Als er dit jaar maar plaats is voor één nieuwe metalband op uw radar, dan kan u reeds de naam invullen: Alien Weaponry. Zij leveren het beste debuutalbum in de metal sinds jaren. Na de eerste luisterbeurt zal u snappen waarom dit geen overdreven grootspraak is.

Alien Weaponry bestaat uit drie Maori, de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland. Het zijn nog tieners, maar muzikaal en tekstueel klinken ze uitermate volwassen. Ze brengen complexe maar heel efficiënte thrash met invloeden van industrial (Fear Factory) en misschien een klein beetje uit de hardcore. O.a. door afwisselend in hun eigen taal en het Engels te zingen, door wat ‘tribal’-elementen toe te voegen en door hun afkomst en cultuur als centrale thema te kiezen, heeft hun eerste album veel weg van Roots van Sepultura, met o.m. de fantastische singles Roots Bloody Roots en Rattamahata. Met dat verschil dat Roots al het zesde album van de band van Max Cavalera was, terwijl dit uit het niets vanuit Nieuw-Zeeland op ons komt afgestormd. Als ze dit als trio kunnen op hun 15 jaar, wat mogen we dan van hen verwachten als ze muzikaal nog gaan groeien?

Het album werd ‘Tu’ gedoopt, naar de korte naam voor Tumatauenga, de oorlogsgod van de Maori. De roots van de band biedt genoeg onderwerpen waar ze zich boos over kunnen maken: de doden en de diefstal van hun land bij de kolonisering, de onderdrukking van hun taal en cultuur, de belabberde sociale situatie van de oorspronkelijke bevolking, … Behalve een dikke laag woede en agressie ademt het album ook een zekere trots uit. Fierheid over de identiteit en een geloof in eigen kunnen van de band en van de Maori.

Alle songs op dit album zijn sterk. Van “Kai Tangata” via “Ru Ana Te Whenua”  tot “Holding My Breath”.

Ook het platenlabel heeft begrepen dat ze met Alien Weaponry goud in handen hebben. De Nieuw-Zeelanders mogen deze zomer aantreden op de grootste metalfestivals: Wacken Open Air en Summerbreeze in Duitsland, Metal Days in Sloveniê, Bloodstock in de UK, … België staat voorlopig niet op de agenda. Jammer.  

Er zijn zo van die artiesten die niet alleen op of naast het podium een diepe indruk nalaten. Sommige van hen verleggen steeds opnieuw grenzen, waar er geen grenzen zijn. Neem nu BARST, het project rond multi-instrumentalist en virtuoos Bart De Smedt. Eerder sloeg hij, in samenwerking met al even gedreven muzikanten binnen dat project, ons met verstomming met ‘The Western Lands’. Via Consouling Sounds schiet BARST een gloednieuwe vuurpijl op ons af in de vorm van ‘The Endeavour’ . Een song van circa drie kwartier lang. Die aanvoelt als drie minuten.
De song bevat zoveel lagen en muziekstijlen, zodat je na zes luisterbeurten weer nieuwe ontdekkingen doet. Dat is nu eenmaal wat een artiest als BARST zo uniek maakt. Met deze song verlegt hij een grens binnen shoegaze, postrock, drones, noise rock, Ambient. En wat weet ik nog veel. Deze song bestaat uit zoveel tempowisselingen en verrassende neven effecten. Soundscapes waarbij je de versterker muisstil moet zetten om iets te horen dat klinkt als dreigend geruis. Om dan over te gaan tot die het trommelvlies doen barsten. Eer je het weet zit je weer in een ander verdieping van het huis dat langzaam wordt opgebouwd. Of eerder een doolhof in een landschap boordevol gevaren, rustpunten en onverwachte wendingen.
Ik houd van spannende thrillers, waar die spanning doorheen de gehele film met vallen en opstaan langzaam wordt opgebouwd tot een climax, af te raden voor mensen met hartproblemen. Nu, ook BARST verstaat die kunst om van deze song een horror film te maken die je op het puntje van je stoel doet zitten, vol spanning afwachtende of er om de hoek geen griezelig wezen tevoorschijn zal komen. Voortdurend bouwt BARST de climax op, doet je gemoed weer tot rust komen, om daarna weer verschroeiend uit te halen en je hart te verbrijzelen. Echter, is het eerder een langzame dood. Het mag niet te snel gaan. BARST verstaat trouwens die kunst om de aanhoorder aan te zetten zijn muziek tot de bot uit te spitten. Echter, dit vergt een inspanning van de luisteraar.
Zoals we aangaven, zelfs na vier of vijf luisterbeurten doen we nieuwe ontdekkingen.  BARST maakt het de aanhoorder dan ook niet gemakkelijk. Ben je voorstander van deze aanpak, dan is deze plaat een sterke aanrader.
Besluit
BARST is steeds een artiest geweest die zijn grens verlegt. Tijdens deze song slaat hij als waanzinnig geworden aan het improviseren en experimenteren tot het bitter einde.  Meer nog. Een echt eindpunt vinden we niet, laat staan een begin. Dit nummer zit zo complex in elkaar dat we enkel maar kunnen besluiten, dat BARST 'muziek tot absolute kunst verheffen', heel hoog in zijn vaandel draagt. Dat bewees hij in het verleden al meermaals. Op dit bijna drie kwartier intensieve tripje, zet hij dit nog meer in de verf. Geef deze song dus niet één maar desnoods tien luisterbeurten, en ga rustig op ontdekkingreis in het bosrijke doolhof, dat luistert naar de naam BARST. Het loont, als avonturier binnen de muziekwereld die je bij het beluisteren van dit meesterwerk toch moet zijn, de moeite om de trip tot de bodem te ondergaan. We wensen de aanhoorder veel succes.
Tracklist:
The Endeavour  42:42

De uit Lier afkomstige band Here Stands a Hero timmert sinds 2014 aan de weg. De band steekt zijn voorliefde voor de hardere muziekstijlen niet onder stoelen of banken, en dat heeft hen dan ook geen windeieren gelegd. Niet alleen deed de band enorm veel live ervaring op, maar stonden ze ook op menig podia in binnen en buitenland. De kers op de taart werd afgeleverd met een schitterende EP ‘Hollow Hearts’ (2016), die aan ons niet is voorbij gegaan. We schreven daarover: '' We zien vooral uit naar meer, veel meer. Want Here Stands A Hero heeft veel meer in zijn mars om een zoveelste metalcore bandje te worden in een lange rij. Zij vinden het genre gewoon opnieuw uit met deze EP.

Met ‘Atheist \\ Omnist’ draait Here Stands a Hero een bladzijde om, en is meer dan ooit klaar de wereld compleet te veroveren.

Hoewel uit openingsnummer “Atheist” blijkt dat Here Stands A Hero eveneens andere muziekstijl wil en kan aanboren, buiten doorsnee Metalcore invloeden, is het in veel gevallen toch die muziekstijl die de toon aangeeft op deze schijf. Daar is totaal niets mis mee. Vooral stralen songs als “Path of Selfsihness” - met verschroeiende vocale inbreng van Matthijs Nuyts (Knives to Gunfight) -  “I am Death”, “Fals Perceptions” uit hij enorm veel woede en frustratie, zo typisch aan het metalcore genre. Maar ook een vette knipogen naar bijvoorbeeld post metal - met growls die de haren op de armen doen recht komen - tot streepjes post rock,  zijn dus een opvallende verandering binnen de sound van Here Stands A Hero.

Van oorverdovende drilboor boven halen om alles omver te blazen, gaat de band zonder enig moeite over naar eerder melodieuze songs die je kippenvel bezorgen, zonder de dreigende ondertoon, waardoor we ooit fan zijn geworden van deze band, uit het oog te verliezen.

Here Stands A Hero grijpt je nog steeds bij het nekvel, en laat niet meer los tot je compleet murw geslagen in een hoek in de kamer totaal verweesd achterblijft. Dat was in het verleden de grote sterkte van de band, dat is anno 2018 nog steeds het geval.

De gitaar riffs snijden in je vlees als een bot mes tot verschroeiende harde drum salvo's. Ze zijn zonder meer een meerwaarde binnen. Wat Here Stands A hero, en bij voorkeur deze schijf, echter nog het meest bijzonder maakt, is, naast het aanbieden van enorm veel tempowisselingen, de geslaagde kruisbestuiving tussen clean vocals van Cédric met de hartverscheurende screams van Ruben. Waardoor je letterlijk van het kastje naar de muur wordt gestuurd.  Nog nooit heeft dat zo goed aangevoeld als bij songs als “Blind Eyes”, “Exile” en “White Shores”.

Besluit: Waren we danig onder de indruk van die geweldige EP in 2016, en dachten we dat het niet beter meer kon, dan heeft Here Stands A Hero ons met ‘Atheist \\ Omnist’ toch weer aangenaam kunnen verrassen door een gevarieerde schijf aan te bieden. Zo een trip waar het zonlicht niet schijnt, maar verschroeiende duisternis als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Dat krijgen we voorgeschoteld. Dit allemaal binnen een al even verschroeiende omkadering, die geen spaander geheel laat van je hersenpan. De band tast bovendien voortdurend zijn eigen grenzen af, en pint zich nog meer dan voorheen, totaal niet vast op enkel en alleen het aanbieden van een metalcore plaat. Het aanboren van andere muziekstijlen binnen een donkere omkadering, trekt ons eveneens over de streep.

Kortom.  Here Stands A Hero is duidelijk volwassen geworden, en weet meer dan ooit verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Met ‘Atheist \\ Omnist’ levert de band een schijf af waar metalcore/sludge/post metal tot zelfs post rock voortdurend hand in hand gaan. Telkens binnen die donkere en dreigende omkadering.

De band moet daardoor totaal niet meer onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen het hardere muziekgebeuren.

Tracklist:

Atheist 02:18 Path Of Selfishness 03:52 Mercenary 04:14 I Am Death 03:37 False Perceptions 05:00 Blind Eyes 04:09 Exile 05:05 White Shores 04:20 Parasites 03:28  Omnist 02:59  

Spaanse synthwave uit de jaren ’80. We kunnen er ons weinig bij voorstellen. Uit die periode is me enkel de discohit “Vamos A La Playa” bijgebleven, maar dat blijkt een Spaanstalig nummer van het Italiaanse duo Righeira te zijn. Wel Spaans, met synths en in het juiste tijdvak is “Hijo De La Luna” van Mecano. Daarvan nochtans geen spoor op de tweede verzamelaar Interferencias, die ons een overzicht wil bieden van de Spaanse synthwave uit de jaren ’80.

Deze verzamelaar is best een interessant tijdsdocument. De economische crisis en de Koude Oorlog speelden misschien iets meer op de achtergrond, maar Spanje had vooral nog maar pas afgerekend met dictator Franco. De jeugd snakte naar een radicale vernieuwing. De synthesizer belichaamde alles wat jonge muzikanten verlangden: eindeloze nieuwe muzikale mogelijkheden en vooral een breuk met de oude populaire en andere muziek die hen deed denken aan het regime van Franco. Het voordeel was ook dat je met een slechts beperkte muzikale bagage (zonder notenleer) toch al aan de slag kon. De Spaanse synthwave werd zo een kanaal voor o.m. het openbloeiende politiek-linkse speelveld, wat zich vertaalt in openlijke sympathie voor het communisme en socialisme. Ook Mecano paste in dat plaatje, maar alle begrip ervoor dat de samensteller dat niet opgenomen heeft, ook niet op Vol. 1. Misschien kan Mecano met een ander nummer dan “Hijo De La Luna” alsnog op Vol. 3? 

Zuiver muzikaal bekeken is deze Spaanse synthwaveperiode best interessant. De muziek, van synthpop tot coldwave, komt in de buurt van wat er toen in België gebeurde met Front 242, Nacht Und Nebel, Struggler, 2 Belgen, Schiksal, Arbeid Adelt, Red Zebra, Schmutz, Telex, Definitivos, Neon Judgement en Siglo XX. Al was het totaalplaatje in Spanje misschien toch iets minder donker en dreigend dan bij ons. Er was wel net zo veel plaats voor experiment als bij ons en uit dat experiment kwam al eens bewust of onbewust een radiohit. Als je die radiohits weglaat, komt deze Spaanse verzamelaar in de buurt van wat bij ons Walhalla Records deed met de verzamelaar Whispering Trees.

Net als in ons land werd de inspiratie in Spanje in die periode vooral gevonden in Duitsland (Liaisons Dangereuses, Kraftwerk, DAF, Rosengarten, Tangerine Dream, …) en ook wel in Engeland (Anne Clark, Sisters of Mercy, Ultravox, Yazoo, Soft Cell, Tubeway Army, OMD, Human League, Brian Eno, …). Het Amerikaanse Suicide en tal van bands en artiesten uit andere Europese landen zullen eveneens mee het vuur aan de Spaanse lont gestoken hebben.

Het mag verwonderen dat maar zo weinig van deze Spaanse synthwave voorbij de grens geraakt is, maar de mogelijkheden waren natuurlijk beperkt in die tijd en de meeste bands hadden inhoudelijk (tekstueel) enkel een Spaans publiek voor ogen. Een paar uitzonderingen mikten toch verder door nummers in het Engels te brengen, maar dan kwamen ze natuurlijk op het speelveld van de commerciële popmuziek dat al ingenomen was door vooral de Britse muziekindustriemachines, die een veel langere traditie en grotere promobudgetten hadden. Ook Belgische synthwave uit die periode mocht al blij zijn dat ze tot in de buurlanden geraakten. Dat gold toen reeds als een internationale doorbraak.

Elk van de 20 tracks op ‘Interferencias Vol. 2’ bespreken zou ons te ver leiden, maar enkele interessante zijn de coldwave van TV Soviética (met “Oxido”) en van Flacidos Lunes (met “Francotirador”), het experimentele “Teatro sucio” van Orféon Gagarin en de pre-EBM van Esplendor Geométrico. “Teoria del contacto” van Logotipo is een vrouwelijke versie van 2 Belgen, terwijl “La espia que me amo” van Claustrofobia een Spaanse variant van Heaven 17 is. “Deja de lamentarte” van Fanzine heeft toch een beetje de donkere melancholie die toen in België en Duitsland wijd verspreid was. Flash Cero doet vaag denken aan onze Poésie Noire. Minuit Polonia komt in de buurt van Grauzone. “Déjame ahora dormir” van Q is een met italo-disco flirtend pareltje waar producers en remixers vandaag nog steeds een goudader aan hebben.  Al geldt dat voor wel meer tracks van deze verzamelaar.

Bij de CD krijg je een boekje met heel wat uitleg in het Engels (en het Spaans uiteraard) en enkele beelden.