, er wederom heel rooskleurig uitziet. Dat is vooral wat Geppetto & The whales ons met deze klasseplaat voorschotelt.
We hopen alleen stilletjes dat ze weer geen vijf jaar moeten wachten om ons te verblijden met aan de ribben klevende songs als “Man From Porlock”, “Ruts” of “Rites Of Passage”. Echter, het was het wachten meer dan waard.
Tracklist: 1. Faust; 2. Tall Leaves; 3. Nunki; 4. How We Got Here; 5. Man From Porlock; 6. I Know Who You Were; 7. Ruts; 8. Thirteen Lovers; 9. Stuck In Reverse; 10. Rites Of Passage; 11. At Little Bay; 12. Jigsaw; 13. Dusseldorf.
Bij de liefhebbers van film en TV-series zal de naam Jack Savoretti wellicht een belletje doen rinkelen. Zijn muziek wordt gebruikt in series als Grey’s Anatomy ,Teen Wolf en The Vampire Diaries, om maar een paar voorbeelden te geven. Jack Savoretti is een singer-songwriter die door zijn muziek en zachtmoedige stem vooral de gevoelige snaar raakt. Met 'Singing To Strangers' bracht de man zijn ondertussen zesde schijf uit, waarbij braafjes tussen de lijntjes wordt gekleurd. Maar eerlijk is eerlijk, die gezapige aankleding bezorgt je wel degelijk een krop in de keel. Al mocht het voor ons wel wat avontuurlijker en intenser zijn geweest.
Dat breekbare en zeemzoete waarmee Savoretti de haren op je armen doet rechtkomen? We vinden het dan ook net iets te weinig terug om ons compleet over de streep te trekken. “Candlelight” is een poging in de goede richting. Jack zijn zachtmoedige stem klinkt hier breekbaar als porselein. Bij een song als “Better Off Without Me” doet zijn stem me zelfs sterk denken aan Bryan Adams en dergelijke songs hadden er wat mogen staan op deze schijf. Want het zijn net deze soort songs die er bij films en dergelijke voor zorgen dat de emotionele beladen atmosfeer tot een hoogtepunt wordt gedreven waardoor je met tranen in de ogen achterblijft.
Uiteraard beschikt Savoretti over een zeer warme stem, die aanvoelt als een deken tegen donkere winteravonden. Het breekbare in zijn stem, doet ons meermaals naar adem happen. Luister maar naar het intieme en mooie “Singing To Strangers (Interlude)” waar Jack zijn stem volledig in de strijd gooit om de aanhoorder te bedwelmen. Er zitten heus nog wel van die hartenbrekers tussen. Zoals afsluiter “Music's Too Sad Without You”, een liveversie met Kylie Minogue. Wiens stem dan weer een meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel. Het is dus niet allemaal kommer en kwel bij Savoretti. Integendeel, Jack profileert zich op een gezapige en heel magisch mooie wijze tot een hartenbreker eerste klasse. Daar bestaat geen enkele discussie over.
Jack Savoretti brengt met ‘Singing To Strangers' een plaat uit die gevoelige snaren van de aanhoorder zullen raken, doordat de man zijn bijzonder kristalheldere stem in de strijd gooit en songs zodanig emotioneel aankleedt dat je gewoon met een krop in de keel achterblijft. Echter blijft hij hierbij iets te angstvallig binnen oppervlakkige lijntjes kleuren, waardoor niet elke song een even geslaagde trip naar ons hart blijkt te zijn. Dit album klinkt dus vooral iets nadrukkelijk als een easy-listening popplaat, inclusief bijbehorende strijkers, koortjes en dergelijke meer. Op zich is daar uiteraard niets mis mee. De liefhebber van deze soort singer-songwriter/popmuziek zal zeker aan zijn trekken komen. Ikzelf had toch graag een iets meer gedurfde en avontuurlijke aanpak gezien en gehoord. Zoals we in het verleden nog al hebben meegemaakt bij Savoretti. En zoals dat ook in zijn filmmuziek het geval is. Helaas vervalt Savoretti op deze schijf dus iets te nadrukkelijk in oppervlakkigheid, waardoor zulke momenten zeer zeldzaam zijn, en het ons beetje een gemiste kans lijkt om ons hart volledig te veroveren.
Tracklist: 1. Candlelight 04:32; 2. Love Is On The Line 03:31; 3. Dying For Your Love 04:02; 4. Better Off Without Me 04:02; 5. What More Can I Do? 04:58; 6. Singing To Strangers (Interlude) 02:53; 7. Youth And Love 03:56; 8. Touchy Situation 04:27; 9. Greatest Mistake 04:59; 10. Things I Thought I'd Never Do 04:11; 11. Going Home 04:27; 12. Music's Too Sad Without You (Live from Venice).
Wij Belgen mogen best toch wat meer trots zijn op wat onze metalscene te bieden heeft. Dat is een statement die ik al verschillende keren heb gemaakt, ik kan dat niet genoeg herhalen. Neem nu Slaughter The Giant. Dit melodieuze death/blackmetalcollectief haalt zijn inspiratie bij bands als Fragments Of Unbecoming, Killswitch Engage en Ignominous Incarceration, maar beschikt vooral duidelijk over een eigen smoel. Toen we de heren vorig jaar zagen optreden op het festival Frietrock schreven we daarover: 'Bij veel bands lag alles iets te nadrukkelijk op diezelfde lijn, waardoor de aandacht al te vaak verslapte. Maar toch stellen we bij elk van hen eveneens enkele opvallende elementen vast waardoor we dan weer kunnen besluiten dat er zeker en vast potentieel naar de toekomst toe inzit. Echter is het vooral de bedoeling van de organisatie om jonge of minder bekende bands podiumkansen te geven. Ook daarvoor kan de organisatie van Frietrock op onze waardering rekenen. Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg.''
Slaugher the Giant brengt zijn eerste EP op de markt: 'Aslylum of the Damned'. En ondanks dat het nog om een vrij jonge band gaat, hebben de leden daarvan al heel wat watertjes doorzwommen. Zo speelden zanger Benny Ubachs en drummer Joren Baert beiden bij The Scalding en maakte gitarist Timi Devos het mooie weer bij Evilenko. Die ervaring in het vak nemen de heren ook mee in dit nieuwe project. Het resulteert in een ijzersterke death/blackmetalplaat waar nergens en speld valt tussen te krijgen. Na een vrij lange intro, die langzaam als een gif je aders binnendrijft, zijn we vertrokken voor een niets meer of minder dan ijzingwekkende trip doorheen helse taferelen. Doordat de bandleden elkaar perfect aanvullen, ontstaat dan een kruisbestuiving die de poorten van de Hel letterlijk doen openzwaaien. Zware riffs en donderslagen als drumsalvo's vliegen ons rond de oren. Maar het is vooral die stem van Benny, die telkens combineert tussen clean en oorverdovende grunts, die ervoor zorgt dat de haren op onze armen bij elke song rechtkomen. Van pure angst. Zeker weten.
Dat laatste is trouwens de rode draad op “Torture And Madness”, “The Hell In Me” en “Raging Demons”. En bij uitbreiding door de volledige schijf. Demonische wezens kom je over de gehele lijn tegen. Is dat enerzijds in een razendsnel en meedogenloos tempo, dan schuilt er anderzijds plots wat meer melodie in een al even ijzingwekkend, dreigende ‘Asylum Of The Damned’. Vooral zitten elk van de nummers op deze EP heel strak in elkaar, en klopt het plaatje volledig. Elke riff sluit dan ook perfect aan op de volgende mokerslag, of de grunt en de vocale inbreng.
Die verschroeiende aanpak zorgt voor een perfect visitekaartje naar de fans toe die nog moesten twijfelen. U zult niet worden ontgoocheld, neem dat van ons aan.
Apocalyps Nu! is een titel die perfect past in het totaalpakket dat hier wordt afgeleverd door Slaughter The Giant. De band is op basis van deze klasse-EP trouwens duidelijk klaar voor het grote werk. De band staat binnenkort op Antwerp Metal Fest, waar ze zullen zorgen voor een apocalyptische totaalbeleving.
Meer informatie over Antwerp Metal Fest vind je op https://www.antwerpmetalfest.be. Het is een metalfestival dat je trouwens, als doorsnee metalliefhebber van het eerste en het laatste uur gewoon niet mag missen. Net zoals het optreden van deze veelbelovende death/blackmetalact Slaugther The Giant dus. Want zonder enige overdrijving, met Slaughter the Giant krijgen we een kersverse ijzersterke parel binnen de black- en deathmetal aangeboden, die ons dus op het podium al kon murw slaan. Maar ook door middel van deze EP dooreen schudt, waardoor diezelfde demonische wezens ons eveneens tot moes slaan. En dat is hoe we onze boterham met black/death metal het liefste verorberen.
Tracklist: Apocalypse Now; Torture And Madness; The Hell In Me; Raging Demons; Asylum Of The Damned.
Bolt Ruin is het project rond elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen", lezen we op de vi.be-pagina van de band. Toen we Bolt Ruin zagen optreden op BRDCST-festival in de Ancienne Belgique waren we danig onder de indruk van de combinatie tussen eerder 'liefelijke' beelden en dreigende muziek die als een oorverdovende oerknal ervoor zorgde dat apocalyptische wezens de zaal zouden overnemen. We vroegen ons af of Brecht er ook op schijf erin zou slagen ons datzelfde intensieve gevoel van angst en vertwijfeling zou kunnen afleveren als op dat podium? Eind maart kwam het debuut van Bolt Ruin op de markt via Consouling Sounds/Circuits en dan weet je waar je je kunt aan verwachten: grensverleggende intensiviteit.
Vanaf die eerste song “Marjhed” voelen we ons al wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel. Dankzij een elektronische inbreng die letterlijk de haren op je armen doet rechtkomen van angst drijft Bolt Ruin de aanhoorder langzaam maar zeker tot pure waanzin. Ook al is dat vaak binnen een eerder intieme omkadering, de dreigende ondertoon blijft steeds overeind staan. Ook bij de daaropvolgende kleppers als “Przenac”, “Psilentze” en “Dravvn” voelt het aan als een klauw die langzaam je strot dichtknijpt tot je buiten adem gekomen uw demonen strak in de ogen kijkt. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken.
Want inderdaad, dankzij die heel intensieve totaalbeleving prikkelt de man uw fantasie. Met de ogen gesloten halen we ons beelden voor de ogen van de apocalyps die gewoon dagdagelijkse taferelen verstoort door dood en verderf te zaaien om zich heen. Meestal op een langzame maar heel dreigende wijze, maar ook met oog voor improviseren en experimenteren met die duistere elektronica. Zo bekruipt je steeds dat angstgevoel en kruip je wat dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je weer eens bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt in de vorm van “Tshered”. Een afsluiter die je nog maar eens tot waanzin drijft. Tot je op het puntje van je stoel zit te beven van angst, en uiteindelijk je lot gewoon in handen neemt.
Tracklist: Marjhed; Przenac; Psilentze; Dravvn; Disperish (feat Dialect); Tshred.
Elektro/Dance
Bolt Ruin
Bolt Ruin
Consouling Sounds/Circuits
‘Levende legende brengt gesmaakte soloplaat uit’. Het zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want inderdaad Don Felder is dankzij zijn bijdrage als gitarist/zanger aan The Eagles in de periode 1974 tot 2001 uitgegroeid tot een legendarische naam in rock, blues en aanverwante middens. De man, ondertussen de respectabele leeftijd van 71 bereikt, brengt nu zijn derde soloschijf uit: 'American Rock 'n' Roll'. Een schijf waarbij Felder met het grootste gemak aan alle hoge verwachtingen voldoet.
Hij krijgt hierop wellicht de steun van andere levende legendes als Peter Frampton, Slash, Mick Fleetwood, Joe Satriani en Richie Sambora. Maar hij trekt vooral de aandacht naar zich toe, door middel van lekker aanstekelijke, pure rocksongs die aan je ribben blijven kleven. Don Felder doet daarbij niet aan nieuwe wegen inslaan, maar blijft zijn eigen grens verder aftasten. Hij klinkt op deze schijf ook niet oubollig of routineus. Het spelplezier loeit vanaf die eerste titelsong tot de laatste snik gewoon uit de boxen en daardoor bezorgt hij de blues-en rockfan de ene na de andere adrenalinestoot, zoals hij dat in zijn jonge jaren bij The Eagles ook deed. En dat is gezien zijn staat van dienst bewonerswaardig te noemen. Want hij trapt niet in de val van een routineklusje afwerken, zoals sommige tijdsgenoten dat helaas plegen te doen.
Of dat nu is door blues klinkende pareltjes als “Limelight” of ballads die je koude rillingen bezorgen of eerder mede door verschroeiende solo's bovenop dat warme stembereik, als in “Falling In Love”, telkens raakt Felder de rocksnaar heel diep. Maar vooral, Don Felder straalt na al die jaren nog steeds het charisma uit van een jonge wolf, dat is wat ons nog het meest over de streep trekt. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze schijf is zeer gevarieerd en smakelijk samengesteld zodat een beetje fan van blues- en rockmuziek in zijn meest pure vorm. De fans van Eagles kunnen met een gerust hart deze bijzonder gezapige parel aan hun platenkast toevoegen.
Tracklist: 1. American Rock 'n' Roll 03:41; 2. Charmed 03:17; 3. Falling In Love 04:25; 4. Hearts On Fire 04:32; 5. Limelight 03:47; 6. Little Latin Lover 03:34; 7. Rock You 03:42; 8. She Doesn't Get It 03:34; 9. Sun 04:32; 10. The Way Things Have To Be 04:20; 11. You're My World.
Youff staat garant voor de meest extreme en overstuurde noise rock die er in ons landje wordt geproduceerd. Dat wisten we al van hun vorige terreurbom ‘Et Cetera’, en met ‘20/20 Hindsight zijn ze er niet bepaald radiovriendelijker op geworden. De gitaren klinken alsof ze ergens van een schroothoop zijn gehaald waar de jonge Sonic Youth zijn gevaarlijkste afval heeft achtergelaten. Youff graaft die dingen gewoon terug op en jaagt er dan doodleuk een genadeloze bosmaaier door.
De vocals lijken fatale noodkreten van een psychopaat die in een dodencel zijn laatste uren doorbrengt.
Youff is Lightning Bolt die met een schroevendraaier uw schedelpan doorklieft, of Daughters die zonder enige vorm van verdoving uw ingewanden verwijderen.
Om maar te zeggen, Youff is geen wandelingetje in het park. Tenzij u zich om middernacht in een duister park begeeft alwaar een serial killer u met de glimlach én met een hakbijl staat op te wachten.
‘20/20 Hindsight’ is een plaat die krijst, schuurt, brandt, schreeuwt en verplettert, eentje waar je nooit zonder kleerscheuren uitkomt.
Nederlands 
Français 
