Thee Oh Sees is onmiskenbaar John Dwyer . Elk jaar is hij er wel met een nieuwe plaat . In nog geen veertig minuten draait hij hier met een nieuwe bezetting een rits songs door die hun thuishaven vinden binnen de garagerock . Hij weeft er een resem varianten aan van psychedelica , punkabilly, krautrock tot ambient , harkend , bonkend , zoemend en neurotisch overstuurd . De nummers zijn uptempo , broeierig , bezwerend en verslavend .
Thee Oh Sees houdt er een GBV concept op na en slaat de brug tussen Stooges en Butthole Surfers .
Op plaat ietwat gewoontjes soms , live energiek , opwindend , briesend , gek!
Tijdloze band!
De jonge gasten van het NY-se The Lemon Twigs van de broers Brian (19) en Michael (17) D’Addario absorberen de muziekgeschiedenis van de jaren zestig , zeventig en tachtig op hun plaat ‘Do Hollywood’. In de sound flitsten The Beatles , The Kinks , The Rolling Stones, T-Rex , David Bowie , Queen tot meer recent The Posies en zelfs The Scabs aan ons voorbij. De twee broers zijn talentrijke multi-instrumentalisten, hebben hun invloeden en putten dus uit verschillende vaatjes.
We horen een puike songstructuur – opbouw, een sfeervol , zeemzoeterig , onschuldig, gelaagd deel + waar het duo uit de bocht durft te gaan , en warempel rommelig uptempo klinkt . De sixties zijn wel diep geworteld , “I wanna prove you”, “Those days is comin’ soon”, “As long as we’re together” zijn mooi . De veelzijdigheid dringt door met de psychedelica op “Haroomato”,” “These words” intrigeert door de huppelende ritmiek en 70s orgel en de ballad “How lucky I am” kan zo worden geplukt uit de James Dean – Marilyn Monroe (hit)stal , van leren jackets tot breed opwaaiende witte rokken. Een ‘kauwgomballenpop’ nummer . Soul, funk, garage en glamrock dwarrelden in de nummers. Live zijn de twee broers geen grote zangers , het is zelfs zo dat de zang de sierlijke melodieën onttemt.
De twee zitten vol muzikale ideeën , het dwarse komt samen in onschuldige pop en onstuimige rock die uit de bocht kan gaan of net mooi versmelt…
We hebben het al meermaals geprobeerd, maar neen, wij zijn niet into hip hop. Verwijt ons gerust dat we oogkleppen op hebben, het kan ons geen moer schelen, maar hip hop is niets voor ons. Als er één genre is waarop de uitdrukking ‘dertien in een dozijn’ van toepassing is, dan is het dit wel. Hip hop artiesten sloven zich met zijn allen uit om er zo stoer mogelijk uit te zien, zetten om de haverklap hun goorste bek op en brullen er vaak idiote teksten uit waarbij the bitches en the nigga’s met een dozijn per minuut de deur uitvliegen. Maar een keertje origineel uit de hoek komen, dat is iets te veel gevraagd. De formule is immers al jaren dezelfde. Men zoekt (of jat) gewoon een vette beat (maar nu ook weer niet te vet want de hitparade lonkt), men verzint een hitgevoelig refreintje en een paar vunzige raps, men haalt er een aantrekkelijk kontschuddend mulatvrouwtje bij die voor de geile achtergrondvocals zorgt, en klaar is kees. Wat het hem ook altijd doet zijn special guests met klinkende namen, het maakt niet uit wat die sukkels op de plaat komen uitvreten, als hun naam maar in de credits staat. Kassa!
Wij laten ons echter niet vangen. Als de uitvoerders nu Drake, Kendrick Lamar of Kanye West heten, voor ons is het allemaal eenheidsworst met een boze blik.
Pas als de hip hop echt gevaarlijk wordt en verstrengeld geraakt met de meest urgente hardcore, dan schieten wij terug wakker. Enter Ho99099, een bende pitbulls die zowel de platen van Public Enemy en NWA als deze van Black Flag, Ministry, Bad Brains en Minor Threat in hun kast hebben staan. Hip hop is hier niet het doel, maar wel het middel om de agressie er uit te spuwen. Bij Ho9909 voel je dat dit geen pose is, maar dat die gasten echt kwaad zijn. Het is er hen niet om te doen om de spierballen, bitches en tattoo’s te showen, maar wel om het kot in de fik te steken.
Ho99o9 begeeft zich in dezelfde onfraaie achterbuurten als Show Me The Body en Death Grips, maar daar waar Death Grips meer een chaos creëert van loodzware beats en gortige raps, gaat Ho99o9 het nog wat dieper in een hardcore underground zoeken. Dingen als “Street Power”, “Sub-Zero”, “City Rejects” en “New Jersey Devil” zijn regelrechte straight-in-your-face-hardcore splinterbommen die snakken naar uitzinnige moshpits. “Face Tatt” en “Bleed War” zijn ontspoorde industrial tracks waar hoge vlammen uit komen, Nine Inch Nails op 1000 Volt. En wanneer de heren zich echt eens vastbijten in de de hip hop, dan hangt er klaar bloed aan hun tanden. “War Is Hell”, “Moneymachine”, “Splash”, “Hydrolics” en “United States Of Horror” zijn bijzonder heavy en moordzuchtige hip hop tracks, gebouwd op loodzware beats, dreunende bassen en raps die rechtstreeks naar de ballen mikken. De meeste rappers houden het bij blaffen, Ho99o9 bijt.
‘United States of Horror’ is een gedynamiteerde kruisbestuiving van hip hop en hardcore, een staatsgevaarlijke beenharde kopstoot ! Very punk, als je ‘t ons vraagt.
Al een kleine zeven jaar zijn ze bezig , het Texaanse trio True Widow, twee heren en een dame, die hun sound omschrijven als ‘stone gaze’ , waar indie , shoegaze , doom , psychedelica , stoner , metal in een wonderschone duisternis worden gedropt . Een boeiende trip creëren ze door een lome , slepende , repetitieve , opbouwende, aanstekelijke ritmiek en geluidslandschappen . De lagen worden op elkaar gestapeld. De vocals van Dan Philips en Nikki Estill wisselen elkaar af of vullen aan en graven zich een weg in die intens broeierige sound, die dreigend , dromerig , emotievol klinkt.
Hun slowcore pop is afgelijnder, toegankelijker dan het ouder materiaal , en in de uur durende trip , krijgen we maar liefst tien songs . “Back shedder” is een prachtige opener , die het spel van gitaar , bas , drums triggert en op elkaar afstemt . Het trio durft hier wel eens een versnelling hoger gaan , “Sante” en “Grey erasure” zijn feller, gedrevener.
True Widow staat nog steeds garant voor een intrigerende, adembenemende trip !
Beach slang draait rond een veertiger die z’n jeugdigheid nog niet heeft verloren en klinkt als een jonge wolf. De uit Philadelphia afkomstige formatie rond James Alex Snyder mag dan al een hobbelig parcours achter de rug hebben in personeelsbezetting , de muziek zit goed elkaar en is situeren binnen de indiegrungepunk. Tien songs in een dertigtal minuten. Ergens waait hier de wind van ‘good oldies’ Husker Du (Bob Mould) , Wipers (Greg Sage), Replacements (Paul Westerberg ) en Built to Spil (Doug Martsch).
Hij weet die invloeden te integreren in een reeks meeslepende , uptempo nummers, met die kenmerkende gruizige ondertoon . Ze komen ook terecht in de buurt van Blood Red Shoes in die aanpak. “Art damage” , “Punks in a disco bar”, “Wasted daze of youth” en “Young hearts” zijn pareltjes die een broeierige opbouw en emo-intensiteit hebben . Af en toe zet hij er met z’n band vaart achter ; het korte , snedige “Atom bomb” geeft letterlijk een krater gevoel.
Beach Slang heeft een fascinerende, spetterende plaat uit!
De uit Boston afkomstige Pixies lieten een kleine tien jaar terug van zich horen en stelden hun eerste platen opnieuw voor . Het spelplezier , de belangstelling , de reünie werd zo positief ervaren dat er in 2014 een nieuwe plaat kwam ‘Indie Cindy’ .
In de originele bezetting trok men terug op tour , maar zangeres/bassiste Kim Deal zag een nieuw album niet meer zitten en ze werd vervangen door Paz Lenchantin (die we kennen van A Perfect Circle van James Maynard Keenan van Tool en Zwan van Billy Corgan) . Een waardige opvolgster , die nog wat zoekende was tijdens de tour toen, maar nu volledig haar gang kan gaan ; op ‘Head carrier’ is de door haar gezongen ballade “All I think about now is” een veelbelovend bedankje aan Deal . Mooi .
De plaat is al bij al een charmante plaat , we hebben hier oerdegelijke broeierige , aanstekelijke , sfeervolle poprock , met een melancho trekje . Niet meer , niet minder . Het vuur van hun succesperiode 87 – 93 zit er niet meer in , ook niet in de livegigs .
“Classic masher”, “Baals’s back” , “Um chagga lagga” en de titelsong zijn ouderwetse Pixies songs , waar we van houden. Het zijn net die songs die de gezegende heren op leeftijd nog af en toe een venijnig speldenprikje en explosie toedienen . Op die manier brengen ze nog alle leeftijden samen .
Toegegeven , tijdsgenoten Dinosaur Jr , Thurston Moore , Swans leggen ons nog steeds het vuur aan de schenen , Pixies doen het nu op een gezapiger tempo .
Goede plaat , dat wel , Pixies staan garant om zich nog eens uit te leven , te genieten en oude herinneringen te koesteren.
Angström - The echoes of my mournful song - Geniaal knoppenwerk
Een knoppenman en een misthoorn van een stem. Het ideale en tegelijk geniale recept van Tom Moons en Gudrun Roos om de luisteraar in hun utopisch wereldje te brengen en niet meer los te laten. Men schrijft terecht dat dit duo nog potten zal breken. Deze triphop jazz pop ruikt naar Bjork, Goldfrap, Roisin Murphin, Hooverphonic enzovoorts. En toch klinken ze heel origineel.
“Inhale” opent met een heel strakke beat en de synths brengen je meteen naar hogere sferen. Tom en Gudrun gaan als het ware in duel met hun verschillende muzikale achtergronden (elektronica en jazz). Met “Obsessed” raak je al snel geobsedeerd door de zeemzoete melodieën en zanglijnen , versierd met de nodige effecten en klanktapijten. Titelsong “The echoes of my mournful song” heeft het dan eerder van een rock en popachtig gitaarrifje en barst van het hitpotentieel.
Heel de schijf borduurt verder op dit elan met als absoluut hoogtepunt het beklijvende “Pills”. Heerlijke effecten en dubbele stemmen blazen je serieus van je sokkel.
Angstrôm zien we graag spelen op Gentjazz, Pukkelpop en Cactus. Je leest het goed: veelzijdigheid troef.
Info - www.blueearmusic.be
De poppunkers van Green Day van Billy Joe Armstrong hebben de flop van ‘Uno/Dos/Tré’ van vier jaar terug kunnen doorspoelen . Ze staan er nu opnieuw met een ouderwets goede rockende plaat , die power en pop met elkaar kruist. De nummers klinken fris, vitaal , jeugdig en ontspannend. Een maatschappijkritische ondertoon durft te schuilen in het materiaal en de catchy hooks , refreinen doen het nog steeds. “Somewhere now”, “Bang bang” , “Still breathing”, “Youngblood”, “Too dumb to die” zijn de uptempo makers op de plaat .
Gewoon rocken met z’n drie , niet meer , niet minder. Af en toe wordt gas teruggenomen en krijgen we enkele dromerige , sfeervolle songs . Het innemende , akoestische “Ordinary world” sluit de cd af .
Angry young men zijn het door de jaren niet meer , het zijn hitschrijvers die erin slagen jong en oud bij elkaar te brengen.
Het Britse White Lies is toe aan de vierde plaat . White Lies profileert zich binnen het kader van de wave/postpunkpop, van treffend, slepend materiaal dat dramatiek, bombast sluiert, gedragen door de indringende , galmende bariton zang van Harry McVeigh . Ze zijn te vinden in de lijn van Editors , Interpol en The Bravery en dragen het vaandel van Chameleons/House Of Love en iets verderop dit van Echo/Cure/Joy Division. Debuut ‘To lose my life’ beantwoordt nog steeds het nauwst aan die revival. Het nieuwere werk , de vorige cd ‘Big tv’ en deze ‘Friends’ hier voelen verwarrend aan. Emotie en pijn gaan muzikaal schuil in een rits wisselende songs in het genre die zich nestelen tussen pop , rock , electro en bombast. Het eerste deel is het best met o.m. “Take it out on me” , “Morning in LA”, “Don’t want to feel it all” en “Is my love enough” , met een zekere scherpte , dynamiek, venijnigheid en groovy ritmiek in het genre; daarna klinkt het gewoontjes , sfeervol, catchy en ervaren we ‘losse flodders ‘ en minder die kenmerkende intense spanning . White Lies klinkt dan als een doorsnee synthpop bandje.
White lies heeft algemeen een goede plaat uit , niet meer , niet minder , met enkele sterkhouders …
Wat is er veranderd met het nieuwe album ‘In Mind’? Om te beginnen was er het vertrek van lead gitarist en singer/songwriter Matt Mondanile die zijn focus meer op zijn band Ducktails wil houden. Heeft dit vertrek een invloed gehad op hun geluid en hun songs? In feite niet echt. Het typische geluid van Real Estate is gebleven. Nieuwkomer Lynch legt wel subtiel zijn stempel op het gitaarwerk maar het ligt in het verlengde van wat de band al jaren deed. Goed nieuws dus voor diegene die hen al langere tijd volgen.
We krijgen 11 indierock/pop songs bestaande uit fijn gitaar- en baswerk, ondersteunende drums en een dromerige zang van Martin Courtney. Fijne songs zijn afsluiter “Saturday” vanwege zijn iets andere opbouw, het door Alex Bleeker gezongen “Diamond Eyes”, “Serve The Song”, “Stained Glass” en opener “Darling” die als single werd gekozen. Het album werd geproduceerd door Cole M.G.N.
‘In Mind’ doet mij soms een beetje denken aan hun puike album ‘Days’ uit 2011. Het haalt bijna hetzelfde niveau. ‘In Mind’ bestaat deels uit songwerk dat we kennen als typisch Real Estate en daarnaast is er ook nog ruimte om in een aantal songs op een subtiele wijze wat andere elementen in te steken. Dat houdt het album boeiend maar zorgt er ook voor dat er een soort van tweespalt in het album zit.
‘In Mind’ is weliswaar geen meesterwerk geworden maar wel een aardige en aangename indie-plaat die ik persoonlijk hoger inschat dan hun voorganger ‘Atlas’.
‘Berdreyminn’ is een nieuwe stap in de evolutie van Solstafir. Waren de eerste albums een mengeling van metal en postrock met toen zelfs wat blackmetal, dan brengt de IJslandse band vandaag een nieuw geluid met mysterieuze melodieën, psychedelische uitbarstingen en een onderstroom van classic en hard rock. De muzikale verwijzingen naar de metal die ze eerder brachten, zijn nog slechts subtiel aanwezig.
Maar Sólstafir is nog altijd geen AC/DC geworden. Ook deze rock- od postmetalvariant van Sólstafir is dooraderd met het donkere en mystieke van de IJslandse cultuur. De sneeuwlandschappen en de zwarte kusten worden bijna tastbaar in tracks als “Isafold” en “Hula”. Om de emoties van de songs ten volle te kunnen naar voor brengen, werden de genregrenzen volledig genegeerd. “Nárós” had muzikaal van De Brassers kunnen zijn en past in het doemdenkende muzikale straatje van de jaren ’80 waar ook bv. Preoccupations (het vroegere Viet Cong) al eens naar teruggrijpt.
Melancholie voert vaak de boventoon, zoals in “Hvít Sæng”, dat donker en duister begint en dan openbloeit tot – dan toch - een echte metaltrack, of in “Dýrafjörður”. Hier staat Sólstafir wel mijlenver van wat ze op vorige albums brachten. Soms neigen de songs zelfs naar luisterpop.
‘Berdreyminn’ is de weerslag van het zoeken naar een nieuwe richting en dat op zich verdient al respect. Dat die nieuwe richting nog niet altijd even goed uit de verf komt, zullen de fans erbij moeten nemen.
Als deze IJslanders nog enkele albums mogen maken, zal het telkens nog duidelijker worden waar de weg van Sólstafir naartoe leidt en zal op dit album misschien teruggekeken worden als het kompas waarmee de lijnen werden uitgezet.
Als elke zoekende band een pareltje als ‘Berdreyminn’ zou afleveren, …
Nederlands 
Français 
